Διάφορα

Αρχική Διάφορα

Ανοικτή επιστολή διαμαρτυρίας προς τον Μητροπολίτη Νεαπόλεως και Σταυρουπόλεως κ Βαρνάβα.

Ανοικτή επιστολή διαμαρτυρίας προς τον Μητροπολίτη Νεαπόλεως και Σταυρουπόλεως κ Βαρνάβα

 

Γράφει η Τελεντζίδου Αναστασία


Ευλογείτε Σεβασμιώτατε.

Με την αγάπη του παιδιού προς τον πνευματικό ποιμενάρχη του, παίρνω το θάρρος να σας εκφράσω το παράπονο, αλλά και την αντίθεση μου, με την απόφαση σας να παύσετε από τα καθήκοντα του τον π. Γαβριήλ.

Λέτε πως ο λόγος είναι ότι δεν τηρεί τα υγειονομικά μέτρα. Πείτε μου, υπάρχουν «υγειονομικά μέτρα» μέσα στον οίκο του Θεού Πατρός μας;

Τον διώχνετε από που;

Σε ποιόν ανήκει ο ναός;

Έκανε κάτι που αντιβαίνει τους κανόνες που θέσπισαν οι Άγιοι Πατέρες και το Ιερό Πηδάλιον;

Εισελεύσομαι εις οίκον Σου, προσκυνήσω προς ναόν Άγιόν Σου λένε οι ιερείς στο εισοδικό.

Άρα ο ναός είναι του Θεού, και είναι Άγιος!!!

Άγιος θα πει κεκαθαρμένος με την Χάρη του Αγίου Πνεύματος όπως λένε οι ευχές των εγκαινίων ανάμεσα σε πολλά άλλα.

Μολύνει το Άγιο Πνεύμα Σεβασμιότατε και πρέπει να φοράμε φίμωτρα (γιατί φίμωτρα είναι και όχι μάσκες, τις μάσκες τις φοράνε στα μάτια στα καρναβάλια, και τα φίμωτρα στο στόμα για να μην μιλάμε και να μην τρώμε), μέσα στον ναό;

Μέχρι πριν δύο χρόνια μας παροτρύνετε εσείς και οι ιερείς σας να ερχόμαστε στους ναούς για να πάρουμε την ευλογία και την Χάρη του Θεού ξαφνικά τι έγινε, ο Θεός μοιράζει μικρόβια και ασθένειες μέσα στους ναούς Του;

Στο εισοδικό ο ιερέας παρακαλεί τον Θεό να στείλει αγγέλους συλλειτουργούντες, και γνωρίζουμε απ’ αυτούς τους Αγίους μας (αγ. Γεώργιο Καρσλίδη, αγ. Ιάκωβο Τσαλίκη, αγ. Εφραίμ Κατουνακιώτη,….) πως εκτός από τον φύλακα άγγελο μας, που παίρνουμε εμείς οι ορθόδοξοι στην βάφτιση μας, ο ναός είναι γεμάτος από αγγέλους που βοηθούν τον ιερέα.

Μήπως επιβάλλεται να φορέσουν φίμωτρα και οι άγγελοι μην κολλήσουν ιό και ψάλλοντας στον Υιό τον κολλήσουν;

Εξηγήστε μου, υπάρχει περίπτωση να υπάρχει μεγαλύτερη ενέργεια από του Αγίου Πνεύματος;

Δηλαδή ο ψεύτικος ιός έχει ενέργεια και το Πανάγιο Πνεύμα αδρανοποιείται; Μήπως μέσα στο ναό ειδικά γίνεται το αντίθετο; Τουλάχιστον εγώ αυτό αυτό έχω διαβάσει, στους τόσους λιμούς και χολέρες να γίνεται, ανά τους αιώνες.

Μόνο μια περίπτωση υπάρχει, όταν δεν πιστεύουμε στην Χάρη, την Προστασία, και την Πρόνοια του Θεού, όπως μας είπαν οι παραπάνω Άγιοι και οι παλαιότεροι. «Με ό,τι δοχείο πάμε στον Θεό τόση Πίστη θα πάρουμε».

Ήρθε ένας κατασκευασμένος ιός, και αντί να πάρετε τα όπλα της Πίστεως που είναι οι καθημερινές Θείες Λειτουργίες, οι λιτανείες, οι παρακλήσεις, οι προσευχές και σ’ αυτά να παροτρύνετε κ εμάς, εσείς μας λέτε να μπολιαστούμε με αμφιβόλου ποιότητας εμβόλια, τα οποία περιέχουν κυτταρικές σειρές από εκτρωμένα – δολοφονημένα έμβρυα;

Από πότε η έκτρωση δεν είναι αμαρτία Σεβασμιώτατε;

Και μη μου πείτε πως είναι «θεραπευτική διακοπή της κύησης». Θλίβεται το ποίμνιο με τα  πολλά παράξενα «βαφτίσια» που έχουν εφεύρει στην Ιερά σύνοδο, με αφορμή αυτό τον ιό, προς «δόξαν» της Νέας Τάξης Πραγμάτων και όχι του Τριαδικού Θεού, που πιστεύουμε και προσκυνάμε.

Σεβασμιώτατε ο λαός βοά ότι είστε στην πλειοψηφία με τα συμφέροντα της νέας τάξης πραγμάτων. Εσείς αντί να κλείσετε τα στόματα των κακόδοξων με ομολογία πίστεως και πράξεις πατρικές, και να μας μαζέψετε κάτω από τις πατρικές ορθόδοξες φτερούγες σας,  διασκορπίζετε το ποίμνιο και επιβεβαιώνετε τις κακοδοξίες;

Μαζέψτε μας σαν καλός ποιμήν που γνωρίζει το ποίμνιο του και απομακρύνει τους λύκους από το κοπάδι, για να έχετε καλή μαρτυρία ενώπιον του υποποδίου του Θεού. Το τέλος είναι κοντά και αλλοίμονο, τι ομολογία θα δώσετε για τις φωνές λαού, που εκδιώκετε τον πνευματικό πατέρα τους και τους αφήνετε χωρίς το μυστήριο της θείας εξομολόγησης.

Τελειώνοντας ακουμπώ στα πόδια σας με την μετάνοια μου τον πόνο μου. Σαν πατέρας μας περιμένω την αποκατάσταση αυτού του λάθους και τον γυρισμό του πατέρα Γαβριήλ εκεί που το ποίμνιο του τον θέλει και τον περιμένει.

Περιμένω και εσάς να μπείτε μέσα στο ναό σαν άλλος Χρυσόστομος, Βασίλειος, Γρηγόριος, Αθανάσιος.. να γεμίσετε τις ψυχές μας με ότι άδειασε αυτά τα δυο χρόνια ο πειρασμός του ίου, και της κακοδοξίας.

Ζητώ ταπεινά την ευχή σας, την συγχώρεση σας αν νοιώθετε ότι προσβάλω την Αρχιεροσύνη σας, και προσκυνώ το σχήμα σας. Αυτά όμως που σας γράφω είναι η ΑΛΗΘΕΙΑ μου, και του ποιμνίου σας. Βάλτε το αυτί σας να μας ακούσετε.

Καλό Τριώδιο σας εύχομαι.

Οἰ ἄνεμοι καί οἱ θύελλες…(τοῦ Νεκτάριου Δαπέργολα)

Οἰ ἄνεμοι καί οἱ θύελλες…

τοῦ Νεκτάριου Δαπέργολα

Διδάκτορος Ἱστορίας

 

      Ἄν ἐξαιτίας τῆς δήθεν πανδημίας ἔχουμε κατά τήν τελευταία διετία ἐκτεταμένα ἀποκαλυπτήρια τοῦ ἀνάποδου κόσμου στόν ὁποῖο τά δαιμονικά διευθυντήρια ἐγκλωβίζουν χωρίς προσχήματα πιά τόν πλανήτη, θυμίζω ὅτι γιά πολλούς ἡ πορεία πρός αὐτά εἶναι γνωστή ἐδῶ καί δεκαετίες, ὄσο καί ἄν τά γνωστά ἀντηχεῖα τῆς νεοταξικῆς στρέβλωσης ἐπιχειροῦν συστηματικά νά θάψουν τίς φωνές μας κάτω ἀπό τίς λάσπες τῆς δῆθεν συνωμοσιολογίας. Ἡ ἀλήθεια ὅμως στην πραγματικότητα δεν ἦταν ποτέ δυνατό νά κρυφτεῖ. 

     Ἡ λαίλαπα ἔχει ξεκινήσει ἐδῶ καί πάρα πολλά χρόνια, ἀπλῶς μέχρι τά μέσα τῆς δεκαετίας τοῦ ’90 οἱ ἐξελίξεις ἦταν περισσότερο ὑπόγειες καί μυστικές. Ἀλλά καί πάλι, γιά τά μάτια ἀρκετῶν, ἦταν ἤδη ἀπό τότε ἐξόφθαλμες. Ἡ Παγκοσμιοποίηση βρισκόταν σέ πλήρη ἀνάπτυξη, ἡ ἀνακατανομή τοῦ παγκόσμιου πλούτου καί τῆς παγκόσμιας πολιτικῆς ἰσχύος στά χέρια ὅλο καί λιγότερων συμμοριῶν καί σατανικῶν διευθυντηρίων βρισκόταν σέ ἐξέλιξη, ἡ νεοταξική ἀτζέντα (μέ τόν ἐγκάθετο λαθρεποικισμό, τούς σεβασμούς τῆς κάθε…διαφορετικότητας, τά ζοφώδη αἰτήματα τοῦ διαστροφικοῦ δικαιωματισμοῦ, τό ἀνελέητο χτύπημα τῶν παραδοσιακῶν ἀξιῶν, κλπ.) βρισκόταν ἤδη σέ ξεκάθαρη ἄνοδο, ἡ ἀπόπειρα γιά τήν πολιτισμική ἰσοπέδωση τοῦ πλανήτη μέσα ἀπό τή διάλυση τῶν ἐθνικῶν πολιτισμῶν ἦταν ἐπίσης ἐξελισσόμενο γεγονός, ἐνῶ καί τά γελοῖα παραμύθια μέ τή δῆθεν τρομοκρατία καί τίς κλιματικές ἀλλαγές ἤδη ἀπό τά πρῶτα χρόνια τῆς τρέχουσας χιλιετίας «ἔφεραν» τό αἴτημα γιά παγκόσμια διακυβέρνηση. 

       Ὅλα ἦταν ἤδη ἐδῶ λοιπόν, ἀρκεῖ νά εἶχες ὦτα τοῦ ὁρᾶν καί νοῦν τοῦ συνιέναι. Καί πάνω ἀπό ὅλα βεβαίως, ἐκεῖνο πού ἦταν ἤδη πρό πολλοῦ ἐδῶ, ἦταν τό σχέδιο γιά τή διάλυση τῆς Ὀρθοδοξίας, τήν ψευδοένωση τῶν δῆθεν Ἐκκλησιῶν (μέσα ἀπό τήν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ), τήν περαιτέρω ἔνωση ὅλων τῶν θρησκειῶν (μέσα ἀπό τόν εὑρύτερο διαθρησκειακό συγκρητισμό) καί τήν πορεία πρός τήν παγκόσμια Πανθρησκεία. Αὐτός ἦταν ἀνέκαθεν καί αὐτός παραμένει ὁ κύριος στόχος, πάνω ἀπό τίς πολιτικές καί οἰκονομικές εξελίξεις. Οἱ τελευταῖες εἶναι ἀπλῶς ἡ ἀναγκαία συνθήκη καί τό ἀπαραίτητο ὄχημα γιά νά φτάσουμε στόν στόχο. Τό πρόβλημα ὅμως τοῦ πλανήτη εἶναι ξεκάθαρα πνευματικό. Τό σχέδιο εἶναι ἡ προετοιμασία τῆς ἀνθρωπότητας μέσω τῆς διάλυσης, τῆς ἐξαθλίωσης, τῆς πνευματικής ἀποκτήνωσης καί πλέον καί τοῦ ἀπηνοῦς τρόμου, γιά νά ὑποδεχτεῖ τόν Παγκόσμιο Δικτάτορα, πού τόσο ἡ Ἀποκάλυψη ὅσο καί πάμπολλοι μεγάλοι Ἅγιοι μᾶς ἔχουν προειδοποιήσει. Ὁ στόχος εἶναι ἕνας καί σαφής: οἱ ψυχές τῶν ἀνθρώπων.

      Μέσα σέ αὐτήν πλέον τη συντριπτική καταβαράθρωση, ἵσως νά εἶναι βεβαίως καί λίγο ἀποπροσανατολιστικό νά ἐπικεντρώνουμε σέ πρόσωπα. Πάντα ὅμως ὑπάρχουν κάποια πρόσωπα ἐμβληματικά πού παίζουν ἰδιαίτερο ρόλο στά ἱστορικά τεκταινόμενα καί εἶναι φορτωμένα μέ βαρύτατες εὐθύνες. Τό ἴδιο ἰσχύει καί στά πνευματικά θέματα. Οἱ μεγάλοι σκανδαλοποιοί, τά πρόσωπα γιά τά ὁποῖα ξεκαθάρισε ὁ ἴδιος ὁ Χριστός ὅτι «ἀνένδεκτόν ἐστι τοῦ μὴ ἐλθεῖν τὰ σκάνδαλα· οὐαὶ δὲ δι᾿ οὗ ἔρχεται. λυσιτελεῖ αὐτῷ εἰ λίθος μυλικὸς περίκειται περὶ τὸν τράχηλον αὐτοῦ καὶ ἔῤῥιπται εἰς τὴν θάλασσαν, ἢ ἵνα σκανδαλίσῃ ἕνα τῶν μικρῶν τούτων». (Λουκ. ιζ΄, 1-2). Καί ἐδῶ φυσικά μακάρι νά μπορούσαμε νά μιλήσουμε ἀπλώς γιά σκανδαλισμό. Ἐδῶ ἀντιθέτως μιλᾶμε γιά μία μανιασμένη λαίλαπα δαιμονικῆς καί ἀμετάνοητης λύσσας, πού συγκλονίζει ἐδῶ καί πάρα πολλά χρόνια συθέμελα ὅλη τήν παγκόσμια Ὀρθοδοξία.         

     Ἐδῶ τά πράγματα καί οἱ καταστάσεις ἔχουν ὀνοματεπώνυμα. Μία ἀπερίγραπτη σφηκοφωλιά, μέ ἔδρα τό Φανάρι (τυπικά τουλάχιστον, γιατί τά κέντρα τῶν διαταγῶν βρίσκονται βεβαίως σέ ἄλλα καί πολύ μακρινά ἀνήλιαγα ὑπόγεια), ἡ ὁποία συνιστᾶ ἕνα παγκόσμιο δίκτυο ἀπλωμένο σάν τόν καρκίνο σέ καθολική μετάσταση, ἐλέγχοντας καί βουλιάζοντας στήν πλάνη, τήν αἵρεση καί τή συσκότιση ὅλες τίς μητροπόλεις τῆς Εὑρώπης, τῆς Ἀμερικῆς, τῆς Ἀσίας καί τῆς Αὐστραλίας. Ὅπου δηλαδή ἀπλώνεται ἠ ἐκκλησιαστική δικαιοδοσία τοῦ πάλαι ποτέ σεπτοῦ καί μαρτυρικοῦ Οἰκουμενικοῦ μας Πατριαρχείου, τό ὁποῖο μπορεῖ να συνεχίζει βεβαίως – γιά τά μάτια τῶν ἀνίδεων – νά ὑποδύεται τόν ἀμύντορα τῆς Οἰκουμενικῆς Ὀρθοδοξίας (καί νά πλασσάρει πάντοτε καί τό ἀστεῖο μύθευμα τῆς δῆθεν ὁμηρείας ἀπό τόν τουρκικό παράγοντα), ὅμως πλέον ἐδῶ καί πολλές δεκαετίες ἐντελῶς ἄλλους ρόλους ἐπιτελεῖ. 

     Καί φυσικά μέσα σέ ὅλη αὐτή τή φωλιά δέν πρέπει νά ξεχνοῦμε ποιός ἔχει τήν κύρια καί ἐμβληματική εὐθύνη. Ὁ ἄνθρωπος πού ἐδῶ καί 30 χρόνια καταξεσκίζει μέ μίσος καί μανία τόν ἄρραφο χιτῶνα τοῦ Χριστοῦ, κομματιάζοντας τήν ἐνότητα τῆς Ὁρθόδοξης Ἐκκλησίας. 30 χρόνια διχασμοῦ καί λυσσαλέου ἐναγκαλισμοῦ μέ τίς ψευτοεκκλησίες τῆς Παναίρεσης, μέ τήν κάθε στοά καί τήν κάθε σατανιστική παρασυναγωγή, 30 χρόνια σέ φανερές καί μυστικές συνάξεις συμπροσευχῶν σέ παράξενες «θεότητες» (ποιός δέν θυμᾶται ἄραγε τήν κοινή δέηση μαζί μέ γκουρού καί σαμάνους γύρω ἀπό τό εἰδώλιο τῆς Παγγαίας πρό ὀλίγων ἐτῶν στή Γροιλανδία), 30 χρόνια μένους ἀπέναντι σέ κάθετί αὐθεντικά ὀρθόδοξο, 30 χρόνια πού ἀπό τά χείλη του ἐξέρχεται μόνο πλάνη, αἵρεση καί δαιμονική στρέβλωση. Καί φυσικά μετά τή ληστρική ψευτοσύνοδο τῶν πλανώντων καί πλανωμένων στό Κολυμπάρι τῆς Κρήτης, τό ξεσάλωμα εἶναι ἄνευ ίχνους προσχημάτων. Ὅσα ἐπίσης ἐνεργεῖ ἐδῶ καί 3 χρόνια ὁ ἄνθρωπος αὐτός, ὡς ἐνεργούμενο τῶν ἀμερικανικῶν ὑπηρεσιῶν καί τοῦ κάθε Πάιατ στήν Οὐκρανία, πολεμώντας τή μόνη νόμιμη καί πραγματική τοπική Ἐκκλησία τῆς χώρας καί ἀναγνωρίζοντας ὡς Ἐκκλησία μία συμμορία ἀχειροτόνητων καί διεφθαρμένων λύκων μέ ἐξώγαμα καί φρικώδη μαφιόζικα χαρακτηριστικά, εἶναι ἔνα μόνο ἀπό τά στερνά κρούσματα τῆς καταισχύνης. 

     Καί τώρα βεβαίως τό ἔργο ἔχει πιά κορυφωθεῖ μέ τή (δ)εμμονική ἐπιμονή νά τιναχθοῦν ἐντελῶς στόν ἀέρα καί τά ἐλάχιστα πού ἔχουν ἀπομείνει ὄρθια. Ἡ λύσσα νά χτυπηθεῖ παντί τῷ τρόπῳ ἡ Ρωσία (ἐπειδή, τό ὲπαναλαμβάνουμε, αὐτή εἶναι ἡ πάγια ἐντολή τῶν ἀφεντικῶν) ἔχει ἐμπλέξει μέ ἀπρόβλεπτες συνέπειες μέσα στόν κυκεώνα σκοτεινῶν (καί δυνητικά πολύ ἐπικίνδυνων ἐξελίξεων) καί τήν Ἑλλαδική καί τήν Κυπριακή Ἐκκλησία (μέ ὅλες τίς γνωστές τους παθογένειες καί ἐξαρτήσεις), ὅπως φυσικά καί τό Πατριαρχεῖο Ἀλεξανδρείας, ὅπου φυσικά ἡ ρωσική ἀντίδραση μέ τήν ἴδρυση τῆς Ἐξαρχίας ἦταν ἀπολύτως ἀναμενόμενη καί φυσιολογική, ὅσο καί ἄν οὐρλιάζουν τά κάθε λογῆς δῆθεν σοκαρισμένα παπαγαλάκια. Καί ὄχι φυσικά ἐπειδή ἡ Ρωσική Ἐκκλησία δέν ἔχει καί αὐτή τεράστια πνευματικά θέματα (προκαταλαμβάνοντας τούς γνωστούς λασπολόγους, πού θα σπεύσουν νά μᾶς προσάψουν βλακώδεις ρετσινιές…ρωσολαγνείας, ξεκαθαρίζουμε γιά πολλοστή φορά ὅτι σέ παρόμοια οἰκουμενιστικά βαλτόνερα τσαλαβουτάει καί αὐτή ἐδῶ καί χρόνια), ἀλλά ἐπειδή στήν προκείμενη εἰδικά περίπτωση (μέ τό Ούκρανικό καί τίς προεκτάσεις του) ἔχει ἀπόλυτο δίκιο.  Δίκιο ἀπό κανονικῆς καί ἐκκλησιολογικῆς ἄποψης. Καί ἐπειδή τό θέμα, ὅπως εἶναι ἀπολύτως σαφές, δέν εἶναι μόνο πνευματικό/ἐκκλησιαστικό, ἀλλά καί γεωπολιτικό, ἐδῶ ὁ ἀνεύθυνος προεξάρχων τοῦ Φαναρίου μέ ὅλη τήν κουστωδία του συνεχίζουν νά ἀνοίγουν μέ ἐγκληματική ἀσυνειδησία ὅλο καί περισσότερους ἀσκούς τοῦ Αἰόλου. Κλιμακώνοντας τά παιχνίδια καί μέ τή «Μακεδονική Ἐκκλησία» τοῦ ψευτομορφώματος καί τούς ἐκβιασμούς ἀπέναντι στό Σερβικό Πατριαρχεῖο καί ὅτιδήποτε ἄλλο μπορεῖ νά φανταστεῖ ὁ ἀνθρώπινος νοῦς. Καί συνεχίζοντας να κλιμακώνουν, ἀκόμη καί τήν ώρα πού τά τύμπανα τοῦ πολέμου ἠχοῦν πλέον τόσο ἀνησυχητικά στά βόρειά μας καί ὅλα ἐδῶ καί καιρό κρέμονται πιά ἀπό μία εὔθραυστη κλωστή.

      ΥΓ. Τό ὅτι μετά ἀπό ὅλα αὐτά ὁ θρασύς ὑπονομευτής τῆς ὀρθόδοξης πίστης καί ἀρχιδιχαστής τοῦ παντός μάζεψε πάλι πρόσφατα ὅλον τόν γνωστό συρφετό τῶν ἀγαπημένων του καρδινάλιων, ἐπισκοπίνων καί λοιπῶν αἱρετικῶν – καί μάλιστα μέσα στόν Ἱερό Ναό τῆς Ἁγίας Τριάδος στήν Κωνσταντινούπολη – γιά νά συμπροσευχηθοῦν ὑπέρ τῆς…χριστιανικῆς ἐνότητας, δέν προσθέτει – ἐννοεῖται – τίποτε περισσότερο σέ ὅσα ἤδη γνωρίζουμε τόσο καλά ἐδῶ καί δεκαετίες. Προσθέτει ἴσως μόνο ἄλλη μία μικρή ἀπόδειξη τῆς βαρύτατης πώρωσης καί καθολικῆς τύφλωσης, στήν ὁποία κάποιοι θλιβεροί δῆθεν πνευματικοί ταγοί ἔχουν ἀμετάκλητα περιέλθει. Καί συνεχίζουν νυχθημερόν νά σπέρνουν ἀμετανόητοι ἄγριους ἀνέμους. Ἐνῶ μάλιστα καί οἱ μανιασμένες θύελλες εἶναι πλέον τόσο πολύ κοντά…

 

Οἱ πνευματικοὶ νόμοι ἐκδικοῦνται τίς παραβάσεις τους. (π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος)

Οἱ πνευματικοὶ νόμοι ἐκδικοῦνται τίς παραβάσεις τους. (π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος)

Τὸ ποτήρι τῶν θλίψεων

Γέροντα, εἶναι όρθό ἕνας όρθόδοξος Χριστιανὸς νὰ ζὴ κάτω ἀπὸ τίς διατάξεις τῶν Κανόνων;

– Παιδί μου, ὸ Κύριός μας ἔζησε κάτω ἀπὸ τὸν Νόμο τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, κι ἐμεῖς διερωτόμαστε ἂν πρέπει νὰ ζοῦμε ὑπὸ τὸν Νόμο τῆς Χάριτος τῶν κανόνων τῶν Οἰκουμενικῶν καὶ Τοπικῶν Συνόδων;

«Υποθήκες Ζωής», Από τη Ζωή και τη Διδασκαλία του Πατρός Επιφανίου, σελ. 225 Ι.ΗΣΥΧ.ΚΕΧΑΡΙΤΩΜΕΝΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ, ΙΗ Έκδοση (2018), 

 

Αντιγραφή: orthopraxia.gr

Ἱερός Χρυσόστομος : «Θεραπείαν ἐκ δαιμόνων ἐπιζητεῖς;» (Ι. Λίτινας)

Ἱερός Χρυσόστομος : «Θεραπείαν ἐκ δαιμόνων ἐπιζητεῖς;»

Γράφει ο Ιωάννης Λίτινας


 

«Ἐκεῖνος (ο διάβολος) ἀνθρωποκτόνος ἦν ἀπ’ ἀρχῆς», ἀποκάλυψε ὁ Χριστός μας διαλεγόμενος μέ τούς Ἰουδαίους, «καὶ ἐν τῇ ἀληθείᾳ οὐχ ἕστηκεν, ὅτι οὐκ ἔστιν ἀλήθεια ἐν αὐτῷ» (Ιω.8,44). Καὶ δὲν στέκεται εἰς τὴν ἀλήθειαν, διότι δὲν ὑπάρχει μέσα του πόθος πρὸς αὐτὴν καὶ διάθεσις νὰ εἶπῃ κάποτε τὴν ἀλήθειαν. [1]

Αὐτός, ὁ αἰώνιος ἐχθρός μας, εἶναι φονεύς τοῦ ἀνθρώπου καί ψεύτης. Ἀφαίρεσε καί συνεχίζει νά ἀφαιρεῖ τήν ζωή ἀπροστάτευτων ἐμβρύων μέ τόν φρικωδέστερο τρόπο, καθοδηγώντας τά ὄργανά του, καί ψεύδεται ἐμπρός στήν ἀλήθεια τοῦ φόνου, ὡραιοποιώντας αὐτόν μέ τήν ὀνομασία «θεραπευτική διακοπή τῆς κύησης» [2] ἀπόλυτα νόμιμη καί «ἠθική» μάλιστα, ἀφοῦ πρόκειται γιά τήν παραγωγή τοῦ γενετικοῦ σκευάσματος κατά covid, τό ὁποῖο «δέν ἔρχεται σέ καμία ἀντίθεση μέ τήν Ἁγιογραφική, Πατερική καί Κανονική διδασκαλία τῆς Ἁγίας μας Ἐκκλησίας»

Ἔτσι, «δέν τίθεται ζήτημα χριστιανικῆς ἠθικῆς γιά τή χρήση τῶν ἐμβoλiων» [3] καί μποροῦν οἱ πιστοί νά τά ἐπιλέξουν «δίχως τόν ὁποιονδήποτε φόβο ὅτι αὐτή ἡ ἐπιλογή θά ἔχει ἐπίπτωση στή σχέση τους μέ τόν Θεό καί τήν Ἐκκλησία ἤ καί σέ αὐτήν τή σωτηρία τους»

Ἄλλωστε, τά κύτταρα πού χρησιμοποιοῦνται  «ἤτανε κύτταρα ἀπό ἐμβρυϊκό ἱστό ἤδη νεκρωμένων ἐμβρύων, τά ὁποία δέν προσκρούουν σέ κάποιο ἠθικό ἐμπόδιο, γιατί δέν ὑπάρχει ἡ σκοπιμότητα πού ὁδηγεῖ στήν ἔκτρωση ἀλλά εἶναι ἐντελῶς ἀνεξάρτητο γεγονός τό ἕνα ἀπό τό ἄλλο». [4]

Ὡστόσο, στό περισπούδαστο πόνημα τοῦ π.Στυλιανού Καρπαθίου, «Τά ‘’ἐμβoλıα’’ ἔναντι τοῦ Covid-Sars 2 ὑπό τό φῶς τῆς διδασκαλίας τῆς Μιᾶς Ἁγίας Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ» , τεκμηριώθηκε ἀκριβῶς τό ἀντίθετο μέ όλες τίς ἀνωτέρω τοποθετήσεις [5] καί ἡ ἀλήθεια ἔλαμψε. 

Ἀνάμεσα στίς πατερικές διδασκαλίες πού φωτίζουν ἐν προκειμένω τήν ἀλήθεια, τό θέλημα τοῦ Θεοῦ καί διαπομπεύουν το ψεύδος, ξεχωρίζει αὐτή τοῦ ἱεροῦ Χρυσοστόμου, στήν ὁμιλία του, «Κατά Ἰουδαίων, Λόγος Α΄». Μπροστά στούς εἰδεχθεῖς φόνους ἐμβρύων, μέ τήν παρότρυνση του ἀνθρωποκτόνου διαβόλου, γιά τήν λήψη ἱστῶν καί κυττάρων καί τά «σωτήρια» γενετικά σκευάσματα πού παράγονται μέσω αὐτῶν, ὁ καθάριος, χρυσός λόγος τοῦ Ἁγίου Πατρός γίνεται πύρινη ρομφαία πού πλήττει καίρια τήν δαιμονική πονηρία και τον καθησυχασμό τῶν συνειδήσεων: 

«Καὶ πῶς δὲν λατρεύουν τοὺς δαίμονες ἐκεῖνοι ποὺ ἐνεργοῦν ἀντίθετα μὲ τὶς ἐντολἐς τοῦ Θεοῦ; 

Μήπως περιμένεις νὰ θεραπευθῆς ἀπὸ τοὺς δαίμονες; 

Ὅταν ὁ Χριστὸς τοὺς ἐπέτρεψε νὰ είσέλθουν στοὺς χοίρους, τότε αὐτοὶ ἀμέσως τοὺς ἔρριξαν στὴ θάλασσα, χωρὶς νὰ τοὺς λύπηθοῦν, καὶ θὰ λυπηθοῦν τὰ ἀνθρώπινα σώματα;

Μακάρι νὰ μὴ φόνευαν, μακάρι νὰ μὴ ἐπιβουλεύονταν τοὺς ἀνθρώπους. Σὲ ἔβγαλαν ἀπὸ τὸν παρὰδεισο, σοῦ στέρησαν τὴν οὐράνια τιμή, καὶ θὰ σοῦ θεραπεύσουν τὸ σῶμα; Αὐτὰ εἶναι γιὰ γέλια καὶ μῦθοι.

Οἱ δαίμονες γνωρίζουν νὰ κάμνουν κακὸ καὶ νὰ προξενοῦν βλάβη, καὶ ὄχι νὰ θεραπεύουν. Αύτοὶ δὲν λυποῦνται τὴν ψυχὴ καὶ θὰ λυπηθοῦν, πές μου, τὰ σώματα; ᾿Επιχειροῦν ν’ ἀπομακρύνουν τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὴ βασιλεία τοῦ Θεοῦ καὶ θὰ θελήσουν νὰ τὸν ἀπαλλάξουν ἀπὸ τὶς ἀσθένειες; 

Δὲν ἄκουσες τὸν προφήτη ποὺ λέγει, ἢ καλύτερα τὸν ἴδιο τὸν Θεὸ μέσω τοῦ προφήτη, ὅτι δὲν μποροῦν νὰ κάμουν οὔτε τὸ καλὸ οὔτε τὸ κακό; Καὶ ἂν ἀκόμα μποροῦσαν νὰ θεραπεύουν καὶ τὸ ἤθελαν, πρᾶγμα ἀδύνατο, ἐσὺ δὲν πρέπει ν’ ἀνταλλάξης αὐτό, γιὰ χάρη τοῦ μικροῦ καὶ πρόσκαιρου κέρδους, μὲ τὴν ἄφθαρτη καὶ αἰώνια ζημιά.

 

Θὰ θεραπεύσεις τὸ σῶμα, γιὰ νὰ χάσης τὴν ψυχή;

 

Δὲν εἶναι καλὴ ὴ ἐμπορική σου συναλλαγή∙ ἐξοργίζεις τὸ Θεό, τὸν δημιουργὸ τοῦ σώματος, καὶ ἐπικαλεῖσαι τὸν διάβολο, ποὺ θέλει τὸ κακό σου, νὰ σὲ θεραπεύση; Καὶ πῶς τότε δὲν θὰ σὲ παρασύρη εὔκολα μὲ τὴν ίατρικὴ ἐπιστήμη του κάποιος δεισιδαίμονας ἄνθρωπος στὴ λατρεία τῶν ἐθνικῶν θεῶν; Καθ’ ὅσον ἐκεῖνοι μὲ τὴν ἱατρική τους τέχνη πολλὲς φορὲς θεράπευσαν πολλὲς ἀσθένειες καὶ ἀποκατέστησαν τὴν ύγεία τῶν ἀρρώστων. Τί λοιπόν, πρέπει γι’ αὐτὸ νὰ γίνης κοινωνὸς τῆς ἀσέβειας; Μακριὰ μιὰ τέτοια σκέψη.

Ἄκουσε τί λέγει ὁ Μωῦσῆς στοὺς Ἰουδαίους: «ἂν παρουσιασθῆ ἀνάμεσά σας προφήτης ψευδὴς ἢ ἄνθρωπος ποὺ βλέπει καὶ ἑρμηνεύει ὄνειρα καὶ σᾶς πῆ ὅτι θὰ δώση κάποιο σημάδι ἢ θὰ κάμη κάποιο θαῦμα καὶ ἔστω πραγματοποιήση τὸ σημάδι ἢ τὸ θαῦμα ποὺ σᾶς ύποσχέθηκε, καὶ ἔπειτα σᾶς πῆ, ἂς πᾶμε νὰ λατρεύσωμε ἄλλους θεούς, ποὺ δὲν τοὺς γνώριζαν ὁ πατέρες μας, δὲν θὰ πιστέψετε στὰ λόγια τοῦ προφήτη ὲκείνου ἢ τοῦ ἀνθρώπου ποὺ βλέπει ὄνειρα». Αὐτὸ ποὺ λέγει σημαίνει τὸ ἑξῆς ἂν παρουσιασθῆ, λέγει, κάποιος προφήτης καὶ κάμη κάποιο σημεῖο ἢ ἀναστήση νεκρὸν ἢ καθαρίση λεπρὸν ἢ θεραπεύση κάποιον ἀνάπηρο, καὶ μετὰ τὴν πραγματοποίηση τοῦ θαύματος σὲ καλέση στὴν ἀσέβεια, μὴ πιστέψης στὴν ἔκβαση τοῦ θαύματος. Γιατί; Ἐπειδὴ «σὲ δοκιμάζει ὁ Κύριος ὁ Θεός σου, γιὰ νὰ δῆ ἂν τὸν ἀγαπᾶς μὲ ὅλη τὴν καρδιά σου καὶ μὲ ὅλη τὴν ψυχή σου».

Ἑπομένως γίνεται φανερό, ὅτι δὲν θεραπεύουν οἱ δαίμονες. 

Ἄν ὅμως κάποτε τὸ ὲπιτρέπη αὐτὸ ὁ Θεός, νὰ θεραπεύσουν δηλαδὴ μιὰ κάποια ἀσθένεια, ὅπως καὶ οἱ ἄνθρωποι, αὐτὸ παραχωρεῖται ἀπὸ τὸν Θεὸ γιὰ νὰ σὲ δοκιμάση, ὄχι ἐπειδὴ ὁ Θεὸς ἀγνοεῖ, ἀλλὰ γιὰ νὰ διδαχθῆς ἐσύ, νὰ μὴν ἀνέχεσαι τοὺς δαίμονες, κι ἂν ἀκόμα αὐτοὶ θεραπεύουν. Καὶ γιατί ὀμιλῶ γιὰ θεραπεία τοῦ σώματος; Αν σὲ ἀπειλῆ κάποιος μὲ τὴ γέεννα, ὥστε ν’ ἀρνηθῆς τὸν Χριστό, δὲν θὰ τὸ δεχθῆς.

 

Ἄν κάποιος, προκειμένου νά  ἀπομακρυνθῆς ἀπὸ τὸν Μονογενῆ Ὑἱὸ τοῦ Θεοῦ, σοῦ ὑποσχεθῆ βασιλεία, νὰ τὸν ἀποστραφῆς αὐτόν καὶ νὰ τὸν μισήσης, καὶ (ἔτσι) γίνε τοῦ Παύλου μαθητὴς καὶ μὲ ζῆλο ἐπανάλαβε τὰ λόγια ἐκεῖνα, ποὺ ἡ μακάρια καὶ γενναία ψυχή του διακήρυξε∙ «εἶμαι ἀπόλυτα πεπεισμένος», λέγει, «ὅτι οὔτε θάνατος, οὔτε ζωὴ, οὔτε ἄγγελοι, οὔτε ἀρχὲς, οὔτε δυνάμεις, οὔτε τίποτε ἀπὸ τὰ παρόντα, οὔτε ἀπὸ τὰ μέλλοντα, οὔτε ἀπὸ τὰ βρισκόμενα ὑψηλὰ, οὔτε ἀπὸ τὰ βρισκόμενα στὸ βάθος, οὔτε κάποιο ἀλλο δημιούργημα θὰ μπορέση νὰ μᾶς χωρίση ἀπὸ τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἔδειξε πρὸς ἐμᾶς μέσω τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ Κυρίου μας».

 Ἐκεῖνον δὲν τὸν χωρίζουν ἀπὸ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ οὔτε ἄγγελοι, οὔτε δυνάμεις, οὔτε παρόντα, οὔτε μέλλοντα, οὔτε κανένα ἀλλο κτίσμα καὶ σένα σ’ ἀπομακρύνει ἀπὸ κοντά του ἡ θεραπεία τοῦ σώματος; 

Καὶ ποιά συγγνώμη θὰ μπορέσωμε νὰ ἐπιτύχωμε; 

Γιατὶ ὁ Χριστὸς πρέπει νὰ εἶναι γιὰ μᾶς καὶ ἀπὸ τὴν γέεννα πιὸ φοβερὸς καὶ ἀπὸ τὴ βασιλικὴ ἐξουσία πιὸ ποθητός. Κι ἂν τύχη καὶ ἀρρωστήσουμε, τότε εἶναι προτιμότερο νὰ μείνωμε ἄρρωστοι, παρὰ νὰ πέσουμε στὴν ἀσέβεια ἐξ αἰτίας τῆς ἀπαλλαγῆς μας ἀπὸ τὴν ἀσθένεια γιατί, καὶ ἂν ἀκόμη μᾶς θεραπεύση ὁ δαίμονας, περισσότερο μᾶς ἔβλαψε παρὰ μᾶς ὠφέλησε. Γιατὶ ὠφέλησε βέβαια τὸ σῶμα, ποὺ πρόκειται μετὰ ἀπὸ λίγο νὰ πεθάνη καὶ νὰ σαπίση, κατέβλαψε ὅμως τὴν ἀθάνατη ψυχή».

Κι ὅπως ἀκριβῶς οἱ ἔμποροι σκλάβων, προσφέροντας στὰ μικρὰ παιδιὰ πράγματα εὔχάριστα στὴ γεύση, γλυκίσματα καὶ στραγάλια καὶ πολλὰ ἄλλα παρόμοια καὶ δελεάζοντάς τα, έτσι τὰ ἀποστεροῦν τὴν ἐλευθερία καὶ τὴ ζωή τους ἀκόμα, ἔτσι λοιπὸν καὶ οἱ δαίμονες, ὑποσχόμενοι τὴ θεραπεία κάποιου μέλους τοῦ σώματος, καταποντίζουν τῆς ψυχῆς ὁλόκληρη τὴ σωτηρία.

᾿Αλλ’ ἐμεῖς, ἀγαπητοί μου, ἂς μὴ τὸ ἀνεχώμαστε αὐτό, ἀλλὰ μὲ κάθε τρόπο ἂς ἐπιδιώκωμε τὴν ἀπαλλαγὴ ἀπὸ τὴν ἀσέβεια».  (Ιωάννου Χρυσοστόμου. ΕΠΕ 34,133-137)

«Προτιμότερο νὰ μείνωμε ἄρρωστοι», αδελφοί, «παρὰ νὰ πέσουμε στὴν ἀσέβεια»…

Παραπομπές

1  Τρεμπέλας Π. Η Καινή Διαθήκη Μετά Συντόμου Ερμηνείας , σελ.412

2.  ὅ.π. σελ 4.

3.  ὅ.π. σελ 4.

4. https://orthodoxostypos.gr/%CF%84%CE%B1-%CE%AE%CE%B4%CE%B7-%CE%BD%CE%B5%CE%BA%CF%81%CF%89%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B1-%CE%B5%CE%BC%CE%B2%CF%81%CF%85%CE%B1%CE%BA%CE%AC-%CE%BA%CF%8D%CF%84%CF%84%CE%B1%CF%81%CE%B1-%CE%B4%CE%B5%CE%BD/

 

5. π. Στυλιανός Καρπαθίου MD-PhD:  «Γιὰ τὴν παραγωγὴ ἐμβολίων χρησιμοποιεῖται ἀνθρώπινο ἐμβρυϊκὸ ὑλικὸ ἀπὸ ἀμβλώσεις, δηλ. ἀπὸ προμελετημένους φόνους τελείων καὶ ἀνυπεράσπιστων ἀνθρώπων. Ἡ ἄμβλωση ὄχι μόνον ἐμπίπτει στὶς περὶ φόνου διατάξεις τοῦ Κανονικοῦ Δικαίου, ἀλλὰ μνημονεύεται καὶ ὡς ἰδιαιτέρως ἀπεχθὴς πράξη, ὥστε νὰ μὴν ὑπάρχει καμμιὰ ἠθελημένη παρεξήγηση γιὰ τὴν πλήρη καὶ ἀπόλυτη ἀξία τοῦ ἐμβρύου ὡς τελείου ἀνθρώπου, σύμφωνα μὲ τὸν 91ον Κανόνα τῆς Πενθέκτης Οἰκουμενικῆς Συνόδου καὶ τοὺς 2ον καὶ 8ον Κανόνες τοῦ Μεγάλου Βασιλείου. Ἐπιτιμοῦνται τόσον ὁ ἠθικὸς ὅσον καὶ ὁ φυσικὸς αὐτουργὸς τοῦ ἐγκλήματος. Ὁ Μέγας Βασίλειος μάλιστα διευρύνει τὸ σκεπτικό του καὶ ὀρίζει ὀρθῶς, ὅτι ἡ γυναῖκα ἡ ὁποία προβαίνει σὲ μία τέτοια ἐνέργεια, ἐπιβουλεύεται, πλὴν τοῦ ἐμβρύου, καὶ τὸν ἑαυτὸν της, καθ’ὅσον εἶναι πιθανὸν νὰ συναποθάνει μὲ αὐτό, καὶ τότε ὁ φόνος λογίζεται ὡς διπλός.

Στὶς πηγὲς τοῦ Κανονικοῦ Δικαίου τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας δὲν ὑπάρχει διάταξη, ποὺ νὰ ἐπιτρέπει ἢ νὰ ἀθωώνει τὴν ἄμβλωση οὔτε ἕνεκα ἰατρικῶν λόγων, (τὴν λεγομένη ‘’θεραπευτικὴ ἄμβλωση’’) οὔτε λόγῳ ‘’παλαιότητάς’’ της, ὅπως διδάσκει τὸ Βατικανὸ καὶ οἱ ἀντιγραφεῖς του, μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ ἡ Ἐπιτροπὴ Βιοηθικῆς τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας…» 

 

 

Ἐκκλησία Κρήτης: Νέος Ἀρχιεπίσκοπος. Μπορεῖ νὰ ἀλλάξῃ κάτι; (Γράφει ο Γεώργιος Τζανάκης)

Ἐκκλησία Κρήτης: Νέος Ἀρχιεπίσκοπος. Μπορεῖ νὰ ἀλλάξῃ κάτι;

 

Γράφει ο Γεώργιος Τζανάκης

 

Στὴν Ἐκκλησία τῆς Κρήτης ἐξελέγη νέος ἀρχιεπίσκοπος. Ὑπάρχει περίπτωσις νὰ συμβῇ κάτι διαφορετικό ἀπὸ ὅτι συνέβαινε μέχρι σήμερα; Τί δείχνουν τὰ γεγονότα καὶ τὰ λεχθέντα; Ἄς καταθέσουμε μερικὰ ἀπὸ ὅσα γνωρίζουμε καὶ ἄς ἐξάγει τὰ συμπεράσματα του, ὅποιος ἔχει ἀκόμη τὴν κακιὰ συνήθεια νὰ χρησιμοποιῇ τὸ μυαλό του.

 

1. Ἡ ἐκλογή.

Ὅποιος ἐκλέγει τὸν ἀρχηγὸ, αὐτὸς ἔχει τὴν ἐξουσία ἐκεὶ ποὺ εἶναι ἀρχηγὸς ὁ ἐκλεχθείς. Ὅποιοι δὲν ἐκλέγουν οἱ ἴδιοι τὸν ἀρχηγό τους δὲν εἶναι «αὐτοκυρίαρχοι καὶ αὐτεξούσιοι». Αὐτὰ ἀναφέρει στὸ Τυπικὸν τῆς Μεγίστης Λαύρας ὁ ἅγιος Ἀθανάσιος ὁ Ἀθωνίτης καὶ ἔβαλε τὸν φίλο του τὸν Βασιλέα τὸν Νικηφόρο Φωκᾶ νὰ τὰ θεσπίσῃ, ὥστε ἡ μονὴ νὰ «μὴν περιέλθη δολίως εἰς τὴν ἐξουσίαν κάποιου ἄλλου, μήτε πατριάρχου, μήτε ἐκκλησιαστικοῦ ἀξιωματούχου, μήτε κάποιου ἄλλου προσώπου ἱσχυροῦ, μήτε ἐπίσης νὰ ἐκλέγεται ὁ ἡγούμενος ὑπὸ τούτων, ἀλλ᾿ ἀντιθέτως νὰ εἶναι αὐτοκυρίαρχος καὶ αὐτεξουσία, ὅπως εἴπαμε. Διότι ἐάν εἶχε ἐπιτραπεῖ αὐτὸ , τὸ νὰ ἐκλέγεται δηλαδὴ ὁ καθηγούμενος ἐκ μέρους κάποιου ξένου προσώπου, τότε ἡ Λαύρα θὰ ἐγίνετο ὑποτελὴς καὶ ὑπεξουσία ἐκείνου» (Νικοδήμου Μπιλάλη: Ὅσιος Ἀθανάσιος Ἀθωνίτης τομ.Β΄ ἐκδ. Παρουσία , Ἀθήνα 2000,, σελ 113. )[1]

Στὴν Κρήτη Ἀρχιεπίσκοπο, οὐσιαστικῶς, ἐκλέγει ὁ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως (ὅπως, πλέον, καὶ στὴν Μεγίστη Λαῦρα ἡγούμενο… ἀφοὺ οἱ μοναχοί της ξέχασαν τὶς ὑποθῆκες τοῦ ἁγίου Ἀθανασίου, ἀπὸ ὅσα μαθαίνω).

Ἡ Ἐκκλησία τῆς Κρήτης ξεκίνησε τὴν τελευταῖα ἱστορικὴ της περίοδο τὸ 1900 ὡς αὐτόνομη ἐκκλησία γιὰ νὰ διολισθήσῃ (μὲ τὶς μεθοδεύσεις τοῦ Πατριαρχείου, τὴν συμβολὴ τῆς πολιτείας καὶ πιθανῶς τὴν ὅποια ἀφέλεια, ἀδιαφορία, ἀδυναμία ἤ καὶ ἐνδοτικότητα τῶν Ἰεραρχῶν της), σὲ μιὰ πολυεπίπεδη ἐξάρτησι ἀπὸ τὸ Πατριαρχεῖο, ποὺ πλέον ἔχει ὁδηγήσει στὴν πλήρη ὑποδούλωσί της. [2] Εὔκολα μπορεῖ νὰ τὰ διαπιστώσῃ ὅλα αὐτὰ ὅποιος ἐνδιαφέρεται.

Μὲ ποιὰ ἀντικειμενικὰ κριτήρια ἐξελέγη ὁ νέος ἀρχιεπίσκοπος; Οἱ ἐπίσκοποι δὲν εἶναι πλέον οὔτε λαοπρόβλητοι, οὔτε θεοπρόβλητοι. Λειτουργεῖ ἕνας ἄλλος μηχανισμὸς, μὲ ἄλλα κριτήρια, ποὺ ἔχει συμβάλλει ἀποφασιστικὰ στὸ νὰ ὁδηγηθοῦν τὰ ἐκκλησιαστικὰ πράγματα ἐδὼ ποὺ ἔφτασαν. [3] Συνήθως προηγοῦνται τὰ χαρτιὰ, τὰ πτυχία καὶ οἱ ἐπιστημονικὲς περγαμηνὲς καὶ κάποιο κοινωνικὸ ἔργο καὶ παρουσία. Ἔστω καὶ μὲ τέτοια κριτήρια, πῶς ἔγινε ἡ ἐκλογὴ τοῦ νέου ἀρχιεπισκόπου; Κατ᾿ ἀρχὴν στὸ τριπρόσωπο. Δὲν ἀμφισβητῶ, ἐρωτῶ. Καὶ τὸ ἐρώτημα ἀπευθύνεται στοὺς ἐπισκόπους ποὺ ψηφίσαν γιὰ τὸ τριπρόσωπο, ἀλλὰ δὲν γνωρίζω ἄν θὰ αἰσθανθοῦν τὴν ἀνάγκη ἔναντι τοῦ ποιμνίου νὰ ἀπαντήσουν σὲ αὐτό, ὅπως καὶ σὲ ὁποιοδήποτε ἄλλο ἐρώτημα. Πῶς ἐξατμίστηκε ἡ ὑποψηφιότης τοῦ Ἀρκαλοχωρίου Ἀνδρέα ὁ ὁποῖος στὰ χαρτιὰ ὑπερέχει ἐμφανέστατα τῶν ὑπολοίπων ὡς καθηγητὴς Πανεπιστημίου; Δὲν ἦτο ἄξιος οὔτε νὰ μπῇ στὸ τριπρόσωπο; Μήπως δὲν ἤθελε; Μὰ, ὅλοι γνωρίζουμε ὅτι ἐθεωρεῖτο κύριος διεκδικητὴς μαζὶ μὲ τὸν Κισσάμου Ἀμφιλόχιο καὶ ἦτο ἐμφανὲς αὐτό. Δὲν μὲ ἰκανοποιοῦν αὐτὰ ποὺ διαρρέουν οἱ «κύκλοι», οὔτε καὶ μπορῶ νὰ τὰ γράψω.

Μετὰ τὸ τριπρόσωπο. Ἡ ἐκλογὴ γίνεται ἀπὸ τὴν Σύνοδο, δηλαδὴ ἀπὸ τὸν Πατριάρχη, μιὰ ποὺ ἡ Σύνοδος διορίζεται ἀπὸ τὸν ἴδιο. Μὲ ποιὰ κριτήρια ἐπελέγη ὁ νῦν ἀρχιεπίσκοπος; Σὲ τί ὑπερέχει π.χ. τοῦ Κισσάμου Ἀμφιλοχίου; Ἄς μάθουμε ἔστω καὶ ἕνα (1) ἀντικειμενικὸ κριτήριο. Αὐτὰ ποὺ ἄκουσα γιὰ βέτο τῶν Ἡρακλειωτῶν, ὅτι δὲν μπορεῖ νὰ ἐκλεγῇ τρίτος στὴν σειρὰ ἀρχιεπίσκοπος μὴ Ἠρακλειώτης (ὁ μακαριστὸς Τιμόθεος ἤτο Χανιώτης καὶ ὁ σεβ. Εἰρηναῖος εἶναι Ρεθύμνιος) καὶ ὅτι οὶ βουλευτὲς Ἠρακλείου ζήτησαν ἀπὸ τὸ πρωθυπουργὸ καὶ αὐτὸς ἀπὸ τὸν Πατριάρχη κ.τ.λ. καλύτερα νὰ μὴν λέγονται. Εἶναι κατάντια καὶ ξεπεσμός. Τὸ ὅτι ἡ ψηφοφορία ἔφερε ἰσοψηφία μεταξύ τοῦ Κισσάμου καὶ τοῦ Ρεθύμνης (5 ψήφους ἕκαστος) εἶναι ἀπὸ τὰ ἀπρόσμενα γιὰ τὸν τρόπο λειτουργίας τῆς Συνόδου αὐτῆς. Βέβαια τὸ «κακὸ» διορθώθηκε μὲ τὴν ἀνάθεσι ψήφου ἀπὸ τὸν Πατριάρχη σὲ δύο ἄλλους ἐπισκόπους, στὴν θέσι τῶν δύο ποὺ ἔλειπαν (σύμψηφο), οἱ ὁποῖοι ἐψήφισαν αὐτὸ γιὰ τὸ ὁποῖο ἐκλήθησαν. Ἔτσι προέκυψε τὸ 7-5. (Τόσο δημοκρατικὰ καὶ κυρίως «ἁγιοπνευματικὰ», ὅπως εἶπε ὁ νέος ἀρχιεπίσκοπος στὸν ἐνθρονιστήριο λόγο του). Ὅπως ἀντιλαμβάνεται ὁ ἔχων νοημοσύνη κώνωπος οἱ δύο διορισθέντες δὲν εἶχαν περιθώρια ἐλιγμοῦ, ἄν ὑπῆρχε τέτοια πρόθεσις. Ἡ παραίτησις τοῦ Ἀμφιλοχίου Ἀνδιανουπόλεως διαθρυλεῖται ὅτι προέκυψε διότι δὲν συνεμορφώθῃ εἰς τὰς ὑποδείξεις. Ἀνεξαρτήτως ἄν ὄντως συμβαίνουν τέτοια πράγματα, ἡ ἀπορία γιὰ τὰ κριτήρια μὲ τὰ ὁποία ἐξελέγη ὑπάρχει καὶ περιμένει ἀπάντησι. Τὰ 3.100.000 εὐρὰ ποὺ ἔδωσε ἡ Περιφέρεια στὴν Μητρόπολι Κισσάμου καὶ Σελίνου γιὰ ἀνακαίνησι τῆς ὀρθοδόξου Ἀκαδημίας,[4] μπορεί καὶ νὰ εἶναι ἀντίτιμο σιωπῆς, ἀλλὰ τὸ ἐρώτημα δὲν εἶναι τέτοιου ἐπιπέδου. Ἀφορᾶ τὴν οὐσιαστικὴ λειτουργία τῆς ἐκκλησίας, δηλαδὴ τὴν πίστι μας.

Γιατί ἡ ἐκλογὴ ἀρχιεπισκόπου νὰ μὴν γίνεται ἀπὸ τοῦς Κρῆτες ἐπισκόπους; Δὲν εἶναι ἰκανοὶ νὰ ἐκλέξουν τὸν καλύτερο; Γιατὶ τὸ Πατριαρχεῖο νὰ ἔχει καὶ αὐτὸ τὸ βάσανο, μέσα στὰ τόσα ἄλλα ποὺ ἔχει; Ἄν κάθε ἄνθρωπος εἶναι ἐλεύθερος νὰ ἐπιλέγῃ ὅτι θέλει, καὶ νὰ εἶναι ὑπεύθυνος τῆς ἐλευθέρας ἐπιλογῆς του, πῶς μιὰ ἐκκλησία καὶ οἱ ἐπίσκοποί της δὲν μποροῦν νὰ ἔχουν τὴν εὐθύνη τῆς ἐλευθερίας τους;

Γιατὶ ὁ ἅγιος Ἀθανάσιος γιὰ ἕνα μοναστήρι ἔδειχνε τέτοια μέριμνα νὰ μὴν πέσει στὰ χέρια «ξένων», εἴτε πατριαρχῶν, εἴτε ἀρχόντων; Τὸ ἐξηγεῖ ὁ ἅγιος. Ὅποιος ἐκλέγει κάνει κουμάντο, ἔχει τὴν ἐξουσία. Καὶ ὅποιος ἔχει τὴν ἐξουσία κάνει ὅτι θέλει. Καὶ ἡ Μεγίστη Λαῦρα στὸ κλίμα τοῦ πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως ἀνήκει. Βλέπετε ὅμως τὴν μέριμνα τοῦ ἁγίου. Γιατὶ ὑπάρχουν οἱ ἄνθρωποι καὶ τὰ πάθη τους καὶ οἱ φιλοδοξίες τους, σὲ ὅποια θέσι καὶ ἄν βρίσκονται…

«Μὰ τὸ καταστατικὸ προβλέπει… », θὰ ποῦν κάποιοι. Τὰ καταστατικὰ, ὅπως καὶ ὅλα τὰ ἄλλα ἐκκλησιαστικὰ πράγματα, γίνονται καὶ ἀλλάζουν ἀπὸ ἀνθρώπους συμφώνως μὲ τὰ δεδομένα καὶ τοὺς συσχετισμοὺς τοῦ καιροῦ. Ἔτσι δὲν ἔγινε καὶ ἡ Κωνσταντινούπολις Πατριαρχεῖο τὸν 4ο αἰῶνα; Μέχρι τότε τί ἦταν; Σὲ σχέσι μὲ τὴν ἀποστολικὴ ἐκκλησία τῆς Κρήτης τί ἦταν; Ποιά προϋπῆρχε; Πῶς τώρα εἶναι «Μητέρα ἐκκλησία» καὶ ἡ ἐκκλησία τῆς Κρήτης ὑπάκουη καὶ ταπεινή «θυγατέρα»; Ἡ ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινουπόλεως «γέννησε» τὴν ἐκκλησία τῆς Κρήτης ἤ ὁ ἴδιος ὁ Ἀπόστολος Παῦλος; Τί φανερώνει ἡ πρὸς Τίτον ἐπιστολή του καὶ τὸ πέρασμα του ἀπὸ τὴν Κρήτη; Πῶς οἱ Κρῆτες ἐπίσκοποι ἐνῷ θεωροῦν πρῶτον ἐπίσκοπο Κρήτης τὸν Τίτο θεωροῦν «πατέρα» τους τὸν ἐπίσκοπο Κωνσταντινουπόλεως;

Τέτοια ἐρωτήματα δὲν ξέρω ἄν ἔχουν νόημα μέσα στὴν ἐξαθλίωσι ποὺ βιώνουμε, ἀλλὰ πολλὲς φορὲς σκέφτομαι ὅτι βιώνουμε αὐτὴ τὴν ἐξαθλίωσι γιατὶ ποτὲ δὲν θέτουμε τὰ καίρια ἐρωτήματα, ἀλλὰ δεχόμαστε τὶς στημένες ἀπαντήσεις στὰ λάθος ἐρωτήματα ποὺ μᾶς ὑποβάλλουν αὐτοὶ ποὺ θέλουν νὰ μᾶς χειραγωγήσουν.

(Πρώτα ὁ Θεὸς, θὰ συνεχίσουμε).

Γεώργιος Κ. Τζανάκης. Ἀκρωτήρι Χανίων 10 Φεβρουαρίου 2022

Υ.Γ. Γιὰ τὰ λάθος ἐρωτήματα καὶ τὶς συνέπειές τους: Ἀπὸ τὰ διαβόλια ἔχουν πεθάνει στὴν Εὐρώπη ἐπισήμως 22.159 ἄνθρωποι καὶ 120 παιδιά. [5] Ἀντὶ νὰ τεθῇ τὸ ἐρώτημα: «Τί σόϊ διαβόλια εἶναι αὐτὰ τὰ ὁποία σκοτώνουν ἀνθρώπους οἱ ὁποῖοι ποτέ δὲν θὰ πέθαιναν ἀπὸ τὴν νόσο ἀπὸ τὴν ὁποῖα ὑποτίθεται ὅτι τοὺς προστατεύουν;» σοῦ λένε: «Ναί, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν νόσο πέθαναν τόσοι. Ἄν δὲν ὑπῆρχαν τὰ δια-βόλια, δὲν θὰ ἦταν περισσότεροι;» Αὐτὴ ἡ ἐρώτησι βραχυκυκλώνει καὶ ἀποπροσανατολίζει ἀπὸ μόνη της. Δίδεται καὶ μία αὐθαίρετη ἀπάντησι «Θὰ ἦταν περισότεροι» καὶ τελειώσαμε. Ἐρωτήσεις τοῦ τύπου: «Γιατὶ δὲν χορηγοῦνται μονοκλωνικά ἀντισώματα, ποὺ ἀποδεδειγμένα θεραπεύουν ἤ ἄλλα ἀποτελεσματικὰ φάρμακα» πετάγονται στὰ σκουπίδια ἤ σοῦ λένε «δὲν εἶναι ἀποδεδειγμένο». Γιὰ τὰ δια-βόλια ὑπάρχει τίποτα ἀποδεδειγμένο ὅσον ἀφορᾶ τὴν θεραπευτική τους δράσι; Δὲν εἶναι πειραματικά; Ὅσον ἀφορᾶ ὅμως τὴν θανατηφόρο δράσι τους εἶναι ἀποδεδειγμένη. Ὁπότε;)

Παραπομπές:

[1]«Δι᾿ οὐδὲν ἔτερον συμβεβουλεύκαμεν ἐκδεδόσθαι παρὰ τοῦ τρισμάκαρος βασιλέως ἤ διὰ τὸ μή τὴν Λαύραν ὑπό τινος ἑτέρου προσώπου ἐξουσίᾳ ὑποπεσεῖν, μήτε πατριάρχου μήτε σακελλίου μήτε τινος ἄλλου προσώπου παραδυναστεύοντος, μήτε ἡγούμενον προχειρίζεσθαι, ἀλλὰ εἶναι αὐτὴν αὐτοδέσποτον καὶ αὐτεξούσιον, ὡς ἔφαμεν· εἰ γαρ ἀφείθη τοῦτο, τὸ παρά τινος ξένου προσώπου προχειρίζεσθαι καθηγουμένον, ὑπὸ τὴν ἐκείνου ἄν ἐτέλεσεν ἐξουσίαν ἡ Λαύρα» (Νικοδήμου Μπιλάλη: Ὅσιος Ἀθανάσιος Ἀθωνίτης τομ.Β΄ ἐκδ. Παρουσία , Ἀθήνα 2000,, σελ 112.)

[2]«Ειδικότερα, η θεμελιωμένη στη Σύμβαση και τον Καταστατικό Χάρτη του 1900 εκκλησιαστική αυτονομία, με τον Ν. 4149/1961 περιστέλλεται πλέον σημαντικά προς όφελος ενός νομοκανονικού καθεστώτος αμεσότερης και πολυεπίπεδης εξαρτήσεως από το Πατριαρχείο, πλησιέστερου προς εκείνο το οποίο ίσχυε προ του έτους 1900». (Κωνσταντίνος Γ. Παπαγεωργίου Δικηγόρος – Δ.Ν.: ΔΙΚΑΙΪΚΕΣ ΠΗΓΕΣ ΤΟΥ ΚΑΘΕΣΤΩΤΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΡΗΤΗΣ. . σελ. 18/269 Ψηφιακή μορφή)

[3] Βρίθει ἡ Πατερικὴ γραμματεία ἀπὸ σχετικὲς ἀναφορὲς καὶ ἀποδείξεις.

[4]https://www.neatv.gr/%CE%91%CE%BD%CE%B1%CE%BA%CE%B1%CE%B9%CE%BD%CE%AF%CE%B6%CE%B5%CF%84%CE%B1%CE%B9-%CE%B7-%CE%9F%CF%81%CE%B8%CF%8C%CE%B4%CE%BF%CE%BE%CE%B7-%CE%91%CE%BA%CE%B1%CE%B4%CE%B7%CE%BC%CE%AF%CE%B1-%CE%9A%CF%81/

[5] https://tasthyras.wordpress.com/2022/02/07/120-%cf%80%ce%b1%ce%b9%ce%b4%ce%b9%ce%ac-%ce%bd%ce%b5%ce%ba%cf%81%ce%ac-%ce%b1%cf%80%cf%8c-%cf%84%ce%b1-%ce%b5%ce%bc%ce%b2%cf%8c%ce%bb%ce%b9%ce%b1-%ce%b1%ce%bd%ce%ac%ce%bc%ce%b5%cf%83%ce%b1/

Ποτέ ο χριστιανός δεν μισήθηκε όσο σήμερα, ούτε επί Νέ­ρωνα! (Φ. Κόντογλου)

Ποτέ ο χριστιανός δεν μισήθηκε όσο

Ποτέ ο χριστιανός δεν μισήθηκε όσο σήμερα, ούτε επί Νέ­ρωνα!

(Απόσπασμα από το βιβλίο «Μυστικά Άνθη», Εκδόσεις Παπαδημητρίου)

 

Ποτέ ο χριστιανός δεν μισήθηκε όσο σήμερα, ούτε επί Νέ­ρωνα! (Φ. Κόντογλου)

Πολλοί αναγνώστες μου γράφουνε, παρακαλώντας με, και μά­λιστα ξορκίζοντάς με, να γράψω για να χτυπήσω την ανηθικότητα, που δέρνει την κοινωνία, προ πάντων τη νεολαία, και που «τη σερ­βίρουν τα σινεμά», όπως μου γράφουνε. Φωνάζουνε: «Υψώσετε τη φωνή σας!». Ένας σπουδαστής μου γράφει από την Αγγλία: «Μη σταματήσετε αυτόν τον ωραίον αγώνα, μην πτοηθήτε από τις επιθέ­σεις. Υπάρχουν βέβαια πολλοί αντίπαλοι, αλλά και πολλοί θαυμα­στές του ωραίου σας έργου. Σας χρειαζόμαστε για να δώσετε φτε­ρά στις καρδιές μας, που είναι γεμάτες κενό και απαισιοδοξία».

 

Καημένοι άνθρωποι, πόση σημασία δίνετε στο πρόσωπό μου και σ’ αυτά που γράφω! Τί φωνή να υψώσω, που είναι βραχνιασμένη και αδύνατη, και χάνεται μέσα στον κυκεώνα της σημερινής ζω­ής; Όχι φωνή, αλλά και τ’ αστροπελέκι να κρατά στα χέρια του κανένας σήμερα, και να το σφενδονίζει για να κάνει τους ανθρώ­πους ν’ αλλάξουνε δρόμο, πάλι τίποτα δεν θα κάνει.

Ο ίδιος ο ά­γιος Γιάννης ο Πρόδρομος, το ερημοπούλι της ερήμου, που τον φοβόντανε οι αμαρτωλοί, γιατί τους έλεγε «γεννήματα εχιδνών», κι αυτός μάταια φώναζε. Η φωνή του χανότανε μέσα στην έρημο, «φωνή βοώντος εν τη ερήμω». Και πότε; Τον καιρό που υπήρχα­νε ακόμα κάποια αυτιά να τον ακούσουνε, κι απλές καρδιές για να τον καταλάβουνε. Όχι εμείς που χρειαζόμαστε δασκάλεμα, και που έχουμε τόσα στην καμπούρα μας! Πώς να γίνουμε δάσκαλοι για τους άλλους; Γεμίζουμε χαρτιά με μυριάδες λόγια, μα τί το όφελος; Ο κόσμος τραβά τον δρόμο του και δεν σκοτίζεται από κη­ρύγματα. Κι αν δώσει προσοχή και κανένας στα γραψίματά μας, μπορεί να θυμώσει που χαλάσαμε την ησυχία του, και να πει πως είμαστε υποκριτές, ψευτογιασμένοι, κουκουβάγιες που βγαίνουνε α­πό τα χαλάσματα του παλιού καιρού. Σήμερα οι άνθρωποι είναι τέ­τοιοι, που μήτε το κήρυγμα του αγίου Κοσμά του Αιτωλού δεν θάκανε τίποτα.

Λοιπόν, ας το πάρουμε απόφαση. Το κακό δεν περιορίζεται πια με τίποτα, με κανένα τρόπο, με καμμιά δύναμη. Όσοι μιλού­νε και γράφουνε για να φέρουνε στον ίσιο δρόμο τους πολλούς που ξεστρατίσανε, ας ξέρουμε πως δέρνουνε τον αγέρα, είναι «αέρα δέροντες», που έλεγε και ο απόστολος Παύλος. Και άγιος να είναι αυτός, που συμβουλεύει, πάλι δεν θάβρει αυτιά για ν’ ακούσουνε τη φωνή του, όχι άνθρωποι σαν εμάς, που έχουμε οι ίδιοι ανάγκη από δασκάλεμα.

Ναι, ο κόσμος δεν αλλάζει πορεία. Ας μην περιμένουμε πια τίποτα καλύτερο, θα πηγαίνουμε ολοένα στα χειρότερα. Ανήφο­ρος πια δεν υπάρχει. Μοναχά κατήφορος. Όσοι έχουνε μέσα τους τον φόβο του Θεού, αυτοί οι λίγοι θ’ απομείνουνε, «το μικρόν ποίμνιον» που είπε ο Χριστός. Κι αν γράφουμε, γι’ αυτούς γράφουμε και για τους ίδιους τους εαυτούς μας που κιντυνεύουμε να αρπα­χτούμε από τα δίχτυα πούναι μπλεγμένοι εκείνοι που θέλουμε να δασκαλέψουνε. Για να καθόμαστε ανύσταχτοι.

“Όσοι είναι αισιόδοξοι για το μέλλον της ανθρωπότητας, βλέπουνε με άλλα μάτια τον κόσμο, απ’ ό,τι τον βλέπομε εμείς. Εμείς είμαστε οι γκρινιάρηδες, οι Ιερεμίες, οι Κασσάντρες, και γι’ αυ­τό ο κόσμος μας οχτρεύεται. Κι έχει δίκιο. Ο καθένας νοιώθει διαφορετικά τη ζωή, τη χαρά, το καλό και το κακό. Για τους αν­θρώπους που λέμε πως δεν πάνε καλά, ο σημερινός κόσμος είναι ο πιο θαυμάσιος, η σημερινή ζωή είναι η πιο καλύτερη κι η πιο βλογημένη από όλες που πέρασε ο άνθρωπος. Η σημερινή νεολαία εί­ναι μεθυσμένη από εκείνο που λέμε εμείς «ανηθικότητα», και που αυτή το λέγει «ελευθερία». Τί κάθεσαι λοιπόν εσύ και τσαμπουρνίζεις με την ηθική σου; Γι’ αυτούς είναι το πιο μεγάλο χάρισμα η ανηθικότητα, και μπορούνε να σκοτώσουνε εκείνον που χτυπά την «ελευθερία» τους. Αιώνες αγωνιζότανε ο άνθρωπος, χωρίς να μπορέσει να την αποχτήσει. Και τώρα που την έκανε χτήμα του, να την αφήσει για την παλαιοντολογική ηθική μας;

Ποτέ δεν μίσησε άνθρωπος τον άνθρωπο τόσο πολύ, όσο στον καιρό μας.Και τον μίσησε στ’ όνομα αυτής της «ελευθερίας», που λέγει πως είναι το πολύτιμο απόχτημα της εποχής μας. Μισημέ­νες είναι οι ηθικές κουκουβάγιες κι οι χριστιανικές μοιρολογήστρες. Ποτέ ο χριστιανός δεν μισήθηκε όσο σήμερα, ούτε επί Νέ­ρωνα.

Πού ν’ ακούσουνε οι άνθρωποι του καιρού μας κουβέντα για Θεό, για ψυχή, για άλλη ζωή! Η ψυχή τους έχει παραμορφωθεί ολότελα από τις κάθε λογής ανοησίες που βλέπουμε στον κινημα­τογράφο. Η ταινία που δεν έχει μέσα της πολλή ανοησία, δεν γνω­ρίζει επιτυχία. Ανοησία, και ακαλαισθησία, αυτά τα δυο βασιλεύουνε σήμερα. Είναι απίστευτο το τι ακούγει κανένας για α­στεία στις συναναστροφές που κάνουνε οι νέοι. Κρυόμπλαστα, ασυναρτησίες, μωρολογίες. Χάθηκε απ’ αυτούς κι η πιο συνηθισμένη εξυπνάδα. Τα καημένα τα παιδιά, παίρνουνε αφορμή από ένα τί­ποτα, για να χαχανίσουνε. Τα δέρνει η αμηχανία κι η βαρυεστημάρα κι αυτή είναι η αιτία που τα κάνει να χοροπηδάνε σαν τρελλά, να τσακίζουνε ό,τι βρούνε μπροστά τους, να τα βάζουνε με α­νύποπτους ανθρώπους. Γι’ αυτά τα πλάσματα η ζωή του ανθρώπου είναι ένα ανιαρό πράγμα δίχως σκοπό, δίχως αληθινή χαρά, δί­χως αγνόν ενθουσιασμό.

Ποιός φταίγει γι’ αυτή την κατάσταση; Όλοι μας. Όλοι συνεργήσαμε για να καταντήσει η ζωή έτσι που κατήντησε. Όλοι δουλέψαμε για να χτισθεί τούτος ο τερατώδικος πύργος του Βαβέλ. Αλλοι κουβαλήσανε για πέτρες τις πετρωμένες και αναίσθη­τες καρδιές τους, άλλοι κουβαλήσανε λάσπη από τα κατάβαθά τους που φωλιάζουνε τα βρωμερά πάθη. Εκείνος ο παλιός πύργος του Βαβέλ ρήμαξε κι εξαφανίσθηκε. Μα τούτος θα στέκεται ασάλευ­τος, κι οι άνθρωποι ολοένα θα τον κάνουνε πιο ψηλόν, με σκοπό να χτυπήσουνε τον Θεό.

Εσείς που θλιβόσαστε και πονάτε γι’ αύτη την κατάσταση, καλά κάνετε να λυπόσαστε, μα μην ονειρευόσαστε πως θά ρθουνε καλύτερες μέρες για τον κόσμο. Ο κόσμος τρέχει σαν τρελλός. Κατά μεν τη δική του γνώμη ανηφορίζει στον θρίαμβο, κατά δε τη δική σας γνώμη κατηφορίζει στα τάρταρα και στον χαμό. Ποιός από τους δυο έχει δίκιο, μοναχά ο Θεός το γνωρίζει. Αυτό το τρέ­ξιμο δεν θα πάψει ως την τελευταία μέρα, που θα λάμψει η αλή­θεια και θα δικαιωθούνε όσοι την πιστέψανε σωστά, και μαρτυρήσανε γι’ αυτή και εμπαιχτήκανε γι’ αυτή.

Ίσως νά ΄ρχεται κιόλας ο Αντίχριστος. Τα σημεία και τα τέ­ρατα που προφητεύτηκε πως θα κάνει αρχίσανε να φανερώνονται. Η επιστήμη βασιλεύει κι η αθεΐα βασιλεύει μαζί της.

Μια βροντερή φωνή ακούγεται από πάνω, μα την ακούνε μόνο εκείνοι, που έχουνε αυτιά για να την ακούσουνε. Και λέγει: «Να, έρχομαι σαν τον κλέφτη. Καλότυχος εκείνος που ξαγρυπνά και βαστά καθαρά τα φορέματά του. Ο καιρός είναι κοντά. Ο ά­δικος ας αδικήσει ακόμα, κι ο βρωμερός ας βρωμισθεί ακόμα, κι ο δίκαιος ας κάνει δικαιοσύνη ακόμα, κι ο άγιος ας αγιάσει ακόμα. Να, έρχομαι γρήγορα!».

Ποτέ ο χριστιανός δεν μισήθηκε όσο σήμερα, ούτε επί Νέ­ρωνα! (Φ. Κόντογλου)
 http://orthodox-voice.blogspot.gr/2017/01/o_85.html
Το είδα : Κρυφο Σχολειό

Φώτιος ὁ Μέγας, ἀρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως Νέας Ῥώμης καὶ οἰκουμενικὸς πατριάρχης, ὁ θαυματουργὸς*

Φώτιος ὁ Μέγας

Φώτιος ὁ Μέγας, ἀρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως Νέας Ῥώμης καὶ οἰκουμενικὸς πατριάρχης, ὁ θαυματουργὸς*

Ἀρχιμανδρίτου Φωτίου Ἰωακεὶμ

Φώτιος ὁ Μέγας, ἀρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως Νέας Ῥώμης καὶ οἰκουμενικὸς πατριάρχης, ὁ θαυματουργὸς*

 

Φώτιος ὁ Μέγας, ὁ τοῦ Τρισηλίου Φωτὸς ἐπώνυμος, ὁ ἰσαπόστολος σαγηνευτὴς τῶν ἐθνῶν, τὸ καύχημα τῆς Ἀνατολικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἡ δόξα τῶν πατριαρχῶν, τὸ κλέος τῆς Βασιλεύουσας, ὁ τῶν ἁγίων μαρτύρων καὶ ὁμολογητῶν συνόμιλος, ὁ ὄρχαμος τῶν λογιωτάτων, ὁ ὀξυγράφος κάλαμος τῶν τοῦ Πνεύματος λόγων, ὁ ἀκράδαντος στῦλος τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως, ἡ ἀμφίτομος μάχαιρα κατὰ τῶν παπικῶν κακοδοξιῶν καὶ ἔνθεος κόλαφος κατὰ τῆς Δυτικῆς ἐπηρμένης ὀφρύος, ὁ τοῦ πράου καὶ ἀνεξικάκου Δεσπότου Χριστοῦ μιμητής, τὸ ἐκμαγεῖον πασῶν τῶν ἀρετῶν, τὸ εὖχος τῶν ἀσκητῶν, ἡ δόξα τοῦ οὐρανοῦ καὶ τὸ ἐγκαλλώπισμα τῆς γῆς, ὁ οὐρανομήκης στῦλος τῆς προσευχῆς, ὁ τῶν ἀγγέλων ὁμότροπος, ὁ ἐπίγειος ἄγγελος καὶ οὐράνιος ἄνθρωπος, γιὰ νὰ ἀρκεστοῦμε σὲ αὐτὰ —«ἐπιλείψει γάρ με διηγούμενον ὁ χρόνος» τὰ περὶ τοῦ θεοφόρου τούτου ἀνδρὸς προτερήματα καὶ ἔνθεα κατορθώματα—, «ἐκ ρίζης ἀγαθῆς ἀγαθὸς ἀνέτειλε βλαστὸς» ἀπὸ γονεῖς πλουσίους καὶ εὐγενεῖς, προπαντὸς δὲ ἀκραιφνεῖς Ὀρθοδόξους χριστιανούς, τὸν Σέργιο καὶ τὴν Εἰρήνη.

 

Ὑπῆρξε γέννημα καὶ θρέμμα τῆς Κωνσταντινούπολης, στὴν ὁποία ἀντίκρυσε τὸ φῶς τοῦ ἡλίου, ὁ τοῦ ἀδύτου Ἡλίου τῆς Δικαιοσύνης θεωρὸς καὶ μυσταγωγός, περὶ τὸ ἔτος 810 μ.Χ.. Ὁ πατέρας του εἶχε τὸ ἀξίωμα τοῦ σπαθαρίου καὶ ἦταν ἀδελφὸς τοῦ πατριάρχη (784-806) ἁγίου Ταρασίου, ἐνῶ ὁ ἐκ μητρὸς θεῖος του εἶχε νυμφευθεῖ τὴν ἀδελφὴ τῆς αὐτοκράτειρας ἁγίας Θεοδώρας, ποὺ εἶχε διενεργήσει τὴν ἀναστύλωση τῶν ἱερῶν εἰκόνων.

Ἡ παιδικὴ καὶ νεανικὴ ἡλικία τοῦ ἁγίου Φωτίου σημαδεύεται ἀνεξίτηλα ἀπὸ τὶς ἔριδες τῆς β΄ περιόδου τῆς Εἰκονομαχίας (813-842): Οἱ γονεῖς του τελειώθηκαν μαρτυρικὰ χάριν τῆς προσκυνήσεως τῶν ἁγίων εἰκόνων, ἐνῶ ὁ ἴδιος γιὰ τὴν εἰκονόφιλη στάση του ἀναθεματίσθηκε ἀπὸ τοὺς εἰκονομάχους σὲ νεανικὴ ἡλικία, δημεύθηκε ἡ περιουσία του καὶ ἐξορίσθηκε, κατὰ τὴ μαρτυρία καὶ τοῦ ἰδίου στὴν ἐπιστολή του 114 πρὸς τὸ διάκονο καὶ χαρτουλάριο Γρηγόριο: «Ἀνεθεμάτισαν ἡμᾶς χρόνοις μακροῖς πᾶσα σύνοδος αἱρετικὴ καὶ πᾶν εἰκονομάχων συνέδριον, οὐχ ἡμᾶς δὲ μόνον, ἀλλὰ καὶ πατέρα καὶ θεῖον ἡμέτερον, ἄνδρας ὁμολογητὰς Xριστοῦ καὶ ἀρχιερέων σεμνολόγημα· ἀλλ᾽ ἀναθεματίσαντες εἰς τὸν ἀρχιερατικὸν θρόνον ἡμᾶς ἀνήγαγον καὶ μὴ θέλοντας…» 2.

Τόσο καὶ στὴν ἀνωτ. ἐπιστολὴ 114, ὅσο καὶ σὲ σχετικὸ ἀπόσπασμα τοῦ Bίου τοῦ ὁσίου Eὐθυμίου τοῦ νέου, ποὺ παραθέτουμε στὴ συνέχεια, «ὁ Φώτιος παρουσιάζεται ὡς συγκοινωνὸς τοῦ ὁμολογητῆ πατέρα του, τὸν ὁποῖο ἡ πλειονότητα τῶν συγχρόνων ἐρευνητῶν ταυτίζει μὲ τὸν ὁμολογητὴ Σέργιο ποὺ μνημονεύεται στὸ Συναξάριον Κωνσταντινουπόλεως στὶς 13 Mαΐου3, ἀλλὰ πιθανότατα καὶ στὴ Bιβλιοθήκη τοῦ Φωτίου (κώδ. 67). Eἰδικότερα, τὸ συναξάριο τοῦ ὁμολογητῆ Σεργίου ἔρχεται σὲ ἀπόλυτη συμφωνία μὲ τὶς προεκτεθεῖσες μαρτυρίες· σ᾽ αὐτὸ ὁ Σέργιος βιογραφεῖται ὡς ‘‘προσκυνητὴς τῶν θείων καὶ σεπτῶν εἰκόνων’’, ὁμολογητὴς ἐπὶ αὐτοκράτορος Θεοφίλου καὶ ἐξόριστος μαζὶ μὲ τὴ σύζυγό του Eἰρήνη καὶ τὰ παιδιά του ποὺ δὲν κατονομάζονται (‘‘συνάμα τῇ γυναικὶ Eἰρήνῃ καὶ τοῖς τέκνοις ὑπερορίζεται’’). Θὰ μποροῦσε δηλ. τὸ συναξάριο αὐτὸ νὰ χαρακτηρισθεῖ ὡς ἕνα «οἰκογενειακὸ» συναξάριο, μὲ τὸ ὁποῖο προβάλλεται ἡ ἐκκλησιαστικὴ μνήμη ὄχι μόνο τοῦ Σεργίου, ἀλλὰ καὶ τῆς Eἰρήνης καὶ τῶν παιδιῶν τους, δηλ. τοῦ Φωτίου καὶ τῶν ἀδελφῶν του»4.

Ὁ ἅγιος ἔλαβε πλούσια μόρφωση, κλασικὴ καὶ θεολογική καί, μὲ τὴ συνδρομὴ τῶν πολυποικίλων πνευματικῶν του χαρισμάτων καὶ καταβολῶν, ἀναδείχθηκε ἀπὸ τοὺς πλέον εὐπαίδευτους ἄνδρες τῆς ἐποχῆς του, χρηματίζοντας διδάσκαλος φιλοσοφίας καὶ θεολογίας στὴν αὐτοκρατορικὴ Ἀκαδημία στὸ παλάτι τῶν Μαγγάνων.

Κατὰ τὴ διάρκεια διπλωματικῆς ἀποστολῆς του στὴ Βαγδάτη (845), συνέταξε  ἀπὸ μνήμης καὶ πρὸς χρήση τοῦ ἀδελφοῦ του Ταρασίου τὸ ἔργο Μυριόβιβλος (ἢ Βιβλιοθήκη), δηλαδὴ κριτικὴ ἐπιτομὴ 280 ἔργων παλαιῶν συγγραφέων, πολλὰ τῶν ὁποίων σήμερα δὲν σώζονται, ἀπόδειξη τοῦ εὔρους τῶν γνώσεων καὶ τῆς ἀπέραντης μνήμης του. Ἐπιστρέφοντας, ἕνεκα τῆς αἴσιας ἔκβασης τῆς ἀποστολῆς του αὐτῆς, ἔλαβε τὸ ὑψηλὸ ἀξίωμα τοῦ πρωτασηκρήτη, δηλαδὴ τοῦ πρώτου τῇ τάξει ἐμπίστου γραμματέα καὶ συμβούλου τοῦ αὐτοκράτορα, χωρὶς ὅμως νὰ ἐγκαταλείψει τὶς ἀγαπημένες του μελέτες καὶ τὰ διδακτικά του καθήκοντα.

Μὲ τὴ λήξη τῆς Εἰκονομαχίας, ἀναβιβάσθηκε στὸν πατριαρχικὸ θρόνο τῆς Βασιλεύουσας ὁ ἅγιος Μεθόδιος ὁ Ὁμολογητὴς (843-847), τὸν ὁποῖο μετὰ τὴν κοίμησή του διαδέχθηκε ὁ ἱερὸς Ἰγνάτιος, υἱὸς τοῦ Μιχαὴλ Α´ Κουροπαλάτου ἢ Ραγκαβέ. Ἐξαιτίας τῆς αὐστηρότητας καὶ ἀδιαλλαξίας τοῦ Ἰγνατίου σὲ ἠθικὰ κ.ἄ. ὀλισθήματα, σύντομα ἦλθε σὲ ρήξη μὲ πολιτικοὺς ἄρχοντες ἀλλὰ καὶ ἀρκετοὺς ἐπισκόπους, ἕνεκα δὲ τούτου ἀναγκάσθηκε σὲ παραίτηση κατὰ τὸν Ἰούλιο τοῦ 858 ἀπὸ τὸν πανίσχυρο τότε καίσαρα Βάρδα, θεῖο τοῦ αὐτοκράτορα Μιχαὴλ Γ´. Σὲ διαδοχή του καὶ κάτω ἀπὸ τὴν πίεση τοῦ Βάρδα, ψηφίσθηκε ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία καὶ ὅλο τὸν κλῆρο τῆς Βασιλεύουσας ὁ ἱερὸς Φώτιος ὡς νέος πατριάρχης, ὁ ὁποῖος μέσα σὲ ἕξι ἡμέρες χειροτονήθηκε «ἀθρόον» ἀπὸ λαϊκὸς σὲ ἀρχιερέα καὶ κατὰ τὴν ἡμέρα τῶν Χριστουγέννων τοῦ 858 ἐνθρονίσθηκε πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως. Ὁ ἅγιος βεβαίως, ὅπως σημειώνει σὲ ἐπιστολή του, δὲν εἶχε θελήσει τὴν ἀνάδειξή του αὐτὴ στὸν θρόνο, ἀλλὰ ἐξαναγκάσθηκε πρὸς τοῦτο: «ἐψηφίσθημεν ἀνανεύοντες, ἐχειροτονήθημεν κλαίοντες, ὀδυρόμενοι, κοπτόμενοι…».

Ὅπως ἦταν ἑπόμενο, ἡ ἐκλογὴ αὐτὴ τοῦ Φωτίου ἐνέτεινε τὴν ἤδη τεταμένη κατάσταση, προκαλώντας ποικίλες ἀντιδράσεις, μάλιστα ἀπὸ τοὺς ὀπαδοὺς τοῦ Ἰγνατίου ἀλλὰ καὶ πολιτικοὺς παράγοντες, ποὺ ὑποδαυλίζονταν ἀπὸ τοὺς παπικούς, οἱ ὁποῖοι τότε εἶχαν ἤδη ἀρχίσει ἔντονες τὶς ἀντιπαραθέσεις μὲ τὴν Ἀνατολικὴ Ἐκκλησία, τόσο σὲ θεολογικὸ ἐπίπεδο (ἀλάθητο καὶ πρωτεῖο τοῦ πάπα,  filioque, κ. ἄ.), ὅσο καὶ τὶς διοικητικὲς διεκδικήσεις καὶ παρεισβάσεις τους σὲ χῶρες τοῦ κλίματος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου.

Ὁ Φώτιος ὅμως, ὅσο τοῦ ἦταν δυνατόν, ἀπέφευγε τὴν ὅποια σύγκρουση, προσπαθώντας νὰ ἀποκαταστήσει τὴν ἑνότητα καὶ εἰρήνη στὴν ταλανιζόμενη τότε Ἐκκλησία. Παρὰ τὶς προσπάθειές του αὐτές, καὶ ἐπειδὴ τὸ κλίμα τῶν συγκρούσεων ἐντεινόταν, ἀναγκάσθηκε νὰ συγκαλέσει τοπικὴ Σύνοδο τὸ 859, ἡ ὁποία ἐπικύρωσε τὴν ἐκθρόνιση τοῦ Ἰγνατίου καὶ τὸν ἐξόρισε στὴ Μυτιλήνη καὶ κατόπιν στὴ νῆσο Τερέβινθο. Παρόλα αὐτά, οἱ ἀναταραχὲς συνεχίζονταν, γι᾽ αὐτὸ καὶ τὸ 861 συγκλήθηκε ἄλλη διευρυμένη Σύνοδος στὸν ναὸ τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, μὲ παρουσία καὶ ἐκπροσώπων τοῦ πάπα, ποὺ ἐπονομάστηκε «Πρωτοδευτέρα», μὲ ἐπίσημο στόχο της τὴν ἀποκατάσταση τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως καὶ τὴν ὁριστικὴ καταδίκη τὴς Εἰκονομαχίας. Παράλληλα, ἡ Σύνοδος ἀσχολήθηκε καὶ μὲ τὸ κανονικὸ ζήτημα τῆς ἀντιλεγομένης χειροτονίας τοῦ ἱεροῦ Φωτίου, τὴν ἐγκυρότητα τῆς ὁποίας ἀναγνώρισε μὲ τὴν πλήρη συγκατάθεση καὶ τῶν παπικῶν ἐκπροσώπων.

Ὅμως ὁ τότε πάπας Ρώμης Νικόλαος Δ´ (858-868), ἀλαζόνας καὶ ὑπερφίαλος, δὲν συμφώνησε μὲ τὶς ἀποφάσεις τῆς ἀνωτέρω Συνόδου καὶ ἔλαβε τὸ μέρος τοῦ Ἰγνατίου, χρησιμοποιώντας τὴν περίπτωση γιὰ νὰ προβάλει καὶ ἐπιβάλει καὶ ἐπίσημα, γιὰ πρώτη φορά, τὴν πλανεμένη δαιμονικὴ ἀξίωση τῶν παπῶν τῆς Ρώμης γιὰ ὑπεροχικὴ δικαιοδοσία ἐπάνω σὲ ὅλες τὶς Ὀρθόδοξες τοπικὲς Ἐκκλησίες. Τοῦτο ἀποτελοῦσε διαστρέβλωση τοῦ μέχρι τότε τιμητικοῦ πρωτείου, ποὺ ἀναγνώριζαν οἱ λοιπὲς Ἐκκλησίες στὴν Ἐκκλησία Ρώμης, ποὺ θεωροῦσαν τὸν ἐκάστοτε πάπα «primus inter pares» (πρῶτο μεταξὺ ἴσων) καὶ τίποτα περισσότερο. Ἡ διεκδίκηση τοῦ παπικοῦ πρωτείου συνέπεσε καὶ συμπορευόταν μὲ τὴν ἡγεμονικὴ ἀξίωση τῶν αἱρετικῶν —καὶ ὄχι Ρωμηῶν— Φράγκων νὰ ἀνασυσταθεῖ ἡ Δυτικὴ αὐτοκρατορία, ποὺ εἶχε διαλυθεῖ μὲ τὸν θάνατο τοῦ Καρλομάγνου καὶ τὴ συνθήκη τοῦ Βερντὲν (843).

Ὁ Φώτιος δὲν ἔμεινε ἀπαθὴς μπροστὰ στὴν τόση προκλητικότητα τοῦ Νικολάου Δ´ καὶ κατάγγειλε γραπτῶς τοὺς ἀνωτέρω νεωτερισμοὺς σὲ ζητήματα δογματικά, λειτουργικὰ καὶ κανονικοῦ δικαίου. Ἡ ἔνθεη αὐτὴ ἐνέργεια τοῦ ἁγίου προκάλεσε τὴν ὀργὴ τοῦ φιλεωσφόρου πάπα, ποὺ ἔγραψε πρὸς ὅλους τοὺς ἐπισκόπους τῆς Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας, κατηγορώντας τὸν Φώτιο ὡς μοιχεπιβάτη τοῦ θρόνου, ὡς τάχα δηλαδὴ κάτοχο τοῦ θρόνου τῆς βασιλεύουσας ἐνόσω ζοῦσε ὁ νόμιμος κάτοχός του Ἰγνάτιος, ἀγνοώντας πλήρως τὶς ἀποφάσεις τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου, τὶς ὁποῖες θεωροῦσε ἄκυρες. Καί, προχωρώντας περαιτέρω, συγκάλεσε τὸ 863 στὴ Ρώμη Σύνοδο τῶν Δυτικῶν ἐπισκόπων, στὴν ἀποία ἀποφασίστηκε ἡ ἐκθρόνιση τοῦ Φωτίου καὶ ὁ ἀφορισμὸς ὅλων τῶν κληρικῶν, ποὺ εἶχε αὐτὸς χειροτονήσει. Μὴ ἀρκούμενος σ᾽ αὐτά, ἀπέστειλε στὴ συνέχεια πλῆθος ἐπιστολῶν πρὸς τὸν στῦλο τῆς ἀληθείας Φώτιο, ὑβρίζοντάς τον χυδαιότατα, στὶς ὁποῖες ὁ πάνσοφος ἀπάντησε μεγαλόψυχα μὲ τὴ σιωπή του.

Πέραν τῶν ἐν λόγῳ ἀγώνων τοῦ Μεγάλου Φωτίου γιὰ διασφάλιση τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως καὶ τῶν κανονικῶν δικαίων τοῦ Οἰκουμενικοῦ θρόνου ἔναντι τῶν παπικῶν διεκδικήσεων καὶ κακοδοξιῶν (ὅπως τῆς ὑποχρεωτικῆς ἀγαμίας τοῦ κλήρου, τῆς νηστείας τοῦ Σαββάτου, τῆς χρήσης ἀζύμων στὴ Θεία Λειτουργία ἀντὶ ἐνζύμου ἄρτου, κ.ἄ.), προσπάθησε παράλληλα νὰ ἐκριζώσει τὰ ὑπολείμματα τῶν αἱρέσεων τῶν μανιχαίων καὶ τῶν εἰκονομάχων (Παυλικιανῶν), προχώρησε στὴν ἀνοικοδόμηση πλήθους ναῶν, μονῶν καὶ φιλανθρωπικῶν ἱδρυμάτων ποὺ εἶχαν καταστραφεῖ ἀπὸ τὸ μένος τῶν εἰκονομάχων, καὶ ἐπέδειξε ἰδιαίτερη μέριμνα γιὰ τὴ διοργάνωση ἱεραποστολῶν πρὸς ἐκχριστιανισμὸ βαρβάρων λαῶν, μάλιστα τῶν Σλάβων. Ἀπευθύνθηκε τότε στοὺς ἀδελφοὺς ἁγίους Κύριλλο καὶ Μεθόδιο, λόγιους καὶ ἀσκητές, γιὰ τὴν ἀνάληψη ἐκ μέρους τους ἱεραποστολῆς στοὺς Χαζάρους τῆς νότιας Ρωσίας. Καί, λίγο ἀργότερα, μετὰ ἀπὸ αἴτημα τοῦ ἡγεμόνα τῆς Μοραβίας, ἔστειλε τοὺς δύο τούτους ἀδελφοὺς ἐπικεφαλῆς μεγάλης ἱεραποστολικῆς ὁμάδας, τῆς ὁποίας τὸ ἔργο σήμανε τὴν ἀπαρχὴ τοῦ ἐκχριστιανισμοῦ τῶν βαλκανικῶν σλαβικῶν πληθυσμῶν.

Στὶς ἀντικανονικὲς ἐνέργειες τοῦ πάπα Νικολάου Δ´, ποὺ ἔστειλε ἱεραποστόλους στὴ Βουλγαρία —ποὺ εἶχε ὁδηγηθεῖ στὸν Χριστιανισμὸ μὲ ἐνέργειες τοῦ Βυζαντίου (Μεγάλου Φωτίου καὶ αὐτοκράτορα Μιχαὴλ Γ´)—, ὅπου μάλιστα διέδιδαν τὶς κακοδοξίες τους, ἡ ἀπάντηση τοῦ Φωτίου ὑπῆρξε κάθετη. Ἀρχικὰ ἀπέστειλε μία Ἐγκύκλιον Ἐπιστολὴνπρὸς ὅλους τοὺς ἐπισκόπους τῆς Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας, ὅπου καταδίκαζε ἔντονα καὶ θεολογικὰ ὅλες τὶς παπικὲς κακοδοξίες καὶ πλάνες τῶν Λατίνων, ἰδιαίτερα δὲ τὸ filoque (= καὶ ἐκ τοῦ Υἱοῦ).

Ἐδῶ νὰ σημειώσουμε ὅτι τὸ βλάσφημο τοῦτο παπικὸ δόγμα περὶ τῆς ἐκπόρευσης τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ὄχι μόνον ἐκ τοῦ Πατρὸς —ὅπως σαφέστατα καθορίζει ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς στὸ κατὰ Ἰωάννην Εὐαγγέλιο (Ἰω. 15, 26) καὶ ἀποκρυσταλλώθηκε στὸ Σύμβολον τῆς Πίστεως Νικαίας-Κωνσταντινουπόλεως—, ἀλλὰ καὶ ἐκ τοῦ Υἱοῦ, εἶχε διατυπωθεῖ ἀρχικὰ ἀπὸ τὸν ἱερὸ Αὐγουστῖνο, ὡς προσωπική του ἄποψη5. Ἀργότερα ὅμως (τέλη 7ου αἰ. κ. ἑξ.) υἱοθετήθηκε ἀπὸ Φράγκους θεολόγους, ποὺ ἐπιθυμοῦσαν ἐπὶ σκοποῦ νὰ διαφοροποιηθοῦν καὶ διαχωρισθοῦν ἀπὸ τὴν ἑλληνόφωνη Ἐκκλησία καί, κατόπιν, ἀπὸ αὐτὴ τὴν Ἐκκλησία τῆς Ρώμης, γιὰ νὰ τὸ χειρισθεῖ ὡς δογματικὸ ὄργανο μέσα στὸ πλαίσιο τῶν ἑωσφορικῶν φιλοδόξων της βλέψεων γιὰ καθυπόταξη τῆς καθόλου Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας.

Ὁ θεοφόρος Φώτιος συγκάλεσε στὴ συνέχεια (ἔτος 867) διευρυμένη Μεγάλη Σύνοδο στὴν Κωνσταντινούπολη, ἡ ὁποία διακήρυξε τὴ νίκη τῆς Ὀρθοδοξίας ἐναντίον κάθε αἱρετικοῦ δόγματος, καὶ ἀναθεμάτισε καὶ τὸν πάπα Νικόλαο Δ´ καὶ τοὺς ἱεραποστόλους του στὴ Βουλγαρία. Ἔτσι συντελέσθηκε τὸ πρῶτο ἐπίσημο σχίσμα μεταξὺ τῶν δύο Ἐκκλησιῶν, πρόδρομο τοῦ μεγάλου καὶ ὁριστικοῦ σχίσματος τοῦ 1054.

Περὶ τὰ τέλη τοῦ 867, μετὰ τὴ δολοφονία τοῦ Μιχαὴλ Γ´, ἀνέρχεται στὸν θρόνο ὁ Βασίλειος Α´ ὁ Μακεδὼν (867-886), ὁ ὁποῖος δυστυχῶς, ἀγροῖκος καὶ ἄκρως φιλόδοξος, ἐνήργησε ἀνάξια τῆς βασιλείας του: Ἐπέβαλε δυναστικά, ὄχι μόνο νὰ καθαιρεθεῖ ὁ ἱερὸς Φώτιος, νὰ ἐγκλεισθεῖ στὴ Μονὴ τῆς Σκέπης καὶ νὰ ἐπανέλθει στὸν θρόνο ὁ Ἰγνάτιος, ἀλλά, ἀλίμονο!, ἀνέθεσε στὴν Ἐκκλησία τῆς Ρώμης νὰ κρίνει τὴ διαφορὰ μεταξὺ τῶν Φωτίου καὶ Ἰγνατίου, πιστεύοντας νὰ προσοικειωθεῖ μὲ τὸν τρόπο τοῦτο καὶ τὴ Δυτικὴ αὐτοκρατορία. Ἀδράσσοντας τὴν εὐκαιρία ὁ Ἀδριανὸς Β´, διάδοχος τοῦ Νικολάου Δ´, συγκάλεσε ἀμέσως Σύνοδο στὴ Ρώμη τὸ 869,  ἡ ὁποία καταδίκασε ἐκ νέου τὸν Φώτιο, κήρυξε ἄκυρη τὴ Σύνοδο τοῦ 867, τῆς ὁποίας τὸν Τόμο τῶν Πρακτικῶν ἔκαυσε δημόσια, καὶ ἔδωσε ἐντολὴ γιὰ σύγκληση Συνόδου στὴν Κωσταντινούπολη.

Ἡ ψευδοσύνοδος αὐτή, τὴν ὁποία οἱ Λατῖνοι θεωροῦν ὡς «Ὀγδόη Οἰκουμενική», συνῆλθε κατὰ τὰ ἔτη 869-870 ἀλλὰ συγκεντρώνοντας λίγους μόνον ἐπισκόπους, οἱ ὁποῖοι δυστυχῶς, κάτω ἀπὸ τὸ κράτος τῆς δειλίας καὶ τὴν ἀπειλὴ τοῦ φόβου τοῦ ἀνηλεοῦς αὐτοκράτορα, καταδίκασαν τὸν φωστῆρα τῆς Ὀρθοδοξίας Φώτιο καὶ ἐξόρισαν τοὺς ὑποστηρικτές του στὶς ἐσχατιὲς τῆς αὐτοκρατορίας. Τότε, δυστυχῶς, καθαιρέθηκαν ἀναίτια περισσότεροι ἀπὸ διακόσιοι ἐπισκόποι καὶ πλεῖστοι ὅσοι ἱερεῖς. Ὁ ὁμολογητὴς πατριάρχης σύρθηκε ἐξευτελιστικὰ ὡς κακοποιὸς ἐνώπιον τῆς Συνόδου, γιὰ νὰ ἀπολογηθεῖ γιὰ τὰ δῆθεν ἐγκλήματά του. Αὐτὸς μεγαλόψυχα σιωποῦσε ἐπὶ μακρὸν μπροστὰ στὶς ἀνυπόστατες κατηγορίες ποὺ τοῦ ἀπέδιδαν, ἐνῶ στό τέλος, λύνοντας τὴ σιωπή, ἀπάντησε χριστομίμητα: «Ὁ Θεὸς ἀκούει τὴ φωνὴ ἐκείνου ποὺ σιγεῖ (γιὰ χάρη Του). Διότι καὶ αὐτὸς ὁ Ἰησοῦς δὲν ἀπέφυγε τὴν καταδίκη σιωπώντας… Ἡ δικαίωσή μου δὲν εἶναι ἐκ τοῦ κόσμου τούτου».

Στὴ συνέχεια ὁ Φώτιος ρίχθηκε γιὰ τρία χρόνια σὲ ἀπαράκλητη φυλακή, ὡς ἄξιος μιμητὴς τῶν τοῦ Χριστοῦ Παθῶν, ὅπου, παρὰ τὴν φιλάσθενη κράση του, ὑπέμεινε ὅλα τὰ δεινά, τὴν ἔλλειψη κάθε φιλικῆς σχέσης, ἀκόμη καὶ τὴ στέρηση τῶν τόσο ἀγαπημένων του βιβλίων, χωρὶς νὰ παραπονεθεῖ ποτέ, οὔτε καὶ νὰ κατηγορήσει τὸν Ἰγνάτιο, ποὺ ἦταν ἐξάλλου ἀναίτιος τῶν κακουχιῶν του αὐτῶν καὶ εἶχε χρησιμοποιηθεῖ ἀπὸ τὴν κοσμικὴ ἐξουσία.

Ἀλλὰ ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ ἔκρινε ὅτι ἦταν καιρὸς νὰ ἀποκατασταθεῖ ἡ ἀλήθεια καὶ ὁ μακάριος Φώτιος νὰ ἐπανέλθει στὸν θρόνο του. Οἱ ἐπίσκοποι τῆς Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας, ποὺ εἶχαν ὑπογράψει τῆς ἀποφάσεις τῆς ψευδοσυνόδου τοῦ 870, ἀντιλήφθηκαν, ἔστω καὶ τὴν ἐσχάτη, ὅτι τελικὰ δὲν εἶχαν ἀδικήσει τὸν ἄμεμπτο στῦλο τῆς ἀληθείας, ἀλλὰ εἶχαν συντελέσει στὴν καθυπόταξη τῆς Ἐκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως στὸν αὐταρχικὸ παπισμὸ τῆς Ρώμης. Κατάφεραν λοιπὸν νὰ πείσουν τὸν αὐτοκράτορα νὰ κηρύξει ἄκυρες τὶς ἀποφάσεις τῆς Συνόδου τοῦ 870 καὶ νὰ ἀνακαλέσει τὸν Φώτιο ἀπὸ τὴ φυλακή. Ὁ ἅγιος πράγματι ἀνακλήθηκε τιμητικά, καὶ ὁ Βασίλειος τοῦ ἀνέθεσε τὴν ἐκπαίδευση τῶν τέκνων του.

Ἡ πρώτη ἐνέργεια τοῦ ἀμνησικάκου ἁγίου ὑπῆρξε νὰ συναντήσει τὸν Ἰγνάτιο καὶ νὰ συμφιλιωθεῖ μαζί του. Οἱ δύο θεοφόροι πατριάρχες, θύματα τελικὰ τῶν ἀνταγωνισμῶν τῶν πολιτικῶν καὶ ἐκκλησιαστικῶν μερίδων, ἐναγκαλίσθηκαν μὲ συγκίνηση καὶ συγχωρητικότητα, καὶ ὁ Φώτιος ἄρχισε νὰ προσφέρει κάθε δυνατὴ βοήθεια στὸν ἀσθενοῦντα τότε Ἰγνάτιο, ποὺ τὸν ἐπισκεπτόταν καθημερινά. Καί, μὲ τὴν κοίμηση τοῦ Ἰγνατίου στὶς 23 Ὀκτωβρίου τοῦ 877, ὁμόφωνη ἡ τοπικὴ Ἐκκλησία ἀποκατέστησε τὸν Φώτιο ἐκ νέου στὸν πατριαρχικὸ θρόνο. Δὲν πέρασε καιρός, καὶ ὁ Φώτιος ἐνήργησε τὴν ἔνταξη τοῦ Ἰγνατίου στὸ Ἁγιολόγιο τῆς Ἐκκλησίας.

Κατὰ τὰ ἔτη 879-880 συνῆλθε νέα διευρυμένη Σύνοδος στὴν Κωνσταντινούπολη ὑπὸ τὴν προεδρία τοῦ Μεγάλου Φωτίου, στὴν ὁποία μετέσχαν 383 Πατέρες, παρουσίᾳ καὶ παπικῶν ἐκπροσώπων. Ἡ Σύνοδος αὐτή, ποὺ θεωρεῖται ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ὡς ἡ ὄντως Ὀγδόη Οἰκουμενική, ἐπικύρωσε τὴν ἀποκατάσταση στὸν θρόνο τοῦ Φωτίου, ἔκρινε ἀντικανονικὴ τὴν ψευδοσύνοδο τοῦ 870 καὶ ἀποκατέστησε τὴν κοινωνία μεταξὺ τῶν Ἐκκλησιῶν Ἀνατολῆς καὶ Δύσης, ἀναθεματίζοντας ταυτόχρονα κάθε νεωτερισμὸ καί, συγκεκριμένα, τὴν ὡς ἄνω προσθήκη τοῦ filioque στὸ Σύμβολον τῆς Πίστεως. Μὲ τὸν τρόπο τοῦτο ἐκπληρώθηκε ἡ ἐκ μυχίων ψυχῆς ἐπιθυμία τοῦ Φωτίου γιὰ ἀποκατάσταση τῆς εἰρήνης καὶ ἑνότητας στὴν Ἐκκλησία, κατὰ τὴν ἀρχιερατικὴ τοῦ Δεσπότου Χριστοῦ προσευχή: «ἵνα ὦσιν ἕν, καθὼς καὶ ἡμεῖς ἕν ἐσμεν». Κι ἀκόμη, ὁ ἅγιος ἀγωνίσθηκε καὶ σὲ προσωπικὸ ἐπίπεδο γιὰ συμφιλίωση μὲ τοὺς ἐχθρικὰ διακειμένους πρὸς αὐτὸν, ὅπως τοὺς ὀπαδοὺς τοῦ Ἰγνατίου.

Ἀλλά, ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ ἐπεφύλασσε ἀκόμη ἕνα μαρτυρικὸ ἀκανθόπλεκτο στέφανο στὸν ἀθλητὴ τῆς ὑπομονῆς καὶ ἀνεξικακίας, γιὰ νὰ δοκιμασθεῖ, ἔτι καὶ ἔτι, «ὡς χρυσὸς ἐν χωνευτηρίῳ»: Ὅταν ὁ Λέων Στ´ ὁ Σοφὸς (886-912) ἀνῆλθε στὸν θρόνο, ἀποφάσισε νὰ ἐκδικηθεῖ ἕνα φίλο τοῦ Φωτίου, μὲ τὴν ὑποψία ὅτι τὸν εἶχε καταδώσει γιὰ συνομοσία ποὺ ἑτοίμαζε ἐναντίον τοῦ πατέρα του. Καί, ἀνταποδίδοντας στὸν ἅγιο ἀγνωμονέστατα «ἀντὶ τοῦ μάννα» τῆς πρὸς αὐτὸν διδασκαλίας, «χολὴν» ἄφρονης ἐκδικητικότητας πρὸς αὐτόν, ἐνήργησε τὴν καθαίρεσή του (ἔτος 886) καὶ τὸν ἐγκλεισμό του ὡς κακοποιοῦ στὴ Μονὴ τῶν Ἀρμενιανῶν, ὅπου ὁ μάρτυρας στὴν προαίρεση γέρων πατριάρχης παρέμεινε ἐπὶ πέντε ἔτη χωρὶς καμμία ἀνθρώπινη παρηγορία, ὑπομένοντας καὶ πάλιν μὲ εὐχαριστία καὶ δοξολογία στὸν Θεὸ τὸν ἄδικο ἐκθρονισμό του. Στὴ μονὴ αὐτὴ ὁ Φώτιος συνέταξε χωρὶς κανένα βοήθημα, ἀλλὰ ἀπὸ μόνης τῆς μνήμης, τὸ κύκνειον ἆσμα του, δηλαδὴ τὸ τελευταῖο του χρονολογικὰ ἔργο Μυσταγωγία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ὅπου ἀνασκευάζει συστηματικὰ τὴν αἵρεση τοῦ filioque, καταδεικνύοντας ὅτι τὸ Ἅγιο Πνεῦμα ἐκπορεύεται ἀπὸ μόνο τὸν Πατέρα, ὡς Πηγὴν τῆς Θεότητος, καὶ μᾶς ἀποστέλλεται διὰ τοῦ Υἱοῦ, γιὰ νὰ μᾶς καταστήσει «κοινωνοὺς θείας φύσεως».

Ἔχοντας ὁλοκληρώσει τὸν δρόμο τῶν μακρῶν ἀγώνων ὑπὲρ τῆς Πίστεως καὶ τῆς ὁμολογίας τοῦ Χριστοῦ, ὁ θεοφόρος Φώτιος μετέστη πρὸς Κύριον στὶς 6 Φεβρουαρίου τοῦ 893, γιὰ νὰ λάβει πολλαπλοὺς τοὺς στεφάνους τῶν καμάτων του παρὰ τῆς δεξιᾶς τοῦ δικαιοκρίτου Θεοῦ. Ἀνταμείβοντας δὲ ὁ Κύριος τοὺς μαρτυρικούς του ἄθλους καὶ στὴ γῆ, εὐδόκησε τὸ ἱερὸ λείψανο τοῦ ἱερωτάτου Φωτίου καὶ ὁ ζωομύριστος τάφος του νὰ ἀναδειχθοῦν πηγὴ ἰαμάτων καὶ παντοίων θαυμάτων στοὺς προσερχόμενους μὲ πίστη σ᾽ αὐτόν, πιστοποιώντας ἄνωθεν τὴν ἔνταξή του ἐν σκηναῖς ἁγίων.

Ἔργα τοῦ θεοφόρου καλάμου τοῦ φωτωνύμου ἁγίου, ἐκτὸς τῶν δύο ἀνωτέρω, ποὺ ἤδη μνημονεύσαμε, δηλαδὴ τῆς Βιβλιοθήκης ἢ Μυριοβίβλου καὶ τῆς Μυσταγωγίας τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, εἶναι καὶ τὰ ἑξῆς:

Ἀμφιλόχια: Ἔργο ἀπευθυνόμενο στὸν φίλο του Ἀμφιλόχιο, ἐπίσκοπο Κυζίκου, ὅπου ἐπιλύει διάφορες θεολογικὲς καὶ φιλολογικὲς ἀπορίες περὶ 326 περίπου ζητημάτων τῆς Ἁγίας Γραφῆς.

Λεξικόν: Περιλαμβάνει 8000 λήμματα κατὰ ἀλφαβητικὴ σειρά.

Εἰσαγωγὴ ἢ Ἐπαναγωγή: Νομοθέτημα, ποὺ δημοσιεύθηκε ἐπὶ Βασιλείου Α´ τοῦ Μακεδόνος καὶ ἀναφερόταν στὸ Δημόσιο Δίκαιο. Καταργήθηκε ἀργότερα μὲ τὸ ἔργο Πρόχειρος Νόμος.

Πέραν τούτων, ὁ Φώτιος συνέγραψε μεγάλο ἀριθμὸ Ἐπιστολῶν, Ὁμιλιῶν καὶ Λόγων ὑψηλοῦ ἐπιπέδου καὶ μὲ ποικίλο περιεχόμενο.

Ἡ Ἐκκλησία μας τὸν ἐνέταξε κατὰ τὸν 10ο  αἰώνα καὶ ἐπίσημα στὸ Ἁγιολόγιο καὶ Ἑορτολόγιό της, ὅπως μαρτυρεῖται ἐμφαντικὰ στὸ Τυπικὸν τῆς Μεγάλης Ἐκκλησίας6 καὶ στὸ Συναξάριον Κωνσταντινουπόλεως7. Σὲ χειρόγραφο μάρτυρα τοῦ πρώτου, ποὺ χρονολογεῖται στὰ μέσα τοῦ 10ου αἰώνα, τὸν κώδικα Ἱεροσολύμων Μονῆς τοῦ Τιμίου Σταυροῦ 40, ὁ ἑορτασμὸς τῆς μνήμης τοῦ M. Φωτίου καθορίζεται τὴν 6η Φεβρουαρίου, ἡμέρα τῆς κοιμήσεώς του, καί, ἐπιπλέον, περιγράφεται ἡ τυπικὴ διάταξη τῆς ἑορτῆς του: «Tελεῖται δὲ ἡ αὐτοῦ σύναξις ἐν τῷ προφητείῳ τοῦ ἁγίου προφήτου καὶ βαπτιστοῦ Ἰωάννου τῷ ὄντι ἐν τοῖς Ἠρεμίας, ἕωθεν ἀπὸ τῆς Mεγάλης Ἐκκλησίας ἐξιούσης τῆς λιτῆς καὶ ἀπερχομένης ἐν τῷ Φόρῳ, καὶ μετὰ τὰς ἐκεῖσε συνήθεις εὐχάς, παραγινομένης ἐν τῇ εἰρημένῃ συνάξει» .

Περαιτέρω, σὲ μικρογραφία στὸν κώδικα Μεγίστης Λαύρας 449 (Δ73), ποὺ χρονολογεῖται τέλη 9ου/ἀρχὲς 10ου αἰώνα, τὸ ἀρχαιότερο χειρόγραφο μὲ τὸ ἔργο Ἀμφιλόχια τοῦ Μεγάλου Φωτίου, ἀπαντᾶται ἡ ἰδιαίτερα σημαντικὴ ἀρχαιότερη ἀπεικόνιση τοῦ Φωτίου μὲ φωτοστέφανο ἁγιότητας.

Ἀκόμη, ἡ μνήμη του ἐντάσσεται, τουλάχιστον ἀπὸ τὸν 11ο αἰώνα, σὲ Μηνολόγια Εὐαγγελισταρίων κατὰ τὴν 6η Φεβρουαρίου8 .

Ἰδιαίτερα σημαντικὴ τυγχάνει ἡ σχετικὴ μαρτυρία στὸν Βίο τοῦ ὁσίου Eὐθυμίου τοῦ νέου († 897), στὴν ὁποία ἀναφερθήκαμε ἤδη προηγουμένως. «Πρόκειται γιὰ τὸ κείμενο ὅπου ἔχει ἐντοπισθεῖ ἡ ἀρχαιότερη καὶ ἴσως ἡ πιὸ σημαντικὴ μαρτυρία γιὰ τὴν ἀναγνώριση τῆς ἁγιότητος τοῦ M. Φωτίου, λίγα μόλις ἔτη μετὰ τὸ θάνατό του. Ὁ βιογράφος τοῦ Eὐθυμίου, ἐπίσκοπος Bασίλειος, εἰσάγει στὴν §12 τοῦ Bίου μία ἀρκετὰ ἐκτενὴ παρέκβαση, ὅπου ἐξιστορεῖ τὴν ἄνοδο τοῦ Ἰγνατίου στὸν πατριαρχικὸ θρόνο τῆς Kωνσταντινουπόλεως καὶ τὴν μετὰ δέκα ἔτη ἐκθρόνισή του ‘‘ὑπὸ τῶν τότε δυναστευόντων τῇ βασιλεῖ’’… Στὴ συνέχεια περιγράφει τὴ φυγὴ τοῦ ἡγουμένου τῆς μονῆς τῶν Πισσαδινῶν Nικολάου ἀπὸ τὴ Mονή του, πράξη ποὺ ἀποσκοποῦσε στὸ νὰ μὴν ἔλθει σὲ ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία (‘‘ὡς ἀκοινώνητος μείνειεν’’) μὲ τὸ νέο πατριάρχη, τὸν Φώτιο, γιὰ τὸν ὁποῖο ὁ Bασίλειος προσθέτει: ‘‘καὶ ταῦτα ὀρθοδόξου ὄντος καὶ πάσαις ταῖς ἀρεταῖς ἀπαστράπτοντος τοῦ νέου πατριάρχου· Φώτιος γὰρ ἦν ὁ μακάριος, ὁ φωτὸς ἀκτῖσι φερωνύμως τοῦ ὀνόματος πλήθει διδασκαλιῶν καταλάμψας τὰ πέρατα, ὁ ἐξ αὐτῶν σπαργάνων ἀφιερωθεὶς τῷ Xριστῷ, ὡς ὑπὲρ τῆς αὐτοῦ εἰκόνος δημεύσει καὶ ἐξορίᾳ, τούτοις δὴ τοῖς ἀθλητικοῖς ἐκ προοιμίων ἀγῶσι, συγκοινωνήσας τῷ γεννήτορι, οὗ καὶ ἡ ζωὴ θαυμαστὴ καὶ τό τέλος ἐπέραστον, ὑπὸ Θεοῦ τοῖς θαύμασι μαρτυρούμενον’’»9.

Παρόλο ποὺ ἡ ἀρετὴ καὶ ἁγιότητα τοῦ Μεγάλου Φωτίου ἀναγνωρίσθηκε ἀκόμη καὶ ἀπὸ ἐχθρούς του, ποὺ εἶχαν ὅμως ἀντικειμενικότητα ἀπόψεων, ἀπὸ ἕνα πολὺ περιορισμένο κύκλο ἀκραίων ἰγνατιανῶν ἢ ἀκόμη καὶ ἀπὸ μόνο ἕνα πρόσωπο, τὸν Νικήτα Δαβὶδ Παφλαγόνα, μεθοδεύθηκε μὲ ὁρισμένα κείμενα, ἀπὸ ἐμπάθεια καὶ μόνον, ἡ δυσφήμηση τοῦ ἀκραιφνοῦς φωστῆρα τῆς Ὀρθοδοξίας Φωτίου, ποὺ ὁδήγησε στὴν παραμόρφωση τῆς ἱστορικῆς ἀλήθειας. Πιθανῶς γιὰ τοὺς λόγους τούτους νὰ μὴν ἔλαβε ἔκταση ἡ τιμὴ τοῦ ἁγίου Φωτίου κατὰ τοὺς ὑστεροβυζαντινοὺς χρόνους. Πάντως ἀξίζει νὰ σημειωθεῖ κάτι, ποὺ ὑπογραμμίζει καὶ ὁ ἀγαπητὸς καθηγητὴς Πατρολογίας καὶ Ἁγιολογίας στὸ ΑΠΘ, κ. Συμεὼν Πασχαλίδης: «Στὸ πλαίσιο τῆς ζωηρῆς θεολογικῆς κινητικότητος ποὺ ἀναπτύχθηκε κατὰ τὸ 14ο  καὶ τὸ πρῶτο ἥμισυ τοῦ 15ου αἰ., οἱ ὁποῖοι σηματοδοτοῦν μία μακρὰ περίοδο δογματικῶν ἀντιπαραθέσεων μεταξὺ τῆς ἀνατολικῆς καὶ δυτικῆς Ἑκκλησίας, ἐντάσσεται καὶ ἡ ἀναμόχλευση τοῦ ζητήματος τῆς ἁγιότητας σὲ συνδυασμὸ μὲ τὴν κανονικότητα τῆς πατριαρχικῆς ἐκλογῆς τοῦ Φωτίου, γιὰ τὸ ὁποῖο ὁ ἀρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης Nεῖλος Kαβάσιλας  συνέγραψε τὸ ἔργο Περὶ τῆς ἁγίας καὶ οἰκουμενικῆς συνόδου, ἥτις ἀποκατέστησε Φώτιον τὸν ἁγιώτατον πατριάρχην εἰς τὸν θρόνον Κωνσταντινουπόλεως καὶ διέλυσε καὶ τὰ σκάνδαλα τῶν δύο ἐκκλησιῶν, τῆς τε παλαιᾶς καὶ νέας Pώμης. Μὲ τὸ ἴδιο θέμα σώζεται, ἄλλωστε, καὶ ἕνα ἔργο τοῦ ἁγίου Mάρκου τοῦ Eὐγενικοῦ»10.

*   *   *

Ἡ τιμὴ τοῦ θεοφόρου Φωτίου, παραδόξως ἀφικνύεται ἐνωρὶς στὴν Κύπρο. Στὴ νῆσο ὑπάρχουν ἐννέα ναοὶ καὶ ὀκτὼ ἁγιωνύμια Ἅγιος Φώτιος11, ποὺ ἐκεῖ τιμῶνται συχνὰ οἱ μάρτυρες Φώτιος καὶ Ἀνίκητος (12 Αὐγούστου), χωρὶς νὰ γνωρίζουμε πάντοτε μὲ βεβαιότητα τὸ ποιός ὁμώνυμος ἅγιος ἐτιμᾶτο ἐκεῖ ἀρχικά. Μὲ βεβαιότητα ὁ πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως τιμᾶται σὲ ὁμώνυμό του ναὸ μεταξὺ Γιαλούσας καὶ Ριζοκαρπάσου στὴν Καρπασία , χρονολογούμενο στὴ σημερινή του μορφὴ στὸν 10ο-12ο αἰώνα, μὲ μεταγενέστερες (15ου/16ου αἰ.) τοιχογραφίες, οἱ περισσότερες τῶν ὁποίων συλήθηκαν καὶ ἀποτοιχίσθηκαν ἀπὸ Τούρκους ἀρχαιοκάπηλους.

Τὴν ἴδια τύχη εἶχε καὶ ἡ ἀρχαιότερη γνωστὴ (πανορθοδόξως;) τοιχογραφία τοῦ ἁγίου στὸ καθολικὸ τοῦ Χριστοῦ Ἀντιφωνητῆ τῆς ἀπὸ χρόνια διαλελυμένης μονῆς στὴν Καλογρέα τῆς Κερύνειας (τέλη 12ου αἰ.). Ἡ τοιχογραφία τοῦ Μ. Φωτίου (ὅπως φαίνεται στὶς σχετικὲς φωτογραφίες ποὺ δημοσιεύουμε ἐδῶ, Εἰκ. 8-9), καταστράφηκε κατὰ τὴν προσπάθεια ἀρχαιοκαπήλων νὰ τὴν ἀποτοιχίσουν γιὰ νὰ τὴν ἐξαγάγουν καὶ πωλήσουν στὸ ἐξωτερικό.

Νὰ εὐχόμαστε, ὁ πολύαθλος βίος τοῦ παμμάκαρος Πατρὸς ἡμῶν Φωτίου τοῦ Μεγάλου, νὰ καταστεῖ ὑπόδειγμα τῆς κατὰ δύναμιν μίμησης ἀπὸ ὅλους μας, ἀπὸ πατριάρχες, ἀρχιερεῖς, κληρικοὺς καὶ λαϊκούς, στὴν ὁμολογία τῆς ἀκραιφνοῦς Πίστεως, στὴν ὑπομονὴ τῶν διωγμῶν καὶ συκοφαντιῶν καὶ ἀδικιῶν, στὸ ἱεραποστολικὸ ἄνοιγμα στοὺς ἐγγὺς καὶ στοὺς μακράν, στὴν ἀνιδιοτελῆ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ πλησίον.

Ταῖς τοῦ Μεγάλου Φωτίου πρεσβείαις, Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν, φώτισον καὶ ἡμῶν τὰ ὄμματα τῶν ψυχῶν καὶ ὁδήγησον ἡμᾶς ἐν τῷ φωτὶ τῶν ἐντολῶν Σου πρὸς τὸ ἀνέσπερον Φῶς τῆς οὐρανίου Σου βασιλείας. Ἀμήν.

Πτωχόν σοι ψέλλισμα, ὦ Φώτιε μέγα,
δέχου τὸ παρὸν σμικροῦ σοι ὁμωνύμου,
ἀμείβων αὐτῷ ἀμπλακημάτων λῦσιν,
λιταῖς σου δ᾽ ἀξιῶν ζωῆς αἰωνίου.

Ἀπολυτίκιον νέον Μεγάλου Φωτίου
Ποίημα Α.Φ.Ι.Ἦχος α´. Τῆς ἐρήμου πολίτης.

Τοῦ Φωτὸς τοῦ τριφώτου κοινωνὸν καὶ ἐπώνυμον
καὶ μυσταγωγὸν τῆς Τριάδος,
τῶν δογμάτων ἐκφάντορα,
τὸν πλήρη χαρισμάτων θεϊκῶν,
ὁμότροπον τοῦ Λόγου τῶν μυστῶν,
τὸν θαυμάτων ἐκ τοῦ τάφου ποταμηδὸν κρουνοὺς ἀναβλυστάνοντα,
πόθῳ ἐγκωμιάσωμεν πιστοί,
χαίροις, βοῶντες, Φώτιε,
Πρόεδρε Ῥώμης Νέας καὶ κλεινὸν
Ὀρθοδόξων ἔρεισμα.


 

ΕΠΙΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

* Τὸ κείμενο ποὺ ἀκολουθεῖ βεβαίως δὲν ἐξαντλεῖ τὰ περὶ τοῦ ἁγίου Φωτίου, ἀλλὰ πάντως στηρίζεται σὲ σοβαρὲς σχετικὲς μελέτες. Ἀποτελεῖ ἐπιτομὴ τοῦ βίου του, ταπεινὴ ἐκπλήρωση ὀφειλῆς μου στὸν μεγάλο τοῦτο θεοφόρο Πατέρα, τοῦ ὁποίου ἔλαβα τὸ ὄνομα κατὰ τὴν εἰς ἱερομόναχον χειροτονία μου ὑπὸ τοῦ ἀοιδίμου πνευματικοῦ μου πατρός, Μητροπολίτου Νικοπόλεως Μελετίου (†2012). Ἰδιαίτερα χρήσιμα γιὰ μᾶς, ὅπου καὶ περαιτέρω βιβλιογραφία, ἦταν τὰ ἑξῆς: Συναξάριο τοῦ ἁγίου στό, Μακάριος Σιμωνοπετρίτης, ἱερομόναχος, Νέος Συναξαριστὴς τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας (διασκευὴ ἐκ τοῦ Γαλλικοῦ καὶ ἐπιμ. ἱεροῦ Κοινοβίου Εὐαγγελισμοῦ τῆς Θεοτόκου), τόμ. 6 (Φεβρουάριος), σσ. 69-76· Πασχαλίδης, Συμεών, «Ἡ συνείδηση τῆς Ἐκκλησίας γιὰ τὴν ἁγιότητα τοῦ Μ. Φωτίου καὶ ἡ ἔνταξή του στὸ Ἑορτολόγιο. Καταγραφὴ καὶ ἀνάλυση τῶν φωτιανῶν καὶ ἀντιφωτιανῶν πηγῶν», στό: Mνήμη ἁγίων Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου καὶ Mεγάλου Φωτίου ἀρχιεπισκόπων Kωνσταντινουπόλεως. Πρακτικὰ Ἐπιστημονικοῦ Συμποσίου (14-17 Ὀκτωβρίου 1993), Θεσσαλονίκη 1994, σσ. 145-186 [=Πασχαλίδης]· λῆμμα «Φώτιος Α´ ο Μέγας. Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως», ΜΟΧΕ 12, σσ. 559-561.

Ἀπὸ ἄλλους τὸ ἔτος γέννησής του τοποθετεῖται στὸ 820.

Photii Patriarchae Constantinopolitani Epistulae et Amphilochia, ἐκδ. B. Laourdas-L. G. Westerink, τ. I, Leipzig 1983, σ. 152 (ἐπ. 114.2-6). Πρβλ. Π. Xρήστου, «Ἡ οἰκογένεια τοῦ ἱεροῦ Φωτίου», EEΘΣΠΘν.σ. [Tμ. Ποιμαντικῆς] 2 (1992), σσ. 22-25.

3Synaxarium Ecclesiae Constantinopolitanae, ἐκδ. H. Delehaye, Bruxellis 1902, στ. 682.9-20.

4Πασχαλίδης, σσ. 152-153.

5Νὰ ὑπενθυμίσουμε ὅτι ὁ ἅγιος τοῦτος ἐξέφρασε καὶ ἄλλες κακοδοξίες, δικαιολογήθηκε ὅμως ἐκ τῶ νὑστέρων ἕνεκα τῆς ἀγνοίας τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας καθὼς καὶ τῆς θεολογίας τῶν μεγάλων Ἑλλήνων Πατέρων τοῦ 4ου αἰ., καὶ ἐντάχθηκε στὸ Ἁγιολόγιο τῆς Ἐκκλησίας, ὄχι διὰ ταῦτα, ἀλλὰ παρὰ ταῦτα.

Mateos, J., Le Typicon de la Grande Église. Ms Sainte-Croix no 40Xe siècle. Introduction, texte critique, traduction et notes, [OCA 165], τ. I, Roma 1962, σ. 228.6-11.

7Synaxarium Ecclesiae Constantinopolitanae, ἐκδ. H. Delehaye, Bruxellis 1902, στ. 448.19-23.

8Γιάγκου, Θεόδωρος Ξ., «Ὁ κύκλος τῶν ἑορταζομένων ἁγίων καὶ οἱ Κύπριοι ἅγιοι. Προσέγγιση τῆς τάξεως μὲ βάση τοὺς Κανόνες καὶ  τὰ Λεξιονάρια», Κανόνες καὶ Λατρεία, Θεσσαλονίκη 2001, σσ. 117-118.

9 Πασχαλίδης, σσ. 150-151.

10  Ὅπ. ἀν. σ. 174.

11Christodoulou, Menelaos and Konstantinidis, Konstantinos, A complete Gazetteer of Cyprus, τόμ. I, Nicosia 1987, σσ. 60-61.

Ιερά Μητρόπολη Μόρφου

Γιατί πεθαίνουν ξαφνικά τόσοι πολλοί νέοι αθλητές; Υποθέτω ότι τώρα ξέρετε την απάντηση. (Dr. med. Johann Missliwetz)

Γιατί πεθαίνουν ξαφνικά τόσοι πολλοί νέοι αθλητές; Υποθέτω ότι τώρα ξέρετε την απάντηση.

 

Μυοκαρδίτιδα-Παρενέργεια από τα εμβόλια

 

Dr. med. Johann Missliwetz

 

Μια ομιλία του Συνταξιούχου Καθηγητή Πανεπιστημίου Dr. med. Johann Missliwetz (Ιατροδικαστής και ειδικός στη ψυχοθεραπεία, πρώην Διδάκτωρ στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης)

 


Αντιγραφή από E.Y.E  (Επιστήμονες για την Υγεία και την Ελευθερία), Υποτιτλισμός στα Ελληνικά: SokratesBlogHellas


 

 

Κυρίες και κύριοι, βρίσκομαι σε μεγάλη ανησυχία.

Γιατί; Γιατί αυτό το βίντεο; Επειδή νέοι άνθρωποι πεθαίνουν από μυοκαρδίτιδα ως φαρμακευτική παρενέργεια του εμβολιασμού κατά της COVID19. Κατά προτίμηση παιδιά, έφηβοι και άνδρες έως 30 ετών. Πρόκειται για την παρενέργεια μυοκαρδίτιδα μετά τη χορήγηση εμβολίου messenger RNA. Το παράδοξο εδώ είναι το εξής: μπορώ σχεδόν να αποκλείσω ότι αυτή η ομάδα νέων, υγιών ανθρώπων θα είχε πεθάνει από τη νόσο COVID-19. Εθελοντικά και αλτρουιστικά εμβολιάστηκαν… για να προστατεύσουν άλλους ανθρώπους. Αφενός, τον γενικό πληθυσμό και, αφετέρου, τα αγαπημένα τους πρόσωπα, όπως για παράδειγμα οι παππούδες και οι γιαγιάδες τους. Ο δικός μου στόχος μου είναι να σας δώσω μια επιστημονική, αλλά και κατανοητή και σαφή παρουσίαση του προβλήματος.

Αλλά πρωτού μπω σε λεπτομέρειες, θα δώσω στις ακόλουθες παρατηρήσεις μου ένα ανθρώπινο πρόσωπο μέσω μιας αναφοράς περιστατικού. Στην ιατρική ορολογία, εμείς οι γιατροί το αποκαλούμε αυτό περιστασιολογία. Ο νεαρός άνδρας 24 ετών ήταν υγιής, δεν είχε προηγούμενες ασθένειες, ήταν αθλητής πολεμικών τεχνών, φοιτητής. Δέκα ημέρες πριν από το θάνατό του, έλαβε την πρώτη δόση του εμβολίου από την εταιρεία Biontech/Pfizer „Cominarty“ σε μια γραμμή εμβολιασμού, υπέγραψε το δελτίο εμβολιασμού και αυτό ήταν όλο, προς το παρόν. Την ημέρα πριν από το θάνατό του παραπονέθηκε για πόνο στην πλάτη. Την ημέρα του θανάτου, η μητέρα πήγε στο φοιτητικό του διαμέρισμα, επειδή δεν απαντούσε στα καθημερινά τηλεφωνήματα και βρήκε το πτώμα. Ο γιατρός δεν θεώρησε απαραίτητη τη διενέργεια νεκροψίας-νεκροτομής. Η σορός παραλήφθηκε από το γραφείο τελετών. Έρευνα από την αστυνομία δεν υπήρξε. Έκθεση παρενεργειών σχετικά με τον εμβολιασμό, η οποία θα έπρεπε να απαιτείται από το νόμο, δεν συντάχθηκε. Μόνο όταν κλήθηκε δικηγόρος, η μητέρα κατάφερε να αναγκάσει τον απρόθυμο εισαγγελέα να διενεργήσει νεκροψία.Τώρα μπαίνω εγώ στο παιχνίδι ως ιατρικός παρατηρητής, ο οποίος κλήθηκε από τον δικηγόρο για βοήθεια.  Το πτώμα ήταν τυλιγμένο σε πλαστικό, δεν είχε καταψυχθεί και απλά σαπίζει. Το σώμα βρωμάει, το δέρμα ξεφλουδίζει ή είναι αποχρωματισμένο πράσινο, όπως μπορείτε να δείτε. Αυτό καθιστά δύσκολη τη διάγνωση. Αν τώρα μου πείτε „Αυτό δεν μπορεί να είναι δυνατόν! Μη λειτουργικές αρχές, μη αναφορά νομικών παρενεργειών, αμελής ταφή κ.λπ.“, τότε σας απαντώ: „Καλώς ήρθατε στην πραγματικότητα και στις πραγματικές δικαστικές υποθέσεις!“. Εδώ βλέπετε την κομμένη επιφάνεια μιας καρδιάς. Ο μυς μιας φυσιολογικής καρδιάς είναι καφεκόκκινος σε όλο του το μήκος, φρέσκος, ινώδης, μη ρήξιμος. Από την άλλη πλευρά, αυτός ο μυς παρουσιάζει μια μάλλον ανήσυχη, ανομοιογενή εικόνα. Πιο ανοιχτόχρωμες και πιο σκούρες, διαφορετικού χρώματος περιοχές εναλλάσσονται μεταξύ τους. Ο δάσκαλός μου στην ιατροδικαστική το ονόμαζε αυτό „στικτό μυοκάρδιο“ και αυτό είναι χαρακτηριστικό μιας φλεγμονής του καρδιακού μυός, μιας μυοκαρδίτιδας. Αυτή είναι η προσωρινή μου διάγνωση. Η επεξεργασία των τομών των ιστών από ένα ιστολογικό εργαστήριο πραγματοποιείται αυτήν την ώρα.

Τι θα συμβεί στη συνέχεια;

Η απαρηγόρητη μητέρα λέει ότι αναζητά δικαιοσύνη. Ο νεαρός άνδρας εμβολιάστηκε οικειοθελώς αφού ενημερώθηκε. Informed concent ονομάζεται αυτό στα αγγλικά. Με τον τρόπο αυτό, συναινούσε επίσης και στους κινδύνους των παρενεργειών του φαρμάκου, αυτή είναι η κοινή νομική άποψη.  Εγκληματολογικά, δεν υπάρχει τίποτα για το οποίο να μπορεί να κατηγορηθεί κανείς εδώ, είναι εντελώς ανέλπιστο. Σύμφωνα με το αστικό δίκαιο θα υπήρχε μια πιθανότητα, αλλά ποιόν θα μηνύσει η γυναίκα; Τον εμβολιαστή ιατρό, την εταιρεία Pfizer; Αυτό είναι ένα νομικό ζήτημα. Τελικά υπάρχει καθόλου κάποιος φταίχτης; Φοβάμαι ότι η γυναίκα δεν μπορεί να κερδίσει την υπόθεση, διότι ως ενάγουσα φέρει το βάρος της απόδειξης. Αλλά ας αφήσουμε αυτή την ιστορία. Αντ‘ αυτού, ας θέσουμε τώρα άλλα ερωτήματα.Γιατί ο νεαρός άνδρας δεν κατάλαβε ότι έπαθε μυοκαρδίτιδα;  Ας παραμείνουμε στην υποψία μας, διότι τα συμπτώματα μπορεί να φαίνονται πολύ διαφορετικά, ενδεχομένως και διακριτά. Εάν έχετε εμβολιαστεί, παρακαλώ να έχετε υπόψη σας τα πιθανά πιο κοινά συμπτώματα που αναφέρονται εδώ, ώστε η ασθένεια να παραμένει συχνά απαρατήρητη, με ασαφή τη συχνότητα εμφάνισης. Είναι επομένως ύπουλη.Κυρίως οι ιογενείς λοιμώξεις, κυρίως οι εντεροϊοί, ιδίως οι ιοί coxsackie μπορούν να προκαλέσουν μυοκαρδίτιδα. Πολύ σπάνια, ωστόσο, επίσης οι ιοί της γρίπης ή ο SARS-COV2. Τόσο οι ιογενείς λοιμώξεις όσο και οι παρενέργειες των φαρμάκων πυροδοτούν τη φλεγμονή μέσω μιας υπερβολικής ανοσολογικής αντίδρασης. Μυοκαρδίτιδα – τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει φλεγμονή του καρδιακού μυός. Οι παρενέργειες του εμβολίου εμφανίζονται επίσης σε συνδυασμό με περικαρδίτιδα.

Περί τίνος πρόκειται, μπορείτε να πληροφορηθείτε από το διπλανό έντυπο. Τώρα όμως έχουμε φτάσει στο σημείο, στο οποίο ορίζουμε τον όρο „παρενέργεια φαρμάκου“. Βλέπετε τον επί του παρόντος ισχύοντα νομικό ορισμό του νόμου περί φαρμάκων. Έτσι, όμως, μαθαίνετε επίσης ότι, όποιος μιλάει για „πιθανή παρενέργεια“, την οποία δεν χρειάζεται κανείς να αναφέρει καθόλου επειδή είναι τόσο ασήμαντη, δεν έχει την παραμικρή ιδέα. Οτιδήποτε αποκλίνει από το επιθυμητό αποτέλεσμα του εμβολιασμού πρέπει να αναφέρεται μετά τον εμβολιασμό, π.χ. πονοκέφαλος – την πρώτη ημέρα, γριπώδης επίδραση – τρεις ημέρες μετά την ημερομηνία εμβολιασμού, ζάλη, ναυτία και κατάκλιση – για τέσσερις ημέρες κατά την τρίτη εβδομάδα μετά τον εμβολιασμό. Το καθήκον σας ως ασθενής θα ήταν να αναφέρετε στον γιατρό. Το καθήκον του γιατρού θα ήταν να το γνωστοποιήσει αυτό από τη μεριά του στην αρμόδια αρχή. Αυτή η αρχή, το Τμήμα Φαρμακοεπαγρύπνησης, πρέπει να τηρεί αρχεία και να καταμετρά όλες τις περιπτώσεις. Μόνο τότε μπορούν να τις ταξινομήσουν ως „πιθανές“, „απίθανες“, „ασφαλείς παρενέργειες“ και „συσσωρεύσεις“.

Ο άνθρωπος ενημερώθηκε. Αυτό σημαίνει ότι ενημερώθηκε για τη μυοκαρδίτιδα. Πιστεύετε ότι η ενημέρωση είναι παντού η ίδια; Τότε ετοιμαστείτε για μια έκπληξη. Η πρώτη πηγή δεν μπορεί να εκτιμήσει την επίπτωση με βάση τα διαθέσιμα δεδομένα. Στη Βιέννη και το Τιρόλο αντιθέτως είναι δυνατόν: εδώ γράφεται „πολύ σπάνια“. Ακόμη και αφού διάβασα δύο φορές τα ενημερωτικά δελτία, δεν βρήκα την πληροφορία ότι μπορεί κανείς να πεθάνει από αυτό. Αλλά για μένα ως ασθενή, αυτή θα ήταν Η πιο σημαντική πληροφορία. Γιατί; Θα απαντήσουμε σε αυτό το ερώτημα αργότερα. Αλλά σας παρακαλώ μην με πιστεύετε καθόλου, απεναντίας ελέγξτε όλες τις πηγές μου. Αλλά τουλάχιστον μαθαίνουμε στο Τιρόλο ότι οι νεότεροι άνδρες διατρέχουν ιδιαίτερο κίνδυνο τις πρώτες δύο εβδομάδες μετά τον εμβολιασμό. „Ο εμβολιασμός προφυλάσσει!“, „αξιόπιστος“, „χαμηλού κινδύνου“, „ασφαλής“. Τίποτα άλλο δεν διαβάζετε συνεχώς στα έντυπα μέσα ενημέρωσης και δεν ακούτε στην τηλεόραση. Είναι αληθές αυτό; Δεν θα μπορούσε, λοιπόν, εγώ, ο ομιλητής Missliwetz, να έχω προκαταλήψεις για κάποιον ανεξήγητο λόγο; …κρυφά προσωπικά κίνητρα ενός τσαρλατάνου να παίζουν κάποιο ρόλο; Για να το θέσω πιο συγκεκριμένα: Διαδίδω Fake News;Αυτό θα πρέπει να απαντήσει στην ερώτησή σας, αλλά και να εκθέσει τους υποστηρικτές του εμβολιασμού, τους λεγόμενους ειδικούς.  Οι εμπειρογνώμονες του Γερμανικού Καρδιολογικού Ιδρύματος θεωρούν ότι „δεν είναι ακόμη αρκετά σίγουροι“, „το συζητούν ακόμη“. Επίσης, όσον αφορά τη συχνότητα, συναντάμε εδώ την τρίτη δήλωση: „σε ορισμένες περιπτώσεις“. Εγώ δεν το σχολιάζω περαιτέρω, διότι αυτό θα σήμαινε ότι θα εγκατέλειπα το έδαφος της επιστήμης και ότι θα εισερχόμουνα στο χώρο του σαρκασμού. Υπάρχουν αξιόπιστες πηγές στην ιατρική και τα πάντα είναι εύκολο να βρεθούν μέσω μιας μηχανής αναζήτησης. Διότι το Google Scholar δείχνει μια εντελώς διαφορετική εικόνα. Η αναφερόμενη βάση δεδομένων παρείχε 11900 αναφορές με το πάτημα ενός κουμπιού. Αδύνατον να διαβαστούν σε ένα βιβλίο, γι‘ αυτό έχω παραθέσει μόνο τα τέσσερα πρώτα. Η σοβαρότητα αυτών των πηγών „New England Journal of Medicine“, „Circulation“ ή „jama…“ είναι αδιαμφισβήτητη.

Γιατί έπρεπε να γίνει αυτοψία στον νεαρό άνδρα;

Επειδή αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να αποδειχθεί αξιόπιστα η εμβολιογενής μυοκαρδίτιδα. Στους ζωντανούς θεωρείται η βιοψία καρδιάς η πιο αξιόπιστη μέθοδος ανίχνευσης. Ρίξτε μαζί μου μια ματιά στο μικροσκόπιο φωτός. Έτσι μοιάζει ο φυσιολογικός καρδιακός μυς σε χρώση HE. „HE“ σημαίνει „αιματοξυλίνη-ηωσίνη“.  Εδώ η παρενέργεια του εμβολίου „εμβολιακή μυοκαρδίτιδα“. Οι μπλε κουκκίδες μεταξύ του κόκκινου καρδιακού μυϊκού ιστού δεν ανήκουν εκεί και είναι οι λεγόμενες διηθήσεις από διαφορετικά φλεγμονώδη κύτταρα. Με ειδικές τεχνικές χρώσης, δηλαδή ιστοχημεία, μπορούν αυτά τα κύτταρα να διαφοροποιηθούν. Εδώ μπορείτε να δείτε στον ιστό με μπλε χρώση τα σκούρα καφέ κύτταρα CD-3, τα οποία έχουν επισημανθεί με αντίδραση χρώματος. Αυτό εδώ είναι μια σοβαρή μορφή εμβολιαστικής μυοκαρδίτιδας. Βλέπετε κυρίως απαλό ροζ υγρό ανάμεσα στα κύτταρα, τεχνική ονομασία: „διηθητικό οίδημα“.10:27

Επίσης, οι διηθήσεις, οι μπλε κουκίδες, των διηθήσεων είναι πολύ εμφανείς. Αλλά, ακόμη και αν ένα άτομο επιβιώσει από μια σοβαρή μορφή εξέλιξης, δεν θα έχει περάσει τα πάντα. Εάν επέλθει επούλωση του ελαττώματος, αντικατασταθεί ο μυϊκός ιστός από ουλώδη ιστό, μπορεί ο θάνατος να επέλθει και 10 χρόνια αργότερα. Μηχανισμοί όπως η ανεπάρκεια άντλησης, δηλαδή η καρδιακή ανεπάρκεια, ή ο θάνατος από καρδιακή αρρυθμία.

Αυτή η χρώση, που ονομάζεται Van Gieson, επιτρέπει τη διάκριση του ουλώδους ιστού, ο οποίος βάφεται κόκκινος, από τον κίτρινα χρωματισμένο μυϊκό ιστό, με μια μόνο ματιά. Θα ήθελα να ευχαριστήσω τον καθηγητή Arne Burghard για την ευγενική παραχώρηση υλικού εικόνας.

[προβαλλόμενο βίντεο] „Ο στόχος εμβολιασμού και η υποτιθέμενη νομική κατάσταση στην Αυστρία από την 1η Φεβρουαρίου 2022.


Μέχρι στιγμής, ο νόμος για την υποχρέωση εμβολιασμού COVID-19 (COVID-19-IG) έχει κατατεθεί στο κοινοβούλιο τουλάχιστον δύο φορές με διαφορετικές αιτιολογήσεις (μία φορά ως υπουργικό νομοσχέδιο και δύο πρωτοβουλίες ή ατομικές προτάσεις.

Θα τεθεί σε ισχύ την 1η Φεβρουαρίου 2022.

Για τα δύο σχέδια έχουν ήδη υποβληθεί πάνω από 100.000 σχόλια (περισσότερα από κάθε άλλη φορά στην ιστορία του Κοινοβουλίου).

Το σχέδιο νόμου διχάζει ακόμη περισσότερο την ήδη διχασμένη αυστριακή κοινωνία.

Τα άτομα άνω των 14 ετών θα είναι υποχρεωμένα να εμβολιαστούν. (Τα παιδιά από την ηλικία των 5 ετών και πάνω επιτρέπεται να εμβολιαστούν.

Στόχος αυτού του νόμου: η αύξηση του ποσοστού εμβολιαστικής κάλυψης του πληθυσμού σε „πάνω από ενενήντα τοις εκατό“.“ Η Αυστρία βρίσκεται στα πρόθυρα ενός νέου νόμου. Το ενημερωτικό δελτίο περιγράφει την κατάσταση στη χώρα μας.


 

Φίλοι μου, οι κινηματογραφιστές και εγώ, ως γιατρός και επιστήμονας, δεν μπορούμε να αναλάβουμε την ευθύνη ενώπιον της συνείδησής μας, αν δεν παρουσιαστούμε ενώπιον της δημοσιότητας και δεν προειδοποιήσουμε τουλάχιστον. Περίπου 2,4 εκατομμύρια του πληθυσμού μας (υπολογισμένα σύμφωνα με το statista.com) μεταξύ 5 και 30 ετών. Ακόμη και αν πέθαινε μόνο ένας στους δέκα χιλιάδες από μυοκαρδίτιδα από εμβόλιο σε περίπτωση εμβολιαστικής κάλυψης, αυτό θα ήταν ακόμη 240 θάνατοι που θα μπορούσαν να αποφευχθούν. Κάθε ένας από αυτούς θα ήταν ένας παραπάνω από ότι πρέπει. Γιατί; Επειδή η θνησιμότητα από το COVID-19 μέχρι την ηλικία των 30 ετών είναι αμελητέα. Ο κίνδυνος να πεθάνει κανείς από παρενέργειες του εμβολίου πρέπει να εκτιμάται υψηλότερος για αυτή την ηλικιακή ομάδα, ιδίως όσον αφορά τον κίνδυνο μυοκαρδίτιδας. Ερωτώ: Γιατί πεθαίνουν ξαφνικά τόσοι πολλοί νέοι αθλητές; Υποθέτω ότι τώρα ξέρετε την απάντηση.

Δεν έχει τελειωμό η βρώμα και η δυσωδία.

Δεν έχει τελειωμό η βρώμα και η δυσωδία.

Δεν έχει τελειωμό η βρώμα και η δυσωδία.

H θλιβερή Αρχιεπισκοπή Αμερικής δεν παρέπεμψε μόνο στις δηλώσεις του Ελπιδοφ(θ)όρου υπέρ των εκτρώσεων, αλλά και στις δηλώσεις του Γιώργου Δημακόπουλου. Ο Δημακόπουλος είναι συνιδρυτής του Κέντρου Ορθοδόξων Μελετών στο Πανεπιστήμιο Fordham και επίσημος ιστορικός του Τάγματος του Αγίου Ανδρέου του Αποστόλου, γνωστό ως «Άρχοντες του Οικουμενικού Πατριαρχείου στην Αμερική», Για να υποστηρίξει τα σκουπίδια του Ελπιδοκτόνου, δηλαδή ότι η Εκκλησία του Χριστού στηρίζει την αυτονομία της γυναίκας να σκοτώσει το έμβρυο μέσα της εάν το θελήσει, έγραψε το εξής:

 

«Δεν μπορούν όλοι να χειριστούν το παράδοξο αλλά αποτελεί κεντρικό στοιχείο της Χριστιανικής σκέψης από την αρχαιότητα

Δεν έχει τελειωμό η βρώμα και η δυσωδία.

Ανέκαθεν η Χριστιανική σκέψη υποστήριζε τις εκτρώσεις μας λέει ο διαβολο-σπουδαγμένος!! Ο ίδιος συμμετέχει συστηματικά σε δράσεις υπέρ της ομοφυλοφιλίας, όπου κι εκεί προσπαθεί να «εκσυγχρονίσει» την «ελλιπή» και «καθυστερημένη» του Χριστού Εκκλησία!


ΤΑΣ ΘΥΡΑΣ

«Υποχρεωτικότητα» – το τυρί που θα μας πιάσει στη φάκα.

«Υποχρεωτικότητα» – το τυρί που θα μας πιάσει στη φάκα.

 

«Υποχρεωτικότητα» – το τυρί που θα μας πιάσει στη φάκα.

σημ. orthopraxia.gr: Ελεγχόμενος αντίλογος (ή ελεγχόμενος αντίπαλος) είναι ένα κίνημα στο οποίο ηγούνται κυβερνητικοί πράκτορες. Σχεδόν πάντοτε στην ιστορία, όλες οι κυβερνήσεις, χρησιμοποίησαν αυτή την τεχνική για να ξεγελάσουν και να υποτάξουν τους αντιπάλους τους. Ο Λένιν είχε πει «ο καλύτερος τρόπος για να ελέγξουμε τους αντιπάλους μας είναι να ηγηθούμε του κινήματος (τους) εμείς οι ίδιοι».

Δεν μπορώ να καταλάβω. Το πρόβλημά μας με τα m-RNA σκευάσματα είναι μόνο η υποχρεωτικότητα;

Δεν είναι ότι τα σκευάσματα αυτά αλλάζουν το γονιδίωμα του ανθρώπου; Έχουμε διανοηθεί τί σημαίνει αυτό για τον άνθρωπο και τον πολιτισμό μας; Ποιός αποφασίζει για αυτό;

Δεν είναι ότι φτιάχτηκαν πάνω σε κυτταρικές σειρές δολοφονημένων εμβρύων; Έχουμε διανοηθεί τί ξημερώνει για τον άνθρωπο στην εποχή της τεχνολογικής και ψηφιακής ανάπτυξης και ποιες είναι οι πνευματικές συνέπειες μιας τέτοιας εξέλιξης;

Δεν είναι ότι τα σκευάσματα αυτά είναι πειραματικά και οι άνθρωποι έγιναν πειραματόζωα; Τί προηγούμενο δημιουργείται εδώ; Τί κληροδοτούμε στα παιδιά μας;

Δεν είναι ότι τα σκευάσματα αυτά μας επιβλήθηκαν με αδιαφανείς διαδικασίες από τις φαρμακευτικές (και όχι μόνο) και ότι οι εκλεγμένοι αντιπρόσωποί μας, μας πρόσφεραν στο πιάτο τους; Δεν πρέπει να λογοδοτήσουν;

Δεν είναι ότι τα ευρωμπουκωμένα της κυβέρνησης ΜΜΕξαπάτησης τρομοκράτησαν τον κόσμο με μονόπλευρη (παρά)«πληροφόρηση», φίμωση της άλλης ιατρικής άποψης, ψευδείς ειδήσεις, κατασυκοφάντηση των διαφωνούντων και ένα σωρό άλλες βρώμικες ψυχολογικές τακτικές για να τον οδηγήσουν «αυτοβούλως» στην γκιλοτίνα;

Δεν είναι ότι ενώ πεθαίνει κόσμος και καταστρέφονται ζωές από τις τρομακτικές παρενέργειες αυτοί συνεχίζουν σα να μην συμβαίνει τίποτα;

Δεν είναι ότι κατέβασαν από τα ράφια και κατασυκοφάντησαν τις ουσίες (π.χ. ιβερμεκτίνη) που αντιμετώπιζαν στα ίσια τις περισσότερες των περιπτώσεων και μας πλασάρουν συνεχώς τα διαβόλια του Γκέιτς; Πόσοι άνθρωποι έχασαν την ζωή τους απ’ αυτό;

Δεν είναι ότι αγνόησαν τα φάρμακα (τα οποία αδειοδοτήθηκαν κανονικά και πριν τα διαβόλια) και έδωσαν προτεραιότητα στα μπόλια; Ποιά η λογική να αρνηθείς το φάρμακο και να δώσεις βάση σε ένα πειραματικό και ριψοκίνδυνο σκεύασμα, το οποίο (υποτίθεται) προλαμβάνει (δεν θεραπεύει) και στην καλύτερη αντιμετωπίζει επιφανειακά τα συμπτώματα; (Στην περίπτωση των διαβολίων δεν έπιασαν ούτε την βάση, γι’ αυτό είδαμε να κατεβάζουν την βάση αλλάζοντας τον ίδιο τον ορισμό του εμβολίου.)

Δεν είναι ότι μας πιέζουν να βάλουμε στο σώμα μας ΔΗΛΗΤΗΡΙΑ όπως έχουν δηλώσει επιφανέστατοι επιστήμονες (ΜΠΑΚΤΙ, ΖΕΛΕΝΚΟ, ΜΟΝΤΑΝΙΕ) δίχως να ξέρουμε τι θα συμβεί στο μέλλον; ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΜΑΖΙΚΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ; Δεν πρέπει να λογοδοτήσουν όλοι για αυτό;

Δεν είναι ότι τα «πρωτόκολλα του θανάτου» στα νοσοκομεία έστειλαν συμπολίτες μας στην άλλη ζωή πριν την ώρα τους ΓΙΑ ΝΑ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΗΘΕΙ ο κόσμος και να πάει να τρυπηθεί; Ποιός θα πληρώσει για τους σιωπηλούς θανάτους των νοσοκομείων ;

Δεν είναι ότι στα νοσοκομεία δεν ενδιαφέρονται να καταγράψουν τις παρενέργειες, δηλαδή ΣΒΗΝΟΥΝ ΤΑ ΙΧΝΗ ΤΟΥ ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΣ;

Δεν είναι ότι έχει καταλυθεί κάθε έννοια της Δημοκρατίας;

Δεν είναι ότι στο μέλλον θα μετράμε τα τραύματα στα παιδιά μας;

Δεν είναι;

Δεν είναι;

Δεν είναι;

ΚΙ ΟΜΩΣ τον τελευταίο καιρό η συζήτηση πάει να κλείσει στο θέμα της υποχρεωτικότητας και μόνο, την ώρα που ούτως ή άλλως καμμία ιατρική πράξη δεν μπορεί να γίνεται χωρίς την συναίνεση του ασθενούς. Δηλαδή όλα τα άλλα μας είναι γνωστά; Τα έχουμε ξαναζήσει;

Αδελφοί προσέξτε. Υπάρχει ένα πράγμα το οποίο λέγεται «ΕΛΕΓΧΟΜΕΝΟΣ ΑΝΤΙΛΟΓΟΣ».

Kάποιοι «αντιφρονούντες» ιατροί / ειδικοί μας λένε ότι τα μπόλια αυτά μπορούν να τα πάρουν οι ευπαθείς ομάδες και κάνουν «φασαρία» στο θέμα της υποχρεωτικότητας και των διακρίσεων!

Εάν όμως δεχθούμε αυτό το «πακέτο» σημαίνει ότι αναγνωρίζουμε χρησιμότητα στο μπόλι, και δικαιολογούμε τις οργουελικές μεθόδους του Μητσοτάκη να το επιβάλει στον γενικό πληθυσμό. Ξεχνάμε ότι είναι m-RNA γονιδιακός τροποποιητής, ότι φτιάχτηκε πάνω σε κυτταρικές σειρές δολοφονημένων εμβρύων, ότι μας εμφανίστηκε με αδιαφανείς διαδικασίες, ότι είναι πειραματικό κι εμείς πειραματόζωα, ότι υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις ότι δολοφονήθηκαν άνθρωποι κτλ.

Τα ξεχνάμε όλα αυτά διότι ο νεοταξίτης μας έφερε σε τέτοια απελπιστική κατάσταση που το μόνο που μας έρχεται στο μυαλό να πούμε είναι … ΔΩΣΕ ΜΑΣ ΛΙΓΟ ΑΕΡΑ ΚΑΙ ΚΑΝΕ Ο,ΤΙ ΘΕΣ.

ΠΟΣΟ ΤΥΧΑΙΑ ΗΤΑΝ αυτή η εμετική δήλωση του Μητσοτάκη πρόσφατα στον συστημικό Χατζηνικολάου, όταν είπε ότι το εμβόλιο δεν είναι υποχρεωτικό αν το κάνουμε;

Έκανε τόσο κόπο …

να μας δείξει…

ΤΟ ΤΥΡΑΚΙ…

την υποχρεωτικότητα

την ώρα που οι «τελάληδες» φωνάζουν…

αυτό που «πρέπει» να ακούσουμε..

το αντιφατικό… σύνθημα…

«όχι στην υποχρεωτικότητα ναι στο μπόλι»… έστω στις ομάδες με υποκείμενα νοσήματα (αυτές που παρεμπιπτόντως αποδεκατίζει το μπόλι!)

Και βλέπω ότι πολλοί την πάτησαν…

κουράστηκαν…

ζαλίστηκαν με τα πολλά – πολλά

και μπήκαν στην «ασφάλεια» του ΕΛΕΓΧΟΜΕΝΟΥ ΑΝΤΙΛΟΓΟΥ.

 

ΟΧΙ ΒΡΕ ΠΑΙΔΙΑ.

Συνέχεια την πατάμε.

Δεν μπορεί να την πατήσουμε πάλι ρε @#$%^&*()_


Πηγή: ΤΑΣ ΘΥΡΑΣ

Δημοφιλή Άρθρα

Τα αγαπημένα σας

Σύντομη επεξήγηση της Μεγάλης Επανεκκίνησης (The Great Reset) 2/12/2020

0
Σύντομη επεξήγηση της Μεγάλης Επανεκκίνησης (The Great Reset)   Ένας από τους καλύτερους και πιο ψαγμένους λογαριασμούς του ελληνικού Twitter, είναι αυτός του Crocodile. Σε αυτό το...