Ορθοδοξία

Αρχική Ορθοδοξία Σελίδα 63

Είναι λέων τελικά; Ο Σεβ. Πειραιώς υπέρ της χρήσης μάσκας στους Ιερούς Ναούς.

Είναι Λέων τελικά; Ο Σεβ. Πειραιώς υπέρ της χρήσης μάσκας στους Ιερούς Ναούς.

 

Είναι λέων τελικά; Ο Σεβ. Πειραιώς υπέρ της χρήσης μάσκας στους Ιερούς Ναούς.

 

Είναι απίστευτο τελικά, πώς κάποιοι ακόμα θεωρούν τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Περαιώς ως ένα πρόσωπο το οποίο θα υπερασπιστεί την Ορθόδοξη πίστη.

Προσωπικά, βαρέθηκα τα λόγια και θα καυτηριάζω την στάση του σε όλα τα ζητήματα στα οποία δεν ορθοτομεί τον “Λόγο της Αληθείας”. Ακόμα κι αν προβεί σε μηνύσεις ή δεν ξέρω και εγώ σε ποιο άλλο μέτρο.

Τα συμπεράσματα βέβαια θα τα βγάλετε εσείς, καθώς ο Σεβασμιώτατος δεν μπορεί να μιλήσει και πιο ξεκάθαρα…

Πειραιώς Σεραφείμ: Άλλο η μάσκα προστασίας άλλο το προσωπείο του Καρνάβαλου. Να ακούμε τους ειδικούς

(https://youtu.be/sp7mH_NdLoE)

 

Χρήστος Βλαμάκης για το orthopraxia.gr

Τα ανδρόγυνα σήμερα βρίσκονται εν διαστάσει επειδή δεν υπάρχει ευλογία Θεού. (παπά – Δημήτρης Γκαγκαστάθης)

Τα ανδρόγυνα σήμερα

Τα ανδρόγυνα σήμερα βρίσκονται εν διαστάσει επειδή δεν υπάρχει ευλογία Θεού.

 

Δημήτρης Γκαγκαστάθης

 

…Σας εύχομαι εκ βάθους ψυχής να ζήσετε χρόνια πολλά, με αγάπη, ειρήνη και ομόνοια. Να είστε το παράδειγμα της σημερινής εποχής. Ως επί το πλείστον τα ανδρόγυνα ευρίσκονται εν διαστάσει διότι δεν υπάρχει ευλογία Θεού.

Όπου πηγαίνω και σταματώ, αυτά συναντώ. Ο άνδρας να κατηγορεί την γυναίκα και να μην έχει εμπιστοσύνη, ούτε και η γυναίκα από τον άνδρα. Μόνον ξέρουν να μου λέγουν ότι τους έχουν κάνει μάγια. Δεν έχουν αγάπη. Μεγάλο κατήφορο έχουν πάρει. Κατήντησαν το μυστήριο του γάμου ανθρωποεμπόριο! Κοιτάζουν τον χρυσόν και όχι τον Χριστόν, αφού ερωτούν, πόσα θα μου δώσει; Δεν ερωτούν για το άτομο, τι είναι; Λεπτά μόνον, και ας είναι σάρα-μάρα και το κοκορέτσι, που λέγει η παροιμία.

Τα ανδρόγυνα σήμερα βρίσκονται εν διαστάσει επειδή δεν υπάρχει ευλογία Θεού. (παπά - Δημήτρης Γκαγκαστάθης)
Αφού τελειώσουν τα λεπτά δεν την χρειάζεται άλλο. Τρέχει αλλού ή μπαίνει άλλη εις το μέσον και τους χωρίζει. Τι βλέπει και ακούει ο καλός Θεός, και πως μας ανέχεται με αυτά τα οποία κάνουμε; Πιστεύω ότι υπάρχουν αγνές ψυχές που προσεύχονται και παρακαλούν και αγρυπνούν για εμάς και γι΄αυτό μακροθυμεί ο καλός Θεός περιμένοντας την μετάνοια μας.

 

Μετ΄ απείρων ευχών, ο έσχατος πάντων
Δημήτριος Γκαγκαστάθης, Ιερεύς

 

 

Παπά Δημήτρης Γκαγκαστάθης, Βίος- Θαύματα-Νουθεσία και Επιστολαί, σ.442-443, Εκδόσεις «Ορθόδοξος Κυψέλη»

Για την αντιγραφή: orthopraxia.gr

 

Τα ανδρόγυνα σήμερα βρίσκονται εν διαστάσει επειδή δεν υπάρχει ευλογία Θεού. (παπά - Δημήτρης Γκαγκαστάθης)

Τα ανδρόγυνα σήμερα βρίσκονται εν διαστάσει επειδή δεν υπάρχει ευλογία Θεού. (παπά - Δημήτρης Γκαγκαστάθης)

Αποκαθιστούμε την αλήθεια, ως αυτόπτες και αυτήκοοι μάρτυρες, για το γεγονός της Αγίας Παρασκευής Εορδαίας, με τον ιερέα και την κυρία που φορούσε τη μάσκα (29/07)

εκκλησίας

Αποκαθιστούμε την αλήθεια, ως αυτόπτες και αυτήκοοι μάρτυρες, για το γεγονός της Αγίας Παρασκευής Εορδαίας, με τον ιερέα και την κυρία που φορούσε τη μάσκα.

 

Αποκαθιστούμε την αλήθεια, ως αυτόπτες και αυτήκοοι μάρτυρες, για το γεγονός της Αγίας Παρασκευής Εορδαίας, με τον ιερέα και την κυρία που φορούσε τη μάσκα (29/07)

ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΔΩΔΕΚΑ (12) ΛΑΪΚΩΝ

Ως αυτόπτες και αυτήκοοι μάρτυρες του γεγονότος που έλαβε χώρα στην Μονή της Αγίας Παρασκευής Μηλοχωρίου Εορδαίας με την κυρία που φορούσε τη μάσκα, με αίσθημα ευθύνης καταθέτουμε τα εξής:

Εκφράζουμε τη θλίψη μας για τη μεγάλη παραπληροφόρηση που έλαβε χώρα σε βάρος του ιερομονάχου της Μονής, π. Ιγνατίου. Τα περισσότερα ειδησεογραφικά site και ΜΜΕ, ανά την Ελλάδα, ελαφρά τη καρδία και χωρίς ίχνος δημοσιογραφικής δεοντολογίας αναδημοσίευσαν, αμάσητο, ένα ψευδές ρεπορτάζ από το τοπικό site «Kozanimedia». Το στοιχειώδες που όφειλαν να πράξουν, πρώτα, ήταν να διασταυρώσουν την καταγγελία που έγινε και όχι να την παρουσιάσουν σαν τετελεσμένο γεγονός. Ακόμη και κάποια τοπικά μέσα δεν μπήκαν καν στον κόπο να πάρουν μία μαρτυρία από κάποιον παριστάμενο, και χωρίς την ύπαρξη κάποιου οπτικοακουστικού ντοκουμέντου, βασίστηκαν, αποκλειστικά και μόνο, στην καταγγελία από μέρους της κυρίας με τη μάσκα και μάλιστα όχι της ίδιας της γυναίκας αλλά… της κόρης της, η οποία, σημειωτέον, δεν ήταν παρούσα στον Ναό!

Και αφού, λοιπόν, διασύρθηκε και κατασυκοφαντήθηκε στο πανελλήνιο ο π. Ιγνάτιος, κάποια κανάλια ήρθαν, έπειτα, στη Μονή για να του πάρουν συνέντευξη.

Αποκαθιστούμε λοιπόν την αλήθεια, και μόνο την αλήθεια, κάτι που μπορούν να το βεβαιώσουν και πλήθος άλλων προσκυνητών που ήταν παρόντες εκείνη την ώρα μέσα στο Μοναστήρι. O πατήρ Ιγνάτιος πράγματι κάποια στιγμή απευθύνθηκε στην εν λόγω κυρία, αλλά της μίλησε με σεβασμό, αγάπη και ευγένεια. Την παρακάλεσε να βγάλει τη μάσκα ή να περάσει έξω από το Ναό, εξηγώντας της ότι η χρήση της μάσκας ταιριάζει περισσότερο στην περίοδο των καρναβαλιών και ότι είναι ασέβεια να τη φορά στον Οίκο του Θεού, γιατί είναι σαν να αμφισβητεί τη Θεία Χάρη που επισκιάζει όλο τον Ναό. Δεν την αποκάλεσε «καρναβάλι», ούτε της είπε ότι «ο Ναός είναι δικός μου». Μάλιστα, μόλις την είδε να του κουνάει το δάχτυλο και να του λέει, με εριστικό ύφος, «δεν μπορείς εσύ να με βγάλεις έξω από τον Ναό», δεν επέμεινε, αλλά μπήκε μέσα στο ιερό.

Να σημειώσουμε, επίσης, ότι η κυρία αυτή δεν στάθηκε στον πίσω χώρο του Ναού, όπου είναι οι θέσεις των γυναικών, αλλά προχώρησε μπροστά και στάθηκε στον κεντρικό διάδρομο, λίγα μέτρα πριν το Ιερό Βήμα. Ο δε «επίτροπος» που πλησίασε την ηλικιωμένη δεν ήταν επίτροπος αλλά ένας από τους ψάλτες του Ναού ―και ένας από τους υπογράφοντες αυτό το κείμενο― και ευγενικά της είπε, επί λέξει, τα εξής: «Τη μάσκα μη τη βγάζετε, αλλά μην μιλάτε». Δεν της είπε να βγει έξω από την εκκλησία, αλλά να σταματήσει την αντιλογία.

Το ρεπορτάζ του Kozanimedia παραδέχθηκε ότι κανείς από τους παρευρισκομένους δεν αντέδρασε στα λεγόμενα του ιερομονάχου. Και ρωτούμε: Γιατί; Η 26η Ιουλίου ήταν η ημέρα της πανήγυρης του Μοναστηριού και η πλειοψηφία των εκκλησιαζόμενων δεν ήταν τακτικοί πιστοί της Μονής, αλλά προσκυνητές από όλη την περιοχή της Εορδαίας και των περιχώρων. Αν πράγματι ο πατήρ Ιγνάτιος μίλησε τόσο προσβλητικά στην κυρία αυτή και την αποκάλεσε «καρναβάλι» δεν θα βρισκόταν και κάποιος άλλος να διαμαρτυρηθεί; Το ότι δεν μίλησε κανένας σημαίνει κάτι.

Επίσης, να προσθέσουμε ο εν λόγω ιερομόναχος δεν μισθοδοτείται και συνεπώς δεν «τον πληρώνει» κανένας φορολογούμενος (όπως έγραψε η καταγγέλουσα κόρη στο facebook).

Τέλος, να διευκρινίσουμε ότι η Μονή της Αγίας Παρασκευής δεν έχει «αποσχισθεί» ―όπως έχει γραφτεί―από την Μητρόπολη Φλωρίνης, ούτε από την Εκκλησία της Ελλάδος. Έχει διακόψει τη μνημόνευση του οικείου Μητροπολίτη διαμαρτυρόμενη, με τον εντονότερο τρόπο που προβλέπουν οι Ιεροί Κανόνες*, για την προδοσία κατά της Πίστεως ορισμένων επισκόπων, με κορυφαίο τον Οικουμενικό Πατριάρχη.

Κλείνοντας, καλούμε όλα τα Μ.Μ.Ε. που αναδημοσίευσαν το ψευδές και συκοφαντικό ρεπορτάζ του Kozanimedia να δημοσιεύσουν την απάντησή μας ώστε να αποκατασταθεί η
αλήθεια.

Πτολεμαΐδα, 29/7/2020

ΟΙ ΥΠΟΓΡΑΦΟΝΤΕΣ: Κώστας Μανώλας, Κώστας Κοντομήσιος, Παύλος Εφραιμίδης, Γιάννης Κοκκινίδης, Γιώργος Δίσκος, Ζήκος Παπάζογλου, Χρήστος Ελευθεριάδης, Ευάγγελος Βλάσης, Βασίλης Κερμενιώτης, Αναστάσιος Τσισμαλίδης, Αθανάσιος Πεϊτσίνης και Δημήτρης Εμμανουήλ.

* Είναι ο 15ος Ιερός Κανόνας της Πρωτοδευτέρας Συνόδου και ο 31ος Αποστολικός Κανόνας. Οι λόγοι για τους οποίους κάποιοι κληρικοί στην Ελλάδα, διέκοψαν την μνημόνευση των επισκόπων τους τεκμηριώνονται στο κείμενο που βρίσκεται στον σύνδεσμο:
https://drive.google.com/file/d/1yvslKxv2_BvTkRapoo3zZOLQxUvwSp6_/view?usp=sharing

 

Αποκαθιστούμε την αλήθεια, ως αυτόπτες και αυτήκοοι μάρτυρες, για το γεγονός της Αγίας Παρασκευής Εορδαίας, με τον ιερέα και την κυρία που φορούσε τη μάσκα (29/07)

 

ΠΗΓΗ: ΤΑΣ ΘΥΡΑΣ

Δείτε κι εδώ

Περί «ελαφρών αμαρτημάτων» (άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης)

0
ελαφρών αμαρτημάτων

Περί «ελαφρών αμαρτημάτων» (άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης)

Ο ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης στὸ πνευματικότατο βιβλίο του Πνευματικὰ Γυμνάσματα (Μελέτη ΙΔ΄) ἀναπτύσσει μὲ πολλὰ ἐπιχειρήματα πόσο μεγάλη ζημιὰ προξενοῦν τὰ λεγόμεναἐλαφρὰ ἢ μικρὰ ἢ συγγνωστὰ ἁμαρτήματα.

Περί «ελαφρών αμαρτημάτων» (άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης)

Δυστυχῶς πολλοὶ ἄνθρωποι, ἐπισημαίνει ὁ Ἅγιος, μὲ ἐλαφρὰ συνείδηση δικαιολογοῦν πολλὲς παρεκκλίσεις τους ἀπὸ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, λέγοντας, δὲν εἶναι τίποτε ποὺ εἶπα ἕνα μικρὸ ψεματάκι, δὲν εἶναι τίποτε…, ποὺ ἀστειεύθηκα, ποὺ κάπνισα, ποὺ θύμωσα, ποὺ εἶπα πειρακτικοὺς λόγους εἰς βάρος τοῦ ἀδελφοῦ μου, ποὺ ἔφαγα περισσότερο ἀπ’ ὅσο χρειαζόταν καὶ παραγέμισα τὸ στομάχι μου.

Ἡ Ἁγία Γραφὴ μᾶς βεβαιώνει ρητῶς ὅτι καὶ γιὰ τοὺς ἀργοὺς λόγους θὰ δώσουμε λόγο στὸ Θεό (βλ. Ματθ. ιβ΄ 36)· καὶ γιὰ τὴν ἐμπεπλησμένη γαστέρα καὶ γιὰ τοὺς γέλωτες θὰ δώσουμε λόγο στὸ Θεό (βλ. Λουκ. ς΄ 25).

Ἂν ποῦμε λόγου ψέματα, μεγάλα, ἁμαρτάνουμε ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Μικρὰ ὀνομάζονται χάριν διακρίσεως, γιὰ νὰ ξεχωρίζουν ἀπὸ τὰ θανάσιμα. Μιὰ λίμνη ὀνομάζεται μικρή, ὅταν συγκρίνεται μὲ τὸν ὠκεανό. Ἀλλὰ αὐτὴ καθ’ ἑαυτὴν δὲν εἶναι μικρή.

Ἔχει χιλιάδες καὶ ἑκατομμύρια κυβικὰ νεροῦ. Ἄρα ὅλα τὰ ἁμαρτήματα ἔχουν τὸ βάρος τους, εἴτε μικρὰ ὀνομάζονται εἴτε μεγάλα. Μᾶς ζημιώνουν λοιπὸν καὶ τὰ λεγόμενα ἐλαφρὰ ἢ μικρὰ ἁμαρτήματα.

Πρωτίστως διότι ἀσχημίζουν τὴν ψυχή, τὴ στεροῦν ἀπὸ τὴν ἀφθονία τῆς θείας Χάριτος, ψυχραίνουν τὴ θερμότητα τῆς ἀγάπης της πρὸς τὸν Θεό, ἐξασθενίζουν τὶς νοερὲς δυνάμεις της, ἀδυνατίζουν τὶς καλὲς συνήθειές της, μειώνουν χάριν ψέματα εἴτε μικρὰ εἶναι εἴτε τὸν ἐνθουσιασμὸ γιὰ τοὺς ἀγῶνες τῆς εὐσεβείας, συνηθίζουν τὴ θέληση νὰ κλίνει μὲ εὐκολία πρὸς τὸ κακό, ξηραίνουν τὰ δάκρυα ἀπὸ τοὺς ὀφθαλμούς.

Οἱ περισσότερες σωματικὲς ἀσθένειες δὲν ὁδηγοῦν ἀκαριαίως στὸν βιολογικὸ θάνατο. Στὴν ἀρχὴ προξενοῦν πονοκέφαλο, πυρετό, ἐξάντληση· σιγά- σιγὰ ὅμως φθείρουν τὴν ὑγεία μας. Ἔτσι καὶ τὰ ἐλαφρὰ ἁμαρτήματα δὲν ὁδηγοῦν ἀστραπιαίως στὸν πνευματικὸ θάνατο.

Στὴν ἀρχὴ προξενοῦν ὅλες τὶς παρενέργειες ποὺ προαναφέραμε, ἀλλὰ σιγά-σιγὰ ἐπι βαρύνουν τὴν ἀσθένεια τῆς ψυχῆς μας.

Ἐπίσης μᾶς ζημιώνουν τὰ ἐλαφρὰ ἁμαρτήματα, διότι ἀνοίγουν τὸν δρόμο πρὸς τὰ θανάσιμα ἁμαρτήματα. Ἐφόσον μᾶς σπρώχνουν συνεχῶς στὸν γκρεμό, κάποια στιγμή, χωρὶς κὰν νὰ τὸ ἀντιληφθοῦμε, μᾶς ρίχνουν στὰ βάραθρά του.

Θεωροῦμε μικρὸ ἁμάρτημα, γράφει ὁ ἅγιος Νικόδημος, τὸ νὰ ἐπιθυμήσουμε «τὸ μάταιον κάλλος», ἀλλὰ ἂς μετρήσουμε πόσα κακὰ προέρχονται ἀπὸ αὐτό: Ὁλόκληρη ἁλυσίδα ἁμαρτημάτων ποὺ ἀκολουθοῦν τὸ ἕνα κατόπιν τοῦ ἄλλου, ὥσπου στὸ τέλος μᾶς ρίχνουν στὰ βάραθρα τῆς κολάσεως. Ὁ κατήφορος δὲν ἔχει σταματημό.

Μινύρισμα

Βρισκόμαστε χαλαροὶ καὶ δὲν ἀντικρούουμε τὴν πρώτη προσβολή. Ἀλλὰ ἡ ὑποχώρηση αὐτὴ φέρνει καὶ δεύτερη καὶ τρίτη καὶ τέταρτη, ὥσπου στὸ τέλος μᾶς ὁδηγεῖ στὴ θανάσιμη ἁμαρτία. Ὁ κλέφτης ἀρχίζει νὰ κλέβει μικροποσὰ καὶ καταλήγει μεγαλοαπατεώνας.

Ἔτσι κι ἐμεῖς ἀρχίζουμε νὰ πέφτουμε στὰ ἐλαφρὰ καὶ καταλήγουμε νὰ πέφτουμε καὶ σὲ θανάσιμα ἁμαρτήματα. «Ὁ ἐξουθενῶν τὰ ὀλίγα κατὰ μικρὸν πεσεῖται» (Σοφ. Σειρ. ιθ΄ 1). Αὐτὸς ποὺ καταφρονεῖ τὰ μικρὰ ἁμαρτήματα πέφτει καὶ στὰ μεγάλα.

Μὴν ὑποτιμοῦμε τὴ ζημιὰ ποὺ προξενοῦν τὰ ἐλαφρὰ ἁμαρτήματα. Ὅπως μία ἀλεπού, ἂν μπεῖ στὸ ἀμπέλι τὸν καιρὸ ποὺ εἶναι ὥριμα τὰ σταφύλια, κάνει μεγάλη ζημιά, ἔτσι καὶ τὰ μικρὰ ἀλεπουδάκια της, ἂν μποῦν στὸ ἀμπέλι τὴν ἴδια ἐποχή, κάνουν ἐξίσου μεγάλη ζημιά. Ἀφανίζουν ἀμπελῶνες (βλ. ᾎσμ. β΄ 15).

Ἐπιπλέον μᾶς ζημιώνουν τὰ ἐλαφρὰ ἁμαρτήματα, διότι μᾶς αἰχμαλωτίζουν στὸν μισάνθρωπο διάβολο, ὅπως μᾶς αἰχμαλωτίζουν καὶ τὰ θανάσιμα ἁμαρτήματα.

Ἂς ὑποθέσουμε, προσθέτει ὁ ἅγιος Νικόδημος, ὅτι ἕνα λιοντάρι πιάνεται στὴν παγίδα ἀπὸ τὸ ἕνα πόδι του, καὶ ἄλλο λιοντάρι πιάνεται ἀπὸ τὰ τέσσερα.

Ἐφόσον καὶ τὰ δυὸ πιάνονται στὶς παγίδες, εἶναι ἐξίσου αἰχμάλωτα. Ἂς ὑποθέσουμε ὅτι μιὰ βάρκα βυθίζεται, ὅταν τὴ φορτώσουμε μὲ ἕναν πολὺ μεγάλο καὶ βαρὺ βράχο ποὺ δὲν ἀντέχει νὰ τὸν σηκώσει.

Ἐξίσου βυθίζεται, ἂν τὴ φορτώσουμε καὶ μὲ ἀμέτρητους κόκκους ἄμμου. Καὶ οἱ μικροσκοπικοὶ κόκκοι τῆς ἄμμου καὶ ὁ γιγαντιαῖος βράχος τὴν ἴδια ζημιὰ κάνουν.

Ἀπὸ τὶς θεοφώτιστες ἐπισημάνσεις τοῦ ἁγίου Νικοδήμου φαίνεται πολὺ καθαρὰ ὅτι καὶ τὰ ἐλαφρὰ ἁμαρτήματα προξενοῦν μεγάλη ζημιά, ὅπως καὶ τὰ θανάσιμα. Καὶ τὰ ἐλαφρὰ ἁμαρτήματα ὁδηγοῦν στὸν πνευματικὸ θάνατο, ὅπως καὶ τὰ θανάσιμα.

Νὰ μὴν ὑποχωροῦμε λοιπὸν στὸ κακό. Νὰ παρακαλοῦμε τὸν ἅγιο Θεὸ νὰ μᾶς δίνει τὴ χάρη Του νὰ μὴν κυριευθοῦμε ἀπὸ καμιὰ ἁμαρτία. «Μὴ κατακυριευσάτω μου πᾶσα ἀνομία» (Ψαλμ. ριη΄ 133). Νὰ μὴ γλιστροῦμε οὔτε στὰ ἐλαφρὰ οὔτε στὰ θανάσιμα ἁμαρτήματα, ἀλλὰ νὰ βαδίζουμε σύμφωνα μὲ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ «τὸ ἀγαθὸν καὶ εὐάρεστον καὶ τέλειον» (Ρωμ. ιβ΄2)…

Περί «ελαφρών αμαρτημάτων» (άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης)

 

Πηγή: www.ekklisiaonline.gr

Μεγάλα και μικρά αμαρτήματα – Δημήτριος Παναγόπουλος

0
μικρά αμαρτήματα

Μεγάλα και μικρά αμαρτήματα

Μεγάλα και μικρά αμαρτήματα - Δημήτριος Παναγόπουλος

Πολλές φορές ακούμε να γίνεται λόγος για “μικρά” αμαρτήματα. Αυτά μάλιστα παρουσιάζονται σ’ εμάς ως… απαραίτητα, διότι ακούμε πολλούς και πολλές, όταν λέμε ότι πρέπει να διορθωθούμε ολοκληρωτικά, να πετάγονται σαν ελατήρια, λέγοντας, μα δεν θα έχουμε τίποτε; δεν θα φωνάξουμε λίγο, δεν θα θυμώσουμε, δεν θα ζηλέψουμε αν ο άλλος είναι πιο καλός ή έχει κάτι πιο καλό, δεν θα πούμε και ένα ψέμα απαραίτητο; κ.τ.τ. Και πλανόμαστε έτσι, ότι μπορούμε (δεν πειράζει) να έχουμε αυτά τα μικρά φιδάκια, ξεχνώντας ότι τα θανάσιμα αμαρτήματα είναι μεγάλα φίδια ενώ τα συγγνωστά, μικρά. Και ότι και αυτά δεν παύουν να είναι φίδια, έστω και αν είναι μικρά. Και ακόμη, ότι και αυτά τα μεγάλα αμαρτήματα από μικρά έγιναν μεγάλα, δηλαδή από συγγνωστά έγιναν θανάσιμα που μας οδηγούν, αργά ίσως, αλλά σταθερά στην Κόλαση.

Επειδή, λοιπόν, η διάκριση της αμαρτίας είναι απαραίτητη για κάθε άνθρωπο, θα αναφέρουμε λίγα πράγματα.

Είναι άξιο προσοχής κάτι που λένε πολλοί Πατέρες, δηλαδή, να προσέχουμε πολύ στα μικρά αμαρτήματα, «διότι τα πολλά μικρά αμαρτήματα κάνουν ένα μεγάλο». Και ο Κορέσσιος ερμηνεύοντάς το αυτό λέει: «Ας μην καταφρονούμε τα μικρά αμαρτήματα διότι είναι μικρά, καθότι και αυτός που κλέβει λίγο αλλά συνεχώς, αμαρτάνει θανάσιμα». Αλλά και ο Μέγας Βασίλειος, παρότι γνώριζε ότι στο ιερό Ευαγγέλιο βρίσκουμε διαφορά κουνουπιού και καμήλας, καρφιού και δοκαριού κλπ., εντούτοις λέει ότι στην Καινή Διαθήκη δεν υπάρχει διαφορά μεγάλου και μικρού αμαρτήματος.

Πρώτον, διότι τόσο η μικρή, όσο και η μεγάλη αμαρτία είναι εξίσου παράβαση Νόμου, κατά το του Ιωάννου: «Η αμαρτία εστίν ανομία» (Α’ Ιω. 3:4), όπως και απείθεια στον Υιό, κατά το: «Ο απειθών τω υιώ ουκ όψεται την ζωήν» (Ιω. 3:36).

Δεύτερον, διότι και η μικρή αμαρτία μεγάλη γίνεται, όταν κατακυριεύσει αυτόν που την κάνει, όπως λέει ο Πέτρος: «Ω γαρ τις ήττηται, τούτω και δεδούλωται» (Β’ Πετρ. 2:19).

Και τρίτη επιπλέον αιτία προσθέτει ο θείος Χρυσόστομος, λέγοντας: «Το δοκάρι και το καρφί, η μεγάλη και η μικρή αμαρτία, κατά το μέτρο μεν που δεν λαμβάνουν την ίση κόλαση, διαφέρουν, κατά το μέτρο δε που βγάζουν έξω από τη Βασιλεία των Ουρανών αυτούς που τις διαπράττουν, δεν διαφέρουν· γι’ αυτό και ο Απόστολος λέει ότι και οι ειδωλολάτρες και οι αρσενοκοίτες και οι λοίδοροι, εξίσου δεν θα κληρονομήσουν την Βασιλεία των Ουρανών, δηλαδή και αυτοί που αμάρτησαν στα μεγάλα και αυτοί που αμάρτησαν στα μικρά» (βλ. Ομιλ. 16 στην Α’ προς Κορινθίους επιστολή και Λόγ. προς Δημήτριον περί κατανύξεως).

Δηλαδή θα διαφέρει η Κόλαση σε ποιότητα αλλ’ όχι και ως Κόλαση. Δηλαδή, θα κολασθούν και αυτοί που αμαρτάνουν ελαφριά και αυτοί που αμαρτάνουν θανάσιμα, θα διαφέρουν μόνο στο είδος της Κολάσεως. Σ’ αυτό μόνο διαφέρουν τα δύο είδη αμαρτημάτων. Αλλ’ αυτά που διαφέρουν στο είδος της Κολάσεως, συμφωνούν για την είσοδό μας σε αυτήν. Τι λοιπόν και αν κολασθούμε λιγότερο, αφού στον Παράδεισο δεν θα εισέλθουμε;

Γι’ αυτό, να παρακαλούμε τον Κύριο να μας φωτίζει, ώστε να διακρίνουμε τις πτώσεις μας, μικρές και μεγάλες, και να επιστρέφουμε με μετάνοια και εξομολόγηση και να μην πλανόμαστε ότι είμαστε αναμάρτητοι.

Ο Διάβολος πάντα μας πλανά μεταξύ μεγάλων και μικρών αμαρτημάτων. Πάντα θα μας παρουσιάζει άλλους πιο αμαρτωλούς από εμάς, για να μας ξεγελά ότι εμείς είμαστε αρκετά εντάξει σε σχέση με τους άλλους, για να μην εξετάζουμε σε βάθος τον εαυτό μας.

Προσοχή πολλή χρειάζεται στα τεχνάσματά του και δεν πρέπει να δίνουμε και τόση σημασία στις υποδείξεις του. Ας προσπαθούμε να μη δίνουμε προσοχή στις προτροπές του και στα τεχνάσματά του. Μη βάζουμε τον εαυτό μας δίπλα στους κακούς, που έτσι θα βλέπουμε ότι είμαστε καλοί, αλλά να βάζουμε τον εαυτό μας δίπλα στον άνθρωπο Ιησού, και τότε θα βλέπουμε ότι είμαστε πολύ πονηροί ακόμη και χρειαζόμαστε μεγάλη σε βάθος καλλιέργεια.

Μόνο έτσι αν σκεφτόμαστε θα προλάβουμε την Κόλαση. Διαφορετικά, είτε στην γέεννα είμαστε είτε στο πυρ το εξώτερον, δυστυχώς στην Κόλαση θα είμαστε.

Μεγάλα και μικρά αμαρτήματα - Δημήτριος Παναγόπουλος

Δημήτρης Παναγόπουλος

Από το περιοδικό “ΑΓΙΑ ΜΑΡΙΝΑ” Αθηνών, φύλλο 197 του 1959 (αποσπάσματα).

Διασκευή για την Κ.Ο.

Η κρατική σφηκοφωλιά της ΕΡΤ ετοιμάζεται για δεύτερο γύρο πολέμου κατά της Εκκλησίας.

0
εκκλησίας

Η κρατική σφηκοφωλιά της ΕΡΤ ετοιμάζεται για δεύτερο γύρο πολέμου κατά της Εκκλησίας.

Η κρατική σφηκοφωλιά της ΕΡΤ ετοιμάζεται για δεύτερο γύρο πολέμου κατά της Εκκλησίας.

Ο σεβαστός και ευγενέστατος Ιερομόναχος Ιγνάτιος της Ι. Μονής Αγίας Παρασκευής Εορδαίας, ενδεχομένως για να διορθώσει τις ανακρίβειες που δημοσιεύτηκαν στο kozanimedia.gr σχετικά με την αυστηρή παρατήρηση (δόξα τω Θεώ) που έκανε στην ηλικιωμένη που φορούσε μάσκα εντός του Ιερού Ναού, εμφανίστηκε στο βοθροκάναλο της ΕΡΤ για να κάνει κάποιες διευκρινήσεις. Άθελά του όμως έδωσε την ευκαιρία στους εντεταλμένους υπαλλήλους της κρατικής σφηκοφωλιάς να αναλάβουν για άλλη μια φορά ρόλο εισαγγελέα κατά της Εκκλησίας.

Θλιβερότατη «δημοσιογραφία» με τα χρήματα των φορολογουμένων από το κατάπτυστο κανάλι της ΕΡΤ. Δόξα τω Θεώ που σταμάτησα εδώ και χρόνια να παρακολουθώ το κουτί του διαβόλου. Το θρασύδειλο φυντάνι που βλέπετε στην φωτογραφία μιλούσε πάνω από την φωνή του π. Ιγνατίου για να μην ακούγονται αυτά που έλεγε, χωρίς να του δώσει την ευκαιρία να σχολιάσει / απαντήσει διότι τον είχε αποσυνδέσει από το στούντιο. Με αυτές τις κουτοπόνηρες αλητείες επιχειρούν να διαλύσουν το ηθικό μας και την Πίστη μας. Δεν άντεξα να δω παραπέρα.

Το δημοσίευμα προσπαθεί να αφήσει υπόνοιες ότι ο π. Ιγνάτιος είναι κάποιος φαντασμένος συνωμοσιολόγος. Το ίδιο και για την Μονή, προσπαθούν να την παρουσιάσουν ως «σχισματική», επικαλούμενοι τον Φλωρίνης Θεόκλητο ότι «το μοναστήρι της Αγίας Παρασκευής λειτουργεί αυτοβούλως». (Καλά! Τί πάει να πει «αυτοβούλως»;) Ενώ η κρατική σφηκοφωλιά με την παραπλανητική λεζάντα «πατέρας Ιγνάτιος: γιατί διέκοψα τη Λειτουργία» θα μας πει σε λίγο ότι υπερασπίζεται την Θεία Λειτουργία!!

Και όλα τα παραπάνω συμβαίνουν την ώρα που ακούγεται ότι οι μάσκες ενδέχεται να γίνουν υποχρεωτικές και μέσα στις Εκκλησίες. Και κάπως έτσι δημιουργούν τα δύο «στρατόπεδα» για τον νέο γύρο: Τους «ακραίους» άνευ μάσκας και τους «συνετούς» με μάσκα! Οι ευθύνες της διοικούσης Εκκλησίας που αδιαφορεί να υπερασπιστεί την Ορθόδοξη θέση είναι τεράστιες, διότι αφήνουν το πεδίο ελεύθερο στους διάφορους ασυνείδητους να διχάζουν το εν πολλοίς ακατήχητο ποίμνιο για τα βρώμικα παιχνίδια τους.

Είναι πολύ σοβαρό το θέμα αυτό, ας το καταλάβουμε Μην εμφανίζεσθε στα κανάλια αδελφοί. Μην τους αναγνωρίζετε ρόλο εισαγγελέα. Μην τους δίνετε αξία. Μην τους δίνετε την ευκαιρία να περνούν μηνύματα υποταγής και συμμόρφωσης στον λαό. Κατεβάστε τους τον διακόπτη. Διαγράψτε τους από την ζωή μας. Αγνοείστε τους. Ακυρώστε τους. Τελειώστε τους. Δεν υπάρχουν.


ΤΑΣ ΘΥΡΑΣ

 

Οι  Άγιοι  Πάντες  Διδάσκαλοι  Ορθοδοξίας (Ι. Λίτινας)

Άγιοι Πάντες

Οι  Άγιοι  Πάντες  Διδάσκαλοι  Ορθοδοξίας

Οι  Άγιοι  Πάντες  Διδάσκαλοι  Ορθοδοξίας (Ι. Λίτινας)

Καιροί δύσκολοι. Καιροί αναθεωρήσεως και αμφισβητήσεως πάντων. Ακόμα κι αυτών των ευεργετών μας, Αγίων Πατέρων.

Μεσολαβούντος ικανού διαστήματος, αφότου δημοσιεύθηκε το άρθρο του πολυγραφότατου, σεβαστού πατρός Βασιλείου Μπακογιάννη, υπό τον τίτλο: «Δάσκαλοι Ὀρθοδοξίας», χωρίς να υποπέσει στην αντίληψή μας κάποια αντίδραση στα ισχυριζόμενα εν αυτώ, θεωρήσαμε χρέος ως άλλοι έσχατοι λίθοιi να υπερασπίσουμε την αλήθειαii, με την ελπίδα, αφενός μεν να αναθεωρήσει ο πατήρ τις εν προκειμένω απόψεις του, αφετέρου δε, να ανορθωθεί έστω και ενός πιστού η συνείδηση, που πιθανόν εσκανδαλίσθη.

Αρχικώς θα θέλαμε να καταθέσουμε ότι, διαβάζοντας το άρθρο, αποκομίσαμε αισθήματα λύπης. θλίψη ανέβηκε στην καρδιά, καθώς αντελαμβανόμεθα έντονα, ένα πνεύμα απομείωσης του μεγαλείου και της σπουδαιότητας των Αγίων Πατέρων, εκείνων που ο π.Βασίλειος κατατάσσει στους «αγράμματους».

Αυτό που επιχειρείται να καταδειχθεί στο σύντομό του κείμενο, είναι μία διάκριση μεταξύ των Αγίων Πατέρων σε «Δασκάλους Ορθοδοξίας» και μη. Στην πρώτη κατηγορία εντάσσει τους εγγράμματους Αγίους, ενώ στη δεύτερη τους αγράμματους:

«Τά ἀνωτέρω μᾶς λένε, ὅτι Δάσκαλοι Ὀρθοδοξίας δέν εἶναι οἱ Ὅσιοι Ἀντώνιος ὁ Μέγας, Παχώμιος ὁ Μέγας, Σισώης ὁ Μέγας κ.λ.π., ἀλλά οἱ ἐγγράμματοι Ἅγιοι, Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, Μ. Βασίλειος, Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός, Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς κ.λ.π»

Από το συμπέρασμα αυτό, με το οποίο καταλήγει το άρθρο, ο αναγνώστης εξάγει αβίαστα και ένα δεύτερο συμπέρασμα, απόρροια της όλης συλλογιστικής που ακολουθήθηκε: “Δεν πρέπει να δίνω σημασία σ΄αυτά που λέει ο Άγιος Παΐσιος για τον Οικουμενισμό. Δεν είναι Δάσκαλος Ορθοδοξίας. Ήταν αγράμματος. Πιθανόν μάλιστα, να είχε και λάθος κρίση περί αυτού, αφού φαίνεται ότι άλλοι άγιοι διαφωνούσαν μαζί του και άρα ό,τι είπε για τον Οικουμενισμό δεν ήταν από το Άγιο Πνεύμα”.

Παρόμοια διάκριση προωθείται και στη σύγχρονη θεολογική έρευνα, με τη διαφορά ότι εκεί δεν έγκειται στο στεγνό δίπολο “εγγράμματοι – αγράμματοι”, αλλά στο αν η διδασκαλία, το έργο ενός αγίου είχε, κατά τη δεδομένη εκκλησιαστική περίοδο θεολογικής κρίσης, την «ιδιαιτερότητα διασάφησης της αληθείας με τρόπο ευρύτερο και βαθύτερο απ’ όσο είχαν επιτύχει μέχρι τότε τα ιερά πρόσωπα της Παραδόσεως, που προηγούνταν αυτώνiii», ή όχι. Διάκριση δηλ. καθαρά ακαδημαϊκή. Όχι ουσιαστική. Υπό αυτό το πρίσμα «Πατήρ και Διδάσκαλος της Εκκλησίας είναι ο φορέας της Παραδόσεως και του ήθους της Εκκλησίας, που με αφορμή μία μεγάλη θεολογική κρίση φωτίζεται και εκφράζει θεολογικά μια ευρύτερη εμπειρία της αλήθειας, με αποτέλεσμα να συμβάλει αποφασιστικά στην αντιμετώπιση μιας κρίσεως, που αφορά στη σωτηρία»iv.

Ουσιαστικώς όμως ισχύει το του Χριστού μας, ότι αυτός που εφαρμόζει τις εντολές Του και έτσι διδάσκει θα ονομαστεί Μέγας: «ὃς δ᾿ ἂν ποιήσῃ καὶ διδάξῃ, οὗτος μέγας κληθήσεται ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν» (Μτ.5,19), και που ερμηνεύει ο Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος:

«Διὰ τοῦτο καὶ ὁ Χριστὸς ἐκεῖνον ἐπαινεῖ τὸν διδάσκαλον, τὸν διὰ τῶν ἔργων καὶ διὰ τῶν ῥημάτων ἀπηρτισμένην ἐπιδεικνύντα τὴν διδασκαλίαν»v.

Ας εξετάσουμε όμως το άρθρο απ΄ την αρχή:

«Αὐτό εἶπε ὁ Παΐσιος γιά τόν Οἰκουμενισμό», λένε μερικοί, καί τό κάνουν «σημαία». Καί ἐπειδή τό εἶπε ὁ Ὅσιος Παΐσιος εἶναι δόγμα ἀδιαπραγμάτευτο;»

Εξ’ αρχής λοιπόν, προβάλλεται μία αμφισβήτηση της διδασκαλίας του Οσίου περί της αιρέσεως του Οικουμενισμού. Από τις πρώτες φράσεις αυτές, το κύρος του Οσίου Παϊσίου πλήττεται ευθέως. Ερωτήματα αρχίζουν να ξεπηδούν στον απλό αναγνώστη : “Είναι άραγε λανθασμένα αυτά που είπε ο άγιος για τον Οικουμενισμό; Είναι αναξιόπιστος τελικά;”

Πριν δώσει απάντηση στα ερωτήματά του, προχωρά στην ανάγνωση για να δει το πώς υποστηρίζει ο συγγραφέας τη γνώμη του. Διαβάζοντας έτσι παρακάτω, συμπεραίνει ότι η εγκυρότητα της διδασκαλίας του Αγίου Παϊσίου για τον Οικουμενισμό αμφισβητείται, διότι ένας άλλος Άγιος, ο Όσιος Πορφύριος, διαφωνούσε με τον Άγ.Παΐσιο! Εντέχνως παρεμβάλεται ένα παράδειγμα διαφωνίας μεταξύ των αγίων, το οποίο όμως δεν αφορά τη διδασκαλία τους για τον Οικουμενισμό, αφού οι δύο άγιοι είχαν κοινή πεποίθηση περί αυτούvi, αλλά τίθεται ως παράδειγμα μία διαφωνία, που αφορούσε την αντιμετώπιση του «666» και του αντιχρίστου. Και αυτή τους η διαφωνία όμως δεν ήταν επί της ουσίας, δεν ήταν επί της διδασκαλίας περί των εσχατολογικών αυτών θεμάτων. Δεν είχαν διαφορετική πεποίθηση μεταξύ τους πάνω στην πίστη για τα έσχατα.

«Καί ὁ Πορφύριος (ὁ Μπαραϊκτάρης) ἦταν Ὅσιος, ὅμως διαφωνοῦσε μέ τόν Ὅσιο Παϊσιο. Π.χ. ἄλλη ἄποψη εἶχε ὁ πρῶτος γιά τό «666» (τό θεωροῦσε ἀσήμαντο), καί ἄλλη ὁ δεύτερος. Μάλιστα, ὁ δεύτερος (Παϊσιος) ἐξέδωσε καί εἰδικό φυλλάδιο, γιά νά ἐνημερώσει τό κοινό».

Είναι ανακριβής ο ισχυρισμός στο άρθρο ότι ο Άγ.Πορφύριος «θεωροῦσε ἀσήμαντο» το «666». Αυτό που συμβούλευε περί αυτού, ήταν να μη το φοβόμαστε. Ωστόσο, με το να μας προτρέπει ο Άγιος να μη φοβόμαστε τον αντίχριστο και το «666», δεν μας διδάσκει να τα θεωρούμε ασήμαντα. Όπως και η προτροπή του ιδίου Πατρός να μη φοβόμαστε το θάνατοvii, δεν παραπέμπει στο ότι ο θάνατος είναι ασήμαντος. Το αντίθετο μάλιστα. Είναι τόσο σημαντικός, δίδασκε, όσο η Δευτέρα Παρουσία του Κυρίουviii, γι΄αυτό και πρέπει ο άνθρωπος να μάθει και το πώς να πεθάνει.ix

Στο σημείο αυτό είναι αναγκαίο να επισημάνουμε πως η διαφωνία γνώμης είναι απολύτως ανθρώπινη και επαναλαμβάνεται αρκετά στην ιστορία της Εκκλησίας, ακόμα και μεταξύ των Αποστόλωνx. Η συμφωνία των Πατέρων (consensus patrum), τα δόγματά τους, είναι εκείνα που επιβεβαιώνουν και σφραγίζουν την πίστη της Εκκλησίας. «Τῶν ἀποστόλων τὸ κήρυγμα καὶ τῶν πατέρων τὰ δόγματα, τῇ ἐκκλησία μίαν τὴν πίστιν ἐσφράγισεν, καὶ τὸν χιτῶνα φοροῦσα τῆς ἀληθείας, τὸν ὑφαντὸν ἐκ τῆς ἄνω θεολογίας, ὀρθοτομεῖ καὶ δοξάζει τῆς εὐσεβείας τὸ μέγα μυστήριον»xi.

Στο ζήτημα του Οικουμενισμού, ως δογματικό, δεν παρατηρείται μεταξύ των αγίων καμία διαφωνία. Αντιθέτως, υπάρχει απόλυτη συμφωνία. Είναι αναντίρρητα μία κατεγνωσμένη υπό των αγίων Πατέρων αίρεση. Έχει καταγγελθεί ως αίρεση τουλάχιστον από τους Άγ.Παϊσιο, Άγ.Πορφύριο, Αγ.Ιουστίνο Πόποβιτς, Αγ.Εφραίμ Κατουνακιώτη, Αγ.Ιωσήφ Ησυχαστή, Άγ.Ιωάννη Μαξίμοβιτς, Αγ.Νεομάρτυρα Ιλαρίωνα (Τροϋτσκυ), Άγ.Νικόλαο Βελιμίροβιτς κ.α. καθώς και από τους οσιακής βιοτής γέροντες Αθανάσιο Μυτιληναίο, Κλεόπα (Ιλίε), Φιλόθεο Ζερβάκο, επίσκοπο Αυγουστίνο Καντιώτη κ.α.

Στην περίπτωση αυτή θεωρούμε βέβαιη την επιπνοία του Αγίου Πνεύματος, αφού στην πραγματικότητα οι προαναφερθέντες άγιοι Πατέρες δεν έκαναν τίποτα άλλο, από το να εκφράσουν αυτό που η Εκκλησία διδάσκει και ομολογεί διαχρονικώς, ήτοι το δόγμα περί της Μοναδικότητας της Εκκλησίας, δόγμα που βάναυσα κακοποιεί ο Οικουμενισμός.

Εν συνεχεία στο άρθρο, αφού σπάρθηκαν στις συνειδήσεις οι «κατάλληλες» αμφιβολίες για την εγκυρότητα της διδασκαλίας του Αγίου Παϊσίου, προτίθεται το ερώτημα: «Λοιπόν; Σέ ποιόν ἀπό τούς δύο μίλησε τό Ἅγιο Πνεῦμα;» οδηγώντας μας σε αμηχανία, μιας και οι Άγιοι «απεδείχθη» ότι δήθεν διαφωνούσαν. Μπερδεύοντας έτι περισσότερο τον νου του αναγνώστη, ακολουθεί μία γενικώς αποδεκτή θεώρηση, αν και όχι χωρίς ημαρτημένα:

«Μπορεῖ νά εἶχαν Ἅγιο Πνεῦμα, ἀλλά τό Ἅγιο Πνεῦμα δέν «κατέλαβε» τή θέση τοῦ μυαλοῦ τους. Δούλευε τό μυαλό τους, ἀλλά ὅποτε ἔκρινε τό Ἅγιο Πνεῦμα, ἔκανε τίς «ἐπεμβάσεις» Του. Δηλαδή, «δούλευε» καί ἡ προσωπική τους κρίση, μάλιστα πιό πολύ «δούλευε» ἡ προσωπική τους κρίση, παρά τό Ἅγιο Πνεῦμα! Οὔτε οἱ Δώδεκα Ἀπόστολοι «κινοῦντο» πάντα ἐξ Ἁγίου Πνεύματος, ἀλλά καί ἐξ ἰδίας κρίσεως».

Όμως αυτή η θεώρηση, δεν άπτεται της περίπτωσης που καταδείξαμε περί Οικουμενισμού, το οποίο, όπως αναφέραμε, είναι θέμα δογματικό. Δεν ομιλούμε δηλ. για «προσωπική κρίση» κάποιου αγίου που μπορεί να διαφέρει από την προσωπική κρίση κάποιου άλλου, όπως θα μπορούσε να συμβεί σε μη δογματικά και επουσιώδη ζητήματα, αλλά για την κοινή πεποίθηση της Εκκλησίας περί της συγκεκριμένης αιρέσεως.

Κατόπιν η αμφισβήτηση του αγ.Παϊσίου μεταφέρεται στο επίπεδο γνώσεών του. “Μπορεί να είχε το Άγιο Πνεύμα αλλά δεν είχε τις απαραίτητες θεολογικές γνώσεις για να μπορεί να διδάξει” :

«Οἱ Δώδεκα Ἀπόστολοι, μέ τήν ἐπιφοίτηση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἀπό ἄσοφοι ἔγιναν σοφοί. Ὅμως, αὐτό ἔγινε μιά φορά, καί δέν ξαναγίνεται, γιατί μιά φορά παραδόθηκε ἡ πίστη. Μπορεῖ, λοιπόν οἱ Ὅσιοι Παϊσιος, Πορφύριος (καί ὄχι μόνο), νά εἶχαν Ἅγιο Πνεῦμα, ἀλλά αὐτό τό Ἅγιο Πνεῦμα δέν τούς δίδαξε οὔτε θεολογία, οὔτε δογματική, οὔτε ἐκκλησιαστική ἱστορία. Μέ τίς γνώσεις πού εἶχαν, μέ αὐτές ἔμειναν.  Π.χ. ὁ Μ. Ἀντώνιος ἦταν μεγάλος Ὅσιος. Ὅμως, ἀγράμματος ἦταν, ἀγράμματος παρέμενε. Γι’αὐτό δέν εἶχε τίς ἀπαραίτητες θεολογικές γνώσεις γιά νά νά ἀντιμετωπίσει τήν αἵρεση τοῦ Ἀρείου, πού κυριαρχοῦσε στήν ἐποχή του. Ὅσοι τόν ρωτοῦσαν, τούς ἔστελνε στόν Μ. Ἀθανάσιο, πού εἶχε γνώσεις θεολογικές».

Απορούμε με τα ισχυριζόμενα. Πως είναι δυνατόν να περιορίζεται η δράση του Αγίου Πνεύματος αποκλειστικά στην περίπτωση των Αποστόλων, όπου από άσοφοι έγιναν σοφοί; Το Άγιο Πνεύμα επέπεσε μόνο στους Αποστόλους και με μόνο σκοπό να παραδοθεί η πίστη; Δεν ενήργησε ποτέ ξανά στη ζωή της Εκκλησίας; Δεν απέκτησαν αυτό όλοι οι πνευματοφόροι άγιοι καθιστώντας τους σοφούς; Οι Πατέρες, οι συγκροτήσαντες τις Οικουμενικές Συνόδους, διατυπώνοντας τα δόγματα της Πίστεως, δεν είχαν Άγιο Πνεύμα; Πώς έγιναν οι όσιοι μοναχοί “σοφότατοι καθηγητές της ερήμου” ώστε να μας παραδόσουν αθάνατα διδάγματα ορθοδόξου ζωής; Όχι δι΄ Αγίου Πνεύματος; Θεολόγους αγίους, μετά τους Αποστόλους, δεν έχουμε; Θεολόγοι άγιοι είναι μόνο οι εγγράμματοι;

Πλην όμως, «τὸ Πνεῦμα ὅπου θέλει πνεῖxii». Θεολόγοι είναι όλοι εκείνοι που έφτασαν στην θεωρία της ακτίστου δόξης του Θεούxiii. Εγγράμματοι και αγράμματοι. Γι΄αυτό και είναι θεοδίδακτοι. Ακόμα κι εκείνοι που δεν σπούδασαν την ακαδημαϊκή θεολογία, εντούτοις θεολογούν αυθεντικά εξ΄αιτίας της εμπειρίας της θεώσεως και μόνονxiv. Θεολογούν απλανώς ως θεόπτεςxv. Τι λοιπόν κι αν ήταν αγράμματοι; Ο Μέγας Αντώνιος, αν και αγράμματος, ήταν όχι απλώς “Δάσκαλος Ορθοδοξίας” αλλά Καθηγητήςxvi, όπως τον επονομάζει και υμνεί η Εκκλησία. Αληθώς θεοδίδακτος:

«Ἐνοικοῦντά σοι ἔχων, τὸν τὰ πάντα βλέποντα Θεὸν μακάριον, ἐκδιδάσκοντά σε, καὶ φωτίζοντα καὶ συνετίζοντα, τῶν ψυχῶν Τρισμάκαρ, τῶν καθαρῶν καὶ μακαρίων, τὰς ἀνόδους ὁρᾶν κατηξίωσαιxvii».

Και βεβαίως είχε από Θεού την ικανότητα όχι μόνο να διδάσκει, αλλά και να αντιμετωπίζει τους αλλόθρησκους, τους αιρετικούς και σχισματικούς, όπως έκανε επανειλημμένως κατά των ειδωλολατρών, των αρειανών, των μανιχαίων και σχισματικών μελιτιανών, όπως μαρτυρεί ο Μέγας Αθανάσιος. Αποστρεφόταν τους αιρετικούς και παρήγγελνε το λαό «μηδὲ μίαν ἔχετε κοινωνίαν πρὸς τοὺς ἀσεβεστάτους Ἀρειανούς· Οὐδεμία γὰρ κοινωνία φωτὶ πρὸς σκότος»xviii. Αν και αγράμματος αποστόμωνε τους φιλοσόφουςxix και εδίδασκε με ακρίβεια τα ορθόδοξα δόγματα στο λαό της Αλεξάνδρειας, με παρότρυνση του επισκόπου, για να τους προφυλάξει από την αίρεση των αρειανών!

«Ἐδίδασκέ τε τὸν λαὸν μὴ εἶναι κτίσμα τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ, μηδὲ ἐξ οὐκ ὄντων γεγενῆσθαι· ἀλλ’ ὅτι ἀΐδιός ἐστι τῆς τοῦ Πατρὸς οὐσίας Λόγος καὶ Σοφία. Δι’ ὃ καὶ ἀσεβές ἐστι λέγειν· Ἦν ὅτε οὐκ ἦν· ἦν γὰρ ἀεὶ ὁ Λόγος συνυπάρχων τῷ Πατρί» xx

Στις αιτιάσεις περί της αγραμματοσύνης του, απαντά ο Άγιος:

«Σε εκείνους που υπάρχει η ενεργός πίστις, σ΄αυτούς δεν είναι απαραίτητος η δια λόγων απόδειξις ή μάλλον είναι περιττή. Και πράγματι εκείνο το οποίο εμείς εννοούμε με την πίστη, αυτό εσείς προσπαθείτε να καταλάβετε με τα λόγια. Και πολλές φορές εκείνα που εμείς ζούμε, εσείς ούτε να εκφρασθείτε μπορείτε. Συνεπώς καλύτερα και ασφαλέστερη είναι η ενέργεια της πίστεως από τους σοφιστικούς συλλογισμούς σας»xxi.

Οι  Άγιοι  Πάντες  Διδάσκαλοι  Ορθοδοξίας (Ι. Λίτινας)

Οι Άγιοι βίωνουν τα δόγματα, γι΄αυτό και μαζί με την Αγία Γραφή, οι Πατέρες «επικαλούνται και την εμπειρία των ζώντων θεουμένων, όταν εμφανισθή μία αίρεσις. Όταν εμφανίσθηκε η αίρεσις του Αρείου, οι Πατέρες επεκαλέσθησαν και την εμπειρία των θεουμένων που ζούσαν κατά την εποχή της Αρειανικής διαμάχης»xxii. Ένας εξ΄ αυτών και ο Μέγας Αντώνιος κι ο επίσης ολιγογράμματος Άγιος Σπυρίδων.

Ομοίως κι ο Άγιος Παΐσιος δίδασκε αποτελεσματικά την Ορθοδοξία. Στην Κόνιτσα κατόρθωσε να επιστρέψει στην Ορθοδοξία 80 περίπου οικογένειες από τους αιρετικούς προτεστάντες. Είχε οικειωθεί το Άγιο Πνεύμα και δίδασκε για την θεολογία:

«Τό Ἅγιο Πνεῦμα δέν κατεβαίνει μέ μηχανές∙ γι’ αὐτό ἡ θεολογία δέν ἔχει καμμιά δουλειά μέ τό στεῖρο ἐπιστημονικό πνεῦμα. Τό Ἅγιο Πνεῦμα κατεβαίνει μόνο Του, ὅταν βρῆ τίς πνευματικές προϋποθέσεις στόν ἄνθρωπο».»xxiii.

Το Άγιο Πνεύμα λοιπόν, ως “σοφώτατον και φιλανθρωπότατον” καθιστά σοφούς και φιλανθρώπους αυτούς που προσλαμβάνειxxiv. Θεολόγος και κήρυξ του Σωτήρος ήταν κι ο καταφυγών από παιδική ηλικία στην έρημο, Ιωάννης ο Βαπτιστήςxxv, που δεν ήταν εν ζωή κατά την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος. Η πίστη παρεδόθη μία φοράxxvi, αλλά και συνεχώς, ανά τους αιώνας διδάσκεται, επιβεβαιώνεται και περιφρουρείται από τις αιρέσεις με την εν Αγίω Πνεύματι πατερική θεολογία των θεουμένων. Οι άγιοι ονομάζονται και είναι θεοφόροι και οι λόγοι τους, κατά θείαν οικονομίαν, έχουν καταγραφεί ώστε να μας νουθετούν προς διόρθωση, μας λέει ο Άγιος Γρηγόριος Νύσσης.xxvii

‘Οσο για τον Οικουμενισμό, προκειμένου να αποφευχθεί και ο παραμικρός ενδοιασμός περί αυτού, καταθέτουμε την μαρτυρία του εγγραμμάτου αγίου, Καθηγητού της δογματικής Ιουστίνου Πόποβιτς:

«Ὁ Οἰκουμενισμὸς εἶναι κοινὸν ὄνομα διὰ τοὺς ψευδοχριστιανισμούς, διὰ τὰς ψευδοεκκλησίας τῆς Δυτικῆς Εὐρώπης. Μέσα του εὑρίσκεται ἡ καρδία ὅλων τῶν εὐρωπαϊκῶν οὐμανισμῶν (ἀνθρωπισμῶν), μὲ ἐπὶ κεφαλής τὸν Παπισμόν. Ὅλοι δὲ αὐτοὶ οἱ ψευδοχριστιανισμοί, ὅλαι οἱ ψευδοεκκλησίαι, δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο παρὰ μία αἵρεσις παραπλεύρως εἰς τὴν ἄλλην αἵρεσιν. Τὸ κοινὸν εὐαγγελικὸ ὄνομά των εἶναι ἡ παναίρεσις»xxviii.

i.πρβ Λκ.19,40: «λέγω ὑμῖν ὅτι ἐὰν οὗτοι σιωπήσωσιν, οἱ λίθοι κεκράξονται».


ii
 πρβ. Ιωάννου Χρυσοστόμου PG.55,245: «Ταῦτα δὲ ἀναγέγραπται, ἵνα καὶ ἡμεῖς μιμώμεθα. Εἰ γὰρ ὁ ἐπαίτης, ὁ τυφλὸς, ὁ μηδὲ ἑωρακὼς αὐτὸν,τοσαύτην εὐθέως παῤῥησίαν ἐπεδείξατο πρὸ τῆς τοῦ Χριστοῦ παρακλήσεως, πρὸς ὁλόκληρον δῆμον στὰς, φονῶντα καὶ δαιμονῶντα καὶ μαινόμενον, καὶ ἀπὸ τῆς ἐκείνου φωνῆς βουλόμενον καταδικάσαι τὸν Χριστὸν, καὶ οὐκ εἶξεν, οὐδὲ ὑπεχώρησεν, ἀλλὰ μετὰ παῤῥησίας ἁπάσης αὐτοὺς ἐπεστόμισεν, καὶ εἵλετο βληθῆναι ἔξω μᾶλλον, ἢ προδοῦναι τὴν ἀλήθειαν· πόσῳ μᾶλλον ἡμᾶς τοὺς ἐπὶ τοσοῦτον χρόνον ἐν πίστει ζήσαντας,
τοὺς μυρία θαύματα διὰ τῆς πίστεως ἑωρακότας, τοὺς μείζονα εὐεργετηθέντας ἐκείνου, καὶ τοὺς ἔνδοθεν ὀφθαλμοὺς ἀναβλέψαντας, καὶ τὰ ἀπόῤῥητα θεασαμένους μυστήρια, καὶ εἰς τοσαύτην κληθέντας τιμὴν, ἅπασαν παῤῥησίαν ὑπὲρ αὐτοῦ ἐπιδείκνυσθαι χρὴ πρὸς τοὺς ἐγκαλεῖν ἐπιχειροῦντας καὶ λέγοντάς τι κατὰ Χριστιανῶν καὶ ἐπιστομίζειν, ἀλλὰ μὴ συγγινώσκειν ἁπλῶς!».

iii

 Ανακτήθηκε από Wikipedia, Πατρολογία. https://bit.ly/39nMhwp

iv

  Ως άνω.

v

 Ιωάννης Χρυσόστομος. Εις τους Ψαλμούς. PG.55,250

vi

 πρβ. Ανακοινώσεις του Γραφείου επί των Αιρέσεων και των Παραθρησκειών της Ι.Μ. Πειραιώς: ΑΓΙΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ Ο ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΙΤΗΣ: ΕΝΑΣ ΔΙΑΠΡΥΣΙΟΣ ΠΟΛΕΜΙΟΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ και “Ο «ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ» ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ ΚΑΙ Η ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ «ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΣΑΣ»”

vii

 Γέροντος Πορφυρίου Ιερομονάχου. Ανθολόγιο Συμβουλών. Σελ.196 : «Όμως, εμείς οι Χριστιανοί δεν πρέπει να στενοχωρούμεθα, ούτε πρέπει να μας τρομάζει ο θάνατος».

viii

 Γέροντος Πορφυρίου Ιερομονάχου. Ανθολόγιο Συμβουλών. Σελ.72 : «Διότι ξέρω, ότι η ώρα του θανάτου είναι για τον καθένα μας η Δευτέρα παρουσία του Κυρίου. Και η ώρα αυτή είναι πολύ κοντά».

ix

 Άννα Κωστάκου. Συνομιλώντας με τον Γέροντα Πορφύριο.: «Ο άνθρωπος πρέπει να μάθει και πώς να πεθάνει. Μπαίνουμε στην ζωή, μπαίνουμε και στον θάνατο. Οι απλοί άνθρωποι δεν μπορούν να τα καταλάβουν αυτά. Δεν μπορούν να φιλοσοφήσουν. Αλλά αυτός που του αρέσει να διδάσκεται, μαθαίνει –μέσ΄ από την σπουδή- και την ζωή και τον θάνατο». Ανακτήθηκε από https://bit.ly/3hgY5mH

x

 πρβ. Πρξ.15,39 : «ἐγένετο οὖν παροξυσμός, ὥστε ἀποχωρισθῆναι αὐτοὺς ἀπ᾿ ἀλλήλων, τόν τε Βαρνάβαν παραλαβόντα τὸν Μᾶρκον ἐκπλεῦσαι εἰς Κύπρον».

xi

  Κοντάκιον των Πατέρων. Ήχος πλ. δ΄.

xii

  Ιω.3,8

xiii

 Ρωμανίδης, Ι. Πατερική Θεολογία. σελ.49 «Ποιοι είναι τώρα οι θεολόγοι της Εκκλησίας; Είναι μόνο εκείνοι που έφθασαν στην θεωρία. Η θεωρία συνίσταται στην φώτισι και στην θέωσι. Η φώτισις είναι μία κατάστασις αδιάλειπτος, που υπάρχει εν ενεργεία όλο το ημερονύκτιο, ακόμη και κατά τον ύπνο. Ενώ η θέωσις είναι μία κατάστασις κατά την οποίαν βλέπει κάποιος την δόξαν του Θεού, και η οποία διαρκεί όσο θέλει ο Θεός».

πρβ. και Γρηγορίου Θεολόγου PG.35,1093 : «οἱ τῆς θεωρίας, τὸν θεολόγον».

xiv

 Ρωμανίδης, Ι. Πατερική Θεολογία. σελ. 193 «Στην Ορθόδοξη Παράδοσι όμως έχομε τους Προφήτες, τους Αποστόλους και τους Αγίους, οι οποίοι δεν είναι απλώς αυθεντίες αφ’ εαυτού των, αλλά είναι αυθεντίες εξ αιτίας της εμπειρίας της θεώσεως και μόνον. Οπότε και ο καθένας, ο οποίος φθάνει στην εμπειρία της θεώσεως, γίνεται και αυτός αυθεντία, επειδή μετέχει στην αυθεντία εκείνων. Αυτός δεν λέγει τίποτε διαφορετικό απ’ ότι είπαν εκείνοι, διότι απέκτησε κοινή εμπειρία με εκείνους. Όσοι έχουν την ίδια εμπειρία, λένε τα ίδια πράγματα»

xv

  Ως άνω, σελ. 205 «Από Πατερικής απόψεως θεολόγος είναι εκείνος που έφθασε σε θέωσι. Διότι τότε γίνεται απλανής, οπότε μπορεί να θεολογή χωρίς φόβο να πέση σε πλάνη. Δηλαδή θεολόγοι κατά τους Πατέρες είναι μόνον οι θεόπτες».

xvi

  Κανών Ἁγίου Ἀντωνίου, ΑΙΝΟΙ: «Πίστει συνελθόντες πάντες σε, ὡς Ἀσκητὴν τοῦ Χριστοῦ, σὲ τιμῶμεν Ἀντώνιε, γεγηθὼς γὰρ ὥδευσας, ἐν ἐρήμοις σαφέστατα, καθηγητής τε ταύτης ἐγένου πιστός, ὅθεν σοι πάντες, ἡμεῖς κραυγάζομεν. Ὢ παμμακάριστε, Μοναστῶν τὸ καύχημα, τῷ Λυτρωτῇ, ἀπαύστως ἱκέτευε, εἰς τὸ σωθῆναι ἡμᾶς».

xvii

  Κανών Ἁγίου Ἀντωνίου, ᾠδὴ ε’.

xviii

  Μ.Αθανασίου, Βίος Και Πολιτεία Του Οσίου Πατρός Ημών Αντωνίο. PG.26,941

xix

  Ως άνω PG.26,944

xx

  Ως άνω PG.26,941

xxi

  απόδοση στη νεοελληνική PG.26,952

xxii

 Ρωμανίδης, Ι. Πατερική Θεολογία. σελ.

xxiii

 Εκκλησιαστική Παρέμβαση. Τεῦχος 240. Ἰούλιος 2016. Ἱερὰ Μητρόπολις Ναυπάκτου καὶ Ἁγίου Βλασίου.

xxiv

 Γρηγόριος Θεολόγος. Λόγος εις την Πεντηκοστή. PG.36,448: «Τοῦτο τὸ Πνεῦμα (σοφώτατον γὰρ καὶ φιλανθρωπότατον), ἂν ποιμένα λάβῃ, ψάλτην ποιεῖ, πνευμάτων πονηρῶν κατεπᾴδοντα, καὶ βασιλέα τοῦ Ἰσραὴλ ἀναδείκνυσιν. Ἐὰν αἰπόλον συκάμινα κνίζοντα, προφήτην ἐργάζεται. Τὸν Δαβὶδ καὶ τὸν Ἀμὼς ἐνθυμήθητι. Ἐὰν μειράκιον εὐφυὲς λάβῃ, πρεσβυτέρων ποιεῖ κριτὴν καὶ παρ’ ἡλικίαν. Μαρτυρεῖ Δανιὴλ, ὁ νικήσας ἐν λάκκῳ λέοντας».

xxv

 Γρηγόριος Θεολόγος. PG.46,729: «Ἀλλ’ ὅμως ὁ λύχνος ὢν, τοσοῦτον ἀπέσχε τοῦ ἀμαυρωθῆναι τῇ τοῦ Κυρίου παρουσίᾳ, ὃς ἦν ἥλιος δικαιοσύνης, ὥστε καὶ μᾶλλον διέλαμψε, κήρυξ ὁμοῦ καὶ θεολόγος αὐτοῦ τοῦ Σωτῆρος ὁ Βαπτιστὴς γενόμενος».

xxvi

Ιουδ. 1,5 : «ἐπαγωνίζεσθαι τῇ ἅπαξ παραδοθείσῃ τοῖς ἁγίοις πίστει».

xxvii

πρβ. Γρηγορίου Νύσσης. Εις Την Προσευχήν Λόγοι ε΄: «Οὐδεὶς τῶν ἀληθῶς ἁγίων, τῶν τῷ ἁγίῳ πνεύματι θεωφορουμένων, ὧν αἱ ῥήσεις κατὰ θείαν οἰκονομίαν εἰς νουθεσίαν τῶν ἐφεξῆς ἀνεγράφησαν, ἐπί τινι κακῷ τὴν σπουδὴν ἔχων ἐπιδειχθήσεται, ἀλλὰ πᾶς αὐτοῖς ὁ σκοπὸς τῶν λόγων πρὸς διόρθωσιν τῆς ἐμπολιτευομένης τῇ φύσει κακίας βλέπει».

xxviii

 Πόποβιτς,Ι. Η Ορθόδοξος Εκκλησία και ο οικουμενισμός. Έκδοση Ι.Μονής Αρχαγγέλων Τσέλιε Βάλιεβο, Σερβία.

Ιωάννης Λίτινας

Περί γάμου / Παραινετικὸν πρὸς Ὀλυμπιάδα – Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος

0
περί γάμου

Περί γάμου / Παραινετικὸν πρὸς Ὀλυμπιάδα

 

Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος ἔστειλε σὲ μιὰ πνευματική του θυγατέρα, (τὴν Ὀλυμπιάδα), τὴν κατωτέρω ἐπιστολὴ ὡς «δῶρο» γιὰ τὸν γάμο της, ποὺ μόλις τέλεσε. Ἡ κατωτέρω ἐπιστολὴ ἔχει βάθος Θεολογίας καὶ ψυχολογίας. Καὶ πάνω ἀπ᾿ ὅλα δίνει στὴ σύζυγο πολύτιμες συμβουλὲς γιὰ ἕναν πετυχημένο γάμο. Γράφει (Μετάφραση ὑπὸ κ. Ἀθηνᾶς Α. Καραμπέτσου, φιλολόγου, βλ. «Ὀρθόδοξος Τύπος», φ. 31.3.2000, σελ. 3. Ἐλήφθη ἀπὸ τὸ βιβλίο «ΓΑΜΟΣ – Πνευματικὸ Γυμναστήριο», Ἀρχ. Βασιλείου Π. Μπακογιάννη, Ἐκδόσεις: Νεκτ. Παναγόπουλος)

Περί γάμου / Παραινετικὸν πρὸς Ὀλυμπιάδα - Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος

Κόρη μου, στοὺς γάμους σου ἐγὼ ὁ πνευματικός σου πατέρας, ὁ Γρηγόριος, σοῦ κάνω δῶρο τοῦτο τὸ ποίημα. Καὶ εἶναι ὅ,τι καλλίτερο ἡ συμβουλὴ τοῦ πατέρα. Νὰ εἶσαι ἁπλή. Τὸ χρυσάφι, δεμένο σὲ πολύτιμες πέτρες, δὲν στολίζει γυναῖκες σὰν καὶ σένα. Πολὺ περισσότερο τὸ βάψιμο. Δὲν ταιριάζει στὸ πρόσωπό σου, τὴν εἰκόνα τοῦ Θεοῦ, νὰ τὴν παραποιῇς καὶ νὰ τὴν ἀλλάζῃς, μόνο καὶ μόνο γιὰ νὰ ἀρέσῃς. Ξέρε τὸ ὅτι αὐτὸ εἶναι φιλαρέσκεια καὶ νὰ μένῃς ἁπλὴ στὴν ἐμφάνιση. Τὰ βαρύτιμα καὶ πολυτελῆ φορέματα, ἂς τὰ φοροῦν ἐκεῖνες, ποὺ δὲν ἐπιθυμοῦν ἀνώτερη ζωή, ποὺ δὲν ξέρουν τί θὰ πῇ πνευματικὴ ἀκτινοβολία. Ἐσύ, ὅμως ἔβαλες μεγάλους καὶ ὑψηλοὺς στόχους στὴ ζωή σου. Κι αὐτοὶ οἱ στόχοι σοῦ ζητοῦν ὅλη τὴ φροντίδα κι ὅλη τὴν προσοχή. (…)

Μὲ τὸ γάμο, ἡ στοργὴ καὶ ἡ ἀγάπη σου νὰ εἶναι φλογερὴ καὶ ἀμείωτη γιὰ κεῖνον, ποὺ σοῦ ῾δωσε ὁ Θεός. Γιὰ κεῖνον, πού ῾γινε τὸ μάτι τῆς ζωῆς σου καὶ σοῦ εὐφραίνει τὴν καρδιά. Κι ἂν καταλάβῃς πὼς ὁ ἄνδρας σου σὲ ἀγαπάει περισσότερο ἀπ᾿ ὅσο τὸν ἀγαπᾶς ἐσύ, μὴ κυττάξῃς νὰ τοῦ πάρῃς τὸν ἀέρα, κράτα πάντα τὴ θέση ποὺ σοῦ ὁρίζει τὸ Εὐαγγέλιο.

Ἐσὺ νὰ ξέρῃς ὅτι εἶσαι γυναίκα, ἔχεις μεγάλο προορισμό, ἀλλὰ διαφορετικὸ ἀπὸ τὸν ἄνδρα, ποὺ πρέπει νὰ εἶναι ἡ κεφαλή. Ἄσε τὴν ἀνόητη ἰσότητα τῶν δύο φύλων καὶ προσπάθησε νὰ καταλάβῃς τὰ καθήκοντα τοῦ γάμου. Στὴν ἐφαρμογή τους θὰ δῇς πόση ἀντοχὴ χρειάζεται γιὰ ν᾿ ἀνταποκριθῇς, ὅπως πρέπει, σ᾿ αὐτὰ τὰ καθήκοντα, ἀλλὰ καὶ πόση δύναμη κρύβεται στὸ ἀσθενὲς φύλο.

Θὰ ξέρῃς, πόσο εὔκολα θυμώνουν οἱ ἄνδρες. Εἶναι ἀσυγκράτητοι καὶ μοιάζουν μὲ λιοντάρια. Σ᾿ αὐτὸ τὸ σημεῖο ἡ γυναίκα πρέπει νὰ εἶναι δυνατότερη καὶ ἀνώτερη. Πρέπει νὰ παίζῃ τὸ ρόλο τοῦ θηριοδαμαστῆ. Τί κάνει ὁ θηριοδαμαστὴς ὅταν βρυχᾶται τὸ θηρίο; Γίνεται περισσότερο ἤρεμος καὶ μὲ τὴν καλωσύνη καταπραΰνει τὴν ὀργή. Τοῦ μιλάει γλυκὰ καὶ μαλακά, τὸ χαϊδεύει, τὸ περιποιεῖται καὶ πάλι τὸ χαϊδεύει κι ἔτσι τὸ καταπραΰνει (…)

Ποτὲ μὴ κατηγορήσῃς καὶ ἀποπάρῃς τὸν ἄνδρα σου γιὰ κάτι ποὺ ἔκανε στραβό. Οὔτε πάλι γιὰ τὴν ἀδράνειά του, ἔστω κι ἂν τὸ ἀποτέλεσμα δὲν εἶναι αὐτὸ ποὺ ἤθελες ἐσύ. Γιατί ὁ διάβολος εἶναι αὐτός, ποὺ μπαίνει ἐμπόδιο στὴν ὁμοψυχία τῶν συζύγων (…)

Νὰ ἔχετε κοινὰ τὰ πάντα καὶ τὶς χαρὲς καὶ τὶς λύπες. Γιατί ὁ γάμος ὅλα σᾶς τὰ ἔκανε κοινά. Κοινὲς καὶ οἱ φροντίδες, γιατί ἔτσι τὸ σπίτι θὰ στεριώση. Νὰ συμβάλλῃς ἐκφράζοντας τὴ γνώμη σου, ὁ ἄνδρας ὅμως ἂς ἀποφασίζη.

Ὅταν τὸν βλέπῃς λυπημένο, συμμερίσου τὴ λύπη του ἐκείνη τὴν ὥρα. Γιατὶ εἶναι μεγάλη ἀνακούφιση στὴ λύπη, ἡ λύπη τῶν φίλων. Ὅμως ἀμέσως νὰ ξαστεριάζῃ ἡ ὄψη σου καὶ νά ῾σαι ἤρεμη χωρὶς ἀγωνία. Ἡ γυναίκα εἶναι τὸ ἀκύμαντο λιμάνι γιὰ τὸ θαλασσοδαρμένο σύζυγο.

Νὰ ξέρῃς ὅτι ἡ παρουσία σου στὸ σπίτι σου εἶναι ἀναντικατάστατη, γι᾿ αὐτὸ πρέπει νὰ τὸ ἀγαπήσῃς μ᾿ ὅλες τὶς φροντίδες τοῦ νοικοκυριοῦ. Νὰ τὸ βλέπῃς σὰν βασίλειό σου, καὶ νὰ μὴ συχνοβγαίνῃς ἀπὸ τὸ κατώφλι σου. Ἄφησε τὶς ἔξω δουλειὲς γιὰ τὸν ἄνδρα. Πρόσεχε τὶς συναναστροφές σου. Πρόσεξε τὶς συγκεντρώσεις, ποὺ πηγαίνεις. Μὴ πᾶς σὲ ἄπρεπες συγκεντρώσεις, γιατὶ εἶναι μεγάλος κίνδυνος γιὰ τὴν ἁγνότητά σου. Αὐτὲς οἱ συναναστροφὲς ἀφαιροῦν τὴν ντροπὴ κι ἀπ᾿ τὶς ντροπαλές, σμίγουν μάτια μὲ μάτια, κι ὅταν φύγῃ ἡ ντροπὴ γεννιοῦνται ὅλα τὰ χειρότερα κακὰ («αἰδὼς οἰχομένη, πάντων γενέτειρα κακίστων»).

Τὶς σοβαρὲς ὅμως συγκεντρώσεις μὲ συνετοὺς φίλους νὰ τὶς ἐπιζητῆς, γιὰ νὰ ἐντυπώνεται στὸ νοῦ σου ἕνας καλὸς λόγος, ἢ κάποιο ἐλάττωμα νὰ κόψῃς ἢ νὰ καλλιεργήσῃς τοὺς δεσμούς σου μὲ ἐκλεκτὲς ψυχές. Μὴ ἐμφανίζεσαι ἀνεξέλεγκτα σὲ ὁποιονδήποτε, ἀλλὰ στοὺς σώφρονες συγγενεῖς σου, στοὺς ἱερεῖς καὶ σὲ σοβαροὺς νεώτερους ἢ ἡλικιωμένους. Μὴ συναναστρέφεσαι φαντασμένες γυναῖκες, ποὺ ἔχουν στὸ νοῦ τους στὸ ἔξω, γιὰ ἐπίδειξη. Οὔτε ἀκόμα ἄνδρες εὐσεβεῖς, ποὺ ὁ σύζυγός σου δὲν θέλει στὸ σπίτι, ἂν καὶ σὺ τόσο πολύ τους ἐκτιμᾶς. Ὑπάρχει γιὰ σένα πιὸ ἀκριβὸ πράγμα ἀπὸ τὸν καλό σου σύζυγο, ποὺ τόσο ἀγαπᾶς;

Ἐπαινῶ τὶς γυναῖκες, ποὺ δὲν τὶς ξέρουν οἱ πολλοὶ ἄνδρες. Μὴ τρέχῃς σὲ τραπέζια κοσμικὰ καὶ ἂς εἶναι γιὰ γάμο ἢ γιὰ γενέθλια. Ἐκεῖ ἀνάβουν ἄνομοι πόθοι, μὲ τοὺς χορούς, τοὺς πήδους καὶ τὰ γέλια, τὴν ψεύτικη εὐχαρίστηση, ποὺ παραπλανεύουν ἀκόμη καὶ τοὺς ἁγνοὺς καὶ σώφρονες. Καὶ ἡ ἁγνότητα εἶναι τόσο λεπτὸ πράγμα! Σὰν τὸ κερὶ στὶς ἀκτίνες τοῦ ἥλιου! Ἀπόφευγε ἀκόμα καὶ στὸ σπίτι σου τὰ κοσμικὰ τραπέζια. Ἂν μπορούσαμε νὰ περιορίσουμε τὶς ὀρέξεις τῆς κοιλιᾶς, θὰ κυριαρχούσαμε στὰ πάθη μας.

Κράτα τὴν μορφή σου γαλήνια καὶ μὴ τὴν ἀλλοιώνῃς οὔτε μὲ μορφασμούς, ὅταν εἶσαι θυμωμένη. Στολίδια τ᾿ αὐτιὰ νἄχουν ὄχι μαργαριτάρια, ἀλλὰ ν´ ἀκοῦν καλὰ λόγια καὶ νὰ βάζουν γιὰ τὰ ἄσχημα λουκέτο στὸ νοῦ. Ἔτσι, εἴτε κλειστὰ εἶναι, εἴτε ἀνοιχτά, ἡ ἀκοὴ θὰ μένῃ ἁγνή.

Ὅσο γιὰ τὰ μάτια, εἶναι κεῖνα, ποὺ δείχνουν ὅλο τὸ ἐσωτερικὸ τῆς ψυχῆς. Ἂς σταλάζῃ ἁγνὸ κοκκίνισμα ἡ παρθενικὴ ντροπὴ κάτω ἀπὸ τὰ βλέφαρά σου καὶ ἂς προκαλῇ τὴ σεμνότητα καὶ τὴν ἁγνὴ ντροπὴ σὲ ὅσους σὲ βλέπουν καὶ σ᾿ αὐτὸν ἀκόμα τὸ σύζυγό σου. Εἶναι πολλὲς φορὲς προτιμότερο, γιὰ πολλὰ πράγματα, νὰ κρατᾷς κλειστὰ τὰ μάτια, χαμηλώνοντας τὸ βλέμμα.

Καὶ τώρα στὴ γλώσσα. Θἄχῃς πάντα ἐχθρὸ τὸν ἄνδρα σου, ἂν ἔχῃς γλώσσα ἀχαλίνωτη, ἔστω κι ἂν ἔχῃς χίλια ἄλλα χαρίσματα. Γλώσσα ἀνόητη βάζει, πολλὲς φορές, σὲ κίνδυνο καὶ τοὺς ἀθώους. Προτίμα κι ὅταν ἀκόμα ἔχῃς δίκιο, τὴ σιωπή. Εἶναι προτιμότερη γιὰ νὰ μὴ ριχοκινδυνεύσῃς νὰ πῆς ἕνα ἄτοπο λόγο. Κι ἂν ἔχῃς τὴν ἐπιθυμία νὰ λὲς πολλά, τὸ καλλίτερο εἶναι νὰ σωπαίνῃς.

Πρόσεχε ἀκόμα καὶ τὸ βάδισμά σου. Μετράει στὴ σωφροσύνη.

Καὶ τοῦτο πρόσεξε καὶ ἄκουσε: Μὴν ἔχῃς ἀδάμαστη σαρκικὴ ὁρμή. Πεῖσε καὶ τὸν ἄνδρα σου νὰ σέβεται τὶς ἱερὲς ἡμέρες. Γιατὶ οἱ νόμοι τοῦ Θεοῦ εἶναι ἀνώτεροι ἀπὸ τὴν εἰκόνα τοῦ Θεοῦ.

(…)

Ἂν ἀπὸ μένα τὸν γέροντα πῆρες κάποιο λόγο πνευματικό, σοῦ συνιστῶ νὰ τὸν φυλάξῃς στὰ βάθη τῆς ψυχῆς σου. Ἔτσι μὲ ὅτι πῆρες ἀπὸ αὐτὰ ποὺ ἄκουσες καὶ μὲ τὴν ἠθική σου ἀνωτερότητα, θὰ θεραπεύσῃς τὸν ἐξαίρετο σύζυγό σου καὶ περίφημο πολιτικὸ ἄνδρα ἀπὸ τὴν ὑπερηφάνεια.

Αὐτὸ τώρα τὸ παρὸν δῶρο, κειμήλιό σου προσφέρω. Ἂν θέλῃς πάλι νὰ σοῦ εὐχηθῶ καὶ τὸ καλλίτερο, σοῦ εὔχομαι νὰ γίνῃς ἀμπέλι πολύκαρπο, μὲ τέκνα τέκνων, γιὰ νὰ δοξάζεται ἀπὸ περισσότερους ὁ Θεός, γιὰ τὸν ὁποῖον γεννιόμαστε καὶ πρὸς τὸν Ὁποῖον πρέπει ἀπ᾿ αὐτὴ τὴ ζωὴ νὰ ὁδεύουμε».

Το κείμενο

Τέκνον ἐμόν, τὸ δέ τοι πεμπτήριον ἐσθλὸν ὀπάζω
Γρηγόριος· πατρὸς δὲ παραίφασίς ἐστιν ἀρίστη.
Οὐ χρυσὸς λιθάκεσσι μεμιγμένος, εὐγενέεσσι
Κόσμος θηλυτέρῃσιν, Ὀλυμπιάς, οὐδὲ μὲν εἶδος
Χρώμασι φαρμάσσειν βασιλήϊον, αἴσχεϊ τερπνῷ,
Εἶδος ἐπ᾿ εἶδος ἄγουσαν ὀλοίϊον. Εἵματα δ᾿ ἄλλαις
Πορφύρεα, χρύσεα, διαλαμπέα, σιγαλόεντα,
Αἷς οὐδὲν βιότοιο διαυγέος εὖχος ἔπεστι.
Σοὶ δὲ σαοφροσύνη τε μέλοι, καὶ κάλλος ἀγητὸν
Ὄμμασι κευθομένοισιν. Ὁδὲ τρόπος, ἄνθος ἄριστον,
Ἔμπεδον, ἀστυφέλικτον, ἀοίδιμον εὖχος ἐχούσῃ.

Ἅζεο μὲν πρώτιστα Θεόν, μετέπειτα δ᾿ ἀκοίτην,
Ὀφθαλμὸν βιότοιο, τεῆς σημάντορα βουλῆς,
Τὸν μοῦνον φιλέειν, μούνῳ δέ τε θυμὸν ἰαίνειν·
Καὶ πλέον, ἤν σε πόθοισί τε λειοτέροις ἀγαπάζῃ,
Φίλτρον ἔχων ἀκέαστον, ὁμοφροσύνης ὑπὸ δεσμοῖς.
Θάρσος ἔχειν μὴ τόσσον, ὅσον πόθος ἀνδρὸς ὀπάζει,
Ἀλλ᾿ ὅσον ἐστὶν ἐοικός, ἐπεὶ κόρος ἐστὶν ἁπάντων.
Πάντων μὲν κόρος ἐστί· πόθος δ᾿ ἀκόρητος ἀρείων.

Μή ποτε θῆλυς ἐοῦσα, ἐς ἀνέρος ὄγκον ἐπείγου.
Μηδὲ γένος προφέρειν, μήθ᾿ εἵμασιν ὀφρὺν ἀείρειν,
Μὴ σοφίην· σοφίη δὲ γάμου θεσμοῖς ὑποείκειν.
Πάντα γὰρ ἀμφοτέροισι βίου ξυνώσατο δεσμός.
Εἴκειν μὲν βρομέοντι, πονειομένῳ δ᾿ ἐπαρήγειν,
Μύθοισιν μαλακοῖσι, παραιφασίῃσί τ᾿ ἀρίσταις·

Οὐδὲ λεοντοκόμος θηρὸς μένος εὔνασεν ἀλκῇ,
Ἄσθμασι βρυχαλέοισι χολούμενον, ἀλλὰ δαμάζει
Χερσὶ καταψήχων, καὶ αἰμυλίοισι λόγοισι.
Μή ποτε ἢ θωήν τιν᾿ ὀνειδίσειας ἀκοίτῃ,
Καὶ μάλα χωομένη περ, ἐπεὶ πλέον αὐτὸς ὄνειαρ,

Μηδὲ τέλος βουλῆς ἀντίξοον· οὐ γὰρ ἐοικός.
Δαίμων πολλάκι τέρμα φέρει συμφράδμονι βουλῇ
Μηδὲ μὲν ἀδρανίην· ἦ γὰρ κρατέοντι μάχαιρα.
Μηδὲ μὲν αἰνήσειας, ὃν οὐ φίλον ἀνέρι σεῖο,
Παρβλήδην ἐπέεσσι καθαπτομένη δολίοισι.
Καὶ δ᾿ ἄλλως ἐπέοικεν ἁπλοῦς τρόπος εὐγενέεσσιν
Ἀνδράσιν ἠδὲ γυναιξὶ, μάλιστα δὲ θηλυτέρῃσι.

Ξυνὰς δ᾿ εὐφροσύνας καὶ ἄλγεα πάντα τίθεσθαι,
Ξυνὰς δ᾿ αὖ μελεδῶνας, ἐπεὶ τόδε οἶκον ἀέξει.
Μῆτις μὲν καὶ σεῖο, τὸ δὲ κράτος ἀνέρος ἔστω

Ἀχνυμένῳ βαιόν τι συνάχθεο· καὶ τόδε τερπνὸν
Φάρμακον ἄλγεός ἐστι, φίλων ἄχος. Ὦκα δ᾿ ἔπειτα
Αἴθριον εἶδος ἔχουσα, λύειν μελεδήματα θυμοῦ.
Ἀνδρὶ γὰρ ἀσχαλόωντι λιμὴν εὔορμος ἄκοιτις.

Κερκίς σοί γε μέλοι, καὶ εἰρία, καὶ μελεδῶναι
Θείοις ἐν λογίοισι· τὰ δ᾿ ἔκτοθι ἀνδρὶ μέλοιτο.

Μὴ πολὺν ἐκ προθύρων πέμπειν πόδα, μηδ᾿ ἐπὶ τέρψιν
Πάνδημον, καὶ ἄκοσμον ὁμήγυριν· ἡ γὰρ ἔρευθος
Αἱρεῖ κ᾿ αἰδομένῃσι, τὰ δ᾿ ὄμματα ὄμμασι μίσγει·
Αἰδὼς δ᾿ οἰχομένη, πάντων γενέτειρα κακίστων.
Ἐς δ᾿ ἀγαθὰς κέλομαί σε φέρειν πόδα σὺν πινυτῇσιν,
Ὥς τινα καὶ λόγον ἐσθλὸν ἐνὶ φρεσὶ σεῖο χαράξῃς,
Ἢ κακίης ὀλετῆρα τεῆς, ἢ δεσμὸν ἀρίστων.
Οἶκός σοι, πόλις ἐστὶ, καὶ ἄλσεα. Μὴ ὁράασθαι
Ἄλλοις, ἢ πηοῖσι σαόφροσιν, ἠδ᾿ ἱερῆϊ
Καὶ πολιῇ νεότητος ἀρείονι· μηδὲ γυναιξὶ
Ταῖς ὁπόσαις αὐχήν τε πολὺς, καὶ δήμιον εἶδος·
Μηδὲ μὲν εὐσεβέεσσιν, ὅσους πόσις ἐκτὸς ἐέργει,
Καὶ μάλα περ τίουσα. Τί τοι τόσον ἐστὶν ὄνειαρ,
Ὁσσάτιον πόσις ἐσθλός, ἐπὴν μόνον ἀμφαγαπάζῃς;
Λίην μὲν φρονέειν, λίην δέ τε μὴ βλεμεαίνειν.

Αἰνῶ θηλυτέρας, τὰς ἄρσενες οὐδὲ ἴσασι.
Μηδὲ μὲν ἢ ἐπὶ δαῖτα γαμήλιον, ἠὲ γενέθλην
Σπεύδειν, ἔνθα πόθοι τε, χοροιτυπίαι τε, γέλως τε,
Καὶ χάρις οὐ χαρίεσσα· τὰ γὰρ καὶ σώφρονα θέλγει,
Ὡς ἀκτὶς κηροῖο διαΐσσουσα τάχιστα.
Μηδὲ μὲν οἰκιδίους τε πότους κατὰ δώματ᾿ ἐγείρειν
Ἀνέρος ἢ παρεόντος ἀμύμονος, ἢ ἀπεόντος.
Γαστὴρ μέτρα φέρουσα τάχ᾿ ἂν παθέεσσιν ἀνάσσῃ.
Τὴν δ᾿ ἄθυρον τρομέω μὲν ἐγὼ, τρομέει δὲ ἀκοίτης.

Μηδὲ παρειάων σκιρτήμασι πάλλεο μάχλοις,
Ἠὲ χόλῳ πλήθοντι· τὸ γὰρ μερόπεσσιν ὄνειδος,
Θηλυτέραις δὲ μάλιστα, καὶ ἔκτροπον εἶδος ἔθηκεν.

Οὔατα κόσμον ἔχοι τὸν ἀμάργαρον, ἐσθλὰ δέχεσθαι
Ῥήματα, τοῖς δὲ κακοῖσι νόου κληῖδ᾿ ἐπικεῖσθαι
Οἰκταί τε κλειταί τε, σαόφρονές εἰσιν ἀκουαί.
Στάζοι δ᾿ ἁγνὸν ἔρευθος ὁμόζυγι παρθένος αἰδὼς
Σοῖσιν ὑπὸ βλεφάροισι· δίδου δ᾿ ὁρόωσιν ἔρευθος,
Ὄμματα πηρὰ ἔχουσα, καὶ ἐς χθόνα ὀφρὺν ἄγουσα.

Γλῶσσαν ἔχουσ᾿ ἀχάλινον, ἀεὶ πόσιν ἐχθοδοπήσεις.
Γλῶσσα καὶ ἀπταίστοισι κακὸν βάλε πολλάκι μάργη.
Σιγᾷν λώϊόν ἐστιν, ὅτ᾿ ἐς λόγον ἔργον ἐπείγῃ,
Ἢ λαλέειν, καιροῖο λόγον κλείοντος ἄκοσμον.

Μῦθος ἀεὶ ποθέοιτο. Πόδες δ᾿ ὑπέροπλον ἰόντες,
Ψεῦσται σωφροσύνης· καὶ ἴθμασιν ὕβρις ἔπεστι.

Καὶ τὸ δέχου. Μὴ σαρκὸς ἔχειν ἀδάμαστον ἐρωὴν,
Μηδ᾿ αἰεὶ λεχέεσσι χαρίζεο. Πεῖθε σύνευνον
Ἤμασιν ἁγνοτάτοισι φέρειν χάριν. Ὣς γὰρ ἔοικεν.
Εἰκόνα τὴν μεγάλοιο Θεοῦ θεσμοῖς ὑποείκειν,
Εἰ καὶ θεσμὸν ἔδωκε γαμήλιον Υἱὸς ἄσαρκος,
Ἡμετέρῃ γενεῇ, καὶ πλάσματι χειρὸς ἀρήγων·
Ὥς κεν ἀπερχομένοισι καὶ ἐρχομένοισι γενέθλη
Ἕλκηται μερόπων τρεπτὸν γένος, οἷα ῥέεθρον
Ἄστατον ἐκ θανάτοιο, καὶ ἱστάμενον τεκέεσσιν.

Ἀλλὰ τί μοι τὰ ἕκαστα διακριδὸν ὧδ᾿ ἀγορεύειν;
Οἶδα δ᾿ ἔγωγε παραιφασίην, καὶ τῆς μέγ᾿ ἀμείνω.
Ἔστι τοι, ὦ χαρίεσσα, Θεουδόσις. Ἥδε προκείσθω
Παντός σοι μύθοιο καὶ ἔργματος ἔμπνοος εἰκὼν,
Θηλυτέρη Χειρωνὶς, ὑπὸ προπόδεσσι γάμοιο,
Ἥ σ᾿ ἐκ πατρὸς ἔδεκτο καὶ ἔπλασεν ἤθεσι κεδνοῖς·
Αὐτοκασιγνήτη μέγ᾿ ἀμύμονος ἀρχιερῆος
Ἀμφιλόχου, τὸν ἔπεμψα Θεῷ, Θέκλῃ γε σὺν ἁγνῇ,
Ἄγγελον ἀτρεκίης ἐριηχέα, κῦδος ἐμεῖο.

Κ᾿ εἴ τιν᾿ ἐμῆς πολιῆς ὑψίφρονα μῦθον ἐδέξω,
Τὸν κέλομαι πραπίδων σε φίλοις κευθμῶσι φυλάσσειν,
Ὧι δ᾿ ἂν καὶ πόσιν ἐσθλὸν ἐρίπτολιν ἐξακέσαιο,
Εἴ τοι καὶ μεγάλαυχον, ὑπέρτερον εὖχος ἔχουσα.

Νῦν μέν σοι τόδ᾿ ἔδωκα κεμήλιον. Εἰ δὲ τὸ λῷστον,
Καὶ τεκέων τεκέεσσι πέλοις πολύκαρπος ἀλωὴ,
Ὡς καὶ πλειοτέροισι Θεὸς μέγας ὑμνείοιτο,
Τῷπερ δὴ γενόμεσθα, καὶ ᾧ θέμις ἔνθεν ὁδεύειν.

 

Το είδαμε: εδώ

Ἡ ἀγάπη τῶν ἀνθρώπων καὶ τοῦ Χριστοῦ – Ἰωάννου Χρυσοστόμου

0

Ἡ ἀγάπη τῶν ἀνθρώπων καὶ τοῦ Χριστοῦ – Ἰωάννου Χρυσοστόμου

Ἡ ἀγάπη τῶν ἀνθρώπων καὶ τοῦ Χριστοῦ - Ἰωάννου Χρυσοστόμου

Ὅπου εἶναι συγκεντρωμένοι δυὸ ἤ τρεῖς στὸ ὄνομά μου, ἐκεῖ ἀνάμεσά τους εἶμαι καὶ ἐγώ», λέει ὁ Χριστός.

Τὶ λοιπόν, δὲν ὑπάρχουν δυὸ ἤ τρεῖς συγκεντρωμένοι στὸ ὄνομά του; Ὑπάρχουν βέβαια, ἀλλὰ πολὺ σπάνια.

Φυσικὰ δὲν ἐννοεῖ ἁπλῶς μιὰ συγκέντρωση ἀνθρώπων, οὔτε πάλι αὐτὸ μόνο ἐπιζητεῖ, ἀλλὰ ὅπως ἀνέφερα καὶ νωρίτερα, μαζὶ μὲ τὴν τυπικὴ σύναξη θέλει πολύ περισσότερο καὶ τὴν ἀρετὴ τῆς ἀγάπης.

Ἔπειτα καὶ αὐτὴ ἡ ἴδια ἡ συγκέντρωση, ἀπαιτεῖ νὰ γίνεται μὲ κάθε προσοχή.

Γιατὶ αὐτὸ ποὺ λέει, σημαίνει τὸ ἑξῆς. Ἄν κάποιος θέτει ἐμένα σὰν προϋπόθεση τῆς φιλίας του πρὸς τὸν πλησίον του, θὰ βρίσκομαι μαζί του, ἄν καὶ αὐτὸς εἶναι ἐνάρετος καὶ πρὸς τίς ὑπόλοιπες ὑποχρεώσεις ποὺ ἔχει.

Σήμερα ὅμως βλέπουμε, ὅτι οἱ περισσότεροι ἔχουν ἄλλες αἰτίες, ὅταν γίνονται φίλοι.

Ὁ ἕνας ἄνθρωπος ἀγαπᾶ τὸν ἄλλο, γιατὶ γνωρίζει ὅτι τὸν ἀγαπᾶ καὶ ἐκεῖνος· ὁ ἄλλος, γιατὶ κάποτε τιμήθηκε, ἀπόκτησε τιμή· ὁ ἄλλος, γιατὶ κάποιος δικός του μεσολάβησε καὶ τὸν ἐξυπηρέτησε σὲ μιὰ κοσμικὴ ὑπόθεση· ὁ ἄλλος, πάλι γιὰ κάποια παρόμοια αἰτία.

Ἀλλά, γιὰ νὰ βροῦμε κάποιον νὰ ἀγαπᾶ ἕναν ἄλλο ἄνθρωπο ἀληθινὰ καὶ γιὰ χάρη τοῦ Χριστοῦ, ὅπως πρέπει, αὐτὸ εἶναι πολύ δύσκολο.

Εἶναι πολύ δύσκολο, γιατὶ οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι πιάνουν φιλίες μὲ τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους, σχεδὸν πάντοτε ἀπὸ κοσμικὲς ἀφορμὲς καὶ αἰτίες.

Ὁ Παῦλος ὅμως δὲν ἀγαποῦσε κοσμικά, ἀλλὰ θεϊκά, γιατὶ ἀγαποῦσε πρῶτα τὸ Χριστό· γι’ αὐτό, ἐνῶ δὲν τὸν ἀγαποῦσαν οἱ ἄλλοι ὅπως καὶ αὐτός, δὲν διέλυσε τὴν ἀγάπη του, γιατὶ ἡ ἀγάπη του εἶχε πολύ βαθύτερη ρίζα, θεϊκὴ αἰτία.

Σήμερα ὅμως δὲν συμβαίνει τὸ ἴδιο πράγμα· ἄν ἐξετάσουμε τὰ πράγματα, θὰ διαπιστώσουμε ὅτι τίς περισσότερες φορὲς οἱ ἄνθρωποι συνδέονται μεταξύ τους μὲ ἀφορμὴ τὴν κοσμικὴ φιλία καὶ ὄχι μὲ τὴν ἀληθινὴ ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ.

Ἄν τώρα κάποιος μὲ βοηθοῦσε νὰ κάνω αὐτὸ τὸ πείραμα, νὰ ἐρευνήσω σὲ ἕνα μεγάλο πλῆθος ἀνθρώπων ἤ σὲ ἀνθρώπινες φιλίες, θὰ μποροῦσα νὰ ἀποδείξω μὲ βεβαιότητα τὸ ἑξῆς· σήμερα οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι εἶναι συνδεδεμένοι μεταξύ τους μὲ ἀφορμὴ κάποια κοσμικὴ ὑπόθεση, γιατὶ ὠφελήθηκαν.

Αὐτὸ πάλι ἀποδεικνύεται ἀπὸ τίς αἰτίες πού δημιουργοῦν τὴν ἐχθρότητα, καὶ τὴν ψυχρότητα τῶν σχέσεων. Ἐπειδὴ εἶναι συνδεδεμένοι μεταξύ τους ἀπὸ ἀσήμαντες άφορμές, γι’ αὐτὸ ἡ σύνδεσή τους αὐτὴ δὲν εἶναι οὔτε θερμή, οὔτε καὶ συνεχής.

Μόλις λοιπὸν παρουσιαστεῖ κάποια προσβολή, χρηματικὴ ζημία, φθόνος, ματαιόδοξος ἔρωτας καὶ κάθετί παρόμοιο, διακόπτουν ἀμέσως τὴν ἀγάπη, γιατὶ δὲν ἔχουν μέσα τους πνευματικὴ ρίζα.

Ἄν βέβαια στ’ ἀλήθεια ὑπῆρχε αὐτὴ ἡ πνευματικὴ ἀγάπη γιὰ χάρη τοῦ Χριστοῦ, τότε κανένα ἀπὸ τὰ κοσμικὰ πράγματα, δὲν θὰ εἶχε τὴ δύναμη νὰ διαλύσει τὰ πνευματικά.

Ἡ ἀγάπη ποὺ ἔχει τὴ ρίζα της στὸ Χριστό, εἶναι ἀληθινή, σταθερή, ἀδιάσπαστη καὶ ἀνίκητη· τίποτε στὸν κόσμο δὲν μπορεῖ νὰ τὴν καταλύσει, οὔτε συκοφαντίες, οὔτε κίνδυνοι, οὔτε θάνατος. Ὅποιος ἀγαπᾶ μὲ τέτοιο τρόπο καὶ ἄν ἀκόμη πάθει ἀμέτρητα κακά, δὲν θὰ διαλύσει αὐτὴ τὴν σύνδεση, ἀφοῦ στηρίζεται σ’ αὐτὴ τὴ βασικὴ προϋπόθεση τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ.

Ἐκεῖνος ποὺ ἀγαπᾶ μόνο, ἐπειδὴ ἀγαπιέται μὲ κοσμικὸ συμφέρον, καὶ ἄν ἀκόμη τοῦ συμβεῖ κάτι δυσάρεστο, διαλύει τὴν ἀγάπη· ἐκεῖνος ὅμως πού εἶναι συνδεδεμένος ἐξαιτίας τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ, ποτὲ δὲν θὰ διακόψει τὴν σύνδεσή του. Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ Παῦλος ἔλεγε· «Ἡ ἀγάπη ποτὲ δὲν χάνει τὴν ἀξία της, ἀλλὰ περνᾶ καὶ στὴν αἰωνιότητα».

Ἐκεῖνα τὰ γεγονότα, ποὺ γίνονται αἰτία νὰ διαλυθεῖ ἡ ἀγάπη γιὰ τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους, αὐτὰ τὰ ἴδια γίνονται αἰτία γιὰ τοὺς χριστιανούς, νὰ στερεωθεῖ ἡ ἀγάπη περισσότερο.

Πραγματικὰ ὁ Χριστὸς ἔτσι ἀγάπησε τοὺς ἐχθρούς του, τοὺς ἀγνώμονες, τοὺς βλάσφημους, αὐτοὺς ποὺ τὸν μισοῦσαν, αὐτοὺς ποὺ δὲν ἤθελαν οὔτε νὰ τὸν δοῦν, αὐτοὺς ποὺ ἀντί γι’ αὐτὸν προτιμοῦσαν τὰ ξύλα καὶ τοὺς λίθους.

Ὅλους αὐτοὺς τοὺς ἀγάπησε καὶ μάλιστα μὲ τὸν ὑψηλότερο τρόπο τῆς ἀγάπης, ὥστε νὰ μὴν εἶναι δυνατὸν νὰ βρεθεῖ ποτὲ ἄλλη ἀγάπη ἀνώτερη ἀπὸ αὐτήν. Γιατὶ λέει· «Κανένας δὲν ἔχει μεγαλύτερη ἀγάπη ἀπὸ αὐτήν, ποὺ προσφέρω ἐγώ, ὥστε νὰ θυσιάσει τὴν ψυχή του γιὰ τοὺς φίλους του».

Καὶ αὐτοὺς ἀκόμη ποὺ τὸν σταύρωσαν καὶ διέπραξαν τόσα παράλογα εἰς βάρος του, πρόσεχε πώς ἐξακολουθεῖ νὰ δείχνει τὴ φροντίδα του.

Ὅταν ἐπάνω στὸ σταυρὸ συνομιλοῦσε μὲ τὸν Πατέρα του γιὰ ὅλους αὐτούς, ἔλεγε· «Συγχώρεσέ τους, γιατὶ δὲν γνωρίζουν τὶ κάνουν».

Αὐτὴ τὴν ἀγάπη ἄς ἐπιδιώξουμε καὶ ἐμεῖς καὶ πρὸς αὐτὴν ἄς στρέψουμε τὰ βλέμματά μας. Ἄς γίνουμε μιμητὲς τοῦ Χριστοῦ, γιὰ νὰ ἀπολαύσουμε καὶ τὰ ἐπίγεια καὶ τὰ οὐράνια ἀγαθά. Ἐλπίζουμε ὅλοι νὰ τὰ χαροῦμε μὲ τὴ χάρη καὶ τὴ φιλανθρωπία τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, στὸν ὁποῖο ἀνήκει ἡ δόξα καὶ ἡ δύναμη στοὺς αἰῶνες τῶν αἰώνων. Ἀμήν.


Πηγή: Ι. Ν. ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΠΡΟ∆ΡΟΜΟΥ ΠΤΟΛΕΜΑΪ∆ΟΣ – ΠΑΤΕΡΙΚΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ

Το είδαμε: orthodox fathers

ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ: ΑΛΛΟΣ ΕΝΑΣ ΚΟΜΠΟΣ ΣΤΟ ΚΟΜΠΟΣΧΟΙΝΙ ΤΟΥ ΣΑΤΑΝΑ (Γ. Τζανάκης)

0
ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ

ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ: ΑΛΛΟΣ ΕΝΑΣ ΚΟΜΠΟΣ ΣΤΟ ΚΟΜΠΟΣΧΟΙΝΙ ΤΟΥ ΣΑΤΑΝΑ.

 

Μὴν περιμένετε ἐλευθερίαν ἀπὸ τοὺς Φράγκους·

ἔχουν βασιλέα ὁποὺ πωλεῖ κι᾿ ἀγοράζει·

ἡ τουρκικὴ βία καὶ ὁ λατινικὸς δόλος

θὰ θραύσῃ τὴν ἀσπίδα σας, ὅσον εὐρεῖα καὶ ἄν εἶναι.

ΛΟΡΔΟΣ ΜΠΑΫΡΟΝ

 μεταφρ. Ἀλεξάνδρου Παπαδιαμάντη. (Ἄπαντα. τομ5.σελ 258) 

 

Ὁ διάβολος χρησιμοποιῶντας τὰ ἐργαλεία του, τὸν αἱρετικὸ παπισμὸ τῆς δύσεως (καὶ ὅλα τὰ ἰδεολογικά του γεννήματα) σὲ συνεργασία μὲ τὸν ἱσλαμισμὸ τῆς ἀνατολῆς (καὶ ὅλα τὰ φανατικά του τέκνα) ἐτοιμάζει νέο μακελειὸ γιὰ τοὺς πληθυσμοὺς τῆς περιοχῆς μας πρὸς τέρψιν τοῦ ἰδίου καὶ τῶν ὑπηρετῶν του.

Ὁ διάβολος ἦταν ἐξ ἀρχῆς ἀνθρωποκτόνος. Ἔβγαλε τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὸν παράδεισο καὶ τὸν δυνάστευε διὰ τοῦ θανάτου. Παρεμβαίνοντας στὶς προχριστιανικὲς ἀνθρώπινες θρησκεῖες καθοδηγοῦσε στὸ μέτρο ποὺ μποροῦσε τὴν ζωή τῶν ἀνθρώπων, ἐμφανιζόμενος ὡς ὁ μόνος ἰσχυρός. Τὸν Χριστὸ -τὸν ἐνανθρωπήσαντα υἱὸ τοῦ Θεοῦ, λόγῳ ἀνεπάρκειας τῆς Ἐβραϊκῆς θρησκείας, γιὰ νὰ σώσῃ τὸν ἄνθρωπο- τὸν σταύρωσε ἀλλὰ ἔχασε τὴν κυριαρχία του στοὺς νεκροὺς, διότι Αὐτὸς ἀναστήθηκε. Ἀναστήθηκε, ἀλλὰ ἔμεινε μέσα στὸν κόσμο διὰ τῆς Ἐκκλησίας, τοῦ σώματός Του, καὶ ἔτσι ὁ ἄνθρωπος μπορεῖ νὰ νικᾶ τὸν θάνατο, νὰ ἁγιάζεται. Ἔκτοτε  ὁ διάβολος εἶναι μὲν ἀδύναμος μπροστὰ στὴ θεία ἀγάπη,  προσπαθεῖ ὅμως νὰ ξεγελᾶ τὸν ἄνθρωπο νὰ τὸν ζαλίζει, νὰ τὸν μπερδεῦει, νὰ τὸν ἀπομακρύνει ἀπὸ τὸ Θεὸ καὶ τὴν Ἐκκλησία Του.

 Ξεκίνησε μὲ τοὺς διωγμοὺς, τὶς σφαγὲς, τὰ βασανιστήρια. Τρεῖς ὁλόκληρους αἱῶνες προσπαθοῦσε χρησιμοποιῶντας τὶς ἐξουσίες τοῦ κόσμου ἐτούτου καὶ ἀντὶ νὰ ἐξαφανιστῇ αὐτὴ ἡ ράτσα τῶν χριστιανῶν αὔξανε καὶ ἀπλωνόταν παντοῦ. Τότε δούλεψε διὰ τῶν ἀνθρώπων μέσα ἀπὸ τὴν ἐκκλησία. Καλλιέργησε τὶς αἱρέσεις, καὶ ἀπέκοψε κομμάτια τῆς ἐκκλησίας. Ἐκμεταλεύτηκε τὴν ὑπερηφάνεια, τὴν φιλαρχία, τὸν ἐγωκεντρισμὸ καὶ κάθε πάθος καὶ ἔφθειρε τὸ σῶμα τῆς ἐκκλησίας ἀλοιώνοντας τὴν σωτήρια διδασκαλία, σχετικοποιῶντας τὰ παραδεδομένα, κλείνωντας τὸν δρόμο τῆς θεώσεως. 

Ἡ Ἐκκλησία ἀντέδρασε καὶ ἐκάστοτε, ἀφοὺ ἐξαντλοῦσε κάθε προσπάθεια ἐπαναφορᾶς τους στὴ ὀρθὴ πορεία, μὲ πόνο καὶ ὀδύνη ἀπέκοπτε τὰ μέλη τὰ σάπια γιὰ νὰ μὴν κατασταφὴ τὸ ὅλον. Ἡ μεγάλη καὶ ὀδυνηρώτερη αἱρετικὴ συμφορὰ ἦταν ἡ ἀποκοπὴ τῆς δυτικῆς ἐκκλησίας ἡ ὁποῖα κατάληξε στὴ δημιουργία τοῦ παπικοῦ ἐκκλησιαστικοπολιτικοῦ μορφώματος, τὸ ὁποῖο ὁδήγησε τὸν πάλαι ποτὲ δυτικὸ χριστιανισμὸ στὴν σημερινὴ θεσμοθετημένη ἄθεη ἀντιχριστιανικὴ καὶ φεουδαρχικὴ στάσι ζωῆς.

Παράλληλα ὁ διάβολος δημιούργησε, ἔχωντας πείρα πλὲον τῆς χριστιανικῆς πίστεως καὶ τὴν μουσουλμανικὴ θρησκεία ὡς τὸ «τελειώτερο» ὅπλο του, ἀφοὺ μέσα εἶχε περάσει ὅσα μποροῦσαν νὰ ἀποτελέσουν ἀντίδοτο πρὸς τὴν πίστι στὸν Χριστό, καὶ νὰ μπερδέψουν τοὺς ἀνθρώπους. Ἐνῷ ἡ αἱρετικὴ δύσι ὑπονόμευε καὶ ἀδυνάτιζε τὴν ὀρθόδοξη ἀνατολὴ μὲ ἀποκορύφωμα τὴν κατάληψι τῆς Πόλεως τὸ 1204, ὁ μωαμεθανισμὸς κέρδιζε ἔδαφος, περιοχὲς καὶ ψυχὲς ἐκμεταλευόμενος τὰ πάθη τὰ λάθη καὶ τὶς ἀστοχίες τῶν ἠγετῶν τῆς ἀνατολῆς. Δὲν προωθεῖται τυχαίως σήμερα ὁ ὕπουλος βίαιος ἐξισλαμισμὸς τῶν πρώην καὶ νῦν χριστιανικῶν (στὸν ὅποιο βαθμὸ διατηρεῖται ὁ χριστιανισμὸς σ᾿ αὐτές) κοινωνιῶν.

Τὸ 1453 ἦταν τὸ ἀναπόφευκτο τέλος τῆς Ὀρθοδόξου Ἀνατολικῆς Αὐκρατορίας. Ὑποδουλωθήκαμε στοὺς βαρβάρους, γίναμε γκιαούρηδες γι᾿ αὐτοὺς καὶ τὸ σύμβολο τῆς ὀρθόδοξης ἀνατολῆς, ἡ Ἁγία Σοφία ἔγινε τζαμί καὶ ἔκτοτε μένει σκλαβωμένη στὰ χέρια τῶν ἁγαρηνῶν.

Τὸ 1821 οἱ πατέρες μας κατάφεραν νὰ ξεσηκωθοῦν καὶ σιγὰ-σιγὰ νὰ στήσουν αὐτὸ τὸ κράτος ποὺ ἦτο ἐξ ἀρχῆς προτεκτοράτο τῶν δυτικῶν καὶ σήμερα πλέον ἔχει καταντήσει σὲ ἕναν ἀδυσώπητο ἐχθρὸ κάθε ἑλληνικοῦ κάθε ὀρθοδόξου κάθε ἀληθινοῦ. Παράλληλα συνεχίστηκε καὶ ὁ μακρόσυρτος ἐκκλησιαστικὸς ἐκφυλισμὸς τοῦ λαοῦ μας. Ἡ τελευταία φάσι του ξεκίνησε ἀπὸ τὴν Πόλι, ὀργανώθηκε ἀπὸ τὴν Πόλι, συνεχίζεται μέχρι τὶς μέρες μας ἀπὸ τὴν Πόλι πρὸς ὅλο τὸν κόσμο. Ἡ σκλαβωμένη Μεγάλη Ἐκκλησία ἔγινε τὸ ὄχημα γιὰ τὴν μεταλλαγὴ τῆς Ἐκκλησίας σὲ κακέκτυπο τῆς παπικῆς ὀργανώσεως. Καὶ δυστυχῶς πλεὸν σχεδὸν ὅλες οἱ Ἐκκλησίες, σχεδὸν ὅλοι οἱ κληρικοὶ, σχεδὸν ὅλοι οἱ «πιστοί» εἴτε ἐν αἰσθήσει, εἴτε ἀσυναίσθητα, ζοῦμε καὶ τρεφόμαστε μέσα σ᾿ αὐτὸ τὸ βοῦρκο. Καὶ δὲν ξεχάσαμε καὶ χάσαμε μόνο τὴ γνήσια ὀρθόδοξη βιωτή, ἀλλὰ συνηθίσαμε τὸ ψεῦδος καὶ τὸν παραλογισμό καὶ μιλᾶμε πιὰ μὲ λέξεις χωρὶς οὐσία χωρὶς νόημα σὰν τὰ πλαστικὰ σκεύη μιᾶς χρήσεως ἤ τὰ κινέζικα προϊόντα ποὺ φαίνονται καλὰ, ἀλλὰ εἶναι οὐσιαστικὰ ἄχρηστα καὶ ἀπλῶς μεγαλώνουν τὸν ὄγκο τῶν σκουπιδιῶν.

Καὶ ἐνῷ ἡ σκλαβωμένη Ἀγιὰ Σοφιὰ ξαναγίνεται τζαμὶ ἀπὸ τοὺς κατακτητές ἀκούγονται κουβέντες ὅπως τὶς  παρακάτω: 

«Η Αγία Σοφία ως μουσείο αποτελεί τόπο και σύμβολο συναντήσεως, αλληλεγγύης και αλληλοκατανοήσεως Χριστιανισμού και Ισλάμ»(1).

Ἔχω μεγάλη ἀπορία, ἄν ἐκαλοῦντο αὐτοὶ ποὺ λέν τέτοιες κουβέντες νὰ ἐξηγήσουν τί σημαίνουν τὰ λόγια τους, τί θὰ ἀπαντοῦσαν σὲ ἀπλὰ ἑλληνικά. Ἡ λεηλατημένη Ἁγία Σοφία, ἡ μετατραπεῖσα σὲ τζαμὶ εἶναι σύμβολο συναντήσεως, ἀλληλεγγύης καὶ ἀλληλοκατανοήσεως; Συνάντησις λέγεται ἡ κατάκτησις, ἡ λεηλασία, ἡ ἀλλαξοπιστία διὰ τῆς βίας; Ἀλληλεγγύη  εἶναι ἡ σφαγὴ, ὁ ἐξανδραποδισμὸς καὶ ἡ γενοκτονία τῶν χριστιανικῶν πληθυσμῶν; Ἀλληλοκατανόησις λέγεται ἡ δουλεία, ἡ καταπίεσις ἡ ἐξαφάνισις κάθε δικαιώματος ἀκόμη καὶ γιὰ τὴν ζωή; Ἡ θρησκεία τοῦ μίσους, τῆς βαρβαρότητος καὶ τῆς ἀπανθρωπίας τίνος εἴδους συνάντησι καὶ ἀληλοκατανόησι μπορεῖ νὰ ἔχει μὲ τὴν πίστι τῆς ἀγάπης καὶ τῆς ἀνθρωπιᾶς;   Κάηκε ἡ Σμύρνη τὸ 22, ξεριζώθηκαν οἱ πληθυσμοὶ τῆς Μικρᾶς Ἀσίας καὶ τοῦ Πόντου, τὸ 55 νέες σφαγὲς καὶ λεηλασίες, ἄδειασε ἡ Πόλις, Ἴμβρος καὶ Τένεδος ἐκτουρκίστηκαν ἡ Κύπρος κινδυνεύει καὶ ἡ Θράκη παίρνει σειρὰ καὶ μιλοῦν γιὰ ἀλληλοκατανόησι καὶ ἀλληλεγγύη; Ποιοί; Αὐτοὶ ποὺ χειροκροτοῦν καὶ ὑμνοῦν τοὺς φονηάδες τοῦ ἑλληνισμοῦ καὶ τῆς ὀρθοδοξίας; Θοῦ Κύριε…

 Ἄν χάσουν οἱ λέξεις τὸ νόημά τους δὲν ὑπάρχει ποτὲ ἐλπίδα διορθώσεως τοῦ κακοῦ. Ἄν τὴν κατάκτησι τὴν ὀνομάζεις καὶ τὴν θεωρεῖς συνάντησι, ἄν τὴν δουλεία καὶ τὴν σκλαβιὰ τὴν λές ἀλληλεγγύη, ἄν τὴν τρομοκρατία καὶ τὴν ὑποταγὴ τὴν λές ἀλληλοκατανόησι, τότε ἀφοὺ ζεῖς ἀρμονικὰ σὲ ἕνα κόσμο ἀλληλεγγύης καὶ ἀλληλοκατανοήσεως δὲν χρειάζεται κάτι νὰ κάνεις καὶ κάτι νὰ ἀλλάξεις. Καλὰ εἶναι ἐκεί. Μὴν παραπονιέσαι γιὰ ὅτι σοῦ συμβεῖ. Καὶ ἄν ὁ κατακτητὴς, ὁ ἐπίβουλος, ὁ τύραννος ζητὰ ὅλο καὶ περισσότερα καὶ μεγαλώνει ὁ αὐταρχισμὸς καὶ τὰ βασανιστήριά του μὴν δίνεις σημασία, ἀπλῶς βαθαίνει καὶ πλαταίνει ἡ ἀλληλεγγύη καὶ ἡ ἀλληλοκατανόησι. 

    Ἄλλοι πάλι, στὸ ἴδιο φάσμα –γιατὶ ἕνα εἶναι τὸ φάσμα τῆς ὑποτέλειας τοῦ ἐκφυλισμοῦ καὶ τοῦ δαιμονισμοῦ, ἀλλὰ ἐκπέμπουν πολλοὶ σταθμοὶ σὲ διάφορες συχνότητες ἔχοντας ἄλλα προγράμματα μὲ τὸ ἴδιο μήνυμα – βλέπουν τὴν Ἁγιὰ Σοφιά ὡς «δημιούργημα του ευρύτερου Ευρωπαϊκού Πολιτισμού, το οποίο ὑπῆρξε σύμβολο ἑνότητος και ειρηνικής συνυπάρξεως»(2). Σοβαρά; Τὸ λέτε ξύπνιοι αὐτὸ; Ἤ λέγοντάς το πιστεύετε ὅτι κατανοεῖτε τὶ ἦταν τί εἶναι καὶ τὶ σημαῖνει ἡ Ἁγία Σοφιά;  Ἡ Ἁγιὰ Σοφιὰ δημιούργημα τοῦ εὐρύτερου Εὐρωπαϊκοῦ Πολιτισμοῦ!!! 

Τόσα καταλαβαίνετε, τέτοια κάνετε, τέτοια λέτε. Ἀλλὰ ἄνθρωποι ποὺ ἔκλεισαν τὶς ἐκκλησίες ὑποκύπτοντας δουλικὰ στοὺς παραλογισμοὺς (καὶ στὶς κρυμένες σκοπιμότητες) τῆς ἐξουσίας ὑπὸ τὸ πρόσχημα τῆς φιλανθρωπίας καὶ τοῦ ἐνδιαφέροντος γιὰ τὴν ὑγεία τοῦ λαοῦ, ἀποδεικνύουν ἐμπράκτως ὅτι δὲν πιστεύουν ὀρθῶς στὸν Θεὸ , οὔτε ἔχουν σχέσι μὲ τὴν παράδοσι τῶν πατέρων. Δὲν εἶναι λοιπὸν παράξενο νὰ λένε τέτοιες ἀσυναρτησίες, ἀποδεικνύοντας ξανὰ καὶ ξανὰ τὸν ἤδη διεγνωσμένο γραικυλισμό τους. « Ἕως πότε θὰ εἴμεθα ἀχαρακτήριστοι Γραικύλοι;»( Ἀλ. Παπαδιαμάντης. Ἄπαντα. Τομ4. σελ.194.) Τότε βέβαια περιστασιακὰ ἐξεδήλωναν τὶς φιλοπαπικὲς προτιμήσεις τους οἱ ἡμέτεροι λατινόφρονες: «Καὶ ὅμως εὐρίσκονται ἀπὸ καιροῦ εἰς καιρὸν ἐκ τῶν ἡμετέρων τινές, τόσον ἐκφυλισμένοι, ὥστε νὰ θαυμάζωσι τὰ τῆς Παπικῆς ἐκκλησίας.! (ὅ.π. τομ5. Σελ.181.) Σήμερα νυχθημερὸν δηλώνουν ὅτι ἀνήκομεν εἰς τὴν Δύσιν καὶ σ᾿ αὐτὴν ἐλπίζουν καὶ ἀπὸ κεῖ περιμένουν…

δημιουργικὴ συνεισφορὰ τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ πολιτισμοῦ, ἡ μόνιμη καὶ διαρκής καὶ ἐπίμονη προσπάθεια καταστοφῆς τῆς ὀρθόδοξης ἀνατολῆς, πλὴν τοῦ 1204 ἐκδηλώθηκε σαφέστερα καὶ πρὸ τῆς πτώσεως τῆς Πόλεως στὴν Φεράρα Φλωρεντία καὶ κατὰ τὴν μικρασιατικὴ καταστροφὴ, καὶ τὸ 55, καὶ στὴν εἰσβολὴ καὶ κατοχὴ τῆς Κύπρου, καὶ στὶς Πρέσπες τώρα, καὶ στὰ μνημόνια ἀλληλεγγύης καὶ ἀλληλοκατανόησις τῆς τελευταίας δεκαετίας.

 Δὲν εἶναι σύμβολο ἑνότητας καὶ εἰρηνικῆς συνυπάρξεως ἡ Ἁγιὰ Σοφιά. Τὰ περιφερόμενα καὶ διατυμπανιζόμενα σύμβολα καὶ ἰδανικὰ τῆς ἑνότητας τῆς συνύπαρξης τῆς ἀνεκτικότητος τῶν δικαιωμάτων καμμιὰ σχέσι δὲν ἔχουν μὲ αὐτὸ τὸ σύμβολο. Δὲν ἔχει σχέσι μὲ νέες ἐποχὲς, νὲες ἀξίες, νέες ἀπάτες. 

Ἡ Ἁγιὰ Σοφιὰ εἶναι ἡ ἀνεπανάληπτη ὑλικὴ μαρτυρία τοῦ πάλαι ποτὲ μεγαλείου καὶ τῶν ἔργων τῆς πάλαι ποτὲ ὀρθόδοξης αὐτοκρατορίας. Τώρα εἶναι σκλαβωμένη στοὺς βαρβάρους ἱσλαμοφασίστες. Τὰ φληναφήματα περὶ παγκοσμίου πολιτιστικῆς κληρονομιᾶς, Οὐνέσκο, συγκλονισμένης ἀνθρωπότητος, εὐρωπαϊκῶν ἀντιμέτρων κλπ ἀπλῶς ἀποδεικνύουν τὴν μόνιμη ἐπικαιρότητα τοῦ ἔργου τοῦ  Λεμπέση Ἡ τεραστία σημασία τῶν βλακῶν ἐν τῷ συγχρόνῳ βίῳ. Μὴν θυμώσει κανεὶς ἐκσυγχρονισμένος ἀνθρωπιστὴς ἤ προοδευτικὸς νεάτερνταλ ἤ δεσπότης ἤ πνευματικὸς ἀπαιτῶν ὑπακοή ἀπὸ ὅλους στὶς ἀνοησίες ποὺ ἕκαστος ἐξ αὐτῶν λέει καὶ κάνει. Ὅποιος ἐπιθυμεῖ δὲν εἶναι δύσκολο νὰ μπῇ τὸ δάκτυλο στὸν τύπο τῶν βλακειῶν ποὺ ἐκστομίζουν καὶ τῶν ἀνοσιουργημάτων ποὺ διαπράττουν. Πλὴν ὁ βίος μικρὸς, ἄς ἀνοίξουν τὰ μάτια τους λιγάκι οἱ ὑπόλοιποι εὐ-βλαβεῖς.

 Σήμερα δὲν κλαῖμε γιὰ τὴν καταστροφὴ κτισμάτων, ἐδὼ διέλυσαν τὶς Ἐκκλησίες, τὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ. «Οὐ γὰρ οἰκοδομημάτων γηΐνων καταστροφήν, ἀλλ᾿ Ἐκκλησιῶν ἅλωσιν ὀδυρόμεθα»(Μέγας Βασίλειος PG32. 436)

Μὲ τὸν τελευταῖο διωγμὸ τῆς πίστεως δὲν ἀποδείχθηκε μόνον ἡ ἀνεπάρκεια τῶν ἐπισκόπων, ἀλλὰ φάνηκε καὶ ἡ γύμνια ἀκλινοῦς πίστεως τῶν διαφόρων «πνευματικῶν» ποὺ ὄχι μόνο ὑπήκουσαν στὶς ἐντολὲς τῶν δεσποτάδων καὶ καταπάτησαν τὴν ἱερωσύνη τοῦ Χριστοῦ, κλείνοντας τὶς ἐκκλησίες τους,  ἀλλὰ ἀπαγόρευαν στοὺς ἀνθρώπους νὰ πᾶνε σὲ ἄλλες ἐκκλησίες νὰ λειτουργηθοῦν καὶ νὰ κοινωνήσουν καὶ ἀπαιτοῦσαν ὑπακοή διότι ἔτσι ἀποφάσισε ἡ «ἐκκλησία». Ἀκόμα καὶ σήμερα, δὲν ἔχουν καταλάβει τί ἔχει συμβεῖ τὰ «πνευματικὰ» αὐτὰ πρόσωπα, οἱ κληρικοὶ, στὴν πλειονότητά τους…. 

Αὐτὴ εἶναι ἡ μεγάλη ἄλωσις ποὺ προκαλεῖ πίκρα καὶ θλίψι… Καὶ ἀπὸ πάνω λογίδρια καὶ μποῦρδες γιὰ πανανθρώπινες ἀξίες, πολιτιστικὲς κληρονομιὲς, πολιτισμένους κόσμους, διεθνεῖς κοινότητες κλπ. 

Ὤ! ἀνόητοι καὶ βραδεὶς τὴν καρδίαν!  Κλείσανε τὶς ἀνοικτὲς ἐκκλησίες καὶ δὲν ὄχι μόνο δὲν μιλήσατε ἀλλὰ συναινέσατε καὶ τώρα φωνάζετε ποὺ τὴν Ἁγιὰ Σοφιὰ ἀπὸ μουσεῖο τὴν ξανακάνανε τζαμί;  Ἐκεὶ ποὺ ὁ λόγος καὶ ἡ πρᾶξις σας θὰ εἶχαν ἀποτέλεσμα σιωπήσατε καὶ ἀδρανήσατε μὲ συνέπεια νὰ ριφθοῦν τὰ ἱερὰ τοῖς κυσὶν, νὰ κινδυνεύσῃ καὶ ἡ πίστις καὶ οἱ πιστοὶ καὶ νὰ φτάσουμε στὴν σημερινὴ ἀθλία κατάστασι. Τώρα ἐκεὶ ποὺ ὁ λόγος σας δὲν ἔχει κανένα ἀποτέλεσμα φωνασκεῖτε καὶ λέτε ἄλλα ἀντ᾿ ἄλλων, σύγχρονοι δυσλεξικοὶ δόν κιχῶτες μὲ εἰδικὲς ἀνάγκες. Ἀλλὰ τότε δὲν φτάναν τὰ λόγια. Χρειαζόταν πράξεις. Δηλάδὴ νὰ κάνετε τὸ καθῆκον σας ἔναντι τοῦ Θεοῦ καὶ τῶν ἀνθρώπων. Ἀλλὰ  ὑπῆρχαν τὰ πρόστιμα καὶ ἡ ἀστυνομία καὶ ὁ φόβος καὶ οἱ ρουφιάνοι γιὰ τοὺς μέν, τὰ φράγκα καὶ ἡ ἐξουσία καὶ ὁ καθωσπρεπισμὸς γιὰ τοὺς δέ. Ὁπότε βολευόμαστε μὲ τὴν «ὑπακοὴ» καὶ φαινόμαστε καὶ ἐνάρετοι. Ὅλοι, ὅσοι τότε πρόδωσαν τὴν πίστι στὴν πράξι, πατριάρχες καὶ δεσπότες καὶ σύνοδοι, τώρα πρωτοστατοῦν πάλι σὲ τζάμπα δηλώσεις καὶ πύρινους λόγους (Βλέπετε τώρα σεβ. Ἀργολίδος τοὺς πράγματι τζάμπα μάγκες; Πολὺ σπουδαῖο τὸ ὅτι «ἡ ὀμορφιὰ θὰ σώσῃ τὸν κόσμο» καὶ πράγματι τζάμπα- μεγάλη καὶ σημαντικὴ ἡ συνεισφορά σας στὸ θέμα τῆς Ἁγιᾶς Σοφίας)(3).

Πράξεις χρειαζόμαστε, ἀγαπητοί. Καὶ πράξεις ποὺ νὰ συνάδουν μὲ τὸ ἀξίωμα καὶ τὴν εὐθύνη ἑκάστου, δηλαδὴ νὰ εἶναι σύμφωνες μὲ τὰς τῶν ἁγίων θεοπνεύστους θεολογίας καὶ τῆς Ἐκκλησίας τὸ εὐσεβὲς φρόνημα.

 Σὲ λίγο πιθανὸν νὰ ξανακληθεῖτε νὰ ξανακλείσετε τὶς ἐκκλησίες. Ὁ «φοβερὸς ἱὸς» ἐτοιμάζεται γιὰ τὸ δεύτερο ἡμίχρονο. Τί θὰ κάνετε; 

Στὸν Καναδὰ ὁ ἐκεὶ ἐκκλησιαστικὸς ἄρχων κοινωνεῖ τὸν κόσμο μὲ ξεχωριστὰ «κουταλάκια» μὲ τὴν εὐλογία-ἀνοχὴ-προτροπή τοῦ Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως. Πῶς σᾶς φαίνεται; Ποιὰ ἡ εὐθύνη σας ὡς ὀρθοδόξων ἐπισκόπων καὶ ποιὰ ἡ στάσις σας γι᾿ αὐτό;

Γεώργιος Κ. Τζανάκης. Ἀκρωτήρι Χανίων 16/7/2020

 

 

  1. Ὁ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως τὰ λέει αὐτά. 
  2. Ἡ «λεβέντικη» Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος τὰ καταθέτει γραπτῶς!!!

(3)“Η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο”- Σκέψεις και ερωτήματα για την Αγιά Σοφιά του Αργολίδος Νεκταρίου  https://imargolidos.gr/%ce%b7-%ce%bf%ce%bc%ce%bf%cf%81%cf%86%ce%b9%ce%ac-%ce%b8%ce%b1-%cf%83%cf%8e%cf%83%ce%b5%ce%b9-%cf%84%ce%bf%ce%bd-%ce%ba%cf%8c%cf%83%ce%bc%ce%bf-%cf%83%ce%ba%ce%ad%cf%88%ce%b5%ce%b9%cf%82-%ce%ba/

Δημοφιλή Άρθρα

Τα αγαπημένα σας