Ορθοδοξία

Αρχική Ορθοδοξία Σελίδα 62

π. Ιουστίνος Πάρβου: Θα έλθει η ώρα που οι ποιμένες σας θα σας πουλήσουν. (βίντεο)

0
οι ποιμένες σας θα σας πουλήσουν
π. Ιουστίνος Πάρβου: Θα έλθει η ώρα που οι ποιμένες σας θα σας πουλήσουν. (βίντεο)

Γι’ αυτόν τον λόγο σήμερα είναι πολύ δύσκολα. Οι άνθρωποι είναι πολύ μπερδεμένοι και περιμένουν να τους πει κάποιος, να ξεκαθαριστεί μια για πάντα ότι αυτή η εποχή του μικροτσίπ είναι η εποχή του Σατανά. Και γι’ αυτόν τον λόγο πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί. Η πνευματική μας ζωή δέχεται επίθεση.

Αυτό δεν έχει να κάνει με την παραχώρηση κάποιου εδάφους μας, κάποιου τμήματος της Ρουμανίας. Στο παρελθόν εκχωρήσαμε την Βεσσαραβία, την Μπουκοβίνα, τμήματα της Ντομπρουτζάς. Αυτήν την φορά δεν πρόκειται για την παραχώρηση κάποιου εδάφους μας ή για την απολαβή κάποιου υλικού ή οικονομικού οφέλους. Αυτήν την φορά έχει να κάνει με την υποταγή ενός ολόκληρου έθνους 20 εκατομμυρίων Ορθοδόξων κατευθείαν στην Κόλαση, στον πνευματικό θάνατο.

Γι’ αυτό πρέπει να δώσετε μεγάλη προσοχή. Εάν δεν σας λένε τίποτα στην Εκκλησία για αυτά τα πράγματα τότε θα πρέπει να ξέρετε ότι έχουν πληρωθεί να παραμείνουν σιωπηλοί. Κι εσείς ως απλοί άνθρωποι, με την Χάρη του Αγίου Πνεύματος, ορθώς αισθάνεστε ότι από το μικρό ποίμνιο έρχεται πολύ περισσότερη αλήθεια παρά από τον ποιμένα.

Θα έλθει η ώρα που οι ποιμένες σας θα σας πουλήσουν. Θα παρακολουθούν να σας ξεσκίζουν τα άγρια ζώα και δεν θα έλθουν να σας βοηθήσουν.

Να γνωρίζετε ότι αυτά είναι στους αποκαλυπτικούς καιρούς που πρόκειται να μας χτυπήσουν άσχημα.

Μία αμερικανική ταινία στο τέλος έγραφε το εξής συμπέρασμα: μικροτσιπ = σκλαβιά. Σημαίνει ψηφιακή σκλαβιά. Δεν ζεις άλλο. Δεν ανήκεις στον εαυτόν σου. Είσαι σκλάβος σε εκείνους στους οποίους ανήκεις.

https://www.youtube.com/watch?v=ZW5aI9UHQpE

 

 


Μετάφραση Φαίη.

Το είδαμε στο φιλικό ιστολόγιο : ΤΑΣ ΘΥΡΑΣ ΤΑΣ ΘΥΡΑΣ

Όλη ἡ ζωή τοῦ χριστιανοῦ πρέπει νά εἶναι μιά προετοιμασία γιά νά πεθάνει ὡς μάρτυρας!

γιά νά πεθάνει ὡς μάρτυρας

Όλη ἡ ζωή τοῦ χριστιανοῦ πρέπει νά εἶναι μιά προετοιμασία γιά νά πεθάνει ὡς μάρτυρας!

Ζωή θυσιαζόμενης ἀγάπης ~ Γ. Ιουστίνος Πίρβου

Image result for justin parvu

Κείμενο από το orthros.eu

Πρόσφατα ἐκδόθηκε & κυκλοφορεῖ ἀπό τίς ἐκδόσεις Ἄθως,  τό βιβλίο «Ζωή θυσιαζόμενης ἀγάπης»· ἕνα βιβλίο γιά τόν βίο, τίς διδαχές & τά θαύματα τοῦ γέροντος Ἰουστίνου Πίρβου τοῦ Ὁμολογητοῦ. Ὁ ἐν λόγῳ γέροντας ἀναπαύθηκε ἐν Κυρίῳ στίς 3/16 Ἰουνίου 2013 & δικαίως θεωρεῖται ἕνας ἀπό τούς σημαντικότερους σύγχρονους Ρουμάνους γέροντες, ὁ ὁποῖος εἶχε βασανιστεῖ στίς φυλακές τοῦ κομμουνιστικοῦ καθεστῶτος τῆς Ρουμανίας.

Όλη ἡ ζωή τοῦ χριστιανοῦ πρέπει νά εἶναι μιά προετοιμασία γιά νά πεθάνει ὡς μάρτυρας!

Γιά τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας, ὁ ὅρος Ὁμολογητής ἀποδίδεται στούς Ἁγίους ἐκείνους οἱ ὁποῖοι βασανίστηκαν διότι ὁμολόγησαν ὀρθή πίστη στόν Τριαδικό Θεό, γιά λόγους ὅμως ἀνεξαρτήτους τῆς θελήσεώς τους, δέν ἐτελειώθησαν κατά τήν διάρκεια τοῦ μαρτυρίου τους. Ἕνας  τέτοιος  μάρτυρας ἦταν ὁ γέροντας Ἰουστίνος , ὁ ὁποῖος φέροντας πάνω του τά στίγματα τῶν βασανιστηρίων στά ὁποῖα ὑπεβλήθη & ὄντας δοχεῖο τῆς Χάριτος, συνέχιζε νά φωτίζει μέχρι τό τέλος τῆς ζωῆς του, ὡς φάρος Ὀρθοδοξίας σέ μία χώρα καθημαγμένη ἀπό τίς ἀδιάκοπες ἐπιθέσεις τοῦ κομμουνισμοῦ (σ.116).

Στό βιβλίο περιγράφεται μέ γλαφυρό τρόπο ἡ συγκλονιστική ζωή του μέσα στίς φυλακές καί ἡ συμπόρευσή του μαζί μέ τούς κρατούμενούς του, ὁμολογώντας  παντοιοτρόπως «Ἰησοῦν Χριστόν καί τοῦτον ἐσταυρωμένον»[1].  «Οἱ φυλακές μᾶς δίδαξαν ἕνα πράγμα: ὅτι εἴμαστε ἕνα ‘σῶμα’ ἐν Χριστῷ…(σ. 75 ). Ἡ ἀπαντοχή μας ξεκίνησε μόνον ἀφοῦ καταλάβαμε γιατί ἀκριβῶς ἤμασταν  φυλακισμένοι, ἀφοῦ εἴδαμε τήν Οἰκονομία τοῦ Θεοῦ. Μετά χαρᾶς ὑποφέραμε αὐτό τό μαρτύριο, ὑπομένοντας κάθε ἀδικία, προσφέροντας τήν καρτερόψυχη ἀπαντοχή μας, ὥστε νά ἐξιλεωθοῦμε γιά τίς ἁμαρτίες, τίς δικές μας καί τοῦ ἔθνους μας. Μέ τή Χάρη τοῦ Θεοῦ καταλάβαμε ὅτι αὐτές οἱ ἄθλιες καί ἐξαιρετικά ταπεινωτικές συνθῆκες ζωῆς ἦταν στήν πραγματικότητα πηγές, ἀπ’ ὅπου ἀνέβλυζε ἡ ἀπάθεια. Αὐτή ἡ βαθιά κατανόησή μας ὁδήγησε σέ μία αὐθεντική πνευματική ἐνδυνάμωση…Σ’ ἐκεῖνες τίς φυλακές ἔμαθα τήν ἀληθινή προσευχή, ἡ ὁποία γεννιέται ἀπ’ τό μαρτύριο, τή θυσία καί τήν αὐταπάρνηση»(σ.46-47). Ἔτσι γιά αὐτούς τούς κρατουμένους τῶν φυλακῶν, ὁ δρόμος πρός τήν ἁγιότητα ἦταν πλέον μονόδρομος & τόν βάδιζαν ἔχοντας παραδοθεῖ ὁλοκληρωτικά στά χέρια τοῦ Θεοῦ. Οἱ περισσότεροι ἐξ αὐτῶν ἐτελειώθησαν μαρτυρικά, ὅμως ἡ Πρόνοια τοῦ Θεοῦ δρομολόγησε γιά τόν γέροντα Ἰουστίνο τήν ἀποφυλάκισή του & τήν ἐπιστροφή του στή μοναχική ζωή.

Γιά περίπου 45 χρόνια, προσέφερε ἀφειδῶς ἀγάπη, παρηγοριά, καταφύγιο & πνευματική τροφή σέ πολλούς ἀνθρώπους, σέ περιόδους θλίψεως καί κακουχίας(σ. 123). Ὡς ἄνθρωπος πού εἶχε ὑποφέρει, ἔβαζε τίς θλίψεις καί τίς ἀνάγκες τῶν ἀνθρώπων πάνω ἀπό τήν δική του ἀνάπαυση, τόν κανόνα τῆς προσευχῆς του, τήν ἡσυχία καί τή λειτουργική ζωή. Προσπαθοῦσε νά βοηθήσει ὅλους, δροσίζοντας τίς ψυχές τους μέ ἐλπίδα καί χαρά. Ὅπως παραδέχτηκε: «Ἐάν δέν εἶχα ὑποφέρει ὁ ἴδιος, δέν θά εἶχα αὐτήν τήν ἕλξη πρός αὐτούς τώρα…Ἦρθαν ἔτσι τά πράγματα στή ζωή μου, ὥστε ζῶ γιά νά συνυφαίνομαι μέ τά βάσανα τοῦ λαοῦ. Τώρα, δέν μπορῶ νά ζήσω διαφορετικά!» (σ.92).

Ἐκοιμήθη σέ ἡλικία 94 ἐτῶν, ἔχοντας νοσήσει ἀπό καρκίνο τοῦ στομάχου, μετά ἀπό ἕξι μαρτυρικές ἑβδομάδες, ἐνῶ τό λείψανό του γιά τέσσερις ἡμέρες ὥσπου νά ἐνταφιαστεῖ, ἀνέδιδε ἐξαίσια εὐωδία μύρου (σ. 119).

Στό βιβλίο εἶναι καταγεγραμμένα θαυμαστά σημεῖα πού ἐπετέλεσε τόσο κατά τήν διάρκεια τοῦ ἐπιγείου βίου του , ὅσο καί μετά τήν κοίμησή του, πού ἀδιάψευστα μαρτυροῦν τήν ἁγιότητά του. Ἀκόμη τό βιβλίο ἐμπεριέχει ἀπάνθισμα διδαχῶν τοῦ γέροντος Ἰουστίνου, ἐπιλεγμένα ἀπό τήν γυναικεία ἀδελφότητα Πάλτιν Πέτρου Βόντα, τῆς ὁποίας ἦταν κτήτωρ. Πρόκειται περί ἐπίκαιρων καί ἰδιαίτερα ἀποκαλυπτικῶν διδαχῶν  καί προφητειῶν γιά τόν ζυγό τῆς ἠλεκτρονικῆς ἐποχῆς, γιά τόν ὑλισμό καί τά ‘ἀγαθά’ τῆς Εὐρώπης, γιά τήν Ὀρθόδοξη πίστη καί τόν Οἰκουμενισμό κ.ἄ. Λόγοι πού ἔχουν εἰπωθεῖ χωρίς ἐμπάθεια, χωρίς φόβο, μέ παρρησία καί εὐθύτητα ἀπέναντι στόν Ρουμανικό λαό ἀλλά καί σέ ὅλους τούς Ὀρθοδόξους χριστιανούς.

Ἡ ἀξία τοῦ παρόντος βιβλίου  ἔγκειται στό γεγονός ὅτι οἱ διδαχές τοῦ γέροντος Ἰουστίνου ἔρχονται νά μᾶς ἀφυπνίσουν ὑποδεικνύοντάς μας τό πραγματικό ἀντίχριστο πνεῦμα τῆς νέας τάξης πραγμάτων.

«Αὐτήν τήν ὥρα ὁ κόσμος διευθύνεται ἀπό μία παγκόσμια κυβέρνηση, ἡ ὁποία κατευθύνει ὅλες τίς «κυβερνήσεις» τῶν κρατῶν. Ἐμεῖς κατηγοροῦμε τούς κυβερνῆτες μας ἀλλά αὐτοί, σάν μαριονέτες, δέν ἔχουν σχεδόν κανένα δικαίωμα» (σ. 183).

«Σκοπός τῆς παγκόσμιας διακυβέρνησης, τούτη τήν ὥρα, δέν εἶναι ἄλλος ἀπό τήν διάλυση τοῦ ἀνθρώπου καί τή διάλυση τῆς ἐπαφῆς μεταξύ τῶν ἀνθρώπων… αὐτό τό δικτατορικό ἠλεκτρονικό  σύστημα θά βάλει σέ ζυγό τήν ψυχή, θά καταδυναστεύει τή σκέψη τοῦ ἀνθρώπου» (σ. 154)

«Θεωρῶ ὅτι τό ἠλεκτρονικό σύστημα ἀποτελεῖ τόν ὕστατο ζυγό πού ἐπιβάλλεται στόν ἄνθρωπο, ὥστε αὐτός νά μήν κινεῖται πιά καθόλου, οὔτε δεξιά , οὔτε ἀριστερά» (σ. 153)

«Ὁ ἠλεκτρονικός διωγμός εἶναι χειρότερος ἀπό ἄλλους… Ὅσο πιό ἐξελιγμένη εἶναι ἡ τεχνολογία τῶν ἀνθρώπων , τόσο πιό ἀποτελεσματικός εἶναι ὁ διωγμός» (σ.142).

«Πρέπει ἐμεῖς (σ.σ. οἱ χριστιανοί) νά διαλύσουμε ἐκ τῶν προτέρων αὐτό το ἠλεκτρονικό σύστημα, νά κάνουμε ὅ,τι εἶναι δυνατόν γιά νά μην δεχτοῦμε αὐτήν τή νέα ἠλεκτρονική τάξη πραγμάτων»(σ.154).

« Κάποιοι θέλουν νά καταστραφεῖ ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ἡ μόνη ἀληθινή δύναμη πού κρατᾶ ἀκόμα  ‘ὄρθιο’ τόν κόσμο» (σ. 193).

Ἐπίσης οἱ διδαχές του ἔρχονται νά μᾶς ἐνισχύσουν στούς δύσκολους καιρούς πού διανύουμε καί στούς χαλεπότερους πού θά διανύσουμε.

«Θά ἔρθουν δύσκολες ἐποχές, ἀλλά αὐτό δέν σημαίνει πώς πρέπει νά ἀκηδιάσουμε. Ἐμεῖς ὀφείλουμε νά συνεχίσουμε νά ἀγωνιζόμαστε, νά ἐργαζόμαστε νά προσευχόμαστε, νά εἴμαστε κοντά στόν Θεό, νά προσπαθοῦμε γιά τή σωτηρία μας κάθε στιγμή…Ἄς μήν φοβόμαστε ὅταν ἀκοῦμε γιά πολέμους καί ἄλλα φοβερά γεγονότα, διότι αὐτά πρέπει νά συμβοῦν, ὅπως εἶπε ὁ Σωτήρας μας[2]Φόβο θά πρέπει νά ἔχουμε γιά τό γεγονός ὅτι οἱ ψυχές μας δέν εἶναι ἕτοιμες νά συναντήσουν τόν Χριστό»(σ. 138).

« Σέ καιρούς διωγμῶν οἱ χριστιανοί πρέπει νά συνάζονται γύρω ἀπό τούς ἱερεῖς…Ἡ Θ. Λειτουργία καί τά Τίμια Δῶρα θά δίνουν στούς χριστιανούς τή δύναμη γιά νά ὑπομείνουν τήν πείνα καί θά τούς διαφυλάσσουν ἀπό κάθε κακό, κάτω ἀπό τήν σκέπη τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου. Ἐπίσης εἶναι ἀνάγκη νά λένε τήν εὐχή στόν Ἰησοῦ καί νά προσεύχονται στήν Παναγία λέγοντας: Ὑπεραγία Θεοτόκε σῶσον ἡμᾶς!»(σ.80).

Θεία συγκυρία τό παρόν βιβλίο ἐκδόθηκε τήν περίοδο κατά τήν ὁποία ἐμφανίστηκε παγκοσμίως ὁ κοροναϊός (2019–nCoV) , ἕνας κατασκευασμένος ἰός , μέ μία ἐπακόλουθη κατασκευασμένη παγκόσμια δικτατορική παράλυση, μέ τό πρόσχημα τῆς προστασίας ὅλων μας, ἀπό τόν ἰό αὐτό. Ἐν μέσῳ συστηματικῆς πλύσης ἐγκεφάλου ἀπό τά ΜΜΕ   &  ἀναμονῆς ἑνός ‘θαυματουργού’ ἐμβολίου γιά τήν δῆθεν καταπολέμηση τοῦ κορωναϊοῦ, ὁ γέροντας Ἰουστίνος μας ἀφυπνίζει λέγοντάς μας πώς «τό σύστημα πέτυχε καί συνεχίζει νά πετυχαίνει τό σατανικό ἔργο τῆς μείωσης τοῦ πληθυσμοῦ, μέσω ἐπικίνδυνων ἐμβολίων καί χημικῶν δηλητηρίων» (σ. 140).

Ὀφείλουμε νά κλείσουμε τά αὐτιά μας στίς ἐπικίνδυνες σειρῆνες τῶν ΜΜΕ, πού προσπαθοῦν νά μᾶς ὑποδείξουν τήν δῆθεν ἀναγκαιότητα τῆς καταπολέμησης τοῦ κορωναϊοῦ, ἡ ὁποία θά ἐπιτευχθεῖ μέσω καί ἑνός  ἐμφυτεύσιμου ἠλεκτρονικοῦ chip σέ ἀνθρώπους[3]. Ὁ γέροντας Ἰουστίνος ἀναφέρει χαρακτηριστικά : «Μία νύχτα… εἶδα τρία φρικτά ὄνειρα. Εἶδα ὅτι ὑπηρέτες τοῦ Ἀντιχρίστου βασάνιζαν τούς ἀνθρώπους. Τούς ἔβγαζαν ἔξω στούς δρόμους καί μετά σ’ ἕνα ἐργαστήριο τούς σφράγιζαν ὑποχρεωτικά μ’ ἕνα ἠλεκτρονικό chip, μεγέθους ἑνός κουκουτσιοῦ δαμάσκηνου…Ὅμως ἔβλεπα κάτι πολύ ἐνδιαφέρον: ἐκεῖνοι πού κυκλοφοροῦσαν δυό ἤ περισσότεροι μαζί κατάφερναν νά παραμείνουν ἀσφράγιστοι, ἐνῶ ἐκεῖνοι πού ἦταν μόνοι τους, αὐτούς εὔκολα τούς ἅρπαζαν καί τούς σφράγιζαν… Πιστεύω ὅτι, ἄν δημιουργήσουμε μία πνευματική ἑνότητα καί ἀντισταθοῦμε μαζί, ὁ Θεός θά μᾶς λυπηθεῖ. Ἐπειδή μόνοι μας δέν θά ἀντέξουμε. Γι’ αὐτόν τόν λόγο αὐτοί θέλουν νά μᾶς χωρίσουν» (σ. 143)

Ζοῦμε στή νέα ἐποχή τῆς παραπληροφόρησης  & τῆς ἔνοχης σιωπῆς, στήν ἐποχή πού χαρακτηρίζεται ἀπό πληθώρα ψευδοπροφητειῶν καί λοιπῶν παραπλανητικῶν συμβουλῶν/νουθεσιῶν  ἀπό ψευδόχριστους & ψευδοπροφῆτες. Οἱ γνήσιες προφητεῖες τῶν συγχρόνων ἁγίων, ὅπως τοῦ Ἁγίου Παϊσίου[4] & τοῦ Ἁγ. Ἰωσήφ τοῦ Ἡσυχαστοῦ[5] , πού ἀναφέρονται στά σημεῖα τῶν καιρῶν, εἶναι στό ἴδιο μῆκος κύματος μέ τίς προφητεῖες τοῦ γέροντος Ἰουστίνου Πίρβου. Ὄχι μόνον δέν ἔρχονται σέ ἀντίφαση ἀλλά ἀλληλοσυμπληρώνονται. Σαφῶς τό γεγονός αὐτό, τῆς ἀλληλοσυμπληρώσεως & συμφωνίας μεταξύ αὐτῶν, ὀφείλεται στήν θεοπνευστία τους, καθώς ἐπίσης & στήν συσχέτισή τους μέ τό θεόπνευστο βιβλίο τῆς Ἀποκάλυψης.  «Ὁ κόσμος πλησιάζει τούς χαλεπούς καιρούς τῆς Ἀποκαλύψεως» (σ. 137). «Ὅλα ὅσα γράφτηκαν στήν Ἁγία Γραφή πρόκειται μέ βεβαιότητα νά συμβοῦν καί ἤδη εἶναι φανερά ὅλα τά πρόδρομα γενόμενα» (σ. 144) .

Εἶναι πλάνη νά θεωροῦμε πώς τά γεγονότα πού ἀναφέρονται στήν Ἀποκάλυψη ἔχουν  παιδαγωγικό χαρακτήρα καί πώς δέν θά πραγματοποιηθοῦν. Θά εἴμαστε ἀναπολόγητοι ἐν ἠμέρᾳ κρίσεως ἄν ὑποπέσουμε σέ τέτοια πλάνη. Ὁ γέροντας Ἰουστίνος ἐφιστᾶ τήν προσοχή μας: « Κάθε πιστός ὀφείλει νά ἔχει στοιχειώδη γνώση τοῦ δόγματος τῆς Ἐκκλησίας καί νά προσέχει νά μήν πιστεύει εὔκολα ἄλλες ἀπόψεις, παρά μόνο αὐτές τῶν Ἁγίων Πατέρων καί ἱερομαρτύρων» (σ. 174).

«Θά ἔρθει μία ἐποχή, κατά τήν ὁποία μόνο ὅσοι βιώνουν τή Χάρη τοῦ Θεοῦ θά μποροῦν νά διακρίνουν τό καλό ἀπό τό κακό. Ὁ ἄνθρωπος δέν θά εἶναι ἱκανός νά ἐπιλέξει ἀνάμεσα στό καλό καί στό κακό μόνο μέ τό νοῦ του. Θά ὑπάρχουν φοβερές πλάνες. Καί μόνον ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ εἶναι ἱκανή νά μᾶς λυτρώσει ἀπ’ αὐτές. Γι’ αὐτό προσευχηθῆτε, γρηγορεῖτε καί προσεύχεστε γιά νά μήν πέσετε στόν πειρασμό τῆς πλάνης»(σ. 104).

Ὁ π. Ἰουστίνος ἦταν ἄνθρωπος μεγάλης διάκρισης, διορατικότητας, ἁγίας ζωῆς καί παρρησίας ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ(σ. 123). Εὐχόμεθα ὅπως σύντομα καταγραφοῦν συστηματικά καί ἐκδοθοῦν ὅλες οἱ διδαχές τοῦ γέροντος Ἰουστίνου σέ πολλές γλῶσσες, ὥστε νά ἀποτελέσουν ὄχι ἁπλά μία βιβλιογραφική ἀναφορά, ἀλλά μία γνήσια ἁγιοπνευματική πατερική πηγή ἐκ τῆς ὁποίας θά ἀφυπνιστοῦν οἱ συνειδήσεις μας, καθότι «ὅλη ἡ ζωή τοῦ χριστιανοῦ πρέπει νά εἶναι μιά προετοιμασία γιά νά πεθάνει ὡς μάρτυρας»(σ.145).

 

[1] Α΄ Κορ.2,2

[2] Ματθ. 24,6 καί  Μάρκ. 13,7

[3]https://www.google.com/url?sa=t&rct=j&q=&esrc=s&source=web&cd=7&cad=rja&uact=8&ved=2ahUKEwigst6-xrPpAhXJyKQKHUMNBn4QFjAGegQIBhAB&url=https%3A%2F%2Fwww.thepaper.gr%2Fo-bill-gates-tha-chrisimopoiisei-emfyteymata-mikrotsip-gia-tin-katapolemisi-toy-koronaioy%2F&usg=AOvVaw0Djm2MWO92PcLoBRyEgLJ7

[4] Πρβλ. Γέροντος Παισιου Αγιορείτου, Πνευματική αφύπνιση, Λόγοι Β΄, σ. 174- 193,  ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ ¨ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ¨ ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ 1999

[5] https://www.youtube.com/watch?v=jusqiOuwKOo

Όλη ἡ ζωή τοῦ χριστιανοῦ πρέπει νά εἶναι μιά προετοιμασία γιά νά πεθάνει ὡς μάρτυρας!
Όλη ἡ ζωή τοῦ χριστιανοῦ πρέπει νά εἶναι μιά προετοιμασία γιά νά πεθάνει ὡς μάρτυρας!

ΜΙΝΥΡΙΣΜΑ ΠΤΗΝΟΥ ΧΕΙΜΑΖΟΜΕΝΟΥ Α΄

ΜΙΝΥΡΙΣΜΑ

ΜΙΝΥΡΙΣΜΑ ΠΤΗΝΟΥ ΧΕΙΜΑΖΟΜΕΝΟΥ

Ὁ τόπος βρίσκεται στὴν χειρότερη κατάστασι παρὰ ποτέ. Ἔχει χαθεῖ ἡ κοινὴ ἀντίληψις, ἡ ἐνοποιὸς δύναμις τῆς κοινωνίας, τὸ σταθερὸ ἔδαφος ποὺ πατοῦσε ὁ λαός μας. Ἡ συστηματικὴ ὑπονόμευσις κάθε ἑλληνικοῦ, κάθε πατροπαράδοτου, κάθε γνησίου ἔχει φέρει τὰ ποθητὰ ἀποτελέσματα καὶ γιὰ τοὺς σχεδιαστὲς καὶ γιὰ τοὺς ἐν ἐπιγνώσει ἤ ἐν ἀγνοίᾳ ἐκτελεστές της.

Τὸ -δῆθεν- ἑλληνικὸ κράτος, προτεκτοράτο καὶ ἀποικία τῶν ξένων, ἀφοὺ δούλεψε ἀδιάφορα καὶ διαλυτικὰ ὥστε νὰ ἐξαφανιστῇ ὁ ἀπανταχοῦ ἑλληνισμὸς ἀπὸ τὶς προαιώνιες ἐστίες του (Μικρὰ Ἀσία, Πόλις, Βόρειος Ἠπειρος, Πόντος, Ἀνατολικὴ Θράκη, Παραδουνάβιες χῶρες, Κασπία ) τώρα παραχωρεῖ δικαιώματα καὶ νομιμοποιεῖ διεκδικήσεις στὴν Μακεδονία, τὸ Αἰγαῖο, στὰ νησιά, ἀκόμη καὶ στὴν Κρήτη, ἐπιτρέπει καὶ ἐνισχύει τὸν ἐποικισμὸ τῆς χώρας ἀπὸ ἀλλοφίλους μουσουλμάνους. Οἱ ἀνίκανοι πολιτικοὶ, μαριονέτες τῶν διαφόρων ἐλίτ, ἐξαπατοῦν τὸν ἐκμαυλισμένο λαὸ καὶ προωθοῦν τὰ σχέδια ποὺ ὑπηρετοῦν. Ἡ ἀποχαυνωτικὴ παιδεία ποὺ ἔχει ἐπιβληθεῖ μπορεῖ νὰ προσφέρῃ χιλιάδες πληροφορίες καὶ γνώσεις, ἀλλὰ παράγει ἀνθρώπους χωρὶς νοῦ (πολυμαθίη νοῦν ἔχειν οὐ διδάσκει) καὶ κυρίως χωρίς ψυχή, χωρὶς θάρρος, χωρὶς ἰδανικά. Θλιβεροὺς καταναλωτὲς προϊόντων, ἰδεολογιῶν, καὶ πάσης φύσεως ἀπολαύσεων ποὺ τοὺς προτείνονται γιὰ νὰ ἀσκήσουν τὴν «ἐλευθερία τῆς ἐπιλογῆς». Ἐλευθερία ἐπιλογῆς μόνον ἀπὸ ὅσα πωλοῦν οἱ πάγκοι τῶν συγχρόνων γύφτων τῆς ἀνθρωπιστικῆς προόδου καὶ τῆς παγκοσμιοποίησης. Καὶ σιγὰ σιγὰ προωθεῖται ἡ νέα φεουδαρχία, ἡ νέα παγκόσμια σκλαβιά, ἡ ἀπανθρωποποίησις τοῦ ἀνθρώπου, ὁ ἔλεγχος νοῦ καὶ ψυχῆς, καὶ μάλιστα στὸ ὄνομα τοῦ «ἀνθρωπισμοῦ».

Κύριος στόχος ἡ Ἑλληνικὴ ψυχὴ -διότι ἐδὼ πῆρε σχήμα καὶ μορφὴ ἡ ἀναζήτησις τοῦ ἀνθρώπου γιὰ ἐλευθερία καὶ βίωσι τοῦ ἀπολύτου- καὶ ἰδιαιτέρως μετὰ τὴν συνάντησί του μὲ τὸ μόνο καινὸν ὑπὸ τὸν ἥλιον τὸν Ἰησοῦ Χριστὸ καὶ τὴν δημιουργία τοῦ σώματος τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ πλέον ξεπέρασε ἔθνη καὶ λαοὺς καὶ ἔνωσε τὰ πάντα σὲ ἕνα σώμα καὶ μία ψυχή, τὴν Ὀρθόδοξη ψυχή. Αὐτὴ χτυπιέται σήμερα παγκοσμίως κατὰ πρωτεραιότητα (ἐννοεῖται ὅτι κάθε ἄνθρωπο καὶ κάθε λαὸ θέλουν νὰ ὑποδουλώσουν) καὶ ξέρουν καλὰ οἱ πολέμιοι τὸ γιατὶ ὑπάρχει αὐτὴ ἡ πρωτεραιότης. Τὸ λεχθὲν βέβαια, θὰ προκαλέσει τὰ μειδιάματα ὄχι μόνον ὅσων ἐχθρεύονται τὴν Ἐκκλησία (καὶ κατ᾿ ἐπέκτασι τὸν ἄνθρωπο)–φανερὰ ἤ κεκαλυμμένα- ἀλλὰ καὶ αὐτῶν ποὺ νομίζουν ὅτι τὴν ὑποστηρίζουν ἤ ἀκόμα καὶ ὅτι τὴν ὑπηρετοῦν (συνομωσιολογίες χαρακτηρίζουν τὰ παραπάνω καὶ βγαίνουν καὶ ἀπὸ τὸν κόπο νὰ σκεφτοῦν) .

Εἶναι τὸ πλέον ἀποκαρδιωτικὸ, τὸ πλέον ἀνατριχιαστικὸ νὰ βιώνει κανεὶς τὰ σημερινὰ γεγονότα, ἐθνικὰ καὶ θρησκευτικά. Πᾶνε παράλληλα. Ἀκολουθοῦν οἱ μὲν τοὺς δέ. Καὶ γιὰ μὲν τοὺς πολιτικοὺς τοὺς γελωτοποιοὺς αὐτοὺς πιθήκους -ὅπως τοὺς ἀποκαλεῖ ὁ Παπαδιαμάντης- τὸ πράγμα εἶναι πασιφανὲς καὶ ἀκόμη καὶ οἱ ἴδιοι δὲν ἀρνοῦνται τὸ γεγονὸς, ἀπλῶς τονίζουν ὅτι εἶναι καλύτεροι ἀπὸ τοὺς ἀντιπάλους τους καὶ πάντα τὸ δίλημμα ποὺ τίθεται εἶναι αὐτοὶ ἤ ἐμεῖς; Ἄλλοι δὲν μποροῦν εὔκολα νὰ μποῦν στὴν διαδικασία αὐτὴ τῆς νομῆς τῆς ἐξουσίας. Μόνο τέτοια φρούτα ἔχει ὁ πάγκος σ᾿ ἐτοῦτο τὸ παζάρι. Γιὰ δὲ τοὺς ἐκκλησιαστικοὺς ἄρχοντες τὸ πράγμα παρουσιάζεται πιὸ δύσκολο. Προβάλλουν τὴν ἱερότητα τοῦ σχήματος καὶ συγχέουν τὸν ἑαυτό τους μὲ τὴν ἐκκλησία. Κάθε ἐνέργειά τους θέλουν νὰ μένει ἀσχολίαστη -διότι κάθε παρατήρησις ἤ ἀντίρησις κατ᾿ αὐτοὺς ἀποτελεῖ ἱεροκατηγορία- καὶ κάθε ἀπόφασί τους θεωροῦν ὅτι πρέπει νὰ ἐφαρμόζεται ἀπροϋπόθετα, διότι αὐτὸ εἶναι «ὑπακοὴ στὴν ἐκκλησία». Θεωροῦν ὅτι ὁ ὀρθόδοξος χριστιανὸς εἶναι ἕνα ἄβουλο πλάσμα ποὺ χειραγωγεῖται ἀπὸ ἐπισκόπους ἤ ἱερεῖς, οἱ ὁποῖοι εἶναι αὐταρχικοί, αὐτεξούσιοι, ἀνέλεγκτοι, πέραν πάσης κριτικῆς καὶ λογοδοσίας, δηλαδὴ μικροὶ πάπες-ἀλάθητοι, ὁ κάθε ἕνας στὸν χῶρο ἐξουσίας του. Καὶ ἔτσι ἡ ἱεραρχία λειτουργῶντας φεουδαρχικὰ καὶ παράλογα ὁδήγησε στὰ τραγελαφικὰ γεγονότα τῶν ἡμερῶν μας.

Χωρὶς συναίσθησι τῆς πραγματικότητος τοῦ κόσμου ποὺ μᾶς περιβάλλει καὶ τῶν γεγονότων ποὺ πλησιάζουν, λειτουργῶντας ὡς ὑμνητὲς καὶ ὑπηρέτες τῆς ἐξουσίας –καὶ ποιᾶς ἐξουσίας!!!- ἔφτασαν στὸ σημεῖο νὰ κλείσουν τὶς ἐκκλησίας, νὰ σταματήσουν τὶς λειτουργίες, νὰ συκοφαντήσουν τὸν ἴδιο τὸν λαὸ τοῦ Θεοῦ, νὰ ὑβρίσουν αὐτοὺς τοὺς ὁποίους τάχθηκαν νὰ ὑπηρετοῦν, νὰ παρακολουθοῦν τὸν καίσαρα νὰ συλλαμβάνει καὶ νὰ σέρνει στὰ δικαστήρια τοὺς ἀδελφούς τους χωρὶς νὰ κάνουν τίποτε καὶ στὸ τέλος … νὰ διαμαρτύρονται κιόλας γιὰ ὅτι συμβαίνει, ξεχνῶντας ὅτι αὐτοὶ οἱ ἴδιοι τὸ προκάλεσαν.

Θὰ ἀσχοληθῶ λίγο μὲ μιὰ ἀπὸ τὶς πολλὲς τέτοιες περιπτώσεις κληρικῶν ὥστε ἐπὶ συγκεκριμένων καὶ γραπτῶς διατυπωμένων θέσεων νὰ ἀποδειχθοῦν τὰ παραπάνω σὲ ἐκείνους ποὺ δὲν θέλουν νὰ βλέπουν. Ἡ ἐπιλογὴ δὲν ἔχει νὰ κάνει μὲ τὸ πρόσωπο τοῦ ἀρχιερέως, ἤ μὲ κάποια προσωπικὴ συμπάθεια ἤ ἀντιπάθεια. Ἀπλῶς τὰ συγκεκριμένα κείμενα εἶναι γραπτά, ἔχουν κυκλοφορηθῆ εὐρέως καὶ μπορεῖ ὅποιος θέλει νὰ διαπιστώσῃ τὴν ἀκρίβεια τῶν παρατιθεμένων στοιχείων. Ὅσοι θεωροῦν ὅτι τὰ λόγια οἱ θέσεις καὶ οἱ ἐντολὲς τῶν κληρικῶν κάθε βαθμοῦ δὲν ἐπιδέχονται κριτικὴ, ἀλλὰ πρέπει ἀπροϋποθέτως νὰ ἐφαρμόζονται διότι ὑπάρχουν ἁγιογραφικὰ λόγια, ὅπως: «Ὁ ἀκούων ὑμῶν ἐμοῦ ἀκούει· καὶ ὁ ἀθετῶν ὑμᾶς, ἐμὲ ἀθετεῖ» «Πείθεσθε τοῖς ἡγουμένοις ὑμῶν» κτλ ἄς ἀνατρέξουν στοὺς Πατέρες, τοὺς ὄντως ἁγίους καὶ φωνὲς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ ἄς ἀναζητήσουν τὴν σημασία καὶ τὴν δύναμη τῶν λόγων. Πρὸς βοήθειά τους παραθέτω μίαν ἄποψι τοῦ πατρὸς Ἐπιφανίου Θεοδωροπούλου:

«Τὰ χωρία αὐτὰ (τὰ παρατιθέμενα παραπάνω) εἶναι γενικὰ καὶ ἀόριστα, ἡ δὲ δικαιοδοσία τοῦ Ἐπισκόπου ἐπὶ τῶν πιστῶν δὲν εἶναι γενικὴ καὶ ἀόριστος, ἀλλὰ ρητῶς καθορισμένη ὑπὸ τῶν Ἱερῶν κανόνων. Ὑποτιθέσθω δ᾿ ὅτι Ἐπίσκοπός τις, ἐπικαλούμενος τὰ ἀνωτέρῳ χωρία, ἠξίου ἐπὶ ποινῇ ἀφορισμοῦ, ὅπως ὁ α΄ πιστὸς ἀντὶ λευκῶν φορεῖ κίτρινα ὑποκάμισα, ὁ β΄ πιστὸς ἀντὶ ταύτης λάβῃ ὡς σύζυγον ἐκείνη τὴν κόρην, ὁ γ΄ ἀντὶ τῆς «Καθημερινῆς» ἀναγινώσκῃ τὸ «Βήμα», ὁ δ᾿ ἀντὶ διαμερίσματος ἀγοράσῃ μονοκατοικία… κλπ, κλπ. Θὰ εἶχον ἄρα γε ὑποχρέωσιν οἱ Χριστιανοὶ οὖτοι νὰ ὑπακούσωσιν εἰς τὰς τοιαύτας ἐντολάς; Θεὸς φυλάξαι!» Ἐπιφανίου Θεοδωρόπουλου: ΑΡΘΡΑ ΜΕΛΕΤΑΙ-ΕΠΙΣΤΟΛΑΙ Τόμος Α΄ Ἀθηναι 1981 σελ.351

Πολὺ περισσότερο δὲν ἔχουν ὑποχρέωσι νὰ ὑπακούουν, ἀλλ᾿ἀντιθέτως ἔχουν ὑποχρέωσι νὰ διαμαρτυρηθοῦν ὅταν οἱ ἐνέργειες τῶν κληρικῶν εἶναι προφανῶς ἀντίθετες στὴν διδασκαλία τῶν πατέρων τῆς ἐκκλησίας καὶ στοὺς ἐκκλησιαστικοὺς κανόνες ἀλλὰ καὶ στὴν κοινὴ λογική.

Ἀναφέρεται ὁ Σεβασμιώτατος στὸν λεγόμενο κορωνοϊό (διατηρῶ τὸν ἀτονισμὸ τοῦ κειμένου- δείγμα καὶ αὐτὸ τοῦ ξεπεσμοῦ μας, τῆς ἀδυναμίας ἀντιστάσεως στὰ κελεύσματα τῆς ἐξουσίας, ποὺ ὅπως διαλύει τὰ πάντα, ἀπογύμνωσε καὶ τὶς λέξεις. Τὸ ἐπ᾿ ἐμοὶ, ἄν καὶ ἀνορθόγραφος, προσπαθῶ νὰ γράφω πολυτονικῶς -τὴν μόνη ὀρθὴ γραφὴ τοῦ ἑλληνικοῦ λόγου, ὡς δείγμα ἀντιστάσεως καὶ σεβασμοῦ σ᾿αὐτοὺς ποὺ ἐφηύραν τὸ τονικὸ σύστημα):

Αυτό λοιπόν το αόρατο είδος (σημ: ὁ ἰὸς) ταπείνωσε και ευτέλισε τους ισχυρούς της γής, την ανθρώπινη παντοδυναμία. Χαστούκισε και απογύμνωσε την ανθρώπινη έπαρση και αλαζονεία. Καθήλωσε ένα ολόκληρο κόσμο! Διέσπειρε τον φόβο, τον τρόμο και τον πανικό! Εις ότι αφορά δε τα καθ΄ ημάς, τα εκκλησιαστικά: Ταπείνωσε όχι μόνο την Ορθόδοξη Εκκλησία, αλλά και κάθε είδους Θρησκεία. Σε Ανατολή και Δύση, Βορά και Νότο. Δίχασε.Οδήγησε σε προφητολογίες, συνωμοσίες. Γίναμε όλοι τιμητές των άλλων. Κριτές των πάντων.Κάποιοι, εκ του ασφαλούς, δικάσαμε και καταδικάσαμε τους άλλους. Σαν να βαλθήκαμε να διαρρήξουμε τον άραφο χιτώνα του Κύριου. Μέσα δε σε όλα αυτά, εμπαίχθηκε η πίστη. Λοιδορήθηκε. Όχι μόνο απαξιώθηκε ακόμα και αυτό το Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας, αλλά θεωρήθηκε αιτία του κακού! «Καθίστε ήσυχα» https://www.romfea.gr/katigories/10-apopseis/36857-kisamou-amfiloxios-kathiste-isuxa

Ὁ κορωνοϊὸς ταπείνωσε καὶ εὐτέλισε τοὺς ἰσχυροὺς τῆς γῆς; Γιατὶ δὲν τοὺς ταπείνωσε καὶ δὲν τοὺς εὐτέλισε τὸ ΕΙΤΖ, ὁ ἔμπολα, οἱ ἄλλοι ἱοὶ, ὁ καρκίνος, οἱ καρδιοπάθειες, οἱ ἀσθένειες ποὺ μαστίζουν τὶς φτωχὲς χῶρες τῆς Ἀφρικῆς; Τὰ θύματά τους εἶναι ἀπείρως πολλαπλάσια τῶν θυμάτων τοῦ κορωνοϊοῦ. Ἐξ ἄλλου καθαρὰ θύματα τοῦ κορωνοϊοῦ ἐλάχιστα ὑπάρχουν, ἐξ ὅσων λέγονται ἀπὸ «εἰδικοὺς». Ἀπὸ ποὺ προκύπτει ἡ ταπείνωσις καὶ ὁ εὐτελισμός; Μήπως ἀναφέρεται ὁ Σεβ. στὴν διάστασι ποὺ ἔχει πάρει τὸ θέμα καὶ στὸν φόβο καὶ πανικὸ ποὺ ἔχει καλλιεργηθεῖ; Μὰ αὐτὸ δὲν εἶναι ταπείνωσις τῶν ἰσχυρῶν τῆς γῆς. Αὐτὸ εἶναι ἀποτέλεσμα τῆς ἐπιβολῆς ποὺ ἐπιχειρείται μὲ πρόσχημα τὸν ἱό ἀπὸ τοὺς ἰσχυροὺς τῆς γῆς. Πῶς ὅλοι ξαφνικὰ συντονίστηκαν στὴν συχνότητα τοῦ πανικοῦ καὶ στὴν προσπάθεια ἐπιβολῆς τοῦ φόβου; Κανάλια, ἐφημερῖδες, ραδιόφωνα, τράπεζες, πολυεθνικὲς, ὀργανώσεις, κόμματα, δεξιοὶ, ἀριστεροί, παγκοσμιοποιητὲς, ΟΗΕδες, ἀρχηγοὶ Θρησκειῶν ὅλοι μὰ ὅλοι χωρὶς καλὰ καλὰ νὰ ξέρουν ἀποδεδειγμένα τί συμβαίνει ἔτρεξαν «νὰ προστατέψουν τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὴν φοβερή ἀπειλή». Τὸ μέγεθος τοῦ πανικοῦ καὶ τοῦ φόβου δὲν δικαιολογεῖται. Προσοχὴ ναί, ἀλλὰ σὲ πλαίσια λογικῆς. Μὰ ὑπάρχουν καὶ ἐπιστήμονες ποὺ λένε ἄλλα. Τὰ γεγονότα δείχνουν ἄλλα. Συζητήσεις γιὰ συμφωνίες δισεκατομυρίων γιὰ ἐμβόλια. Προτάσεις γιὰ παγκόσμια διακυβέρνησι καὶ περιορισμὸ τῶν ἐλευθεριῶν τοῦ προσώπου. Ἀπόλυτος ἔλεγχος τοῦ ἀνθρώπου. Τοποθέτησις βιομετρικοῦ τσίπ ποὺ θὰ ἐλέγχει τὴν λειτουργία τῶν ὀργάνων (καὶ ὅτι ἄλλο θέλουν) καὶ θὰ παρουσιάζει τὴν κατάστασι τοῦ κάθε ἐνὸς καὶ θὰ ἐπιτρέπει τὴν μετακίνησι ἀπὸ χώρα σὲ χώρα. Ὅλα αὐτὰ δὲν δείχνουν ταπείνωσι καὶ ἐξευτελισμό τῶν ἰσχυρῶν τῆς γῆς. Μᾶλλον τὴν ἐπικράτησί τους δείχνουν. Δὲν μπορεῖ νὰ ἀγνοεῖ ὁ ὁποιοσδήποτε ὅτι οἱ κυβερνήσεις τῶν κρατῶν καὶ οἱ ἀρχηγοὶ τους δὲν εἶναι οἱ ἰσχυροὶ τῆς γῆς, ἀλλὰ τὰ πιόνια τους. Αὐτοὶ πράγματι μπορεῖ κάπως σὲ κάποιες περιπτώσεις νὰ χαμηλοφτερούγιασαν, ἀλλὰ αὐτὸς εἶναι καὶ ὁ ρόλος τους. Εἶναι προσωρινοί. Πρόσταγμα ἐπιτελοῦν. Δημάρχους ἱστᾶ ἐπιτελεῖν τὸ πρόσταγμα, κατὰ τὸν Ἅγιο Ἐφραίμ τὸν Σῦρο, ὁ ἀρχηγὸς τῶν ἰσχυρῶν τῆς γῆς.

Ἀρα οὔτε ταπεινώθηκαν οἱ ἰσχυροὶ τῆς γῆς, οὔτε ἐξευτελίσθηκαν, οὔτε ἡ ἀνθρώπινη ἔπαρσις καὶ ἀλαζονεία δέχτηκε χαστούκι. Ποιὸ ἦταν τὸ χαστούκι; Ὁ ἐπηρμένος ἄνθρωπος ἔγινε πιὸ ἐπηρμένος. Ἔστρεψε ὅλη τὴν προσοχὴ καὶ ὅλες του τὶς ἐλπίδες πάλι στὸν ἄνθρωπο καὶ τὴν ἐπιστήμη του. Βλέπει τοὺς «εἰδικοὺς» ὡς νέους ἠμιθέους καὶ περιμένει ἐμβόλια γιὰ νὰ ξανανοιώσει τὴν ἀσφάλεια ποὺ εἶχε καὶ νὰ ἐπανέλθει στὴν «κανονικότητα» τοῦ ξεσαλώματος μὲ μεγαλύτερη ὁρμὴ λόγῳ τῆς στέρησης ποὺ ὑπέστη. Εἶδε κανεὶς πουθενὰ καμμιὰ Νινευϊτικὴ μετάνοια; Εἴδατε κανένα νὰ παραδεχτεῖ ὅτι εἴμαστε ἀδύναμοι μπροστὰ στὴν ἀσθένεια καὶ νὰ στραφῇ εἰλικρινῶς στὸν Θεό ζητῶντας τὴν βοήθειά του; Τὸ ἀντίθετο ἔγινε. Κατηγόρησαν τὴν ἐκκλησία ὅτι φταίει, καὶ τὰ μυστήριά της. Πόση ἀλαζονεία καὶ ἔπαρσι χρειάζεται γιὰ κάτι τέτοιο; Καὶ κυνήγησαν νὰ τιμωρήσουν ὅσους προσπάθησαν νὰ κρατήσουν αὐτὴ τὴν πόρτα ἀνοιχτή, ἐνῷ ὅλοι οἱ ἄλλοι ἀτιμώρητοι ἔκαναν ὅτι ἤθελαν -ὅμως γι᾿ αὐτὰ θὰ ποῦμε παρακάτω.

Καθήλωσε ἕνα ὁλόκληρο κόσμο. Δὲν τὸ ἔκαμε αὐτὸ ὁ μικρούλης, ὅσον ἀφορᾶ τὸ μέγεθος, ἱός. Τὸν κόσμο τὸν καθήλωσαν τὰ κελεύσματα τῶν ἰσχυρῶν τῆς γῆς γιὰ νὰ ἐπιτύχουν τοὺς στόχους τους. Καὶ ἀφοὺ πέτυχε τὸ πείραμα σίγουρα θὰ ἐπαναληφθῇ μὲ κάποια ἄλλη ἀφορμὴ, πάντοτε γιὰ καλὸ τῆς ἀνθρωπότητος.

Βεβαίως ἐκτιμήσεις εἶναι αὐτὲς καὶ τὰ ἀποτελέσματά τους καὶ ἡ ὀρθότητά τους πάντοτε ἐλέγχεται διότι καὶ τὰ δεδομένα ποικίλουν, ἀλλὰ ἡ πραγματικότης εἶναι μία ὁ φόβος καὶ ἡ φιλαυτία (διότι αὐτὴ εἶναι ποὺ καλλιεργεῖται καὶ ὄχι ἡ δῆθεν ἀλληλεγύη καὶ τὸ ἐνδιαφέρον γιὰ τὸν συνάνθρωπο).

Ἄς πᾶμε ὅμως στὰ καθ᾿ ἡμᾶς ὅπου ἔχωμε καὶ σταθερὰ κριτήρια καὶ βάσεις αἰώνιες.

Εις ότι αφορά δε τα καθ΄ ημάς, τα εκκλησιαστικά: Ταπείνωσε όχι μόνο την Ορθόδοξη Εκκλησία, αλλά και κάθε είδους Θρησκεία. Σε Ανατολή και Δύση, Βορά και Νότο.

Αὐτὰ ὅλα τὰ ἔκανε ὁ ἱὸς, κατὰ τὸν Σεβασμιώτατο. Ταπείνωσε κάθε εἴδους θρησκεία, σ᾿ Ἀνατολὴ καὶ Δύση, σὲ Νότο καὶ Βορρᾶ. Ἐπειδὴ δὲν μὲ ἐνδιαφέρουν τόσο οἱ κάθε εἴδους θρησκεῖες σ᾿ Ἀνατολὴ καὶ Δύση καὶ Νότο καὶ Βορρᾶ (δὲν ἀναφέρομαι στοὺς ἀνθρώπους), μὲ πονάει ὅμως πολὺ ἡ πίστις τῶν Πατέρων μας, ἡ ὀρθόδοξος πίστις καὶ Ἐκκλησία θὰ μείνω σ᾿ αὐτήν. Λέγει λοιπὸν ὁ Σεβασμιώτατος ὅτι ὁ ἱὸς «Ταπείνωσε τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία». Ὁ ἱὸς. «Ένα αόρατο είδος μήκους 90 έως 100 δισεκατομμυριοστών του μέτρου, κατά τους επιστήμονες. Δηλαδή, για να γίνει πιο κατανοητό, χρειάζονται από 30.000 έως 75.000 κορωνοϊοί στην σειρά για να φτάσουν το 1 εκατοστό (cm) του μέτρου!» (ὁ Σεβασμιώτατος τὰ γράφει αὐτά). Αὐτὸς ὁ ἱὸς ταπείνωσε τὴν ὁρθόδοξη Ἐκκλησία!!! Τὴν Ἐκκλησία ποὺ εἶναι τὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ!!!.

Αὐτὸς «ἑαυτὸν παρέδωκεν ὑπὲρ αὐτῆς» (Ἑφ.5,25,26)· παρέδωσε ὁλόκληρο τὸν ἑαυτό Του γι᾿ αὐτήν. Ἄφησε ὁλόκληρο τὸν ἑαυτό Του σ᾿ αὐτὴν, τὴν θεμελίωσε ὁλόκληρη πάνω στὸν ἴδιο τὸν ἑαυτό Του. Ὅλη ἡ ζωὴ τοῦ Θεανθρώπου δὲν εἶναι τίποτα ἄλλο παρὰ ἕνας ἀγώνας διασώσεως τοῦ κόσμου ἀπὸ τὴν ἁμαρτία, τὸν θάνατο καὶ τὸν διάβολο, διὰ τῆς ἱδρύσεως καὶ συντηρήσεως τῆς Ἐκκλησίας στὸν κόσμο. Αὐτὸς ἐπλήρωσε τὸ εἶναι τῆς Ἐκκλησίας μὲ τὸν ἑαυτό Του, μὲ τὶς ἅγιες θεῖες δυνάμεις Του, καὶ ἔτσι τὴν ἁγίασε ὁλοτελῶς, ὥστε αὐτὴ τώρα νὰ σώζῃ τοὺς ἀνθρώπους ἀπὸ τὴν ἁμαρτία, τὸν θάνατο καὶ τὸν διάβολο, διὰ τῶν ἁγίων μυστηρίων καὶ τῶν ἁγίων ἀρετῶν» Ἁγίου Ἰουστίνου Πόποβιτς: Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία καὶ οἱκουμενισμὸς. Ἐκδ. Ὀρθοδόξου Κυψέλης. Θες/κη 1974. Σελ.67 (λίγο ἀπλοποίησα τὴν καθαρεύουσα τοῦ κειμένου)

Πῶς νὰ τὸ πῶ τώρα; Αὐτὴν τὴν Ἑκκλησία, κατὰ τὸν Σεβασμιώτατο, τὴν ταπείνωσε ὁ κορωνοϊός!!! Ἑδὼ σιγᾶ κάθε γλώσσα, γιατὶ ἄν μιλήσει θὰ πεῖ λέξεις ποὺ θὰ χαρακτηριστοῦν ἱεροκατηγορίες καὶ τὰ λοιπά τῶν «ταπεινῶν καὶ ὑπάκουων». Ὁ κορωνοϊὸς ταπείνωσε τὸν Ἰησοῦ Χριστό!!! Τὸ κτίσμα ταπείνωσε τὸν κτίστη!!! Αὐτὴ ἡ Ἐκκλησία ποὺ σώζει τὸν κόσμο ὁλόκληρο, αὐτὴ καὶ μόνον αὐτή -καὶ ὅχι οἱ «κάθε εἴδους θρησκεῖες, σ᾿ Ἀνατολὴ καὶ Δύση, σὲ Νότο καὶ Βορρᾶ»- ποὺ σώζει τοὺς ἀνθρώπους ἀπὸ τὴν ἁμαρτία, τὸν θάνατο καὶ τὸν διάβολο, διὰ τῶν ἁγίων μυστηρίων καὶ τῶν ἁγίων ἀρετῶν ταπεινώθηκε ἀπὸ τὸν κορωνοϊό!!! Ὄχι, Σεβασμιώτατε. Δὲν ταπεινώθηκε ἡ Ἐκκλησία ἀπὸ τὸν κορωνοϊό. Ἀπὸ ἐσᾶς ταπεινώθηκε. Οἱ ἀποφάσεις σας ὡς ἱεραρχῶν τῆς ἐν Ἐλλάδι καὶ ἐν Κρήτῃ Ἐκκλησίας ἔδωσαν τὸ δικαίωμα στὸν καίσαρα νὰ ταπεινώσῃ καὶ ἐξευτελίσῃ τὴν Ἐκκλησία. Ἀλλὰ καὶ ἐσεῖς κατ᾿ ἀνάγκην καὶ λογικὴ συνέπεια εὐτελισθήκατε ὡς ποιμένες τῆς Ἐκκλησίας. Διότι ἐσεῖς, ὡς ἰεράρχες, ὄχι μόνον σταθήκατε ἀνάξιοι νὰ ὑπερασπισθῆτε τὴν Ἐκκλησία ἀπὸ τὴν ἐπίθεσι τοῦ ἄρχοντος τῶν ἰσχυρῶν τῆς γῆς, διὰ τῶν ὀργάνων του, ἀλλὰ τὴν παραδώσατε μόνοι σας καὶ ἀμαχητί. Ἐσεῖς δεχθήκατε νὰ σταματήσει τὸ ἁγιαστικὸ ἔργο τῆς ἐκκλησίας καὶ ἀφήσατε τοὺς ἀνθρώπους ἀπροστάτευτους ἀπὸ τὸν θάνατο καὶ τὸν διάβολο.

Ὅλη ἡ κτίσι, ἀπὸ τὸ ἐλαχιστότατο μέχρι τὸ μεγιστο κτίσμα ἐνώπιον τοῦ κτίστου ὑπακούουν καὶ ὑποκλίνονται. Τὸ βλέπουμε στὴν στάσι κάθε πλάσματος ἐνώπιον τῶν ἁγίων τοῦ Θεοῦ. Πόσα τέτοια θαυμαστά εἴδαμε στὴν βιωτὴ τοῦ ἁγίου Παϊσίου καὶ τοῦ ἁγίου Πορφυρίου; Μόνον ὁ ἄνθρωπος, ὁ αὐτεξούσιος μπορεῖ ἐκουσίως νὰ παραβαίνει τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ εἴτε ἐν ἐπιγνώσει εἴτε ἄνευ συναισθήσεως, ἀλλὰ πάντως ὑπ᾿ εὐθύνῃ του. Φαίνεται ὅτι τώρα γίνεται προσπάθεια νὰ μεταφερθοῦν οἱ εὐθύνες ἀπὸ τοὺς ὑπευθύνους ἀνθρώπους στὸ ἱό. Νομίζω ὅτι δὲν μεταφέρονται.

Ἐξ ἄλλου μόνος σας παραδεχθήκατε ὅτι κάνατε λάθος. Ζητήσατε γραπτῶς συγνώμη ἀπὸ Θεὸ καὶ ἀνθρώπους γιὰ ὅσα κάνατε, δηλαδὴ ἀπὸ τὶς λανθασμένες ἀποφάσεις ποὺ πήρατε καὶ ὁδηγήσατε τὴν Ἐκκλησία σὲ ἐπίπεδο λίγο πιὸ κάτω ἀπὸ τὰ μπακάλικα, τὶς τράπεζες καὶ τὰ λεωφορεία. («Συχώρεσέ με θεέ μου» http://www.imks.gr/index.php/el/events/2662-forgive-me-god-and-you-people-fr-gr-2020). Καὶ νομίζω ὅτι, ὅσον ἀφορᾶ ὅσους ἔχουν στοιχειώδη πίστι καὶ συναίσθησι τῆς πραγματικότητος, ὅλοι εἶναι πρόθυμοι ὄχι μόνον νὰ συγχωρέσουν ἀλλὰ παντὶ τρόπῳ νὰ συμπαρασταθοῦν σὲ ὅσους ἔχουν ἀναλάβει τὴν εὐθύνη νὰ ποιμάνουν τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ. Ἕνα σῶμα εἶναι ἡ Ἐκκλησία. Δὲν ὑπάρχει λάθος, δὲν ὑπάρχει πτῶσις ποὺ νὰ μένει ἀσυγχώρητη ἀπὸ τὸν ἀναμάρτητο Θεό, πολὺ δὲ περισσότερο ἀπὸ συναμαρτωλούς ἀνθρώπους. Ἀρκεῖ ἡ παραδοχὴ τοῦ λάθους νὰ εἶναι εἰλικρινὴς καὶ τὰ ἔργα νὰ τὸ δείχνουν. Πολλοὶ θὰ γνωρίζουν τὴν περίπτωσι τοῦ ἀρχιερέως ποὺ ἀναφέρει τὸ Γεροντικὸ, ὁ ὁποῖος ἔπεσε σὲ μεγάλο σαρκικὸ ἁμάρτημα. Ὁμολόγησε στὸ ποίμνιο τὸ ἁμάρτημά του καὶ δήλωσε ὅτι παραιτεῖται τῆς ἱερωσύνης ὡς ἀνάξιος. Ὁ λαὸς ποὺ τὸν ὑπεραγαποῦσε, γιατὶ ἦτο πράγματι ὑπόδειγμα ἀρετῆς, δὲν δεχόταν τὴν παραίτησί του. Ἔλεγε «ἐμεῖς σὲ θέλουμε ἀρχιερέα μας». Ὁ ἀρχιερεύς ἔλεγε ὅτι «δὲν εἶμαι ἄξιος, δὲν μπορῶ νὰ σταθῶ ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ μετὰ τὴν πτώσι μου». Μπροστὰ στὴν ἐπιμονὴ τοῦ πιστοῦ λαοῦ δέχτηκε νὰ παραμείνει ἐπίσκοπος μὲ τὴν προϋπόθεσι νὰ ξαπλώση στὴν θύρα τῆς ἐκκλησίας καὶ ὅλος ὁ λαὸς νὰ μπεῖ μέσα πατῶντας πάνω στὸ κορμί του. Ὅπερ καὶ ἐγένετο.

Ἀναφέρω τὸ γεγονὸς ὄχι γιὰ νὰ ζητήσω ἀπὸ τοὺς ἐπισκόπους μας παρόμοιες ἐνέργειες, διότι οὔτε αὐτοὶ, οὔτε ἐμεῖς, ὁ λαὸς, εὑρισκόμεθα σὲ τέτοια μέτρα πίστεως καὶ συναισθήσεως, ἀλλὰ τουλάχιστον νὰ μπορέσουμε νὰ συγ-χωρέσουμε καὶ νὰ συμπορευτοῦμε στοὺς ἀποκαλυπτικοὺς καιροὺς ποὺ ζοῦμε. Ἀπαραίτητη προϋπόθεσις νὰ ἀντιληφθοῦμε ὁ καθένας τὶς εὐθῦνες του καὶ νὰ τὶς παραδεχτοῦμε καὶ νὰ ἀκολουθήσουμε ὅσα οἱ Πατέρες προβλέπουν καὶ ὄχι ὅσα ἐκ συναρπαγῆς λόγῳ καιροῦ, ἤ ἀνθρωπίνων παθῶν ἤ ἐλλείψεων θεωροῦμε σωστά.

Σχετικῶς μὲ τὴν ἀνακοίνωσι τοῦ γραφείου τύπου τῆς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας Κρήτης τῆς 26ης Αὐγούστου.

Σχετικῶς μὲ τὴν ἀνακοίνωσι τοῦ γραφείου τύπου τῆς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας Κρήτης

Σχετικῶς μὲ τὴν ἀνακοίνωσι τοῦ γραφείου τύπου τῆς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας Κρήτης τῆς 26ης Αὐγούστου.

 

Σχετικῶς μὲ τὴν ἀνακοίνωσι τοῦ γραφείου τύπου τῆς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας Κρήτης τῆς 26ης Αὐγούστου.

 

Εἶναι γνωστὸ ὅτι κάθε ΚΥΑ τῆς κυβερνήσεως σχετικὴ μὲ τὶς ἀποφάσεις της καὶ τὰ ἐκτακτα μέτρα γιὰ τὸν κορωνοϊὸ διαβιβάζεται ἀπροϋπόθετα «γιὰ τὴν ἄμεση ἐφαρμογή της» στὶς ἐπισκοπές. Δὲν χρειάζεται νὰ τὸ ἐπαναλαμβάνουν συνεχῶς καὶ δυστυχῶς ἀποδεικνύει τὴν ἐκ μέρους τῶν ἐπισκόπων ἄκριτη ἀποδοχὴ κάθε μέτρου.

Ἐκεὶ ὅπου δουλικὰ καὶ ἄκριτα ἐφαρμόζεται κάθε κυβερνητικὴ ἐντολή δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρχει σύνεσι, καὶ ὅταν τὰ μέτρα εἶναι ἀπὸ μόνα τους ἀκατανόητα καὶ σπασμωδικὰ δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρχει κατανόησι. Καμμιὰ «ἀποδοχὴ καὶ συνεργασία» δὲν ὑπάρχει ἀπὸ τοὺς πιστοὺς. Ὑπάρχει πειθαναγκασμὸς ἀπὸ τὸν φόβο τῆς ἐξουσίας καὶ τῶν προστίμων καὶ ἀπὸ τὸν φόβο τῆς ἀρρώστιας λόγῳ τῆς κατατρομοκρατήσεως τοῦ κόσμου ἀπὸ τὴν συνεχὴ προπαγάνδα, διὰ τῶν μέσων ἐνημερώσεως καὶ τῶν ἴδιων τῶν ἱερέων.

Ὅμως χρήσιμο θὰ ἦταν νὰ ἀπαντήσῃ ἡ ἱεραρχία γιὰ τὰ συγκεκριμένα γεγονότα: Εἶπε ἤ δὲν εἶπε ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Κρήτης Εἰρηναῖος στὸν ναὸ τοῦ Ἁγίου Τίτου στὶς 25 Φεβρ. ὅτι «Στοὺς ναοὺς δὲν πρέπει νὰ φοράει ὁ λαὸς μάσκες γιατὶ εἴμαστε ἐλεύθεροι καὶ εἶναι προσβολή πρὸς τὴν Παναγία»; Τὰ εἶπε καὶ στὴν μονὴ Ἀγκαράθου καὶ στὴν μονὴ Ἀγίας Τριάδος; Εἶναι ἀλήθεια ἤ ψέμματα; Εἶναι ἀλήθεια γιατὶ ὑπάρχει ἀκόμη καὶ βίντεο. Αὐτὸ ποὺ εἶπε εἶναι ὀρθό ἤ λάθος ἐκκλησιαστικῶς κρινόμενο;

Τὸ ὅτι βγαίνει πρώτα ὁ πρωτοσύγγελος καὶ τὸ «διαψεύδει», εἶναι θλιβερὸ γιὰ ἱερωμένο πρόσωπο, τὸ ὅτι βγαίνει ἀνακοίνωσι τῆς Συνόδου καὶ προσπαθεῖ νὰ μεταφέρῃ ἀλλοὺ τὴ συζήτησι εἶναι θλιβερώτερο. Δὲν ἀντιλαμβάνονται ὅτι ἐξευτελίζουν τὸν γηραιὸ Ἀρχιεπίσκοπο; Ὅλοι γνωρίζουν τί συμβαίνει. Ἡ ἠλικία ὅμως τοῦ Ἀρχιεπισκοπου τοῦ δίνει τὸ δικαίωμα νὰ λέῃ τὴν ἀλήθεια ποὺ οἱ ὑπόλοιποι δὲν μποροῦν. Γιὰ τὴν ἀκρίβεια οἱ συνοδικοὶ ἐξευτελίζονται ἐμφανιζόμενοι ὡς ἄκριτοι ὑποστηρικτὲς τῶν κυβερνητικῶν ἐπιλογῶν καὶ ὡς τροφοδότες τῆς προπαγάνδας τῶν μέσων ἐνημερώσεως.

Τὸ ὅτι προσπαθοῦν ὅλες αὐτὲς τὶς ἐνέργειές σας νὰ τὶς στηρίξουν στὰ λόγια τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου «Αυτό που κινδυνεύει δεν είναι η πίστη, αλλά οι πιστοί, δεν είναι ο Χριστός, αλλά οι Χριστιανοί μας, δεν είναι ο Θεάνθρωπος, αλλά εμείς οι άνθρωποι» εἶναι ἐπίσης θλιβερὸ διότι δὲν ἰσχύουν τὰ ὅσα λέει ὁ Πατριάρχης-καὶ ἔχει ἐπαρκῶς ἀναλυθεῖ θεολογικῶς, ἐκτὸς καὶ ἀν δὲν θέλουν νὰ τὸ δοῦν.

Ἀλλὰ καὶ μὲ τὴν κοινὴ λογικὴ ὅταν στὸν ναὸ κατὰ τὴν διάρκεια τῶν ἱερῶν ἀκολουθιῶν φοβᾶται κάποιος τὰ μικρόβια εἴτε στὶς εἰκόνες, εἴτε στὴν θεία κοινωνία, εἴτε στὸ χέρι τοῦ λειτουργοῦ ἱερέως σημαίνει ὅτι δὲν ἔχει ἐμπιστοσύνη, δηλαδὴ πίστι, στὰ τελούμενα καὶ στὴν ἄκτιστο θεία χάρι. Ἄρα ἡ πίστις τῶν πιστῶν ὄχι ἀπλῶς κινδυνεῦει ἀλλὰ σιγά σιγά χάνεται. Ὅταν χάνεται ἡ πίστις εἴτε χάνονται οἱ πιστοί, σταματοῦν νὰ ἔρχονται στὴν ἐκκλησία, εἴτε παρουσιάζουν τὴν οἰκτρὴ εἰκόνα μὲ τὰ φίμωτρα μέχρι τὰ μάτια. Ὁ περιορισμὸς τῆς προσελέυσεως πιστῶν καὶ στὶς συνήθεις ἀκολουθίες καὶ στὶς πανηγύρεις δὲν ἔγινε ἀντιληπτὸς ἀπὸ τοὺς ἀρχιερεῖς; Ἤ τοὺς εὐχαριστεῖ ἡ τραγελαφικὴ εἰκόνα πιστῶν καὶ κληρικῶν μὲ τὰ φίμωτρα στὴ μούρη;

Μήπως δὲν χάσαμε μόνο τὴν μπάλλα, ἀλλὰ καί τὸ γήπεδο;

Γεώργιος Κ. Τζανάκης. Ἀκρωτήρι Χανίων 27.8.2020

 

Αρχιεπίσκοπος Κρήτης: Μη φοράτε μάσκα στην εκκλησία. (Γ. Τζανάκης-25.08)

 

Σχετικῶς μὲ τὴν ἀνακοίνωσι τοῦ γραφείου τύπου τῆς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας Κρήτης τῆς 26ης Αὐγούστου.

Θέλουν ξύρισμα : «Ο Σύνδεσμος Εφημερίων της Ι.Α.Κ. συγχαίρει τον π. Ανδρέα Καλιοντζάκη»

Θέλουν ξύρισμα : «Ο Σύνδεσμος Εφημερίων της Ι.Α.Κ. συγχαίρει τον π. Ανδρέα Καλιοντζάκη»

κληρικοί


Αναρωτιέμαι, αυτοί οι εφημέριοι της Κρήτης που συγχαίρουν τον βέβηλο «πατέρα» Ανδρέα, έχουν ονόματα; Αν ναι, ποιοι είναι; Είναι αυτοί που βγαίνουν με τα τσιγάρα και τα μαγιό στο facebook, ή μήπως είναι αυτοί που ο «Παναγιώτατος» τους έκανε την χάρη να …διπλοπαντρέψει; 

Οι ιερείς μας τελικά έχουν γίνει οι ασεβέστεροι όλων.

ΧΒ


Η ανακοίνωση του συνδέσμου

Ο Σύνδεσμος Εφημεριών της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κρήτης αισθάνεται την ανάγκη να εκφράσει θερμά συγχαρητήρια στον Ιερέα – προϊστάμενο της Ενορίας Αγίου Νικολάου Άνω Αρχανών π. Ανδρέα Καλιοντζάκη, μέλους του Δ.Σ. του Συνδέσμου μας, για την ενέργεια του να πραγματοποιήσει εμβολιασμούς ενοριτών του στο χώρο του Ι. Ναού του Αγίου Νικολάου.

Η ενέργεια αυτή εκφράζει ένα βαθύ συμβολισμό και τα μηνύματα που εκπέμπει στην κοινωνία είναι τεράστια, προσφέρει πολλά στον αγώνα που γίνεται να πεισθούν οι Χριστιανοί ότι η Εκκλησία συμπορεύεται με την επιστήμη, ότι δεν είναι αντίπαλοι, ότι πρέπει να εμβολιασθούμε όλοι ενάντια στον Κορωνοϊό για το καλό το δικό μας και της κοινωνίας μας.

π. Ανδρέα σ’ ευχαριστούμε.

Το Δ.Σ. του Συνδέσμου Εφημερίων της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κρήτης (το πιο κωμικοτραγικό: ο π. Ανδρέας είναι μέλος του Δ.Σ.)

Οι εκπληρωμένες προφητείες για την Ανάσταση του Κυρίου (Α’ Μέρος)

Οι εκπληρωμένες προφητείες για την Ανάσταση του Κυρίου (Α’ Μέρος)

ΑΓΙΟΥ ΚΥΡΙΛΛΟΥ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ

ΚΑΤΗΧΗΣΗ ΙΔ΄



[Μέρος πρώτο]

     Α. Είναι καιρός να ευφρανθείς,Ιερουσαλήμ, και να πανηγυρίσετε όλοι όσοι αγαπάτε τον Ιησού [πρβ.Ησ.66,10: «εφράνθητι, ερουσαλήμ, κα πανηγυρίσατε ν ατ, πάντες ο γαπντες ατήν, χάρητε μα ατ χαρ, πάντες σοι πενθετε π᾿ ατ»], διότι ο Κύριος αναστήθηκε. Χαρείτε όλοι, όσοι προηγουμένως είχατε πένθος, όταν ακούσατε όσα παράνομα και εγκληματικά τόλμησαν να πράξουν οι Ιουδαίοι· διότι Αυτός που εκείνοι ατίμασαν αλαζονικά, ιδού, αναστήθηκε! Και όπως το να ακούει κανείς για τη Σταύρωση είναι κάπως λυπηρό, έτσι η καλή αγγελία της Αναστάσεως ας ευφραίνει τους παρόντες. Το πένθος ας γίνει ευφροσύνη και ο θρήνος ας μεταστραφεί σε χαρά. Και ας γεμίσει το στόμα μας χαρά και αγαλλίαση, γιατί Εκείνος, μετά την Ανάστασή Του, μας είπε: «Χαίρετε(:Ν χαρεστε)» [Ματθ. 28, 9]

    Διότι διεπίστωσα τη λύπη που είχαν τις προηγούμενες ημέρες όσοι αγαπούν τον Ιησού. Επειδή όσα λέγονταν είχαν ως τέλος τον θάνατο και την Ταφή και δεν ακούστηκε η καλή αγγελία της Αναστάσεως, η καρδιά τους περίμενε με ιερή αγωνία να ακούσει εκείνο που ποθούσαν. Αναστήθηκε λοιπόν ο νεκρός, ο «ελεθερος ανμεσα στος νεκρος»[πρβλ. Ψαλμ.87,5: «προσελογίσθην μετ τν καταβαινόντων ες λάκκον, γενήθην σε νθρωπος βοήθητος ν νεκρος λεύθερος(:θεωρήθηκα όμοιος με εκείνους, οι οποίοι κατέρχονται στο βαθύ λάκκο του τάφου. Έγινα σαν άνθρωπος που στερείται οποιασδήποτε βοήθειας, εγκαταλελειμμένος ανάμεσα στους νεκρούς, μακριά από κάθε επικοινωνία με τους ζωντανούς)»] και ελευθερωτής των νεκρών. Εκείνος που με υπομονή δέχτηκε να φορέσει το ατιμωτικό ακάνθινο στεφάνι, Αυτός, αφού αναστήθηκε, φόρεσε το διάδημα της νίκης κατά του θανάτου.

Β . Αλλά όπως ακριβώς παραθέσαμε τις μαρτυρίες περί του Σταυρού, έτσι και τώρα, έλα να επιβεβαιώσουμε και να παρουσιάσουμε τις αποδείξεις περί της Αναστάσεως. Διότι ο Απόστολος που διαβάσαμε λέει: «κα τι τάφη, κα τι γήγερται τ τρίτη μέρ κατ τς γραφάς(:και ότι ενταφιάστηκε και αναστήθηκε την τρίτη ημέρα, σύμφωνα με όσα προφητεύτηκαν στις Γραφές)» Κορ. 15, 4]. Και εφόσον ο Απόστολος μάς παραπέμπει στις μαρτυρίες των Γραφών, είναι καλό για μας να γνωρίσουμε την ελπίδα της σωτηρίας μας και να μάθουμε πρώτα, αν οι θείες Γραφές μάς λένε ποιος είναι ο καιρός που έγινε η Ανάστασή Του. Άραγε έγινε το καλοκαίρι ή το φθινόπωρο ή μετά το χειμώνα και σε ποιο τόπο έγινε η Ανάστασή Του και ποιο είναι το όνομα του τόπου που διακηρύχτηκε από τους λαμπρούς Προφήτες ως τόπος της Αναστάσεώς Του; Και αν οι γυναίκες που Τον ζητούσαν και δεν Τον εύρισκαν, όταν Τον βρήκαν πάλι, χάρηκαν. Ώστε όταν διαβάζεται το άγιο Ευαγγέλιο, να μη θεωρούνται ότι είναι μύθοι ή επικά πολύλογα και φανταστικά αφηγήματα αυτά που μας εξιστορεί.

Γ΄ Ότι λοιπόν ενταφιάστηκε ο Σωτήρας το ακούσατε σαφώς στην προηγούμενη διάλεξη που ο προφήτης Ησαΐας έλεγε:«σται ν ερήν ταφ ατο(:θα επικρατήσει ειρήνη στην ταφή Του)» [Ησ. 57, 2]· διότι με την ταφή Του έφερε ειρήνη ανάμεσα στον ουρανό και στη γη, οδηγώντας τους αμαρτωλούς στον Θεό· και ότι «π γρ προσώπου δικίας ρται δίκαιος(:ο δίκαιος πάρθηκε από τα χέρια των αδίκων)» [Ησ. 57, 1] και «σται ν ερήν ταφ ατο(:θα επικρατήσει ειρήνη στην ταφή Του)» [Ησ. 57, 2] κα «δώσω τος πονηρος ντ τς ταφς ατο(:και θα παραδοθούν οι πονηροί ως αντάλλαγμα για τον θάνατό Του)» [Ησ. 53, 9]. 

     Επίσης η προφητεία του Ιακώβ που μας λέει: «ναπεσν κοιμήθη ς λέων κα ς σκύμνος· τίς γερε ατόν;(:έπεσε και κοιμήθηκε όπως κοιμάται το λιοντάρι και το λιονταρόπουλό του· ποιος θα Τον ξυπνήσει;)» [Γέν. 49,9]. Είναι και το παραπλήσιο χωρίο που υπάρχει στο βιβλίο των «Αριθμών»: «Κατακλιθες νεπαύσατο ς λέων κα ς σκύμνος· τίς ναστήσει ατόν;(:κατακλθηκε κα αναπαθηκε, όπως το λιοντρι και το λιονταρπουλ του· ποιος θα αναστήσει Αυτόν;)» [Αριθ. 24, 9]. Αλλά και ο Ψαλμός το λέει και το έχετε ακούσει πολλές φορές:«κα ες χον θανάτου κατήγαγές με(:και επέτρεψες να καταπέσω στο χώμα του τάφου και του θανάτου)» [Ψαλμ. 21, 16]. Για τον τόπο ήδη το επισημάναμε με αυτό που λέει:«κούσατέ μου, ο διώκοντες τ δίκαιον κα ζητοντες τν Κύριον, μβλέψατε ες τν στερεν πέτραν, ν λατομήσατε(:ακούστε με εσείς που επιδιώκετε το δίκαιο και ζητείτε πάντοτε τον Κύριο και την βοήθειά Του. Παρατηρήστε τον στερεό βράχο, τον οποίο λατομήσατε)» [Ησ. 51, 1]. Τώρα στη συνέχεια, ας παρουσιάσουμε τις μαρτυρίες γι᾿ αυτή την Ανάστασή Του.

Δ . Λέει λοιπόν πρώτα-πρώτα στον ενδέκατο Ψαλμό:« π τς ταλαιπωρίας τν πτωχν κα π το στεναγμο τν πενήτων, νν ναστήσομαι, λέγει Κύριος(:εξαιτίας της κακοπάθειας των φτωχών και των στεναγμών των στερημένων και καταπιεζομένων, θα αναστηθώ τώρα, λέει ο Κύριος)»[Ψαλμ. 11,6]. Αλλά αυτό το χωρίο για μερικούς είναι αμφίβολο, επειδή πολλές φορές ο Κύριος ξεσηκώνεται, για να λάβει εκδίκηση από τους εχθρούς

    Έλα όμως στο δέκατο πέμπτο Ψαλμό που λέει σαφώς: «Φύλαξόν με, Κύριε, τι π σο λπισα(:φύλαξέ με, Κύριε, διότι σε Σένα στήριξα τις ελπίδες μου)» [Ψαλμ. 15, 1]. Και μετά από αυτά: «ο μ συναγάγω τς συναγωγς ατν ξ αμάτων, οδ᾿ ο μ μνησθ τν νομάτων ατν δι χειλέων μου(:δεν θα συναθροίσω ποτέ λατρευτικές συνάξεις από ανθρώπους μολυσμένους με αίμα αδικοχυμένο, ούτε θα θυμηθώ και ούτε θα αναφέρω με τα χείλη μου τα ονόματά τους)» [Ψαλμ. 15, 4], διότι Εμένα με αρνήθηκαν και θεώρησαν βασιλιά τους τον Καίσαρα. Και συνεχίζει: «προωρώμην τν Κύριον νώπιόν μου διαπαντός, τι κ δεξιν μού στιν, να μ σαλευθ(:έβλεπα τον Κύριο πάντοτε μπροστά μου, πραγματικά ήταν στα δεξιά μου, για να με προστατεύει για να μην κλονιστώ)» [Ψαλμ. 15, 8]. Και λίγο παρακάτω: «τι δ κα ως νυκτς παίδευσάν με ο νεφροί μου (:ακόμη και τη νύχτα με παιδαγωγούσαν οι νυγμοί της συνειδήσεώς μου)» [Ψαλμ. 15, 7]. 

    Μετά επίσης από αυτά σαφέστατα λέει: «τι οκ γκαταλείψεις τν ψυχήν μου ες δην, οδ δώσεις τν σιόν σου δεν διαφθοράν (:δεν θα εγκαταλείψεις την ψυχή μου στον άδη, ούτε θα επιτρέψεις σε αυτόν που σου είναι αφοσιωμένος να δοκιμάσει τη φθορά και την αποσύνθεση)»[Ψαλμ. 15,10]. Δεν είπε: «ούτε θα επιτρέψεις σε Αυτόν που σου είναι αφοσιωμένος να δοκιμάσει θάνατο», γιατί τότε δεν θα πέθαινε, αλλά τι είπε; «Τη φθορά και την αποσύνθεση δεν θα επιτρέψεις να τη γνωρίσω. Όσο για τον θάνατο, δεν θα παραμείνω κάτω από την εξουσία του για πολύ». «γνώρισάς μοι δος ζως(:με έκανες να γνωρίσω δρόμους ζωής μέσα στον τάφο)» [Ψαλμ. 15, 11]. Και να, που σαφώς κηρύττεται ότι μετά το θάνατο έρχεται η ζωή.

   Έλα και στον εικοστό ένατο Ψαλμό:«ψώσω σε, Κύριε, τι πέλαβές με κα οκ εφρανας τος χθρούς μου π᾿ μέ(:θα σε δοξάσω, Κύριε, διότι με προστάτευσες και δεν έπεσα, ώστε να ευφρανθούν οι εχθροί μου, βλέποντας την καταστροφή μου)»[ Ψαλμ. 29, 2]. Τι είναι αυτό που σου έκανε ο Κύριος; Από τους εχθρούς γλύτωσες ή απαλλάχτηκες από τις μέλλουσες τιμωρίες; Αυτός ο ίδιος ο Ψαλμός σαφέστατα αναφέρει πιο κάτω:«Κύριε, νήγαγες ξ δου τν ψυχήν μου(:Κύριε, έβγαλες από τον άδη την ψυχή μου)» [Ψαλμ. 29,4]. Προηγουμένως είπε «δεν θα εγκαταλείψεις στον άδη την ψυχή μου», με προφητική ενόραση, και εδώ αναφέρει αυτό που πρόκειται να γίνει, σαν να έχει ήδη γίνει:  «Κύριε, νήγαγες ξ δου τν ψυχήν μου, σωσάς με π τν καταβαινόντων ες λάκκον(:Κύριε, έβγαλες την ψυχή μου από τον άδη και με έσωσες, για να μην είμαι ανάμεσα στους νεκρούς που κατεβαίνουν στο λάκκο του τάφου)» [Ψαλμ. 29,4]

    Πότε θα γίνει αυτό το γεγονός; «Τ σπέρας αλισθήσεται κλαυθμς κα ες τ πρωΐ γαλλίασις(:το εσπέρας θα διανυκτερεύσει μαζί μας ο κλαυθμός και το πρωί η χαρά και η αγαλλίαση)» [Ψαλμ. 29, 6]. Και πραγματικά. Αργά το βράδυ οι μαθητές είχαν θλίψη και πένθος και το πρωί ήρθε η χαρά και η ευφροσύνη της Αναστάσεως.

Ε . Θέλεις να μάθεις και τον τόπο; Λέει λοιπόν στο Άσμα Ασμάτων: «Ες κπον καρύας κατέβην δεν (:κατέβηκα στον κήπο που είναι οι καρυδιές)»[Άσμα 6, 11]. Ήταν κήπος και εκεί όπου σταυρώθηκε. Τώρα βέβαια μπορεί να καλλωπίστηκε πάρα πολύ με τις βασιλικές επιχορηγήσεις και δωρεές, αλλά ήταν κήπος πριν και ακόμη και τώρα παραμένουν τόσα στοιχεία χαρακτηριστικά που το φανερώνουν. «Κπος κεκλεισμένος, πηγ σφραγισμένη(:Κήπος περιφραγμένος, πηγή σφραγισμένη)» [ Άσμα 4, 12] από τους Ιουδαίους, οι οποίοι έλεγαν «μνήσθημεν τι κενος πλάνος επεν τι ζν, μετ τρες μέρας γείρομαι. κέλευσον ον σφαλισθναι τν τάφον ως τς τρίτης μέρας, μήποτε λθόντες ο μαθητα ατο νυκτς κλέψωσιν ατν κα επωσι τ λα, γέρθη π τν νεκρν· κα σται σχάτη πλάνη χείρων τς πρώτης(:θυμηθήκαμε ότι εκείνος ο πλάνος είπε, ενώ ζούσε ακόμη, ότι μετά από τρεις ημέρες θα αναστηθώ, δώσε λοιπόν διαταγή να ασφαλίσουν τον τάφο μέχρι την τρίτη ημέρα, μήπως έλθουν οι μαθητές του μέσα στη νύχτα και τον κλέψουν, και πουν στο λαό ότι αναστήθηκε από τους νεκρούς. Και θα είναι η τελευταία αυτή πλάνη του λαού χειρότερη από την πρώτη, που τον πίστεψαν ως Μεσσία)» [Ματθ. 27, 63-64] και τα περαιτέρω· «ο δ πορευθέντες σφαλίσαντο τν τάφον σφραγίσαντες τν λίθον μετ τς κουστωδίας(:και οι Ιουδαίοι πήγαν και ασφάλισαν τον τάφο. Έβαλαν δηλαδή σφραγίδες στον λίθο που σκέπαζε το μνημείο. Και τοποθέτησαν εκεί τη φρουρά)» [Ματθ. 27, 66]. 

    Καλά είπε γι᾿ αυτούς κάποιος, απευθυνόμενος προς τον Ιησού: «ες νάπαυσιν ατν κρινες; (:κι Εσύ Κύριε, θα τους αφήσεις να αναπαύονται στη σιγουριά τους;)» [Ιώβ 7, 18].  Ποια είναι τώρα η πηγή η σφραγισμένη; Ή ποιος είναι εκείνος που ερμηνεύεται ως «πηγή φρέατος με ζωντανό νερό;» [πρβλ. Άσμα 4, 15: «Πηγ κήπου κα φρέαρ δατος ζντος κα οιζοντος π το Λιβάνου]. Αυτός είναι ο Σωτήρας, για τον Οποίο έχει γραφεί:«τι παρ σο πηγ ζως, ν τ φωτί σου ψόμεθα φς(:διότι σε Σένα υπάρχει ανεξάντλητη πηγή ζωής, στο δικό σου το φως θα δούμε το αληθινό φως)» [Ψαλμ. 35, 10].

     Αλλά τι λέει ο προφήτης Σοφονίας, σαν να μιλάει ο Ίδιος ο Κύριος σε καθέναν από τους Μαθητές Του; «τοιμάζου, ρθρισον, φθαρται πσα πιφυλλς ατν(:ετοιμάσου, λοιπόν, ξύπνα πρωί-πρωί, διότι έχουν πλέον καταστραφεί οι πονηροί άρχοντες και όλες οι παραφυάδες τους, ακόμα και τα τελευταία υπολείμματά τους)»[Σοφ.3,7]. Και είναι φανερό ότι εννοεί τους Ιουδαίους, οι οποίοι δεν έχουν να επιδείξουν κανένα καρπό —κανένα έργο— που να φανερώνει ότι επιθυμούν τη σωτηρία τους. Δεν έχουν να επιδείξουν ούτε καν κάποιους μικρούς και ασήμαντους καρπούς που θα μπορούσαν να θεωρηθούν απομεινάρια —καμπανάρια— από τον τρύγο του αμπελιού, εφόσον ξεριζώνεται ολοκληρωτικά το αμπέλι τους (η φυλή τους βγαίνει οριστικά έξω από το χώρο της σωτηρίας).

    Και συνεχίζει στο ίδιο κείμενο του Προφήτη και λέει:«Δι τοτο πόμεινόν με, λέγει Κύριος, ες μέραν ναστάσεώς μου ες μαρτύριον(:γι᾿ αυτό υπόμεινέ με, λέει ο Κύριος, μέχρι την ημέρα που θα αναστηθώ στο Μαρτύριο)» [Σοφον. 3, 8]. Βλέπεις ότι ο Προφήτης προγνώριζε ότι και ο τόπος της Αναστάσεως θα επονομαστεί Μαρτύριο; 

     Για ποιο λόγο λοιπόν, κατά τις υπόλοιπες Εκκλησίες, να μην καλείται και ο τόπος αυτός του Γολγοθά και της Αναστάσεως «Εκκλησία», αλλά Μαρτύριο; Ίσως όμως να ονομάζεται έτσι γιατί και ο Προφήτης έτσι το ονόμασε όταν είπε: «ες μέραν ναστάσεώς μου ες μαρτύριον(:μέχρι την ημέρα που θα αναστηθώ στο Μαρτύριο)» [Σοφον. 3, 8].

                                                                            [Συνεχίζεται]             

                 ΠΡΟΣ ΔΟΞΑΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ,

             επιμέλεια κειμένου: Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος

ΠΗΓΕΣ:

  • «Κατηχήσεις Αγίου Κυρίλλου Ιεροσολύμων», εκδ. ‘’Ετοιμασία’’, Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου Καρέα 1999, κατήχηση φωτιζομένων ΙΔ΄,σελίδες 400-407.
  • http://www.imaik.gr/?p=221
  • Π. Τρεμπέλα, Η Καινή Διαθήκη με σύντομη ερμηνεία (απόδοση στην κοινή νεοελληνική), εκδόσεις αδελφότητος θεολόγων «Ο Σωτήρ», έκδοση τέταρτη, Αθήνα 2014.
  • Η Καινή Διαθήκη, Κείμενον και ερμηνευτική απόδοσις υπό Ιωάννου Κολιτσάρα, εκδόσεις αδελφότητος θεολόγων «Η Ζωή», έκδοση τριακοστή τρίτη, Αθήνα 2009.
  • Η Παλαιά Διαθήκη κατά τους εβδομήκοντα, Κείμενον και σύντομος απόδοσις του νοήματος υπό Ιωάννου Κολιτσάρα, εκδόσεις αδελφότητος θεολόγων «Η Ζωή», έκδοση τέταρτη, Αθήνα 2005.
  • Π.Τρεμπέλα, Το Ψαλτήριον με σύντομη ερμηνεία(απόδοση στην κοινή νεοελληνική), εκδόσεις αδελφότητος θεολόγων «Ο Σωτήρ», έκδοση τρίτη, Αθήνα 2016
  • http://www.greek-language.gr/digitalResources/ancient_greek/tools/liddell-scott/index.html
  • http://users.sch.gr/aiasgr/Palaia_Diathikh/Biblia/Palaia_Diathikh.htm
  • http://users.sch.gr/aiasgr/Kainh_Diathikh/Biblia/Kainh_Diathikh.htm

Ο Άγιος Βασίλειος του μύθου και της ιστορίας. (Αναφορά στο ομώνυμο ξωτικό – καρικατούρα των εορτών)

Ο Άγιος Βασίλειος του μύθου και της ιστορίας. (Αναφορά στο ομώνυμο ξωτικό - καρικατούρα των εορτών)

Ο Άγιος Βασίλειος του μύθου και της ιστορίας. (Αναφορά στο ομώνυμο ξωτικό – καρικατούρα των εορτών)

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

Ο Άγιος Βασίλειος του μύθου και της ιστορίας. (Αναφορά στο ομώνυμο ξωτικό - καρικατούρα των εορτών)

         Οι εορτές του δωδεκαημέρου, όπως ονομάζονται οι ημέρες των εορτών των Χριστουγέννων έως και των Θεοφανίων, αποτελούν ένα σημαντικό εορτολογικό σταθμό στη συνείδηση των ορθοδόξων νεοελλήνων. Για τους πιστούς αυτή η αγία περίοδος είναι ευκαιρία για πνευματική ανάταση και περισυλλογή.

Για τη συντριπτική όμως πλειοψηφία των ανθρώπων όμως είναι ευκαιρία για εφήμερες κοσμικές και φτηνές ενασχολήσεις. Υπό την επίδραση της δυτικοευρωπαϊκής κοσμικής και υλιστικής κουλτούρας παραμερίστηκε το πνευματικό νόημα των αγίων αυτών εορτών και δόθηκε προτεραιότητα σε κάθε είδους καταναλωτισμού και υλικών απολαύσεων. Τα Χριστούγεννα είναι γι’ αυτούς συνώνυμα πια με το εμπόριο και την ψυχαγωγία. Όχι βέβαια πως και αυτά δεν είναι μέρος της ζωής μας και θα πρέπει να εξοβελιστούν από αυτή, αλλά θα πρέπει να ασκούνται με μέτρο και να δίδεται προτεραιότητα στην ουσία που είναι ο εορτασμός του πιο σπουδαίου γεγονότος της ανθρώπινης ιστορίας, της ενανθρωπήσεως του Θεού για τη σωτηρία του κόσμου, ως υπέρτατη δωρεά του θείου ελέους για το ανθρώπινο γένος και ολόκληρη τη δημιουργία.

         Το κύριο «πρόσωπο» της εμπορικής δραστηριότητας αυτών των ημερών είναι ο «Αϊ-Βασίλης», ο γνωστός σε όλους μας στρουμπουλός καλοσυνάτος γέρος, με τα κόκκινα ρούχα, ο οποίος φορτωμένος με σάκο έρχεται κάπου από τον αρκτικό Βορρά και μοιράζει (υποτίθεται) δώρα στα παιδιά. Σε τηλεοπτικές διαφημίσεις μάλιστα οι αδίστακτοι έμποροι έφτασαν σε σημείο να τον παρουσιάζουν ακόμα και σε προκλητικές και αμαρτωλές σκηνές, πράγμα απαράδεκτο για άγιο της Εκκλησίας μας.

        Έχει τονισθεί πολλές φορές από εκκλησιαστικούς παράγοντες πως ο απίθανος αυτός τύπος, πλάσμα της φαντασίας των δυτικοευρωπαίων, δεν έχει και ούτε μπορεί να έχει σχέση με κάποιον από τους σεβάσμιους και σοβαρούς αγίους της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας, παρόλο που αυτός φέρει ονόματα επιφανών αγίων μας, όπως του αγίου Νικολάου στους ξένους (Santa Claus) και του αγίου Βασιλείου σε μας. Πρόσφατες έρευνες απέδειξαν πως η προέλευση αυτού του περίεργου πλάσματος των Χριστουγέννων έχει τις ρίζες του στην προχριστιανική παγανιστική αρχαιότητα. Στους αρχαίους Έλληνες ο πληθωρικός Ποσειδών και στους Λατίνους ο αντίστοιχος Νέπτων «έφερναν» δώρα στους ανθρώπους. Στους βορείους λαούς μοίραζε δώρα ο γέρο – Χειμώνας. Στη μεσαιωνική Ιταλία έφερνε τα δώρα η γριά – Μπεφάνα. Με άλλα λόγια η «μασκότ» των Χριστουγέννων, ο «Αϊ-Βασίλης», είναι  ένα ξωτικό, μια παγανιστική φανταστική φιγούρα, η οποία έγινε αναπόσπαστο μέρος της καταναλωτικής μανίας αυτών των ημερών.

       Είναι γνωστό πως η καθιέρωση της εορτής των Χριστουγέννων έγινε τον Δ΄ μ .Χ. αιώνα στη Δύση και στην Ανατολή στις αρχές του Ε΄ μ .Χ. αιώνα, κυρίως σε αντικατάσταση της μεγάλης ειδωλολατρικής εορτής του «Αήττητου Ήλιου», του στρατιωτικού ιρανικού θεού Μίθρα, ο οποίος εορτάζονταν με μεγαλοπρέπεια στις 25 Δεκεμβρίου σε ολόκληρη τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Οι πατέρες της Εκκλησίας μας όρισαν την ημέρα αυτή ως την ημέρα γέννησης του Χριστού, του νοητού Ηλίου της Δικαιοσύνης, καταφέρνοντας έτσι σε μικρό χρονικό διάστημα να εξοβελιστεί η ειδωλολατρική εορτή και να επικρατήσει η χριστιανική. Όμως οι ισχυρές συνήθειες του ειδωλολατρικού παρελθόντος δεν ήταν εύκολο να αποκοπούν από την ψυχή των ανθρώπων, γι’ αυτό πολλά παγανιστικά στοιχεία δευτερευούσης σημασίας μεταλλάχτηκαν και εντάχθηκαν στη νέα πίστη και κυρίως ως φολκλόρ στις λαμπρές πλέον χριστιανικές εορτές. Στην προκείμενη περίπτωση ο προχριστιανικός

καλοσυνάτος γέρος έλαβε χριστιανικό όνομα και εντάχθηκε στη λαϊκή ψυχή ως αναπόσπαστο μέρος της θρησκευτικότητάς της.

        Τα ονόματα που έλαβε, είτε του αγίου Νικολάου, είτε του αγίου Βασιλείου δεν είναι  τυχαία. Οι δύο αυτοί σημαντικοί άγιοι της αρχαίας Εκκλησίας μας υπήρξαν μεγάλοι ανθρωπιστές και κοινωνικοί εργάτες της κοινωνίας. Η άσκηση της φιλανθρωπίας από τον άγιο Νικόλαο, επίσκοπο Μύρων της Λυκίας (+340) υπήρξε παροιμιώδης. Το ιερό του συναξάρι είναι γεμάτο από άπειρα περιστατικά πραγματικής βοήθειας των αναξιοπαθούντων ανθρώπων της ευρύτερης περιοχής της επισκοπής του και από άτεγκτους ελέγχους κατά των αδίκων ισχυρών. Για τους πιστούς ορθοδόξους ο άγιος Νικόλαος είναι ο άγιος της καλοσύνης, του ελέους και της φιλανθρωπίας. Αλλά και ο άγιος Βασίλειος (+379) είναι ο κατεξοχήν κοινωνικός θεωρητικός και πρακτικός πατέρας της Εκκλησίας μας. Ολόκληρη η ζωή του υπήρξε ένας συνεχής αγώνας ανακούφισης της ανθρώπινης ένδειας και δυστυχίας. Η περίφημη «Βασιλειάδα» της Καππαδοκίας, έργο ζωής του αγίου και πρότυπο φιλανθρωπικό ίδρυμα για όλες τις εποχές, μαρτυρεί περίτρανα την υπέρτατη προσφορά του κορυφαίου αυτού εκκλησιαστικού άνδρα. Μέσα στη χριστιανική συνείδηση οι δυο αυτοί κοινωνικοί άγιοι πέρασαν ως οι αέναοι χορηγοί κάθε είδους φιλανθρωπίας και γι’ αυτό οι προχριστιανικοί μυθικοί διανομείς δώρων στους ανθρώπους αντικαταστάθηκαν από αυτούς.

         Κατά την γνώμη μου δεν είναι κακό, κατ’ αρχήν, να καλλιεργείται μέσα στην  λαϊκή ψυχή και ιδιαίτερα στα παιδιά η ιδέα ότι κάποιος άγιος μοιράζει καλοσύνη και αγαθά στους ανθρώπους. Η σκληρή πραγματικότητα μας κάνει να έχουμε την ανάγκη της  εξωπραγματικής και μεταφυσικής βοήθειας. Ο «Αϊ-Βασίλης» είναι ο «από μηχανής θεός» που νικά τις αντικειμενικές δυσκολίες, όπως είναι η ανθρώπινη ανέχεια, και φέρνει (υποτίθεται) την ευτυχία. Το άσχημο της υπόθεσης είναι πως ο ευτραφής «Αϊ-Βασίλης», όπως εικονίζεται, δεν έχει σχέση με τον ασκητικότατο άγιο Βασίλειο, ο οποίος πέθανε νέος, 49 ετών σκελετωμένος και αποκαμωμένος από την αέναη κοινωνική εργασία και προσφορά. Το χειρότερο δε είναι πως η εμπορευματοποίηση των εορτών των Χριστουγέννων μετέβαλλαν αυτόν τον μυθικό έστω «Αϊ – Βασίλη» σε μέσο διαφήμισης των πάσης φύσεως προϊόντων, όπως οινοπνευματωδών ποτών, ακόμα και … γυναικείων εσωρούχων!

        Ζούμε δυστυχώς σε εποχή έντονου καταναλωτισμού. Ύψιστη αξία είναι  πλέον το κέρδος, στο βωμό του οποίου θυσιάζονται τα πάντα. Πίστη στο Θεό, ηθική, σεβασμός της  ανθρώπινης προσωπικότητας είναι παράμετροι υποδεέστεροι της οικονομικής ανάπτυξης, που είναι το υπέρτατο ζητούμενο του σύγχρονου ανθρώπου. Ο σημερινός άνθρωπος επιδιώκει να καλύψει όσο το δυνατόν περισσότερες οικονομικές ανάγκες του, νομίζοντας εσφαλμένα ότι έτσι μπορεί να ικανοποιήσει το υπαρξιακό κενό που έχει στην ψυχή του. Ο Ιησούς Χριστός ο κύριος του κόσμου και της ιστορίας, του οποίου τη θεία Γέννηση εορτάζουμε αυτές τις ημέρες, είναι για εκείνον σχεδόν άγνωστος. Η λυτρωτική Του δωρεά δεν τον αγγίζει καθόλου. Γι’ αυτό αρέσκεται σε λυτρωτικά υποκατάστατα όπως είναι ο μυθικός «Αϊ-Βασίλης» των Χριστουγέννων. Αυτός ο «άγιος» του ταιριάζει, διότι είναι πλασμένος κατ’ εικόνα και ομοίωσή του: καταναλωτικός, ανέμελος, απροβλημάτιστος, χαζοχαρούμενος… Είναι ο νέος τύπος – πρότυπο ανθρώπου της «Νέας Εποχής», ο οποίος λανσάρει τον απροβλημάτιστο (ζωώδη) βίο, υποταγμένο στις «επιταγές» των σύγχρονων καιρών και ο οποίος αναγάγει την κατανάλωση ως ύψιστη αξία. Το ευτραφές ξωτικό – καρικατούρα των εορτών, που ακούει στο όνομα «Αϊ – Βασίλης», δείχνει το δρόμο για έναν τέτοιο τρόπο ζωής, επιφανειακά όμορφο και φανταχτερό, κατά βάθος όμως φρικιαστικό και απάνθρωπο, προμηνύοντας το μέλλον του κόσμου ζοφερό και αβέβαιο!

 

Μέσα στήν Ἐκκλησίαν τοῦ Θεοῦ

Είδαμε το άρθρο στις ΑΚΤΙΝΕΣ

Κυριακή προ των Χριστουγέννων (αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς)

Κυριακή προ των Χριστουγέννων

Κυριακή προ των Χριστουγέννων

Κυριακή προ των Χριστουγέννων (αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς)

«Τοῦ δὲ Ἰησοῦ Χριστοῦ ἡ γέννησις οὕτως ἦν. μνηστευθείσης γὰρ τῆς μητρὸς αὐτοῦ Μαρίας τῷ Ἰωσήφ, πρὶν ἢ συνελθεῖν αὐτοὺς εὑρέθη ἐν γαστρὶ ἔχουσα ἐκ Πνεύματος Ἁγίου» (Ματθ. α΄ 18).

Λίγο νωρίτερα ο ευαγγελιστής είχε αναφέρει τη γενεαλογία του Ιησού ή μάλλον του δίκαιου Ιωσήφ, από τη φυλή Ιούδα του οίκου Δαβίδ. Στη γενεαλογία αυτή ο ευαγγελιστής αναφέρει άντρες που γεννήθηκαν με φυσικό τρόπο από άλλους άντρες, όπως γεννιούνται όλοι οι άνθρωποι στη γη. Και ξαφνικά εξιστορεί τη γέννηση του Χριστού λέγοντας: Τοῦ δὲ Ἰησοῦ Χριστοῦ ἡ γέννησις οὕτως ἦν… θέλοντας μ’ αυτό το «δὲ» να δείξει τον ασυνήθιστο και υπερφυσικό τρόπο της γέννησής Του, που διαφέρει διαμετρικά από τον τρόπο γέννησης όλων των προγόνων του Ιωσήφ που ανέφερε πριν.

Η Μαρία, η μητέρα του, ήταν μνηστευμένη με τον Ιωσήφ. Στα μάτια του κόσμου η μνηστεία αυτή ήταν σαν μια προετοιμασία για έγγαμη ζωή. Στα μάτια του Ιωσήφ και της Μαρίας όμως τα πράγματα δεν έδειχναν έτσι. Η Μαρία ήταν καρπός δακρύων και προσευχής. Αφιερώθηκε στο Θεό από τους γονείς της. Από την πλευρά της η ίδια δέχτηκε με τη θέλησή της την αφιέρωση που έκαναν οι γονείς της, όπως φαίνεται κι από την πολυετή υπηρεσία της στο ναό της Ιερουσαλήμ. Αν είχε ακολουθήσει την κλίση της, σίγουρα θα είχε περάσει το υπόλοιπο του βίου της στο Ναό όπως η προφήτιδα Άννα, η κόρη του Φανουήλ (Πρβλ. Λουκ. β΄ 36-37).

Ο νόμος όμως όριζε διαφορετικά. Κι έτσι έπρεπε να γίνουν τα πράγματα. Αρραβωνιάστηκε με τον Ιωσήφ. Κι αυτό όχι για να ζήσει έγγαμη ζωή, αλλ’ ακριβώς για ν’ αποφύγει το γάμο. Όλες οι λεπτομέρειες της μνηστείας της και το νόημά της υπάρχουν στην παράδοση της Εκκλησίας. Κι αν οι άνθρωποι εκτιμούσαν την παράδοση που αναφέρεται στη Μητέρα του Θεού, στο δίκαιο Ιωσήφ και σ’ όλους εκείνους που εμπλέκονται στο ευαγγέλιο με το θέμα αυτό, όπως εκτιμούν τις άλλες παραδόσεις (μερικές μάλιστα από τις πιο υπερβολικές) για βασιλιάδες, επαναστάτες και σοφούς αυτού του κόσμου, το νόημα της μνηστείας της Παναγίας Παρθένου με τον Ιωσήφ θα ήταν ξεκάθαρο σε όλους.

(Ο άγιος Ιγνάτιος λέει πως η Παρθένος μνηστεύθηκε «ώστε η γέννησή Του να μείνει κρυφή στο διάβολο. Ώστε ο διάβολος να νομίσει πως ο Ιησούς γεννήθηκε από μια έγγαμη γυναίκα, όχι από Παρθένο». Το ίδιο το συναντάμε και στον Ιερώνυμο στα Σχόλια στο Ματθαίο και στον άγιο Γρηγόριο Νεοκαισαρείας στη Δεύτερη Ομιλία στον Ευαγγελισμό).

Πρὶν ἢ συνελθεῖν αὐτοὺς… Τα λόγια αυτά δεν σημαίνουν πως μετά συνήλθαν σαν αντρόγυνο ή πως αυτό βρισκόταν στο νου του ευαγγελιστή. Ο ευαγγελιστής στην περίπτωση αυτή ενδιαφέρεται μόνο να περιγράψει τη γέννηση του Κυρίου Ιησού Χριστού, τίποτ’ άλλο. Τα παραπάνω λόγια τα γράφει για να δείξει πως η γέννησή Του δεν έγινε από μίξη άντρα και γυναίκας. Επομένως τα λόγια του ευαγγελιστή πρέπει να τα εννοήσουμε ως εξής: «καὶ χωρὶς νὰ συνέλθουν μεταξύ τους, εὑρέθη ἐν γαστρὶ ἔχουσα ἐκ Πνεύματος Ἁγίου». Μόνο εκ Πνεύματος Αγίου θα μπορούσε να γεννηθεί Εκείνος που, μέσα στη βασιλεία του σκότους και του πονηρού, έμελλε να ιδρύσει τη Βασιλεία του Πνεύματος του φωτός και της αγάπης. Πώς θα μπορούσε να εκπληρώσει τη θεϊκή αποστολή Του στη γη, αν είχε έρθει όπως όλοι οι φυσιολογικοί άνθρωποι που είναι αιχμαλωτισμένοι από την αμαρτία και δέσμιοι της φθοράς; Θα ήταν τότε σαν να βάζουμε καινούργιο κρασί σε παλιά ασκιά.

Εκείνος που ήρθε για να σώσει τον κόσμο θα είχε κι αυτός έτσι ανάγκη να σωθεί. Ο κόσμος θα μπορούσε να σωθεί μόνο μ’ ένα θαύμα του Θεού. Όλοι οι άνθρωποι στον κόσμο αυτό πίστευαν. Κι όταν το θαύμα του Θεού επιτελέστηκε δεν έπρεπε ν’ αμφισβητηθεί. Έπρεπε να το πιστέψουν και να το εκτιμήσουν, γιατί απ’ αυτό προκύπτει λύτρωση και σωτηρία.

Πώς αντέδρασε ο Ιωσήφ με το που έμαθε για την εγκυμοσύνη της Παρθένου Μαρίας; «Ἰωσὴφ δὲ ὁ ἀνὴρ αὐτῆς, δίκαιος ὢν καὶ μὴ θέλων αὐτὴν παραδειγματίσαι, ἐβουλήθη λάθρᾳ ἀπολῦσαι αὐτήν» (Ματθ. α΄ 19). Όπως βλέπουμε, ενήργησε σύμφωνα με το νόμο του Θεού. Έκανε υπακοή στο θέλημα του Θεού, όπως τουλάχιστον αυτός είχε αποκαλυφθεί στους Ισραηλίτες. Ενήργησε όμως και με ταπείνωση ενώπιον του Θεού.

Ο σοφός Σολομών προειδοποιεί: «Μὴ δικαιοῦ ἔναντι Κυρίου». Μην εφαρμόζεις σκληρή δικαιοσύνη σ’ αυτούς που αμάρτησαν. Νιώσε τη δική σου αδυναμία, τις δικές σου αμαρτίες, και προσπάθησε να ελαφρύνεις τη δικαιοσύνη σου προς τους αμαρτωλούς.

Εμποτισμένος με τέτοιο πνεύμα ο Ιωσήφ, δεν ήθελε να παραδώσει στη δικαιοσύνη την Παρθένο Μαρία για την αμαρτία που υποπτευόταν. Καὶ μὴ θέλων αὐτὴν παραδειγματίσαι, ἐβουλήθη λάθρᾳ ἀπολῦσαι αὐτήν. Η πρόθεσή του αυτή μας δείχνει τι υποδειγματικός άνθρωπος ήταν ο Ιωσήφ. Υποδειγματικός στη δικαιοσύνη και το έλεος, όπως τον ήθελε το πνεύμα του παλιού νόμου. Για τον Ιωσήφ όλα ήταν απλά και καθαρά, όπως στην ψυχή κάθε θεοφοβούμενου ανθρώπου.

Αυτά σκεφτόταν ο Ιωσήφ. Βρήκε έναν πολύ κατάλληλο τρόπο για να δώσει λύση στο πρόβλημα. Ξαφνικά όμως επενέβη ο ουρανός στο σχέδιό του και δέχτηκε μια αναπάντεχη εντολή:

«Ταῦτα δὲ αὐτοῦ ἐνθυμηθέντος ἰδοὺ ἄγγελος Κυρίου κατ᾿ ὄναρ ἐφάνη αὐτῷ λέγων· Ἰωσὴφ υἱὸς Δαυῒδ, μὴ φοβηθεῖς παραλαβεῖν Μαριὰμ τὴν γυναῖκά σου· τὸ γὰρ ἐν αὐτῇ γεννηθὲν ἐκ Πνεύματός ἐστιν Ἀγίου» (Ματθ. α΄ 20). Ο άγγελος του Θεού που λίγο νωρίτερα είχε ανακοινώσει στην Παρθένο την έλευση του Θεανθρώπου στον κόσμο, τώρα έρχεται να ξεκαθαρίσει σ’ αυτόν τα πράγματα. Η αμφιβολία του Ιωσήφ ήταν ένα εμπόδιο σ’ αυτό το σχέδιο. Ένα μεγάλο και επικίνδυνο εμπόδιο που πρέπει να παραμεριστεί. Για να δείξει πόσο εύκολο είναι για τις ουράνιες δυνάμεις να κάνουν πράγματα που είναι πολύ δύσκολα για τους ανθρώπους, ο άγγελος δεν του εμφανίστηκε σε όραμα, αλλά στον ύπνο του, σε όνειρο.

Με τα λόγια αυτά στον Ιωσήφ, τον υιό του Δαβίδ, ο άγγελος θέλησε από τη μια να τον επιβραβεύσει κι από την άλλη να τον προειδοποιήσει. Σαν απόγονος του Βασιλιά Δαβίδ πρέπει να χαρείς περισσότερο από κάθε άλλον άνθρωπο για το μυστήριο αυτό και πρέπει να το κατανοήσεις καλύτερα από κάθε άλλον.

Γιατί όμως ο άγγελος αποκαλεί την Παρθένο γυναίκα του; Μὴ φοβηθεῖς παραλαβεῖν Μαριὰμ τὴν γυναῖκά σου, του είπε. Με τον ίδιο τρόπο που ο Κύριος είπε στη μητέρα Του από το σταυρό: «Γύναι, ἴδε ὁ υἱός σου», και στο μαθητή Του, «ἰδοὺ ἡ μήτηρ σου» (Ἰωάν. ιθ΄ 26-27). Ο ουρανός δε λέει παραπανίσια λόγια. Κι αν αυτό δεν ήταν απαραίτητο, γιατί να το πει ο άγγελος; Αν το γεγονός ότι ο άγγελος αποκάλεσε τη Μαρία γυναίκα του Ιωσήφ έχει γίνει πέτρα σκανδάλου σε μερικούς άπιστους, αυτό είναι μια άμυνα της αγνότητας εναντίον της ανηθικότητας. Γιατί τα λόγια του Θεού δεν απευθύνονται μόνο σε ανθρώπους, αλλά σ’ όλους τους κόσμους, αγαθούς και πονηρούς. Εκείνος που θέλει να εισχωρήσει στην καρδιά των μυστηρίων του Θεού, τότε θα πρέπει να βλέπει και με το μάτι του Θεού όλα τα πράγματα, ορατά και αόρατα.

«Τὸ γὰρ ἐν αὐτῇ γεννηθὲν ἐκ Πνεύματός ἐστιν Ἀγίου». Αυτή είναι θεϊκή ενέργεια, όχι ανθρώπινη. Μην προσέχεις τη φύση, μη φοβάσαι τους νόμους της. Αυτή είναι ενέργεια Εκείνου που είναι μεγαλύτερος από τη φύση, ισχυρότερος από το νόμο. Χωρίς αυτόν δε θα υπήρχε φύση, ούτε και νόμος της βέβαια.

Απ’ όσα είπε ο άγγελος στον Ιωσήφ είναι φανερό πως η Παρθένος Μαρία δεν του είχε πει τίποτα για την προηγούμενη συνάντησή της με τον αρχάγγελο Γαβριήλ. Είναι φανερό επίσης πως τώρα, που ο Ιωσήφ θέλησε να την διώξει, δε δικαιολογήθηκε με κανένα τρόπο. Το μήνυμα του αγγέλου, όπως κι όλα τα ουράνια μυστήρια που της αποκαλύπτονταν στη συνέχεια, η Μαρία τα «διετήρει… ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτῆς» (Λουκ. β΄ 51).

Ο φόβος του Θεού κι η υπακοή της σ’ Αυτόν την έκαναν να μην τη νοιάζει αν ταπεινώνεται μπροστά στους ανθρώπους. «Αν τα βάσανά μου είναι ευάρεστα στο Θεό, γιατί να μην τα υπομείνω;» έλεγε κάποιος από τους αγίους Μάρτυρες αργότερα. Η πάναγνη Παρθένος που ζούσε με αδιάλειπτη προσευχή και θεωρία του Θεού σίγουρα θα μπορούσε να πει: «Αν η ταπείνωσή μου είναι ευάρεστη στο Θεό, γιατί να μην την υπομείνω; Μου αρκεί να είμαι δίκαιη ενώπιον του Θεού, που ετάζει καρδίας, κι ο κόσμος ας μου συμπεριφερθεί όπως θέλει». Γνώριζε καλά πως ο κόσμος δε θα μπορούσε να της κάνει τίποτα αν ο Θεός δεν το επέτρεπε. Τι γνήσια ταπείνωση είναι αυτή, τι θαυμαστή αφοσίωση στο θέλημά Του! Αλλά και τι ηρωικό φρόνημα διακρίνει κανείς σε μια λεπτή κι ευαίσθητη παρθένο!

Οι αμαρτωλοί, σήμερα όπως και παλιά, καλούν ψευδομάρτυρες για να τους δικαιώσουν. Η Παρθένος Μαρία, αντίθετα, δεν είχε κανέναν άνθρωπο να μαρτυρήσει υπέρ της, αλλά ούτε και προσπάθησε να δικαιολογηθεί. Μάρτυρα είχε μόνο τον παντοδύναμο Θεό. Δεν ταράχτηκε, έμεινε ήρεμη και σιωπηλή. Περίμενε μόνο το Θεό να την δικαιώσει, όποτε Εκείνος το έκρινε. Κι ο Θεός δεν άργησε να δικαιώσει την εκλεκτή Του. Ο ίδιος άγγελος που της είχε αποκαλύψει το μέγα μυστήριο της σύλληψής της, έσπευσε τώρα να μιλήσει εκ μέρους της σιωπηλής Παρθένου. Κι αφού εξήγησε στον Ιωσήφ όσα είχαν προηγηθεί, ο άγγελος του Θεού προχώρησε και του εξήγησε αυτό που έπρεπε να γίνει:

«Τέξεται δὲ υἱὸν καὶ καλέσεις τὸ ὄνομα αὐτοῦ Ἰησοῦν· αὐτὸς γὰρ σώσει τὸν λαὸν αὐτοῦ ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν αὐτῶν» (Ματθ. α΄ 21). Λέει ο ιερός Χρυσόστομος: «Δεν είπε ο άγγελος, θα σου κάνει γιο, αλλά τέξεται, θα γεννήσει. Γιατί ο Yιός αυτός δεν προοριζόταν μόνο για εκείνον, αλλά και για τον κόσμο ολόκληρο». Ο άγγελος είπε στον Ιωσήφ να φερθεί στο Νεογέννητο σα να ’ταν πραγματικός του πατέρας.

Και καλέσεις το όνομα αυτού, του είπε. «Ιησούς» σημαίνει «Σωτήρ». Γι’ αυτό κι η επόμενη παράγραφος αρχίζει με το «αὐτὸς γὰρ», που είναι αιτιολογικό. Γιατί Αυτός θα σώσει. Εξηγεί έτσι γιατί παίρνει την εντολή να τον ονομάσει Ιησού, δηλαδή Σωτήρα.

Ο αρχάγγελος είναι αληθινός αγγελιοφόρος του Θεού. Αυτά που λέει, του τα είπε ο Θεός. Βλέπει την αλήθεια του Θεού. Γι’ αυτόν η φύση κι οι νόμοι της είναι σα να μην υπάρχουν. Το μόνο που γνωρίζει είναι η παντοδυναμία του ζώντος Θεού, όπως κάποτε τη γνώριζε κι ο Αδάμ. Λέγοντας «αὐτὸς γὰρ σώσει τὸν λαὸν αὐτοῦ ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν αὐτῶν», ο αρχάγγελος αποκάλυψε το μέγιστο έργο του Χριστού. Ο Χριστός έπρεπε να έρθει για να σώσει τον κόσμο όχι από κάποιο εξωτερικό κακό αλλά από το μέγιστο κακό: την αμαρτία. Γιατί η αμαρτία είναι η πηγή κάθε κακού στον κόσμο. Ο Χριστός ήρθε για να σώσει το δέντρο της ανθρωπότητας όχι από κάποιο πλήθος κάμπιες που κατατρώγουν τα φύλλα του κάθε χρόνο, αλλά από το σκουλήκι που καταστρέφει τις ρίζες του και το μαραίνει.

Δεν ήρθε για να σώσει τον άνθρωπο από τους ανθρώπους, το λαό από τους λαούς, αλλά να σώσει όλους τους ανθρώπους κι όλους τους λαούς από το σατανά, τον σπορέα κι αρχηγό της αμαρτίας. Δεν ήρθε σαν τους Μακκαβαίους ή τον Βαραββά για να ξεσηκώσει επανάσταση εναντίον των Ρωμαίων που καταπίεζαν τους Ισραηλίτες και τους δυνάστευαν. Ήρθε ως αθάνατος και παγκόσμιος γιατρός, μπροστά στον Οποίο έρχονταν Ισραηλίτες και Ρωμαίοι, Έλληνες και Αιγύπτιοι κι όλοι οι άλλοι λαοί της γης, άρρωστοι και ταλαίπωροι, για ν’ απαλλαγούν από τον ένα και μόνο ιό: την αμαρτία. Ο Χριστός εκπλήρωσε αργότερα στο ακέραιο την προφητεία του αρχάγγελου. «Ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι», ήταν η νικηφόρα διακήρυξή Του σε όλη τη διάρκεια της επίγειας διακονίας Του στους ανθρώπους. Τα λόγια αυτά περιέχουν μέσα τους τόσο τη διάγνωση της αρρώστιας όσο και τη θεραπεία. Αμαρτία είναι η διάγνωση της αρρώστιας. Άφεση αμαρτιών είναι η θεραπεία. Ο Ιωσήφ ήταν ο πρώτος θνητός της Νέας Κτίσης που αξιώθηκε να γνωρίσει τον αληθινό σκοπό της έλευσης του Μεσσία και την αληθινή φύση της διακονίας Του.

Άγιος Νικόλαος Αχρίδος(Βελιμίροβιτς)

Πρωινή προσευχή αγίου Σωφρονίου του Έσσεξ.

προσευχή αγίου Σωφρονίου του Έσσεξ
Πρωινή προσευχή αγίου Σωφρονίου του Έσσεξ.

Αἰώνιε Κύριε, Δημιουργὲ τῶν ἁπάντων,
ὁ καλέσας με εἰς τὴν ζωὴν ταύτην τῇ ἀνεξερευνήτῳ Σου ἀγαθότητι· ὁ δούς μοι τὴν Χάριν τοῦ Βαπτίσματος καὶ τὴν σφραγῖδα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος·
ὁ κοσμήσας με τῇ ἐπιθυμίᾳ τοῦ ἀναζητεῖν Σε, τὸν μόνον ἀληθινὸν Θεόν, ἐπάκουσον τῆς δεήσεώς μου.

Ὁ Θεός μου, οὐκ ἔχω ζωήν, φῶς, χαράν, σοφίαν, δύναμιν ἄνευ Σοῦ.
Ἀλλὰ Σὺ εἶπας τοῖς μαθηταῖς Σου: «Πάντα ὅσα ἐὰν αἰτήσητε ἐν τῇ προσευχῇ πιστεύοντες, λήψεσθε».
Ὅθεν τολμῶ ἐπικαλεῖσθαί Σε: Καθάρισόν με ἀπὸ παντὸς μολυσμοῦ σαρκὸς καὶ πνεύματος.
Δίδαξόν με πῶς δεῖ προσεύχεσθαι.

Εὐλόγησον τὴν ἡμέραν ταύτην ἣν ἐχάρισάς μοι, τῷ ἀναξίῳ δούλῳ Σου.
Ἰκάνωσόν με τῇ δυνάμει τῆς Χάριτός Σου ἀδιαλείπτως ὁμιλεῖν καὶ ἐργάζεσθαι πρὸς τὴν Σὴν δόξαν ἐν πνεύματι καθαρότητος, ταπεινώσεως, ὑπομονῆς, ἀγάπης, εὐγενείας, εἰρήνης, ἀνδρείας καὶ σοφίας, ἐπιγινώσκειν ἀεὶ τὴν ἁπανταχοῦ παρουσίαν Σου.

Κύριε ὁ Θεός, δεῖξόν μοι τὴν ὁδὸν τοῦ θελήματός Σου ἐν τῇ ἀπείρῳ Σου ἀγαθότητι καὶ ἀξίωσόν με πορεύεσθαι ἐνώπιόν Σου χωρὶς ἁμαρτίας.

Καρδιογνῶστα Κύριε, Σὺ ἐπιγινώσκεις πᾶσάν μου ἔνδειαν, Σὺ γινώσκεις τὴν τυφλότητα καὶ τὴν ἄγνοιάν μου, Σὺ γινώσκεις τὴν ἀστάθειαν καὶ τὴν διαφθορὰν τῆς ψυχῆς μου.
Ἀλλ᾿ οὐδ᾿ ὁ πόνος οὐδ᾿ ἡ ἀγωνία ἡ ἐμὴ κεκρυμμένα Σοὶ τυγχάνει.
Ἐπάκουσον τῆς δεήσεώς μου καὶ δίδαξόν με τῷ Πνεύματί Σου τῷ Ἁγίῳ, ὁδὸν ἐν ᾗ πορεύσομαι.
Μὴ ἐγκαταλείψης με, ὅτι ἡ διεφθαρμένη μου θέλησις ὁδηγήσῃ με πρὸς ἄλλας ὁδούς, ἀλλὰ βιαίως ἐπανάγαγέ με πρὸς Σέ.

Δός μοι, τῇ δυνάμει τῆς Σῆς ἀγάπης, στερεωθῆναι με εἰς τὸ ἀγαθόν.
Φύλαξόν με ἀπὸ παντὸς λόγου ἢ ἔργου ψυχοφθόρου, ἀπὸ πάσης ἐσωτερικῆς καὶ ἐξωτερικῆς κινήσεως μὴ εὐαρέστου ἐνώπιόν Σου καὶ ἐπιβλαβοῦς διὰ τὸν ἀδελφόν μου.
Δίδαξόν με πως δεῖ καί τί με δεῖ λαλεῖν.
Ἐὰν τὸ Σὸν θέλημά ἐστι τοῦ μὴ ἀποκριθῆναι μὲ δός μοι πνεῦμα εἰρηναίας σιωπῆς, ἀλύπου καὶ ἀκινδύνου διὰ τὸν ἀδελφόν μου.

Νομοθέτησόν με ἐν τῇ τρίβῳ τῶν ἐντολῶν Σου καὶ ἕως ἐσχάτης μου ἀναπνοῆς μὴ ἐπιτρέψῃς παρεκκλίναι με ἀπὸ τοῦ Φωτὸς τῶν προσταγμάτων Σου, ἕως ὅτου καταστῶσιν ὁ μοναδικὸς νόμος πάσης ὑπάρξεώς μου, προσκαίρου τε καὶ αἰωνίου.

Δέομαί Σου ὁ Θεὸς ἐλέησόν με.
Λύτρωσαί με ἀπὸ τῆς θλίψεως καὶ ἀθλιότητός μου καὶ μὴ ἀποκρύψῃς ἀπ᾿ ἐμοῦ τὴν ὁδὸν τῆς σωτηρίας. Ἐν τῇ ἀφροσύνῃ μου, ὁ Θεός, περὶ πολλῶν καὶ μεγάλων δέομαί Σου, γινώσκων ἀεὶ τὴν ἐμὴν κακότητα, τὴν ἀδυναμίαν καὶ φαυλότητα κράζω Σοι: ἐλέησόν με.

Μὴ ἀπορρίψης μὲ ἀπὸ τοῦ Προσώπου Σου ἕνεκεν τῆς ἀλαζονείας μου.
Δὸς καὶ αὔξησον ἐν ἑμοὶ τῷ ἀχρείῳ τὴν δύναμιν τοῦ ἀγαπᾶν Σε, κατὰ τὰς ἐντολάς Σου, ἐξ ὅλης τῆς καρδίας μου, ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς μου, ἐξ ὅλης τῆς διανοίας μου, ἐξ ὅλης τῆς ἰσχύος μου, καὶ δι᾿ ὅλου τοῦ εἶναί μου.
Ναί, ὁ Θεός, δίδαξόν με δικαίαν κρίσιν καὶ γνῶσιν τῷ Πνεύματί Σου τῷ Ἁγίῳ.
Δός μοι τοῦ γνῶναι τὴν Ἀλήθειάν Σου προτοῦ μὲ ἀπελθεῖν ἐκ τῆς ζωῆς ταύτης.
Παράτεινον τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς μου ἕως ὅτου Σοὶ προσφέρω μετάνοιαν ἀληθινήν.
Μὴ ἀναγάγῃς με ἐν ἡμίσει ἡμερῶν μου μηδὲ ἐν ᾧ ὁ ἐμὸς νοῦς τετυφλωμένος ἐστί.
Καὶ ὅταν εὐδοκήσης ἐλθεῖν τὸ τέλος τῆς ζωῆς μου προγνώρισόν μοι τὸν θάνατον, ἵνα ἡ ψυχή μου ἑτοιμασθῇ πρὸς συνάντησίν Σου.

Ἔσο μετ᾿ ἐμοῦ, Κύριε, ἐν ἐκείνῃ τῇ ὥρᾳ τῇ φοβερᾷ καὶ ἀπόδος μοι τὴν ἀγαλλίασιν τοῦ Σωτηρίου Σου.
Καθάρισόν με ἀπὸ παντὸς ἁμαρτήματος φανεροῦ καὶ ἀποκρύφου, ἀπὸ πάσης ἀνομίας κεκρυμμένης ἐν ἑμοὶ καὶ δώρησόν μοι καλὴν ἀπολογίαν ἐνώπιον τοῦ φοβεροῦ βήματός Σου.

Ὁ Θεός, κατὰ τὸ μέγα ἔλεός Σου καὶ τὴν ἄμετρον φιλανθρωπίαν Σου, ἐπάκουσον τῆς δεήσεώς μου.

πηγή

Πρωινή προσευχή αγίου Σωφρονίου του Έσσεξ.
Πρωινή προσευχή αγίου Σωφρονίου του Έσσεξ.

Ἅμα βλέπετε ὅτι ὁ Θεός μαζεύει τούς “δικούς” Του…. (Δ. Παναγόπουλος)

Ἅμα βλέπετε ὅτι ὁ Θεός

Ἅμα βλέπετε ὅτι ὁ Θεός μαζεύει τούς “δικούς” Του….

Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυκας ( 1916 – 1982)

Ἅμα βλέπετε ὅτι ὁ Θεός μαζεύει τούς "δικούς" Του.... (Δ. Παναγόπουλος)
Άμα βλέπετε ότι ο Θεός μαζεύει τους “δικούς” Του, να περιμένετε “ξύλο” (δοκιμασίες μεγάλες).

Και τους μαζεύει ο Θεός, για να μην βρεθούν άνθρωποι να Τον κρατήσουν στην “οργή” Του.

Είναι σαν να πάει ο πατέρας να χτυπήσει το παιδί όταν φταίει και πάει και η μητέρα να το προστατέψει.

Και λέει ο πατέρας στη μητέρα:

– Φεύγα από μπροστά μου…


 http://apantaortodoxias.blogspot.com , http://hristospanagia3.blogspot.com,https://panagia-ierosolymitissa.blogspot.com

Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυκας (1916 – 1982)

Δημοφιλή Άρθρα

Τα αγαπημένα σας

κυριαρχείται από ακάθαρτα πνεύματα

Ο οικουμενισμός κυριαρχείται από ακάθαρτα πνεύματα ~ Άγιος Εφραίμ Κατουνακιώτης

0
Ο οικουμενισμός κυριαρχείται από ακάθαρτα πνεύματα ~ Άγιος Εφραίμ Κατουνακιώτης Μαρτυρία στόν καθηγητή κ. Δημ. Τσελεγγίδη   ....Στή συνέχεια, θά πῶ κάτι, τό ὁποῖο ἔχει νά κάνει...