Ορθοδοξία

Αρχική Ορθοδοξία Σελίδα 49

«Πῶς ἐπιδείξῃ διὰ τῶν ἔργων τὴν πίστιν; Ἐὰν καταφρονῇς θανάτου.» (Ι. Λίτινας)

πίστιν

«Πῶς ἐπιδείξῃ διὰ τῶν ἔργων τὴν πίστιν; Ἐὰν καταφρονῇς θανάτου.» (Ι. Λίτινας)

Εσχάτως τέθηκε το ερώτημα:

«Γιατί είναι αμαρτία το να φοράμε μάσκα μέσα στο ναό και δεν είναι αμαρτία το να φορέσουμε μία ζακέτα στην Εκκλησία, για να προφυλαχθούμε από το κρύο;»

Πάνω σε αυτό το προβληματισμό θα θέλαμε να καταθέσουμε κάποιες ταπεινές σκέψεις.

 Η χρήση μάσκας μέσα στο ναό και μάλιστα κατά την τέλεση και συμμετοχή στην κοινή λατρεία, με πρόσχημα την προφύλαξη από τον κορονοϊό, ως πρωτοφανής στη δισχιλιετή ιστορία της Εκκλησίας με πείρα πολύ φονικότερων ιών, συνιστά σαφέστατη εισαγωγή καινοτομίας που αθετεί την εκκλησιαστική παράδοση κατά την οποία η προσευχή και η λατρεία τελείται με ακάλυπτο πρόσωπο.

Κάθε καινοτομία όμως και αθέτηση της Ι.Παραδόσεως καταδικάζεται από την Z’ Οικουμενική Σύνοδο με βαρύτατες τιμωρίες στους επινοούντας και εφαρμόζοντας αυτές κληρικούς με καθαίρεση, στους λαϊκούς και μοναχούς δε με αφορισμό.[1]

Η ζακέτα και το πανωφόρι ως ενδύματα για την προφύλαξη από το ψύχος και την κάλυψη της γύμνιας μέσα στο ναό, δεν συνιστά καμία καινοτομία. Δεν εμποδίζει τον ασπασμό των αγίων εικόνων, των ιερών λειψάνων και της χειρός του ιερέως όπως συμβαίνει με τη χρήση μάσκας, δεν παραβιάζει κάποια εντολή, δεν καθιστά τον χρήστη τους ασεβή και δεν αθετεί καμία παράδοση.  Δεν αντιβαίνει επίσης σε καμία θεολογική αναφορά, συμβολισμό και διδασκαλία όπως δυστυχώς συμβαίνει με τη χρήση μάσκας. Θα λέγαμε μάλιστα ότι η χρήση πανωφορίου προτρέπεται και ευαγγελικώς, όταν διδάσκεται η ολιγάρκεια : «ἔχοντες δὲ διατροφὰς καὶ σκεπάσματα, τούτοις ἀρκεσθησόμεθα» (Τιμ.Α’ 6,8).

 Η προφύλαξη από το ψύχος δεν έχει καμία απολύτως ομοιότητα με τη προφύλαξη από τον κορωνοϊό στο ναό ένεκεν φόβου θανάτου ή φιλοζωΐας ή πειθαρχίας σε ανθρώπινα προστάγματα «ειδικών», αιτίες που ο Χριστός και οι Πατέρες καταδικάζουν απερίφραστα.

 Λέει ο ιερός Χρυσόστομος:

«Ζῶντες μὲν γὰρ, καὶ ψύχους ἕνεκεν καὶ εὐσχημοσύνης, δεόμεθα τῆς τῶν ἱματίων περιβολῆς» (PG 59,466).

Εφ’ όσον ζούμε χρειαζόμαστε τα ρούχα λόγω του ψύχους και για λόγους ευσχημοσύνης.

Για το φόβο του θανάτου όμως, (βλ.κορωνοϊού), ο ίδιος Άγιος μας νουθετεί να τον καταφρονούμε καθώς αυτό αποτελεί έμπρακτη ένδειξη απέναντι στο Χριστό ότι είμαστε αληθινοί χριστιανοί και πιστεύουμε σ’ Εκείνον. Αυτή η καταφρόνηση του θανάτου μας ξεχωρίζει από τους απίστους. Ποία συγχώρεση θα έχουμε, αν φοβόμαστε το θάνατο όπως οι άπιστοι, ενώ έχουμε λάβει την ελπίδα της αναστάσεως;

«Εἰ Χριστιανὸς εἶ, πίστευε τῷ Χριστῷ· εἰ πιστεύεις τῷ

Χριστῷ, διὰ τῶν ἔργων ἐπίδειξόν μοι τὴν πίστιν.

Πῶς δὲ ἐπιδείξῃ διὰ τῶν ἔργων τὴν πίστιν; Ἐὰν καταφρονῇς θανάτου.

Καὶ γὰρ καὶ ταύτῃ διεστήκαμεν τῶν ἀπίστων.

Ἐκεῖνοι μὲν γὰρ καλῶς φοβοῦνται  τὸν θάνατον,

ἀναστάσεως γὰρ  ἐλπίδα οὐκ ἔχουσι· σὺ δὲ ὁ πρὸς βελτίονα

ὁδεύων ὁδὸν, καὶ περὶ τῆς ἐλπίδος τῆς ἐκεῖ φιλοσοφεῖν

ἔχων, ποίαν ἂν ἔχοις συγγνώμην, περὶ ἀναστάσεως μὲν θαῤῥῶν,  

ὁμοίως δὲ τοῖς ἀπιστοῦσι  τῇ ἀναστάσει τὸν θάνατον δεδοικώς;» (PG 49,71)

Ποία καταφρόνηση του θανάτου επιδεικνύεται άραγε ενώπιον του Χριστού, όταν μέσα στο χώρο που κατοικεί και μας προσφέρεται Αυτός, η όντως Ζωή, εμείς φοράμε μάσκα από φόβο μην μολυνθούμε; Είναι δυνατόν να βλέπαμε ποτέ με τα σωματικά μας μάτια τον Χριστό μέσα στον Οίκο Του, να στεκόμαστε δίπλα Του και εμείς να φοράμε μάσκα δήθεν για προφύλαξη από τον κορωνοϊό; Ταπεινώς φρονούμε ότι και ένας άπιστος ακόμα, μπροστά σε ένα τέτοιο θέαμα με τις μυριάδες αγγέλων , Αγίων, την Παναγία και το Χριστό ενώπιόν του και γύρω του μέσα στη Θεία Λειτουργία, θα πέταγε τη μάσκα και θα γινόταν θερμός πιστός. Φαίνεται όμως πως έχουμε τυφλωθεί και δεν βλέπουμε παρά μόνο με τα σωματικά μάτια. Τον Χριστό παρόντα δεν Τον βλέπουμε για να σταθούμε μετά δέους μπροστά Του, «πάσαν την βιωτικήν αποθέμενοι μέριμναν», ενώ τον επίσης αόρατο κορωνοϊό τον «βλέπουμε» μέσα στο ναό, τον τρέμουμε, θεωρούμε σχεδόν βεβαία την παρουσία του και λαμβάνουμε κάθε προστατευτικό μέτρο!  Γι’ αυτό λέγει ο Κύριος:

«εἰς κρῖμα ἐγὼ εἰς τὸν κόσμον τοῦτον ἦλθον, ἵνα οἱ μὴ βλέποντες βλέπωσι καὶ οἱ βλέποντες τυφλοὶ γένωνται» (Ιω.9,39)

Και πάλι διδάσκει ο χρυσορρήμων Άγιος, πως ο Θεός θέλει να μη λυπούμεθα το σώμα μας. Ό,τι κακό κι αν μας κάνουν. Διότι αυτό σημαίνει το «απαρνησάσθω εαυτόν». Να  εκδίδουμε εαυτούς σε κινδύνους , σε αγώνες για τον Χριστό και σαν εκεί που πάσχει κάποιος άλλος. Και δεν είπε «αρνησάσθω»  αλλά «απαρνησάσθω» για να φανερώσει την υπερβολή του πράγματος. Και αράτω τον σταυρόν αυτού. Είδες πως εξόπλισε ο Βασιλεύς των Ουρανών τον ακόλουθο στρατιώτη Του; Δεν μας έδωσε -συνεχίζει-  ούτε θυρεό, ούτε κράνος, (ούτε μάσκα θα προσθέταμε), ούτε τόξο, ούτε ασπίδα για το σώμα, και τις κνήμες, αλλά αυτό που είναι πολύ ισχυρότερο: Την ασφάλεια που δίδει ο σταυρός! Το σύμβολο της νίκης κατά των δαιμόνων . Αυτό το σύμβολο είναι μάχαιρα, ασπίδα, θώρακας που προστατεύει το σώμα, κράνος, κνημίδα που προστατεύει τα πόδια ,  φρούριο ασφαλὲς, λιμάνι, καταφυγὴ, στεφάνι νίκης, ἔπαθλο, ο θησαυρὸς πάντων των αγαθών των τωρινών και των μελλοντικών:

«Οὕτω τοίνυν βούλεται τοῦ σώματος ἀφειδεῖν τοῦ ἡμετέρου ὁ Θεὸς, ἵνα κἂν μαστίζωσιν ἡμᾶς δι’ αὐτόν τινες, κἂν κολάζωσι, κἂν ἐλαύνωσι, κἂν ἄλλο τι ποιῶσι, μὴ φειδώμεθα. Τοῦτο γάρ ἐστιν ἀρνήσασθαι· τουτέστι, μηδὲν ἐχέτω πρὸς ἑαυτὸν, ἀλλ’ ἐκδιδότω ἑαυτὸν τοῖς κινδύνοις, τοῖς ἀγῶσι, καὶ ὡς ἑτέρου πάσχοντος, οὕτω διακείσθω. Καὶ οὐκ εἶπεν, ἀρνησάσθω ἑαυτὸν, ἀλλ’, Ἀπαρνησάσθω, μικρᾷ ταύτῃ προσθήκῃ πολλὴν ἐμφαίνων τὴν ὑπερβολήν. Καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ. Εἶδες πῶς καθώπλισε τὸν ἑπόμενον αὐτῷ στρατιώτην ὁ τῶν οὐρανῶν βασιλεύς; Οὐ θυρεὸν ἔδωκεν, οὐ κράνος, οὐ τόξον, οὐ θώρακα, οὐ κνημῖδα, οὐκ ἄλλο τι τῶν  τοιούτων οὐδὲν, ἀλλ’ ὃ πάντων τούτων ἐστὶν ἰσχυρότερον, τὴν ἀσφάλειαν τὴν ἀπὸ τοῦ σταυροῦ, τὸ σύμβολον τῆς κατὰ τῶν δαιμόνων νίκης. Τοῦτο μάχαιρα, τοῦτο ἀσπὶς, τοῦτο θώραξ, τοῦτο κράνος, τοῦτο κνημὶς, τοῦτο φρούριον ἀσφαλὲς, τοῦτο λιμὴν, τοῦτο καταφυγὴ, τοῦτο στέφανος, τοῦτο ἔπαθλον, τοῦτο τῶν ἀγαθῶν ἁπάντων θησαυρὸς, καὶ τῶν νῦν καὶ τῶν ἐσομένων ποτέ.»  (PG 52,837-8)

Ποιος φόβος λοιπόν και ποιος κίνδυνος μπορεί να σταθεί κάνοντας το σημείο του σταυρού που μας χάρισε ο Κύριός μας;

«Δείτε πόσα κατόρθωσε ο Σταυρός Μου», μας λέει ο Χριστός, «κάνετε τα ίδια και θα κατορθώσετε αυτά που επιθυμείτε.» Και τι σημαίνει το «αράτω τον σταυρόν αυτού και ακολουθείτω μοι;» Μήπως το να βαστάζουμε ο καθένας μας το ξύλο; Οχι, σε καμία περίπτωση. Ἀλλά πρὸς τοὺς κινδύνους να είμαστε παρατεταγμένοι, ἕτοιμοι καθημερινώς προς σφαγὴν καὶ θάνατον , μη προσδοκώντας ότι η ζωή μας θα διαρκέσει μέχρι το εσπέρας:

«Καθάπερ γάρ τις ὅπλον ἰσχυρὸν λαβὼν, καὶ τοῖς αὑτοῦ δίδωσι στρατιώταις,

οὕτω καὶ ὁ Χριστός. Ἴδετε, φησὶ, τὸν ἐμὸν σταυρὸν ὅσα ἤνυσε·

ποιήσατε καὶ ὑμεῖς τοιαῦτα, καὶ ἀνύσατε τοιαῦτα ὅσα βούλεσθε.

Καίτοι γε καὶ ἀλλαχοῦ καὶ μείζονα τούτων ἐπηγγείλατο λέγων·

Ὁ πιστεύων εἰς ἐμὲ, τὰ ἔργα ἃ ἐγὼ ποιῶ, κἀκεῖνος ποιήσει, καὶ

μείζονα τούτων ποιήσει. Τί δέ ἐστιν αὐτὸ τὸ ῥητὸν,   

τὸ, Ἀράτω τὸν σταυρὸν αὑτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω

μοι; Ἆρα ἵνα τὸ ξύλον βαστάζωμεν ἕκαστος; Οὐδαμῶς· ποία γὰρ ἀρετὴ τοῦτο;

Ἀλλ’ ἵνα πρὸς τοὺς κινδύνους ὦμεν παρατεταγμένοι, τὸ αἷμα ἡμῶν ἐν

ταῖς ψυχαῖς περιφέροντες, πρὸς σφαγὴν καὶ θάνατον 

ἕτοιμοι καθημερινὸν, οὕτως ἅπαντα πράττοντες, ὡς

μηδέπω προσδοκᾷν μέχρι τῆς ἑσπέρας τὴν ἡμετέραν

διαρκέσαι ζωὴν, ὡς ἀποθανούμενοι πάντως.» (PG 52,838)

Και τι θέλει να σου πει με την προσταγή «Αράτω» ; Ότι έτσι πρέπει να είσαι πρόθυμος ακόμα και να σε σφάξουν και σταυρώσουν, λέγει ο Άγιος, όπως εκείνος που βαστάζει τον σταυρό του επὶ των ώμων· τόσο κοντά πρέπει να θεωρείς ότι βρίσκεσαι στο θάνατο. Μπροστά σε έναν τέτοιο πιστό άπαντες καταπλήττονται· κανένας άλλος δεν προκαλεί τόσο φόβο, ούτε και οι εξοπλισμένοι με μύρια όπλα ανθρώπινα, όσον αυτός που είναι ελεύθερος από το φόβο του θανάτου. Τίποτα άλλο δεν καταφέρνει να διώξει το θάνατο, όσο το να τον καταφρονείς. Και αυτό βεβαίως όταν ακολουθώντας τον Χριστό, ασκείς την αρετή, είσαι επιεικής, σώφρων και ταπεινός. Είδες του σταυρού τη βοήθεια και πόσα πολλά έχει τη δύναμη να πραγματοποιήσει ακόμα και σε μας τους δούλους; Αυτό το φρόνημα έκανε τον Πέτρο κορυφαίο και τον Παύλο τόσο μεγάλο λέγοντα:  «Τίς ἡμᾶς χωρίσει ἀπὸ τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ; θλίψις, ἢ στενοχωρία, ἢ κίνδυνος, ἢ μάχαιρα;» Αυτό το φρόνημα και τους νηστεύοντας όχι μόνο έναντι των τροφών κατέστησε ανδρείους, αλλά και έναντι των παθών»:

«Τί δέ ἐστιν, Ἀράτω; Οὕτως ἔστω

πρόθυμος εἰς τὸ σφαγιασθῆναι καὶ σταυρωθῆναι, φη-

σὶν, ὡς ἐκεῖνος ὁ βαστάζων ἐπὶ τῶν ὤμων· οὕτως ἐγ-

γὺς εἶναι νομιζέτω τοῦ θανάτου. Τὸν τοιοῦτον ἅπαν-

τες καταπλήττονται· οὐ γὰρ οὕτω δεδοίκαμεν τοὺς

μυρίοις πεφραγμένους ὅπλοις ἀνθρωπίνοις, καὶ ἐπὶ

ἀνδρείᾳ τοσαύτῃ τετειχισμένους, ὡς τοῦτον ἐπ’ ἐλευ-

θερίᾳ. Οὐδὲν γὰρ οὕτω ποιεῖ θάνατον ἐκφυγεῖν, ὡς τὸ

καταφρονεῖν θανάτου. Ἵνα δὲ μηδεὶς νομίσῃ τοῦτο

μόνον ἀρκεῖν, τὸ πρὸς θάνατον ἑτοίμους εἶναι (εἰσὶ

γὰρ καὶ λῃσταὶ καὶ γόητες τοιοῦτοι καὶ μιαιφόνοι

πάντες), διὰ τοῦτο προσέθηκε· Καὶ ἀκολουθείτω μοι.

Οὐ τὸν ἀνδρεῖον ζητῶ, φησὶ, μόνον, οὐδὲ τὸν ἀκα-

τάπληκτον πρὸς τὴν τελευτὴν τοῦ βίου, ἀλλὰ τὸν

ἐπιεικῆ καὶ σώφρονα καὶ μέτριον, καὶ πάσης γέμοντα

ἀρετῆς. Εἶδες σταυροῦ διακονίαν οὐκ ἐπὶ τοῦ Δεσπό-

του μόνου, ἀλλὰ καὶ ἐπὶ τῶν δούλων τοσαῦτα ἰσχύου-

σαν; Τοῦτο Πέτρον κορυφαῖον εἰργάσατο· τοῦτο

Παῦλον τοσοῦτον ἐποίησε. Διὸ καὶ ἔλεγε·

Τίς ἡμᾶς χωρίσει ἀπὸ τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ;

θλίψις, ἢ στενοχωρία, ἢ κίνδυνος, ἢ μάχαιρα; Τοῦτο καὶ

τοὺς νηστεύοντας οὐχὶ βρωμάτων μόνον, ἀλλὰ καὶ

παθῶν ἀνδρείους ἀπειργάσατο». (PG 52,838

Η μάσκα επιπλέον, ως άθεσμη καινοτομία, αντιτίθεται στην προσδοκία του πιστού να δέχεται, αντικατοπτρίζει και ακτινοβολεί τη δόξα του Κυρίου κατά τη λατρεία και που συμβολικώς εφαρμόζει μέσα στο ναό έχοντας ακάλυπτο το πρόσωπο, υπήκοος στο ευαγγελικό πρόσταγμα :

» ἡμεῖς δὲ πάντες ἀνακεκαλυμμένῳ προσώπῳ τὴν δόξαν Κυρίου κατοπτριζόμενοι τὴν αὐτὴν εἰκόνα μεταμορφούμεθα ἀπὸ δόξης εἰς δόξαν, καθάπερ ἀπὸ Κυρίου Πνεύματος.» (Κορ.Β’ 3,18).

«Αντιλαμβάνεσαι ότι έτσι, με υγιές βλέμμα και ακάλυπτο πρόσωπο αντικατοπτρίζουμε τη δόξα του Θεού;» ρωτά ο Άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας:

 «Συνίης ὅτι καλοῖς ὀφθαλμοῖς καὶ ἀνακεκαλυμμένῳ προσώπῳ τὴν δόξαν Κυρίου κατοπτριζόμεθα;» (PG 69,233)

Ο Μωυσής όταν διελέγετο προς τους Ιουδαίους εκάλυπτε το πρόσωπό του. Όταν όμως έστρεφε προς το Θεό το αφαιρούσε, ερμηνεύει ο ιερός Χρυσόστομος. Αυτό ήταν τύπος του μέλλοντος που δήλωνε πως επιστρέφοντας στο Θεό θα δούμε γυμνό το πρόσωπό Του:

«Καὶ γὰρ ὅτε Ἰουδαίοις διελέγετο Μωϋσῆς, ἐκάλυπτεν αὐτοῦ τὸ πρόσωπον.

ὅτε δὲ πρὸς τὸν Θεὸν ἐπέστρεφεν, ἀποκεκαλυμμένον ἦν.

Τοῦτο δὲ τύπος ἦν τοῦ μέλλοντος ἔσεσθαι, ὅτι ὅταν  

ἐπιστρέψωμεν πρὸς Κύριον, τότε ὀψόμεθα τὴν δόξαν

τοῦ νόμου, καὶ γυμνὸν τὸ πρόσωπον τοῦ νομοθέτου» (PG 61,447).

«Πῶς ἐπιδείξῃ διὰ τῶν ἔργων τὴν πίστιν; Ἐὰν καταφρονῇς θανάτου.» (Ι. Λίτινας)

Στην προσδοκία του πιστού να υπαντήσει τον Νικητή του θανάτου Χριστό, να του ανοιχτεί ο Νυμφώνας, και να γευθεί την ωραιότητα Του, ο Άγιος Ιωάννης Δαμασκηνός συγκαταλέγει και την θέα της δόξης του Κυρίου με ακάλυπτο πρόσωπο:

«φαιδραῖς ταῖς λαμπάσι τῷ νικητῇ τοῦ θανάτου, τῷ ἀθανάτῳ

νυμφίῳ λαμπρῶς ὑπαντήσομεν, καὶ ὁ νυμφὼν   

ἡμᾶς ὁ ἄχραντος ὑποδέξεται, καὶ ἀνακεκαλυμμένῳ

προσώπῳ τὴν δόξαν Κυρίου κατοπτισόμεθα, καὶ τῆς

αὐτοῦ κατατρυφήσομεν ὡραιότητος» (PG 96,644).

 Γι’ αυτό το θεολογικό λόγο οι Άγιοι εικονίζονται καλυμμένοι σε όλο το σώμα, εκτός απ’το πρόσωπο. Γι’ αυτό το λόγο και δε φόρεσαν ποτέ κάλυμμα επί προσώπου εν ώρα λατρείας. Έτσι δηλώνεται ο εσχατολογικός προορισμός των πιστών:

«Βλέπομεν ἄρτι δι’ ἐσόπτρου ὡς ἐν αἰνίγματι, τότε δὲ πρόσωπον πρὸς πρόσωπον.» (Κορ.Α’ 13,12)

Οι άγιοι, φορούσαν τα απαραίτητα ενδύματα για προφύλαξη από το κρύο. Δεν εφόρεσαν ποτέ όμως μάσκα  μέσα στους ιερούς ναούς δήθεν για να προφυλαχθούν από επιδημία.

Ποτέ και κανένας δεν εδίδαξε  είτε με λόγο, είτε με πράξη να πράττουμε κάτι τέτοιο όταν υπάρχει τέτοιος κίνδυνος. Και όχι μόνο οι Άγιοι Πατέρες δεν εδίδαξαν έτσι, αλλά ούτε κι αυτοί οι ευλαβείς παππούδες και γιαγιάδες μας, που προσέτρεχαν έτι περισσότερο στους ναούς «ἀνακεκαλυμμένῳ προσώπῳ» εν μέσω πανδημιών για να παρακαλέσουν την Παναγία και τους Αγίους να φέρουν τη λύτρωση, τελώντας πυκνές ακολουθίες και λιτανείες. Και η λύτρωση ερχόταν. Σήμερα όμως καταφεύγουμε περισσότερο στις μάσκες και στο εμβόλιο παρά στο ναό και στις μεσιτείες των Αγίων.

Εντούτοις έχουμε διδασκαλίες Πατέρων που μας νουθετούν να μην αντιμετωπίζουμε τους ιερούς ναούς όπως τους άλλους χώρους. Που μας υπενθυμίζουν τη θαυματουργική τους  ιδιότητα ακόμα κι αυτών των αψύχων στοιχείων τους όπως οι κίονες, τα ξύλα και οι πέτρες και αυτής ακόμα της σκόνης τους.  Που μας λένε ότι είναι ουρανός και κατοικεί ο Θεός. Που μας υποδεικνύουν ότι η όσφρηση και η πνοή μας καθαίρονται μέσα στο ναό από αυτό και μόνο το θυμίαμα[2]. Και οπωσδήποτε δεν αφήνουν ούτε το παραμικρό περιθώριο να θεωρηθεί ότι οι ναοί είναι όπως οι κοινοί χώροι όπου οι άνθρωποι μολύνονται από ιούς, αλλά αντιθέτως επεσήμαναν τη θαυματουργική τους ιδιότητα να  θεραπεύουν.

Και συνεπώς, όπως ακριβώς συμβαίνει με τη Θεία Κοινωνία να πεθάνει και αρρωστήσει κάποιος αν τη λάβει με ασέβεια, βλασφημία και αγνωσία, έτσι συμβαίνει και με τους ιερούς ναούς: Εάν εισέλθει κανείς μετά φόβου Θεού (και όχι ιού), όπως οι πατέρες διδάσκουν, θα λάβει χάρη και προστασία. Αν όμως εισέλθει ασεβώς, θεωρώντας κοινό το χώρο όπως όλοι οι άλλοι και προφυλασσόμενος με μάσκα, είναι επόμενο να έχει μόνο την αμφίβολη προστασία από τη μάσκα και όχι του Θεού που απέρριψε. Και αυτό είναι η μία παράμετρος. Μήπως μαζί με αυτή γίνεται και υπόδικος βλασφημίας του ενοικούντος εν τω ναώ Αγίου Πνεύματος; Κύριος οίδε.

Αλλά κι αν όλα τα ανωτέρω εξέλιπαν, έχουμε τη συνείδησή μας που κράζει για το ασεβές της χρήσης μάσκας μέσα στον Οίκο του Θεού.

«οὐ γὰρ ἐλάβετε Πνεῦμα δουλείας πάλιν εἰς φόβον, ἀλλ᾿ ἐλάβετε Πνεῦμα υἱοθεσίας, ἐν ᾧ κράζομεν· ἀββᾶ ὁ πατήρ». Και κράζομεν στο Θεό χωρίς τίποτα να μας φράσσει το στόμα.

Περαίνουμε τις σκέψεις αυτές με τα αθάνατα λόγια του ιερού Χρυσοστόμου. Μας καλεί να περιφράξομε τους εαυτούς μας με τη δύναμη του Σταυρού. Έτσι καθοπλισμένοι θα καταφρονήσουμε όλα τα τερπνά του βίου, τα οποία μας είναι ευχάριστα διότι έχουμε αγαπήσει και προσηλωθεί σε τούτη τη ζωή. Καλή η παρούσα ζωή. Καλή και ευχάριστη. Είναι δώρο Θεού άλλωστε. Όμως, όταν φανεί η μέλλουσα ζωή, δικαίως καταφρονείται αυτή.

 «Περιφράσσωμεν ἑαυτοὺς, ἀγαπητοὶ, τῇ δυνάμει τοῦ σταυροῦ, καὶ καθωπλισμένοι πρὸς τὸ ἑξῆς, προθυμότεροι τῇ νηστείᾳ προσβῶμεν, καὶ πάντων τῶν τοῦ βίου τερπνῶν καταφρονήσωμεν. Καὶ γὰρ πλοῦτος, καὶ δόξα, καὶ δυναστεία, καὶ ἔρως, καὶ ὅσα τοιαῦτα, διὰ τοῦτο ἡδέα, διότι φιλοψυχοῦμεν, καὶ τῇ παρούσῃ προσηλώθημεν    (10) ζωῇ. Ταύτης δὲ καταφρονηθείσης, οὐδεὶς ἐκείνων ἡμῖν λόγος. Καλὴ γὰρ ἡ παροῦσα ζωὴ, καλὴ καὶ ἡδεῖα· δῶρον γάρ ἐστι Θεοῦ· ἀλλ’ ὅταν ἡ μέλλουσα φανῇ, τότε καταφρονεῖται δικαίως αὐτή.» PG 52,838

Ιωάννης Λίτινας

Πηγές:

[1] Καρμίρη, Ι. Τα Δογματικὰ καὶ Συμβολικὰ Μνημεία της Ορθοδόξου
Καθολικής Εκκλησίας. Ζ’ Οικουμενική Σύνοδος, Απόσπασμα εκ των
Πρακτικών της ζ’ και η’ συνεδρίας. (σελ.241) Αθήνα

[2] Συμεών Αρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης. Περὶ τοῦ ἁγίου ναοῦ καὶ τῆς τούτου καθιερώσεως. PG 155,312-361.

 

«Πῶς ἐπιδείξῃ διὰ τῶν ἔργων τὴν πίστιν; Ἐὰν καταφρονῇς θανάτου.» (Ι. Λίτινας)

Ὁ Θεός χάλασε πολλά ζευγάρια παπούτσια γιά νά μέ συλλάβει… Κανένας δέν πηγαίνει μέ τριαντάφυλλα στό χέρι στόν Χριστό.

Ὁ Θεός χάλασε πολλά ζευγάρια παπούτσια γιά νά μέ συλλάβει… Κανένας δέν πηγαίνει μέ τριαντάφυλλα στό χέρι στόν Χριστό.

Ὁ Θεός χάλασε πολλά ζευγάρια παπούτσια γιά νά μέ συλλάβει… Κανένας δέν πηγαίνει μέ τριαντάφυλλα στό χέρι στόν Χριστό.

όταν πας στην εκκλησία

Όταν πρωτοεξομολογήθηκα πριν 30 χρόνια, το 1950 στην Τήνο, είχα γράψει τις αμαρτίες μου σε 6 γεμάτες κόλλες αναφοράς! Και είχα και άλλες αμαρτίες, που τις θυμήθηκα μεταγενέστερα. Τόσες πολλές αμαρτίες είχα κάνει! Δεν είχα αφήσει τίποτα όρθιο και είχα μαζέψει όλη την βρωμιά και την δυσωδία του κόσμου στην ψυχή μου…

Και όμως ο Θεός περίμενε την μετάνοιά μου, διότι γνώριζε ότι θα επέστρεφα κάποτε, ώστε να με χρησιμοποιήσει αργότερα, στην διακονία Του, βοηθώντας τον συνάνθρωπό μου…

Μπορώ λοιπόν εγώ να μην ομολογώ και να μην λέω ποιός ήμουνα και πώς ο Χριστός με έκανε; Εάν ήταν δυνατόν να μάθετε τη ζωή μου και την επιστροφή μου στον Χριστό, δεν θα σας έπιανε ο ύπνος ποτέ σας!!! Ο Θεός χάλασε πολλά ζευγάρια παπούτσια για να με συλλάβει…

Και τον καθέναν από εμάς, κάποτε τον συνέλαβε ο Θεός. Άλλον τον έπιασε από ένα πένθος, άλλον από έναν σεισμό, άλλον από έναν καρκίνο, άλλον από έναν πόλεμο… Και αυτό πρέπει να διηγείται και να ομολογείται από το καθένα. Κανένας δεν πηγαίνει με τριαντάφυλλα στο χέρι στον Χριστό.

Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυκας (1916 – 1982)

Κύριος Ιησούς Χριστός

ΤΑΣ ΘΥΡΑΣ

ΤΣΙΡΚΟ με Λύκους! Συμπροσευχή με ..Ιέρειες, Ραβίνους και Μωαμεθανούς, με πρόσχημα τον ιό… (βίντεο)

0

Θα πέσει φωτιά να μας κάψει. Ο Μητροπολίτης Μπουένος Άιρες Ιωσήφ σε ένα ακόμα οικουμενιστικό σόου. 


Η είδηση όπως την παρουσίασε με …καμάρι το Φως Φαναρίου.

ΤΣΙΡΚΟ με Λύκους! Συμπροσευχή με ..Ιέρειες, Ραβίνους και Μωαμεθανούς, με πρόσχημα τον ιό... (βίντεο)
Την Δευτέρα 25 Μαΐου 2020 ο Σεβ. Μητροπολίτης Μπουένος Άιρες κ. Ιωσήφ, ιεράρχης του Οικουμενικού Πατριαρχείου, συμμετείχε στην οικουμενική προσευχή που τελέστηκε στον Καθεδρικό Ναό στο Μπουένος Άιρες, προσκεκλημένος από το αρμόδιο Υπουργείο για τα θρησκευτικά θέματα.
Μετά από την προσευχή του Καρδιναλίου Mario Aurelio Poli, ο Μητροπολίτης Ιωσήφ εκφώνησε μια ευχή στην ελληνική γλώσσα και απήγγειλε μια προσευχή προς τον Κύριο για να σταματήσει η μάστιγα της πανδημίας του κορωνοϊού που πλήττει ολόκληρη την ανθρωπότητα.
Σύμφωνα με ανακοινωθέν της Ι. Μητροπόλεως Μπουένος Άιρες:
Σήμερα 25η Μαΐου, ημέρα της εθνικής εορτής της Αργεντινής, ο Μητροπολίτης Μπουένος Άιρες κ. Ιωσήφ έλαβε μέρος στο παραδοσιακό Te Deum –δοξολογία- στο Ρωμαιοκαθολικό Καθεδρικό Ναό της Πρωτεύουσας, ιδιαίτερα προσκεκλημένος από το Υπουργείο Λατρείας της χώρας, για να εκπροσωπήσει την Ορθόδοξη Εκκλησία κατά την ευκαιρία.
Τον Μητροπολίτη Ιωσήφ δέχθηκε θερμά ο οικοδεσπότης, Σεβ. Αρχιεπίσκοπος Μπουένος Άιρες κ. Mario Aurelio Καρδινάλιος Poli, μαζί με τους Θεοφ. βοηθούς του επισκόπους κ. Joaquín Sucunza – πρωτοσύγκελλο – και Enrique Eguía Seguí, και του Οσιολ. π. Alejandro Russo, προϊστάμενο του Ναού, αφού λήθφηκαν όλα τα υγειονομικά απαραίτητα μέτρα που επιβάλλει η Πολιτεία. Συμμετείχαν επίσης στην προσευχή η Ραβίνος Σιλβίνα Τσεμέν, η Πάστορας Wilma Rommel και ο Μουφτής Abdel Nabi Alhifnawi.
ΤΣΙΡΚΟ με Λύκους! Συμπροσευχή με ..Ιέρειες, Ραβίνους και Μωαμεθανούς, με πρόσχημα τον ιό... (βίντεο)
Το κανονικό δοξολογικό πλαίσιο της τελετής αυτήν την φορά συγχωνεύτηκε με μια στάση βαθιάς και εγκάρδιας προσευχής, λόγω των συνθηκών που βιώνει η χώρα μας – και ολόκληρος ο κόσμος- λόγω της πανδημίας COVID-19. Σε ένα τελείως κενό Καθεδρικό Ναό, της «άνευ προηγουμένου» φετινής εθνικής εορτής, προέστη ο Σεβ. Καρδινάλιος, ο οποίος –ως είθισται- ήταν και υπεύθυνος για την παραδοσιακή ομιλία.
Το θέμα που επιλέχθηκε για την επεξεργασία της θεματολογίας εξήχθη από την ευαγγελικἠ περικοπή που διαβάστηκε, την παραβολή του Καλού Σαμαρείτη. Αναφερόμενος στη σημασία του πλησίον, ο Καρδινάλιος τόνισε μεταξύ άλλων: «Ο Ιησούς μάς διδάσκει ότι ο πλησίον δεν είναι απλώς «ο γείτονάς μου». Δεν είναι αυτός που επιλέγω, αυτός που προσαρμόζεται στο χρόνο μου και δεν διακόπτει τη ζωή μου, τα σχέδιά μου. Ο πλησίον είναι μάλλον αυτός που παρουσιάζεται αυθόρμητα και χρειάζεται κάτι από μένα, αυτός που δεν αναμένεται, αυτός που διακόπτει την πορεία μου, διακόπτει το πρόγραμμά μου, διακόπτει τα σχέδιά μου, με κάνει να σταματώ και να υποκλίνομαι. Όλα θα εξαρτηθούν από το πώς τον κοιτάζουμε και πώς θα εφαρμόζουμε αυτό που υπαγορεύει η καρδιά…».
Μετά από μια σειρά αιτήσεων και την ανάγνωση της Κυριακής Προσευχής, ο Μητροπολίτης Ιωσήφ ευλόγησε στην ελληνική γλώσσα και διάβασε μια ευχή στο Θεό για την εξάλειψη της πανδημίας. Η τελετή μεταδόθηκε σε ζωντανή μετάδοση από την εθνική τηλεόραση και άλλα διαδικτυακά μέσα για όλη την χώρα.
ΤΣΙΡΚΟ με Λύκους! Συμπροσευχή με ..Ιέρειες, Ραβίνους και Μωαμεθανούς, με πρόσχημα τον ιό... (βίντεο)
ΤΣΙΡΚΟ με Λύκους! Συμπροσευχή με ..Ιέρειες, Ραβίνους και Μωαμεθανούς, με πρόσχημα τον ιό... (βίντεο)
ΤΣΙΡΚΟ με Λύκους! Συμπροσευχή με ..Ιέρειες, Ραβίνους και Μωαμεθανούς, με πρόσχημα τον ιό... (βίντεο)
ΤΣΙΡΚΟ με Λύκους! Συμπροσευχή με ..Ιέρειες, Ραβίνους και Μωαμεθανούς, με πρόσχημα τον ιό... (βίντεο)
ΤΣΙΡΚΟ με Λύκους! Συμπροσευχή με ..Ιέρειες, Ραβίνους και Μωαμεθανούς, με πρόσχημα τον ιό... (βίντεο)
ΤΣΙΡΚΟ με Λύκους! Συμπροσευχή με ..Ιέρειες, Ραβίνους και Μωαμεθανούς, με πρόσχημα τον ιό... (βίντεο)
ΤΣΙΡΚΟ με Λύκους! Συμπροσευχή με ..Ιέρειες, Ραβίνους και Μωαμεθανούς, με πρόσχημα τον ιό... (βίντεο)
ΤΣΙΡΚΟ με Λύκους! Συμπροσευχή με ..Ιέρειες, Ραβίνους και Μωαμεθανούς, με πρόσχημα τον ιό... (βίντεο)

Σεμινάριο για Επισκόπους η ζωή του πατρός Αυγουστίνου Καντιώτη (εξαιρετική ταινία)!

Σεμινάριο για Επισκόπους η ζωή του πατρός Αυγουστίνου Καντιώτη (εξαιρετική ταινία)!

 

Καντιώτης

 

Τελικά στα τόσα άσχημα του διαδικτύου, βρίσκεις και μερικά διαμάντια. Διαμάντι πραγματικό είναι η δουλειά των ανθρώπων που δημιούργησαν αυτή την ταινία/ντοκιμαντέρ (την είδαμε στο κανάλι aris pap1981) για την ζωή του πατρός Αυγουστίνου Καντιώτη.

Επειδή είναι κρίμα να την έχουν δει τόσοι λίγοι, κοινοποιούμε κι εμείς από αυτό το ιστολόγιο, με την ελπίδα να την κοινοποίησουν και άλλα ιστολόγια με περισσότερες προβολές από το orthopraxia.gr.

Η ταινία αυτή αποτελεί μάθημα για όλους τους Χριστιανούς, αλλά κυρίως για τους σημερινούς επισκόπους, που χάριν του βολέματος και της “υπακοής” ξέχασαν τον ρόλο τους.

Άγιε του Θεού, πρέσβευε υπέρ ημών!

Δύο Αμφιλόχιοι για τον Ν. Καζαντζάκη. (23.09)

Καζαντζάκη

Δύο Αμφιλόχιοι για τον Ν. Καζαντζάκη.

Δύο Αμφιλόχιοι για τον Ν. Καζαντζάκη. (23.09)

Χρήστος Βλαμάκης για το orthopraxia.gr – Χανιά Κρήτης


Παρατηρεί, κανείς σήμερα ότι οι απλοί Χριστιανοί, όπως και οι εκκλησιαστικοί άρχοντες, γοητεύονται πάρα πολύ από την επιστήμη, την λογοτεχνία, τους δικαστές και τους ακτιβιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και γενικότερα από τον Ουμανισμό και τις ακατάσχετες μπουρδολογίες. Και είναι φαίνεται πολύ «μπανάλ» να ασχολείται κανείς με αυτούς τους «παλιοκαλόγερους», με τα μπαλωμένα ρουχαλάκια και τα λεγόμενα τους. Τους εξαντλήσαμε και τι μας έμεινε; Ο Νίκος Καζαντζάκης, ο μοντέρνος, ο κοσμογυρισμένος.

Βγαίνουν, λοιπόν, κατά καιρούς διάφοροι επίσκοποι και γράφουν και τιμούν και θαυμάζουν τον Νίκο Καζαντζάκη, αλλά φαίνεται πως ο μεγαλύτερος λάτρης και θαυμαστής του είναι ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κισάμου και Σελίνου κ.κ. Αμφιλόχιος. Τον θεωρεί μάλιστα και παρεξηγημένο, αλλά και μεγάλο (με αυτόν άλλωστε, άλλοτε ανοίγει και άλλοτε κλείνει τα κείμενα του)

Και με αφορμή το τελευταίο του κείμενο στην Ρομφαία, παραθέτω αυτά τα οποία έγραψε και γράφει για τον Νίκο Καζαντζάκη.

….Αναζητώ και, νομίζω, βρίσκω την απάντηση στα λόγια του μεγάλου Ν. Καζαντζάκη: «Ν΄ αγαπάς την ευθύνη, να λες εγώ, εγώ μονάχος μου θα σώσω τον κόσμο. Αν χαθεί, εγώ θα φταίω»… (romfea.gr / 22/09 – “Άδειασε η Ψυχή μας;”)

 

….Απαντώ με τα λόγια ενός μεγάλου και τόσο παρεξηγημένου Έλληνα και Κρητικού, του Νίκου Καζαντζάκη: «Το πρώτο σου χρέος, εκτελώντας τη θητεία σου στη ράτσα, είναι να νιώσεις μέσα σου όλους τους προγόνους. Το δεύτερο, να φωτίσεις την ορμή τους και να συνεχίσεις το έργο τους. Το τρίτο σου χρέος, να παραδώσεις στο γιό τη μεγάλη εντολή να σε ξεπεράσει», «Να αγαπάς την ευθύνη να λες εγώ, εγώ μοναχός μου θα σώσω τον κόσμο. Αν χαθεί εγώ θα φταίω»…. (romfea.gr -“Έλληνες αφυπνιστείτε” 01/03)

 

 

Και είναι να απορεί κανείς. Τόσο πολύ άραγε τον παρεξηγήσαμε;  Τόσο μεγάλος ήταν, ώστε να μην υπάρχουν αναφορές σε αγίους και να υπάρχουν στα γραπτά του Καζαντζάκη; Ήταν άραγε κανείς καλός και άγιος Χριστιανός ο συγγραφέας; Μήπως έκαναν λάθος και ο άγιος Παϊσιος, ο π. Αυγουστίνος Καντιώτης και  ο π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος και τόσοι άλλοι γεροντάδες και όσιοι που ούτε θέλανε να ακούνε για το πρόσωπο αυτό;

Και θα πει κανείς πως αυτά που είπαν οι προαναφερθέντες πατέρες είναι, λίγο-πολύ, γνωστά.. Όμως, ο πολύς  κόσμος, δεν γνωρίζει ότι ένας άλλος Αμφιλόχιος, ο άγιος Αμφιλόχιος Μακρής είχε κάποτε εκδώσει και βιβλιαράκια, ώστε να προφυλάξει τους πιστούς από τέτοια επικίνδυνα φαινόμενα. Και όπως φαίνεται εκείνος ήταν που αποστρεφόταν πιο πολύ απ’ όλους τις πράξεις και τα γραπτά του Κρητικού συγγραφέα.

Και έτσι, κατά τα φαινόμενα, ο επίσκοπος Αμφιλόχιος θα πάρει την απάντηση από έναν άγιο Αμφιλόχιο, τον Αμφιλόχιο Μακρή της Πάτμου.

Τι αναφέρει εκείνος, σε ανέκδοτες επιστολές του, περί του μικρού εκείνου βιβλίου και του Νίκου Καζαντζάκη;

…Ὅσον γιὰ τὰ βιβλία (περί) τοῦ Καζαντζάκη πρέπει νὰ διαδοθοῦν. Ἐγὼ , χάριν τοῦ Χριστοῦ μας, ποὺ τόσον διαβολικῶς αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος ἐβλασφήμησε, ὅσον οὐδεὶς τῶν θνητῶν, ἀνέλαβα τόσον κόπον, καθὼς καὶ ὁ π. Παῦλος. Διότι ὁ Καζαντζάκης εἶναι αὐτὸς ὁ Σατανᾶς ἐνσαρκωμένος ὡς Καζαντζάκης, καὶ πρέπει ὅλοι οἱ Χριστιανοὶ νὰ τὸν ἀποκηρύξουν…

Ἐν Πάτμῳ τῇ 25 Ἀπριλίου 1957

 

…Εὐχαριστῶ πολὺ διὰ τὸν κόπον ποὺ κάματε γιὰ τὴν διάδοσιν τοῦ μικροῦ βιβλίου. Λυποὺμαι ποὺ καὶ πνευματικὰ πρόσωπα θαυμάζουν καὶ ἐκτιμοῦν τὸν ἐνσαρκωμένον διάβολον ποὺ λέγεται Καζαντζάκης, διότι οὐδεὶς τῶν θνητῶν ἐβλασφήμησε τὸν Κύριον μας καὶ Θεόν μας  Ἰησοῦν Χριστὸν ὡς ὁ Ἀντίχριστος Καζαντζάκης. Ἐγὼ καὶ ὁ π. ἐκαμαμεν αὐτὴν τὴν θυσίαν πρὸς  δόξαν Χριστοῦ….

τῇ 11ῃ/5/1957

 

… και διερωτώμαι, θα υπάρξουν ποτέ τα λόγια των αγίων μας αφορμή ώστε να πάψουν να γράφουν οι Χριστιανοί (πόσο μάλλον οι Επίσκοποι) γι’ αυτό το πρόσωπο του Ν. Καζαντζάκη;


Εσείς Σεβασμιώτατε, θα επιλέξετε ποτέ σας τον δρόμο των πατέρων; Ή μήπως προτιμάτε τον Ουμανισμό διά των βλασφήμων; Αν διαλέξετε τον πρώτο, χαρά στον ουρανό και στην Γη. Αν επιμείνετε στον δεύτερο δρόμο, φοβάμαι την εξέλιξη των πραγμάτων και για ‘σας, αλλά και για την Εκκλησία μας. 

 

ΟΡΘΟΠΡΑΞΙΑ

Οἱ 52 δαίμονες τῆς χαρτοπαιξίας. Αρχιμανδρίτου π. Χαράλαμπου Βασιλόπουλου

Οἱ 52 δαίμονες τῆς χαρτοπαιξίας. Αρχιμανδρίτου π. Χαράλαμπου Βασιλόπουλου

 

ορθόδοξος τύπος

 

Οἱ 52 δαίμονες τῆς χαρτοπαιξίας. 

Αρχιμανδρίτου π. Χαράλαμπου Βασιλόπουλου

 

Πρόλογος

 

Συ, αναγνώστα, που θα διάβασης αυτό το βιβλίο για τη χαρτοπαιξία, ασφαλώς θα πης μέσα σου:

Αυτός που τα γράφει, για να τα κατέχη τόσο πολύ, πρέπει να είναι μεγάλο χαρτόμουτρο. Σάς εξομολογούμαι όμως, ότι στα χαρτιά έβαλα μόνον μια φορά στη ζωή μου προ (58) πενήντα οκτώ ετών, όταν ήμουνα μαθητής.

Το βράδυ της πρωτοχρονιάς επήγα σε ένα καφενείο, που χαρτόπαιζαν. Ξεγελάστηκα και έβαλα μια δραχμή. Είχα οκτώ (8) εν όλω. Για την εποχή, που ή λίρα είχε 30-40 δραχ. ήταν λογαριασμός οι (8) δραχμές μου. Στην αρχή κέρδισα τρεις δραχμές. Έχασα κατόπιν δύο.

Ξανακέρδισα, ξανάχασα. έφθασα να κερδίσω δεκάξη δραχ. Είχα γλυκαθεί και δεν ξεκολλούσα. Γύρισε κατόπιν το χαρτί και έχασα τις δεκαέξι δραχ. και τις οκτώ δικές μου…Γύρισα κατόπιν αργά άφραγκος και εισέπραξα δριμύτατες παρατηρήσεις από τον παππού μου, Θεός σχωρέστον.

Αϊ! αυτό ήταν.

Από τότε δεν τα ξανάγγιξα στη μακρά ζωή μου.

Τότε θα πής: πώς τα ξέρεις και τα γράφεις, αφού έτσι δεν τα ξέρουν ούτε οι πιο μεγάλοι χαρτοπαίκτες του κόσμου; Θα σου λυθεί η απορία με την παρακάτω επιστολή ενός φίλου και συνεργάτου μου:

Πατέρα Χαράλαμπε:

Εν Χριστώ χαίρετε! Σάς γράφω αυτές τις γραμμές από το μακρυνό Νεπάλ, στους πρόποδες των Ιμαλαΐων! Φυσικά δεν ήλθα εδώ δια τουρισμό, αλλά να συλλέξω στοιχεία. Σήμερα συνάντησα μερικά ενδιαφέροντα άτομα κατέχοντα γνώσεις δια τα θέματα, τα οποία μας ενδιαφέρουν! Ατενίζω τις τρομερού ύψους κορυφές και σκέπτομαι τις σκοτεινές δεινάμεις, που εξορμούν απ’ εκεί κατά της Ορθοδοξίας μας! Το μεγάλο υψόμετρο πειράζει πολύ την καρδιά μου.

Ευτυχώς φεύγω αύριο πιο κάτω, στο Κατμαντού. Ύστερα από λίγες μέρες θα έχουμε τα Χριστούγεννα. Θέλω πάντοτε να σάς χαρίσω κάτι, που να σάς χαροποιήση! Σάς στέλνω λοιπόν σήμερα αυτά τα χειρόγραφα. Μου αναθέσατε προ πολλού να συλλέξω στοιχεία για τη χαρτοπαιξία, αλλά έπρεπε να έλθω ως έδώ δια να μπορέσω να τα αποτελειώσω. Επεξεργαστείτε αυτά, όπως εσείς ξεύρετε και χαρίσατε τα σ’ όλους τους Ορθοδόξους Χριστιανούς δια να διαφωτιστούν! Θερμώς σάς παρακαλώ να προσεύχεσθε καθημερινώς δι’ εμέ. Όπως ποτέ άλλοτε έχω ανάγκην των προσευχών σας.

ασπάζομαι την δεξιάν σας

ο πιστός σας Εν Χριστώ συνεργός

Κεφάλαιον Α’

Η γέννησις της χαρτοπαιξίας και η προϊστορία της

Κάθε φορά, όταν πλησιάζουν τα Χριστούγεννα και τον Νέον έτος, οι εφημερίδες και τα περιοδικά όλου του κόσμου αρχίζουν να γράφουν άρθρα, μελέτες, σχόλια γύρω από την χαρτοπαιξία, ρουλέτες και άλλα τυχερά παιχνίδια…

Ταυτοχρόνως δημοσιεύονται αι «σοβαραί δηλώσεις» των διαφόρων μάγων, οραματιστριών και μέντιουμ, δια το τι περιμένει την ανθρωπότητα στον ερχόμενο νέο χρόνο. Ποιες καταστροφές θα γίνουν και που! Ποίοι μεγάλοι και ισχυροί του κόσμου τούτου «θα τα τινάξουν»!

Ποια μεγάλη ηθοποιός θα τελέση τους γάμους της δια 11ην φορά ή και άλλα χειρότερα.

Ετοιμάζονται εξ άλλου οι άνθρωποι για τις μεγάλες εορτές της Χριστιανοσύνης. Σκέπτονται το σαρανταήμερο, τη νηστεία, το ότι θα Κοινωνήσουν.

Σκέπτονται ακόμα τα ψώνια, το πλούσιο Χριστουγεννιάτικο τραπέζι, τις επισκέψεις, τα δώρα, που θα πάρουν ή θα δώσουν, τα κάλαντα και χίλια δύο άλλα πράγματα, όπως εδώ και δυο χιλιάδες χρόνια από τον ερχομό του Σωτήρος μας.

Καλά και ευλογημένα όλα αυτά, αλλά σκέπτονται, χωρίς να εμβαθύνουν και ορισμένα άλλα πράγματα… Σκέπτονται το τραπέζι με την πράσινη τσόχα, όπου θα γίνη η δια της χαρτοπαιξίας αναμέτρησις ή την ρουλέτα.

Θα παίξουν «έτσι για το καλό» χωρίς να γνωρίζουν, ότι, ενώ προετοιμάζουν τον εαυτόν τους σωματικώς (δια της νηστείας) και πνευματικώς (δια του εκκλησιασμού και Αγίας Κοινωνίας) για τις γιορτές, ταυχοχρόνως ανοίγουν τας θύρας δια την εν καλπασμώ είσοδον δαιμόνων, οι οποίοι μπορούν να ριζώσουν, όχι μόνον στις οικίες των, αλλά και μέσα σ’ αυτούς τους πιστούς, μέχρι τελείας καταστροφής και αφανισμού των!

Ακριβώς γι’ αυτόν τον μεγάλο κίνδυνο θα ομιλήσωμε σ’ αυτό το βιβλίο στους αγαπητούς μας αδελφούς και θα τους αποκαλύψομε όλες του τις πτυχές! Το φως του ηλίου της Βηθλεέμ δεν θα πρέπει να σκιαστεί από τα σύννεφα της Κολάσεως. Τα όσα θα εκθέσομε εδώ ίσως για πρώτη φορά γράφονται και αποκαλύπτονται.

Δεν πρόκειται περί των συνήθων πολυλογιών, οι οποίες εγράφησαν κατά καιρούς επί του θέματος της χαρτοπαιξίας, άλλα περί επισταμένης ερεύνης, την οποίαν επί μακρόν έκανε φίλος μου. Επισκέφθηκε προς τούτο διάφορα μέρη της Ασίας, όπως την έρημο Τάκλα-Μακάν, Θιβέτ, Ινδία και προσφάτως (1979) το Κατμαντού του Νεπάλ εις τους πρόποδας των Ιμαλαΐων!

Είχε την δυνατότητα να συνομιλήση επί του θέματος, με τους πλέον «αρμοδίους» απ αυτού σατανιστάς – ινδουϊστάς! Ας μη λησμονούμε, ότι αυτή τη στιγμή διεξάγεται από αυτούς σε παγκόσμια κλίμακα επίθεση κατά του Χριστιανισμού και ειδικώς κατά της Ορθοδοξίας.

Αλλά απ’ αυτού εις έτερον πόνημα!

Ιδού, λοιπόν, η Αλήθεια, όπως έχει σύμφωνα με στοιχεία που βρήκαμε: Όταν σε παμπάλαιους χρόνους η μεγάλη ήπειρος του Ειρηνικού ωκεανού «Μοθ» άρχισε να συνταράσσεται από τρομερούς σεισμούς, δια να καταποντισθεί τελικά πριν από χιλιάδες χρόνια και με πληθυσμό πολλών εκατομμυρίων κατοίκων εις τα βάθη του ωκεανού, αρκετές χιλιάδες από αυτούς είχαν εγκαίρως μεταφερθεί στην Ανατολική Αφρική, την Κεντρική Αμερική και το Θιβέτ!

Η ήπειρος «Μού» κατεστράφη και κατεποντίσθη από την οργή του Θεού, διότι οι κάτοικοί της ήσαν σατανολάτραι και έκφυλοι! Είναι ιστορικώς αποδεδειγμένον, ότι ο Θεός για την ιδία αίτία ετιμώρησεν και κατά τον ίδιον τρόπον και άλλους λαούς. Η Ατλαντίς! Τα Σόδομα και Γόμορρα! η Σίβαρις! η Μού! είναι βαθειά μέσα στα έγκατα της γης…

Οι Ιερείς, οι εγκατασταθέντες εις τα Ιμαλάια, συνέχισαν το έργον των και αποτέλεσαν τον πυρήνα του Λευκού αδελφάτου, αυτής της Υπερμασωνικής οργανώσεως, η οποία δρα μέχρι των ημερών μας με αύξουσα ζωτικότητα! Οι Ιερείς αυτοί των Ιμαλαΐων ήλθαν εις επαφή με τους λαούς της Ασίας και τους δίδαξαν διάφορες τέχνες.

”Το επιτελείον του Λευκού Αδελφάτου”

Επειδή οι Κινέζοι ήσαν τότε πολυαριθμότεροι και ισχυρότεροι από τους άλλους Ασιατικούς λαούς, οι Ιερείς της «Μου» τους δίδαξαν την τυπογραφίαν, την παρασκευή και χρήσι χάρτου, πυρίτιδος, πυξίδα και άλλα πολλά, τα οποία «εφευρέθηκαν» εις την Ευρώπην μετά από πολλά χρόνια! Πριν ο Γουτεμβέργιος «εφεύρει» την τυπογραφίαν, ήδη προ Χριστού οι Κινέζοι εξέδιδον ημερησίαν εφημερίδα τρις της ημέρας! Η πρωινή έκδοσις ήτο επί ροζ χάρτου, η μεσημβρινή έκδοσις επί λευκού χάρτου και η εσπερινή επί γαλανού χάρτου! Κανονικά χαρτονομίσματα εκυκλοφόρουν εις την Κίναν 1500 χρόνια προ Χριστού!

Οι ίδιοι εδιδάχθησαν να κάνουν χρήσιν νυκτερινών φώτων, υπό το φως των οποίων απέκρουον εχθρικάς επιθέσεις, αυτά τα οποία επέζησαν μέχρι των ημερών μας ως «Βεγγαλικά»! Ας μη ξεχνάμε, ότι η Βεγγάλη είναι στις Ινδίες και οι Ινδίες εις τους πρόποδας των Ιμαλαΐων!

Φυσικά τα όσα εδίδαξαν οι απόγονοι των Ιερέων της «Μου» ήσαν με ανταλλάγματα Έτσι όλες οι θρησκείες της Ασίας διεβρώθησαν από τον σατανισμόν! Αλλά και η Θρησκεία της Παλαιάς Διαθήκης έγινε κατόπιν προσπάθεια να διαβρωθή από το Ταλμούδ και τους Ταλμουδιστάς!

Από το βιβλίο των εναλλαγών στην τράπουλα

Διδάσκοντες τους Κινέζους και λοιπούς λαούς τις επιστήμες και τις τέχνες οι απόγονοι των Ιερέων της «Μου», τους δίδαξαν και επαφές μετά των δαιμονίων!

Οι δαίμονες με τη σειρά τους τους δίδαξαν την μαντείαν και την μαγείαν. Τους έμαθαν δηλ. πως να βοηθούνται από τους δαίμονας κατά την διάρκειαν της ζωής των!

Προς τον σκοπόν αυτόν συνετάγη 5.000 χρόνια προ Χριστού ειδικός κώδιξ οδηγιών με το όνομα «ΥΙ -ΚΙΝΓΚ» Με την βοήθειαν του οποίου έκτοτε εκυβερνάτο η Κίνα και σχεδόν ολόκληρη η Ασία! Μα και ο κάθε σχεδόν Κινέζος θεωρούσε καθήκον του σε κάθε βήμα της ζωής του να προσφεύγη στη μαγεία του «Ιερού» αυτού βιβλίου, για να λάβη τον «Χρησμόν» από το εξάγραμμα, για το τι πρέπει να κάνη!

Όπως αναφέρει η παράδοσις κατά την σύνταξιν του «ΥΙ- ΚΙΝΓΚ» προσήλθαν εκατοντάδες δαίμονες και έδωσαν, δια ζώσης οδηγίες, οι οποίες και κατεγράφησαν υπό των ειδικών γραφέων! Ήτο τόσο μεγάλης σημασίας ο συνταχθείς αυτός δαιμονικός Κώδικας, ώστε αυτός ο Κομφούκιος να πη: «Εάν επρόκειτο να προστεθούν μερικά ακόμη έτη στην ζωή μου, θα διέθετα πενήντα εξ αυτών για τη μελέτη του ΥΙ – ΚΙΝΓΚ (δηλ. του βιβλίου των εναλλαγών) και έτσι θα απέφευγα να πέσω σε μεγάλα σφάλματα»!

Αργότερα ο ίδιος ο Κομφούκιος, προσέθεσε πολλά σχόλια εις τον Κώδικα ΥΙ- ΚΙΝΓΚ. Με την παρέλευσιν του χρόνου 48 άλλοι κινέζοι σοφοί προσέθεσαν και άλλα σχόλια και εξηγήσεις! (Βλέπε:) «GΗΙΝG μετάφρασις JΑΜΕ LΕGGΕ, βιβλιοθήκη Αμερικανικού Κογκρέσου, Δελτίον άρ. 63 – 19508.

”Από τα σπήλαια και τα άντρα του Θιβέτ στα σαλόνια και τα φτωχόσπιτα”

Πριν προχωρήσωμε θα πρέπει να αναφέρωμεν, ότι όπως προκύπτει από αρχαία κείμενα, ο Κώδιξ Υι – Κίνγκ ήδη υπήρχε το 3322 π.Χ. ο δε Κομφούκιος έζησε τον 6ον π.Χ. αιώνα! Αλλά ας εξεχάσωμε το τι είναι το «βιβλίον των εναλλαγών» και πώς εφαρμόζεται! Φυσικά θα το κάμωμεν αυτό όσον το δυνατόν πιο περιληπτικά, διότι το βιβλίο αυτό αποτελείται από 1.000 και πλέον σελίδες κείμενο και άλλες περίπου 1.000 σελίδες με σχόλια.

Σύμφωνα με την Κινεζική παράδοση μέσα από τον Χω ανεδύθη ένα τέρας, το οποίον ήτο διαστάυρωσις δράκοντος και ίππου. Αυτό έφερε στη ράχη του σχήματα υπό μορφήν μαύρων κύκλων! Από ένα άλλο ποταμό, τον Λω, ανεδύθη μια χελώνα, η οποία έφερε στη ράχη της σχήματα υπό μορφήν ερυθρών κύκλων! Ο ποταμός Χω είναι γνωστός σήμερον ως Γιάνγκ Τσεκιάγκ δηλαδή ο Κίτρινος ποταμός!

Οι σοφοί κινέζοι της παλαιάς εποχής έκαναν ένα συνδυασμό των οχημάτων, τον οποίον ονόμασαν «χάρτην της μαντείας» και ο οποίος διατηρήθηκε ως κειμήλιον εις τα ανάκτορα μέχρι το 10079 π.Χ.

Ο τρόπος της μαντείας ήτο ο εξής: ένα νόμισμα ή δίσκος έφερε από την μια πλευρά ένα μαύρο κύκλον και από την άλλη ερυθρόν. Κάτι που θα λέγαμε σήμερα «Κορώνα ή Γράμματα», ο επιθυμών να λάβη τον χρησμόν έρριχνε τον κύκλο εξ (6) φορές και κατέγραφε το αποτέλεσμα εις μίαν κάθετον γραμμήν!

Κατόπιν θα άνοιγε το βιβλίον των εναλλαγών Υί -Κίνγκ και θα εύρισκε εκεί την επεξήγησι του δαιμονικού χρησμού! Κατ’ αρχάς οι συνδυασμοί ήσαν εκατοντάδες (δια την ακρίβειαν 512)! Αργότερα όμως σταθεροποιήθηκαν στους 64! Και αργότερα οι μικροί αντεκατεστάθησαν δια γραμμών. Ένας μαύρος κύκλος έγινε μία γραμμή! Και ο ερυθρός δύο διακεκομμένες γραμμές ίσες προς το μήκος της μεγάλης γραμμής!

Το βιβλίο των «εναλλαγών» του έδιδε την εξήγηση!… Ο άνθρωπος ήτο πλέον ήσυχος και γνώριζε το πώς να αντιμετώπιση το κάθε του πρόβλημα οικογενειακό, εμπορικό επαγγελματικό! Τον λόγο είχε πάντοτε το Υι -Κίνγκ!

Περί το 600 π.Χ., όταν οι Εβραίοι ακόμη ήσαν στη δουλεία της Βαβυλώνος, πολλοί εξ αυτών ήλθαν σε επαφή με ανθρώπους, οι οποίοι χρησιμοποιούσαν το Yi-Κίνγκ εις χώρας εκτός των σινικών τειχών και μερικοί μάλιστα έφτασαν στα κρησφύγετα του Λευκού Αδελφάτου εις τα Ιμαλάια. Το αποτέλεσμα ήτο ένα συνέδριον όλων των ενδιαφερομένων, εις το οποίον κατά την παράδοσιν προσήλθαν και 365 δαίμονες.

Οι περισσότεροι εξ αυτών συμφώνως προς τα Κινέζικα κείμενα ήσαν «μικρού αναστήματος (2.5 – 3 ποδών ύψους), πολύ δύσμορφοι, βρωμεροί και μερικοί εξ αυτών έφερον στολές μαύρου και ερυθρού χρώματος με μαύρους κύκλους ή γραμμές».

Οι δαίμονες αυτοί εδίδαξαν συνολικώς 18 διάφορα «τυχερά» παιχνίδια εις τους συνέδρους, εκ των οποίων επέζησαν μέχρι των ημερών μας μόνον μερικά παιχνίδια. Περί των λοιπών απωλέσθη κάθε πληροφορία! Για κάθε δε σύμβολο και είδος τυχερού παιχνιδιού διορίσθηκε και ο «αρμόδιος» δαίμων!

Η τράπουλα στην Ελλάδα

Στην Ελλάδα φέρανε τα χαρτιά οι Βενετσάνοι. Τα φέρανε αρχικά στα Επτάνησα και διατήρησαν εδώ στη πατρίδα μας το ιταλικό τους όνομα.

Η ιταλική ορολογία «τράπουλα» σημαίνει φάκα, παγίδα, απάτη. Αλλά και η άλλη ιταλική ορολογία «κοντσίνα» σημαίνει επίσης παγίδα, συμπαιγνία.

Τα πρώτα ελληνικά χαρτιά τυπώθηκαν στη Βιέννη από φιλέλληνες ύστερα από την επανάσταση του 1821 και είχαν πατριωτικό χαρακτήρα. Οι φιγούρες τους παριστάνανε ήρωες, μορφές του εθνικού αγώνα, όπως τον Κολοκοτρώνη, τον Μιαούλη, τον Κανάρη, τον

6

Ρήγα, τον Υψηλάντη και άλλους. Στην τράπουλα εκείνη είχε ντάμες την «θεά» Αθηνά, την Καρτερία κ.λ.π. Μια τέτοια τράπουλα σώζεται στο Εθνολογικό Μουσείο.

Γύρω στον 16ον αιώνα ήτανε τόσο μεγάλο το πάθος της χαρτοπαιξίας στις διάφορες χώρες, ώστε δεν υπήρχε λαϊκό εστιατόριο χωρίς τράπουλα καινούργια ή παλιά.

Στην Ελλάδα υπήρξαν αντιδράσεις για το παιγνίδι αυτό. Χαρακτηρίσθηκε πολύ γρήγορα σχολείο διαφθοράς και απάτης, αιτία καταστροφής για την οικογένεια και την κοινωνία. Για να παρακάμψουν ακριβώς την αντίδραση αυτή ζωγράφισαν στα παιγνιόχαρτα τις μορφές των ηρώων της Επαναστάσεως Ρήγα Κολοκοτρώνη κ.λ.π.

Το πρώτο ελληνικό γραπτό κείμενο, που μνημονεύει τα χαρτιά στην Ελλάδα, το συναντούμε σ’ ένα ποίημα, Το ποίημα αυτό, που γράφτηκε το 1949, έχει τίτλο: «Το Θανατικό της Ρόδου». Ο Ποιητής Εμ. Γεωργιλάς, αποδίδει την πανούκλα, που θέρισε πολύ κόσμο την εποχή εκείνη, στη οργή του Θεού, επειδή παίζανε εκεί με μεγάλο πάθος… χαρτιά! Συμβουλεύει, λοιπόν τους Ροδίτες, ο Γεωργιλάς, και τους καλούς χριστιανούς, που παρασύρθηκαν στη «σατανική χαρτοπαιξία» να μετανοήσουν, για να πάψη η δίκαιη οργή του Θεού.

«Και τα παιγνίδια και χαρτιά και ζάρια να τα κάψουν

Και όσα βλάπτουν την ψυχήν έργα κακά να πάψουν…»

Οι 52 δαίμονες εξουσιάζουν την τράπουλα

Πριν να αναφέρομαι τους 52 δαίμονες «αρμοδίους» δια το κάθε χαρτί της τράπουλας, θα πρέπει να πούμε, ότι κατά την πρώτη επαφή όλοι τους προσπαθούν να εξακριβώσουν αν «ταιριάζουνε» με το υποψήφιο θύμα τους. Τελικά επικρατούν 1-4 εξ αυτών και αρχίζουν να ΕΠΙΔΡΟΥΝ! Τότε ο χαρτοπαίκτης αρχίζει να παρατηρή, ότι το τάδε ή το δείνα χαρτί τον ευνοεί! Αυτό είναι και το πρώτο βήμα! Όταν τα πράγματα προχωρήσουν «κατ’ ευχήν», οι εγκατασταθέντες δαίμονες θα ζητήσουν βοήθειαν άλλων «συναδέλφων» ειδικών στην κλοπή, χαρτοκλοπή, εξώθησιν στην πορνεία, μοιχεία, φόνον και τελικά σ’ αυτοκτονία!

Σε άλλο σημείο του παρόντος θα ασχοληθούμε και μ’ αυτά τα δαιμονικά πνεύματα, τα οποία επιδιώκουν ένα και μόνο την ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΓΕΝΟΥΣ!

Θα πρέπει επίσης να παρατηρήσωμεν, ότι τα πνεύματα τα πονηρά παρουσιάζονται και αυτά σαν να διαιρούνται σε τρία γένη! αρσενικό, θηλυκό, και ουδέτερο! Δεν είναι δε τυχαίο το, ότι οι τέσσερες Ντάμες της τράπουλας έχουν ως «προστάτριες» τέσσερα σατανικά πνεύματα θηλυκού γένους! με χειρότερη απ’ όλες την Ντάμα Μπαστούνι.

Ο μεγάλος Ρώσος συγγραφεύς Αλέξανδρος Πούσκιν σε ένα διήγημα του, με τον τίτλο «Ντάμα Μπαστούνι», περιγράφει το δράμα ενός Ρώσου νεαρού χαρτοπαίκτου, ο οποίος εδολοφόνησε μια γραία χαρτοπαίκτρια, η οποία διαρκώς εκέρδιζε, δια να αποκαλύψη το μυστικό της! Τελικά αυτός βρήκε πολύ τραγικό τέλος!

Τα ονόματά των

Και τώρα σας παρουσιάζουμε χους 52 «κυριάρχους» της τράπουλας! Τους 52 κακούς δαίμονας, οι οποίοι κατέστρεψαν εκατομμύρια ανθρωπίνων ψυχών μέχρι των ημερών μας συνεχίζουν να καταστρέφουν, επεκτείνοντας διαρκώς τα όρια της σατανικής των δράσεως!

SAMAS RΑΥΜΟΝ SARIEL ΖΑVΕΒΕ SARLIL ΤUΜΑΕL TUREL ΙΒLΙS RUMAEL ΑΖΑΖΕLΟΝ ΜΑΜΜΟΝ RΙΜΜΟΝ ΑΖARADEL ΑΖΖΑ GAIM ΗΑΚΑΕL TABAET ΖΕFΟΝΙΤΗ BELIAR IUVΑΡΤ RIGAS ADRAMALEG SAGΗΑΜ DAMA SATRINA ΡΑΤΡΟΤΑΙ VALESSAMANGALUF SAGMAGIRΙΝ ΜΑRUT ΜURMUR ΒΕLΕΤΗ ΒΑLΑΜ URΑΚΑ ΒΑRΑΜΕΕL ΕRRΙΝΕ SIMARE SIEL ΡΑΙΜΟΝ ΑΤARGULPH ΑΖΑΖΕL ΜΕRΕSΙΝ SΕΑLΙΑΗ ΑΖΖΑΕL ΗΑΝΑΝΕL ΗΑURAS USIEL GADRΕΕL ΑRMAROS ΑSΒΕΕL ΚΟΚΑΒΕL SARMIEL SAMSAVEEL SEKET LILITH ΥΑΗRIEL DAGΟΝ

Ο χαρτοπαίκτης και ο κάθε «τζογαδόρος» κατ’ αρχάς μόνον ενδιαφέρεται να κερδίση να πλουτήση, να κυριάρχηση εις βάρος των άλλων! Αργότερα, με την πάροδον του χρόνου, έχει τόσον κυριευθή από τους αρμοδίους δαίμονας, ώστε ΔΕΝ τον ενδιαφέρει καν το γεγονός, ότι χάνει. Το πάθος γίνεται «η τέχνη δια την τέχνην!». L’ ART POUR L’ ART!

Ο παίκτης παύει να ενδιαφέρεται , όχι μόνον δια τους άλλους, αλλά και δια τον ίδιο τον εαυτόν του! Πολλές φορές ξεχνάει και να φάγη ακόμα. Την ημέρα εις την εργασία του είναι αφηρημένος. Το μόνο που τον βαστάει κάπως είναι ο καφές και το κάπνισμα. Μισεί τα πάντα και όλους, διότι τους θεωρεί ως εμπόδια στη ζωή, που κάνει. Το μόνο, που σκέπτεται, είναι το πότε θα έλθη το βράδυ για να στρωθή στο τραπέζι με την πράσινη τσόχα! Μόνο εκεί αποκτά κάποιο χρώμα το πρόσωπο του! Ο άλλοτε γερός οργανισμός του έχει προσβληβή από νευρασθένεια, ταχυπαλμία και κακή λειτουργία όλων των οργάνων!

Ο παίκτης για μερικές μόνον στιγμές συνέρχεται και Βλέπει την καταστροφή την ιδική του, της οικογενείας του, της εργασίας του, των παιδιών του! Τότε ακριβώς επεμβαίνουν και οι 52 δαίμονες και του ψιθυρίζουν: «Παίξε δια να σωθής! Εδώ που έφτασες δεν μπορείς να επιστρέψης πλέον πίσω! η μόνη σου ελπίδα είναι να κερδίσης!».

8

Ο παίκτης, ο οποίος έφτασε σ’ αυτό το σημείο, είναι έτοιμος να διάπραξη και άλλο θανάσιμο σφάλμα! Οι ίδιες φωνές θα του ψιθυρίσουν: «Δια να είσαι τυχερός στο παιχνίδι χρειάζεσαι όχι μόνον προσοχή, αλλά και κάποια βοήθεια. Άκουσες τι λένε δια τον κ.Χ. Παπαδόπουλον ή κάποιον άλλον. Αυτός απέκτησε τεράστια περιουσία στα χαρτιά, διότι είχε ΦΥΛΑΧΤΟ!

Ένα φυλαχτό, που το είχε πάντα μαζί του και κέρδιζε. Γιατί δεν αποκτάς και συ ένα παρόμοιο φυλαχτό;»

Το θύμα, το οποίον συμφωνεί με τους ψιθύρους αυτούς φυσικά δεν πρόκειται να πάη στην Εκκλησία για να απόκτηση αυτό το φυλαχτό. Έτσι θα κατάληξη σε καμμιά μάγισσα Χαρτού! Αυτή θα τον «παρηγόρηση» λέγοντας, ότι βλέπει γρήγορα κέρδη.. «Λεφτά! Πολλά λεφτά σου πέφτουνε!» και θα τον εφοδιάση με το απαιτούμενο «φυλαχτό».

Αντί όμως να σωθή από το βούρκο της επικείμενης καταστροφής ο δυστυχής, θα βυθισθή ακόμη βαθύτερα! Οι δαίμονες γύρω του και μέσα του πανηγυρίζουν λέγοντες: «Τώρα είναι δικός μας! Δεν μας ξεφεύγει!»

Αλλά ας δούμε τι άλλα κέρδη μπορούμε να αποκομίσωμεν απ’ αυτόν;…

Τα ξημερώματα, όταν ο χαρτοπαίκτης θα γυρίση σπίτι του, όλοι θα κάνουν, ότι κοιμούνται. Η γυναίκα του, η κόρη του, τα παιδιά του θα κρύψουν τα πρησμένα από το κλάμα πρόσωπα των, γιατί το βράδυ έπεσαν νηστικοί… Το ψυγείο είναι άδειο… Στο τραπέζι της κουζίνας ίσως να υπάρχη κανένα σημείωμα, ότι πέρασαν για κάποιο γραμμάτιο που έληξε…, ότι ο καθηγητής των Αγγλικών θέλει να πληρωθή, γιατί είναι ο τρίτος μήνας απλήρωτος… Ότι η ΔΕΗ θα κόψη αύριο το φως, και άλλα χειρότερα. Το δράμα της χαρτοπαιξίας δεν πλήττει μόνον τον χαρτοπαίκτη, αλλά ολόκληρο το περιβάλλον του!

Κοντά σε 100 χαρτοπαίχτας υποφέρουν πολλές φορές χίλια (1.000) άτομα. Πώς να μη χαίρονται οι δαίμονες; Το τι καταστροφές δύναται να επιφέρη στην κοινωνία η χαρτοπαιξία και ο τζόγος γενικώς θα εξετάσωμεν εις άλλα σημεία του παρόντος βιβλίου.

Η αποκάλυψη των συμβόλων της Χαρτοπαιξίας και η ανάλυσίς των

Κλείνοντες αυτό το κεφάλαιο θα αποκαλύψωμε στους αναγνώστες μας το τι στην πραγματικότητα συμβολίζουν τα «καμουφλαρισμένα και φαινομενικώς αθώα τέσσερα σήματα της τράπουλας μας και ας μας συγχωρέσουν δια την ελευθεροστομία μας. Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέγει: «Ου βούλομαι σεμνότητι λόγω καλλωπίζεσθαι, αλλά σεμνούς ποιείσαι τους ακούοντας» Ιδού λοιπόν η τρομερή αλήθεια.

Καλλίτερα σύμβολα ασφαλώς δεν θα μπορούσαν να επινοήσουν αυτοί, οι οποίοι τόσον ενδιαφέρονται για την καταστροφήν των ανθρώπων, με την Πορνεία, την αρσενοκοιτία, την Μαύρη Μαγεία κάτω από τα γνωστά σε όλους «αθώα» σήματα…κατατεθέντα…

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Β’

  • Μετά το «πρώτο βήμα» και την σταθεροποίησιν της «πρώτης γραμμής του μετώπου» οι 52 δαίμονες ζητούν ανάλογες ενισχύσεις.
  • Οι πρώτοι εφεδρικοί δαίμονες καταλαμβάνουν με στόχον όχι τους χαρτοπαίκτας αλλά την οικία και τους οικοδεσπότες, που προσφέρουν άσυλο δια τους χαρτοπαίκτας!
  • H δεύτερη ομάδα ενισχύσεως, που καταφθάνει με στόχο τους παίκτας και τους ή τας συζύγους των.

Ευρισκόμεθα μπροστά στο γήπεδο του αγώνος το τραπέζι με την πράσινη τσόχα! στο ίδιο δωμάτιο ή αίθουσα μπορεί να υπάρχουν και άλλα παρόμοια τραπέζια, όπου είναι θρονιασμένες ηλικιωμένες ή μη κυρίες σε ένα φιλικό αγώνα του Κούμ-Κάν!

Οι κύριοι όμως προτιμούν κάτι πιο σοβαρό, κάτι το περισσότερο συγκινητικό! Οι 52 έχουν προ πολλού μοιραστεί την «πελατεία» τους! Σε κάποια στιγμή η υπηρέτρια φέρνει μέσα τα «τρέλερς» (τραπεζάκια με ρόδες φορτωμένα με μεζέδες και ποτά). Τα ποτήρια, παγάκια, μαχαιροπήρουνα αστράφτουν και κάνουν ένα γνώριμο κουδούνισμα. Μια μικρή διακοπή για να πάρουν κάτι οι «αγωνιζόμενοι».

«Τώρα! ξαφνικά προστάζει η «Σαντρίνα», τους εφεδρικούς δαίμονας, που εκλήθησαν. «Τώρα γευόσαστε την ατμόσφαιρα της οικίας αυτής με πόθους ερωτικούς και παράνομους. Εμπνεύσατε με σκέψεις μοιχείας τον Ιωάννη και την Ευαγγελία, τον Γιώργο και την Κωντσταντίνα, τον Δημήτρη και την Αικατερίνη…». Ακολουθούν τα ονόματα των παρόντων, αλλά και απόντων! Δεν είναι αυτό το αποτέλεσμα της μικράς ποσότητος των οινοπνευματωδών ποτών, που κατηνάλωσαν οι χαρτοπαίζοντες!

Έτσι ξαφνικά η κυρία Δημητρούλα, παντρεμένη και με παιδιά στο Γυμνάσιο, αισθάνεται πόθο δια τον κ. Αλεξόπουλο, ο οποίος δεν ευρίσκεται καν στην αίθουσα! Ούτε και αυτή δεν γνωρίζει πώς το σκέφθηκε αυτό. Στα καλά καθούμενα!

Αλλά μπορεί ο στόχος της να είναι ο κ. Ιωαννίδης, που παίζει στο άλλο τραπέζι κοντά στη πόρτα. Ακριβώς την ίδια σκέψη θα περάση την ίδια στιγμή και από το μυαλό του κ. Ιωαννίδη! «Διάβολε, θα σκεφτή αυτός, αυτή με το πράσινο φόρεμα δεν είναι καθόλου άσχημη!» Και ξαφνικά τα βλέμματα τους θα διασταυρωθούν σαν μαγνητισμένα! Θα ξαφνιαστούν και οι ίδιοι και ίσως ανταλλάξουν και κανένα χαμόγελο!

«Αυτό είναι»! Θα πη η Σατρίνα θα προστάξη τους εφεδρικούς δαίμονες να συνεχίσουν το έργο τους…

Αλλά ποίοι είναι οι κληθέντες προς ενίσχυσιν δαίμονες; Μη νομίζετε, ότι πρόκειται για μικροδαίμονες δεκάτης πέμπτης διαλογής! Όχι ! Κάθε άλλο! Εδώ θα προσέλθουν ακάθαρτα πνεύματα του μεγέθους του GΟG -SΗΕΚLΑΗ, SΑΤΗΑRΙΕL, CΑΜCΗΙCΟΤΗ, ΜΑRΑΒSΕRΑR και ΤΟGΑRΙΝΙ!

Ένας κι’ ένας του σκληρού πυρήνος του Εωσφόρου! Κι’ όταν έρχονται αυτοί, οι 52 δαίμονες της παγίδος καταλαμβάνονται από φόβο και τρόμο, τόσο φοβεροί είναι και δι’ αυτούς ακόμη τους «Άρχοντες» αυτοί του σκότους!

Η πρώτη τους δουλειά είναι να στήσουν τον αόρατο χορό τους γύρω από τους χαρτοπαίζοντας και να ψάλουν τον ειδικό ύμνο τους, τον οποίον θα προσπαθήσωμε να παραθέσωμεν εν μεταφράσει κατωτέρω:

«Προς τη Δύση και το Νότο,

»το Βορρά κι’ Ανατολή

»Τρέχουμε γοργά μαζί

»Μαύρα, κόκκινα φοράμε

»κι’ αφειδώς παντού σκορπάμε

»Την απάτη και μοιχεία,

»την κλεψιά κι αυτοκτονία!

»Κι’ ειν’ τετράκις δεκατρία

»όλη μας η συμμορία».

Δηλ. οι 52 δαίμονες.

(Σημείωσις: Στο πρωτότυπο κείμενο η λέξις «τρέχουμε» αναφέρεται, ως «καλπάζουμε σαν άλογα», η λέξις «κλεψιά» ως λαθροχειρία ή ταχυδακτυλουργική χαρτοκλοπή! Αλλά ας με συγχωρήσουν οι αναγνώστες μας, διότι απλώς θέλαμε να κάνωμε πιο εύηχο το εν μεταφράσει κείμενο!)

Και ενώ αυτά συμβαίνουν αοράτως γύρω από τους χαρτοπαίζοντας , ή δαιμονική συνωμοσία καταστρώνεται! Ο GOG – SHEKLAH προστάζει. «Δώσατε απόψε κέρδη στον Ιωάννη, ο όποιος έχει ειδικό φυλαχτό δικό μας!»

«Σήμερα πρέπει να γλυκαθή ο Πέτρος με ένα καλό ποσό!»

«SΕΚΕΤ, δώστε στον Ανδρέα να καταλάβη, ότι είσαι η τύχη του! Το τυχερό χαρτί!»

Αλλά, αγαπητοί αναγνώστες, μη νομίζετε, ότι σε όλες τις περιπτώσεις της χαρτοπαιξίας προσέρχονται και τα «μεγάλα αφεντικά» του Εωσφορικού επιτελείου, διότι όταν προσέρχονται, τότε εκεί τάχιστα συμβαίνουν μεγάλα πράγματα ή ακριβέστερα ΜΕΓΑΛΕΣ ΤΡΑΓΩΔΙΕΣ ! Άλλωστε οι 52 βασικοί «πρωταγωνισταί» είναι υπεραρκετοί!

Τα πάντα γύρω από το τραπέζι της χαρτοπαιξίας γίνονται ΣΥΜΦΩΝΩΣ ΜΕ ΤΟ ΠΡΟΔΙΑΓΕΓΡΑΜΜΕΝΟ ΣΧΕΔΙΟΝ! Δεν έχει σημασία, εάν ο τάδε παίκτης «θυμάται» τα χαρτιά ή ακολουθεί κάποιο «σύστημα»!

Εάν το αποφασίσει ο ADRAMELEC και η ΡATRΟΤΑ ή κάποιος άλλος διάβολος, ο φουκαράς θα πάει κατά…. διαβόλου, ο οποίος θα τον πάρη και θα… τον σηκώση!.

Υπάρχουν όμως περιπτώσεις, όταν δια τους χαρτοπαίζοντας «ενδιαφέρθηκαν» ακόμη μεγαλύτερα δαιμονικά πνεύματα, τα οποία προσήλθαν, επειδή είχαν ΠΡΟΣΚΛΗΘΕΙ από τους χαρτοπαίζοντας. Δηλαδή άνθρωποι, οι οποίοι έχασαν τεράστιες περιουσίες και μπήκαν σε τεράστια χρέη, προκειμένου να σωθούν από την ατίμωση και φυλακή, έκαναν επίκληση προς τα ειδικά ακάθαρτα πνεύματα και ήλθαν απευθείας σε επαφή με αυτά και έκλεισαν τρομακτική συμφωνία!

Έναντι της απαρνήσεως του Θεού και προσκυνήσεως του Εωσφόρου, κέρδη μεγάλα στα τυχερά παιγνίδια.

Το τέλος όμως όλων των παρομοίων «συμφωνιών» είναι πάντοτε ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΟ! Το ένα από τα συμβαλλόμενα μέρη αιφνιδίως αναφλέγεται [δες παράρτημα στο τέλος περί ΑΥΤΟΜΑΤΗΣ ΚΑΥΣΗΣ] εν μέσω τρομερών πόνων και κραυγών, και καίγεται ως που να μείνει μια χούφτα στάκτης μπροστά στα έκπληκτα μάτια των θεατών…

Και τότε αντί να βλασφημά πλέον τον Θεό, τον οποίον αρνήθηκε, καταριέται τους δαίμονας στους οποίους πουλήθηκε. Οι κραυγές πόνου, απελπισίας και αγανακτήσεως θα ακούγονται ευκρινώς εις τον τόπον της αυτοαναφλέξεως επί πολλές ακόμη ημέρες, ενώ η ιατροδικαστική εξέταση θα αποκαλύπτει και κάτι το περίεργον!

Θα έχει καεί μόνον το σώμα, χωρίς να έχουν καεί τα ρούχα, εσώρουχα ή τα υποδήματα του θύματος!

Έχομεν υπ’ όψιν μερικές από τις συναφθείσες «συμφωνίες», όπως οι προαναφερθείσες. Εις τρεις εξ αυτών οι πελάτες ήταν ζωγράφοι και καλλιτέχνες, οι οποίοι είχαν αποθανατίσει τις μορφές των δαιμονικών πνευμάτων, με τα οποία είχαν υπογράψει «συμφωνητικά».

Παρά το γεγονός, ότι και οι τρεις ανήκαν σε διάφορες χώρες και λαούς, ευρισκομένους σε απόστασι πολλών χιλιάδων χιλιομέτρων μεταξύ τους, τα φιλοτεχνηθέντα από αυτούς σχέδια είναι καταπληκτικά όμοια! χάριν των αναγνωστών μας παραθέτωμεν μερικά από τα σχέδια αυτά!… αλλά αυτό μας οδηγεί και σ’ ένα άλλο συμπέρασμα!

Ο ΚΑΘΕ ΔΑΙΜΩΝ έχει και τη ιδική του μορφή, αδιάφορον αν μπορή να αλλάζη κατά βούλησιν!

Ερευνώντας τα αρχεία και τον τύπον των διαφόρων χωρών, σχετικά με την χαρτοπαιξία, ανακαλύψαμε ΧΙΛΙΑΔΕΣ περιπτώσεων, οι οποίες ομοιάζουν ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΑ μεταξύ τους!… Ιδού μερικές έξ αυτών:

1) Καθόλα έντιμος αξιωματικός παρασυρθείς από το πάθος της χαρτοπαιξίας παίζει και χάνει στα χαρτιά χρήματα της μονάδος του. Το γεγονός αυτό τον οδηγεί εις την ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑ!

2) Η ίδια περίπτωσις με άλλον αξιωματικό, ο οποίος δια να καλύψη το γεγονός δέχεται να γίνη κατάσκοπος ξένης δυνάμεως. Τελικά συλλαμβάνεται καταδικάζεται εις ΘΑΝΑΤΟΝ, αφού καθαιρείται!…

3) Χρηματιστής ή τραπεζίτης καταχράται χρήματα των πελατών, δια να πλήρωση τα χρέη του λόγω, χαρτοπαιξίας! Δραπετεύει εις εξωτερικό.

12

4) Ταμίας τραπέζης ή μεγάλης εταιρίας καταχράται μεγάλα ποσά και εξαφανίζεται. Αποχράται μεγάλα ποσά και εξαφανίζεται. Αποκαλύπτεται ότι είχε χρέη λόγω χαρτοπαιξίας!

5) Ταμίας Δημοσίου ταμείου αυτοκτονεί μετά την κατάχρησιν πολλών εκατομμυρίων, τα οποία απώλεσεν εις χαρτοπαικτικός λέσχας!

6) Γνωστός βιομήχανος εξετέλεσεν εντός χαρτοπαικτικής λέσχης την συζυγόν του και τον στενόν του φίλον, αυτοκτονήσας εν συνεχεία. Το ζεύγος είχε 3 ανήλικα τέκνα, ο δε δολοφονηθείς ήτο επίσης έγγαμος πατήρ 2 τέκνων!

7) Υπό των αρμοδίων αστυνομικών οργάνων εγένετο έφοδος εις το διαμέρισμα της πολυκατοικίας επί τής οδού …. αρ…. όπου συνελήφθησαν χαρτοπαίζοντες δημόσιοι υπάλληλοι και 2 τραπεζικοί.

8) Κατά την αιφνιδιαστική έρευνα της αστυνομίας (τμήμα Λεσχών) εις την βίλλαν του προαστίου της πρωτευούσης εις την οδόν…ευρέθησαν σημαδεμένες τράπουλες και «πλαστά» ζάρια. Η έρευνα εγένετο κατόπιν καταγγελίας από τηλεφώνου, υπό ανωνύμου θύματος, το οποίον απώλεσεν άνω των 3 εκατομμυ

ρίων. Ο ιδιοκτήτης και οι θαμώνες συνελήφθησαν.

9) Συνελήφθη ο περιπτεράς της πλατείας… ο οποίος διέθετε σημαδεμένες τράπουλες παιγνιόχαρτων. Ως προκύπτει εκ των ανακρίσεων ο συλληφθείς ήτο μέλος μεγάλου δικτύου χαρτοκλεπτών!

10) Υπό της υπηρεσίας Ηθών ανεκαλυφθείς την οδόν… κρυφόν κέντρον μαστρωπείας και μπαρπουτιέρα διευθυνομένη υπό της γνωστής δια την δράσιν της Χ… ή Σ… ή Β. ή Ζ…., η οποία και άλλοτε απησχόληοε πολλάκις εις διαφόρους ποινάς φυλακίσεως.

11) Εις την επαρχία… επί της δημοσίας οδού προς… ανεκαλύφθη προχθές κρυφόν χαρτοπαικτικόν εντευκτήριον, όπου εσύχναζαν και παράνομα ζεύγη! Κοιτά την γενομένην έρευναν εις την αποθήκην καυσίμων ευρισκομένην εις την αύλήν ευρέθησαν 320 γραμμάρια Ινδικής κανάβεως είς φούνταν!

Ασφαλώς, αγαπητοί αναγνώσται παρόμοιες ειδήσεις θα έχετε διαβάσει ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΦΟΡΕΣ και θα συνεχίζετε να τις διαβάζετε καθ’ όλην την διάρκειαν της ζωή σας!

Αλλά και σεις θα γνωρίζετε τώρα ότι η ΧΑΡΤΟΠΑΙΞΙΑ -ΜΟΙΧΕΙΑ – ΠΟΡΝΕΙΑ συμβαδίζουν χέρι με χέρι στην εποχή μας όπως συνεβάδιζαν από της εμφανίσεως της πρώτης χαρτοπαιξίας προ πολλών χιλιάδων ετών!

Αλλά δυστυχώς ο,τι συμβαίνει με την πορνεία, συμβαίνει και με την χαρτοπαιξία και τα εν γένει τυχερά παιχνίδια! Και οι δυο αυτές κοινωνικές πληγές έχουν τεθεί υπό την υψηλήν ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ!! Και η πρώτη απόδειξις αυτού είναι η ύπαρξις των ειδικών Υπηρεσιών Ηθών και Λεσχών εις όλα τα «Πολιτισμένα» Κράτη!!

Έτσι ενώ όλοι έχουν την αναίδειαν να φωνασκούν περί δήθεν ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της ισότητος των δύο φύλων, δισεκατομμύρια γυναικών υφίστανται σήμερον την τρομερήν εκμετάλλευση των σωματεμπόρων!

Το επίσημον κράτος ενδιαφέρεται δια την χαρτοπαιξίαν εφόσον αύτη δεν καταβάλει τον υψηλόν φόρον οπότε θεωρείται «έγκλημα». Το ίδιο επίσημο Κράτος ανοίγει και συντηρεί Καζίνα και Λέσχες χαρτοπαιξίας, γιατί αυτές εξασφαλίζουν ΚΕΡΔΟΣ ! Στην εποχή μας υπάρχουν πόλεις, και κράτη, τα οποία συντηρούνται από την ΧΑΡΤΟΠΑΙΞΙΑ και τα τυχερά παιγνίδια, όπως π.Χ. Λάς Βέγκας, Μοντε Κάρλο, Μονακό, κ.λ.π. κ.λ.π.

Τώρα χωρίς φόβο και πάθος θα υποβάλομε μία ερώτηση προς όλους αυτούς οι οποίοι παριστάνουν παντού τους δήθεν προστάτας των λαών: ΔΙΑΤΙ ΔΕΝ ΞΕΡΙΖΩΝΟΥΝ αυτές τις μεγάλες ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΠΛΗΓΕΣ; Φταίει η Αστυνομία; ΟΧΙ. Χίλιες φορές ΟΧΙ! Αυτή κατά το μέτρον του δυνατού πράττει παντού το καθήκον της εις το ακέραιον! Το κακό δεν ευρίσκεται καν και εις τα αρμόδια υπουργεία ή Κρατικές υπηρεσίες!

ΤΟ ΚΑΚΟ ΦΩΛΙΑΖΕΙ μέσα ατά Κοινοβούλια, τα οποία ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ, ΔΕΝ ΤΟΛΜΟΥΝ να ψηφίσουν Νόμους εναντίον αυτών (και ΠΟΛΛΩΝ ΑΛΛΩΝ) πληγών οι οποίες κατατυραννούν τους Λαούς.

Όπως η πορνεία δυσκόλως αναπτύσσεται άνευ Μαστροπών, έτσι και η χαρτοπαιξία και τα λοιπά τυχερά παιγνίδια δεν θα μπορούσαν να πάρουν τις τρομακτικές διαστάσεις, εάν εψηφίζοντο αυστηροί νόμοι εκριζώνοντες αυτά!

ΟΛΟΙ οι μαστρωποί και «διευθυνταί» κρυφών χαρτοπαικτικών λεσχών μετά την έκτιση της ποινής των ΕΠΑΝΕΡΧΟΝΤΑΙ ΔΡΙΜΥΤΕΡΟΙ!

Τι θα γινόταν όμως, εάν εψηφίζετο και εφηρμόζοντο ΠΟΙΝΕΣ ΙΣΟΒΙΩΝ ΔΕΣΜΩΝ, και δια τις δυο προαναφερθείσες Κοινωνικές καταστροφικές πληγές; Να λοιπόν, που ΔΕΝ πρέπει να αποδίδομε ΟΛΕΣ τις ευθύνες εις άλλους, όταν φταίμε και εμείς ΟΙ ΙΔΙΟΙ δια πολλά από τα δεινά μας!

ΔΕΝ υπήρξε ούτε και υπάρχει στις ημέρες μας Βουλή, ή οποία να μην έχει εις τους κόλπους της, Παιδεραστάς, Κυναίδους, Λεσβίας, έκφυλους, χαρτοπαίκτας κ.λ.π.

ΠΟΙΟΣ ΟΜΩΣ ΤΟΥΣ ΕΣΤΕΙΛΕ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ; Η ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ ΕΙΝΑΙ ΤΡΟΜΕΡΑ ΑΠΟΚΑΡΔΙΩΤΙΚΗ! ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΙΔΙΟΙ!

Μα μήπως δεν εγνωρίζαμε το ποιόν τους πριν τους στείλουμε ως αντιπροσώπους μας στη Βουλή; Στις 89% των περιπτώσεων η απάντηση είναι ΝΑΙ.

Και τώρα ας εξετάσωμεν στο επόμενο Κεφάλαιο το πώς αντιμετωπίζει την κατάραν της χαρτοπαιξίας το επίσημο Κράτος και οι υπηρεσίες του, με τους οποίους και εμείς είμεθα ΣΥΝΥΠΕΥΘΥΝΟΙ.

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Γ΄

  • Η υποδιαίρεση της χαρτοπαιξίας εις κατηγορίας!
  • Πώς το κράτος ανέλαβε υπό την προστασίαν του την χαρτοπαιξίαν και τα τυχερά παιχνίδια εν γένει!
  • Νόμοι και διατάξεις περί χαρτοπαιξίας και τυχερών παιγνιδιών!

Η χαρτοπαιξία διαιρείται εις 3 κατηγορίας δηλ. εις ΤΕΧΝΙΚΑ, ΜΙΚΤΑ και ΤΥΧΕΡΑ παιγνίδια.

(Α) ΤΑ ΤΕΧΝΙΚΑ ΕΙΝΑΙ

1) Μπριτζ

2) Γούϊστ

3) Πρέφα

4)Πικέτο

5)Μπεζίκι

6) Σκαμπίλι

7) Τριόμφο

8) Κοντσίνα

9) Ξερή

10) Πάστρα

11) Κιάμο

12) Σόλιο

13) Τριτσέτι

14) Πινάκι.

15) Κοΰπες

16) Τσιγκουέντο ή Ντόμινο

17) Εξήντα εξ ή είκοσάρι

18 Κιντίλιο

19) Αβησυνία

20) Ευρώπη

21) 21) Πινάκλ

Σύνολον 21 (είκοσι ένα).

(Β) ΤΑ ΜΙΚΤΑ είναι:

1) Πόκερ

2) Πόκα μέχρις επτά μετεχόντων προσώπων

3) Τουμπουκτου μέχρις επτά μετεχόντων προσ.

4) Χαρακίρι μέχρις επτά μετεχόντων προσ.

5) Μάους

6) Έκοφτε

7) Τριάντα ένα κλειστό ή ανοικτό

8) Ραμί δια δύο δεσμίδων παιγνιόχαρτων και ες τζοκευ

9) Κούμ -Καν

10) Ρώμα

11) Ρώμι

12) Πινάκλ

13) Μπάτσικα Αμερικανική

14) Τσογολί

15) Πινικάλι

17) Πινάκι δια μιας δεσμίδος παιγνιόχαρτων και δύο τζόκεϋ

18) Επτάρα

19 Ραμί δια μιας δεσμίδος παιγνιόχαρτων και δύο τζόκεϋ (Σύνολον (19) δεκαεννέα).

(Γ) ΤΑ ΤΥΧΕΡΑ παιγνίδια είναι:

1) Μπακαράς με εν ή δύο ταμπλώ

2) Σεμέν – ντε φέρ

3) Φαραώ

4) Λασκενέ

5) Τράντ -ε – Καράντ

6) Φράμπουλα ή Φραμπουαζ

7) Είκοσι ενα

8) Κιλίντζι

9) Χιλιάρα ή Καλκούτα

10) Είκοσι εξ

11) Ντούμ – ντούμ

12) Πασσέτα

13) Παπάς

Σύνολον (13) Δεκατρία).

Εν Ελλάδι παρ’ όλον, ότι η Νομοθεσία δεν επέτρεπε την χαρτοπαιξία και τα διάφορα άλλα τυχερά παιχνίδια, το Κράτος απεφάσισε δια του Νόμου 3717/1928 να κάνη μοναδική εξαίρεσιν του γενικού απαγορευτικού μέτρου και να επιτρέψει την ίδρυσιν του ΑΟΣΚ δηλ. «Αυτονόμου Οργανισμού προς αποκατάστασιν των σεισμοπαθών της επαρχίας Κορινθίας».

Έκτοτε δημοσιεύθηκαν πάμπολλες διαταγές, γνωματεύσεις, διατάξεις και άλλοι νόμοι, οι οποίοι εδημιούργησαν ένα σωρό «παράθυρα» δια την επέκτασιν της χαρτοπαιξίας και τυχερών παιχνιδιών στον τόπον μας. Ως αποτέλεσμα της «μοναδικής εξαιρέσεως» του 1928, σήμερα λειτουργούν διάφορα Καζίνα από την Πάρνηθα μέχρι Ρόδο και από την Κέρκυρα μέχρι Β. Ελλάδα κ.λ.π. κ.λ.π. Τα κέρδη, τα οποία θα προήρχοντο από την είσπραξη φόρων των χαρτοπαικτικών λεσχών, αντί να επουλώσουν τις πληγές του σεισμού, έφεραν νέον και χειρότερον ΣΕΙΣΜΟΝ, του οποίου οι ζημίες είναι απρόβλεπτες.

Δια να πεισθούν οι αναγνώστες μας ότι όλες οι κατά καιρούς διατάξεις κ.λ.π. περί περιορισμού της χαρτοπαιξίας αποτελούν απλώς φιλολογίαν, παραθέτουμε κατωτέρω μερικά μόνον δείγματα αυτής, παρά το γεγονός, ότι όλοι παραδέχονται τη μεγάλη ζημία και τις καταστροφές, τις όποιες προξενεί ή χαρτοπαιξία στον Λαό μας.

«Η ΧΑΡΤΟΠΑΙΧΤΡΑ»

Και τώρα κρίνω καλόν να παραθέσω μια συζήτηση που είχα στο σπίτι μιας χαρτοπαίχτρας και την οποίαν δημοσίευσα τότε στην εφημερίδα «Ορθόδοξος Τύπος». Έγραφα:

«Επισκέφθην γνωστήν μου, από παλαιότερα, οικογένεια, μήπως την ωφελήσω ψυχικά. Νέοι το ανδρόγυνο τότε, ηλικιωμένοι τώρα. Πτωχοί τότε, παραλήδες νυν. Στην επαρχία τότε, στο Κολωνάκι σήμερα. Η Κατοχή τους έφερε στην Αθήνα και η Μαύρη αγορά με τις κομπίνες και τις μπίζνες τους έφερε χρήμα με ουρά.

Ο σύζυγος πλεονέκτης, ζει για να δουλεύει. Η σύζυγος ματαιόδοξη, ζει για να ξοδεύει. Πασχίζει να φαίνεται αριστοκράτισσα, χωρίς και να τα καταφέρνη η πρώην χωριάτισσα.

—  Με κατέστρεψε, πάτερ, με τα χαρτιά της, είπεν ο σύζυγος. Θα είχα πέντε πολυκατοικίες. Χθες χαρτιά. Προψές χαρτιά. Απόψε χαρτιά. Μαζεύει τα βράδυα εδώ τους αλήτες και ξενυχτούν στην τράπουλα.

—  Ας λέγει, πάτερ, είπεν η σύζυγος. Είναι καθυστερημένος. Σήμερα ζούμε στην Αθήνα. Όλος «ο καλός» κόσμος και σ’ όλα «τα καλά» σπίτια παίζουν.

— Ποιος καλός κόσμος; Αυτοί οι αλήτες, που μου τους κουβαλάς εδώ και έκαμαν το σαλόνι χαρτοπαικτική λέσχη;

—  Καλέ! Αλήτες είναι ο Τοτός, που ήταν ανθυπασπιστής, η Νόλλη που εργάζεται σε Τράπεζα, η Πόπη, που έχει άνδρα στο εξωτερικό, και ο Λάκης που είναι βιομήχανος και βγάζει τούβλα; Άλλωστε εμείς παίζουμε για κέρδος; Απλώς για να σκοτώνουμε τον καιρό.

—  Είναι, παιδί μου, είπα, θηρίο ο καιρός και τον σκοτώνετε; Δεν έχετε ανώτερη απασχόληση να κάνετε και να τον χρησιμοποιήσετε για την ψυχή σας; Άκουσε. Από την καλή χρησιμοποίηση του χρόνου εξαρτάται η ευτυχία του παρόντος και του αιωνίου μέλλοντος.

— Ναι, πάτερ. Εγώ αν δεν έκανα την νύχτα μέρα, δεν θα έκανα λεφτά, είπεν ο κύριος. Ο χρόνος είναι χρήμα! «Φείδου χρόνου» δεν λέγει και το Ευαγγέλιο;

—Πρέπει, είπα, να φείδεται κανείς του χρόνου και να τον χρησιμοποιή για θεάρεστα έργα. Αν έκαναν οι μεγαλοκυρίες νυχτέρια όχι για πινάκλ, για πόκα και μπακαρά, αλλά για να πλέκουν φανέλες για το στρατό μας, πουλόβερ για τους τρεμάμενους γέροντας, να ράβουν επίσης ποδίτσες για τα ορφανά, να κεντούν προίκες για απροστάτευτες κοπέλλες, να επισκέπτονται ιδρύματα, να διαδίδουν, βιβλία και έντυπα Θρησκευτικά, θα πήγαιναν στην καρδιά του Παραδείσου.

—  Να ράψουν είπες και να πλέξουν; Είναι αχαΐρευτες. Ούτε ένα κουμπί δεν θέλει να ράψη η δική μου. Χαρτιά και μόνον χαρτιά. Και να κέρδιζε τουλάχιστον τίποτε! Είναι κουτουρνίθι και όλο χάνει. Την κλέβουν οι λωποδύτες στα χαρτιά.

—  Αλήθεια είναι αυτό, της είπα. Στο χαρτοπαίγνιον γίνεται κλοπή, κατόπιν κοινής συμφωνίας. Στα τυχερά παιγνίδια ο ένας είναι βλάκας και ο άλλος κλέφτης. Γι’ αυτό δε και ο αρχαίος Αριστοτέλης τους χαρτοπαίκτες τους αριθμούσε με τους ληστάς και τους κλέφτες.

«Ο κυβευτής (χαρτοπαίκτης), ο λωποδύτης και ο ληστής των ανελεύθερων εισί», λέγει. Μήπως δεν είχε ο συγχωρημένος δίκιο; είπε ο σύζυγος. Ξέρεις τι γίνεται με τον «καλόν» κόσμον , όπως τον λέγει η Κατίνα;

Στα «καλά» σπίτια του Κολωνακίου χώνονται μέσα και ύποπτα πρόσωπα. Είναι ολόκληρες παρέες, οργανωμένες συμμορίες, που μαδούν τα κοροΐδα. Προετοιμάζουν πρωτύτερα καταλλήλως το θύμα, που ήλθε από την επαρχία, σαν την Κατίνα, καλή ώρα. Όταν αποκτήσουν εμπιστοσύνη και φιλίαν, το καλούν στα μεγάλα σπίτια, για μια παρτίδα και εκεί με τα γλυκόλογα το γδύνουν, χωρίς καν να το παίρνη είδηση. Τα λέγω της Κατίνας , άλλα δεν ακούει.

Βρε γυναίκα, της λέγω, το χαρτί έκανε νοικοκυρόπουλα να ζητιανεύουν και επιχειρηματίες να αυτοκτονήσουν. Πέταξε παιδιά στο δρόμο, και κορίτσια στο ράφι. Έκλεισε ανθρώπους στη φυλακή και χάθηκαν τιμές. Και η Κατίνα, δυστυχώς, όλο χάνει.

—  Πάψε, που λες όλο χάνω. Δεν κέρδισα και πήρα το βραχιόλι και το καλοκαίρι στα λουτρά το μενταγιόν;

—  Άκουσε, παιδί μου, της είπα: «Του χαρτοπαίκτη, του ψαρά, του κυνηγού το πιάτο εννιά φορές είν’ αδειανό και μια φορά γεμάτο».

Κανένας απ’ το χαρτί δεν έκανε προκοπή. Αναρίθμητοι όμως πέσανε στην καταστροφή.

— Έχασε η Κατίνα, πάτερ, μια φορά 73.000 δρχ. και προ ήμερων 45.000 δρχ. και αφήνω τα λιγοστάρια.

— Πάψε να λες ανοησίες. Τότε, πάτερ, με παρέσυρε το χαρτί. Στην αρχή κέρδισα 105.000. Αλλα γύρισε το χαρτί. Και είναι αμαρτία να παίζουμε κανένα κατοστάρικο για το καλό του χρόνου;

— Για το κακό πες του χρόνου, διότι σε παρασύρη το χαρτί. Κανένας χαρτοπαίκτης δε αρχίζει από τα πολλά, άλλα απ’ τα μικροποσά φθάνει εις τα μεγάλα. Έπειτα μ’ αυτό το εκατοστάρικο μπορούσες να πάς στον Παράδεισο δίνοντας το στον πεινασμένο. Την Πρωτοχρονιά μόνον πόσοι Έλληνες έπαιξαν;

— Από τα 8 εκατομμύρια, είπε ο σύζυγος, ζήτημα είναι αν δεν έπαιξαν ελάχιστοι. Έβαζαν παρτίδα και στα βυζανιάρικα. Όλοι έκτος από σας που καλογερεύετε.

—Υπολογίστε, παιδί μου, μόνον από πέντε εκατοστάρικα, πόσα είναι.

—Είναι δισεκατομμύρια δραχμές, είπε ο σύζυγος.

— Αϊ! είπα. Μ’ αυτά θα μπορούσαν να σπουδάσουν χιλιάδες φτωχοί φοιτηταί, ή να παντρευτούν χιλιάδες ορφανές κοπέλες, που φεύγουν στη Γερμανία και χάνονται ή να μοιρασθούν εκατομμύρια χριστιανικά βιβλία και να φωτισθή το Πανελλήνιον. Πες μου.

Δεν αμαρτάνουν αυτοί οι άνθρωποι; Διότι «ειδότι καλόν ποιείν και μη ποιούντι, αμαρτία αυτώ εστί». Και την κλοπή, που γίνεται στο χαρτοπαίγνιο δεν την λογαριάζουν για αμαρτία;

Παίρνουν το χρήμα του άλλου, χωρίς να κουρασθούν και φέρουν δυστυχία στο σπίτι τους αν χάσουν ή στην οικογένεια του άλλου αν κερδίσουν.

Πόσες οικογένειες θλίβονται την Πρωτοχρονιά; Αί! Δεν είναι αμαρτία; Δεν θα δώσουν λόγο στο Θεό;

— Είπατε, πάτερ, ότι το χαρτί φέρνει γκρίνια στο σπίτι. Μη πάς μακρυά. Εμείς τρώμε ποτέ γλυκό ψωμί με την Κατίνα; Μου άφησε τα παιδιά. Κολλάει στην τράπουλα και δεν τα φροντίζει, δεν τα ταΐζει, δεν τα διαβάζει, δεν τα Βγάζει, δεν την νοιάζει.

Παίρνω βέβαια υπηρεσίες, αλλά δεν τα πάει σαν μάνα ποτέ στην Εκκλησία. Έμειναν τα καημένα ακοινώνητα τα Χριστούγεννα. Αγρίεψαν. Χαρτοπαίζει τα Σαββατόβραδα και κοιμάται το πρωί. Πήγαινε τα παιδιά στην Εκκλησία της λέω. Νυστάζω μου λέει. Πήγαινε τα εσύ.

— Τα παιδιά, είπεν η κυρία, σήμερα είναι κακοκέφαλα. Τα ξυπνάς και δεν σ’ ακούνε.

— Γιατί στα χαρτιά σε ακούνε; είπε εκείνος.

— Παίζουν και τα παιδιά; ερώτησα.

— Τα έβγαλε ξεφτέρια.

— Σήμερα, είπεν η μητέρα, η επιστήμη λέει: να τα μάθης συ. Να μη τα μάθουν έξω.

— Ποια επιστήμη; την ερώτησα.

Το λέει ή κυρία Λούση, που έχει άνδρα μηχανικό.

— Είναι ένα χαρτόμουτρο εκείνη, πάτερ!…Μου πήρανε στο λαιμό τους τα παιδιά. 13 χρονών η κοπέλα μου και τα κόβει σαν μεγάλος. Και αν δεν της δώσω, σηκώνει την πολυκατοικία στο πόδι.

— Και συ της δίδεις;

— Αν δεν την χαρτζιλικώσω εγώ, της δίδει η μητέρα της

— Και η μητέρα που τα βρίσκει;

— Έκανα σφάλμα. Της έγραψα ένα μαγαζί και δύο διαμερίσματα.

— Επί τέλους! είπε νευριασμένη εκείνη, πάψε. Έχω και εγώ πάτερ ένα ελάττωμα. Δεν υποφέρεται η γκρίνια του με έκανε νευρασθενικά.

— Εγώ σε έκαμα, ή τα χαρτιά; Αν εγώ δεν είχα εσένα, θα ήμουν άγιος.

— Τα χαρτιά, είπα, πράγματι κάνουν νευρασθενικό τον χαρτοπαίκτη. Βλέπεις την αγωνία ζωγραφισμένη στα άνοιγμα των ματιών του, στο σφίξιμο των γρόθων του, στις συσπάσεις του προσώπου του, στην νευρικότητα του γενικώς. «Έμπα ψυχή και έβγα ψυχή» είναι.

Μοιάζει σαν τον ναυαγό, που παλεύει με τα κύματα της θάλασσας. Άλλοτε υψώνεται και άλλοτε καταποντίζεται. Οι διακυμάνσεις του χαρτιού σε επηρεάζουν. Τραντάζουν το εσωτερικό σου.

Τώρα χαίρεσαι και σε λίγο σκυθρωπάζεις και μελαγχολείς. Κόβεις χρόνια από τη ζωή σου, Βραδέως αυτοκτονείς και θα δώσεις λόγο στο Θεό, για την υγεία που έδωσε και συ την σπατάλησες.

— Έχει δίκαιο ο πάτερ, είπε ο σύζυγος. Με τα τσιγάρα και τους καφέδες συνέχεια έγινες νευροπαθής.

— Καπνίζετε, κυρία Κατίνα;

— Όχι, πάτερ. Κανένα μόνο όταν έχω ξένους εδώ. Αλλά δεν τον τραβάω μέσα τον καπνό.

— Τι κανένα! Μη λες ψέματα στον πάτερ. Καπνίζει σαν αράπης, φουγάρο και παπόρο είναι. Πετούμε τα αποτσίγαρα με το κάρο.

Έχει αϋπνίες. Λίγο ύπνο και εκείνον ταραγμένο. Κατήντησε μουσείο ασθενειών. Το βράδυ στα χαρτιά και την ημέρα στους γιατρούς γυρίζει. Θα την χώριζα. Αλλά είναι τα παιδιά στη μέση.

— Δεν επιτρέπεται διαζύγιο, είπα, «παρεκτός λόγου πορνείας»

— Πού ξέρω τι κάνει με αυτούς τους αλήτες, που παίζει. Εδώ όταν μαζεύονται λένε του κόσμου τα σόκιν και τα ξετσίπωτα, που ούτε στην Τρούμπα του Πειραιώς δεν λέγονται.

— Καλέ! Μουγκοί θα είμαστε; Θα πούμε και καμμιά κουβέντα.

— Τι κουβέντα μου λες. Να ακούς, πάτερ το στόμα αυτού του «καλού» κόσμου! Γίνεται οχετός. Σηκώνεται το τομάρι σου από τις βρωμολογίες τους. Και το κακό είναι πώς ακούνε και τα παιδιά. Αφήνω τις βλασφημίες. Κατεβάζουν όλους τους Αγίους, όταν χάνουν.

— Μπα! Είπα. Έχουν την αξίωση να κατέβουν οι Άγιοι να γίνουν χαρτοπαίκτες, και να τους φέρουν το χαρτί, που θέλουν αυτοί, για να κλέβουν τους άλλους; Και σεις πώς ανέχεστε να βλασφημούν τα θεία στο σπίτι σας; κάποτε και οι ίδιοι οι χαρτοπαίκτες δεν ηνείχοντο τον βλάσφημον. Πάνε χρόνια, που εδώ στην Αθήνα ήταν ένας δεινός χαρτοπαίκτης και πολύ βλάσφημος. Οι συμπαίκται του είπαν:

— «Αν ξαναβλαστημήσης. δεν θα σε ξαναπαίξουμε».

Τι έκανε τότε εκείνος ο διεστραμμένος; Έραψε μέσα στην τραγιάσκα του μια Εικόνα της Παναγίας, και όταν έχανε έχωνε τη μούρη του στην τραγιάσκα και την βλαστημούσε. Μια φορά όμως καθώς έτσι βλαστημούσε. του έδωσε το θαύμα η Παναγία. Στραβώθηκε και από τα δύο! Γύριζε κατόπιν τυφλός στους δρόμους των Αθηνών ζητιανεύοντας και διδάσκοντας με το πάθημα του και με τα λόγια του να μη χαρτοπαίζουν και να μη βλαστημούν.

— Γιατί, πάτερ, δεν στραβώνει και τούτους ο Θεός;

— Γιατί θα πρέπει πρώτα να στραβώση εσένα.

— Εμένα; Γιατί; Ποτέ δεν βλαστήμησα, ούτε τον εξαποδώ.

— Και όμως ανέχεσαι να γίνεται η αμαρτία στο σπίτι σου. Πώς θα ρθή η ευλογία του Θεού σ’ αυτό το σπίτι;

— Το βλέπω, πάτερ. Λες και μπήκε στο σπίτι μου ο σατανάς και λιχνάει. εγώ μαζεύω και αυτός σκορπάει. Κλονίζονται οι δουλειές μου.

— Εσύ παιδί μου, μόνο τις δουλειές και την υλικήν ζημία κοιτάζεις. Δεν νοιάζεσαι και για την ψυχική.

— Καθένας μας πάτερ, την ψυχή του την έχει χωριστά, είπε.

—Όχι ! Είστε ανδρόγυνο και την έχετε μαζί. Συ, σαν άνδρας, είσαι κεφαλή της γυναικός και έχεις ευθύνην. Έπρεπε να φροντίζης, όχι μόνον για τις δουλειές, άλλα και για τις ψυχές.

20

Τη δική σου, τη δική της και τις ψυχές των παιδιών και να είχες λάβει εξ αρχής τα μέτρα σου να μην απόκτηση το πάθος η σύζυγος. Φταις και συ.

— Ναι ! Αυτός φταίει, είπε η σύζυγος, Αυτός που μου έφερε εδώ τον ένα και τον άλλο, για τις δουλειές. Εγώ γυναίκα ήμουνα, από ένα «αθώο» χαρτοπαίγνιο στην αρχή φτάσαμε στην πόκα, και δεν συμμαζεύεται. Ο σκοπός είναι να μην αρχίσεις. Σε τραβάει το χαρτί, πάτερ.

—Πες, δεν θέλω να το κόψω.

—Αν θέλω λέει! Πες μου μόνον, πώς να το κόψω.

—Να κόψης τις παρέες, που σε παρασύρουν.

— Ναι. Αλλά ακοινώνητη θα γίνω; Τι θα πη ο κόσμος;

— Αν ξανάρθουν, μουρμούρησε ο σύζυγος θα τους πάρω με το σκουπόξυλο.

— Ο Θεός τι θα πή, της είπα. Τον κόσμο θα λογαριάσεις ή το Θεό; Το ξέρεις, παιδί μου, πώς είσαι αφορισμένη;

— Εγώ αφορισμένη:

— Ναι, συ! Αφορισμένη από τους Κανόνας 42ον και 43ον των Αγίων Αποστόλων. «Επίσκοπος, λέγουν, ή πρεσβύτερος ή διάκονος κύβοις σχολάζων (χαρτοπαίζων) ή παυσάσθω ή καθαιρείσθω. Υποδιάκονος ή αναγνώστης ή ψάλτης τα όμοια ποιών, ή παυσάτω ή αφοριζέσθω. Ωσαύτως και λαϊκός». Δηλ. αν δεν σταματήσουν, ο κληρικός θα καθαιρήται και ο λαϊκός θα αφορίζεται.

— Βαρεία δεν είναι η τιμωρία: είπεν η κυρία.

–  Μεγάλη είναι και η αμαρτία της χαρτοπαιξίας, ή μάλλον οι αμαρτίες, διότι χάνουν τα λεπτά και τον καιρόν τους που τους έδωσε ο Θεός να μπουν στον Παράδεισο. Κλέβουν, βλαστημούν, γίνονται κακό παράδειγμα, παραμελούν την προσευχή, τον εκκλησιασμό. Προξενούν στενοχώριες και γκρίνιες στο σπίτι τους και στα σπίτια των άλλων, καυγαδίζουν και τόσες άλλες αμαρτίες κάνουν. «Η περί το κυβεύειν σπουδή, λέγει ο Ι. Χρυσόστομος, βλασφημίας, ζημίας, οργάς, λοιδορίας και μύρια ετέρα τούτων δεινότερα πολλάκις ειργάσατο».

— Έχεις δίκιο, πάτερ, πρέπει να το κόψω, βοήθησε με, είπεν η Κατίνα.

— Η εξομολόγηση θα σε σώση. Από πότε έχεις να εξομολογηθείς; την ερώτησα

—Από το χωριό. Είχαμε ένα καλό παπά. Και εδώ είναι καλοί. Αρκεί να πάς με απόφαση , της είπα.

— Την παίρνω από τώρα και θα έλθω το συντομώτερο να με εξομολόγησης».

Η ΤΡΑΠΟΥΛΑ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΣ

Το ερώτημα μας τώρα είναι αν δίνη ή όχι χαρά το έθιμο να παίζονται χαρτιά την Πρωτοχρονιά. Η απάντηση δεν είναι εύκολη, ούτε απλή. Πολλοί λένε, ότι με τα χαρτιά της Πρωτοχρονιάς συμβαίνουν τα εξής ευχάριστα:

  • Γιορτάζουν από κοινού φιλικές ή συγγενικές οικογένειες τον Καινούργιο Χρόνο, διασκεδάζοντας με τις μικρές αγωνίες και εκπλήξεις που προσφέρει ή χαρτοπαιξία.
  • Δίνουν γενικά στη βραδυά τους μια ξεχωριστή γεύση ζωής, που κάνει αισθητό τον ερχομό του Νέου Έτους.

Υπάρχουν όμως και οι αντίθετες απόψεις:

  • Τα χαρτιά έχουν τους «χαμένους» και τους «κερδισμένους». Είναι συχνά περισσότεροι από τους κερδισμένους οι χαμένοι και αυτοί λοιπόν, αρχίζουν την αφετηρία του χρόνου με ένα εκνευρισμό. Και ρωτάνε: Πού βρίσκεται, λοιπόν η διασκέδαση;
  • Υπάρχουν πολλοί, που μέσα στο πείσμα και την προσδοκία παίζουν χωρίς αυτοσυγκράτηση και φεύγουν από μερικά τέτοια…παιγνίδια «ξεπουπουλιασμένοι». Το έθιμο, λοιπόν τους φυτεύει ίσως κι’ ένα πάθος. Ελπίζοντας να τα καταφέρουν καλύτερα σε κάποια ρεβάνς, παγιδεύονται καμμιά φορά στο χαρτοπαικτικό πάθος.
  • Σε σπίτια που κυριαρχεί, την πρωτοχρονιά, το χαρτί δεν είναι δυνατόν να γιορτασθή μια όμορφη οικογενειακή γιορτή.

Και αν υποστηρίξουν μερικοί έτσι, μέσα στις κάπνες του τσιγάρου και της αγωνίας, πανηγυρίζουν και χαίρονται, υπάρχουν και κάποιοι που δεν μπορούν μ’ αυτό τον τρόπον ούτε να χαρούν, ούτε να γιορτάσουν κι’ αυτοί είναι τα παιδιά.

Εν πάση περιπτώσει – «ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω» – Οι περισσότεροι, λίγο πολύ, πιάνουν τα χαρτιά στο χέρι τέτοιες μέρες για… «τα χρόνια πολλά», αν όμως θέλετε να ιδήτε, πόσο τελικά διασκεδάσανε, κοιτάξτε τα κομμένα και κιτρινισμένα πρόσωπα τους το ξημέρωμα της Πρωτοχρονιάς ή ακόμα το μεσημέρι, καθώς τελειώνει η μάχη των Άσσων, των Ρηγάδων, και των Βαλέδων και φεύγουν από το χαρτοπαίγνιο.

ΞΕΝΙΤΕΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΤΡΑΠΟΥΛΑ

Στο μυαλό μου έρχονται τώρα σοφές κουβέντες γερόντων που υποστηρίζουν, ότι πιο καλά είναι να μην πιάνη κανείς τα «χαρτιά» με τα χέρια του ακόμα και τη Πρωτοχρονιά. Είναι -λένε- αληθινή παγίδα και γίνεται εύκολα «χούϊ» (συνήθεια), που δεν βγαίνει αν δε βγή πρώτα η ψυχή…

Οι παλιοί Ηπειρώτες, όταν ξεπροβοδίζανε τα παιδιά τους για τον σκληρό δρόμο της ξενητιάς τους λέγανε:

— Καλό ταξίδι παιδί μου. Μη ξεχνάς ποτέ να κάνης το σταυρό σου. Πρόσεξε την πίστη σου σαν τα μάτια σου. Πολλοί θα σε γυροφέρουνε να σε φραγκέψουνε… Κι’ ακόμα γιε μου σου δίνω ευχή και κατάρα μη πιάσης… χαρτιά με τα χέρια σου. Κανένας δεν «καζάντησε« (πρόκοψε) από τα χαρτιά…

Και είναι αλήθεια πώς η τράπουλα, τα χαρτιά «θάψανε» ανθρώπους με πλούτη και δόξα. Καταστρέψανε καλούς οικογενειάρχες. Καταντήσανε φτωχούς ανθρώπους, που είχαν προηγουμένως προκόψει με τη δουλειά τους. Η όμορφη τούτη ευχή των παλιών Ηπειρωτών 22

απευθύνεται με την ευκαιρία της πρωτοχρονιάς και σ’ όλα τα ταξιδεμένα παιδιά της Ελλάδος.

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ

  • Τα παιγνιόχαρτα ως μέσα μαντείας στις χαρτούδες, καφετζούδες, Μέντιουμ!

Στά προηγούμενα κεφάλαια εξετάσαμε την γέννηση και τους «γεννήτορας» της χαρτοπαιξίας και των εν γένει «τυχερών» παιχνιδιών.

Εξετάσαμε την στρατηγικήν των και τα αποτελέσματα της. Να όμως, όχι η καταστροφή, η οποία προκαλείται δεν περιορίζεται στα πεδία «μαχών» επάνω στην πράσινη τσόχα! Τώρα, όταν γνωρίζωμε την «δύναμη» και τον «κυρίαρχο» του κάθε χαρτιού, θα πρέπει να δούμε και τη δράση των 52 και εις άλλα πεδία.

Ο κλάδος, τον οποίον θα εξετάσωμεν εδώ τώρα δεν υπάγεται μεν εις την τάξιν των «τυχερών» αλλά είναι εξ ίσου τρομερός και επικίνδυνος δια τους ασχολούμενους και προσφεύγοντας σ’ αυτόν! Είναι ο της ΧΑΡΤΟΜΑΝΤΕΙΑΣ!

Αλλά ας εξετάσωμεν εν πρώτοις το πώς γίνεται καθημερινώς οι στρατιές ολόκληρες των «χαρτούδων», Καφετζούδων και λοιπών μάντεων!

Το πραγματικό λίκνο των προαναφερθέντων είναι η Τουρκία (Σμύρνη, Κωνσταντινούπολις και οι Ανατολικές επαρχίες) η Αίγυπτος και η Ινδία!

Στην Ελλάδα έχουμε αρκετά γερά ριζωμένα κέντρα της Κρήτης, Κορίνθου και Θράκης εάν πιάσετε κουβέντα με οποιανδήποτε «Χαρτού» ή θα σας πή, ότι κατάγεται από τα προαναφερθέντα μέρη ή είχε κάποια γιαγιά της , συγγενή ή γνωστή, η οποία την δίδαξε να ρίχνη χαρτιά ή τον καφέ και η οποία κατήγετο από την Τουρκία, Αίγυπτο ή Ινδία! Αυτό είναι σχεδόν ο απαράβατος κανών!

Μέχρι και τα τέλη του παρελθόντος αιώνος η ζωή των γυναικών εις τα προαναφερθέντα μέρη ήταν πολύ περιορισμένη. Όταν τελείωναν οι δουλειές του σπιτιού και τα ψώνια , οι γυναίκες της εποχής εκείνης είχαν ως μόνη ψυχαγωγία τις επισκέψεις φιλικών οικογενειών. Τότε δεν υπήρχαν θέατρα, κοντσέρτα, τηλεοράσεις, ραδιόφωνα και τόσα άλλα, που έχομε σήμερα εμείς!

Έτσι, όταν τελείωναν όλα τα «κουτσομπολιά» και η ανταλλαγή νέων, κάποιος από την παρέα έλεγε: «Ας δούμε και τι θα γίνη αύριο»! Κάποια από την παρέα που «κατείχε» τα χαρτιά, ανελάμβανε να φωτίσει το αόρατο μέλλον!

Αλλά δεν περιορίζετο μόνον εις αυτό. ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΕΔΙΔΑΣΚΕ ΤΗΝ ΤΕΧΝΗ ΤΗΣ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ! Έτσι σε κάθε φιλικό κύκλο ξεπηδούσαν και καινούργια «φυντάνια»… Οι γυναίκες πάντοτε δημιουργούν φιλίες ευκολότερα από τους άνδρες. Έτσι οι Χριστιανές έπιαναν φιλίες με εντόπιες γυναίκες, πράγμα το οποίον εξυπηρετούσε και άλλες πλευρές της ζωής.

Η κυρία Μαρία, η οποία είχε γιο σε λίγο στρατεύσιμο, πήγαινε εις την φίλην της κυρίαν Φατμά της οποίας ο σύζυγος ήταν Πασάς (στρατηγός) και παρακαλούσε να την τοποθετήσουν σε Μονάδα πλησίον της πόλεως, οπού ζούσε!

Ο Χριστιανός έμπορος, ο οποίος είχε δυσκολίες με τα φορολογικά, προσέφευγε εις τα «μέσα», που είχε μέσω της συζύγου του, η οποία είχε φίλη την σύζυγο του εφόρου Σερίφ Μπέη! Μαζί με τις φιλικές σχέσεις, την εποχή εκείνη, είχαν ριζώσει και οι σχέσεις με τους 52 της τράπουλας.

Μία από τις εντολές του Θεού είναι και να μη αναφέρωμε, χωρίς λόγο, το Άγιον Όνομα Του! Άλλα το αυτό ισχύει και δια τας δυνάμεις του σκότους. Όταν τις αναφέρομε ή μελετούμε, τότε προσέρχονται ασφαλώς! Αυτή είναι και η αιτία γιατί ο Λαός μας, αντί να αναφέρει το όνομα ενός εκ των δαιμόνων, λέγει «ο έξω απ’ εδώ!» Ο γράφων τις γραμμές αυτές ενοχλείται τρομερά από τις δυνάμεις του σκότους οι οποίες λυσσούν για τις αποκαλύψεις εις βάρος τους! Αλλά δεν μπορεί να μας κάμουν τίποτε, διότι είναι «μείζων ο εν ημίν, ή ο εν τω κόσμω».

Πρέπει ν’ αναφέρω εδώ και το πάθημα ενός νέου. Ήμουν έτοιμος και βιαζόμουν να βγω από το κελλί μου, οπότε κτυπάει την πόρτα κάποιος εικοσιπεντάχρονος.

— Σε θέλω μου λέγει.

— Βιάζομαι του λέγω. Έλα άλλοτε

—Δεν φεύγω αν δεν με δεχθής. Είσαι ο σωτήρας μου.

— Έλα μέσα, του λέγω τι σου συμβαίνει:

— Εγώ λέγει, ήμουνα περίεργος, διάβαζα τα αποκρυφιστικά βιβλία, Σολομωνική κ.λ.π. Διάβαζα και τις επικλήσεις προς τους δαίμονες. Δεν τους επικαλούμην αλλα απλώς τις διάβαζα. Στις 12 όμως τα μεσάνυχτα μέχρι τις τρεις με έπιασε δαιμονική κρίσις. Και αυτό συνεχιζόταν κάθε βράδυ. Υπέφερα. Δεν ήξερα τι να κάμω. Αλλά ευτυχώς έπεσε στα χέρια μου ένα βιβλίο σου «Υπάρχουν Μάγια και πώς λύονται». Διάβαζα τις ευχές που είναι μέσα και σταμάτησε το κακό επί ένα και πλέον χρόνο. Τώρα όμως με ξαναπιάνει και ήλθα σε σένα να με διαβάσης, υποφέρω.

—Περίμενε του λέγω και σηκώθηκα να πάρω τον τίμιον Σταυρόν να τον σταυρώσω. Αλλά τη στιγμή εκείνη τον έπιασε η κρίσις του δαιμονίου. Αγρίεψε, τραντάχθηκε και έπεσε κάτω. Να πω την αμαρτία μου μου πέρασε η σκέψις: ο σατανάς εδώ που είμαι μόνος μου θα με πνίξη.

Αλλά είπα μέσα μου «μείζων ο εν ημίν ή ο εν τω κόσμω». Τον άρπαξα από τον ώμο και τον σταύρωσα. Μετά το σταύρωμα συνήλθε, επανήλθε στην κατάσταση που ήταν πρώτα και ιλαρύνθηκε το πρόσωπο του. Έγινε υγιής.

Σε ευχαριστώ . Πάτερ, μου είπε.

— Τον Θεόν να ευχάριστης και να μην ξαναπιάσης στα χέρια σου τέτοια αποκρυφιστικά βιβλία, ούτε για περιέργεια. Έφυγε ο άνθρωπος χαρούμενος.

Από την στιγμήν λοιπόν, που κάποιος ή κάποια θα πιάσουν στα χέρια τους την τράπουλα δια να κάνουν «προβλέψεις», και οι 52 κακοί δαίμονες θα προσέλθουν και θα ριζώσουν στο σπίτι και βαθμηδόν μέσα στα ίδια τα άτομα, τα οποία και τα κάλεσαν!

Έτσι η χαρτομάντις θα δή μετ’ εκπλήξεως ότι σιγά – σιγά πράγματι θα αρχίσει να προβλέπη ορθώς αρκετά γεγονότα! Ας μη ξεχνάμε, ότι πολλάκις οι δαίμονες κάνουν πολλά ΚΑΤΑ ΠΑΡΑΧΩΡΗΣΙΝ ΤΟΥ ΘΕΟΥ!

Προ ετών μου εξωμολογείτο κάποια, ότι ήταν καφετζού (καφεμάντισσα) μεγάλη.

— Τι ξέρεις; της λέγω

— Τίποτε, μου άπαντα, κάποτε για αστεία είπα καφέ και επέτυχε. Από τότε μου ερχόταν σε μένα σαν στραβές και τις έλεγα ότι μου ερχόταν στο κεφάλι. Κορόιδευα τον κόσμο. Θα σου δώσω μάλιστα και μια επιστολή να την δημοσίευσης για να ξέρουν οι άνθρωποι και να μην απατώνται.

— Πράγματι! Μου την έδωσε την επιστολή. Αλλα… δυστυχώς την έχασα.

Ευτυχώς όμως η μετάνοια της ήταν μεγάλη. Δόθηκε ολόκληρη στο Χριστό. Και τώρα είναι σε ένα Μοναστήρι μαζί με τις δυο κόρες της, μοναχές.

Με την πάροδον του χρόνου, η Χαρτορίχτρα όλο και κατέχεται περισότερον από τους 52, και ας έχει στο σπίτι της κρεμασμένες Άγιες Εικόνες! Την ενδιαφέρει εν πρώτοις το ΚΕΡΔΟΣ! Με την πάροδον όμως του χρόνου σχηματίζει μια αρκετή περιουσία, η οποία εκ του ασφαλούς θα πάει κατά… διαόλου τελικώς!

Αλλα το σπουδαιότερον θα γίνη «μυστικοσύμβουλος» πολλών γυναικών και ανδρών, των οποίων τη ζωή θα επηρεάζει! Εάν η χαρτορίχτρα έχει σύζυγον, αυτός ταχέως θα εγκαταλείψει την εργασία του και θα μετατραπή εις βοηθόν της, δια να βράζη τους «καφέδες», που θα «διαβάζη» αυτή!

Η θέσις του θα είναι απλώς η θέσις «κομπάρσου». Τα κέρδη μιας «γερής» Χαρτούς και Καφετζούς κυμαίνονται από 10 – 30 την ημέρα!

Προ ετών έγραψαν οι εφημερίδες ότι «υπάρχουν μέντιουμ, που βγάζουν 100.000 ημερησίως» που αντιστοιχούν σήμερα σε 500.000 δρχ.

Δια να είναι περισσότερο «εντυπωσιακοί» εις τους πελάτας τους, οι μάντεις της κατηγορίας αυτής παίρνουν και ένα «καλλιτεχνικό» ψευδώνυμο ανατολικής προελεύσεως! Αργότερα, προς ικανοποίησιν της πελατείας στα χαρτιά, προστίθεται ο ΚΑΦΕΣ, Η ΥΑΛΙΝΗ ΣΦΑΙΡΑ και η αυτούπνωσις! Και ό χορός κρατεί!

Δεν είναι μόνον οι μάντεις, που πέφτουν για καλά στα νύχια των δαιμόνων, άλλα και ή πελατεία τους, διότι ή προσφυγή στους μάντεις, που είναι υπηρέτες των δαιμόνων σημαίνει και την άρνησιν του ΘΕΟΥ!

  • Χαρτοκλέφτες και τα «σύγχρονα» μέσα χαρτοκλοπής!

Τώρα λοιπόν που εξετάσαμεν, εστω και συντόμως, την κατηγορίαν των μάντεων, θα μεταπηδήσωμεν εις μίαν άλλην: ΤΩΝ ΧΑΡΤΟΚΛΕΠΤΩΝ!

Ασφαλώς κάποτε στη ζωή σας, σας έτυχε να δείτε σε κανένα θέατρο ή κέντρο διασκεδάσεως ένα ταχυδακτυλουργό! αφού σας έκανε ένα σωρό καταπληκτικά «νούμερα», βγάζοντας από το καπέλο του κουνέλια, περιστέρια ή κόβοντας στα δυο τη βοηθόν του μέσα σ ‘ένα κιβώτιο, τελικά άρχισε να… «πιάνει στον αέρα οποίο χαρτί της τράπουλας θέλατε!

Η να βγάζει μέσα από το μανίκι του άσσους ή όσους ρηγάδες ήθελε! Καταλαβαίνετε, ότι εφόσον αυτό είναι δυνατόν να γίνη ενώπιον 1000 και πλέον ατόμων εις δημόσιον κέντρον, πόσο ευκολώτερον μπορούν να εξαπατηθούν οι συμπαίκται γύρω από ένα τραπέζι.

ΚΑΙ ΟΣΟΝ ΑΥΞΑΝΟΝΤΑΙ ΤΑ ΜΕΤΡΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ ΤΩΝ ΠΑΙΚΤΩΝ άλλο τόσο αύξαναν και οι μέθοδοι εξαπατήσεως τους! ήταν πολύ φυσικόν στην εποχή μας να χρησιμοποιηθούν και ηλεκτρονικά μέσα από τους χαρτοκλέπτας και τους συνενόχους τους! Η μεταβίβασις των χαρτιών του αντιπάλου δια ασυρμάτου με δέκτην μικροσκοπικόν τοποθετημένον μέσα στο αφτί είναι κάτι το πολύ τετριμένον στην εποχή μας! Στο εξωτερικό υπάρχουν ολόκληρα μουσεία με καταπληκτικά σύνεργα χαρτοκλεπτών! Δεν κλέβουν δε μόνον οι θαμώνες των Λεσχών, άλλα και οι ιδιοκτήτες των, δηλ. γίνεται ένα συνεχές «ο κλέψας του κλέψαντος».

Ρουλέτες, Ιππόδρομος, κυνοδρομίες, στοιχήματα, πορνό – σπορ!

Το ίδιο συμβαίνει και με τις μηχανές τύπου ρουλέτας, όπου σημειωτέον επικρατούν επίσης τα δύο «ιερά» χρώματα – το μαύρο και κόκκινο! Και στην περίπτωση, λοιπόν, της ρουλέτας εφηρμόσθησαν όλα τα «μέσα»! Από της μελέτης της θεωρίας των…πιθανοτήτων μέχρι συσκευής εκπομπής κυμάτων, που επηρεάζουν την «μπίλια» ή τα μεταλλικά τμήματα αυτής.

Και τώρα ας έλθωμεν είς το «ευγενέστατον» τζόγον των Ιπποδρομιών! Το περίφημο αυτό δήθεν σπορ, έχει κι’ αυτό άπειρα θύματα, τα οποία καταστρέφονται κάθε χρόνο! Εκείνοι οι οποίοι κερδίζουν είναι οι ιδιοκτήτες των ίππων, που είναι συνήθως μεγαλόσχημοι καρχαρίες της ξηράς! Είναι πλέον σύνηθες φαινόμενον να κερδίζουν τα χειρότερα άλογα και όχι τα καλλίτερα!

Προ της ιπποδρομίας, όταν παρουσιάζονται οι ίπποι, οι ενθουσιώδεις παίκτες «ποντάρουν» στο πιο ζωηρό, στο πιο λεβέντικο ίππο. Προς το τέλος όμως της «κούρσας» συμβαίνουν τα… απρόβλεπτα. Έτσι π.χ. λίγο προ του τέρματος ο αναβάτης του επικεφαλής των άλλων ίππων παθαίνει ατύχημα και πέφτει δήθεν τυχαίως κάτω! ή ο ίππος ο οποίος δεν έκανε ούτε δια τα άλλοτε κάρα της Δημαρχίας, αποσπά με χρόνον ρεκόρ την πρώτην νίκην! Καλά, αν υπάρχουν επί τόπου αστυνομικά όργανα , δια να πάρουν δείγμα σιέλου, δια να διαπιστωθή, ότι εγένετο χρήσις ΔΙΕΓΕΡΤΙΚΟΥ ΝΑΡΚΩΤΙΚΟΥ στο άμοιρο ζώο!

Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με τις κυνοδρομίες, που διεξάγονται σε αρκετές χώρες! Και τα ευγενέστατα άλλοτε σπορ, έχουν κατεξευτελεστή! Κάθε λίγο ο κόσμος διαβάζει αποκαλύψεις δια την εξαγοράν των αθλητών στο τάδε ή το δείνα άθλημα μη εξαιρουμένου και του ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ! Ο κόσμος προ πολλού έχει φτάσει στο συμπέρασμα, ότι όλα τα παιχνίδια και τα σπορ τα συνδεόμενα δήθεν με τον παράγοντα τύχη είναι ΑΠΑΤΗ ΚΑΙ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ και όμως συνεχίζει να είναι δούλος αυτών, που τον εξαπατούν, των δαιμόνων δηλ. και απατεώνων!

Κατά το 1979 ο κόσμος είδε να εφαρμόζεται και ένα καινούργιο φρούτο. Την διασταύρωσιν του τζόγου με την πορνείαν!

Στο ΠΡΟ-ΠΟ ο κάθε παίκτης πρέπει να προβλέψη την ορθή έκβασιν της κάθε ποδοσφαιρικής συναντήσεως και η αμοιβή του είναι ανάλογος με τις στήλες, που προέβλεψε! Ένδεκα, δώδεκα, ή δεκατρία. Το «Πόρνο-σπόρ» όμως παίζεται διαφορετικά!

Ένας ιδιωτικός σταθμός της τηλεοράσεως, που πάντοτε ανήκει εις την Μαφίαν, παρουσιάζει εις την οθόνην μια χαριτωμένη νεαρή γυναίκα, η οποία κάνει διάφορες ερωτήσεις προς τους τηλεθεατάς και τους δίδει τον αριθμόν τηλεφώνου της, όπου πρέπει να δώσουν τις απαντήσεις τους!

Ύστερα από κάθε σωστή απάντηση, που παίρνει η τηλεπαρουσιάστρια, βγάζει και ένα ρούχο, που φοράει, έως ότου μένει τελείως γυμνή! φυσικά τα ερωτήματά της είναι γύρω από το σεξ και τις ανωμαλίες του. Ο συγκεντρώσας τις περισσότερες «ορθές» απαντήσεις, λαμβάνει ως έπαθλο… την ίδια την τηλεπαρουσιάστρια!

Κάθε βράδυ και ένας «ευτυχής θνητός» παρουσιάζεται στο τέλος της εκπομπής και αφού δώσει το όνομα του και την διεύθυνσίν του, αποσύρεται μαζί της!

Τις εκπομπές παρακολουθούν ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ Ιταλών, μικρών και μεγάλων με… τεράστιον ενδιαφέρον! Και όλα αυτά κάτω από την μύτη του Βατικανού και του αλάθητου Πάπα!

Όταν εζητήθησαν γνώμες επί του τρομερού αυτού εγκλήματος του συνδυασμένου τζόγου, οφθαλμοπορνείας και πορνείας, να οι άπαντήσιες που εδόθησαν:

1) Ναί, επιτρέπω στην κόρη μου ηλικίας 12 ετών να παρακολουθή τις εκπομπές αυτές, διότι ήδη έχει αριστεύσει εις το σχολειον εις το μάθημα του σέξ, το οποίον της διδάσκουν επισήμως!

2) Τα αγόρια μου 12 και 14 ετών παρακολουθούν μαζί μας τις εκπομπές αυτές, διότι έτσι μαθαίνουν την πραγματικότητα και, όταν μεγαλώσουν, δεν θα έχουν ψευδαισθήσεις γύρω από τα ζητήματα του σεξ. (Αυτή τη στραβή νοοτροπία την έχουν και πολλοί στον τόπο μας).

3) Ό υιός μου πρέπει από μικρός να καταλάβη, ότι στην ζωή τίποτα δεν επιτυγχάνεται άνευ κόπων. Και δια να κατακτήση κανείς και μια γυναίκα ακόμα χρειάζονται πολλάκις αγώνες και προσπάθειες!

4) Αυτό το οποίον συμβαίνει εδώ είναι τρομερό! Βλέπω το Λαό μας να καταστρέφεται και φυσικά και η νεολαία μας. Τι κάνει το επίσημο Κράτος και το Βατικανό; Μα φυσικά ΤΙΠΟΤΑ!

Τείνω να πιστέψω, ότι είναι αλήθεια, ότι ο ίδιος ο Πάπας παρακολουθεί αυτές τις ανήθικες εκπομπές!

5) Διόλου δεν εκπλήσσομαι δια τις εκπομπές αυτές ούτε κι’ αν μία μέρα θα αποκαλυφθεί, ότι οι ιδιοκτήται των ιδιωτικών σταθμών των «Πόρνο – σπορ» δανειοδοτήθηκαν από τα ταμεία του Βατικανού! Το Βατικανό από χρόνου μακρού ενδιαφέρεται μόνον δια τα υλικά κέρδη των τραπεζών του και άλλων επιχειρήσεων! Λένε και αρχίζω να πιστεύω ότι ο νέος μας Πάπας δεν είναι απλώς φίλο – μασσώνος, αλλά φανατικός Μασσώνος 33 βαθμού!

6) Όλοι οι τίμιοι άνθρωποι είναι αγανακτισμένοι με τις εκπομπές αυτές που καταστρέφουν το θεμέλιο του έθνους: ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ! Μα δεν είναι μόνον παρόμοιες εκπομπές! ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ! Μη περιμένετε τίποτα από το Βατικανό, Αυτό προ πολλού μετεβλήθη εις ανώνυμον εταιρίαν σκοτεινών επιχειρήσεων!

Τον Πάπα επισκέπτονται κρυφίως όλοι οι μεγάλοι Μαφιόζοι και επισήμως όλοι οι μεγάλοι Μασσώνοι! Η παράνομος εφημερίδα «Λα Βεριτά», που κυκλοφορεί από το 1976, έχει πολλές φορές καταγγείλει το Βατικανό για αντιχριστιανική, φιλομασσωνική και φιλοσιωνιστική δράση!

Με πικρίαν μεγάλην ακούσαμε τας απείρους απαντήσεις των ιταλών φίλων μας επάνω στο τελευταίο καυτό θέμα και εσκέφθημεν, ότι τους περιμένουν ακόμα πολλές δυσάρεστες εκπλήξεις!

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Αγαπητέ μου αναγνώστα! εσύ που είχες την υπομονή να διάβασης αυτό το καινούργιο πόνημα ασφαλώς ωφελήθηκες, διότι έμαθες με κάθε λεπτομέρεια το πώς δρουν οι καταχθόνιες δυνάμεις της «φάκας», διότι φάκα ιταλικά λέγεται η «τράπουλα» και μόνον οι δαίμονες θα μπορούσαν να την επινοήσουν! Τώρα, που έμαθες την αλήθεια, πάψε να παίζης τον ρόλο του μικρού ποντικού, που τριγυρνά μια τεράστια άγρια γάτα!

Από την στιγμή, που θα πιάσης στα χέρια σου τα 52 χαρτιά της χαρτοπαιξίας, θα έκθεσης τον εαυτόν σου στον τρομερώτερον κίνδυνον των 52 δαιμόνων με πολύ πιο γαμψά νύχια από της γάτας! Δεν είναι-μόνον η χρεοκοπία, ατίμωσις, πορνεία και η αυτοκτονία, που θα σε παρακολουθούν πλέον σε κάθε σου βήμα στην εδώ επίγειο ζωή, αλλά και η απώλεια της αιωνίας ψυχής σου. Το σκέφθηκες καλά αυτό και σοβαρά;

Διώξε λοιπόν μακρυά από τον εαυτόν σου, τους οικείους σου και τους φίλους σου αυτόν τον μεγάλον κίνδυνο. Γίνε και συ αίτιος να παύσουν τα δάκρυα των δυστυχισμένων συζύγων και τέκνων που πεινούν και υποφέρουν μέσα στην κοινωνία μας!

Σταμάτησε τα απειλούμενα οικογενειακά δράματα! Διακήρυξε παντού, ότι εκεί που υπάρχουν άγιες εικόνες δεν μπορούν να συνυπάρχουν και τα 52 ομοιώματα, παραστάσεις των δαιμόνων, γιατί δεν μπορούμε να συμπαρακαθήμεθα στο ίδιο τραπέζι και με το Θεόν και με τους δαίμονας!

Δεν μπορείς να λες την ώρα του δείπνου σου το Πάτερ ημών και κατόπιν μετά την λήξιν του δείπνου σου να κάθεσαι στο τραπέζι με την πράσινη τσόχα!

Σκέψου λοιπόν καλά αυτές τις γραμμές, που διάβασες και αποφάσισε τώρα! Ο Θεός σε έπλασε ΕΛΕΥΘΕΡΟ για να αποφασίζης εσύ ο ίδιος, για το μέλλον σου και αν ακόμη δεν αισθάνεσαι την δύναμη να σταματήσεις το κακό της χαρτοπαιξίας, ζήτησε αυτήν την δύναμη από τον Χριστόν και θα σόι την δώση!

ΠΑΡΑΚΛΗΣΙΣ

Το κακό της χαρτοπαιξίας, αναγνώστα, όπως είδες είναι τρομακτικό. Πρέπει να αγωνισθούμε όλοι μας, για να σταματήση και να σωθούν άτομα, οικογένειες, ψυχές. Είμαι βέβαιος, εάν το βιβλιαράκι αυτό έπεφτε στα χέρια των χαρτοπαικτών, ελάχιστοι πωρωμένοι και κυριευμένοι τελείως από τους 52 δαίμονες θα εξακολοθούσαν να χαρτοπαίζουν. Γι’ αυτό πρέπει το βιβλιαράκι αυτό να φθάση στο κάθε σπίτι.

Εγώ έκαμα εκείνο, που μπορούσα και δεν το μπορούσαν άλλοι, το έγραψα. Εάν μάλιστα είχα τα μέσα, θα τύπωνα εκατομμύρια αντίτυπα και θα τα μοίραζα δωρεάν σε κάθε σπίτι. Άλλα δεν έχω.

Αυτό όμως μπορείτε να το κάνετε σεις, που το διαβάσατε. Αγόρασε, αγαπητέ, μια ποσότητα βιβλίων και σκόρπισε τα παντού. Είτε λίγα, είτε πολλά.

Μη πεις δεν έχω. Πώς, εάν σε έπιανε ο δαίμονας της χαρτοπαιξίας, θα είχες; Χρειάζεται η αγάπη θυσίες. Έτσι όμως θα σώσης τον χαρτοπαίχτη, την οικογένειά του, και την ψυχή σου. Αυτά είναι τα έργα της αγάπης, η πραγματική ελεημοσύνη.

Δεν είναι ανάγκη να πάς μέσα στα καφενεία, στις χαρτοπαικτικές λέσχες να τους απόσπασης από τα χαρτιά. Δώσε τους, στείλε τους από ένα βιβλιαράκι, και θα φύγουν μόνοι τους και θα αδειάσουν οι χαρτοπαικτικές λέσχες.

Ξέρω όμως τώρα τι θα πης. Θα αδειάσουν τα χαρτοπαικτικά κέντρα, για να γεμίσουν οι τσέπες οι δικές σου.

Θα με εξαναγκάσεις να πω κάτι, που είπα και άλλοτε. Οι τσέπες οι δικές μου, αγαπητέ, θα είναι πάντα άδειες. Διότι, ενώ έχω εκδώσει με τη βοήθειαν του Θεού μέχρι σήμερα διακόσια πενήντα (250) βιβλία μικρά και μεγάλα, εν τούτοις από αυτά δεν πήρα ούτε δραχμή.

Όλες οι εισπράξεις διατίθενται δια τον αντιαιρετικόν αγώνα. Ευτυχώς σκοπός μας δεν είναι το χρήμα, αλλά το καλό και η σωτηρία των αδελφών μας, για να βρούμε και μείς έλεος εν ημέρα Κρίσεως. Πρόκειται για σωτηρία ψυχής.

Τώρα στις γιορτές αυτό το δώρο θα κάνης συ σε γνωστούς, φίλους, συγγενείς και αγνώστους και θα έχης πολύν μισθόν από τον Θεόν.

Σου εύχομαι ο Θεός να σε ευλογεί και για να κάνης πολύ καλό και για να έχης και συ από το Θεό πολύ καλό.


Πηγή: Ορθόδοξος τύπος

Το είδαμε: Αναβάσεις

Σε μορφή pdf εδώ

Νήψη κατά τον άγιο Συμεών τον Νέο Θεολόγο.

0
Νήψη

 

ΦΙΛΟΚΑΛΙΑ

ΤΩΝ ΙΕΡΩΝ ΝΗΠΤΙΚΩΝ

 

Απόδοση στη νέα Ελληνική: Αντώνιος Γαλίτης
Εκδόσεις Το περιβόλι της Παναγίας 1986

 

 

… και για να πω γενικά, με κανένα τρόπο δεν μπορεί κανείς ν’ αποκτήσει όλες τις θεόπνευστες αρετές, παρά με τη νήψη. Για τούτο περισσότερο απ’ όλα αυτή πρέπει να επιμεληθείς, για να καταλάβεις με τη δοκιμή τα λεγόμενά μου, που είναι άγνωστα σε όλους τους ανθρώπους. Και αν θέλεις να μάθεις και τον τρόπο της προσευχής, θα σου πω με τη δύναμη του Θεού και περί τούτου όσο μπορώ.

 

Πριν απ’ όλα, τρία πράγματα πρέπει να αποκτήσεις κι έπειτα να κάνεις αρχή στην αναζήτησή σου. Αυτά είναι: αμεριμνία από κάθε πράγμα, είτε παράλογο, είτε εύλογο, δηλαδή νέκρωση απ’ όλα• συνείδηση καθαρή, δηλαδή να φυλάγεις τον εαυτό σου ακατηγόρητο από τη συνείδησή σου• και απροσπάθεια, δηλαδή να μην κλίνεις σε κανένα πράγμα του κόσμου τούτου, ούτε αυτού του σώματός σου. Έπειτα κάθισε σε κελί ήσυχο και σε μία μοναχική γωνιά και πρόσεξε να κάνεις ό,τι σου λέω• κλείσε τη θύρα και μάζεψε το νου σου από κάθε μάταιο και πρόσκαιρο πράγμα, και τότε ακούμπησε στο στήθος το πηγούνι σου, στρέφοντας τα αισθητά μάτια μαζί με όλο το νου στο κέντρο της κοιλιάς, δηλαδή στον ομφαλό, και κράτησε και την αναπνοή από τη μύτη για να μην αναπνέεις ανεμπόδιστα, και ερεύνησε νοητά στα έγκατα σου να βρεις τον τόπο της καρδιάς όπου είναι στη φύση τους να συνδιατρίβουν όλες οι ψυχικές δυνάμεις. Στην αρχή έχεις να βρεις σκότος κι ανυποχώρητη σκληρότητα• αν όμως επιμείνεις κι εργαστείς αυτό το έργο νύχτα και μέρα, θα βρεις, ω του θαύματος, ατέλειωτη ευφροσύνη. Γιατί όταν ο νους βρει τον τόπο της καρδιάς, βλέπει παρευθύς εκεί μέσα εκείνα που δεν ήξερε ποτέ του. Βλέπει δηλαδή τον αέρα που βρίσκεται μέσα στην καρδιά και τον εαυτό του φωτεινό και γεμάτο διάκριση. Και στο εξής, από όποιο μέρος εμφανιστεί κανένας λογισμός, πριν ακόμη να σχηματιστεί ή να είδωλοποιηθεί, τον διώχνει και τον αφανίζει με την επίκληση του Ιησού Χριστού. Και από εδώ ό νους, μνησικακώντας κατά των δαιμόνων, σηκώνει καταπάνω τους τη φυσική οργή και κυνηγά και χτυπά τους νοητούς εχθρούς. Τα υπόλοιπα θα τα μάθεις με τη βοήθεια του Θεού μόνος σου, με τη φύλαξη του νου σου και κρατώντας στην καρδιά τον Ιησού• γιατί λέει κάποιος: «Να κάθεσαι στο κελί σου και αυτό θα σε διδάξει τα πάντα».

 

 

Το είδαμε : εδώ

Λόγος στὴ Γέννηση τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ (08/09)

0
Λόγος στὴ Γέννηση τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ

Λόγος στὴ Γέννηση τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου
τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ

 

Λόγος στὴ Γέννηση τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ (08/09)

Homilia in Navitatem Mariae (νεοελληνικὴ ἀπόδοσις)

1. Ἐλᾶτε ὅλα τὰ ἔθνη, κάθε ἀνθρώπινη γενιά, καὶ κάθε γλώσσα, καὶ κάθε ἡλικία, καὶ κάθε ἀξίωμα, νὰ γιορτάσουμε μὲ ἀγαλλίαση τὴ γέννηση τῆς παγκόσμιας χαρᾶς. Γιατὶ ἂν οἱ εἰδωλολάτρες, μὲ ψεύτικα δαιμονικὰ παραμύθια ποὺ ξεγελοῦν τὸ μυαλὸ καὶ σκοτεινιάζουν τὴν ἀλήθεια, κι᾿ ἂν ἀκόμα προσφέροντας ὅ,τι εἶχαν καὶ δὲν εἶχαν τιμοῦσαν γενέθλια βασιλιάδων, ποὺ τοὺς τυραννοῦσαν σ᾿ ὅλη τους τὴ ζωή, πόσο περισσότερο πρέπει ἐμεῖς νὰ τιμοῦμε τὴ γέννηση τῆς Θεοτόκου, ποὺ ἀνώρθωσε ὁλόκληρο τὸ ἀνθρώπινο γένος, ποὺ ἄλλαξε τὴ λύπη τῆς πρώτης μας μητέρας, τῆς Εὔας, σὲ χαρά; Ἐκείνη ἄκουσε τὴν ἀπόφαση τοῦ Θεοῦ: «Μὲ πόνους νὰ γεννᾷς τὰ παιδιά σου». Αὐτή: «Χαῖρε, Κεχαριτωμένη». Ἐκείνη: «Στὸν ἄνδρα σου ἡ ὑποταγή σου». Αὐτή: «Ὁ Κύριος εἶναι μαζί σου». Τί ἄλλο λοιπὸν ἀπὸ λόγο νὰ προσφέρουμε στὴ Μητέρα τοῦ Λόγου; Ὅλη ἡ κτίση ἂς γιορτάσει μαζί μας κι᾿ ἂς ὑμνήσει τὸν ἁγιασμένο καρπὸ τῆς ἁγίας Ἄννας. Γιατὶ γέννησε στὸ κόσμο παντοτινὸ θησαυρὸ ἀγαθῶν, δηλ. τὴν Παναγία. Μὲ τὴν μεσολάβηση τῆς Παναγίας ὁ Πλάστης ξανάπλασε πρὸς τὸ καλύτερο ὁλόκληρη τὴν πλάση, μὲ τὴν ἀνθρώπινη φύση τοῦ Χριστοῦ. Γιατὶ, ἀφοῦ ὁ δημιουργικὸς Λόγος τοῦ Θεοῦ ἔγινε ἕνα μὲ τὴν ἀνθρώπινη φύση, ἑνώθηκε συνάμα μ᾿ ὁλόκληρη τὴν πλάση, ἀφοῦ καὶ ὁ ἄνθρωπος, μετέχοντας σὲ πνεῦμα καὶ σὲ ὕλη, εἶναι σύνδεσμος ὅλης τῆς ὁρατῆς καὶ ἀόρατης δημιουργίας. Ἂς γιορτάσουμε λοιπὸν τὴν λύση τῆς ἀνθρώπινης στειρότητας, γιατὶ πῆρε τέλος γιὰ μᾶς ἡ στέρηση τῶν ἀγαθῶν.

2. Γιὰ ποιὸ λόγο ὅμως γεννήθηκε ἡ Μητέρα καὶ Παρθένος ἀπὸ γυναίκα στείρα; Γιατὶ ἔτσι ἔπρεπε, αὐτὸ ποὺ εἶναι «τὸ μοναδικὰ καινούργιο κάτω ἀπὸ τὸν ἥλιο», ἡ βάση καὶ τ᾿ ἀποκορύφωμα τῶν θαυμάτων, ν᾿ ἀνοίξει τὸ δρόμο του μὲ θαύματα καὶ σιγὰ-σιγὰ ἀπὸ τὰ πιὸ ταπεινὰ νάρθουν τὰ πιὸ μεγάλα. Ὑπάρχει ὅμως κι ἄλλος λόγος πιὸ ὑψηλὸς καὶ πιὸ θεϊκός. Ἡ φύση, νικημένη ἀπὸ τὴ χάρη, στεκόταν φοβισμένη· δὲν εἶχε τὸ θάρρος καὶ τὴ δύναμη νὰ προχωρήσει αὐτὴ πρώτη. Ὅταν λοιπὸν ἐπρόκειτο νὰ γεννηθεῖ ἡ Θεοτόκος – Παρθένος ἀπὸ τὴν Ἄννα, δὲν τολμοῦσε ἡ φύση νὰ καρποφορήσει πρὶν ἀπὸ τὴ χάρη, ἀλλὰ ἔμενε ἄκαρπη, μέχρις ὅτου βλαστήσει ἡ χάρη τὸν καρπό. Ἔτσι ἔπρεπε, νὰ γεννηθεῖ πρωτότοκη ἐκείνη, ποὺ θὰ γεννοῦσε τὸν «πρωτότοκο ὅλης τῆς δημιουργίας», ποὺ «ὅλα σ᾿ αὐτὸν χρωστοῦν τὴν ὕπαρξή τους».

Καλότυχο ζευγάρι, Ἰωακεὶμ καὶ Ἄννα, ὅλη ἡ κτίση σᾶς εὐγνωμονεῖ. Γιατὶ μὲ τὴ μεσολάβησή σας δώρισε ἡ πλάση στὸ Δημιουργὸ τὸ πιὸ ὑπέροχο ἀπ᾿ ὅλα τὰ δῶρα· πολυσέβαστη Μητέρα, μοναδική, ἄξια τοῦ Πλάστη. Εὐλογημένος εἶσαι Ἰωακείμ, ἀπ᾿ ὅπου βγῆκε τὸ ἀκηλίδωτο σπέρμα. Θαυμαστὴ μήτρα τῆς Ἄννας, ποὺ μέσα της ἀναπτύχθηκε σιγὰ-σιγά, σχηματίσθηκε καὶ γεννήθηκε πανάγιο βρέφος. Γαστέρα, ποὺ κυοφόρησες μέσα σου τὸν ἔμψυχο οὐρανό, πλατύτερο ἀπὸ τὴν ἀπεραντοσύνη τῶν οὐρανῶν. Ἁλώνι, ποὺ κράτησες ἐπάνω σου τὴ θημωνιὰ τοῦ ζωοποιοῦ σιταριοῦ, ὅπως τὸ δήλωσε ὁ ἴδιος ὁ Χριστός: «Ἂν δὲν πέσει ὁ κόκκος τοῦ σιταριοῦ στὴ γῆ καὶ πεθάνει, παραμένει ὁλομόναχος». Μαστοὶ ποὺ θηλάσατε ἐκείνη, ποὺ ἔθρεψε τὸν τροφοδότη τοῦ κόσμου. Θαυμάτων θαύματα καὶ παραδόξων παράδοξα. Γιατὶ ἔτσι ἔπρεπε, ν᾿ ἀνοίξει μὲ τὰ θαύματα ὁ δρόμος, ἀπ᾿ ὅπου μὲ τρόπο ἀνέκφραστο, ἀπὸ ἀγάπη, κατέβηκε κοντά μας ὁ Θεὸς γιὰ νὰ σαρκωθεῖ.

Ἀλλὰ πῶς νὰ προχωρήσω περισσότερο; Τὸ μυαλό μου σαστίζει, φόβος καὶ λαχτάρα μὲ κυριεύουν. Ἡ καρδιά μου χτυπάει καὶ ἡ γλώσσα μου δέθηκε. Δὲν ἀντέχω στὴ χαρά, μὲ καταβάλλουν τὰ θαύματα, ὁ πόθος μὲ γεμίζει ἐνθουσιασμό. Ἂς νικήσει λοιπὸν ὁ πόθος, ἂς ὑποχωρήσει ὁ φόβος, ἂς τραγουδήσει ἡ κιθάρα τοῦ Πνεύματος: «Ἂς χαροῦν οἱ οὐρανοὶ κι᾿ ἂς πηδήσει ἀπ᾿ τὴ χαρά της ἡ γῆ».

3. Σήμερα ἀνοίγονται οἱ πύλες τῆς στειρώσεως, καὶ παρουσιάζεται θεϊκή, παρθενικὴ πύλη, ποὺ ἀπὸ μέσα της θὰ περάσει καὶ θὰ μπεῖ στὴν οἰκουμένη «σωματικὰ» ὁ Θεός, ποὺ βρίσκεται πέρα ἀπ᾿ ὅλα τὰ ὄντα, ὅπως λέει ὁ Παῦλος, ὁ ἀκροατὴς τῶν ἀνέκφραστων μυστικῶν. Σήμερα ἀπὸ τὴ ρίζα τοῦ Ἰεσσαὶ ξεφύτρωσε κλωνάρι, ποὺ πάνω του βλάστησε γιὰ χάρη τοῦ κόσμου θεοϋπόστατο ἄνθος.

Σήμερα ἀπὸ τὴ γήινη φύση ἔφτιαξε οὐρανὸ πάνω στὴ γῆ, ἐκεῖνος ποὺ ἄλλοτε παλιὰ δημιούργησε μέσα ἀπὸ τὰ νερὰ τὸ στερέωμα καὶ τὸ ἀνέβασε στὰ ὕψη. Κι᾿ ἀληθινὰ ὁ οὐρανὸς αὐτὸς εἶναι πολὺ πιὸ θεϊκὸς καὶ πολὺ πιὸ καταπληκτικὸς ἀπὸ τὸν πρῶτο. Γιατὶ ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ, ποὺ δημιούργησε στὸν πρῶτο οὐρανὸ τὸν ἥλιο, θὰ ἀνατείλει ὁ Ἴδιος στὸ δεύτερο οὐρανό, ἥλιος δικαιοσύνης. Ἔχει δύο φύσεις, κι ἂς λυσσομανοῦν οἱ Ἀκέφαλοι· ἕνα πρόσωπο, μία ὑπόσταση, κι ἂς σκάσουν ἀπ᾿ τὸ κακό τους οἱ Νεστόριοι. Τὸ ἄναρχο φῶς, ποὺ ἔχει τὴν προαιώνια ὕπαρξή του ἀπὸ ἄναρχο φῶς, τὸ ἄυλο καὶ ἀσώματο, παίρνει σῶμα ἀπὸ γυναίκα καὶ «σὰν νυμφίος βγαίνει ἀπὸ νυφικὸ δωμάτιο», καί, μ᾿ ὅλο ποὺ εἶναι Θεός, γίνεται ἔπειτα γήινος ἄνθρωπος. Σὰν «γίγαντας» θὰ τρέξει μὲ χαρὰ τὸ δρόμο τῆς δικῆς μας ζωῆς, καὶ μέσα ἀπὸ τὰ πάθη θὰ προχωρήσει γιὰ νὰ πεθάνει καὶ νὰ δέσει τὸν ἰσχυρό, τὸ διάβολο, καὶ νὰ τοῦ ἁρπάξει τὴν περιουσία, τὴν ἀνθρώπινη φύση μας, καὶ νὰ ξαναφέρει στὴν οὐράνια γῆ τὸ χαμένο πρόβατο.

Σήμερα ὁ «γιὸς τοῦ μαραγκοῦ», ὁ παντεχνίτης Λόγος τοῦ Θεοῦ, ποὺ χάρη σ᾿ Αὐτὸν ὁ Πατέρας δημιούργησε τὰ πάντα, τὸ δυνατὸ χέρι τοῦ μεγάλου Θεοῦ, ἔχοντας, μὲ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα σὰν δάχτυλά του, ἀκονίσει τὸ στομωμένο σκεπάρνι τῆς φύσεως, ἔφτιαξε γιὰ τὸν ἑαυτό του ἔμψυχη σκάλα, ποὺ ἡ βάση της στηρίζεται πάνω στὴ γῆ καὶ τὸ κεφάλι της ἀκουμπάει στὸν οὐρανό, ποὺ πάνω της ἀναπαύεται ὁ Θεός, ποὺ τὴν εἰκόνα της ἀντίκρισε ὁ Ἰακώβ. Ἀπ᾿ αὐτὴ ἀφοῦ κατέβηκε, χωρὶς νὰ μετακινηθεῖ ἀπὸ τὴ θέση του ὁ Θεός, πιὸ σωστὰ ἀφοῦ ταπεινώθηκε, «φανερώθηκε πάνω στὴ γῆ» καὶ συναναστράφηκε μὲ τοὺς ἀνθρώπους. Αὐτὰ ὅλα λοιπὸν σημαίνουν ἡ κατάβαση, ἡ συγκαταβατικὴ ταπείνωση, ἡ πολιτεία του πάνω στὴ γῆ, τὴν πιὸ βαθιὰ γνώση, ποὺ δόθηκε στοὺς ἀνθρώπους τῆς γῆς. Πάνω στὴ γῆ στηρίχθηκε ἡ νοητὴ σκάλα, ἡ Παρθένος· γιατὶ γεννήθηκε ἀπὸ τὴ γῆ· καὶ ἡ κεφαλή της φθάνει στὸν οὐρανό. Ἡ κεφαλή, βέβαια, κάθε γυναίκας εἶναι ὁ ἄνδρας· γιὰ τὴν Παρθένο ὅμως μία καὶ δὲν γνώρισε ἄνδρα, ἔγινε κεφαλή της ὁ Θεὸς καὶ Πατέρας, ἀφοῦ μὲ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα ἔκανε συμφωνία μὲ τὴν Παρθένο κι ἀφοῦ ἔστειλε σὰν κάποιο θεϊκὸ πνευματικὸ σπόρο, τὸ Υἱὸ καὶ Λόγο του, τὴν παντοδύναμη δύναμή Του. Πραγματικὰ μὲ τὸ εὐλογημένο θέλημα τοῦ Πατέρα, ἔγινε ὑπερφυσικά, χωρὶς μεταβολή, ὁ Λόγος σάρκα, ὄχι μὲ φυσικὴ ἕνωση, ἀλλὰ ξεπερνώντας τοὺς νόμους τῆς φύσεως, ἀπὸ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα καὶ ἀπὸ τὴν Παρθένο Μαρία καὶ «κατασκήνωσε ἀνάμεσά μας». Γιατὶ ἡ ἕνωση τοῦ Θεοῦ μὲ τοὺς ἀνθρώπους γίνεται μὲ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα. «Ὅποιος μπορεῖ ἂς τὸ καταλάβει. Ὅποιος ἔχει αὐτιά, ἂς ἀκούσει». Ἂς ξεφύγουμε ἀπὸ τὶς ἀνθρώπινες σκέψεις. Ἄνθρωποί μου, ἡ θεότητα εἶναι ἀπαθής, δὲν παθαίνει ἀλλοιώσεις. Ἐκεῖνος ποὺ τὴν πρώτη φορὰ γέννησε ἀναλλοίωτα μὲ τρόπο φυσικό, γεννάει ἀναλλοίωτα τὸν ἴδιο Υἱὸ γιὰ δεύτερη φορὰ μὲ «κατὰ θεία οἰκονομία». Καὶ εἶναι μάρτυρας ὁ Δαβίδ, ὁ προπάτορας τοῦ Θεοῦ, λέγοντας: «Ὁ Κύριος εἶπε σὲ μένα. Ἐσὺ εἶσαι Υἱός μου, ἐγὼ σήμερα σὲ γέννησα». Αὐτὴ ἡ λέξη «σήμερα» δὲν ἔχει θέση στὴν προαιώνια γέννηση, γιατὶ ἡ γέννηση ἐκείνη βρίσκεται ἔξω ἀπὸ τὸ χρόνο.

4. Σήμερα χτίζεται ἡ πύλη ποὺ κοιτάει στὴν ἀνατολή, ἀπ᾿ ὅπου ὁ Χριστὸς «θὰ μπεῖ καὶ θὰ βγεῖ», ἀφήνοντας τὴν κλεισμένη· στὴν πύλη αὐτὴ ὁ Χριστὸς εἶναι «ἡ θύρα τῶν προβάτων». «Ἀνατολὴ» εἶναι τὸ ὄνομα Ἐκείνου, ποὺ μᾶς ὁδήγησε κοντὰ στὸν ἀρχιφωτο Πατέρα. Σήμερα φύσηξαν χαρᾶς πνοές, προμηνύματα τῆς παγκόσμιας Χαρᾶς. Ἂς χαμογελᾶ πάνω ὁ οὐρανός, κι᾿ ἂς πηδᾶ ἀπ᾿ τὴ χαρὰ τῆς κάτω ἡ γῆ, ἂς πάλλεται ἡ θάλασσα τοῦ κόσμου. Μέσα της γεννιέται τὸ κογχύλι, τὸ στρείδι, ποὺ μὲ τὴν ἀστραπὴ τοῦ Θεοῦ ἀπ᾿ τὰ οὐράνια θὰ συλλάβει στὰ σπλάχνα του, καὶ θὰ γεννήσει τὸ πολύτιμο μαργαριτάρι, τὸν Χριστό. Ἀπ᾿ αὐτὸ τὸ στρείδι θὰ βγεῖ ὁ «δοξασμένος βασιλιάς», ντυμένος τὴν πορφύρα τῆς σάρκας, ποὺ ἀφοῦ ἐπισκεφθεῖ τοὺς αἰχμαλώτους θὰ διακηρύξει τὴν ἀπελευθέρωσή τους. Ἂς πηδᾶ ἀπ᾿ τὴ χαρά της ἡ φύση· γεννιέται ἡ ἀμνάδα, ἡ προβατίνα, ποὺ ἀπ᾿ αὐτὴν ὁ βοσκὸς θὰ ντύσει τὸ πρόβατο, καὶ θὰ ξεσχίσει τὸ ροῦχο τῆς παλιᾶς θανατικῆς καταδίκης μας. Ἂς χορεύει ἡ παρθενία, ἀφοῦ γεννήθηκε ὅπως εἶπε ὁ Ἡσαΐας παρθένος, ποὺ θὰ «συλλάβει στὴν κοιλιά της καὶ θὰ γεννήσει υἱό, ποὺ θὰ τοῦ δώσουν τὸ ὄνομα Ἐμμανουήλ», ποὺ σημαίνει «ὁ Θεὸς εἶναι μαζί μας». «Ὁ Θεὸς εἶναι μαζί μας», μάθετε τὸ καλὰ Νεστόριοι κι᾿ ἀναγνωρίστε τὴν ἥττα σας. «Εἶν᾿ ὁ Θεὸς μαζί μας» ! Ὄχι ἄγγελος, ὄχι ἀπεσταλμένος, ἀλλὰ ὁ Ἴδιος ὁ Κύριος θἄρθει καὶ θὰ μᾶς σώσει.

«Εὐλογημένος Αὐτὸς ποὺ ἔρχεται στ᾿ ὄνομα τοῦ Θεοῦ· ὁ Κύριος παρουσιάσθηκε μπροστά μας». Ἂς γιορτάσουμε γιὰ τὴ γέννηση τῆς Θεοτόκου. Χαμογέλασε Ἄννα, «στείρα ποὺ δὲν γεννοῦσες, ξέσπασε σὲ κραυγὲς χαρᾶς, ξεφώνισε, σὺ ποὺ δὲν δοκίμαζες τῆς γέννας πόνους». Πήδησε ἀπ᾿ τὴ χαρά σου Ἰωακείμ, ἀπὸ τὴ θυγατέρα σου «γεννήθηκε τὸ παιδί μας», ὁ υἱὸς ποὺ μᾶς δόθηκε δῶρο καὶ τ᾿ ὄνομά του λέγεται «Μεγάλης Βουλῆς Ἄγγελος, δηλ. ἀγγελιοφόρος ποὺ φέρνει τὸ μεγάλο θέλημα τοῦ Θεοῦ γιὰ τὴ σωτηρία τοῦ κόσμου, Θεὸς δυνατός», ἡ σωτηρία ὅλου του κόσμου. Ἂς ντροπιαστεῖ ὁ Νεστόριος, κι ἂς κλείσει μὲ τὸ χέρι του τὸ στόμα. Τὸ παιδὶ εἶναι Θεός, πῶς δὲν θάναι Θεοτόκος αὐτὴ ποὺ τὸ γέννησε; «Ἂν κάποιος δὲν ἀναγνωρίζει τὴν ἁγία Παρθένο ὡς Θεοτόκο, βρίσκεται χωρισμένος ἀπ᾿ τὸν Θεό». Αὐτὰ δὲν εἶναι δικά μου λόγια, ἂν καὶ τὰ λέω ἐγώ. Τὰ πῆρα, θεολογικὴ κληρονομιά, ἀπὸ τὸν πατέρα τῆς Ἐκκλησίας μας, τὸν Θεολόγο Γρηγόριο.

5. Καλότυχο ζευγάρι, Ἰωακεὶμ καὶ Ἄννα, κι ἀληθινὰ ἁγνότατο. Ἀπ᾿ τὸν καρπὸ τῶν σπλάγχνων σας γίνατε γνωστοί, καθὼς εἶπε ὁ Κύριος κάπου: «Θὰ τοὺς γνωρίσετε καλὰ ἀπὸ τοὺς καρποὺς ποὺ θὰ κάνουν». Μὲ τὴ ζωή σας δώσατε χαρὰ στὸ Θεὸ καὶ γίνατε ἄξιοι τῆς κόρης ποὺ γεννήσατε. Ζώντας τὴ ζωή σας μὲ ἁγνότητα καὶ ἁγιότητα καρποφορήσατε τὸ στολίδι τῆς παρθενίας, παρθένο προτοῦ νὰ γεννήσει, παρθένο τὴν ὥρα ποὺ γεννοῦσε, καὶ παρθένο ἀφοῦ γέννησε, τὴ μοναδικὴ ποὺ μένει καὶ σὲ νοῦ καὶ σὲ ψυχὴ καὶ σὲ σῶμα πάντοτε παρθένος. Ἔτσι ἔπρεπε νὰ γίνει, ἡ παρθένος ποὺ βλάστησε ἀπ᾿ τὴ δική σας ἁγνότητα νὰ γεννήσει σωματικὰ τὸ μονάκριβο, μονογέννητο φῶς, μὲ τὴν εὐδοκία ἐκείνου ποὺ τὸ γέννησε ἀσώματα. Φῶς ποὺ δὲν γεννάει, ἀλλὰ πάντοτε γεννιέται ἀπὸ φῶς, ποὺ ἡ γέννηση εἶναι ἡ ξεχωριστὴ προσωπική του ἰδιότητα. Σὲ πόσα θαύματα καὶ σὲ πόσες συμφωνίες ἔγινε ἐργαστήριο αὐτὴ ἡ Κόρη! Ἀφοῦ γεννήθηκε ἀπὸ στείρα, γέννησε μὲ τρόπο παρθενικὸ Ἐκεῖνον, ποὺ ἕνωσε θεότητα καὶ ἀνθρωπότητα, πόνο καὶ ἀπάθεια, τὴ ζωὴ καὶ τὸ θάνατο, γιὰ νὰ νικηθεῖ ἔτσι σ᾿ ὅλα τὸ χειρότερο ἀπὸ τὸ καλύτερο. Κι᾿ ὅλα αὐτὰ γιὰ τὴ δική μου σωτηρία, Δέσποτα. Τόσο πολὺ μ᾿ ἀγάπησες, ὥστε μ᾿ ἔσωσες ὄχι μὲ ἀγγέλους, οὔτε μὲ κάποιο ἄλλο δημιούργημα, ἀλλὰ ὅπως ἀκριβῶς ἐσὺ ὁ ἴδιος μὲ ἔπλασες τὴν πρώτη φορά, ἔτσι πάλι ἐσὺ ὁ ἴδιος ἐργάσθηκες καὶ γιὰ τὴν ἀνάπλασή μου. Γι᾿ αὐτὸ χορεύω καὶ λέω μεγάλα λόγια καὶ νιώθω μεγάλη χαρά, καὶ ξαναγυρίζω πάλι πίσω στὴ πηγὴ τῶν θαυμάτων καὶ πλημμυρισμένος μὲ τὸ νάμα τῆς εὐθυμίας, ἁρπάζω τὴν κιθάρα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ θεϊκὸ ὕμνο τραγουδῶ στὴ γέννησή της.

Ἰωακεὶμ καὶ Ἄννα, ζευγάρι λογικὰ τρυγόνια σωφρονέστατο! Ἐσεῖς, μὲ τὸ νὰ κρατήσετε τὸ φυσικὸ νόμο τῆς σωφροσύνης, ἀξιωθήκατε μὲ δῶρα ὑπερφυσικά· γεννήσατε τὴ Μητέρα τοῦ Θεοῦ, τὴν ἀνέγγιχτη ἀπὸ ἄνδρα. Ἐσεῖς, ἀφοῦ ζήσατε μὲ εὐσέβεια καὶ ὁσιότητα μέσα στὰ ὅρια τῆς ἀνθρώπινης φύσεως, γεννήσατε τὴν ἀνώτερη ἀπὸ ἀγγέλους Κόρη, τὴν Κυρία τῶν ἀγγέλων. Ὦ Κόρη, πανέμορφη καὶ γλυκύτατη. Κρίνο ποὺ ξεφύτρωσες ἀνάμεσα στ᾿ ἀγκάθια, ἀπὸ τὴν πιὸ εὐγενικὴ καὶ βασιλικὴ ρίζα τοῦ Δαβίδ. Χάρη σὲ Σένα, Παρθένε, πλουτίσθηκε ἡ βασιλεία μὲ τὴν ἱεροσύνη. Χάρη σὲ Σένα μετακινήθηκε ὁ νόμος καὶ ἀνακαλύφθηκε τὸ πνεῦμα, ποὺ κρυβότανε κάτω ἀπὸ τὸ γράμμα, ἀφοῦ ἡ ἱερατικὴ ἐξουσία πέρασε ἀπὸ τὴ λευιτικὴ στὴ δαβιτικὴ φυλή. Ρόδο (τριαντάφυλλο), ποὺ ξεφύτρωσες μέσα ἀπὸ τ᾿ ἀγκάθια τῶν Ἰουδαίων, καὶ πλημμύρισες μὲ τὸ θεϊκό σου ἄρωμα τὰ σύμπαντα. Κόρη τοῦ Ἀδὰμ καὶ Μητέρα τοῦ Θεοῦ. Εὐλογημένη ἡ μέση καὶ τὰ σπλάγχνα ἀπ᾿ ὅπου βλάστησες. Εὐλογημένη ἡ ἀγκαλιὰ ποὺ σὲ κράτησε καὶ τὰ χείλη ποὺ ἀπολαύσανε τὰ ἁγνά σου φιλιά, δηλ. τὰ χείλη τῶν γονιῶν σου μονάχα, γιὰ νὰ μείνεις πάντοτε, σ᾿ ὅλα παρθένος.

6. Σήμερα ἀρχίζει ἡ σωτηρία τοῦ κόσμου. «Δοξολογῆστε τὸν Κύριο ὅλη ἡ γῆ, τραγουδῆστε καὶ χορέψτε καὶ παῖξτε τὰ ὄργανα»! Φωνάξτε δυνατά, φωνάξτε, μὴ φοβάστε, γιὰ χάρη μας γεννήθηκε ἡ Μητέρα τοῦ Θεοῦ στὴν ἁγία Προβατικὴ Πύλη, ἀπ᾿ ὅπου καταδέχθηκε νὰ γεννηθεῖ ὁ Ἀμνὸς τοῦ Θεοῦ ποὺ πῆρε πάνω του τὴν ἁμαρτία τοῦ κόσμου.

Σκιρτῆστε βουνά, λογικὲς φύσεις, ποὺ μὲ λαχτάρα ὑψώνεστε στὶς κορυφὲς τῆς πνευματικῆς θεωρίας. Γεννιέται τὸ ἀστραποβόλο ὅρος τοῦ Κυρίου, ποὺ ξεπερνᾶ κάθε ἀγγελικὸ ὄρος καὶ κάθε ἀνθρώπινη μεγαλοσύνη, ἀπ᾿ ὅπου εὐδόκησε ν᾿ ἀποκοπεῖ σωματικὰ τὸ ἀχειροποίητο ἀγκωνάρι, ὁ ἀκρογωνιαῖος λίθος, ὁ Χριστός, ἡ μία ὑπόσταση, ποὺ ἕνωσε τὰ πρὶν χωρισμένα, τὴν θεότητα καὶ τὴν ἀνθρωπότητα, τοὺς ἀγγέλους καὶ τοὺς ἀνθρώπους, τοὺς εἰδωλολάτρες καὶ τὸ σαρκικὸ Ἰσραὴλ σ᾿ ἕνα καὶ μόνο πνευματικὸ Ἰσραήλ. «Ὄρος τοῦ Θεοῦ, γεμάτο ἀπὸ δῶρα, γεμάτο πλούτη, πλούσιο ὅρος, τὸ ὄρος ποὺ πάνω του καταδέχθηκε νὰ κατοικεῖ ὁ Θεός». Τὸ «ἅρμα τοῦ Θεοῦ» ἀγγελοκυκλωμένο μὲ χίλιες – μυριάδες θεοχαριτωμένα χερουβὶμ καὶ σεραφίμ. Ἡ πανάγια κορυφή, ποὺ ξεπερνάει τὸ Σινᾶ, ποὺ δὲν σκεπάζει καπνὸς καὶ σκοτεινιά, θύελλα καὶ τρομερὴ φωτιά, ἀλλὰ ἡ ἀστραφτερὴ λάμψη τοῦ Παναγίου Πνεύματος. Στὸ Σινᾶ ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ ἔγραψε, μὲ δάχτυλο τὸ Πνεῦμα, νόμο σὲ πέτρινες πλάκες. Στὴν Παρθένο Μαρία μὲ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα καὶ μὲ τὸ αἷμα της σαρκώθηκε αὐτὸς ὁ ἴδιος ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ καὶ παρέδωσε λυτρωτικὸ φάρμακο γιὰ τὴ δική μας φύση τὸν Ἑαυτό του. Ἐκεῖ στὴν ἔρημο τὸ μάννα. Ἐδῶ στὴν Παναγία Αὐτός, ποὺ ἔδωσε τὴ γλυκύτητα στὸ μάννα. Ἂς σκύψει τὸ κεφάλι ἡ περίφημη σκηνὴ τοῦ μαρτυρίου, ποὺ ἔφτιαξε στὴν ἔρημο ὁ Μωυσῆς, ἀπὸ πολύτιμα καὶ λογιῶν – λογιῶν ὑλικά, καὶ πρὶν ἀπ᾿ αὐτὴ ἡ σκηνὴ τοῦ πατριάρχη Ἀβραάμ, μπροστὰ στὴν ἔμψυχη καὶ λογικὴ σκηνὴ τοῦ Θεοῦ. Ἡ ἔμψυχη αὐτὴ σκηνή, ἡ Παναγία, ὑποδέχθηκε ὄχι ἐνέργεια Θεοῦ, ἀλλὰ οὐσιαστικὰ τὸ ἴδιο τὸ Πρόσωπο τοῦ Υἱοῦ καὶ Θεοῦ. Ἂς νιώσουν καλὰ πὼς σὲ τίποτα δὲν μποροῦν νὰ συγκριθοῦν μαζί της ἡ «χρυσοσκέπαστη σ᾿ ὅλα της κιβωτὸς» καὶ ἡ χρυσὴ στάμνα ποὺ εἶχε τὸ μάννα καὶ ἡ ἑπτάφωτη λυχνία καὶ ἡ χρυσὴ τράπεζα τῆς προθέσεως κι ὅλα τ᾿ ἄλλα τὰ παλιά. Τὴν τιμή τους τὴν ἔπαιρναν ἀπὸ τὴν Παρθένο ποὺ προεικόνιζαν, σὰν σκιὲς τοῦ ἀληθινοῦ προτύπου.

7. Σήμερα καινούργιο βιβλίο ἑτοίμασε ὁ Λόγος – Θεός, ποὺ ἔπλασε τὰ πάντα καὶ ποὺ ἀνάβλυσε ἀπὸ τὴν καρδιὰ τοῦ Πατέρα, γιὰ νὰ γραφτεῖ ὁ ἴδιος μέσα σ᾿ αὐτὸ σὰν μὲ κοντύλι, μὲ τὴ γλώσσα τοῦ Θεοῦ, τὸ Ἅγιο Πνεῦμα. Βιβλίο ποὺ δόθηκε σὲ γραμματισμένο ἄνδρα, καὶ δὲν τὸ διάβασε. Ὁ Ἰωσὴφ δὲν γνώρισε τὴν Μαρία οὔτε τὴ δύναμη τοῦ μυστηρίου, ποὺ ἔκρυβε μέσα της. Παναγία Κόρη τοῦ Ἰωακεὶμ καὶ τῆς Ἄννας, ποὺ ξέφυγες ἀπαρατήρητη ἀπὸ τὶς ἀρχὲς καὶ τὶς ἐξουσίες, καὶ τὰ φλογερὰ βέλη τοῦ πονηροῦ, ποὺ πέρασες τὴ ζωή σου στὸ νυφικὸ θάλαμο τοῦ Πνεύματος, καὶ κρατήθηκες ἀνέγγιχτη γιὰ νὰ γίνεις νύφη Θεοῦ, καὶ Μητέρα τοῦ ἀληθινοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ. Παναγία Κόρη, ποὺ φανερώθηκες πάνω στὴν ἀγκαλιὰ τῆς μάνας καὶ γέμισες φόβο τὶς δυνάμεις ποὺ ἀποστάτησαν ἀπὸ τὸν Θεό. Παναγία Κόρη, τὴν ὥρα ποὺ θήλαζες τὸ γάλα σὲ περιτριγύριζαν οἱ ἄγγελοι. Κόρη ἀγαπημένη ἀπὸ τὸν Θεό, δόξα σ᾿ αὐτοὺς ποὺ σὲ γέννησαν. Θὰ Σὲ μακαρίζουν οἱ γενεὲς τῶν γενεῶν, ὅπως στ᾿ ἀλήθεια τὸ εἶπες προφητικά. Κόρη ἄξια του Θεοῦ, ἡ ὀμορφιὰ τῆς ἀνθρώπινης φύσεως, ἡ ἐπανόρθωση τῆς πρώτης μας μητέρας τῆς Εὔας. Μὲ τὴ γέννησή σου ἀναστήθηκε ἡ πεσμένη. Ἀστραποβόλημα τῶν γυναικῶν. Ἂν ἡ πρώτη Εὔα, μπαίνοντας στὴ ὑπηρεσία τοῦ φιδιοῦ ἐναντίον τοῦ πρώτου μας πατέρα, τοῦ Ἀδάμ, ἔπεσε στὴν παράβαση, κι ἔτσι «ἦρθε στὸν κόσμο μας ὁ θάνατος», ἡ Μαρία ὑπηρετώντας μὲ ὑποταγὴ τὴ θεία βουλή, ξεγέλασε τὸ φίδι ποὺ μᾶς ξεγέλασε κι ἔφερε στὸν κόσμο τὴν ἀφθαρσία.

Ἀειπάρθενε Κόρη, ποὺ παιδοποίησες, χωρὶς νὰ ἔχεις ἀνάγκη ἀπὸ ἄνδρα, ἀφοῦ αὐτὸς ποὺ γέννησες ἔχει πατέρα αἰώνιο. Κόρη, γέννημα τῆς γῆς, ποὺ βάσταξες στὴ θεομητορική σου ἀγκαλιὰ τὸν Πλάστη. Οἱ αἰῶνες παράβγαιναν στὸ τρέξιμο ποιὸς θὰ πρωτοπρολάβει νὰ καυχηθεῖ γιὰ τὴ γέννησή σου. Ἀλλὰ ἡ προκαθορισμένη ἀπόφαση τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἐφτίαξε καὶ τοὺς αἰῶνες, νίκησε τὸ συναγωνισμὸ τῶν αἰώνων κι ἔγιναν οἱ τελευταῖοι αἰῶνες πρῶτοι, ἐκεῖνοι ποὺ τοὺς ἔλαχε νὰ γεννηθεῖς σ᾿ αὐτούς. Εἶσαι πραγματικὰ ἡ πιὸ πολύτιμη ἀπ᾿ ὅλη τὴν πλάση, γιατὶ μόνο ἀπὸ σένα πῆρε μικρὸ μέρος ὁ Πλάστης τὶς ἀπαρχὲς τῆς δικῆς μας φύσεως. Σάρκα Του ἔγινε ἡ σάρκα σου, καὶ αἷμα Του τὸ αἷμα σου, καὶ γάλα ἀπὸ σένα θήλασε ὁ Θεός, κι ἑνώθηκαν τὰ χείλη σου μὲ τοῦ Θεοῦ τὰ χείλη. Ἀκατανόητα κι ἀνείπωτα θαύματα. Ὁ Θεὸς τῶν ὅλων προγνώρισε ὅτι ἐσὺ ἄξια θὰ γίνεις τῆς ἀγάπης Του καὶ σ᾿ ἀγάπησε, κι ἀπὸ ἀγάπη σὲ προόρισε, καὶ «στοὺς στερνοὺς καιροὺς» σ᾿ ἔφερε στὸ φῶς καὶ σ᾿ ἀνάδειξε μητέρα καὶ τροφὸ τοῦ δικοῦ Του Υἱοῦ καὶ Λόγου.

8. Λέγουν πὼς τὰ ἀντίθετα γιατρεύουν τ᾿ ἀντίθετά τους, μὰ δὲν μπορεῖ τ᾿ ἀντίθετα καὶ νὰ γεννοῦν τ᾿ ἀντίθετά τους. Μολονότι κάθε πλάσμα ὑφαίνει αὐτό, ποὺ ἀπὸ τὴ φύση τοῦ εἶναι, ἀντιμετωπίζοντας τ᾿ ἀντίθετά του – τὸ κατορθώνει βέβαια ἀπ᾿ τὸν πλοῦτο τῆς δύναμης ποὺ κλείνει μέσα στὴ φύση του. Κι ὅπως ἀκριβῶς «ἡ ἁμαρτία χρησιμοποίησε τὸ καλό, τὴν ἐντολὴ τοῦ Νόμου, γιὰ τὸν θάνατό μου, κι ἔγινε ὑπερβολικὰ ἁμαρτωλή», ἔτσι κι ὁ αἴτιος τῶν καλῶν, ὁ Θεός, μέσα ἀπὸ τ᾿ ἀντίθετό τους, τὸν θάνατο, κατεργάζεται γιὰ μᾶς τὸ καλό, ποὺ τοῦ εἶναι φυσικό. «Ἐπειδὴ ὅπου πλήθυνε ἡ ἁμαρτία, περίσσεψε ἡ χάρη». Ἂν εἴχαμε φυλάξει τὴν πρώτη μας κοινὴ ζωὴ μὲ τὸν Θεό, δὲν θὰ ἀξιωνόμαστε τὴν πιὸ μεγάλη καὶ τὴν πιὸ θαυμαστὴ ζωὴ μαζί Του. Τώρα ὅμως μὲ τὴν ἁμαρτία, κριθήκαμε ἀνάξιοί της πρώτης μας κοινῆς ζωῆς μὲ τὸν Θεό, γιατὶ δὲν κρατήσαμε τὸ δῶρο, ποὺ μᾶς δόθηκε. Ἀλλὰ μὲ τὴν συμπάθεια τοῦ Θεοῦ ἐλεηθήκαμε καὶ μᾶς πῆρε πάνω του καὶ μᾶς ἔκανε σάρκα Του, γιὰ νὰ γίνει πιὸ σίγουρη ἡ κοινὴ ζωὴ μαζί Του. Γιατὶ Αὐτὸς ποὺ μᾶς ἀγκάλιασε καὶ μᾶς ἔκανε σάρκα Του ἔχει τὴ δύναμη νὰ κρατήσει ἀδιάσπαστη τὴν ἕνωση.

Ἐπειδὴ δηλαδὴ ὁλόκληρη ἡ γῆ ἔγινε πόρνη καὶ γέννα τέκνα πορνείας, γιαυτὸ κι ὁ λαὸς τοῦ Κυρίου «πλανήθηκε μὲ τὸ πνεῦμα τῆς πορνείας», μακριὰ ἀπὸ τὸν Κύριο καὶ Θεό του, ποὺ τὸν ἔκανε λαὸ δικό του μὲ «δυνατὸ χέρι καὶ ψηλὸ βραχίονα», καὶ ποὺ τὸν ἔβγαλε ἔξω ἀπὸ τὸ σπίτι τῆς σκλαβιᾶς τοῦ Φαραώ, καὶ τὸν πέρασε μέσα ἀπὸ τὴν Ἐρυθρὰ θάλασσα, καὶ τὸν ὁδήγησε «μὲ νεφέλη τὴν ἡμέρα καὶ στήλη φωτιᾶς κάθε νύχτα». Καὶ πῆρε στροφὴ ἡ καρδιά τους γιὰ τὴν Αἴγυπτο. Κι ἔγινε ὁ λαὸς τοῦ Κυρίου «μὴ λαὸς τοῦ Κυρίου», κι᾿ αὐτὸς ποὺ ἐλεήθηκε, ἐκεῖνος ποὺ δὲν ἐλεήθηκε, κι αὐτὸς ποὺ ἀγαπήθηκε, ἐκεῖνος ποὺ δὲν ἀγαπήθηκε.

Γι᾿ αὐτὸ γεννιέται τώρα Παρθένος, ἀντίπαλος τῆς προγονικῆς πορνείας κι ἀρραβωνιάζεται μὲ τὸ Θεὸ τὸν ἴδιο, καὶ γεννᾶ τὴν εὐσπλαχνία τοῦ Θεοῦ. Καὶ γίνεται λαὸς τοῦ Θεοῦ, ἐκεῖνος ποὺ δὲν ἦταν πρῶτα λαὸς τοῦ Θεοῦ κι ἐκεῖνος ποὺ δὲν ἦταν ἐλεημένος ἐλεήθηκε, κι ὁ μὴ ἀγαπημένος ἀγαπήθηκε. Γιατὶ ἀπ᾿ αὐτὴ γεννιέται ὁ «ἀγαπητὸς Υἱὸς» τοῦ Θεοῦ, ποὺ σ᾿ αὐτὸν εὐδόκησε ὁ Πατέρας – Θεός.

9. «Ἀμπέλι καλοκλήματο» βλάστησε ἀπ᾿ τὴν Ἄννα, κι ἄνθισε σταφύλι ὁλογλυκό, πιοτὸ θεϊκό, νὰ τὸ πιοῦν οἱ ἄνθρωποι νὰ ζήσουν στὸν αἰώνα. Ὁ Ἰωακεὶμ καὶ ἡ Ἄννα ἔσπειραν «δικαιοσύνη» καὶ θερίσανε «καρπὸ ζωῆς». Φωτισθήκανε μὲ τὸ «φῶς τῆς γνώσεως» καὶ ψάξανε νὰ βροῦν τὸν Κύριο, καὶ τοὺς βρῆκε καρπὸς δικαιοσύνης. Ἂς πάρει θάρρος ἡ γῆ καὶ «γεμίστε χαρὰ τὰ παιδιὰ τῆς Σιῶν γιὰ τὸν Κύριο καὶ Θεό σας», γιατὶ πρασίνισε ἡ ἔρημος. Ἡ στείρα καρποφόρησε. Ὁ Ἰωακεὶμ καὶ ἡ Ἄννα σὰν μυστικὲς κορφὲς βουνῶν στάλαξαν γλύκα. Νιῶσε χαρά, εὐλογημένη Ἄννα, γιατὶ γέννησες κορίτσι. Γιατὶ αὐτὴ ἡ κόρη θὰ γίνει Μητέρα τοῦ Θεοῦ, πύλη τοῦ φωτός, πηγὴ τῆς ζωῆς, καὶ θὰ ἐξαφανίσει τὸ ἔγκλημα τῆς γυναίκας.

Τὸ πρόσωπο αὐτῆς τῆς κόρης «θὰ ἱκετεύσουν οἱ πλούσιοί του λαοῦ». Τὴν κόρη αὐτὴ θὰ προσκυνήσουν οἱ βασιλιᾶδες τῶν ἐθνῶν προσφέροντας δῶρα. Τὴν κόρη αὐτὴ θὰ ὁδηγήσεις στὸ Θεό, στὸ βασιλιὰ τῶν ὅλων, ντυμένο στὰ «χρυσὰ κρόσσια» τὰ στολίδια τῶν ἀρετῶν, καὶ στολισμένη μὲ τὴ χάρη τοῦ Πνεύματος, κι «ἡ δόξα τῆς εἶναι μέσα της». Γιατὶ ἂν δόξα κάθε γυναίκας εἶναι ὁ ἄντρας ποὺ στέκεται στὸ πλάι της, τῆς Παναγίας ἡ δόξα εἶναι ἀπὸ μέσα, ὁ καρπὸς τῶν σπλάχνων της.

Ὦ Κόρη ποθητὴ καὶ τρισευλογημένη· «εὐλογημένη μέσα σ᾿ ὅλες τὶς γυναῖκες σύ, κι εὐλογημένος ὁ καρπὸς τῶν σπλάχνων σου». Κόρη, θυγατέρα τοῦ βασιλιᾶ Δαβίδ, καὶ Μητέρα τοῦ βασιλιᾶ τῶν ὅλων, τοῦ Θεοῦ. Θεϊκὸ κι ὁλοζώντανο ἄγαλμα, ἡ εὐφροσύνη τοῦ Θεοῦ ποὺ σὲ ἔπλασε, ποὺ ἔχεις τὸ πνεῦμα σου θεοκυβέρνητο καὶ μόνο στὸ Θεὸ γυρνᾶς τὴν προσοχή σου. Κάθε σου πόθος στρέφει στὸν μόνο ποθητὸ κι ἀγαπημένο. Τὸ θυμό σου χύνεις μοναχὰ στὴν ἁμαρτία καὶ σ᾿ αὐτὸν ποὺ γέννησε τὴν ἁμαρτία. Ζοῦσες ζωὴ ἀνώτερη ἀπὸ τὴ φύση. Ὄχι ζωὴ δική σου, γιατὶ ἐσὺ δὲν γεννήθηκες γιὰ σένα. Γιὰ τὸν Θεὸ λοιπὸν ζοῦσες, γι᾿ Αὐτὸν ἦλθες στὴ ζωή, Αὐτὸν πιστὰ νὰ ὑπηρετήσεις στὴν παγκόσμια σωτηρία, γιὰ νὰ πληρωθεῖ ἡ «προαιώνια ἀπόφαση» τοῦ Θεοῦ, ἡ σάρκωση τοῦ Λόγου καὶ ἡ δική μας θέωση. Ὁ πόθος σου μὲ θεϊκὰ νὰ τρέφεσαι λόγια, καὶ μὲ τὸ χυμό τους νὰ δυναμώνεις, σὰν «ἐλιὰ ὁλοκαρπη στὸ σπίτι τοῦ Θεοῦ, σὰν δένδρο, ποὺ φυτεύτηκε στὴν ἀκροποταμιὰ» τοῦ Πνεύματος, σὰν δένδρο τῆς ζωῆς, ποὺ καρποφόρησε στὸν καιρὸ ποὺ εἶχε ἀπὸ τὸ Θεὸ ταχθεῖ, Θεὸ ἐνσαρκωμένο, τὴν αἰώνια ζωὴ γιὰ τὰ πλάσματά Του ὅλα. Κρατᾶς κάθε λογισμὸ ποὺ τρέφει κι ὠφελεῖ τὴ ψυχή, καὶ ρίχνεις πέρα, πρὶν κἂν τὸ δοκιμάσεις, κάθε τι ποὺ εἶναι γιὰ σένα ἄχρηστο καὶ βλαβερό. Μάτια «στραμμένα πάντοτε στὸν Κύριο» βλέπουν τὸ αἰώνιο κι «ἀπλησίαστο φῶς». Αὐτιὰ ποὺ ἀκοῦνε τὸν θεϊκὸ λόγο κι εὐφραίνονται μὲ τὴν κιθάρα τοῦ Πνεύματος, ποὺ ἀπὸ μέσα τους πέρασε ὁ Λόγος γιὰ νὰ σαρκωθεῖ. Ὄσφρηση γοητευμένη μὲ τὴν εὐωδιὰ τῶν ἀρωμάτων τοῦ Νυμφίου, ποὺ ἄρωμα θεϊκὸ ξεχύνεται ἐλεύθερα καὶ χρίει τὴν ἀνθρώπινή Του φύση. «Ἄρωμα ποὺ χύθηκε εἶναι τὸ ὄνομά σου» λέγει ἡ ἁγία Γραφή. Χείλη ποὺ δοξολογοῦν τὸν Κύριο καὶ μένουν κολλημένα στὰ δικά Του χείλη. Ἡ γλώσσα κι ὁ οὐρανίσκος ποὺ ξέρουν νὰ διακρίνουν τὰ λόγια του Θεοῦ καὶ ποὺ χορταίνουν μὲ τὴ θεϊκή τους γλυκύτητα. Καρδιὰ καθαρὴ κι ἀμόλυντη, ποὺ βλέπει καὶ ποθεῖ τὸν ἀόρατο Θεό.

Σπλάχνα, ποὺ μέσα τους κατοίκησε ὁ ἀχώρητος, καὶ στῆθος, ποὺ μὲ τὸ γάλα του, τράφηκε ὁ Θεός, τὸ παιδὶ Ἰησοῦς. Πύλη τοῦ Θεοῦ παρθενικὴ γιὰ πάντα. Χέρια, ποὺ κράτησαν τὸν Θεό, καὶ γόνατα, ποὺ ἔγιναν θρόνος ψηλότερος κι ἀπὸ τὰ χερουβίμ. Μ᾿ αὐτὰ στερεώθηκαν τὰ «παράλυτα χέρια καὶ τ᾿ ἀδύναμα πόδια». Πόδια ὁδηγημένα μὲ τὸ φωτεινὸ λυχνάρι τοῦ θείου νόμου, τρέχουν ἀσταμάτητα πίσω του, ὥσπου κι τράβηξαν τὸν Ποθητὸ σ᾿ αὕτη ποὺ Τὸν ποθοῦσε. Ὁλόκληρη εἶσαι δωμάτιο νυφικὸ τοῦ Πνεύματος, πόλη τοῦ ζωντανοῦ Θεοῦ, ποὺ τὴν «εὐφραίνουν τὰ ρέματα τοῦ πόταμου», τὰ κύματα δηλ. τῶν χαρισμάτων τοῦ Ἁγίου Πνεύματος: Πεντάμορφη καὶ πολυαγαπημένη τοῦ Θεοῦ. Γιατί, ἀφοῦ ξεπέρασε τὰ χερουβὶμ κι ἀνέβηκε ψηλότερα κι ἀπὸ τὰ σεραφίμ, ἔγινε πραγματικά του Θεοῦ ἡ πολυαγαπημένη.

10. Θαῦμα, τὸ πιὸ τρανὸ ἀπ᾿ ὅλα τὰ θαύματα! Γυναίκα νὰ βρίσκεται πάνω ἀπὸ τὰ σεραφίμ, κι αὐτὸ γιατὶ ὁ Θεὸς φανερώθηκε «λιγάκι πιὸ χαμηλὰ ἀπ᾿ τοὺς ἀγγέλους». Σιώπα, Σολομῶν πολύσοφε, καὶ μὴ λές: «Τίποτα καινούργιο κάτω ἀπὸ τὸν ἥλιο». Παρθένε θεοχαριτωμένη, ἅγιε ναὲ τοῦ Θεοῦ, ποὺ ὁ πνευματικὸς Σολομώντας, ὁ ἄρχοντας τῆς εἰρήνης, σ᾿ ἔχτισε καὶ σ᾿ ἔκανε κατοικία του, ναέ, ποὺ δὲν στολίζεσαι μὲ χρυσάφι κι ἄψυχες πέτρες, ἀλλὰ λαμποκοπᾶς ἀντὶ χρυσάφι Ἅγιο Πνεῦμα· κι ἀντὶ γι᾿ ἄλλα ἀκριβὰ πετράδια ἔχεις τὸ πολύτιμο μαργαριτάρι, τὸν Χριστό, τὸν ἄνθρακα τῆς θεότητας. Αὐτὸν παρακάλεσε ν᾿ ἀγγίξει τὰ χείλη μας, γιὰ νὰ μποροῦμε ἁγνισμένοι νὰ Τὸν ὑμνήσουμε μαζὶ μὲ τὸν Πατέρα καὶ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, ἀνακράζοντας: «Ἅγιος, ἅγιος, ἅγιος Κύριος Σαβαώθ», μία φύση τῆς θεότητας μὲ τρία πρόσωπα. Ἅγιος ὁ Θεὸς καὶ Πατέρας, ποὺ εὐδόκησε μέσα σὲ σένα καὶ ἀπὸ σένα νὰ τελεσιουργηθεῖ τὸ μυστήριο, ποὺ εἶχε προκαθορίσει πρὶν ἀπὸ τοὺς αἰῶνες. Ἅγιος ἰσχυρός, ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ καὶ Θεὸς ὁ Μονογενής, ποὺ σήμερα ἐνεργεῖ τὴν γέννησή σου ἀπὸ στείρα μητέρα, γιὰ νὰ γεννηθεῖ αὐτὸς ποὺ ἦταν μονογενὴς ἀπὸ Πατέρα καὶ «πρωτογέννητος ἀπ᾿ ὁλόκληρη τὴν πλάση», μονογενὴς κι ἀπὸ σένα Παρθένο Μητέρα, πρωτογέννητος «ἀνάμεσά σε πολλὰ ἀδέλφια», ἴδιος μ᾿ ἐμᾶς, Κοινωνὸς χάρη σὲ Σένα στὴ «δική μας σάρκα καὶ στὸ δικό μας αἷμα». Ὡστόσο δὲν σ᾿ ἄφησε νὰ γεννηθεῖς κι ἐσένα μόνο ἀπὸ πατέρα ἢ μόνο ἀπὸ μητέρα, γιὰ νὰ κρατήσει τὸ προνόμιο τῆς μοναδικῆς γεννήσεως, ὁ μοναδικὸς σ᾿ ὅλα του μονογενής. Αὐτὸς εἶναι στ᾿ ἀληθινὰ ὁ μοναδικὸς μόνο ἀπὸ Πατέρα καὶ μοναδικὸς μόνο ἀπὸ μητέρα. Ἅγιος ἀθάνατος, τὸ Πανάγιο Πνεῦμα, ποὺ μὲ τὴ δροσιὰ τῆς θεότητάς Του σὲ κράτησε σώα ἀπὸ τὴν θεϊκὴ φωτιά. Γιατὶ αὐτὸ προέλεγε αἰνιγματικὰ ἡ βάτος τοῦ Μωυσῆ.

11. Χαῖρε, πύλη προβατική, ἱερώτατε ναὲ τῆς μητέρας τοῦ Θεοῦ. Χαῖρε, πύλη προβατική, προγονικὴ κατοικία τῆς βασίλισσας. Χαῖρε, πύλη προβατική, ποὺ ἤσουν κάποτε μαντρὶ τῶν προβάτων τοῦ Ἰωακείμ, τώρα ἡ οὐρανομίμητη Ἐκκλησία τῆς λογικῆς ποίμνης τοῦ Χριστοῦ. Πύλη, ποὺ κάποτε μία φορὰ τὸ χρόνο δεχόσουν τὸν ἄγγελο τοῦ Θεοῦ, ποὺ ταράσσοντας τὸ νερό, ἔδινε σ᾿ ἕναν ἄρρωστο τὴ δύναμη καὶ τὸν γιάτρευε. Τώρα ἔχεις στρατιὲς ἀπὸ δυνάμεις ἀγγέλων, ποὺ δοξολογοῦν μαζὶ μὲ μᾶς τὴ Μητέρα τοῦ Θεοῦ, τὴν ἄβυσσο τῶν θαυμάτων, τὴ πηγὴ ποὺ γιατρεύει ὅλους τοὺς ἀνθρώπους. Μητέρα Θεοῦ, ποὺ δέχθηκε ὄχι ἄγγελο ὑπηρέτη, ἀλλὰ τὸν Ἄγγελο τῆς μεγάλης βουλῆς, ποὺ κατέβηκε πάνω στὸ ἁπαλὸ μαλλὶ ἀθόρυβα σὰν ἄφθονη βροχὴ καλοσύνης, καὶ ξανάφερε σ᾿ ἀκλόνητη ὑγεία καὶ σ᾿ ἀγέραστη ζωὴ ὅλη τὴν ἀρρωστημένη μας φύση, ποὺ ὑποτάχθηκε στὴ φθορά. Χάρη σ᾿ Αὐτὸν ὁ παράλυτός σου ἔτρεξε πηδώντας σὰν ἐλάφι. Χαῖρε, τίμια προβατικὴ κολυμβήθρα, ἡ χάρη σου ν᾿ αὐξάνει.

Χαῖρε, Μαρία, γλυκύτατη Κόρη τῆς Ἄννας. Σὲ σένα μὲ παρασύρει πάλι ἡ λαχτάρα τῆς ἀγάπης. Πῶς ν᾿ ἀναπαραστήσω τὸ ὅλο σεμνότητα βάδισμά σου; Πῶς τὸ ντύσιμό σου; Πῶς τὸ χαριτωμένο πρόσωπό σου; Τὸ γεροντικό σου φρόνημα στὸ νεαρό σου σῶμα; Σεμνὸ ντύσιμο χωρὶς πολυτέλεια καὶ μαλθακότητα. Βῆμα συγκρατημένο, χωρὶς βιασύνη καὶ χωρὶς νωθρότητα. Τὸ σοβαρὸ ὕφος, ποὺ γλύκαινε κάποια ἱλαρότητα, κρατημένο πάντα μακριὰ ἀπὸ τοὺς ἄντρες. Κι ἀπόδειξη ὁ φόβος ποὺ ἔδειξες μὲ τὴν ἀπροσδόκητη προσφώνηση τοῦ ἀγγέλου. Πρόθυμη κι ὑπάκουη στοὺς γονεῖς σου· κρατοῦσες τὸ πνεῦμα τῆς ταπεινώσεως στὶς πιὸ μεγάλες ἀποκαλύψεις. Τὰ λόγια σου καλοσυνάτα ἔβγαιναν ἀπὸ ἤρεμη ψυχή. Καὶ τί χρειάζονται τὰ πολλὰ λόγια, ἄξια νὰ κατοικήσει μέσα σου ὁ Θεός! Μὲ τὸ δίκιο τους σὲ μακαρίζουν ὅλες οἱ γενεές, ἐσένα τὴν πιὸ διαλεχτὴ δόξα τῶν ἀνθρώπων. Καύχημα τῶν ἱερέων, ἐλπίδα τῶν χριστιανῶν, στήριγμα βασιλιάδων, πολύκαρπη φυτὸ τῆς παρθενίας, γιατὶ ἀπὸ σένα ἁπλώθηκε πλατιὰ ἡ ὀμορφιὰ τῆς παρθενίας. «Ἀπ᾿ ὅλες τὶς γυναῖκες σὺ εἶσαι ἡ εὐλογημένη κι εὐλογημένος ὁ καρπὸς τῆς κοιλίας σου». Εὐλογημένοι εἶναι ὅσοι σ᾿ ἀναγνωρίζουν Θεοτόκο, καὶ μένουν στὴν κατάρα ὅσοι σ᾿ ἀρνιοῦνται.

12. Ἱερὸ ζευγάρι, Ἰωακεὶμ καὶ Ἄννα, δεχτεῖτε ἀπὸ μένα τούτη τὴν ὁμιλία στὴ γέννηση τῆς Μαρίας. Κόρη τοῦ Ἰωακεὶμ καὶ τῆς Ἄννας καὶ Δέσποινά μου, δέξου τὰ λόγια τοῦ ἁμαρτωλοῦ δούλου σου, ποὺ ὁ πόθος ὅμως τὸν καίει κι ἀπόκτησε Ἐσένα μοναδικὴ ἐλπίδα χαρᾶς, προστάτισσα τοῦ βίου του. Καὶ μεσίτριά του κοντὰ στὸν Υἱό σου καὶ ἐγγύηση γιὰ τὴ σωτηρία του. Σκόρπισε πέρα τὸ βαρὺ φορτίο τῶν ἁμαρτιῶν μου, καὶ διάλυσε τὸ σύννεφο, ποὺ μοῦ σκοτίζει τὸ μυαλὸ καὶ τὸ παχὺ στρῶμα τῆς ὕλης. Σταμάτησε τοὺς πειρασμοὺς καὶ κυβέρνησε μ᾿ ἐπιτυχία τὴ ζωή μου, καί, παίρνοντάς με ἀπ᾿ τὸ χέρι, ὁδήγησέ με ψηλὰ στὴν οὐράνια εὐτυχία, καὶ στὸν κόσμο σου δῶσε δῶρο τὴν εἰρήνη. Καὶ σ᾿ ὅλους τοὺς κατοίκους τῆς πόλεώς μας, τέλεια τὴν χαρὰ καὶ τὴν αἰώνια σωτηρία, μὲ τὶς παρακλήσεις τῶν γονιῶν σου κι ὅλων τῶν ἀνθρώπων τῆς Ἐκκλησίας. Ἂς γίνει ἔτσι! Ἂς γίνει!

«Χαῖρε Κεχαριτωμένη, ὁ Κύριος μαζί σου, εὐλογημένη σὺ ἀνάμεσα σ᾿ ὅλες τὶς γυναῖκες, κι εὐλογημένος ὁ καρπὸς τῆς κοιλίας σου», ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ. Σ᾿ αὐτὸν ἀνήκει ἡ δόξα μαζὶ καὶ στὸν Πατέρα καὶ στὸ Ἅγιο Πνεῦμα στοὺς αἰῶνες τῶν αἰώνων. Ἀμήν.


Ἀπόσπασμα ἐκ τοῦ πρωτοτύπου: «Ὦ ζεῦγος λογικῶν τρυγόνων Ἰωακεὶμ καὶ Ἄννα τὸ σωφρονέστατον. Ὑμεῖς τὸν τῆς φύσεως νόμον, τὴν σωφροσύνην, τηρήσαντες τῶν ὑπὲρ φύσιν κατηξιώθητε· τετόκατε γὰρ τῷ κόσμῳ Θεοῦ μητέρα ἀπείρανδρον. Ὑμεῖς εὐσεβῶς καὶ ὁσίως ἐν ἀνθρωπίνῃ φύσει πολιτευσάμενοι, ὑπὲρ ἀγγέλους καὶ τῶν ἀγγέλων δεσπόζουσαν νῦν θυγατέρα τετόκατε. Ὦ θυγάτριον ὡραιότατον καὶ γλυκύτατον· ὦ κρίνον ἀναμέσον τῶν ἀκανθῶν ἐκφυὲν ἐξ εὐγενεστάτης καὶ βασιλικωτάτης ρίζης δαβιτικῆς… Ὦ ρόδον ἐξ ἀκανθῶν τῶν Ἰουδαίων φυὲν καὶ εὐωδίας θείας πληρῶσαν τὰ σύμπαντα. Ὦ θύγατερ Ἀδὰμ καὶ μήτηρ Θεοῦ. Μακαρία ἡ ὀσφὺς καὶ ἡ γαστὴρ ἐξ ὧν ἀνεβλάστησας· μακάριαι αἱ ἀγκάλαι αἵ σε ἐβάστασαν καὶ χείλη τὰ τῶν ἁγνῶν φιλημάτων σου ἀπολαύσαντα, μόνα τὰ γονικά, ἵνα ᾖς ἐν πᾶσιν ἀειπαρθενεύουσα».


 

Το είδαμε: εδώ

Έκαναν την Ορθόδοξη Πίστη μας «πνευματικό σέρβις» για τους αιρετικούς «γαλαζοαίματους». Επιμνημόσυνη δέηση για τον αγγλικανό «πρίγκιπα» Φίλιππο από τον Μητροπολίτη Κέρκυρας !!

real.gr

Έκαναν την Ορθόδοξη Πίστη μας «πνευματικό σέρβις» για τους αιρετικούς «γαλαζοαίματους». Επιμνημόσυνη δέηση για τον αγγλικανό «πρίγκιπα» Φίλιππο από τον Μητροπολίτη Κέρκυρας !!

«Μὴ δῶτε τὸ ἅγιον τοῖς κυσίν, μηδὲ βάλητε τοὺς μαργαρίτας ὑμῶν ἔμπροσθεν τῶν χοίρων, μήποτε καταπατήσωσιν αὐτοὺς ἐν τοῖς ποσὶν αὐτῶν καὶ στραφέντες ῥήξωσιν ὑμᾶς» (Ματθ.7,6)

ΚΑΛΑ ΜΑΣ ΚΑΝΕΙΣ ΘΕΕ ΜΟΥ. ΔΩΣΕ ΚΙ ΑΛΛΟ.

Πηγή: ΤΑΣ ΘΥΡΑΣ

Ο πατήρ Σεραφείμ Ρόουζ [2.9.1982]

Ο πατήρ Σεραφείμ Ρόουζ [2.9.1982]

του Κωνσταντίνου Αθ. Οικονόμου, δασκάλου

Ο πατήρ Σεραφείμ Ρόουζ [2.9.1982]

 

ΠΑΙΔΙΚΑ ΧΡΟΝΙΑ – ΝΕΟΤΗΤΑ – ΑΝΑΖΗΤΗΣΕΙΣ: Ο ιερομόναχος πατήρ Σεραφείμ Ρόουζ, κατά κόσμον Ευγένιος (Γιουτζήν), γεννήθηκε το 1934 σε μια τυπική αμερικάνικη οικογένεια στο Σαν Ντιέγκο (ΗΠΑ). Έφηβος ακόμη, άρχισε να ψάχνει την αλήθεια και, καθώς δεν την έβρισκε άρχισε να επαναστατεί. Έχοντας θεωρήσει τα διάφορα αμερικανικά χριστιανικά δόγματα, ψεύτικα, επιδόθηκε στη μελέτη του Νίτσε που τον επηρέασe. Από την αθεΐα, που οδηγήθηκε, κατέληξε στην απόγνωση, που ο ίδιος την περιέγραφε ως «ζωντανή κόλαση». Το ψυχικό κενό τον οδήγησε στο ποτό.

 Ο πόνος του προερχόταν από την αίσθηση ότι ο Θεός τον καταδίωκε, γι’ αυτό μεθούσε και Του φώναζε, να τον αφήσει ήσυχο! Κάποτε μεθυσμένος στάθηκε σε μια βουνοκορφή, σήκωσε τη γροθιά του στον ουρανό, καταράστηκε τον Θεό και Τον προκάλεσε να τον στείλει στην κόλαση! Πίστευε ότι από την κατάσταση της απέλπιδος αθεϊας που είχε βυθιστεί ήταν προτιμότερη η κόλαση, αφού θα επιβεβαιωνόταν ότι ο Θεός υπάρχει.

 Στη δεκαετία του 50, ο Ευγένιος έγινε οπαδός του Βουδισμού, ενώ έμαθε κινέζικα, ώστε να μελετήσει αρχαία ανατολικά κείμενα στο πρωτότυπο, ψάχνοντας την αλήθεια. Ωστόσο σε λίγα χρόνια, κατάλαβε ότι ο βουδισμός τον βύθισε σε μεγαλύτερο κενό. Συνέχισε ν’ αναζητά την αλήθεια αλλού, ανάμεσα σε αρχαίες θρησκείες και παραδόσεις, και σε διαφορετικά μονοπάτια.

ΘΥΡΑ ΑΛΗΘΕΙΑΣ: Κάποτε επισκέφθηκε μια ορθόδοξη εκκλησία. Έγραψε αργότερα γι’ αυτή την εμπειρία: “Όταν επισκέφθηκα μια ορθόδοξη εκκλησία για πρώτη φορά, μου συνέβη κάτι που σε κανένα βουδιστικό ή άλλο ανατολικό ναό δεν είχα νοιώσει. Κάτι μέσα στην καρδιά μου μου είπε ότι γύρισα σπίτι. Η έρευνα μου για την αλήθεια είχε τελειώσει. (…) Έτσι, γνώρισα τον Χριστό”1. Ο Ευγένιος βρίσκοντας την Αλήθεια, αφιέρωσε την υπόλοιπη ζωή του ζώντας γι’ αυτή και μεταδίδοντάς την σε άλλους. Μαζί μ’ ένα Ρώσο, που ονομαζόταν Γκλέμπ, συγκρότησαν την αδελφότητα “Άγιος Γερμανός της Αλάσκας”. Ζούσαν μαζί αφιερωμένοι στην ιεραποστολή. Για πνευματικό τους διάλεξαν τον Άγιο Ιωάννη Μαξίμοβιτς, και με την βοήθειά, τις προσευχές και τις ευλογίες του, συγκρότησαν την ιεραποστολική αδελφότητα. Ο άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς είχε ήδη προφητέψει, ότι σε λίγα χρόνια στην Καλιφόρνια θα γινόταν ένα ορθόδοξο ιεραποστολικό μοναστήρι. Ο Ευγένιος λοιπόν και ο Γκλέμπ άνοιξαν ένα βιβλιοπωλείο στα πλαίσια της ιεραποστολής τους, ενώ νυχθημερόν μετέφραζαν θρησκευτικά κείμενα Πατέρων, που ποτέ δεν είχαν μεταφραστεί στην αγγλική, ενώ παράλληλα τα τύπωναν μ’ ένα χειροκίνητο τυπογραφικό μηχάνημα που αγόρασαν, για να διαδώσουν την Ορθοδοξία στην περιοχή και ακόμα παραπέρα.

ΑΣΚΗΤΙΚΗ ΖΩΗ: Επειδή όμως γρήγορα ο κόσμος τους κούρασε, και επειδή οι ψυχές τους λαχταρούσαν να ανέβουν υψηλότερα, πιο κοντά στο Θεό, εγκαταλείπουν την πόλη και μεταφέρουν το τυπογραφείο τους σε μια ερημιά της βόρειας Καλιφόρνιας, όπου δεν υπήρχε τίποτε άλλο πέρα από τη φύση. Εκεί, χωρίς νερό τρεχούμενο, χωρίς ρεύμα και τηλέφωνο, άρχισαν να ζουν σαν ασκητές παλαιών χρόνων, με συντρόφους αρκούδες, νυχτερίδες, φίδια και άλλα ζώα της ερημιάς. Το 1970, οι δυο φίλοι, προχωρώντας πνευματικά, αφιερώθηκαν εξ’ ολοκλήρου σ’ Εκείνον και εκάρησαν μοναχοί.

Ο Ευγένιος έλαβε το όνομα Σεραφείμ, από τον άγιο Σεραφείμ του Σάρωφ και ο Γκλέμπ έλαβε το όνομα Γερμανός, από τον άγιο Γερμανό της Αλάσκα. Οι δυο μοναχοί, μακριά από την κοσμική τύρβη, επιδόθηκαν στην άσκηση, ενώ μετέφραζαν συνεχώς ορθόδοξα κείμενα, Πατέρες, κηρύγματα, διδαχές για να υπάρχουν διαθέσιμα αγγλικά κείμενα και να τα μοιράζουν στον κόσμο κερδίζοντας ψυχές. Έτσι, εκπληρώθηκε η προφητεία του Αγίου Ιωάννου Μαξίμοβιτς.

Κάτω από το φως των κεριών, στο μικρό κελί του ο πατήρ Σεραφείμ έγραφε πολλά βιβλία για την πνευματικότητα του σύγχρονου ανθρώπου και μετέφραζε πατερικά κείμενα αγγλική γλώσσα. Μεταξύ των κορυφαίων έργων του είναι το: “Η ψυχή μετά το θάνατο”, που βρίσκεται μεταφρασμένο στην Ελληνική στο διαδίκτυο. Εκείνα τα χρόνια, στις κομμουνιστικές χώρες, τα γραπτά του για τον πόνο και την ψυχή μετά τον θάνατο, που διαδίδονταν κρυφά, είχαν ανυπολόγιστη επίδραση σε εκατομμύρια ψυχές στην κομμουνιστική Ρωσία και αλλού, με κίνδυνο της ζωής όσων τα διακινούσαν, αφού όποιον συνελάμβαναν, μπορούσαν να τον οδηγήσουν σε κάποια “ψυχιατρική” κλινική ή στη Σιβηρία, ή ακόμη και να τον εκτελέσουν. Το μήνυμα του π. Σεραφείμ για τον πόνο και τους διωγμούς εξαιτίας της πίστης στο Χριστό, συγκίνησε βαθια το σταυρωμένο από το άθεο καθεστώς λαό. Μέχρι και σήμερα στη Ρωσία τα έργα του π. Σεραφείμ είναι πασίγνωστα και απολαμβάνουν μεγάλη εκτίμηση.

ΙΕΡΕΑΣ – ΤΟ ΟΣΙΑΚΟ ΤΟΥ ΤΕΛΟΣ: Στο μεταξύ ο π. Σεραφείμ έγινε ιερέας [1977], με κύριο έργο του τις αναρίθμητες βαπτίσεις που έκανε. Ένας σύγχρονος απόστολος, που εκπλήρωσε το “πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τα έθνη βαπτίζοντες αυτούς εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος”. Με τις μεταφράσεις του και τις εκδόσεις του οδήγησε χιλιάδες Αμερικανούς στην Ορθοδοξία. Και με τις βαπτίσεις του έσωσε χιλιάδες ψυχές οδηγώντας τις στην αλήθεια. Το όνομά του, το έργο του, η δράση του εξαπλώθηκε και πέρα από την Αμερική. Αρκούσαν λίγα χρόνια επίγειας ζωής για ν’ αναδείξουν στον ουρανό ένα μεγάλο άγιο που ο χρόνος και ο Θεός θα δικαιώσουν. Λέμε λίγα χρόνια επίγειας ζωής γιατί, ενώ ο π. Σεραφείμ έγραφε και βάπτιζε, ξαφνικά αρρώστησε βαριά. Το καλοκαίρι του 1982 αντιμετώπιζε φρικτούς πόνους. Όμως υπέμεινε χωρίς ίχνος γογγυσμού. Παρ’ όλο που πονούσε πολύ, δεχόταν τους προσκυνητές που έφταναν, για να τους δώσει συμβουλές, να τους απαλύνει τον πόνο, να προσφέρει μέχρι τελευταία στιγμή τον εαυτό του για την αγάπη του Θεού και του αδελφού. Κι ενώ δεν ήθελε να εγκαταλέιψει τη μονή, όταν μια μέρα έπεσε λιπόθυμος μέσα σε φρικτούς πόνους, οι πατέρες τον πήγαν στο νοσοκομείο, ενώ εκείνος ψιθύριζε συνεχώς “δόξα Σοι ο Θεός”. Οι γιατροί εκεί, διαπίστωσαν ότι η σπάνια ανίατη αρρώστια του είχε προκαλέσει γάγγραινα στο παχύ έντερο. Οι γιατροί απορούσαν πώς δεν ούρλιαζε από τους πόνους και πώς άντεχε χωρίς νάρκωση. Τον έβαλαν αμέσως στο χειρουργείο. Εκεί διαπιστώθηκε ότι είχαν πειραχτεί και άλλα ζωτικά όργανα, και παρόλο που του αφαίρεσαν κομμάτι του εντέρου, δεν του έδιναν πιθανότητες ν’ αναρρώσει. Το νέο διαδόθηκε αστραπιαία και κόσμος άρχισε να συρρέει ελπίζοντας όλοι σ’ ένα θαύμα. Ένιωθαν ότι έχαναν τον πατέρα, το στήριγμά, την ελπίδα τους. Καθώς το τέλος πλησίαζε, ο π. Γερμανός γι’ άλλη μια φορά, τον εξομολόγησε, τον κοινώνησε των αχράντων Μυστηρίων και κατόπιν τέλεσε το ευχέλαιο. Όταν του έτεινε το Ευαγγέλιο για να προσκυνήσει και ενώ ο π. Σεραφείμ βρισκόταν σε κωματώδη κατάσταση, ανασηκώθηκε και αφού προσκύνησε το Ευαγγέλιο που με ζήλο υπηρέτησε και διέδωσε, εξουθενωμένος, έπεσε πάλι στην ίδια κωματώδη κατάσταση. Το τέλος του ήταν μαρτυρικό. Πάντα έλεγε ότι πρέπει να υποφέρουμε πόνους και μαρτύρια γιατί ο πόνος καθαρίζει την ψυχή και την φέρνει πιο κοντά στο Θεό. Όπως κι ο Χριστός μας υπέφερε πολλά για τη σωτηρία μας, έτσι και ο π. Σεραφείμ για την Αγάπη και την Αλήθεια Του, υπέφερε έως τέλους τους πόνους που τον οδήγησαν στην αγκαλιά του Νυμφίου του Χριστού, για ν’ απολαύσει στα ουράνια σκηνώματα του Παραδείσου, όσα ονειρεύτηκε από παιδί η άδολη ψυχή

του. Ήταν 2 Σεπτεμβρίου. Αν και η θερμοκρασία ήταν σε υψηλά επίπεδα και παρόλο που το σκήνωμά του για τρεις ημέρες εκτέθηκε σε προσκύνημα, ωστόσο ευωδίαζε.

Στο πρόσωπό του, το ταλαιπωρημένο από τους πόνους, απλώθηκε ένα μειδίαμα, αμέσως μόλις παρέδωσε το πνεύμα του στα χέρια του Κυρίου. Είδε με τα μάτια του, με την ψυχή του, την Αλήθεια, για την οποία έψαξε, αγωνίστηκε, έγραψε και θυσιάστηκε. Ας έχουμε όλοι την ευχή του.

 

Seraphim Rose photos


  1. Ο Γιουτζήν έγινε μέλος της Ορθόδοξης Εκκλησίας το Φεβρουάριο του 1962. Μεταλαμβάνοντας για πρώτη φορά τα Άγια Μυστήρια ένιωσε μια ουράνια, θείκή γεύση στο στόμα του, η οποία παρέμεινε για περισσότερο από μία εβδομάδα.

 

Ο πατήρ Σεραφείμ Ρόουζ [2.9.1982]

 

https://agonasax.blogspot.com/

Δημοφιλή Άρθρα

Τα αγαπημένα σας

Ομολογιακή ανακοίνωση του Μητροπολίτη Μόρφου – Εξέφρασε διαφωνία στο θέμα του...

0
Ομολογιακή ανακοίνωση του Μητροπολίτη Μόρφου - Εξέφρασε διαφωνία στο θέμα του εμβολιασμού. ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΙΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΜΟΡΦΟΥ Κ. ΝΕΟΦΥΤΟΥ  Πρὸς τὸ Χριστεπώνυμο πλήρωμα τῆς καθ᾽ ἡμᾶς Ἱερᾶς Μητροπόλεως...