Ορθοδοξία

Αρχική Ορθοδοξία Σελίδα 49

Άγιος Νικηφόρος ο Λεπρός: Το θαυμαστό παράδειγμα της υπομονής (04/01)

άγιος Νικηφόρος ο Λεπρός

Άγιος Νικηφόρος ο Λεπρός: Το θαυμαστό παράδειγμα της υπομονής

 

Άγιος Νικηφόρος ο Λεπρός: Το θαυμαστό παράδειγμα της υπομονής (04/01)

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ / Θεολόγου – Καθηγητού

 

Η αγιότητα είναι ύψιστη δωρεά του Θεού προς ανθρώπινα πρόσωπα, τα οποία είναι δεκτικά των ακτίστων ενεργειών Του. Απαιτείται δε μεγάλος αγώνας και αυταπάρνηση για να καταστεί κάποιος άγιος, να νικήσει τον εαυτό του, να ξεπεράσει τη βιολογική του ύπαρξη. Ένας τέτοιος αγιασμένος άνθρωπος, ο οποίος υπερέβη τον εαυτό του και την σωματική του κακοπάθεια, υπήρξε ο νεοφανής άγιος Νικηφόρος ο Λεπρός. Ένα λαμπρό παράδειγμα ιώβειας υπομονής και αβραμιαίας πίστης στο Θεό.

Γεννήθηκε το έτος 1890 σε ένα ορεινό χωριό των Χανίων Κρήτης, το Σηρικάρι από φτωχούς, αλλά ευλαβής γονείς, οι οποίοι στάλαξαν από νήπιο ακόμη την ευσέβεια και την σώζουσα πίστη στο Θεό. Το βαπτιστικό του όνομα ήταν Νικόλαος και το επώνυμό του Τζανακάκης. Δυστυχώς, ενώ ήταν ακόμη παιδί, έχασε τους γονείς τους και απόμεινε να ζει με τον υπέργηρο και ανήμπορο παππού του. Εκείνος μη μπορώντας να τον συντηρήσει, τον έστειλε, στην τρυφερή ακόμα ηλικία των 13 ετών, στα Χανιά, σε κάποιο κουρείο να εργαστεί και να μάθει την τέχνη του κουρέα.

Ο νεαρός Νικόλαος επέδειξε ήθος, τιμιότητα, ευγένεια και υπακοή στο αφεντικό του, ο οποίος τον αγάπησε σαν παιδί του. Επίσης τον αγαπούσαν όλοι στη χανιώτικη εκείνη γειτονιά, για την ευγενή και κοινωνική του συμπεριφορά, την εξυπνάδα του και τον θαύμαζαν για την ασυνήθιστη ομορφιά του.

Αλλά η σωματική του ομορφιά δεν κράτησε για πολύ, διότι κάποια στιγμή προσβλήθηκε από τη φοβερή και αγιάτρευτη, για την εποχή εκείνη, λοιμώδη νόσο της λέπρας (νόσος Χάνσεν, όπως είναι γνωστή, στη ιατρική ορολογία), η οποία ήταν τότε σε έξαρση στο νησί της Κρήτης. Ας σημειωθεί πως η τρομερή αυτή νόσος ήταν μεταδοτική και προσέβαλε το δέρμα και τους ιστούς του σώματος, προκαλώντας νέκρωση, σήψη και παραμόρφωση του σώματος. Ταυτόχρονα προκαλούσε  φοβερό αίσθημα κνησμού και πόνων από τις βαθιές και αφορμισμένες  πληγές, οι οποίες δεν έκλειναν. Η λέπρα θεωρούνταν από τα πανάρχαια χρόνια ως «κατάρα του Θεού» και οι λεπροί στιγματίζονταν ως «καταραμένοι άνθρωποι». Για να μη μεταδώσουν τη νόσο και στους άλλους, είτε τους έδιωχναν στις ερήμους, όπως έκαναν οι Εβραίοι (        ), είτε τους απομόνωναν σε ειδικές εγκαταστάσεις, όπου περνούσαν απομονωμένοι, το υπόλοιπο της τραγικής ζωής τους. Αυτά βεβαίως ως το 1947 όταν ο ιατρός Χάνσεν ανακάλυψε το φάρμακο κατά της λέπρας, σώζοντας χιλιάδες ανθρώπους από αυτή την τρομερή αρρώστια, το μαρτύριο και το θάνατο.

Ο Νικόλαος λοιπόν ήταν ένας από τους άτυχους ανθρώπους. Στα 16 χρόνια του προσβλήθηκε από τη λέπρα και συνειδητοποίησε ότι θα περνούσε την υπόλοιπη ζωή του με φρικτές ταλαιπωρίες. Φυσικό ήταν να τον διώξει το αφεντικό του από το κουρείο, όταν κατάλαβε το πρόβλημά του για να μην μολυνθεί ο ίδιος και οι πελάτες του. Οι Κρητικοί είχαν δημιουργήσει κάποιες εγκαταστάσεις στο νησί Σπιναλόγκα, απέναντι από το Ηράκλειο, για να απομονώνουν εκεί τους λεπρούς και να τους προσφέρουν στοιχειώδη βοήθεια. Αλλά οι συνθήκες εκεί ήταν τόσο τραγικές, ώστε το όνομα του νησιού Σπιναλόγκα είχε ταυτιστεί με την φρίκη. Όποιος οδηγούνταν και απομονώνονταν εκεί δεν έβγαινε ποτέ ζωντανός. Άφηνε τα κόκαλά του στο φρικτό εκείνο τόπο!

Έτσι ο Νικόλαος, όταν άρχισε η νόσος να εκδηλώνεται, για να αποφύγει τον βίαιο εγκλεισμό του στη Σπιναλόγκα, πήρε κάποιο πλοίο και έφυγε για την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Κατέφυγε στην ελληνική κοινότητα και ζήτησε βοήθεια. Του έδωσαν εργασία σε κουρείο, να ασκήσει την τέχνη που ήξερε. Προσπαθούσε να κρύψει όσο μπορούσε τις πληγές του να μη γίνει αντιληπτός και τον διώξουν. Αλλά αυτό δεν κράτησε πολύ. Τα φοβερά σημάδια της νόσου έγιναν εμφανή και για τούτο

η ελληνική κοινότητα τον οδήγησε στον Πατριάρχη Αλεξανδρείας, να δώσει τη λύση εκείνος, να βρει τρόπο να τον βοηθήσει.

Με τη μεσολάβηση κάποιου αρχιερέα, τον έστειλαν στη Χίο, όπου λειτουργούσε ένα καλά οργανωμένο λωβοκομείο (λεπροκομείο). Ο Νικόλαος ήταν τότε 24 ετών. Έφτασε στο νησί και ύστερα από θλίψεις, ταλαιπωρίες και κακουχίες, τον βοήθησε ο Θεός να γνωρίσει έναν σπουδαίο  πνευματικό άνθρωπο, ο οποίος θα άλλαζε τη ζωή του. Ήταν ο άγιος Άνθιμος Βαγιάνος, (εορτάζει στις 15 Φεβρουαρίου), ο λειτουργός και πνευματικός του ιδρύματος. Ο Νικόλαος βρήκε στο πρόσωπο του αγίου κληρικού το στήριγμα, που είχε ανάγκη για να αντιμετωπίσει τα βάσανα και τους πόνους του. Εκείνος του μίλησε για τις θλίψεις στη ζωή μας, οι οποίες δεν έχουν πάντοτε αρνητική επίδραση, αλλά και θετική, διότι μας θυμίζουν τη φθαρτότητα της ανθρώπινης φύσης και γίνονται συχνά αιτία χαλύβδωσης της πίστης μας. Ο Νικόλαος άκουγε με θέρμη τα λόγια του Ανθίμου, τα οποία λειτουργούσαν στην ψυχή του σαν βάλσαμο και πνευματικό γιατρικό. Άρχισε λοιπόν να καλλιεργεί στην ψυχή του την αρετή της υπομονής, ασκούνταν να υπομένει με καρτερία το πρόβλημά του και να δοξάζει το Θεό, ο Οποίος του έδωσε αυτή τη δοκιμασία, εν τέλει, για το καλό του.

Πέρασαν δύο χρόνια και ο Νικόλαος αισθάνθηκε την ανάγκη να ασπασθεί τον μοναχισμό. Έτσι πήρε την απόφαση να γνωστοποιήσει την επιθυμία του στον πνευματικό του πατέρα. Ο Άνθιμος, αφού εξέτασε αν πραγματικά ήθελε να αλλάξει τη ζωή του με το μοναχικό σχήμα, δέχτηκε και έκαμε το δέοντα να γίνει η κουρά του, παίρνοντας το όνομα Νικηφόρος. Αμέσως άρχισε τον πνευματικό του αγώνα, με προσευχή, νηστεία, αγρυπνία, άσκηση των αρετών και αποκοπή των παθών. Παρά το γεγονός ότι η υγεία του επιδεινώνονταν συνεχώς, οι πληγές ήταν πλέον εμφανείς στο σώμα του και οι πόνοι και οι κνησμοί τον βασάνιζαν ανελέητα,  προσεύχονταν τις νύχτες και έκανε αμέτρητες μετάνοιες. Τηρούσε με ακρίβεια τις νηστείες, παρά το ότι δεν το επέτρεπε η υγεία του. Παράλληλα εργαζόταν σκληρά στους κήπους του ιδρύματος και είχε αναλάβει καθήκοντα ψάλτη στο ναΐδριο λεπροκομείου.

Με το παράδειγμά του, την υπομονή του και τους γλυκείς και παρηγορητικούς λόγους του έδινε κουράγιο στους άλλους ασθενείς, τους οποίους υπηρετούσε και στήριζε όσο του επέτρεπαν οι δυνάμεις του. Αλλά η νόσος προχωρούσε ραγδαία. Κάποια στιγμή προσβλήθηκαν και τα μάτια του και τυφλώθηκε. Η νέα περιπέτεια δεν τον κατέβαλε. Διακονούσε με την αφή και έψαλλε από μνήμης! Η μόνη δύναμη και παρηγοριά,  που του έμεινε ήταν η θερμή, η αδιάλειπτη, η νοερά προσευχή. Όλες τις ώρες της ημέρας κινούνταν τα παραμορφωμένα χείλη του, ψελλίζοντας την ευχή: «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με τον αμαρτωλό»!

Το 1957 έκλεισε το λεπροκομείο της Χίου και ο άγιος Άνθιμος φρόντισε να στείλει τον Νικηφόρο στον αντιλεπρικό σταθμό Αγίας Βαρβάρας στο Αιγάλεω Αττικής. Του έδωσε δε και συστατική επιστολή προς τον εκεί υπηρετούντα κληρικό π. Ευμένιο, τονίζοντάς του να προσέξει «τον θησαυρό που του έστειλε η Παναγία, διότι είχε πολλά να ωφεληθεί από εκείνον». Ο θησαυρός ήταν ο ασθενής μοναχός Νικηφόρος! Ο π. Ευμένιος δέχτηκε με καλοσύνη τον 67χρονο τότε μοναχό Νικηφόρο, του οποίου το σώμα είχε παραμορφωθεί σε μεγάλο βαθμό από τη νόσο. Η όρασή του είχε χαθεί εντελώς και το πρόσωπό του είχε αλγεινή μορφή.

Γρήγορα διαπίστωσε ο π. Ευμένιος ότι είχε να κάμει με όντως άγιο άνθρωπο. Προσπάθησε να τον στηρίξει, όμως σύντομα διαπίστωσε πως όχι μόνο δεν είχε ανάγκη τη δική του στήριξη, αλλά εκείνος είχε τη δική του! Του ζήτησε να γίνει ο πνευματικός του πατέρας!

Σύντομα διαπιστώθηκε η αγιότητά του λεπρού μοναχού Νικηφόρου. Τα χαρίσματα του Θεού, ήταν εμφανή σ’ αυτόν και η φήμη του έγινε γνωστή στην Αθήνα. Πληθώρα κόσμου έτρεχε στο ταπεινό κελί του ιδρύματος να τον γνωρίσει και

να πάρει την ευχή του. Παρά την παραμόρφωση του προσώπου του, αυτό έλαμπε από ουράνια ιλαρότητα και είχε μια παράδοξη ηρεμία. Ήταν πλέον κατάκοιτος και τα άκρα του σώματός του ήταν μόνιμα αγκυλωμένα και παράλυτα. Οι πόνοι του αφόρητοι, οι κνησμοί ανυπόφοροι και πυκνό σκοτάδι σκέπαζε τα βλέφαρά του. Όμως όλα αυτά δεν τον εμπόδιζαν να υποδέχεται τους επισκέπτες του και να τους δίνει συμβουλές και κουράγιο στα δικά τους προβλήματα! Τους συμβούλευε να υπομένουν τις θλίψεις της ζωής, διότι εν τέλει αυτές λειτουργούν ευεργετικά για την πνευματική μας πρόοδο και προκοπή! Δίδασκε με το προσωπικό του παράδειγμα την υπομονή και την πίστη στην πρόνοια του Θεού!

Στις 4 Ιανουαρίου του 1964, σε ηλικία 74 ετών, τον κάλεσε ο Θεός κοντά Του. Τον πήρε στα υπερουράνια δώματά Του, για να τον αναπαύσει στους αιώνες των αιώνων. Να τον ανταμείψει για την υπομονή του και την εμπιστοσύνη του στη δική Του πρόνοια. Κηδεύτηκε στον Ιερό Ναό Αγίων Αναργύρων και ετάφη στο εκεί κοιμητήριο. Όταν έγινε εκταφή του σκηνώματός του τα χαριτόβρυτα οστά του ευωδίαζαν, σαφές δείγμα της αγιότητάς του. Δεν είναι λίγες οι μαρτυρίες για επιτέλεση θαυμάτων. Ο πιστός λαός αποφάνθηκε ενωρίς για την αγιότητά του. Η τυπική αγιοκατάταξή του έγινε τον Δεκέμβριο του 2012 και ορίστηκε να τιμάται η μνήμη του την 4η Ιανουαρίου, ημέρα της οσιακής κοιμήσεώς του.

Ο άγιος Νικηφόρος είναι ένα από τα άπειρα θαυμαστά παραδείγματα υπομονής, την οποία η Εκκλησία μας ανήγαγε σε ύψιστη αρετή. Οι ασθένειες είναι το ολέθριο αποτέλεσμα της αμαρτίας στην ανθρώπινη φύση, η οποία μαρτυρεί τη φθαρτότητα και προμηνύει τον θάνατο. Αλλά ο Θεός του ελέους και των οικτιρμών μπορεί, με τη δική μας θέληση και προσπάθεια να μεταμορφώσει την οποιαδήποτε κακοπάθειά μας σε μέσον πνευματικής μας ωριμάνσεως και τελειώσεως. Αυτή την αρχή ακολούθησε ο πολύπαθος και μακάριος ετούτος άνθρωπος! Ας είναι για όλους μας παράδειγμα και ας τον μιμούμαστε όσο μπορούμε στην υπομονή και την πίστη στην πρόνοια του Θεού!

ακτίνες

Όσιος Σεραφείμ του Σάρωφ – Σταχυολογήματα (02/01)

Όσιος Σεραφείμ του Σάρωφ
Όσιος Σεραφείμ του Σάρωφ - Σταχυολογήματα (02/01)

Όσιος Σεραφείμ του Σάρωφ

ΣΤΑΧΥΟΛΟΓΗΜΑΤΑ

 

Τρεις είναι οι αγιότερες και πιο οσιακές μορφές της Ορθοδοξίας τον Βορρά, ο Άγιος Θεοδόσιος του Κιέβου, ο Άγιος Σέργιος του Ραντονέζ και ο Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ, τρία αστέρια ολοφώτεινα στο στερέωμα της Ρωσικής Ορθοδοξίας.

Ο Άγιος Σεραφείμ, νεώτερος των άλλων, έζησε, έδρασε και έλαμψε τον 18ον και 19ον αιώνα (1759— 1833). Γεννήθηκε στις 19 Ιουλίου του 1759 στην πόλη Κούρσκ και παρέμεινε εκεί μέχρι το 18ο έτος της ηλικίας του. Στην ηλικία αυτή πήρε τη γενναία απόφαση να αφοσιωθεί ολόψυχα στο Θεό και οδήγησε τα βήματα του στο Μο­ναστήρι του Σάρωφ.

Στην μοναχική του κουρά ονομάσθηκε Σεραφείμ — προηγουμένως είχε το όνομα Πρόχορος. Ένα έτος αργό­τερα χειροτονήθηκε  Διάκονος και μετά  έξι   χρόνια, σε ηλικία 34 ετών, Ιερεύς. Όταν λειτουργούσε, πετούσε στα ουράνια, και πολλές φορές αξιωνόταν να βλέπει θαυμαστά οράματα και να ακούει αγγελικές μελωδίες.

Διψώντας να πλησιάσει περισσότερο τον Θεό παρα­κάλεσε να αποσυρθεί σε μια ερημική περιοχή. Έλαβε από τη Μονή την άδεια και επί πέντε χρόνια αφοσιώθηκε στη σιωπή, στην άσκηση, στην έντονη προσευχή. Βαθειά μέσα στο δάσος αγωνιζόταν να ανεβαίνει ημέρα με την ημέρα την κλίμακα που οδηγεί στον Ουρανό. Τότε έκανε και την γνωστή άσκηση, τις «χίλιες νύχτες προσευχής». Ανεβασμένος σε μια μεγάλη πέτρα επί χίλιες νύχτες ξαγρύπνησε προσευχόμενος.

Μαζί με την προσευχή διάβαζε ακατάπαυστα την Αγία Γραφή. «Πρέπει να τρέφεις, έλεγε, την ψυχή με τον λόγον του Θεού, διότι ο λόγος του Θεού είναι ο «άρ­τος των αγγέλων». Με αυτόν πρέπει να τρέφονται οι ψυ­χές που αγαπούν με πάθος τον Θεόν». Ευλαβείτο αφάνταστα την Θεοτόκο. Στο πρόσωπό Της εύρισκε ανέκφρα­στη πνευματική αγαλλίαση. Έλεγε συχνά, «η Παναγία είναι η χαρά, η μεγαλύτερη απ’ όλες τις χαρές».

Με τις τόσες προσευχές και μελέτες και ασκήσεις έγινε κατοικητήριο του Αγίου Πνεύματος, γεμάτος χάρη και σοφία και πνευματική δύναμη. Απέκτησε φήμη αγίου και φωτισμένου ανδρός και ο κόσμος έτρεχε κοντά του να ξεδιψάσει. Στην αρχή απέφευγε τον κόσμο, αλλά αργό­τερα, το 1815, σε ηλικία 56 ετών, κατόπιν οράματος και προσταγής της Θεοτόκου, άνοιξε το κελλί του και  δεχό­ταν τους πάντας. Τώρα πια άρχισε το έργο του «στάρετς», του πνευματικού καθοδηγητού.

Η δράση του ως «στάρετς» υπήρξε καταπληκτική. Εκατοντάδες χιλιάδες κόσμος έτρεχε κοντά του. Ανα­ρίθμητες ψυχές πήγαιναν να βρουν σ’ αυτόν τη γαλήνη, τη χάρη, τη σωτηρία. Και όσοι δεν μπορούσαν να φθά­σουν μέχρι το κελλί του, τον κατέκλυζαν με  επιστολές.

Οι επισκέπτες του εγύριζαν άλλοι άνθρωποι. Καθώς προσευχόταν γι’ αυτούς, καθώς τους ευλογούσε με το ση­μείο του Σταυρού, καθώς εμύρωνε το μέτωπό τους με λάδι από την κανδήλα της Παναγίας, καθώς τους έδινε πνευματικές συμβουλές.., μια μυστική δύναμη απλωνόταν στις ψυχές τους. «Οποιοσδήποτε ερχόταν στον στάρετς Σεραφείμ, ένοιωθε να τον εγγίζει η θεϊκή φλόγα που υπήρχε σ’ αυτόν και να αγκαλιάζει την ψυχή του». Σ’ ό­λους εμοίραζε ειρήνη, χαρά, θεϊκές ευλογίες.

Συνιστούσε συχνά την ειρήνη: «Απόκτησε την πνευ­ματική ειρήνη και τότε χίλιες ψυχές ολόγυρα σου θα βρουν τη λύτρωση». Σχετικά με τον προορισμό μας εδίδασκε: «Σκοπός του ανθρώπινου βίου είναι να αποκτή­σουμε μέσα μας το Άγιον Πνεύμα». Μιλούσε πολύ για την Ανάσταση του Χριστού. Χαιρετούσε τους επισκέ­πτες του με τα λόγια: «Χαρά μου, Χριστός ανέστη» ! Kαι κάθε φορά που κοινωνούσε, απήγγελλε τον πασχαλινό κα­νόνα «Αναστάσεως ημέρα…».

Για τα πνευματικά χαρίσματα που είχε, τι να πρωτοαναφέρουμε; Το μάτι του διέσχιζε τα βάθη των καρδιών. Είχε βλέμμα προφήτου. Προέβλεπε τα μέλλοντα. Απαν­τούσε σε επιστολές, χωρίς να τις ανοίξει, γιατί εγνώριζε το περιεχόμενο τους. Ήταν ακόμη και θαυματουργός. Εσκόρπιζε θεραπείες σε αρρώστους. Πολλές φορές το πρόσωπό του άστραφτε σαν ήλιος. Και μέσα στο δάσος, όταν ασκήτευε, είχε φιλίες με τα άγρια πουλιά και ζώα, και μάλιστα με μια πελώρια αρκούδα, που κάθε ήμερα ερχόταν να φιλοξενηθεί κοντά του! Ζωή προπτωτική, παραδεισένια!

Το πέρασμά του από τη γη θα μείνει αξέχαστο. Η Εκκλησία του Χριστού λίγες παρόμοιες μορφές εγνώρισε. Τα λόγια του και τα έργα του θα δυναμώνουν πάντα τους πιστούς.

Ο θάνατός του υπήρξε οσιακός. Ευρέθηκε (2 Ια­νουαρίου τον 1833) νεκρός, γονατισμένος, με τα μάτια του προσηλωμένα στην εικόνα της Θεοτόκου, ενώ την προηγουμένη ημέρα είχε κοινωνήσει των Αχράντων Μυ­στηρίων και είχε αποχαιρετήσει τους πατέρες του Μονα­στηριού. Άγιος ανεκηρύχθη επίσημα το 1903. Εορτάζει στις 2 Ιανουαρίου και στις 19 Ιουλίου. Η αγιότης του γίνεται συν τω χρόνω γνωστή σ’  όλο το χριστιανικό κόσμο.

Οι πρεσβείες του είθε να μας ενισχύουν στο δρόμο της ζωής μας και το παράδειγμά του ας μας εμπνέει.

Σταχυολογήματα

*  Όπου ευρίσκεται ο Θεός, εκεί δεν υπάρχει κακό. Όλα όσα απορρέουν από τον  Θεόν, έχουν μέσα τους την ειρήνη και οδηγούν τον άνθρωπο προς την αυτοκατάκριση και ταπείνωση.

*  «Η πίστις χωρίς των έργων νεκρά εστί» (Ιακώ­βου 6, 26). Η πραγματική πίστις δεν είναι δυνατόν να υπάρξει χωρίς τα έργα. Όποιος πραγματικά πι­στεύει, εκείνος οπωσδήποτε θα πράττει και καλά έργα.

* Εάν ο άνθρωπος από αγάπη προς τον Θεόν και χάριν της ενάρετου Ζωής δεν έχει περιττή μέριμνα για τον εαυτό του, πιστεύοντας ότι γι’ αυτόν φροντί­ζει ο Θεός, αυτή του η εμπιστοσύνη στην Πρόνοια του Θεού είναι και πραγματική και συνετή.

* Όποιος πραγματικά αγαπά τον Θεόν, θεωρεί τον εαυτό του ταξιδιώτη και ξένο στη γη αυτή. Στην επι­δίωξή του να ενωθεί με τον Θεόν, με το νου και την καρδιά του διαρκώς ατενίζει μόνον Αυτόν.

* Ο άνθρωπος που θα αποφασίσει να ζήσει την εσω­τερική ζωή, πρώτα απ’ όλα πρέπει να έχει τον φόβο του Θεού που είναι και η αρχή της σοφίας.

* Ο νους του προσεκτικού ανθρώπου ομοιάζει με άγρυπνο φύλακα και φρουρό της εσωτερικής Ιερου­σαλήμ. Από το ύψος της πνευματικής ζωής βλέπει με το καθαρό του μάτι τα πέριξ και τις εντός της ψυχής του ενάντιες δυνάμεις, σύμφωνα με τα λόγια του Ψαλμωδού: «Και εν τοις εχθροίς μου επείδεν ο οφθαλμός μου» (Ψαλμ. νγ’, 9).

* Ο άνθρωπος με την σάρκα του ομοιάζει με αναμ­μένο κερί. Το κερί είναι προορισμένο να λιώσει και ο άνθρωπος να πεθάνει. Η ψυχή του όμως είναι αθά­νατη, γι’ αυτό και η μέριμνά μας πρέπει να στρέφεται περισσότερο για την ψυχή παρά για το σώμα: «Τι γάρ ωφελείται άνθρωπος, εάν τον κόσμον όλον κερδήση, την δε ψυχήν αυτού ζημιωθή; ή τι δώσει άνθρωπος αντάλλαγμα της ψυχής αυτού» (Ματθ. ιστ’, 26).

* Εάν επιτρέψει ο Κύριος να δοκιμάσει ο άνθρωπος ασθένειες, τότε Εκείνος θα του δώσει και την δύναμη της υπομονής.

* Πρέπει να συνηθίσεις τον νου σου να κολυμβά στον νόμο του Κυρίου, κάτω από την καθοδήγηση του Οποίου να προσαρμόζεις και την ζωήν σου.

* Η ειρήνη της ψυχής αποκτάται διά των θλίψεων. Η Γραφή λέγει: «Διήλθομεν διά πυρός και ύδατος και εξήγαγες ημάς εις αναψυχήν» (Ψαλμ. ξε’, 12).

* Τίποτε δεν συμβάλλει τόσο στην απόκτηση της εσω­τερικής ειρήνης, όσο η σιωπή και η συζήτησις με τον εαυτόν μας μάλλον, παρά με τους άλλους.

* Μπορείς, βλέποντας τον ήλιο με τους φυσικούς οφθαλμούς, να μη χαίρεσαι; Μα πόσο μεγαλύτερη χαρά θα νοιώθεις, όταν ο νους σου βλέπει με τους ε­σωτερικούς οφθαλμούς τον Ήλιο της δικαιοσύνης, τον Χριστόν;

* Για να διατηρήσεις την ψυχική ειρήνη πρέπει να διώχνεις από κοντά σου την αθυμία, να προσπαθείς να έχεις το πνεύμα της χαράς, να αποφεύγεις την κατάκριση των άλλων και να συγκαταβαίνεις στις αδυναμίες του αδελφού σου.

* Κάθε πρόοδο και επιτυχία σ’ οποιοδήποτε τομέα της ζωής μας πρέπει να αποδίδουμε στον Κύριο και μαζί με τον προφήτη να λέμε: «Μη ημίν, Κύριε, μη ημίν, αλλ’ ή τω ονόματι σου δός δόξαν» (Ψαλμ. ριγ’,9).

* Κατά το τριακοστό πέμπτο έτος της ηλικίας, δηλα­δή στο ήμισυ της επιγείου ζωής, συμβαίνει να κάνει ο άνθρωπος μεγάλο αγώνα για την διατήρηση του εαυ­τού του. Πολλοί σ’ αυτή την ηλικία δεν παραμένουν στην αρετή, ξεφεύγουν, και ακολουθούν τον δρόμον των επιθυμιών τους.

* Όποιος θέλει να σωθεί πρέπει να έχει την καρδιά του σε κατάσταση μετανοίας και συντριβής: «Θυσία τω Θεώ πνεύμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην και τεταπεινωμένην ο Θεός ουκ εξουδενώσει» (Ψαλμ. ν’, 19).

* Όταν ο άνθρωπος προσπαθεί να έχει καρδιά τα­πεινή και λογισμό ειρηνικό, τότε όλες οι σκευωρίες του εχθρού μένουν ανενέργητες. Διότι όπου υπάρχει η ειρήνη των λογισμών, εκεί αναπαύεται ο Ίδιος ο Θεός: «Εν ειρήνη ο τόπος Αυτού» (Ψαλμ. οε’, 3).

* Η απελπισία είναι η μεγαλύτερη χαρά του διαβό­λου. Είναι αμαρτία θανάσιμη.

* Προτού ακούσεις τον άλλον δεν πρέπει να απαν­τάς. «Ος αποκρίνεται λόγον πριν ακούσαι, αφροσύνη αυτώ εστί και όνειδος» (Παροιμ. ιη’, 13).

* Όταν ο άνθρωπος δεχθεί κάτι το θεϊκό μέσα του, η καρδιά του χαίρεται. Όταν αντιθέτως δεχθεί κάτι το διαβολικό τότε συγχύζεται και ταράζεται.

* Όποιος υποφέρει την ασθένεια του με υπομονή και ευγνωμοσύνη προς τον Θεό, στεφανώνεται σαν μάρτυς και αγωνιστής.

* Πρέπει να προσπαθούμε να είμεθα ελεύθεροι από τους ακάθαρτους λογισμούς, ιδιαιτέρως όταν προσευχόμεθα προς τον Θεό. Διότι δεν είναι δυνατόν να συνυπάρχουν η δυσοσμία με την ευωδία.

* Εάν εμείς δεν συμφωνούμε με τους κακούς λογι­σμούς, που προέρχονται από τον διάβολον, κάνουμε πολύ καλά. Διότι το ακάθαρτο πνεύμα μόνον στους εμπαθείς ανθρώπους ασκεί αποτελεσματικά την επίδρασή του. Ενώ τους απαθείς προσπαθεί να τους επηρεάσει από μακριά.

* Ο νέος άνθρωπος είναι αδύνατο να μην ταράσσε­ται από σαρκικούς λογισμούς. Πρέπει γι’ αυτό να προσεύχεται επίμονα στον Θεό, για να σβήσει εγκαί­ρως την σπίθα των αισχρών επιθυμιών μόλις εμφανισθεί. Τότε δεν θα δυναμώσει ποτέ η φλόγα.

* Πρέπει πάντοτε να υπομένουμε όλα χάριν του Θεού, ευχαρίστως. Η ζωή μας είναι μια στιγμή συγ­κριτικά με την αιωνιότητα, και γι’ αυτό: «Ουκ άξια, κατά τον Απόστολον, τα παθήματα του νυν καιρού προς την μέλλουσαν δόξαν αποκαλυφθήναι εις ημάς» (Ρωμ. η’, 18).

* Ας αγαπήσουμε την ταπεινοφροσύνη για να δού­με την δόξα του Θεού, διότι όπου στάζει η ταπεινο­φροσύνη εκεί αναβλύζει η δόξα του Θεού.

* Χωρίς το φως όλα είναι σκοτεινά και χωρίς την ταπεινοφροσύνη τίποτε δεν υπάρχει μέσα στον άν­θρωπο, παρά μόνο ένα σκοτάδι.

* Όπως το κερί αν δεν θερμανθεί και μαλακώσει, δεν μπορεί να δεχθεί επάνω του την σφραγίδα, έτσι και η ψυχή, χωρίς να δοκιμασθεί με τους κόπους και τις ασθένειες δεν μπορεί να λάβει επάνω της την σφραγίδα της αρετής.

* Στους πλησίον μας πρέπει να φερόμεθα με λε­πτότητα, χωρίς ούτε με το βλέμμα μας να τους προσ­βάλλουμε.

* Το πνεύμα του συγχυσμένου και θλιμμένου άνθρω­που φρόντισε να το ενθαρρύνεις με λόγια αγάπης.

* Για την αδικία που σου προξενούν οι άλλοι, όποια κι’ αν είναι αυτή, δεν πρέπει να εκδικείσαι, αλλά αν­τίθετα να συγχωρείς από τα βάθη της καρδιάς σου εκείνον που σε αδίκησε.

* Δεν πρέπει να τρέφεις στην καρδιά σου μίσος και αντιπάθεια κατά του πλησίον, που σε εχθρεύεται. Αλ­λά να τον αγαπάς και να του κάνεις όσο μπορείς καλό, ακολουθώντας την εντολή του Χριστού: «Αγαπάτε τους εχθρούς υμών, καλώς ποιείτε τοις μισούσιν υ­μάς» (Ματθ. ε’, 44).

* Η θύρα της μετανοίας είναι για όλους ανοικτή και είναι άγνωστο ποιος θα πρωτομπεί σ’ αυτή, εσύ που κατακρίνεις τον άλλον ή αυτός που κατακρίνε­ται από σένα.

* Κατάκρινε πάντοτε τον εαυτόν σου και θα παύσεις να κατακρίνεις τους άλλους.

* Μπορείς να κατακρίνεις μια πράξη κακή, ποτέ όμως εκείνον που την έπραξε.

* Όταν εγκαταλειφθεί ο άνθρωπος από τον Θεό, τότε ο διάβολος είναι έτοιμος να τον αφανίσει, όπως αφανίζει η μυλόπετρα το σπόρο του σταριού.

* Η περιττή μέριμνα για τα βιοτικά πράγματα είναι γνώρισμα άνθρωπου άπιστου και μικρόψυχου. Και εί­ναι συμφορά εάν εμείς φροντίζοντας οι ίδιοι για τον εαυτό μας δεν στηριζόμαστε στον Θεό, που προνοεί για μας!

* Είναι καλύτερο για μας να περιφρονούμε όσα δεν είναι δικά μας, δηλαδή τα πρόσκαιρα και τα παροδικά, και να ζητούμε τα δικά μας, δηλαδή τα άφθαρτα και τα αιώνια.

* Η θλίψις είναι το σκουλήκι της καρδιάς, που κα­τατρώγει την μητέρα που το γέννησε.

* Όποιος ενίκησε τα πάθη αυτός ενίκησε και την θλίψη. Όποιος νικιέται από τα πάθη δεν θα αποφύγει τα δεσμά της θλίψεως. Όπως ο άρρωστος φαίνεται από το χρώμα του προσώπου του, έτσι ο εμπαθής από την κατάθλιψη.

* Ο Κύριος φροντίζει για την σωτηρία μας. Ο ανθρωποκτόνος όμως διάβολος προσπαθεί να μας  οδηγήσει στην απελπισία.

* Δεν πρέπει να κλονιζόμαστε στην πνευματική ζωή από καμιά εχθρική δύναμη. Αντίθετα να στηριζό­μαστε στα λόγια του Θεού: «Τον δε φόβον αυτών ου μη φοβηθώμεν, ουδ’ ου μη ταραχθώμεν, ότι μεθ’ η­μών ο Θεός. Κύριον τον Θεόν ημών αυτόν αγιάσωμεν και Αυτός έσται ημίν φόβος» (πρβλ. Ήσ. η’, 12-13).

ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ
ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ
ΩΡΩΠΟΣ ΑΤΤΙΚΗΣ 2000

impantokratoros

Ο Άγιος Βασίλειος του μύθου και της ιστορίας. (Αναφορά στο ομώνυμο ξωτικό – καρικατούρα των εορτών)

Ο Άγιος Βασίλειος του μύθου και της ιστορίας. (Αναφορά στο ομώνυμο ξωτικό - καρικατούρα των εορτών)

Ο Άγιος Βασίλειος του μύθου και της ιστορίας. (Αναφορά στο ομώνυμο ξωτικό – καρικατούρα των εορτών)

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

Ο Άγιος Βασίλειος του μύθου και της ιστορίας. (Αναφορά στο ομώνυμο ξωτικό - καρικατούρα των εορτών)

         Οι εορτές του δωδεκαημέρου, όπως ονομάζονται οι ημέρες των εορτών των Χριστουγέννων έως και των Θεοφανίων, αποτελούν ένα σημαντικό εορτολογικό σταθμό στη συνείδηση των ορθοδόξων νεοελλήνων. Για τους πιστούς αυτή η αγία περίοδος είναι ευκαιρία για πνευματική ανάταση και περισυλλογή.

Για τη συντριπτική όμως πλειοψηφία των ανθρώπων όμως είναι ευκαιρία για εφήμερες κοσμικές και φτηνές ενασχολήσεις. Υπό την επίδραση της δυτικοευρωπαϊκής κοσμικής και υλιστικής κουλτούρας παραμερίστηκε το πνευματικό νόημα των αγίων αυτών εορτών και δόθηκε προτεραιότητα σε κάθε είδους καταναλωτισμού και υλικών απολαύσεων. Τα Χριστούγεννα είναι γι’ αυτούς συνώνυμα πια με το εμπόριο και την ψυχαγωγία. Όχι βέβαια πως και αυτά δεν είναι μέρος της ζωής μας και θα πρέπει να εξοβελιστούν από αυτή, αλλά θα πρέπει να ασκούνται με μέτρο και να δίδεται προτεραιότητα στην ουσία που είναι ο εορτασμός του πιο σπουδαίου γεγονότος της ανθρώπινης ιστορίας, της ενανθρωπήσεως του Θεού για τη σωτηρία του κόσμου, ως υπέρτατη δωρεά του θείου ελέους για το ανθρώπινο γένος και ολόκληρη τη δημιουργία.

         Το κύριο «πρόσωπο» της εμπορικής δραστηριότητας αυτών των ημερών είναι ο «Αϊ-Βασίλης», ο γνωστός σε όλους μας στρουμπουλός καλοσυνάτος γέρος, με τα κόκκινα ρούχα, ο οποίος φορτωμένος με σάκο έρχεται κάπου από τον αρκτικό Βορρά και μοιράζει (υποτίθεται) δώρα στα παιδιά. Σε τηλεοπτικές διαφημίσεις μάλιστα οι αδίστακτοι έμποροι έφτασαν σε σημείο να τον παρουσιάζουν ακόμα και σε προκλητικές και αμαρτωλές σκηνές, πράγμα απαράδεκτο για άγιο της Εκκλησίας μας.

        Έχει τονισθεί πολλές φορές από εκκλησιαστικούς παράγοντες πως ο απίθανος αυτός τύπος, πλάσμα της φαντασίας των δυτικοευρωπαίων, δεν έχει και ούτε μπορεί να έχει σχέση με κάποιον από τους σεβάσμιους και σοβαρούς αγίους της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας, παρόλο που αυτός φέρει ονόματα επιφανών αγίων μας, όπως του αγίου Νικολάου στους ξένους (Santa Claus) και του αγίου Βασιλείου σε μας. Πρόσφατες έρευνες απέδειξαν πως η προέλευση αυτού του περίεργου πλάσματος των Χριστουγέννων έχει τις ρίζες του στην προχριστιανική παγανιστική αρχαιότητα. Στους αρχαίους Έλληνες ο πληθωρικός Ποσειδών και στους Λατίνους ο αντίστοιχος Νέπτων «έφερναν» δώρα στους ανθρώπους. Στους βορείους λαούς μοίραζε δώρα ο γέρο – Χειμώνας. Στη μεσαιωνική Ιταλία έφερνε τα δώρα η γριά – Μπεφάνα. Με άλλα λόγια η «μασκότ» των Χριστουγέννων, ο «Αϊ-Βασίλης», είναι  ένα ξωτικό, μια παγανιστική φανταστική φιγούρα, η οποία έγινε αναπόσπαστο μέρος της καταναλωτικής μανίας αυτών των ημερών.

       Είναι γνωστό πως η καθιέρωση της εορτής των Χριστουγέννων έγινε τον Δ΄ μ .Χ. αιώνα στη Δύση και στην Ανατολή στις αρχές του Ε΄ μ .Χ. αιώνα, κυρίως σε αντικατάσταση της μεγάλης ειδωλολατρικής εορτής του «Αήττητου Ήλιου», του στρατιωτικού ιρανικού θεού Μίθρα, ο οποίος εορτάζονταν με μεγαλοπρέπεια στις 25 Δεκεμβρίου σε ολόκληρη τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Οι πατέρες της Εκκλησίας μας όρισαν την ημέρα αυτή ως την ημέρα γέννησης του Χριστού, του νοητού Ηλίου της Δικαιοσύνης, καταφέρνοντας έτσι σε μικρό χρονικό διάστημα να εξοβελιστεί η ειδωλολατρική εορτή και να επικρατήσει η χριστιανική. Όμως οι ισχυρές συνήθειες του ειδωλολατρικού παρελθόντος δεν ήταν εύκολο να αποκοπούν από την ψυχή των ανθρώπων, γι’ αυτό πολλά παγανιστικά στοιχεία δευτερευούσης σημασίας μεταλλάχτηκαν και εντάχθηκαν στη νέα πίστη και κυρίως ως φολκλόρ στις λαμπρές πλέον χριστιανικές εορτές. Στην προκείμενη περίπτωση ο προχριστιανικός

καλοσυνάτος γέρος έλαβε χριστιανικό όνομα και εντάχθηκε στη λαϊκή ψυχή ως αναπόσπαστο μέρος της θρησκευτικότητάς της.

        Τα ονόματα που έλαβε, είτε του αγίου Νικολάου, είτε του αγίου Βασιλείου δεν είναι  τυχαία. Οι δύο αυτοί σημαντικοί άγιοι της αρχαίας Εκκλησίας μας υπήρξαν μεγάλοι ανθρωπιστές και κοινωνικοί εργάτες της κοινωνίας. Η άσκηση της φιλανθρωπίας από τον άγιο Νικόλαο, επίσκοπο Μύρων της Λυκίας (+340) υπήρξε παροιμιώδης. Το ιερό του συναξάρι είναι γεμάτο από άπειρα περιστατικά πραγματικής βοήθειας των αναξιοπαθούντων ανθρώπων της ευρύτερης περιοχής της επισκοπής του και από άτεγκτους ελέγχους κατά των αδίκων ισχυρών. Για τους πιστούς ορθοδόξους ο άγιος Νικόλαος είναι ο άγιος της καλοσύνης, του ελέους και της φιλανθρωπίας. Αλλά και ο άγιος Βασίλειος (+379) είναι ο κατεξοχήν κοινωνικός θεωρητικός και πρακτικός πατέρας της Εκκλησίας μας. Ολόκληρη η ζωή του υπήρξε ένας συνεχής αγώνας ανακούφισης της ανθρώπινης ένδειας και δυστυχίας. Η περίφημη «Βασιλειάδα» της Καππαδοκίας, έργο ζωής του αγίου και πρότυπο φιλανθρωπικό ίδρυμα για όλες τις εποχές, μαρτυρεί περίτρανα την υπέρτατη προσφορά του κορυφαίου αυτού εκκλησιαστικού άνδρα. Μέσα στη χριστιανική συνείδηση οι δυο αυτοί κοινωνικοί άγιοι πέρασαν ως οι αέναοι χορηγοί κάθε είδους φιλανθρωπίας και γι’ αυτό οι προχριστιανικοί μυθικοί διανομείς δώρων στους ανθρώπους αντικαταστάθηκαν από αυτούς.

         Κατά την γνώμη μου δεν είναι κακό, κατ’ αρχήν, να καλλιεργείται μέσα στην  λαϊκή ψυχή και ιδιαίτερα στα παιδιά η ιδέα ότι κάποιος άγιος μοιράζει καλοσύνη και αγαθά στους ανθρώπους. Η σκληρή πραγματικότητα μας κάνει να έχουμε την ανάγκη της  εξωπραγματικής και μεταφυσικής βοήθειας. Ο «Αϊ-Βασίλης» είναι ο «από μηχανής θεός» που νικά τις αντικειμενικές δυσκολίες, όπως είναι η ανθρώπινη ανέχεια, και φέρνει (υποτίθεται) την ευτυχία. Το άσχημο της υπόθεσης είναι πως ο ευτραφής «Αϊ-Βασίλης», όπως εικονίζεται, δεν έχει σχέση με τον ασκητικότατο άγιο Βασίλειο, ο οποίος πέθανε νέος, 49 ετών σκελετωμένος και αποκαμωμένος από την αέναη κοινωνική εργασία και προσφορά. Το χειρότερο δε είναι πως η εμπορευματοποίηση των εορτών των Χριστουγέννων μετέβαλλαν αυτόν τον μυθικό έστω «Αϊ – Βασίλη» σε μέσο διαφήμισης των πάσης φύσεως προϊόντων, όπως οινοπνευματωδών ποτών, ακόμα και … γυναικείων εσωρούχων!

        Ζούμε δυστυχώς σε εποχή έντονου καταναλωτισμού. Ύψιστη αξία είναι  πλέον το κέρδος, στο βωμό του οποίου θυσιάζονται τα πάντα. Πίστη στο Θεό, ηθική, σεβασμός της  ανθρώπινης προσωπικότητας είναι παράμετροι υποδεέστεροι της οικονομικής ανάπτυξης, που είναι το υπέρτατο ζητούμενο του σύγχρονου ανθρώπου. Ο σημερινός άνθρωπος επιδιώκει να καλύψει όσο το δυνατόν περισσότερες οικονομικές ανάγκες του, νομίζοντας εσφαλμένα ότι έτσι μπορεί να ικανοποιήσει το υπαρξιακό κενό που έχει στην ψυχή του. Ο Ιησούς Χριστός ο κύριος του κόσμου και της ιστορίας, του οποίου τη θεία Γέννηση εορτάζουμε αυτές τις ημέρες, είναι για εκείνον σχεδόν άγνωστος. Η λυτρωτική Του δωρεά δεν τον αγγίζει καθόλου. Γι’ αυτό αρέσκεται σε λυτρωτικά υποκατάστατα όπως είναι ο μυθικός «Αϊ-Βασίλης» των Χριστουγέννων. Αυτός ο «άγιος» του ταιριάζει, διότι είναι πλασμένος κατ’ εικόνα και ομοίωσή του: καταναλωτικός, ανέμελος, απροβλημάτιστος, χαζοχαρούμενος… Είναι ο νέος τύπος – πρότυπο ανθρώπου της «Νέας Εποχής», ο οποίος λανσάρει τον απροβλημάτιστο (ζωώδη) βίο, υποταγμένο στις «επιταγές» των σύγχρονων καιρών και ο οποίος αναγάγει την κατανάλωση ως ύψιστη αξία. Το ευτραφές ξωτικό – καρικατούρα των εορτών, που ακούει στο όνομα «Αϊ – Βασίλης», δείχνει το δρόμο για έναν τέτοιο τρόπο ζωής, επιφανειακά όμορφο και φανταχτερό, κατά βάθος όμως φρικιαστικό και απάνθρωπο, προμηνύοντας το μέλλον του κόσμου ζοφερό και αβέβαιο!

 

Μέσα στήν Ἐκκλησίαν τοῦ Θεοῦ

Είδαμε το άρθρο στις ΑΚΤΙΝΕΣ

Επιστολή Συμπαράστασης προς Σεβασμιότατο Μητροπολίτη Σεραφείμ Κυθήρων.

Επιστολή Συμπαράστασης

Επιστολή Συμπαράστασης προς Σεβασμιότατο Μητροπολίτη Σεραφείμ Κυθήρων.

Επιστολή Συμπαράστασης προς Σεβασμιότατο Μητροπολίτη Σεραφείμ Κυθήρων.

Σεβασμιώτατε και πολυαγαπημένε μας Μητροπολίτη Κυθήρων και Αντικυθήρων κ.κ Σεραφείμ

Χαίρετε εν Κυρίω, 

Είμαστε μια διαδικτυακή ορθόδοξη χριστιανική ομήγυρη και παρέα αδελφών από την ομάδα ‘’ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ ΝΙΚΑ’’ που συστήθηκε από την ανάγκη αληθινής ενημέρωσης και επικοινωνίας σε καιρούς χαλεπούς και πονηρούς. Διαφωνούμε με την παραπληροφόρηση και τη στημένη υπόθεση της λεγομένης «πανδημίας» από την πρώτη κιόλας στιγμή αυτής της «κρίσεως». 

Ήδη συμμετέχουμε σχεδόν 380 άνθρωποι από όλο τον κόσμο (οι περισσότεροι εξ ημών από τον ελλαδικό χώρο), ιερείς, μοναχοί και λαϊκοί από όλους τους επαγγελματικούς χώρους. 

Από την αρχή αυτής της «κρίσεως» του κορονοϊού, σας παρακολουθούμε με πολλή προσοχή στις ομιλίες και τις γραπτές ανακοινώσεις η εγκυκλίους σας. Συμφωνούμε απολύτως σε όλα και συμμεριζόμαστε τις ανησυχίες αλλά και τις πνευματικές πληροφορίες σας για την ουσία αυτής της μεθοδευμένης κρίσεως, αλλά και τις πνευματικές προεκτάσεις που κυρίως έχει. 

Γίνατε, χωρίς να το γνωρίζετε, ο πνευματικός παρηγορητής και εμπνευστής αυτής της ομάδας. 

Μαζί με τους αγίους Πατέρες και τους συγχρόνους αγίους μας στηρίζετε με την στάση σας. 

Σας ευχαριστούμε εκ προοιμίου. 

Η παρουσία σας μας έχει δώσει θάρρος και οι διδαχές σας πολλή δύναμη. 

Τα νέα από τη Μητρόπολη Κυθήρων, που θεοφιλώς διαποιμένετε, γίνονται άμεσα κοινά σε όλους μας και ο ενθουσιασμός όλων μας είναι έντονος. Εκφράζουμε με αυτή την επιστολή τη συμπαράστασή μας στην προκείμενη κρίσιμη φάση για την Εκκλησία αλλά και για εσάς προσωπικά και την απόφασή μας να είμαστε διπλά σας σε ό,τι μέλλει προκύψει από αυτή σας τη στάση. 

Παρακαλούμε και προσευχόμαστε στον Αληθινό Θεό να έχει η δική σας στάση μιμητική επίδραση και σε άλλους Αρχιερείς και να επηρεάσει την σταση τους στην επικείμενη σύνοδο της διαρκούς ιερας συνόδου Τρίτη 15 Δεκεμβριου 2020. Μια απόφαση που μπορεί και επιθυμούμε διακαώς να αποτελέσει τον σπινθήρα που χρειάζεται, ώστε να αναφλεγεί η σάπια και κοιμισμένη 

εκκλησιαστική (κατ’ άνθρωπον) πραγματικότητά μας και στον ελλαδικό χώρο. 

Ελπίζουμε αλλά δεν τρέφουμε αυταπάτες για κατι τέτοιο, γνωρίζοντας δυστυχώς την εμπάθεια, τις αγκυλώσεις και τις δεσμεύσεις πολλών εκ των ιεραρχών μας εναντι του οικουμενιστικού σχεδιασμού ,που δεν τους αφηνει ουτε καν να ακούσουν την ιερατική τους συνείδηση και να πράξουν κατα τους όρκους και τις υποσχέσεις της χειροτονίας τους. Ούτε καν να σκεφτούν απο σεβασμό να ακούσουν εναν σεβάσμιο και πολιό γέροντα ιεράρχη σαν εσάς. 

Δεν θα σας κουράσουμε με λεπτομέρειες. 

Η τελευταία δήλωση σε σχέση με τα νέα εξαγγελθέντα μέτρα ενόψιν των αγίων ημερών που διάγουμε, σε σχέση με τους ιερούς μας ναούς και το ουσιαστικό κλείδωμα τους, μας έκανε να μην μπορούμε να κοιμηθούμε από χαρά και ενθουσιασμό πνευματικό. Σταθήκατε και θα σταθείτε μέχρι τέλους στο ύψος της διακονίας σας και του υψηλοτάτου υπουργήματός σας. 

Φέρετε εις πέρας τη δισχιλιετή παράδοση της Αγίας μας Εκκλησίας και ορθοτομείτε στον δρόμο των Αγίων Πατέρων μας. 

Τι άλλο να περιμένουμε από έναν Επίσκοπο, όταν είναι αληθινός του Χριστού Επίσκοπος; Γιατί σήμερα αυτή η στάση σας δεν είναι αυτονόητη για όλους τους Αρχιερείς και αποτελεί εξαίρεση στον κανόνα; 

Μη γνωρίζοντας πώς θα εξελιχτεί όλο αυτό το θέμα, κατανοώντας, όμως, πως έγινε απο πλευράς σας η κήρυξη ουσιαστικά του προαναγγελθέντος πολέμου με τον Καίσαρα, έχοντας υπ’ όψιν μας μετά βεβαιότητας πως με τη στάση σας γράφετε με το αίμα σας (αίμα της μαρτυρίας η και του μαρτυρίου, αν χρειαστεί) μια ακόμη σελίδα στην ιστορία των μαρτύρων και ομολογητών της πίστεως ημών αλλά και των ηρώων της. 

Σας μεταφέρουμε την προσευχητική μας συμπαράσταση και την ανθρώπινη στήριξη προς το πρόσωπο σας. 

Προσδοκούμε την ελευθερία μας όχι για να έχουμε μια ζωη χωρίς κόπους η χωρίς θλίψεις αλλα για να μπορούμε να λατρέψουμε τον αληθινό Θεο εν τη εκκλησία, μέσα στους ναούς, οχι <<μόνοι μας στα σπίτια >>χωρις δισταγμούς, απαγορεύσεις, αμφισβητήσεις και φόβους. 

Μόνο ενας φόβος μας συνέχει και αυτός είναι ο φόβος Θεού ,ένας φόβος συνώνυμος της αγάπης ,της αφοσίωσης , της αφιέρωσης, της παράδοσης στο θέλημα Του και του βαθυτάτου σεβασμού και ευλαβείας. 

Σας δηλώνουμε πως θα μας βρείτε συμπαραστάτες και δίπλα σας σε ό,τι χρειαστεί και όπου μπορούμε με τις μικρές αλλά όχι αμελητέες δυνάμεις μας. 

Εἰ ὁ Θεός μεθ’ ἡμῶν, οὐδείς καθ’ ἡμῶν. 

Ασπαζόμαστε τη δεξιά σας, χωρίς «μέτρα προφύλαξης», με δέος και ιεροπρέπεια ως έναν ομολογητή της πίστεως και αληθινό διάδοχο των Αποστόλων. 

Σας ευχαριστούμε εκ βάθους καρδίας ταπεινά.

(την επιστολή έχουν συνοδέψει 500 ονοματεπώνυμα με ιδιότητα και πόλη διαμονής από όλη τη χώρα)

Επιστολή Συμπαράστασης προς Σεβασμιότατο Μητροπολίτη Σεραφείμ Κυθήρων.

Το Ευρωπαϊκό Ινστιτούτο Βιοηθικής δικαιώνει τον Μητροπολίτη Κυθήρων!

Το Ευρωπαϊκό Ινστιτούτο Βιοηθικής δικαιώνει τον Μητροπολίτη Κυθήρων!

Το Ευρωπαϊκό Ινστιτούτο Βιοηθικής δικαιώνει τον Μητροπολίτη Κυθήρων!

Πριν λίγες ημέρες διαβάσαμε στο “Πρώτο Θέμα” (21.12 –  “Βατικανό: Εμβολιαστείτε, είναι ηθικά αποδεκτό”)…. “Βλαστοκύτταρα από αποβλημένα έμβρυα από τις δεκαετίες 1960, 1970 και 1980 – που αναπαράγονται στο εργαστήριο για δεκαετίες ως «κυτταρικές σειρές» – έχουν χρησιμοποιηθεί από πολλούς ερευνητές για το σχεδιασμό εμβολίων κατά της Covid-19, για παράδειγμα εντός των ομάδων των Astrazeneca, Moderna και Pfizer, τονίζει το Ευρωπαϊκό Ινστιτούτο Βιοηθικής στον ιστότοπό του”.”

Αυτή λοιπόν η πληροφορία που δημοσιεύτηκε και στο Πρώτο Θέμα και στην Καθημερινή και σε διάφορα άλλα ελληνικά μέσα, μας κίνησε την περιέργεια ώστε να αναζητήσουμε την αρχική πηγή του συγκεκριμένου κειμένου, όπως και να μάθουμε τον ρόλο του Ινστιτούτου.  Το “Ευρωπαϊκό ινστιτούτο Βιοηθικής”, λοιπόν, είναι ένας  ιδιωτικός οργανισμός που συμμετέχει σε σεμινάρια και ακαδημαϊκές συζητήσεις ακόμα και στο Ευρωπαϊκό κοινοβούλιο. Φαίνεται δηλαδή ένας σοβαρός οργανισμός, τον οποίο επικαλέστηκε και η ηγεσία του Βατικανού και γενικότερα το όλο θέμα “έπαιξε” και στα ελληνικά μέσα. Τα όσα λέει το Ινστιτούτο είναι επίσης ξεκάθαρα, όπως θα διαβάσετε και στο κείμενο  παρακάτω.

Την ίδια ώρα όμως που ετοιμάζαμε τις μεταφράσεις του κειμένου από το Ευρωπαϊκό Ινστιτούτο, η επικεφαλής της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Πειραιά έδωσε εντολή για επείγουσα προκαταρκτική εξέταση προς διερεύνηση τυχόν αυτεπαγγέλτως διωκόμενων πράξεων η οποία ανατέθηκε σε Εισαγγελικό Λειτουργό, για τα όσα είπε ο Μητροπολίτης Κυθήρων ( είχε δηλώσει ο Σεβασμιώτατος: “με πληροφόρησαν πως τα νέα εμβόλια τα οποία κυκλοφορούν από σήμερα και άρχισε από τους άρχοντες η χρήση, αυτά γίνονται και παρασκευάζονται με το προϊόν των εκτρώσεων”)

Θεωρήθηκαν λοιπόν ανυπόστατα τα όσα είπε ο Μητροπολίτης. Είναι όμως έτσι;

Γιατί όπως αποφαίνεται στην μελέτη αυτή το ινστιτούτο, και για το εμβόλιο της Pfizer, αλλά και -πολύ περισσότερο- για το εμβόλιο της Astrazeneca (από το οποίο θα παραλάβουμε 3 εκατομμύρια δόσεις) έχουν χρησιμοποιηθεί κύτταρα από αποβλημένα (εκτρωμένα) έμβρυα των προηγούμενων δεκαετιών.

Αναλυτικότερα, στο κείμενο που ακολουθεί.


 

Το  ελληνικό κείμενο από το Ευρωπαϊκό Ινστιτούτο (πηγή πρωτοτύπου εδώ)


“Καθώς επιταχύνεται η ανάπτυξη εμβολίων κατά του Covid-19, είναι σημαντικό να γνωρίζουμε πώς σχεδιάζονται, κατασκευάζονται και δοκιμάζονται αυτά τα εμβόλια. Πράγματι, υπάρχουν ηθικά ερωτήματα σχετικά με την πιθανή χρήση, σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας ανάπτυξης, κυτταρικών σειρών που προέρχονται από εκτρωμένα έμβρυα. Το Ινστιτούτο Charlotte Lozier στις Ηνωμένες Πολιτείες, βασισμένο σε μια εμπεριστατωμένη ανάλυση της επιστημονικής βιβλιογραφίας και των αποτελεσμάτων των κλινικών δοκιμών, συνέταξε μια ακριβή επισκόπηση των φαρμακευτικών εταιρειών που χρησιμοποιούν ή δεν χρησιμοποιούν τέτοιες ηθικά αμφιλεγόμενες κυτταρικές γραμμές. Το ινστιτούτο θέλει να επιτρέψει στον αναγνώστη να κάνει ενημερωμένες επιλογές σχετικά με τα εμβόλια για τον Covid-19.

Πρώτα ας δούμε τι αποτελείται από μια τέτοια κυτταρική σειρά εμβρύου. Αυτό επιτυγχάνεται με τη λήψη ενός κυττάρου από ένα έμβρυο (στην περίπτωση αυτή ένα έμβρυο που έχει αφαιρεθεί) και τον πολλαπλασιασμό αυτού του κυττάρου σε αρκετά πανομοιότυπα κύτταρα. Αυτά τα κύτταρα μπορούν να αναπτυχθούν και να πολλαπλασιαστούν για δεκαετίες για να δημιουργήσουν “κυτταρικές γραμμές” που χρησιμοποιούνται συχνά σε επιστημονικά πειράματα. Μερικές από αυτές τις εμβρυϊκές κυτταρικές σειρές, που όντως είναι δεκαετίες πριν, χρησιμοποιούνται για την ανάπτυξη νέων εμβολίων. Αυτό ισχύει, μεταξύ άλλων, για τις κυτταρικές σειρές HEK293 και PER.C6. Έτσι, η χρήση αυτών των κυττάρων δεν απαιτεί νέες αποβολές. Επιστρέφουν στις αμβλώσεις που πραγματοποιήθηκαν στις δεκαετίες 1960, 1970 και 1980, ανεξάρτητα από τον φαρμακευτικό σκοπό.

Το ερώτημα που προκύπτει είναι εάν αυτές οι εμβρυϊκές κυτταρικές γραμμές είναι απολύτως απαραίτητες για την ανάπτυξη εμβολίων, ειδικά το εμβόλιο του Covid-19. Η απάντηση είναι όχι. Είναι δυνατόν να αναπτυχθούν ηθικά υπεύθυνα εμβόλια χωρίς κύτταρα ή με βάση ζωικά κύτταρα, αυγά κοτόπουλου ή μαγιά. Αυτό βασικά κάνουν οι διάφορες φαρμακευτικές εταιρείες.

Το επόμενο βήμα είναι να αποκτήσετε μια εικόνα για τα διάφορα στάδια ανάπτυξης ενός εμβολίου, στο οποίο μπορούν να χρησιμοποιηθούν κυτταρικές σειρές από εκτρωμένα έμβρυα.

Η φάση σχεδιασμού περιλαμβάνει την ανάπτυξη ιδεών, προκαταρκτικά πειράματα και την περιγραφή του τρόπου παραγωγής του εμβολίου.

Φαρμακευτικές εταιρείες και ερευνητικά ιδρύματα που έχουν χρησιμοποιήσει κυτταρικές σειρές από εκτρωμένα έμβρυα σε αυτό το στάδιο:

– Altimmune (ΗΠΑ)

Astra Zeneca & University of Oxford (Ηνωμένο Βασίλειο, ΗΠΑ)

– CanSino Biologics, Inc. Ινστιτούτο Βιοτεχνολογίας του Πεκίνου, Ακαδημία Στρατιωτικών Ιατρικών Επιστημών, PLA της Κίνας (Κίνα)

– Ερευνητικό Ινστιτούτο Gamaleya (Ρωσία)

– Janssen Research & Development, Inc. Johnson & Johnson (ΗΠΑ)

– Vaxart (ΗΠΑ)

– Anhui Zhifei Longcom Biopharmaceutical / Ινστιτούτο Μικροβιολογίας, Κινεζική Ακαδημία Επιστημών (Κίνα)

– Πανεπιστήμιο του Πίτσμπουργκ (ΗΠΑ)

Η φάση παραγωγής: παράγεται το τελικό εμβόλιο.

Φαρμακευτικές εταιρείες και ερευνητικά ινστιτούτα που χρησιμοποιούν κυτταρικές σειρές από ακυρωμένα έμβρυα σε αυτό το στάδιο:

– Altimmune (ΗΠΑ)

Astra Zeneca University of Oxford (Ηνωμένο Βασίλειο, ΗΠΑ)

– CanSino Biologics, Inc. Ινστιτούτο Βιοτεχνολογίας του Πεκίνου, Ακαδημία Στρατιωτικών Ιατρικών Επιστημών, PLA της Κίνας (Κίνα)

– Ερευνητικό Ινστιτούτο Gamaleya (Ρωσία)

– Janssen Research & Development, Inc. Johnson & JohnsonVaxart (ΗΠΑ)

– Vaxart (ΗΠΑ)

– Πανεπιστήμιο του Πίτσμπουργκ (ΗΠΑ)

Δοκιμαστική φάση του εμβολίου στο εργαστήριο, προτού διανεμηθεί ευρέως (widely distributed)

Φαρμακευτικές εταιρείες και ερευνητικά ιδρύματα που χρησιμοποιούν κυτταρικές σειρές από εκτρωμένα έμβρυα σε αυτό το στάδιο:

– Sinovac Biotech Co., Ltd. (Κίνα)

– Anhui Zhifei Longcom Biopharmaceutical / Ινστιτούτο Μικροβιολογίας, Κινεζική Ακαδημία Επιστημών (Κίνα)

– Medicago (Καναδάς)

– Novavax (ΗΠΑ)

– Moderna, Inc. avec le National Institute of Health (ΗΠΑ)

– Pfizer et BioNTech (ΗΠΑ, Γερμανία)

– Sanofi Pasteur et Translate Bio (ΗΠΑ, Γαλλία)

– Inovio Pharmaceuticals (ΗΠΑ)

Οι φαρμακευτικές εταιρείες που δεν χρησιμοποιούν εμβρυϊκές κυτταρικές σειρές σε ένα από τα τρία στάδια είναι (από τις 10 Νοεμβρίου 2020, λαμβάνοντας υπόψη το στάδιο ανάπτυξης εμβολίων):

– Ινστιτούτο Βιολογικών Προϊόντων του Πεκίνου / Sinopharm (Κίνα)

– Ινστιτούτο Βιολογικών Προϊόντων Wuhan / Sinopharm (Κίνα)

– Ινστιτούτο Ιατρικής Έρευνας John Paul II (ΗΠΑ)

– Institut Pasteur and Themis and Merck (ΗΠΑ, Γαλλία)

– Shenzhen Geno-ανοσοποιητικό ιατρικό ινστιτούτο (Κίνα)

– Merck και IAVI (ΗΠΑ)

– Clover Biopharmaceuticals, Inc. (Κίνα)

– Sanofi and GSK Protein Sciences (ΗΠΑ, Γαλλία)

– Σορέντο (ΗΠΑ)

– Πανεπιστήμιο Queensland και CSL Ltd. (Αυστραλία)

– CureVac (Γερμανία)

– Genexin (Κορέα)

– Symvivo Corporation (Καναδάς)

Σημείωση: Αρκετές φαρμακευτικές εταιρείες δεν έχουν ακόμη ολοκληρώσει όλα τα βήματα της διαδικασίας.

Η ηθική κρίση των προτεινόμενων εμβολίων μπορεί να βασίζεται σε διάφορα στοιχεία:

– Η ύπαρξη ή όχι εναλλακτικών για τα εμβόλια που έχουν αναπτυχθεί από κυτταρικές σειρές εκτρωμένων εμβρύων: όπου υπάρχουν ηθικά ανεπτυγμένα εμβόλια και είναι διαθέσιμα, αυτά πρέπει να μπουν σε προτεραιότητα.

– Ο βαθμός απόστασης, στο χρόνο αλλά ιδιαίτερα στην ευθύνη, μεταξύ της εν λόγω έκτρωσης και του εμβολιασμένου ασθενούς. Έτσι, η ευθύνη του εμβολιασμού του ασθενούς είναι χαμηλή σε σύγκριση με εκείνη του ερευνητή που χρησιμοποιεί αυτές τις κυτταρικές σειρές και επομένως διεγείρει την παραγωγή παρόμοιων κυτταρικών σειρών.

– Τα στάδια της διαδικασίας ανάπτυξης εμβολίων, για τα οποία έχουν χρησιμοποιηθεί εμβρυϊκές κυτταρικές σειρές. Εάν το εμβόλιο που λαμβάνει ο ασθενής παράγεται από αυτές τις κυτταρικές σειρές του εμβρύου (Στάδιο 2), διεγείρει την παραγωγή νέων εμβρυϊκών κυττάρων. Αυτή η σχέση είναι λιγότερο εμφανής όταν η φαρμακευτική εταιρεία εξετάζει μόνο ορισμένα αντίγραφα του εμβολίου σε εμβρυϊκά κύτταρα (Στάδιο 3).

– Η ύπαρξη ή όχι εναλλακτικών για τα εμβόλια που αναπτύχθηκαν βάσει κυτταρικών σειρών από ματαιωμένα έμβρυα: εάν υπάρχει ηθικά ανεπτυγμένο εμβόλιο.”

ORTHOPRAXIA.GR (Χ. Βλαμάκης)

Το Ευρωπαϊκό Ινστιτούτο Βιοηθικής δικαιώνει τον Μητροπολίτη Κυθήρων!

 

Κάτω τα χέρια σας από τον Μητροπολίτη Κυθήρων, ΤΩΡΑ.

Κάτω τα χέρια σας από τον Μητροπολίτη Κυθήρων, ΤΩΡΑ!

 

Ας έρθουν να μας συλλάβουν!

Τόσο πολύ ευαίσθητοι έγιναν ξαφνικά κάποιοι, την ίδια ώρα που καταπατούν κάθε δημοκρατικό δικαίωμα των πολιτών – λες και είμαστε κάτω από ένα (εντελώς) περίεργο καθεστώς.

Είμαστε βέβαιοι πως αυτός ο διωγμός του ΠΑΝΑΞΙΟΥ Μητροπολίτη Κυθήρων θα κάνει την -όντως- Εκκλησία πιο δυνατή. 

Τα βάλατε με τον Θεό ταλαίπωροι και θλιβεροί;

 

 

Ἔπεσε ἡ ἰστοσελίδα τοῦ Ρωμαίικου Ὁδοιπορικοῦ…!!!

Ἔπεσε ἡ ἰστοσελίδα τοῦ Ρωμαίικου Ὁδοιπορικοῦ

Ἔπεσε ἡ ἰστοσελίδα τοῦ Ρωμαίικου Ὁδοιπορικοῦ…

Μια ακόμα αλητεία

Ἔπεσε ἡ ἰστοσελίδα τοῦ Ρωμαίικου Ὁδοιπορικοῦ…!!!

Η ανακοίνωση των αδερφών….

(ενημέρωση: το σάιτ ανέβηκε ξανά σήμερα το πρωί, έπειτα από …περιπέτεια)

Ἐδῶ καὶ λίγες ὧρες (29-12-20) ἀντιμετωπίζουμε πρόβλημα μὲ τὴν πρόσβαση στὸ Ρωμαίικο Ὁδοιπορικὸ (orthodoxia-ellhnismos.gr). Οἱ τεχνικοί της ἰστοσελίδας μας, ἀναζητοῦν τὸ πρόβλημα. Ἡ φωνὴ τοῦ «Ρωμαίικου» δὲν θὰ σιγήσει!

Συναντᾶμε ἔντονες ἀντιδράσεις ἀπ΄ τοὺς καιροσκόπους καὶ τοὺς μικροπρεπεῖς. Οἱ ῥαδιοῦργοι ποὺ ἐργάζονται στὸ παρασκήνιο, ἐπιδιώκουμε νὰ μὴ κατορθώσουν τίποτε στὸ τέλος. Αὐτὸ ἐπιτυγχάνεται μὲ παρεμβάσεις στὰ δύσκολα καὶ ἀκανθώδη ζητήματα ποὺ προκύπτουν. Ἡ σύγχρονή τους εἰρωνικὴ ἀφιλαδελφία κατονομάζει συχνὰ «ἀκραῖο» τὸν ἀγώνα μας διότι καταῤῥίπτουμε παγιωμένους μύθους καὶ παραδοσιακὲς πλάνες καὶ ἐνιστάμεθα παραδοσιακῶς ἐνώπιον τῶν συγχρόνων κινδύνων καὶ προκλήσεων.

Οἱ σκοτεινὲς δυνάμεις μέχρι σήμερα μὲ ποικίλα μέσα, ἐπιδιώκουν τὴν ἐκρίζωση καὶ ἐκθεμελίωση τῆς Ῥωμηοσύνης καὶ τοῦ Ἡσυχασμοῦ ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξη Χριστιανική μας Παράδοση. Ὅμως, ἡ Ὀρθόδοξη Πατερικὴ ἀγωγὴ τοῦ Ἡσυχασμοῦ, δὲν ἐκθεμελιώνεται τόσο εὔκολα, καθὼς εἶναι καθαρὰ θετικὴ ἐπιστήμη, χρησιμοποιεῖ θεραπεία, δηλαδὴ τὴν κάθαρση τῆς καρδιᾶς ἀπὸ τὰ πάθη.

Συνεχίζουμε δυναμικὰ γιὰ τὸν ἀληθῆ ἁγιοπατερικὸ καὶ ῥωμαίικο διαφωτισμὸ τοῦ Γένους!

Οἱ διαχειριστὲς τοῦ «Ῥωμαίικου Ὁδοιπορικοῦ»

Ἔπεσε ἡ ἰστοσελίδα τοῦ Ρωμαίικου Ὁδοιπορικοῦ…!!!

Μετά τη σημαία και το σταυρό η ΠτΔ… ξήλωσε τα «καριοφίλια» του 1821 από τους τοίχους του Προεδρικού Μεγάρου.

Μετά τη σημαία και το σταυρό

Μετά τη σημαία και το σταυρό η ΠτΔ… ξήλωσε τα «καριοφίλια» του 1821 από τους τοίχους του Προεδρικού Μεγάρου.

 

Μετά τη σημαία και το σταυρό η ΠτΔ… ξήλωσε τα «καριοφίλια» του 1821 από τους τοίχους του Προεδρικού Μεγάρου.

 

Έκανε κάτι που ουδείς Πρόεδρος είχε πριν από αυτήν διανοηθεί.

Είχαν μεταφερθεί το 1975 από το Μουσείο του Αγώνα με απόφαση του Κωνσταντίνου και της Ιωάννας Τσάτσου.

Το έτος στο οποίο πρόκειται να εισέλθουμε εντός των επομένων ημερών είναι το 2021. Το έτος κατά το οποίο συμπληρώνονται 200 χρόνια από την εθνεγερσία. Από την ημέρα που οι Έλληνες πήραν τα όπλα και σήκωσαν τα λάβαρα του αγώνος κατά του κατακτητή. Και από αυτά τα όπλα, από αυτά τα λάβαρα, η Ελλάδα αναγεννήθηκε. Θα έπρεπε να τα τιμά.

Οργανώνουμε εκδηλώσεις και δράσεις για να τιμήσουμε το 1821 και ίσως κάποιοι λησμονούν πως δεν ήταν μόνον το αίμα των ηρώων που εξέθρεψε το δένδρο της Ελευθερίας. Ήταν και τα όπλα των ηρώων. Κάποιος πρέπει να το πει αυτό στην Πρόεδρο της Δημοκρατίας, η οποία τα απομάκρυνε από το γραφείο της.

Στην μία φωτογραφία βλέπουμε πίσω από τον Πρόεδρο Προκόπη Παυλόπουλο, δύο πιστόλες του αγώνος του 1821 να κοσμούν την βιβλιοθήκη του. Δεν τις έφερε όμως εκεί ο τέως Πρόεδρος. Τις βρήκε. Από την εποχή που ο αείμνηστος Κωνσταντίνος Τσάτσος ανέλαβε καθήκοντα Προέδρου της Δημοκρατίας, οι πιστόλες ήσαν εκεί. Είχαν μεταφερθεί το 1975 από το Μουσείο του Αγώνα με απόφαση του τότε Προέδρου και της συζύγου του Ιωάννας. Είναι παρακαταθήκη των αγώνων του Έθνους. Κειμήλια ζώσης ιστορίας.

Στην δεύτερη φωτογραφία, βλέπουμε πως η Κατερίνα Σακελλαροπούλου τα απομάκρυνε. Τα αντικατέστησε με κάποια άχαρα και ανούσια διακοσμητικά. Έκανε κάτι που ουδείς Πρόεδρος είχε πριν από αυτήν διανοηθεί. Θα θέλαμε να πιστεύουμε ότι το έπραξε από ανευθυνότητα. Ότι η κληρονομιά του ελληνισμού δεν της προκαλεί απέχθεια. Ότι δεν αντελήφθη τι ακριβώς έκανε όταν απεφάσιζε να «ανανεώσει» την διακόσμηση του γραφείου της (μέχρι και τα μέσα Νοέμβρη υπήρχαν τα καριοφίλια, μετά εξαφανίστηκαν).

Μετά τη σημαία και το σταυρό η ΠτΔ… ξήλωσε τα «καριοφίλια» του 1821 από τους τοίχους του Προεδρικού Μεγάρου.

Αναρωτιόμαστε όμως: Ήταν μόνον τα όπλα; Τον πίνακα που κοσμούσε εκείνην την γωνιά της βιβλιοθήκης γιατί τον απομάκρυνε;

Να σημειώσουμε ότι πρόκειται για πίνακα του διάσημου Γερμανού ζωγράφου Peter von Hess, που ζωγράφισε πολλούς πίνακες για τον Αγώνα. Ο τίτλος του συγκεκριμένου πίνακα είναι «Παλληκάρια ατενίζοντας την Ακρόπολη».

Θέλουμε και πάλι να πιστεύουμε πως ούτε η θέα της Ακρόπολης ενοχλούσε την Πρόεδρο της Δημοκρατίας, ούτε ο συμβολισμός των μαχητών της Ελευθερίας που προσέβλεπαν στο αρχαίο, ιερό σύμβολο του Ελληνισμού. Προτιμούμε να θεωρούμε πως και πάλι δεν αντελήφθη τι ακριβώς έκανε.

Πριν λίγες ημέρες η κ. Σακελλαροπούλου μας συγκίνησε, συμμετέχοντας στην διανομή συσσιτίου από μια κοινωνική κουζίνα. Ήταν ακριβώς αυτή η πτυχή ευαισθησίας και ανθρωπιάς που περιμέναμε να δούμε από αυτήν ακριβώς την Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Αυτό δεν σημαίνει όμως πως δικαιολογείται να απέχει από τις ευρύτερες προσδοκίες που έχουν οι Έλληνες από το πρόσωπο που κατέχει την ανωτάτη θέση της πολιτειακής ιεραρχίας. Πως δικαιούται να απομακρύνει σημαίες και σύμβολα των οποίων οφείλει να είναι θεματοφύλακας.

Όταν το 2021 θα μετέχει σε εκδηλώσεις για τα 200 χρόνια από της Ελληνικής Επανάστασης θα πρέπει να αναρωτηθεί αν οι πράξεις της τιμούν την θέση της. Οι αγωνιστές του 1821, εκείνοι που σήκωσαν πιστόλες και γιαταγάνια για να διώξουν τους κατακτητές, δεν έχουν ανάγκη τις δικές της εκδηλώσεις αναγνώρισης. Την θέση τους στην ιστορία την έχουν επάξια κατακτήσει.

newsbreak, 29-12-2020

ακτίνες

Είστε δολοφόνοι των παιδιών σας! (Αυγουστίνος Καντιώτης)

Είστε δολοφόνοι των παιδιών σας

Είστε δολοφόνοι των παιδιών σας!

«Φωνὴ ἐν Ραμᾶ ἠκούσθη, θρῆνος καὶ κλαυθμὸς καὶ ὀδυρμός πολύς»

Θα έρθει διωγμός

H ΠΑΙΔΟΚΤΟΝΙΑ

«Pαχήλ κλαίουσα τα τέκνα αυτης…» (Mατθ. 2,18)

 

 

Ο ΗΡΩΔΗΣ ἔσφαξε 14.000 νήπια. Ἀνατριχιάζει καὶ φρίττει ὁ ἄνθρωπος ὅταν τ᾿ ἀκούῃ. Ἀλλά, ἀδελφοί μου, μὴν εμεθα ὑποκριταί. Αὐτὸ τὸ ἔγκλημα γίνεται καὶ σήμερα.

* * *

Στὴν πατρίδα μας δὲν εἶνε ἕνας ἢ δύο οἱ Ἡρῶδαι ποὺ ἐκτελοῦν τὸ ἀπαίσιο ἔργο τῆς παιδοκτονίας. Δολοφόνοι ἀθῴων νηπίων εἶνε πρῶτα – πρῶτα οἱ γιατροί. Δὲν λέω ὅλοι. Ὑπάρχουν γιατροὶ ποὺ τιμοῦν τὸ ἐπάγγελμά τους. Μοιάζουν μὲ τοὺς ἁγίους Ἀναργύρους, τὸν ἅγιο Παντελεήμονα καὶ τοὺς ἄλλους ἰαματικοὺς ἁγίους. Ὑπάρχουν γιατροὶ ποὺ τηροῦν τὴν ὑπόσχεσι τοῦ Ἱπποκράτους, ποὺ λέει· «Ποτέ δὲν θὰ δώσω φάρμακο σὲ γυναῖκα γιὰ νὰ κάνῃ ἔκτρωσι». Τὸν ὅρκο τοῦ Ἱπποκράτους, ποὺ εἶνε ὁ πατὴρ τῆς ἰατρικῆς, ἐπαναλαμβάνουν οἱ γιατροί μας ὅταν παίρνουν τὸ δίπλωμά τους. Καὶ ὅμως ὑπάρχουν γιατροὶ – Ἡρῶδαι, ποὺ σφάζουν συνεχῶς νήπια. Οἱ κακοῦργοι αὐτοὶ ἵδρυσαν τὶς κατ᾿ εὐφημισμὸν λεγόμενες γυναικολογικὲς κλινικές, ποὺ στὴν πραγματικότητα εἶνε σφαγεῖα μικρῶν παιδιῶν.

Πρέπει νὰ κλαύσωμε, ἀδελφοί μου. Πρέπει ν᾿ ἀνοίξῃ ἡ γῆ νὰ μᾶς καταπιῇ καὶ ὁ ἥλιος νὰ στείλῃ τὶς ἀκτῖνες του καυστικὲς καὶ νὰ μᾶς κάνῃ κάρβουνο. Πρέπει νὰ σειστοῦν οἱ κορυφὲς τῶν ὀρέων καὶ τὰ ἄστρα τ᾿ οὐρανοῦ νὰ γίνουν ἀστροπελέκια στὶς κεφαλές μας. Διότι ὅλος ὁ κόσμος, καὶ ἰδιαιτέρως ἡ μικρή μας πατρίδα, διαπράττει τὸ μεγάλο αὐτὸ ἔγκλημα.

Πόσες ἐκτρώσεις γίνονται; Ἂν σᾶς βάλω νὰ μετρᾶτε, θὰ φτάσῃ μεσημέρι. Φρῖξον ἥλιε, ἀναστέναξον γῆ. Πάνω ἀπὸ 400.000 ἔμβρυα τὸ χρόνο σκοτώνονται στὴν πατρίδα μας καὶ ῥίχνονται στοὺς ὑπονόμους.


Ὅταν ἔγινε σεισμὸς κάτω στὴ Θεσσαλονίκη, πολλοὶ κάτοικοι ἔντρομοι ἄφησαν τὴν πόλι τοῦ ἁγίου Δημητρίου καὶ καμμιὰ διακοσαριὰ ἦρθαν στὴ Φλώρινα. Πέρασαν ἀπὸ τὸ γραφεῖο μου. Ἦταν φοβισμένοι. Προσπάθησα νὰ τοὺς παρηγορήσω καὶ νὰ τοὺς ἐνισχύσω. Κάποιος μοῦ εἶπε· «Δίκαια μᾶς τιμωρεῖ ὁ Θεός». Καὶ μοῦ διηγήθηκε τὸ ἑξῆς περιστατικό. Κοντὰ στὴ συνοικία ποὺ καθόταν ἔφραξε ὁ ὑπόνομος τῆς πόλεως. Εἰδοποιήθηκε ὁ δῆμος τῆς πόλεως καὶ ἔστειλε συνεργεῖο. Ἦταν καὶ αὐτὸς παρὼν στὸ ἄνοιγμα τοῦ ὑπονόμου. Ἔφριξαν ὅταν βρῆκαν τὴν αἰτία. Μέσα στὸν ὑπόνομο ἦταν 80 κεφαλάκια ἐμβρύων κομματιασμένα! Δίπλα στὸν ὑπόνομο λειτουργοῦσαν τρεῖς γυναικολογικὲς κλινικές, σφαγεῖα φοβερά, ποὺ κατασφάζουν τὰ ἀθῷα νήπια …

Ἡρῶδαι λοιπὸν ὅσοι γιατροὶ ἀθετοῦν τοὺς ὅρκους τους. Ἀλλὰ Ἡρῶδαι κατὰ μείζονα λόγον εἶνε οἱ μανάδες καὶ οἱ πατεράδες ποὺ συνεργοῦν στὸ ἔγκλημα αὐτὸ τῆς γενοκτονίας.

Μίλησα καὶ παλαιότερα γιὰ τὸ θέμα αὐτὸ καὶ παρεξηγήθηκα. Διότι κάποιοι διέδωσαν, ὅτι ὁ δεσπότης στὴν ἐκκλησία καταράστηκε τὶς γυναῖκες ποὺ κάνουν ἐκτρώσεις. Ὄχι, τέτοιο λόγο δὲν εἶπα. Εἶπα κάτι ἄλλο, τὸ ἑξῆς. Ὅτι μεγάλοι ἐπιστήμονες τῆς ἰατρικῆς, Ἀμερικανοί, Ἄγγλοι, Γερμανοὶ καὶ Ῥῶσοι ἀκόμη, ποὺ κάνουν ἔρευνες, βρῆκαν, ὅτι ἡ γυναίκα, ὅταν γεννᾷ, εἶνε ὑγιής· ὅταν ὅμως ἐμποδίζῃ τὴ γέννα, ετε μὲ φάρμακα ετε μὲ ἄλλα ἄτιμα μέσα, ποὺ δὲν τολμῶ ἐδῶ νὰ τὰ ὀνομάσω, ετε μὲ τὶς ἐκτρώσεις καὶ ἀμβλώσεις, αὐτὴ ἡ γυναίκα, ποὺ κάνει τέτοια πράγματα, παθαίνει στὰ μυαλὰ καὶ γίνεται ψυχοπαθής, στὴν καρδιὰ ἔχει κάρβουνο ἀναμμένο, καὶ τέλος πολλὲς φορὲς παθαίνει καρκίνο μήτρας καὶ μαστῶν. Δὲν τὰ λέω ἐγὼ αὐτὰ τὰ πράγματα, ἀλλὰ διαπρεπεῖς γιατροί.

Κάτω στὴν Ἀθήνα εἶνε μιὰ συνοικία ποὺ κατοικοῦν πλούσιοι. Ἔχουν καράβια, ἐργοστάσια, πολυκατοικίες καὶ αὐτοκίνητα. Ἔχουν λίρες, δολλάρια καὶ μάρκα. Ἔχουν τὰ πάντα. Παιδιὰ ὅμως δὲν ἔχουν. Σκυλιὰ καὶ γατιὰ γαυγίζουν καὶ νιαουρίζουν στὰ σπίτια τους. Τώρα τί μαθαίνω; Σκούπα ἠλεκτρικὴ τοὺς θερίζει. Οἱ γυναῖκες τους πεθαίνουν ἀράδα ἀπὸ καρκίνο μήτρας καὶ μαστῶν.
Ὦ Θεέ μου! Σὲ ἀγνοοῦμε, σὲ περιφρονοῦμε καὶ σὲ ἐμπαίζουμε. Ἀλλὰ σὺ εἶσαι ἰσχυρὸς καί, ὅπως τιμώρησες τὸν Ἡρώδη, κατὰ παρόμοιο τρόπο τιμωρεῖς καὶ σήμερα τοὺς ἀνθρώπους ποὺ κάνουν τέτοια πράγματα.

Τὸ ἔγκλημα τῆς παιδοκτονίας λαμβάνει διαστάσεις στὴν πατρίδα μας. Καὶ τὸ χειρότερο, σὰν νὰ μὴν ἔφτανε τὸ πλῆθος τῶν ἐκτρώσεων, ψηφίστηκε καὶ νόμος, διὰ τοῦ ὁποίου ἐπιτρέπεται ἡ ἔκτρωσις. Ὁ γιατρὸς πετᾷ μέσα ἀπὸ τὰ σπλάχνα τῆς γυναίκας τὸ ἄνθος τοῦ οὐρανοῦ, ποὺ εἶνε τὸ νήπιο, ὅπως πετάει ἕνα σάπιο δόντι. Ἐκεῖ καταντήσαμε.

Εἶνε τοῦτο ἐθνοκτονία. Διότι ἔχουμε τὰ λιγώτερα παιδιὰ στὰ Βαλκάνια. Πηγαίνετε στὴν Ἀλβανία. Γνωρίζετε, μὲ πόσο καυστικὴ γλῶσσα ἤλεγξα γιὰ τὸ καθεστώς του τὸν Ἐμβὲρ Χότζα, σύμβολο τοῦ ὁλοκληρωτισμοῦ. Καὶ ὅμως οἱ Ἀλβανοί, μέσα σὲ 20 χρόνια, ἀπὸ 1.500.000 ἔγιναν 2.500.000. Διότι, παρ᾿ ὅλη τὴν ἀθεΐα τους, τίμησαν τὴ μητρότητα. Τὴν ἔχουν ὑψώσει σὲ ἐθνικὴ ἑορτή. Στήνανε ἐξέδρα, τὴ στολίζανε μὲ ἄνθη, τὴ στρώνανε μὲ χρυσᾶ, κι ἀνέβαζαν ἐκεῖ ὄχι τὸν Ἐμβὲρ Χότζα, ἀλλὰ τὴ μάνα. Διαλέγανε μανάδες ἀπ᾿ ὅλη τὴν Ἀλβανία, ποὺ εἶχαν 10-12 παιδιά, καὶ τὶς ἀνεβάζανε στὴν ἐξέδρα ἐκείνη. Καὶ περνοῦσαν ἀξιωματοῦχοι καὶ στρατηγοί, περνοῦσαν μικροὶ καὶ μεγάλοι, καὶ ὅλοι χαιρετοῦσαν τὴ μητέρα. Ἔτσι τιμοῦσαν οἱ Ἀλβανοί, οἱ ἄθεοι, τὴ μάνα. Κ᾿ ἐμεῖς ἐδῶ ἐγκληματοῦμε κατὰ τρόπον ἀπαράδεκτο.

Εμαστε ἐθνοκτόνοι.

Ἐκεῖ στὸν Ἕβρο ποταμὸ εἶνε οἱ Τουρκάλες· ἔχουν 7-8 παιδιά, εἶνε πολύτεκνες. Ἐδῶ στὶς Ἑλληνίδες ἔπεσε ἡ κατάρα, ἡ ὀργὴ τοῦ Θεοῦ, νὰ μὴ γεννοῦν παιδιά. Τὸ ἔθνος μας τὸ ἱστορικὸ σβήνει καὶ ἐξαλείφεται ἀπὸ τὸ πρόσωπο τῆς γῆς. Τοῦτο εἶνε συμφορά, εἶνε δολοφονία.

Πρέπει ἰδιαιτέρως, ἀδελφοί μου, νὰ προσέξουμε. Ἐδῶ στὸ μικρὸ ποίμνιο τῆς Ἑλλάδος νὰ μὴ γίνεται καμμιά ἔκτρωσι. Παιδιά, ἀθῷα νήπια, χαριτωμένα βρέφη νὰ στολίζουν τὴν πατρίδα μας.

* * *

Γιὰ νὰ μὴν τελειώσω ὅμως μὲ ἀπαισιοδοξία λέγω τὸ ἑξῆς. Μέσα στὸ σκοτάδι αὐτό, στὴν κολασμένη γενεά, τὴ ζούγκλα, ὑπάρχουν καὶ φωτεινὰ παραδείγματα, αἰσιόδοξα σημεῖα.

Μιὰ μέρα στὴ μητρόπολι ἦρθε ἕνα φτωχαδάκι, ἕνας τσομπάνος ποὺ εἶχε λίγα προβατάκια. Ἦρθε γιὰ νὰ ζητήσῃ τὴν εὐλογία τῆς Ἐκκλησίας, καὶ μοῦ εἶπε μὲ χαρά· Μ᾿ ἀξίωσε ὁ Θεὸς νὰ γεννήσω τὸ 10ο παιδί· δόξα νά ᾿χῃ τὸ ὄνομά του!… Ἔκλαυσα ὅταν τὸν ἄκουσα. Μέσα στὴν κόλασι αὐτὴ ὑπάρχει ἕνα φτωχαδάκι ποὺ ἔχει 10 παιδιά!

Ἔλα, βρὲ σύ, ποὺ ἔχεις τόσα λεφτὰ ποὺ μπορεῖς ν᾿ ἀγοράσῃς ὅλη τὴ Φλώρινα καὶ τὸ Ἀμύνταιο καὶ τὴν Πτολεμαΐδα. Ἔλα, σὺ ὁ ἄλλος, ποὺ κάθε μέρα πετᾷς ἑκατομμύρια στὶς ντισκοτέκ. Ἔλα, σὺ ποὺ παίζεις χαρτιά. Ἔλα, σὺ ποὺ σπαταλᾷς τὰ λεφτά σου ἐδῶ κ᾿ ἐκεῖ καὶ μετὰ λὲς ὅτι δὲν σὲ φτάνουν γιὰ νὰ μεγαλώσῃς παιδιὰ καὶ γι᾿ αὐτὸ τὰ σκοτώνεις. Ἂν ἤμουν κυβερνήτης ―δὲν θέλω νὰ εἶμαι κυβερνήτης· ὅσο ἀξίζει μιὰ κλωστὴ τοῦ ῥάσου μου, δὲν ἀξίζουν ὅλες οἱ ἐξουσίες τοῦ κόσμου―, ἀλλ᾿ ἂν ἤμουν κυβερνήτης καὶ μάζευα ὅλα τὰ χρήματα ποὺ σπαταλοῦν τὴν πρωτοχρονιά, θὰ μποροῦσα νὰ θρέψω 500.000 παιδιά.

Αὐτὸς ὁ τσομπάνος θὰ δικάσῃ μιὰ μέρα τὸν κόσμο καὶ τὶς μανάδες αὐτὲς ποὺ λένε ὅτι δὲν ἔχουν λεφτὰ καὶ σκοτώνουν τὰ παιδιά τους.
Θέλετε ἄλλο παράδειγμα; Μιὰ γυναίκα σ᾿ ἕνα ἀκριτικὸ χωριὸ τῆς περιφερείας μας ἔμεινε ἔγκυος τὸ 8ο παιδί. Μόλις τὸ ἀντελήφθη ὁ ὑλιστὴς καὶ ἄθεος ἄνδρας της, τῆς λέει· Νὰ τὸ πετάξῃς. Ἐπειδὴ ἐκείνη ἀρνιόταν, τὴν πίεζε καὶ τὴ χτυποῦσε. Ἡ γυναίκα ὅμως ἔμεινε σταθερή. Καὶ στὸ τέλος τοῦ εἶπε· Τὸ παιδὶ ἐγὼ δὲν τὸ ῥίχνω, ὅ,τι καὶ νὰ κάνῃς, ἀκόμη καὶ ἂν μὲ χωρίσῃς. Χωρὶς ἄνδρα μπορῶ νὰ ζήσω, χωρὶς Θεὸ δὲν μπορῶ νὰ ζήσω!…

Ὑπάρχουν λοιπὸν καὶ φωτεινὰ σημεῖα. Καὶ θ᾿ αὐξηθοῦν, ἂν κάθε ἐκκλησία ἔχῃ ἱερέα ποὺ πιστεύει στὸ Θεό. Ἂν ὅλοι οἱ ἱερεῖς, οἱ ἐπίσκοποι καὶ ὁ λαός μας κινηθοῦμε δραστικῶς, τὸ ἔγκλημα αὐτὸ θὰ ἐκλείψῃ, καὶ ἡ Ἑλλὰς θὰ γίνῃ χώρα χριστιανική, ποὺ θὰ ὑμνῇ τὸν Κύριο εἰς αἰῶνας αἰώνων. Ἀμήν.

 

Είστε δολοφόνοι των παιδιών σας! (Αυγουστίνος Καντιώτης)

† Ὁ Φλωρίνης, Πρεσπῶν & Ἑορδαίας
Αὐγουστῖνος

(Ομιλία του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου στον ιερό ναό του Ἁγίου Κωνσταντίνου καὶ Ἑλένης Ἀμυνταίου 26-12-1983)

http://www.augoustinos-kantiotis.gr

Είστε δολοφόνοι των παιδιών σας! (Αυγουστίνος Καντιώτης)

Ώστε έκλεισε τις εκκλησίες ο Καποδίστριας…

έκλεισε τις εκκλησίες

Ώστε έκλεισε τις εκκλησίες ο Καποδίστριας…

Όταν τα πραγματικά fake news δεν απασχολούν αυτούς “που πρέπει”.

Ώστε έκλεισε τις εκκλησίες ο Καποδίστριας...

 

Ισχυρισμός : Όταν ο Καποδίστριας ήρθε αντιμέτωπος με μια επιδημία πανώλης ζήτησε από τους πολίτες να μπουν σε καραντίνα και έκλεισε τις εκκλησίες.  (www.lifo.gr)

Πραγματικότητα:

 

Ώστε έκλεισε τις εκκλησίες ο Καποδίστριας...
Γενική Εφημερίς της Ελλάδος, αριθμός 38 έτους Γ., σελίδα 156

 

Πως γίνεται ο Καποδίστριας να απαγορεύει κάθε “θρησκευτική τελετή” και παράλληλα, την ίδια ακριβώς περίοδο, απευθυνόμενος στους  Υδραίους, να εκφράζεται κατ’ αυτόν τον τρόπο (δηλαδή να χαίρει για τον θρησκευτικό εορτασμό της Κυριακής και των Αποκρεών);

Επίσης, συμπληρωματικά, πως γίνεται ο Καποδίστριας να βάζει σε πρώτη θέση τον Τριαδικό Θεό και έπειτα την υγεία (αντίθετα με σημερινούς επισκόπους);

Λογικά δεν χρειάζονται περισσότερα λόγια, καθώς το αρχείο αυτό ξεδιαλύνει το τοπίο από μόνο του.

Και όπως σημειώνει και ο ίδιος ο Καποδίστριας:

 «Εἰ ὁ Θεὸς μεθ’ ἡμῶν ΟΥΔΕΙΣ καθ’ ἡμῶν! Αλλά για να είναι ο Θεός μαζί μας, πρέπει να σεβόμαστε – εν ησυχία και υποταγή – τα θελήματα Του.»

Αυτά να τα βλέπουν οι σημερινοί Χριστιανοί (και ιδιαίτερα οι κληρικοί) που πίστεψαν τους Θεομάχους και απομακρύνθηκαν από τους ναούς.

Θερμές ευχαριστίες στον Κωνσταντίνο Ναυπλιώτη (παρ’ ότι δεν ήθελε ούτε καν αυτές – τις ευχαριστίες) για τον εντοπισμό του αρχείου και για την άδεια που μας παραχώρησε να το αναδημοσιεύσουμε.

 

Ώστε έκλεισε τις εκκλησίες ο Καποδίστριας...

Δημοφιλή Άρθρα

Τα αγαπημένα σας