Ορθοδοξία

Αρχική Ορθοδοξία Σελίδα 48

Μητροπολίτης Λουκάς (Ζαπορίζιε): Ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος πρέπει να συμπεριληφθεί στους αναθεματισμένους της Κυριακής της Ορθοδοξίας.

Μητροπολίτης Λουκάς (Ζαπορίζιε): Ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος πρέπει να συμπεριληφθεί στους αναθεματισμένους της Κυριακής της Ορθοδοξίας.

Μητροπολίτης Λουκάς (Ζαπορίζιε): Ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος πρέπει να συμπεριληφθεί στους αναθεματισμένους της Κυριακής της Ορθοδοξίας.

Πηγή κειμένου στα αγγλικά orthochristian.com

Μετάφραση για το orthopraxia.gr Χρήστος Βλαμάκης



Βόμβες από τον Ουκρανό Ιεράρχη ο οποίος άστραψε και βρόντηξε! Ο Ουκρανός Μητροπολίτης αναφέρει:

Δεν μπορούμε πλέον να μιλάμε για ενότητα στην εκκλησία. Δημιουργήθηκε ένα σχίσμα στον Ορθόδοξο κόσμο. Αυτό είναι ήδη τετελεσμένο γεγονός. Οι δημιουργοί του σχίσματος είναι οι παγκόσμιοι ελίτ, οι οποίοι πλέον ανοιχτά δημιουργούν μια νέα τάξη πραγμάτων. Μια από τις μαριονέτες αυτής της αντίχριστης στρατηγικής είναι ο αιρετικός και βλάσφημος Δημήτριος Αρχοντώνης, ο οποίο θεωρεί τον εαυτό του Πατριάρχη Κων/πόλεως, μαζί με τους άλλους Ιούδες που τον ακολουθούν. Αυτούς που θυσίασαν την ενότητα της πίστεως και την ζωή στους ιερούς κανόνες, για χάρη της καλοπέρασης και της ανάπαυσης.

Στο βαθμό που οι εγκληματικές πράξεις αυτών των ατόμων έχουν ξεπεράσει όλες τις προηγούμενες αιρετικές φρικαλεότητες στην κλίμακα τους, πιστεύω ότι είναι απαραίτητο να συμπεριληφθεί ο πρώην Πατριάρχης της Κωνσταντινούπολης και τα πρωτοπαλίκαρα του με εκείνα τα άτομα στα οποία διακηρύσσεται το «ανάθεμα» κατά τη διάρκεια της Κυριακής της Ορθοδοξίας, την πρώτη εβδομάδα της Μεγάλης Σαρακοστής.

Πρέπει επίσης να αναγνωρίσουμε και να διακηρύξουμε ανοιχτά στα πιστά παιδιά της Εκκλησίας του Χριστού, ότι τα γεγονότα που εξελίσσονται τώρα στην παγκόσμια κοινότητα δείχνουν ότι υπάρχει στον κόσμο ένα ενεργό οικοδόμημα μιας ανοιχτής παγκόσμιας κοινωνίας, η οποία βασίζεται στις αντιχριστιανικές αξίες.

Οι μεγάλοι μασόνοι που διαχειρίζονται αυτό το  οικοδόμημα δεν θα αποφύγουν ακόμη και τις πιο απάνθρωπες μεθόδους για να υλοποιήσουν τα σχέδιά τους. Για πρώτη φορά στην παγκόσμια ιστορία, έχουν χρησιμοποιήσει βιολογικά όπλα σε παγκόσμια κλίμακα για να δημιουργήσουν μια πανδημία και τους θανάτους πολλών αθώων ανθρώπων.

Αυτό είναι το πρώτο βήμα σε ένα προσεκτικά σχεδιασμένο, πολυστρωματικό σχέδιο, που έχει ως στόχο την ανακατασκευή του ίδιου του ανθρώπινου πολιτισμού. Το δίκτυο ενός εξ αυτών – του Σόρος – με στρατό πολιτικών, δημοσιογράφων και φιλελεύθερων κοσμικών και θρησκευτικών προσώπων, εργάζεται ενεργά για να καταστρέψει τον παλιό κόσμο, προετοιμάζοντας τον κόσμο για ένα νέο συγκεντρωτικό σύστημα διακυβέρνησης που θα ασκεί έλεγχο σε κάθε πτυχή της ανθρώπινης κοινωνίας. Στον θρησκευτικό τομέα, αυτό το έργο υλοποιείται από το Βατικανό και τον Πατριάρχη της Κωνσταντινούπολης, μαζί με έναν συνασπισμό ριζοσπαστικών, ετεροδόξων εξτρεμιστικών ομάδων.

Τα σύγχρονα επιτεύγματα στις τεχνολογίες ψηφιακών υπολογιστών, στη γενετική μηχανική και ούτω καθεξής, μπορούν να διασφαλίσουν πλήρως αυτήν τη νέα παγκόσμια τάξη, η οποία είναι το σατανικό σχέδιο για μια κοινωνία σκλαβωμένης ανθρωπότητας. Θα υπάρχουν λίγοι στον κόσμο που θα είναι πιστοί στον Χριστό, αλλά κατανοώντας την ουσία αυτού που συμβαίνει, εμείς, ως Χριστιανοί, έχουμε λόγο να χαρούμε. «ἀρχομένων δὲ τούτων γίνεσθαι ἀνακύψατε καὶ ἐπάρατε τὰς κεφαλὰς ὑμῶν, διότι ἐγγίζει ἡ ἀπολύτρωσις ὑμῶν». (κατά Λουκάν 21, 28).

Η καρδιά ενός αληθινού πιστού ατόμου ζει όχι με φόβο για τις επερχόμενες θλίψεις, αλλά μάλλον με την ελπίδα να συναντηθεί σύντομα με τον Χριστό.

Άκυρη η χειροτονία και τα μυστήρια που τελούνται από τον Επιφάνιο

ΟΡΘΟΠΡΑΞΙΑ
Μητροπολίτης Λουκάς (Ζαπορίζιε): Ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος πρέπει να συμπεριληφθεί στους αναθεματισμένους της Κυριακής της Ορθοδοξίας.

Μητροπολίτης Λουκάς (Ζαπορίζιε): Ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος πρέπει να συμπεριληφθεί στους αναθεματισμένους της Κυριακής της Ορθοδοξίας.(

(

Εισόδια της Θεοτόκου ~ Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα: « ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΤΗΣ ΕΟΡΤΗΣ  ΚΑΙ ΤΑ ΕΞ ΑΥΤΟΥ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ»

Προφητική αναφορά του Γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

Εισόδια της Θεοτόκου ~ Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα:

« ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΤΗΣ ΕΟΡΤΗΣ  ΚΑΙ ΤΑ ΕΞ ΑΥΤΟΥ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ»

 [εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 21-11-1982]

«Την θεόπαιδα Παρθένον  καί Θεοτόκον ἐν ναῷ Κυρίου προσαγομένην εὐσεβῶς ἀνευφημήσωμεν…»

     Σήμερα, αγαπητοί μου, η Εκκλησία μας γιορτάζει την Είσοδον της Υπεραγίας Θεοτόκου εις τον ναόν του Σολομώντος, εις τα Άγια των Αγίων. Είναι γνωστό ότι οι γονείς της Υπεραγίας Θεοτόκου, Ιωακείμ και Άννα, ήσαν στείροι. Δηλαδή δεν έκαναν παιδιά. Και είχαν φθάσει σε μία προχωρημένη ηλικία, και παιδί δεν είχαν. Επειδή δε εθεωρείτο όνειδος, κυρίως εις την γυναίκα που δεν έκανε παιδιά, γι’ αυτό τον λόγο νυχθημερόν παρακαλούσαν τον Κύριο να τους δώσει ένα παιδί. Και ο Κύριος εισήκουσε την προσευχή τους. Και τους έδωκε ένα κορίτσι. Την Υπεραγίαν Θεοτόκον. Και στις προσευχές τους μέσα, είχαν τάξει εις τον Θεόν να προσφέρουν το παιδί εις τον ναόν. Ό,τι δηλαδή είχε κάνει παλιότερα η Άννα, η γυναίκα του Ελκανά, η δεύτερη γυναίκα του Ελκανά, που δεν είχε παιδιά, κι εκεί παρακαλούσε τον  Θεό, στον ναό να της δώσει παιδί. Διότι η άλλη γυναίκα είχε πολλά παιδιά, και ησθάνετο πολύ δύσκολα, ησθάνετο όνειδος, όπως σας είπα, ντροπή· γι’ αυτόν τον λόγο, παρακαλούσε θερμά τον Θεό, και είπε: «Θεέ μου, δώσε μου ένα παιδί, και θα Σου το αφιερώσω». Και πράγματι, έκανε τον Σαμουήλ. Και τριών ετών τον έφερε εις τον ναόν και τον αφιέρωσε τότε επί αρχιερέως Ηλί. Και έμενε εις τον ναόν. Εκεί εκοιμάτο, εκεί έτρωγε, εκεί έμενε ο Σαμουήλ.

    Έτσι, το ίδιο συνέβη και με την Υπεραγίαν Θεοτόκον. Οι γονείς της, ο  Ιωακείμ και η Άννα, θερμά παρεκάλεσαν να τους δώσει παιδί, και αν τους έδινε, θα το αφιέρωναν στον Θεό. Και πράγματι, όταν εγεννήθη το παιδί τους, η Μαρία, την απεγαλάκτισαν, διότι έτσι εσυνηθίζετο τότε, εις ηλικίαν  τριών ετών. Και μόλις απεγαλακτίσθη, δηλαδή έκοψαν το γάλα το μητρικό, προσέφεραν το μικρό παιδάκι εις τον ναόν. Και οι ιερείς οδήγησαν το κοριτσάκι αυτό, των τριών ετών, την τριετίζουσα Μαρία, εις τα Άγια των Αγίων. Εκεί ουδείς εισήρχετο, ούτε ιερεύς, παρά μόνον ο αρχιερεύς, και αυτός μόνο μία φορά τον χρόνο! Και συνεπώς η παρουσία της Υπεραγίας Θεοτόκου ήτο κατ’ έμπνευση του Θεού να βρίσκεται εκεί, εις τα Άγια των Αγίων.

    Το γεγονός αυτό που γιορτάζομε σήμερα, προβάλλεται και σε μας, αγαπητοί μου, με έναν έκτυπον τρόπον, που έρχεται να μας πει πολλά πράγματα. Ας δούμε μερικά σημεία απ’ αυτό το γεγονός που γιορτάζομε σήμερα, τι έχει σε μας να πει.

     Προσέξτε ένα σημείο, ένα πρώτο σημείο. Ότι οι γονείς της Θεοτόκου, δεν έκαναν παιδιά, και προσηύχοντο διαρκώς εις τον Θεόν να τους δώσει παιδί. Συνεπώς η Υπεραγία Θεοτόκος ήτο καρπός των προσευχών των. Τίθεται το ερώτημα: Όταν παντρεύονται δύο άνθρωποι, κι αποφασίζουν να κάνουν παιδιά, τα παιδιά είναι καρπός επιθυμίας ή καρπός αγίου πόθου; Τι είναι από τα δυο; Είναι καρπός προσευχών, ή καρπός, ξαναλέγω, σαρκός; Όταν είπα «καρπός επιθυμίας», δεν εννοώ απλώς και μόνον, ασφαλώς και αυτό, το στοιχείον της σαρκικής επιθυμίας, αλλά εννοώ το εξής: γενικά της επιθυμίας των ανθρώπων, από κίνητρο και ελατήριο το «εγώ» των. Δηλαδή επιθυμώ να έχω παιδιά, γιατί θέλω να έχω παιδιά; Να δημιουργήσω απογόνους; Να δημιουργήσω μίαν προέκτασιν της υπάρξεώς μου, ώστε αν εγώ πεθάνω, να υπάρχω στο παιδί μου και στον εγγονό μου; Αυτό δε, το βλέπομε πολλάκις στο όνομα, όταν οι άνθρωποι διαπληκτίζονται, χαλούν τις καρδιές των, να βγάλουν οπωσδήποτε το δικό τους όνομα, και, βάζοντας το δικό τους όνομα, να θέλουν να απαθανατισθούν στο πρόσωπο του παιδιού των ,του εγγονού των, κ.ο.κ. Αυτό είναι φανερό, ότι το ελατήριο της επιθυμίας της δημιουργίας των παιδιών, είναι εγωιστικό. Μ΄αυτήν λοιπόν, την γενικήν έννοια, λέγω, τι είναι ένα παιδί, καρπός των προσευχών μας, καρπός αγίου πόθου ή καρπός μιας σαρκικής -γιατί όλα αυτά με μία λέξη, έτσι χαρακτηρίζονται- επιθυμίας;

   Πάντως είναι παρατηρημένο και η Ιστορία αυτό το διδάσκει, η  Ιστορία του Θεού, ότι γονείς που έκαναν παιδιά κατόπιν προσευχών, έκαναν άγια παιδιά. Έτσι κι ο άγιος Ιωάννης ο Βαπτιστής, ήτο καρπός προσευχών. Γι’ αυτό αγαπητοί μου, όταν θα κάνουμε παιδιά, όταν θέλουμε να κάνουμε παιδιά, ιδίως το λέγω πιο πολύ στους νέους ανθρώπους, που θα ήθελαν να δημιουργήσουν και να φτιάξουν οικογένειαδεν θα κάνουν την οικογένεια μόνο για να έχουν μία δική τους ψυχολογική άνεση ή και περαιτέρω άλλης φύσεως ανέσεις ή απλώς γιατί όπως λένε κατά τη συνήθη έκφραση «παντρευόμενος να μπει κανείς στο δρόμο του». Ποιο δρόμο; Ας το πούμε, τον κοινωνικόν δρόμον. Δηλαδή; Να, αυτό που κάνουν όλοι, θα το κάνουμε κι εμείς. Να μην διαφέρουμε από εκείνο που κάνουν οι άλλοι.

    Στην πραγματικότητα την έννοια των πραγμάτων την χάνουμεΘα πρέπει να αισθανόμαστε ότι είμεθα οικονόμοι μυστηρίων Θεού, όπως και οι ιερείς· και εδώ έχουμε το μυστήριο των παιδιών, τις αθάνατες ψυχές, που πρέπει να μυσταγωγήσουμε στον Θεό. Έτσι λοιπόν πρέπει να βλέπουμε το θέμα του γάμου και τη γέννηση των παιδιών. Το στριφογυρίζω πολλή ώρα στο μυαλό μου αν πρέπει να σας το πω, αλλά θα σας το πω, γιατί «οὐ βούλομαι σεμνότητι λόγων καλλωπίζεσθαι, ἀλλά σεμνούς ποιῆσαι τούς ἀκούοντας», όπως λέγει ο Μέγας Βασίλειος. Δηλαδή εκείνη η αχαρακτήριστος έκφρασις: «Το παιδί αυτό γεννήθηκε γιατί ξέφυγε!». Ε, όχι δα..! Όχι δα…Που δείχνει ότι όλα τα ελατήρια, όλα τα κίνητρα της δημιουργίας παιδιών, δεν είναι παρά μόνον οι ηδονές μας και τίποτε άλλο. Μα, αν είναι δυνατόν ποτέ, κάτω από τέτοιες καταστάσεις, να έχει ευλογία αυτό το παιδί που θα γεννηθεί.

    Γι’ αυτό λέγει ο Κύριος, το σημειώνει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης είναι εκείνοι οι οποίοι  «οὐκ ἐξ αἱμάτων, οὐδὲ ἐκ θελήματος σαρκὸς, οὐδὲ ἐκ θελήματος ἀνδρὸς, ἀλλ᾽ ἐκ Θεοῦ ἐγεννήθησαν». Αναμφισβήτητα μεσολαβεί η σαρκική επιθυμία· αλλά είναι αγιασμένη. Είναι κάτω από το θέλημα του Θεού. Όταν είναι κάτι κάτω από το θέλημα του Θεού, δεν είναι αυτό το πρωταρχικόν ελατήριον, αλλ΄είναι απλώς κάτι που ακολουθεί, τότε βεβαίως κι αυτό που είναι και μοιάζει για σαρκικό, δεν είναι σαρκικό αλλά είναι πνευματικό. Αυτή η σάρκα η ίδια που φορώ αυτή τη στιγμή και που με τα μάτια αυτά σας βλέπω και με την γλώσσα αυτή σας ομιλώ, δεν είναι σάρκα με την έννοια ότι είναι κάτι απόβλητο και κάτι που δεν θα μπορεί να σταθεί στην αιωνιότητα. Θα αναστηθεί η σάρκα μου. Έχει την σφραγίδα της αιωνιότητος. Γιατί; Διότι η σάρκα μου είναι θέλημα του Θεού. Άλλο πράγμα θα πει σάρκα, κι άλλο πράγμα θα πει ζω σαρκικά. Είναι δύο διαφορετικά πράγματα. Έτσι λοιπόν ασφαλώς μπαίνει ο γάμος, με όλα τα συμπαρομαρτούντα του. Αλλά πρέπει να φέρει ο γάμος τη σφραγίδα του Θεού, του θελήματος του Θεού.  Και τότε μπορώ να λέγω ότι μπορούμε να έχουμε παιδιά αγιασμένα. Έχουμε δηλαδή άγιες καταβολές. Αυτές είναι οι καταβολές, τα θεμέλια. Πολλές φορές λέμε για τα παιδιά ποιες είναι οι καταβολές των. Και συνήθως ανατρέχουμε στους προγόνους, στις λεγόμενες βιολογικές καταβολές. Μας διαφεύγει όμως ότι η μεγίστη καταβολή είναι η ευλογία του Θεού.

    Έτσι, τι βλέπουμε εις αυτό το ζεύγος το αγιασμένο, τον Ιωακείμ και την Άννα; Όταν το παιδάκι τους γίνεται τριών ετών, το έταξαν και το οδήγησαν στον ναό. Εκείνο το «έταξαν» είναι μεγάλο πράγμα. Διότι δεν έταξαν απλώς να του βάλουν μαύρα, όπως μερικοί τάζουν να βάλουν μαύρα στο παιδί τους και βάζουν όταν το  παιδί γεννηθεί ή ζήσει. Είναι ίσως και λίγο ανόητο το πράγμα αυτό… Ή άλλα πράγματα. Να ανάψουνε μια λαμπάδα ή ό, τι άλλο. Αφιερώνουν ολόκληρο το παιδί τους, και φεύγει από τη δικαιοδοσία τους, το αφιερώνουν στον Θεό. Και είχανε μόνο ένα· κι αυτό καρπός των γερατειών των και των προσευχών των. Εδώ κάνουν τόσα παιδιά οι άνθρωποι, και αν υποτεθεί ένα παιδί τους,  όχι αυτοί να το αφιερώσουν, αλλά το παιδί να θέλει να αφιερωθεί, να γίνει υπηρέτης του Θεού, να γίνει μοναχός, να γίνει κληρικός, τότε ξεσηκώνουν τον κόσμον, γιατί δεν θα ήθελαν το παιδί τους να αφιερωθεί εις τον Θεόν. Τους ελέγχει το γεγονός της σημερινής γιορτής.

     Αλλά αφιερώνουν αυτοί οι δύο ευλογημένοι γονείς το παιδί τους στον ναό. Πολλά έχει να μας πει αυτό. Σημειώσατε ότι αφιέρωσαν το παιδί τους στον ναό του ΘεούΑυτό για κάθε οικογένεια σημαίνει ότι οφείλουν να οδηγούν τα παιδιά τους εις τον ναόν. Έκφρασις είναι ο Εκκλησιασμός. Πρέπει τα παιδιά  μας να τα εκκλησιάζουμε. Από νήπια, από βρέφη. Διότι τριών ετών το παιδάκι-ήταν βρέφος- σημειώσατε ότι αφιερώθηκε ολοτελώς. Δεν σήμαινε ότι πιο μπροστά δεν πήγαιναν οι γονείς του να προσφέρουν τις θυσίες τους κλπ. μαζί με το νήπιό τους.

     Έτσι κι εμείς οι Χριστιανοί γονείς οφείλομε, αγαπητοί μου, να οδηγούμε τα παιδιά μας τακτικώς και εγκαίρως εις τον ναόν του Θεού. Όχι Κυριακή παρά Κυριακή. Όχι Χριστούγεννα και Πάσχα. Κάθε Κυριακή και μεγάλη γιορτή. Προσέξτε, δεν θα στέλνομε το παιδί μας στην Εκκλησία· αλλά θα πηγαίνουμε με τα παιδιά μας στην Εκκλησία. Μην ξεχνάτε ότι το παράδειγμα είναι το Α και το Ω. Διότι δεν είναι επαρκές να στείλω το παιδί μου στην Εκκλησία. Πόσοι το λέγουν αυτό γονείς! «Στέλνω», λέγει , «το παιδί μου». Τρώει το παιδί σου για σένα αδελφέ μου; Κοιμάται το παιδί σου για σένα αδελφέ μου; Ο καθένας έχει το πρόσωπό του, έχει την ατομικότητά του. Το παιδί σου για το παιδί σου και σένα για σένα. Είναι δύο διαφορετικά πράγματα. Λοιπόν· δεν θα στείλουμε το παιδί μας στην Εκκλησία, αλλά θα πάμε με το παιδί μας στην Εκκλησία. Ώστε το παιδί μας να λατρεύσει μαζί με μας τον Θεό, αλλά και να αντιληφθεί ότι πρέπει να μιμηθεί-μιμητικός είναι ο άνθρωπος- εκείνο που κάνουν οι γονείς του. Να βαδίσει πάνω στα χνάρια των γονιών του. Αυτό είναι πάρα πολύ σπουδαίο.

    Ακόμη εις τον ναόν η Υπεραγία Θεοτόκος τι έκανε; Έμεινε, ξέρετε, 11-12 χρόνια. Δηλαδή έως 15 ετών. Από εκεί παρελήφθη και οδηγήθηκε εις τα χέρια του Ιωσήφ, δια να μνηστευθεί. Από τον ναόν παρελήφθη. Προσέξτε κάτι. Η Υπεραγία Θεοτόκος προσηύχετο, μελετούσε και έκανε δουλειές στον ναό του Θεού. Δηλαδή διακονούσε τον ναό του Θεού. Αυτό το «προσηύχετο και μελετούσε» προδίδεται από την ωδή της. Βλέπομε την ωδή της, αυτήν την οποία είπε, ότι «από ΄δω και μπρος θα με μακαρίζουν οι γενεές» κλπ. κλπ. Αυτήν την ωδή την οποία είπε όταν είδε τη συγγενή της την Ελισάβετ, η οποία εγκυμονούσε τον Ιωάννη τον Πρόδρομο, και είναι ωδή εφάμιλλος από πλευράς ποιητικής και προφητικής, με τις άλλες ωδές της Παλαιάς Διαθήκηςόπως του Μωυσέως, του Αββακούμ, του Ησαΐου, δεν είναι παρά καρπός παρά μιας διαρκούς μελέτης· διότι έχει στοιχεία πολλά από την ωδή της Άννης, που έζησε 1200 χρόνια πριν από την Υπεραγίαν Θεοτόκον. Και μελετούσε εκεί εις τον ναόν. Αυτό τι σημαίνει; Σημαίνει ότι το παιδί μας πολύ νωρίς θα αρχίσουμε να το κατηχούμε.

    Τι σημειώνει ο Απόστολος Παύλος στον Τιμόθεο; Του λέει ότι «από βρέφους γνωρίζεις τα ιερά γράμματα». Και ποιοι ήσαν που οδηγούσαν το παιδί από βρέφους εις τα ιερά γράμματα; «Η μάμμη σου», λέει, «η Λωίδα και η μητέρα σου η Ευνίκη».Το Πνεύμα του Θεού καταξίωσε να γραφούν τα ονόματα αυτών των δύο σπουδαίων γυναικών στην Αγία Γραφή. Και να ακούγονται και να μνημονεύονται παντού και πάντοτε. Δεν σημειώνεται γι’ αυτές ότι ήσαν μορφωμένες ή εργάζονταν σε γραφεία. Ή ότι ήσαν επιστήμονες. Ήξεραν την μεγίστην επιστήμην. Την πρώτην και μεγάλην και μοναδική επιστήμη. Την επιστήμη να μεγαλώνουν παιδιά! Να μεγαλώνουν και να ανατρέφουν παιδιά. Και το παιδί τους αυτό, ένα και μοναδικό, γιατί δεν είχε πατέρα, πέθανε- Έλληνας ήτο ο πατέρας του Τιμοθέου- Εβραίες αυτές· και μεγάλωσε ο Τιμόθεος όχι προσκολλημένος στην γιαγιά και στην μαμά. Δεν ήταν ένα μαμόθρεφτο παιδάκι, αλλά ήταν ένα παιδί που το πρόσεχαν να καταρτίζεται πνευματικά και να γίνει εκείνος που έγινε. Ο μεγάλος συνεργάτης του Αποστόλου Παύλου και ο πρώτος επίσκοπος Εφέσου.Αυτής της πρωτευούσης της Μικράς Ασίας, της Εφέσου.

    Ναι, αγαπητοί. Έτσι πρέπει να μεγαλώνουμε τα παιδιά μας, με κατήχηση. Να μάθουμε τα παιδιά μας, γι’ αυτό πάνε σχολείο, να μάθουν γράμματα, να διαβάζουν την Αγία Γραφή. Γι’ αυτό είναι δυστύχημα σήμερα που κόψαμε τα Αρχαία Ελληνικά και δεν θα μπορούν τα παιδιά μας να καταλαβαίνουν τα κείμενα. Είναι κι άλλες απόψεις, εθνικές, αλλά από την άποψη τη θρησκευτική, είναι ένα αυτόχρημα δυστύχημα. Ωστόσο όμως θα σας έλεγα βοηθήστε τα παιδιά σας να προσοικειωθούν με το βιβλίο του Λόγου του ΘεούΣιγά σιγά θα γίνεται μια μύησις διαρκής. Μετά στο Κατηχητικό Σχολείο, στην Κατήχηση. Να αγαπούν την κατήχηση, το κήρυγμα, να αγαπούν πολύ τον λόγο του ΘεούΚαι διαρκώς να καταρτίζονται. Να αγαπούν την Εκκλησία. Ο Κύριος πού ευρέθηκε δωδεκαετής; Στον ναό. Και τι είπε όταν η Θεοτόκος τον ζητούσε; «Οὐκ οἲδατε ὅτι ἐν τοῖς τοῦ Πατρός μου δεῖ εἶναι με;». Ότι έπρεπε να βρίσκομαι εις τα σκηνώματα του Πατρός μου;   Το κάθε παιδί πρέπει να αισθάνεται ότι ο οίκος του Θεού είναι οίκος δικός του. Γιατί είναι ο οίκος του Πατρός Του. Να αισθάνεται όμορφα μέσα εις τον ναό του Θεού. Γι’ αυτό, όπως στολίζουμε τα σπίτια μας, να είναι ευχάριστη η διαμονή μας, έτσι στολίζομε και τον ναό του Θεού, όχι μόνο προς τιμήν του Θεού, αλλά και δια την ευχάριστη διαμονή. Δεν είναι πολυτέλεια. Δια την ευχάριστη διαμονήν εκείνων οι οποίοι ευρίσκονται για να λατρεύσουν τον Θεό. Να μην κρυώνουν, να μην κουραστούν αλλά να έχουν όλην την άνεση και δυνατότητα να λατρεύσουν τον  Θεό. Να είναι όλα πολύ ωραία. Γιατί και ο Θεός τα έκανε όλα πολύ ωραία.

     Και κάτι ακόμα. Η Υπεραγία Θεοτόκος με τι ετρέφετο; Λέγει η Παράδοσις ότι άγγελοι την έτρεφαν. Αλλά ετρέφετο και με τον λόγο του Θεού. Άραγε είχε συλλάβει ότι εκείνη η  Κιβωτός, μέσα εις τα Άγια των Αγίων, ήταν η ιδία; Και ότι δεν έπαιρνε τιμή η Υπεραγία  Θεοτόκος, όπως λέγει ο Καβάσιλας, επειδή ευρίσκετο εις τα Άγια των Αγίων. Αλλά έδιδε τιμή εις τα Άγια των ΑγίωνΔιότι η Υπεραγία Θεοτόκος ήτο ανωτέρα από τα  Άγια των Αγίων, που ήταν υλικά, κτίσματα ήσαν, και η Υπεραγία Θεοτόκος ήτο ανωτέρα από την Κιβωτόν την οποία έβλεπε απέναντί της· και η Κιβωτός δεν ήταν παρά ο τύπος ο δικός της. Διότι εκείνη η Κιβωτός είχε τις πλάκες του Νόμου, τις πέτρινες, τις πλάκες του Λόγου του Θεού. Αλλά αυτός ο Λόγος όχι πια τυπωμένος επάνω σε πέτρες, χαραγμένος, αλλά αυτός ο Λόγος ζωντανός πια θα ενοικούσε σε μια άλλη Κιβωτό. Στην Κιβωτό των σπλάχνων της Υπεραγίας Θεοτόκου… Και θα εγίνετο η Υπεραγία Θεοτόκος, η ζωντανή, η ζώσα Κιβωτός. Και εκείνη η παλαιά Κιβωτός χάθηκε. Από τις αλλεπάλληλες συμφορές των Εβραίων χάθηκε. Και ο ναός κατεστράφη. Αλλά ο αληθής ναός του Θεού Λόγου, η Υπεραγία Θεοτόκος, είναι στον ουρανό. Και τιμάται από όλους τους αγγέλους του ουρανού κι από όλες τις γενεές των γενεών. Έτσι η Υπεραγία Θεοτόκος ετρέφετο μέσα εις τον ναό.

     Αγαπητοί μου. Πώς θα οδηγήσουμε τα παιδιά μας να τραφούν; Μόνο με τον λόγο του Θεού και με την κατήχηση; Όχι. Και με τα μυστήρια του ΘεούΘα κοινωνούμε τα παιδιά μας. Δεν θα λέμε στα παιδιά μας ότι πίνουν «κρασάκι και ψωμάκι»Αλλά θα τους λέμε με όλην τη σοβαρότητα ότι κοινωνούν το σώμα και το αίμα του Χριστού. Το παιδί, ξέρετε, ηρωοποιεί και με τη φαντασία του δίδει άλλες εικόνες στον ρεαλισμό που έχει μπροστά του. Θα πρέπει όμως σιγά-σιγά να του πούμε ότι κάτω από το ψωμί και το κρασί, είναι αυτός ο Χριστός ο ίδιος. Ότι αυτό που παίρνει είναι ο Χριστός. Δεν είναι κάτι άλλο. Δεν είναι σύμβολο, αλλά είναι αυτός ο ίδιος ο Χριστός. Τον Οποίον δεν βλέπουμε. Αλλά είναι ο Ίδιος. Και συνεπώς έτσι το παιδί σιγά-σιγά θα τρέφεται. Με τον εκκλησιασμό, με τη λατρεία, με το κήρυγμα, με την κατήχηση, με τα μυστήρια της Εκκλησίας. Έτσι θα γίνει καλός άνθρωπος. Έτσι θα γίνει καλός Χριστιανός.

    Και μάλιστα στην εποχή που περνάμε την πολύ δύσκολη, θα αρχίσει να αποκτά με τον τρόπον αυτόν, κι εκεί πρέπει να αποβλέπουν όλα αυτάνα αποκτηθεί εκκλησιαστικό φρόνημα, εκκλησιαστική συνείδηση. Τι είναι αυτό το εκκλησιαστικό φρόνημα; Να φρονώ εκκλησιαστικά. Να βλέπω τα πάντα μέσα στη Δημιουργία από το πρίσμα της Εκκλησίας. Διότι τα πάντα είναι Εκκλησία.  Το ξέρετε ότι όλα καλούνται να γίνουν Εκκλησία; Όλη η κτιστή φύσις, ό,τι κτιστό επί της γης, αυτή αύτη η γη, όλοι οι άνθρωποι… οι άνθρωποι βέβαια δυστυχώς δεν εκκλησιοποιούνται, γιατί δεν θέλουν, αυτός ο ουρανός, με τα απειράριθμα αστέρια του, το ξέρετε ότι καλούνται να εκκλησιαστικοποιηθούν; Δηλαδή να γίνουν Εκκλησία. Να μπουν στον χώρο της αφθαρσίας και της αθανασίας, μέσα στην οποία θα βασιλεύει η δικαιοσύνη και η αγάπη και η παρουσία του Θεού; Το γνωρίζετε αυτό; Κι όλα αυτά δυνάμει αυτού του σαρκωθέντος Θεού Λόγου και αναστηθέντος; Και αφθαρτισθέντος Θεού Λόγου ως προς την ανθρώπινη φύση; Προσέξτε. Αυτό θα πει έχω εκκλησιαστικό φρόνημα. Είναι μεγάλο πράγμα αυτό.

    Γι’ αυτό, αγαπητοί μου, οδηγείτε τα παιδιά σας σε αυτό το φρόνημα το εκκλησιαστικό. Θα τα στείλετε να φιλήσουν το χέρι των ιερέων. Να σηκώνονται όταν βλέπουν ιερέα. Να προσέχουν πολύ. Έχουμε κι εμείς αμαρτίες. Οι ιερείς έχουμε. Γιατί ο λαός δίνει τους ανθρώπους να γίνουν ιερείς και κατά τον λαό και οι ιερείς και κατά τους ιερείς και ο λαός. Το ίδιο πράγμα είμαστε. Αλλά παρά ταύτα πρέπει να διασώσουμε μερικά πράγματα. Για να παιδαγωγήσουμε ορθά τα παιδιά μας. Και να βγούμε από αυτήν την κατάσταση την άσχημη, την τρομακτική, τη φοβερή. Να δημιουργήσουμε μια καινούρια γενεά. Μια γενεά αναγεννημένη και που θα ευλαβείται τον Θεό, θα έχει εκκλησιαστικό φρόνημα, μια γενεά που θα αγιάζεται και μια γενεά που θα αγαπάει και τους ανθρώπους και την πατρίδα και ό,τι έχει αξία στον κόσμον αυτόν. Γιατί όλες οι αξίες σήμερα έχουν ανατραπεί. Ας δημιουργήσουμε λοιπόν τέτοια εκκλησιαστική αγωγή στα παιδιά μας. Και τότε πραγματικά θα βλέπουμε ευτυχισμένη γενεά. Θέλετε; Η γιορτή η σημερινή, τα Εισόδια της Υπεραγίας  Θεοτόκου, οι γονείς της Υπεραγίας Θεοτόκου, ο Ιωακείμ και η Άννα, αυτό το γεγονός της Εισόδου της Θεοτόκου εις τον ναόν, όλα αυτά δείχνουν τον δρόμο. Στέκονται ένα οροθέσιο.

                ΠΡΟΣ ΔΟΞΑΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ

    και με απροσμέτρητη ευγνωμοσύνη στον πνευματικό μας καθοδηγητή

              μακαριστό γέροντα Αθανάσιο Μυτιληναίο,

μεταφορά της απομαγνητοφωνημένης ομιλίας σε ηλεκτρονικό κείμενο και επιμέλεια:  Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος

ΠΗΓΕΣ:

  • Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.
  • http://www.arnion.gr/mp3/omilies/p_athanasios/ueotokos/ueotokos_020.mp3

Οι αντιθεσμικές υπερβάσεις εν Αγίω Όρει του Πολιτικού Διοικητή Θ. Μαρτίνου και του “Αναπληρωτή” Α. Κασμίρογλου -Μέρος Γ

Οι αντιθεσμικές υπερβάσεις

Οι αντιθεσμικές υπερβάσεις εν Αγίω Όρει του Πολιτικού Διοικητή Θ. Μαρτίνου και του “Αναπληρωτή” Α. Κασμίρογλου -Μέρος Γ

 

Ο Αθανάσιος Μαρτίνος για την θέση του Πολιτικού Διοικητού του Αγίου Όρους

 

ΜΕΡΟΣ Α‘ ΕΔΩ
ΜΕΡΟΣ Β’ ΕΔΩ

Γέρων Παΐσιος Μοναχός Καρεώτης
Επιφάνιος Μοναχός Καψαλιώτης

Εισαγωγή

Στην σειρά των τελευταίων άρθρων μας έχει υποστηριχθεί, παρουσιάζοντας αδιάσειστα στοιχεία, ότι πάγια τακτική της Ελληνικής Πολιτείας ήταν (και παραμένει) η σταδιακή απομείωση –είτε αμέσως, κυρίως όμως εμμέσως– του αυτοδιοικήτου καθεστώτος του Αγίου Όρους (ΑΟ). Συνέπεια τούτου είναι να καθίστανται οι έκθεσμες (όπως θα αποδειχθεί) εγκύκλιες παρεμβάσεις της παρούσας Πολιτικής Διοικήσεως του Αγίου Όρους (ΠΔτΑΟ), ως περαιτέρω προσπάθειες κλιμάκωσης αυτής της τακτικής. Βεβαίως, το διακύβευμα δεν είναι απλά το “αυτοδιοίκητο” του ΑΟ, αλλά μέσω του ελέγχου και της ουσιαστικής κατάργησής του, να επιτευχθεί επιτέλους ο επιδιωκόμενος “εκσυγχρονισμός” του μοναχισμού και συνακόλουθα, ο τερματισμός της ιστορικής του αποστολής. Αυτό ακριβώς ήταν που θεωρούσε ως το αληθές ζητούμενο, η αρμόδια Ιεροκοινοτική Επιτροπή του 1991 1 εκ τριών Αγιορειτών Ηγουμένων, όπου στον επίλογο της εισηγητικής της έκθεσης υπό τον τίτλο “Ἐἴσοδος καί ἐγκαταβίωσις ἐν Ἁγίῳ Ὄρει ἀλλοδαπῶν Ὀρθοδόξων. Νομοκανονική προσέγγισις”, ετόνιζε ότι,

 

Ἡ μέριμνα καί ὁ ἀγών διά τά ἁγιορειτικά καθεστῶτα ἀφορᾷ μόνον εἰς τήν διατήρησιν τοῦ παραδοσιακοῦ μοναστικοῦ βίου.2

Η αφορμή συγγραφής των τριών άρθρων, είναι ακριβώς αυτή: ότι κατά την παρούσα κατάσταση, η διατήρηση του παραδοσιακού (κι όχι απλά ενός είδους “μοναχισμού”, πχ δυτικού –καλοζωισμένου– τύπου), όχι μόνον τίθεται ἐν ἀμφιβόλῳ, αλλά κυριολεκτικά τινάζεται στον αέρα, καθώς βασίζεται στην συντονισμένη (σε πολλαπλά εκκλησιο–πολιτικά επίπεδα), υιοθέτηση της απάρνησης του θεολογικού πυρήνα του: της υπεροχής της ελευθερίας της Χάριτος έναντι της εγγενούς αδυναμίας του φθαρτού. Επώδυνη συνέπεια τούτων, είναι ότι ήδη έχει συνταχθεί πληθώρα κειμένων, δυστυχώς και από αγιορείτες, όπου λειτουργώντας “βασιλικότεροι του Βασιλέως”, υπερασπίζονται τα νέα αντισυνταγματικά Κυβερνητικά “μέτρα”, της de facto ακύρωσης της Χριστιανικής Πίστεως. Δυστυχώς.

Στο σημείο αυτό, χρήσιμο είναι να παρατεθούν συνοπτικά τα κύρια σημεία, όπως παρουσιάστηκαν στο προηγούμενο άρθρο (Β΄ Μέρος), έχοντας ληφθεί εξ ιεροκοινοτικών κειμένων αλλά και γνωματεύσεων εγκρίτων ακαδημαϊκών διδασκάλων, συμφώνως προς τα οποία καταδείχθηκε ότι:

1. Είναι εσφαλμένη “ἡ ἄποψη ὅτι τὸ Ἅγιον Ὄρος δὲν ἀποτελεῖ ὑποκείμενον τοῦ διεθνοῦς δικαίου”3

2. Όπως ρητώς διετύπωσε η αρμόδια Ιεροκοινοτική Επιτροπή απαρτιζομένη από 5 Ηγουμένους (1992) στην εισηγητική της έκθεση υπό τον τίτλο, Ἱστορική καί νομοκανονική θεώρησις τοῦ Ἁγιορειτικοῦ Καθεστῶτος: “Εἶναι δέ γνωστόν, ὅτι ὁ Πολιτικός Διοικητής Ἁγίου Ὄρους καί ὁ Ὑπουργός Ἐξωτερικῶν δέν δύνανται νά ἐκδώσουν ὑποχρεωτικάς ἀποφάσεις διά τήν Ἱεράν Κοινότητα”4

3. “Εἶναι ἄστοχος ὁ ἰσχυρισμός ὅτι οἱ ἀποστελλόμενοι εἰς τό Ἅγιον Ὄρος ὑπό τοῦ Κράτους δημόσιοι ὑπάλληλοι «ἀσκοῦν» κυριαρχίαν. Οἱ ἐν λόγῳ ὑπάλληλοι ἐκπληροῦν ἁπλῶς τά ὑπηρεσιακά των καθήκοντα ὑπό τόν ἀσκοῦντα τήν κρατικήν ἐξουσίαν Διοικητήν. Κατά τήν διδασκαλίαν τῆς ἐπιστήμης τοῦ Συνταγματικοῦ Δικαίου ἡ κυριαρχία δέν ταυτίζεται πρός τήν κρατικήν ἐξουσίαν, ἀλλ’ ἀποτελεῖ διάφορον αὐτῆς ἔννοιαν.“5

4. “Λόγω τῆς εἰδικῆς διαδικασίας καί τοῦ εἰδικοῦ ὀργάνου καταρτίσεώς του, –πού προβλέπονται ἀπό τό Σύνταγμα 105, παρ. 3–, ὁ Καταστατικός Χάρτης τοῦ Ἁγίου Ὄρους (ΚΧΑΟ) ἔχει ἐπηυξημένη τυπική δύναμη ἔναντι τῶν κοινῶν νόμων. Αὐτοί δέν μποροῦν νά τόν καταργήσουν ἤ νά τόν τροποποιήσουν.”6

5. “Ὡς πρός τό περιεχόμενον τοῦ νομικοῦ καθεστῶτος τοῦ Ἁγίου Ὄρους τό Σύνταγμα ἐδέσμευσε καί πάλιν τόν κοινόν Νομοθέτην μέ τήν ὑποχρέωσίν του νά σεβασθῇ τό «ἀρχαῖον προνομιακόν καθεστώς του». Τοιουτοτρόπως τό Σύνταγμα ἀναγνωρίζει τήν ὕπαρξιν καί ἰσχύν τοπικοῦ « ̓Αγιορειτικοῦ Δικαίου», τό ὁποῖον εἶναι σύνολον νομικῶν διατάξεων, διακρινομένων σαφῶς ἀπό τάς διατάξεις, τάς ὁποίας θεσπίζει ὁ Ἕλλην Νομοθέτης. Ἀναγνωρίζει δηλαδή τό Σύνταγμα τῆν « ̓Αγιορειτικήν Δικαιοταξίαν» ὡς προϋπάρχουσαν τοῦ Ἑλληνικοῦ Κράτους καί κατ’ ἀκολουθίαν ὡς αὐθυπόστατον.”7

Έχοντας υπ΄ όψιν αυτά, καθώς και όσα συμπληρωματικά εκτεθούν κατωτέρω, χρησιμοποιώντας τα δε δίκην κατευθυντηρίων γραμμών, θα επιχειρηθεί να καταδειχθεί, όχι απλώς η παραβατικότητα του διδύμου της παρούσας ΠΔτΑΟ αλλά το μέγεθός της…

“Δίκαιο” Εκτάκτου Ανάγκης και παραβάσεις του ΚΧΑΟ

Μεταπολεμικά τουλάχιστον, στο πλαίσιο της ψυχροπολεμικής υστερίας, καταγράφεται από πλευράς Ελληνικού Κράτους (ΕΚ) η επιβολή μιας σειράς μέτρων ημι–μόνιμου χαρακτήρα (διατηρήθηκαν επί δεκαετίες), που χαρακτηριζόντουσαν ως Δίκαιο Εκτάκτου Ανάγκης. Ήσαν μέτρα περιστολής βασικών συνταγματικών ελευθεριών, τα οποία τελικώς άγγιξαν και τον φύσει απολιτικό χαρακτήρα της αθωνικής μοναστικής πολιτείας. Αναφορικά με την αγιορειτική περίπτωση, το νέο “Δίκαιο” λειτούργησε ως όχημα περιστολής του αυτοδιοικήτου του, και συνιστά καθ΄ εαυτό εκτροπή. Αποτέλεσε δε το εν λόγω “Δίκαιο”, το πρότυπο για επόμενες απόπειρες από πλευράς του ΕΚ, επιπλέον αντιθεσμικών ενεργειών.

Συγκεκριμένα, κατά την περίοδο 1955-1974, στο πλαίσιο “ειδικών αναγκών” που όριζε το τότε ισχύον καθεστώς (σχεδόν μονίμου) “εκτάκτου ανάγκης”, είχε επιβληθεί –κατά τον καθ. Χ. Παπαστάθη– παράνομα και,

κατά παράβαση τοῦ ἁγιορειτικοῦ καθεστῶτος, –ἀλλά καί τῆς ἐν γένει ἑλληνικῆς νομοθεσίας–, ἡ Διεύθυνση Ἐκκλησιῶν τοῦ Ὑπουργείου Ἐξωτερικῶν, μέ τό ὑπ ̓ ἀριθμ. πρωτ. 8.835 ΕΚ/18 β/19.4.1955 ἔγγραφό της «πρός ἁπάσας τάς Πρεσβευτικάς καί ἐμμίσθους Προξενικάς ̓Αρχάς» ὑποχρέωσε τούς ἀλλοδαπούς νά ζητοῦν ἄδεια ἐπισκέψεως (σημ. ημ. του Αγίου Όρους) ἀπό τό Ὑπουργεῖο Ἐξωτερικῶν ἤ τή Γενική Διοίκηση Βορείου Ἑλλάδος (δηλ. σημ. Ὑπουργεῖο Μακεδονίας-Θράκης), Διεύθυνση Πολιτικῶν Ὑποθέσεων. Ἐἰδικά γιά τούς κληρικούς προσκυνητές (ὀρθοδόξους χριστιανούς καί μή), τό ἴδιο ἔγγραφο ἀπαιτοῦσε ἐπί πλέον ἄδεια τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, διαφορετικά ἡ εἴσοδος ἀπαγορευόταν.8

Προσπαθώντας, δε, να εξωραΐσει την εν λόγω παραβατική ενέργεια του ΕΚ, η Ιεροκοινοτική Επιτροπή των τριών Αγιορειτών Ηγουμένων του 1991, ανέφερε ότι:

Ἡ πρός καιρόν, κατά παραχώρησιν καί οἰκείᾳ βουλήσει τῶν ἁγιορειτῶν, διά λόγους ἐθνικῆς ἀνάγκης, ἐφαρμογή τῆς γνωστῆς διαδικασίας ἀπό τοῦ 1955 μέχρι τοῦ 1974 (σημ. ημ. ως προς τον τρόπο απόδοσης ιθαγένειας σε αλλοδαπούς ορθοδόξους μοναχούς) δέν συνιστᾷ θεσμόν ἤ ἁγιορειτικόν ἔθιμον κατά τά ἀνέκαθεν κρατοῦντα, ὅταν μάλιστα στηρίζεται εἰς ἁπλᾶς διαταγάς.9

Ο “εξωραϊσμός” εννοείται ότι αναφέρεται στο “κατά παραχώρησιν καί οἰκείᾳ βουλήσει”, καθώς δεν ζητήθηκε από πλευράς ΕΚ η συναίνεση της ΙΚ, αλλά απλά της επιβλήθηκε.

Οι προσπάθειες να πληγεί –εμμέσως πλην σαφώς– το αυτοδιοίκητο, κάνοντας χρήση Δικαίου εκτάκτου ανάγκης, ενισχύθηκαν κατά την περίοδο της συνταγματικής εκτροπής της Χούντας των Συνταγματαρχών. Ο καθ. Τ. Φιλιππίδης εξηγεί:

Μόνον εἰς ἀνώμαλον περίοδον συνταγματικῆς ἐκτροπῆς ἐπλήγη ἐν μέρει τό αὐτοδιοίκητον αὐτοῦ διά τοῦ ν.δ. 124/1969. Οἱ μοναχοί τοῦ ̓Αγίου Ὄρους, ἐχόμενοι στερρῶς τῶν συνταγματικῶν θεσμίων καί ὑπεραμυνόμενοι τοῦ αὐτοδιοικήτου, ἠγνόησαν τό «νομοθέτημα» τοῦτο, τό ὁποῖον τελικῶς κατηργήθη διά τοῦ ἄρθρου 11 τοῦ νόμου 1108/1981 10

Οι Εγκύκλιοι της Πολιτικής Διοικήσεως: η εκτροπή

Στην σειρά των έμμεσων–άμεσων επεμβάσεων της Πολιτείας στην αυτοδιοίκηση του ΑΟ, ήλθε να προστεθεί και η παρούσα κρίση, μέσω της επιβολής των Κυβερνητικών Υπουργικών Αποφάσεων (ΚΥΑ) για την “πανδημία” ένεκα covid–19, που λόγω του “εκτάκτου” χαρακτήρα τους, λειτουργούν ως “Δίκαιο” Εκτάκτου Ανάγκης, δίχως όμως να έχει κηρυχθεί Κατάσταση Εκτάκτου Ανάγκης επισήμως, εξ ου και η αντισυνταγματικότητά τους. Παρότι –όπως έχει καταδειχθεί στα προηγούμενα άρθρα– οι ΚΥΑ δεν δύνανται να ισχύσουν στο ΑΟ, καθώς ο ΚΧΑΟ αναγνωρίζεται στο άρθ. 105 του Συντάγματος ως έχων αυξημένη τυπική ισχύ έναντι των κοινών νόμων του ΕΚ, παρ΄ όλα ταύτα οι ΚΥΑ (εμμέσως) εφαρμόζονται και στο ΑΟ μέσω Εγκυκλίων προερχομένων εκ της ΠΔτΑΟ. Πάντως, αυτό που έχει πια εμπεδωθεί είναι τα “δύο μέτρα και δύο σταθμά” όλων των εμπλεκομένων φορέων, καθώς ενώ διατείνονται ανοικτά ότι οι ΚΥΑ ισχύουν και για το ΑΟ (δυστυχώς υπό ενίων και εντός της Ιεράς Κοινότητος), παρ΄ όλα ταύτα το ΑΟ εξαιρείται σιωπηλά από τους περιορισμούς στην λατρεία και στην μετακίνηση, εν σχέσει προς το τι ισχύει για την λοιπή Ελληνική Επικράτεια, προκειμένου να μην υπάρξουν άμεσες –τουλάχιστον– αντιδράσεις εκ των αγιορειτών, όπου θα προστίθεντο στις υπόλοιπες, διαμορφώνοντας μέτωπο. Οπότε, αυτό που καθίσταται σαφές ήταν η επιθυμία να ισχύσει ο πυρήνας των μέτρων (μάσκες, τέστ, εμβόλιο), τα οποία φέρουν και όλο το “συμβολικό” φορτίο της περιόδου που διανύουμε· αυτού της Μεγάλης Επανεκκίνησης (Great Reset).

Στην κριτική αποτίμηση όμως περί της νομιμότητας των εν λόγω Εγκυκλίων έρχεται –απρόσμενος– αρωγός η γραπτή Απάντηση (Α.Π.Φ: 31.9/6/ΑΣ 290 της 26/10/2020) της ίδιας της ΠΔτΑΟ προς τους συγγραφείς του παρόντος, περιέχουσα “γνωμάτευση” του “Νομικού Συμβούλου” της, βάσει της οποίας και απέρριψε την ημετέρα γραπτή Καταγγελία προς τον Πολιτικό Διοικητή της 13/9–26/9/2020, ως προς έκθεσμες ενέργειες της Ιεράς Επιστασίας (ΙΕ). Την απάντηση δε της ΠΔτΑΟ την υπογράφει ο ίδιος ο ΠΔ Θανάσης Μαρτίνος. Ο λόγος σύνταξης της ημετέρας Καταγγελίας, ήταν η υπό κελλιωτών Αγιορειτών Πατέρων, αντίστοιχη κατάθεση υπομνήματος–καταγγελίας (ημερομηνία κατάθεσης 2/8–15/8/2020), προς την ΙΚ υπό τον τίτλο, Καταγγελία – διαμαρτυρία Αγιορειτών Πατέρων επί των επιβληθέντων μέτρων, λόγω του covid-19, στην Αυτοδιοίκητη Αγιορετική Πολιτεία, το οποίο –παρανόμως– αρνήθηκε να παραλάβει η ΙΕ, ως όφειλε βάσει του άρθ. 37 του ΚΧΑΟ (που επισύρει ποινή προς τους παραβάτες βάσει του άρθ. 32 του ΚΧΑΟ).

Συμφώνως προς την –καθυστερημένη– Απάντηση της ΠΔ (μας παραδόθηκε ένα μήνα μετά την κατάθεση προς τον ΠΔ της ημετέρας Καταγγελίας),

Σύμφωνα με το Σύνταγμα της Χώρας οι εξουσίες του Κράτους επἰ του Αγ. Όρους, που ασκούνται διὰ του Πολιτικού Διοικητού, περιορίζονται αποκλειστικά στὴν δαφύλαξη της δημόσιας τάξεως καὶ ασφαλείας, ὁπως ρητά προβλέπει το ἀρθρο 105 παρ. 4 του Συντ., καὶ δεν εκτείνονται σε κάθε διοικητικὸ ἡ θεσμικό ζήτημα του αγιορειτικού καθεστώτος. Η αρμοδιότητα του Διοικητὴ να εποπτεύει την τήρηση τοῦ Καταστατικού Χάρτου του Α.Ο., που προβλέπει το ἀρθ. 3 Ν.Δτος 10 Σεπτ. 1926, ερμηνευόμενη με βάση την συνταγματική διάταξη, περιορίζεται στα ζητήματα που έχουν σχέση με την δημόσια τάξη καὶ ασφάλεια· διαφορετικά εκτεινόμενη καὶ σε ζητήματα πέραν αυτών θα συνιστούσε παραβίαση του Συντάγματος.

Αναφερόμενη δε η “γνωμάτευση” στο περιεχόμενο των καταγγελιών μας, παρατηρούσε ότι:

η παρέμβαση του κρατικού Διοικητού συνεπεία αορίστων καταγγελιών δεν θα ήταν εποπτεία κατὰ το Σύνταγμα, αλλά έλεγχος και ανάμειξη στο αγιορειτικό καθεστώς.

τέλος,

ο Πολιτικός Διοικητής, καθὀσον δεν δικαιούται κατά το Αγιορειτικό Δίκαιο να διαιτητεύσει των ενδοαθωνικών διαφορών, αναγορευόμενος ἐτσι σε πρὀσθετο ὀργανο της αγιορειτικής δικαιοσύνης καὶ παραβιάζοντας τα άρθρα 41 κ.ε. του ΚΧΑΟ […] δεν δύναται επ’ ουδενἰ να υποκαταστήσει την κυρίαρχο Μονή, που είναι ο μόνος αρμόδιος αποδέκτης καταγγελιών ἡ μηνύσεων εξαρτηματικών μοναχών, δυνάμει των ἀρθρων 41 επ. καὶ 46, σε συνδυασμό με ἀρθρα 53, 55 και 134 του ΚΧΑΟ.

Από την έγγραφη Απάντηση της ΠΔτΑΟ, προκύπτουν αρκετά και ενδιαφέροντα. Το πρώτο που εντυπωσιάζει είναι ότι η “Νομική Γνωμάτευση”, βάσει της οποίας απορρίφθηκε η Καταγγελία μας, δεν υπογράφεται επωνύμως υπό του Νομικού Συμβούλου! Πέραν του ακυρωτικού χαρακτήρα που προκύπτει επί του νομικού κύρους της “γνωμάτευσης”, λόγω ακριβώς της –ας σημειωθεί, παράνομης– απουσίας του ονόματος του Νομικού Συμβούλου, αυτό που επιπλέον μας κάνει να αναρωτιόμαστε ως προς την επάρκεια του προσωπικού της παρούσης ΠΔτΑΟ, συνολικά, είναι το γεγονός ότι στην ΠΔτΑΟ ως θεσμό, βάσει του Νομοθετικού Διατάγματος (ΝΔ) του 1926 και του ΚΧΑΟ, δεν προβλέπεται η ύπαρξη Νομικής Υπηρεσίας, μόνης αρμόδιας να εκφέρει γνωματεύσεις. Αυτός επομένως είναι ο λόγος που απουσιάζει το όνομα του νομικού… Προφανώς, ο εν λόγω “γνωματεύων” είναι κάποιος νομικός σύμβουλος των επιχειρήσεων του μεγαλοεφοπλιστή Πολιτικού Διοικητή (ΠΔ) Μαρτίνου, ο οποίος έκανε την αβαρία προς τον εργοδότη του να “γνωματεύσει”! Η πολιτικο–οικονομική ισχύς του εν λόγω παράγοντα και ο τρόπος που έχει μάθει να κάνει business (δουλειές), τον οδήγησε να εκλαμβάνει την ΠΔτΑΟ ως προέκταση των επιχειρηματικών του δραστηριοτήτων…

Αντιπαρερχόμενοι δε τα ανυπόστατα περί –δήθεν– “αορίστων καταγγελιών”, καθώς εστοιχειοθετείτο στην ημετέρα Καταγγελίαπλήρως και συγκεκριμένως η σωρεία των υπό έλεγχον παραβάσεων, δεν έχουμε παρά να συμφωνήσουμε με τις λοιπές θέσεις του ανωνύμου “Συμβούλου“. Όντως, και για να χρησιμοποιήσουμε τις εκφράσεις του κειμένου, ο ΠΔ περιορίζεται να εποπτεύει, καθώς δεν αποτελεί πρόσθετο όργανο, και ούτε δύναται να υποκαταστήσει τους φορείς εξουσίας (τις Ιερές Μονές και την ΙΚ) και στις τρεις εκφάνσεις της: εκτελεστική, νομοθετική και δικαστική,11 της Αυτοδιοίκητης Μοναστικής Πολιτείας. Αυτά άλλωστε συμφωνούν με την έγκυρη επισήμανση, ότι:

Τό Ὑπουργεῖον Ἐξωτερικῶν, […] ἀσκεῖ διά τοῦ Διοικητοῦ τήν ἐκ τοῦ Συντάγματος περιωρισμένην ἑποπτείαν ἐπί τοῦ Ἁγίου Ὄρους”12

Υπό το φως των όσων αναφέρθηκαν, ας στραφούμε τώρα στις ουσιαστικότερες εκ των επίμαχων Εγκυκλίων13 που εξαπέλυσε η ΠΔτΑΟ, βάσει των οποίων ελήφθη το σύνολο των αντικανονικών, παρανόμων και καταλυτικών της ισχύος του ΚΧΑΟ “εκτάκτων μέτρων”.

Προτού όμως αναφερθούμε αναλυτικά σ΄ αυτές, πρέπει να ειπωθεί προκαταρκτικά το εξής ως προς το σύνολο των Εγκυκλίων της ΠΔτΑΟ: οι σχετικές ΚΥΑ που διαλαμβάνουν την σωρεία των εκτάκτων Κυβερνητικών μέτρων για τον covid–19, συνυπογράφονται από τους εξής αρμοδίους Υπουργούς: Οικονομικών, Ανάπτυξης και Επενδύσεων, Προστασίας του Πολίτη, Παιδείας και Θρησκευμάτων, Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων, Υγείας, Πολιτισμού και Αθλητισμού, Εσωτερικών, Υποδομών και Μεταφορών και Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής,πλην του των Εξωτερικών, του μόνου αρμοδίου για το ΑΟ… Επομένως, από την στιγμή που ρητώς το Υπουργείο Εξωτερικών (ΥΠΕΞ) δεν είναι αρμόδιο, οπότε και δεν κατονομάζεται στις ΚΥΑ, δεν ισχύει απολύτως κανένα εκ των εκτάκτως ληφθέντων μέτρων υπό της Ελληνικής Κυβερνήσεως στο ΑΟ. Να σημειωθεί επιπλέον ότι στις ΚΥΑ τα ληφθέντα μέτρα προστασίας κατηγοριοποιούνται κατά αρμοδιότητα υπουργείου (του ΥΠΕΞ απλώς απουσιάζοντος).

Τέλος, σε προέκταση των ανωτέρω, αρκεί να προστεθεί ότι το σύνολο των Εγκυκλίων της ΠΔτΑΟ, όχι μόνον δεν διατάσσεται υπό της αρμοδίας προϊσταμένης της Αρχής (του ΥΠΕΞ) –ειδάλλως, απλά θα παρετίθεντο οι σχετικές υπουργικές Εγκύκλιοι του ΥΠΕΞ, των οποίων η ΠΔτΑΟ εντέλλεται την εφαρμογή– αλλά τουναντίον, δρα απολύτως αυτονόμως και προσωπικώς, κάνοντας είτε αόριστη αναφορά στα Κυβερνητικά μέτρα, είτε σε ΚΥΑ όπου το ΥΠΕΞ απουσιάζει (επομένως δεν δύναται να διατάξει την εκτέλεση τους).

Εγκύκλιος της 4/8/2020

Επί των Εγκυκλίων τώρα, στις 4/8/2020 και υπό στοιχεία Α.Π.Φ: 1/10 161/ΑΣ 209, απεστάλη Εγκύκλιος (ουσιαστικά είναι Επιστολή, πλην λόγω περιεχομένου επέχει χαρακτήρα Εγκυκλίου) του ΠΔ προς την ΙΕ, όπου κατά λέξη o ΠΔ έγραφε:

Προτείνουμε να συστήσουμε (sic) στις Ιερές Μονές ορισμένα βασικά μέτρα προστασίας για την αποφυγή μετάδοσης του κορωνοϊού από επισκέπτες των Ιερών Μονών.

Σ΄ αυτά ανέφερε: την υποχρεωτική θερμομέτρηση των προσκυνητών του ΑΟ, κατά την άφιξη (ο τονισμός του συντάκτη), την υποχρεωτική μασκοφορία των προσκυνητών εντός των Ναών (ανεξήγητο, γιατί όχι και των μοναχών…), αποστάσεις ασφαλείας στην κοινή τράπεζα μεταξύ των “επισκεπτών” (εξέπεσαν σ΄ αυτή την οδηγία από την κατηγορία των προσκυνητών) και μοναχών (οι πρώτοι προφανώς αποτελούν de facto φορείς μιάσματος, οι δεύτεροι όχι…), και τακτικές απολυμάνσεις των Αρχονταρικιών υπό τεταγμένων μοναχών.

Το πρώτο παράδοξο είναι ότι η Επιστολή δεν απευθύνεται στην ΙΚ ως όφειλε, αλλά στην ΙΕ, όπου κατά τεκμήριο ο ΠΔ έχει πολλές συμπάθειες… Επί της ουσίας, πέραν του απολύτως παράλογου χαρακτήρα των μέτρων (επιλεκτική και όχι καθολική μασκοφορία και απολύμανση, που –αν ληφθεί υπ΄ όψιν η επίσημη τοποθέτηση των “ειδικών”– κρίνονται ως αναποτελεσματικά), αυτό που κατ΄ αρχάς πρέπει να τονισθεί είναι ο προτεινόμενος και όχι επιτασσόμενος χαρακτήρας των μέτρων. Στο ερώτημα αν είναι ή όχι αρμοδιότητα του ΠΔ να εισηγηθεί το οτιδήποτε στην ΙΚ, η απάντηση έχει ήδη δοθεί υπό του ιδίου στην προς ημάς Απάντηση του· απλώς εποπτεύει και δεν υποκαθιστά τα αρμόδια όργανα του ΑΟ: την ΙΚ και τις Ιερές Μονές, ο δε χαρακτήρας της εποπτείας του, όπως έχει αναλυθεί ήδη στο προηγούμενο άρθρο (Μέρους Β΄), είναι ως προς την τήρηση του ΚΧΑΟ και την οιανδήποτε απόπειρα κατάλυσής του.

Επί του προκειμένου, παρά τον προσεκτικό τόνο της Επιστολής (προτείνει και δεν διατάσσει), η ΙΚ παρέχοντας κάλυψη στα παράλογα μέτρα, αποστέλλει προς τις Ι. Μονές την υπ΄ αριθμόν Φ. 2/43β/1737 της 31-7/13-8-2020 Εγκύκλιό της, γινόμενη έτσι μέρος του προβλήματος. Πλην κι αυτή εννοεί το περιεχόμενο της Επιστολής του ΠΔ ως “σύστασιν”, επομένως όχι ως υποχρέωσιν. Ήδη όμως έχει τεθεί σε κίνηση η σταδιακή επιβολή των κυβερνητικών μέτρων, αρχικά ως “συστάσεις” και “προτροπές”, ενώ κατωτέρω θα δούμε πώς τελικά κατέληξαν… Σημειωτέον, ότι αν το εύρος της Κρατικής εξουσίας απλωνόταν και στο ΑΟ, ως διατείνονται ένιοι εκ της ΙΕ, από την πρώτη στιγμή δεν θα “πρότεινε” ο ΠΔ, απλώς θα μεταβίβαζε το σύνολο των ΚΥΑ στην ΙΚ προς εφαρμογή. Έκτοτε, το μοτίβο αυτό επαναλαμβάνεται σταθερά, με την ΠΔτΑΟ να εκδίδει πρώτη τις “διαταγές”, και την ΙΚ να ακολουθεί ασθμαίνουσα…

Εγκύκλιος της 23/9/2020

Ακολούθως, προχωρώντας σε μια πρωτάκουστη κίνηση η ΠΔτΑΟ, απέστειλε Εγκύκλιο υπό τα στοιχεία Α.Π.Φ. 1.10/200/ΑΣ 254, (23/9/2020) προς την ΙΚ, περιέχουσα ως συνημμένο έγγραφο την γνωστή Εγκύκλιο του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Βασιλείου Πλιώτα, με τίτλο: Τήρηση της νομιμότητας και προστασία των πολιτών αναφορικά με τα μέτρα κατά του κορωνοϊού Covid 19, με ημερομηνία έκδοσης την 21/9/2020, (κάτι που δηλώνει την άμεση ανταπόκριση της Πολιτικής Διοικήσεως στις επιταγές της Κυβερνήσεως), στην οποία ως γνωστόν ποινικοποιείται η όποια αντίδραση στα κυβερνητικά μέτρα, βάσει του νέου (τρομο)νόμου 285 του Ποινικού Κώδικα (Ν. 4619/2019), σε συνάρτηση με τον νόμο 183 του ΠΚ (διέγερση σε ανυπακοή).

Η άνευ προηγουμένου κίνηση της ΠΔτΑΟ (την υπογράφει ο “Αναπληρωτής” ΠΔ Κασμίρογλου), να αποτολμήσει να εμφανίσει στο ΑΟ μιας τέτοιου χαρακτήρα Εισαγγελική Διαταγή, αποτελεί μια πραγματική “αλλαγή σελίδας”, και αποδεικνύει περίτρανα τις νέες ολισθηρές ατραπούς στις οποίες εισέρχονται οι σχέσεις ΑΟ–ΕΚ, με την διαμεσολάβηση της ΠΔτΑΟ και την αδικαιολόγητη ανοχή της ΙΚ. Πρώτο άτοπο, αποτελεί το γεγονός ότι αποδέκτες της Εισαγγελικής Διαταγής είναι οι “κ.κ. Εισαγγελείς Εφέτες της Χώρας και δι΄ αυτών οι κ.κ. Εισαγγελείς Πρωτοδικών της Περιφερείας τους”. Από αυτό και μόνον γεννάται η απορία: ποιος ο λόγος αποστολής της Διαταγής προς την ΙΚ, αλλά και πώς η ΠΔτΑΟ το έκανε κτήμα της, καθώς δεν είναι αρμόδια Εισαγγελική Αρχή; Ποιος ο σκοπός της, και βάσει τίνος δικαιώματος έδρασε κατ΄ αυτόν τον τρόπο;

Παρεμβατικά, αυτό που πρέπει να κατανοηθεί είναι το είδος των νέων συνθηκών που διαμορφώνονται βάσει τέτοιου τύπου Διαταγών, που σαφηνίζει και το επιδιωκόμενο εκ της ΠΔτΑΟ, όταν μάλιστα έχουμε και την ωμή διαπίστωση της Εισαγγελικής Διαταγής ότι,

Η διάρκεια της πανδημίας με τις οδυνηρές της συνέπειες επέβαλαν κυριολεκτικά και στην ελληνική έννομη τάξη ένα ιδιόμορφο “Δίκαιο της Ανάγκης

Πέραν της αοριστίας του “επέβαλαν” (ποιοί;) αυτό που ξεκάθαρα ισχύει πια είναι ένα “Δίκαιο της Ανάγκης”, συμπληρωματικό του Δικαίου Εκτάκτου Ανάγκης που προέκυψε συνολικά στον Δυτικό Κόσμο μετά την έναρξη του Πολέμου κατά της Τρομοκρατίας (2001), ο οποίος λειτούργησε ως Κατάσταση Εκτάκτου Ανάγκης, οπότε και εμφανίστηκαν άπαντες οι γνωστοί πια “τρομονόμοι” (πχ στις ΗΠΑ νόμος Patriot Act 2001, στην Μ. Βρετανία νόμος Terrorism Act 2006 και Counter-Terrorism Act 2008, και παρόμοιοι άλλοι στις χώρες του ΝΑΤΟ και της ΕΕ).

Ως προς το τι συμβαίνει στο νέο “Δίκαιο”, αποκαλυπτικός είναι ο επί δεκαετίες διευθυντής της έγκυρης γαλλικής Le Monde Diplomatique, Ιγνάσιο Ραμονέ , που αναφερόμενος στον αντίστοιχο τρομονόμο της Γαλλίας του 2004, διευκρίνισε ότι,

δημιουργεί το αδίκημα της εγκληματικής πρόθεσης. Ο νόμος αυτός διώκει την «εγκληματική εντολή», δηλαδή την παρακίνηση ενός ατόμου στη διάπραξη εγκλήματος, έστω κι αν δεν διαπράττεται με την ίδια την εντολή το κύριο αδίκημα. Η δίωξη πράξεων που δεν έχουν τελεστεί ακόμα συνιστά αληθινή καινοτομία… Με το άρθρο αυτό, συνεπώς, υπάρχει έμπρακτη καταστρατήγηση της αρχής της νομιμότητας των αδικημάτων και των ποινών14

Κατ΄ αυτόν τον τρόπο, στο ήδη υπάρχον Δίκαιο Εκτάκτου Ανάγκης, έρχεται να προστεθεί ένα νέο στρώμα “Δίκαιου της Ανάγκης” (κατά την έκφραση της ανωτέρω Εισαγγελικής Διαταγής), το οποίο κατά κοινή ομολογία “ήρθε για να μείνει”, οπότε στην προηγούμενη καταστολή των ελευθεριών, έρχεται να προστεθεί μια νέα. Το αποτέλεσμα είναι –ανάμεσα στα άλλα– η ποινικοποίηση της κριτικής και της ελευθερίας της έκφρασης στον Δημόσιο χώρο, εσχάτως δε και στο Διαδίκτυο. Ειδικά για το ΑΟ, αυτό σημαίνει την κατά το δοκούν φίμωση, και δίωξη όσων αντιδρούν τόσο στις παρούσες, όσο και στις επερχόμενες εξελίξεις, ανεξαρτήτως θέσης: είτε είναι Ηγούμενοι, είτε Ιερομόναχοι, ή Μοναχοί, έως και αυτήν την ΙΚ, εάν το θελήσουν!

Εγκύκλιοι της 16/12/2020 και 5/2/2021

Οι εγκύκλιοι όμως που κάνουν απολύτως σαφή την βούληση της ΠΔτΑΟ και του ΠΔ Μαρτίνου προσωπικά, ταυτόχρονα δε, που αποτελούν την λογική κατάληξη όλων των υπολοίπων, είναι οι υπό στοιχεία Α.Π.Φ.: 1.10/ 271 / ΑΣ 336 της 16/12/2020 καθώς και η Α.Π.Φ.: 1.10/ 25 /ΑΣ 23 της 5/2/2021, οι οποίες να σημειωθεί, έχουν καταταράξει (ειδικά η δεύτερη), μεγάλο αριθμό Αγιορειτών Πατέρων.

Στην πρώτη γνωρίζεται στην ΙΚ ότι,

Επικειμένης της εγκρίσεως του φαρμακευτικού παρασκευάσματος για τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του περαιτέρω προαιρετικού εμβολιασμού κατά της πανδημίας του κορωνοϊού, με πρωτοβουλία του Κυρίου Διοικητού του Αγίου Όρους, το κέντρο Υγείας Αγίου Όρους θα αποτελεί εμβολιαστήριο ώστε να αποφευχθεί τυχόν ταλαιπωρία των ενδιαφερομένων Οικιστών και εργαζομένων. Για οτιδήποτε νεώτερο θα ενημερωθείτε πάραυτα.

Τέτοια σπουδή δεν επέδειξε ούτε το ίδιο το Κράτος! Σε μια προδήλως πρόχειρα συνεταγμένη Εγκύκλιο, που μιλά αορίστως για κάποια “έγκριση φαρμακευτικού παρασκευάσματος”, λες και είναι κοινό για όλες τις χώρες της ΕΕ, μάλιστα πριν καν ολοκληρωθεί η όποια διαδικασία –εξ ου και το “επικειμένης”–, έρχεται με προσωπική πρωτοβουλία του ο ΠΔ, να διατάξει τη μετατροπή του Κέντρου Υγείας του ΑΟ σε εμβολιαστικό κέντρο (το οποίο δεν τελεί υπό τις εντολές του και δεν αποτελεί αντικείμενο των αρμοδιοτήτων του, βάσει του ΝΔ του 1926 και του ΚΧΑΟ).

Τι σημαίνει όμως το “προσωπική πρωτοβουλία”; Τίποτε άλλο παρά το ότι έχουμε, στο ανωτέρω κείμενο, σαφή ομολογία της προσωπικής του εμπλοκής στο ακανθώδες και αμφιλεγόμενο ζήτημα των εμβολιασμών, πέραν των αρμοδιοτήτων του, το οποίο συνιστά κλασική περίπτωση υπέρβασης καθήκοντος και κατάχρησης εξουσίας. Επίσης, το κρίσιμο ερωτήμα που αναφύεται, η απάντηση του οποίου δύναται να επιφέρει και ποινικές ευθύνες, είναι: ποια η “διαδρομή” των εμβολίων που (τελικώς) αφίχθησαν στο ΑΟ, αφού δεν είναι δυνατόν η αποστολή τους να έγινε μέσω του επισήμου διαύλου του Υπουργείου Υγείας, βάσει της διαδικασίας που προβλέπεται; Ότι ούτως έχουν τα πράγματα, αποδεικνύεται από αυτήν τούτη την “πρωτοβουλία” του ΠΔ· ειδάλλως, το ίδιο το Υπουργείο Υγείας θα είχε ανακοινώσει την αποστολή των εμβολίων στο Κέντρο Υγείας του ΑΟ, για το οποίο επισήμως θα είχε ανακοινωθεί ότι αποτελεί εμβολιαστικό κέντρο. Πλην, ουδέν τοιούτον συνέβη, καθώς το Κέντρο Υγείας του ΑΟ είναι στην πραγματικότητα εκτός αρμοδιοτήτων του Υπουργείου (βάσει του αυτοδιοικήτου χαρακτήρα του ΑΟ), εφ΄ όσον αυτό συνιστά κατ΄ ουσίαν αγιορειτική υπηρεσία, επ΄ ευθύνη της ΙΚ (όπως κανονικά οφείλει να ισχύει και για την ταχυδρομική υπηρεσία, τελωνείο, κλπ).

Εκεί που η επικάλυψη αρμοδιοτήτων και ρόλων εκ μέρους του ΠΔ αποδεικνύεται περίτρανα, είναι στην Εγκύκλιο της 5/2/2021, την οποία και πάλι υπογράφει ο “Αναπληρωτής ΠΔ” Α. Κασμίρογλου, για ευνόητους λόγους.

Στην εν λόγω Εγκύκλιο αυτά που κυριαρχούν είναι, στην πρώτη σελίδα ένα μεγάλο “Απόφαση”, τυπωμένο με κεφαλαία, υπογραμμισμένο και με αραιά στοιχεία, ενώ στην δεύτερη ένα όμοιας μορφής “Αποφασίζουμε”, οπότε και ολοκληρώνεται η κύηση και εμφανίζεται το τέρας! Επισήμως, και για πρώτη φορά, μεταδικτατορικά τουλάχιστον, η ΠΔτΑΟ “αποφασίζει”, κατεδαφίζοντας ότι είχε απομείνει από αυτοδιοίκητο, τοποθετώντας την ΙΚ και τις Ιερές Μονές σε ρόλο, υφιστάμενης υπηρεσίας που αναμένει εντολές, πραγματοποιώντας –κάτω από την μύτη της ΙΚ– πραξικόπημα κατά των Αρχών του Τόπου!

Πρόκειται για πραξικοπηματική επιβολή Δικτατορίας, του τύπου “αποφασίζουμε και διατάσσουμε”.

Και μόνον αυτά τα δύο “αποφασίζουμε” της Εγκυκλίου, την τοποθετούν στον κάλαθο των αχρήστων, το μόνο τόπο που της αρμόζει (όχι ότι δεν ισχύει και για τις υπόλοιπες), και αποδεικνύει ό,τι είχε ειπωθεί ήδη από το πρώτο άρθρο αυτής της σειράς (Μέρος Α΄): η τοποθέτηση στην θέση του ΠΔ του Θ. Μαρτίνου αποτελεί Κυβερνητική μεθόδευση οριστικής κατάλυσης του Αγιορειτικού Αυτοδιοικήτου, έχοντας την αρωγή συγκεκριμένων “ωφελημένων” Αγιορειτών, οι οποίοι χάριν “ευγνωμοσύνης” προς τον μεγαλοεφοπλιστή, κινούν τα νήματα εντός της ΙΚ, εις βάρος των υπολοίπων.

Επί της ουσίας το “χαρτί” αυτό της ΠΔτΑΟ, χρησιμοποιεί την μέθοδο της μόχλευσης, όπου εισάγοντας την έκφραση “έχοντας υπόψη”, συρράπτει ετερογενώς σε 9 σημεία, το άρθρο 105 του Συντάγματος (για ποιον λόγο; άγνωστο), άρθρο του ΚΧΑΟ (το 176), το ΝΔ του 1926 (το οποίο η παρούσα τουλάχιστον ΠΔτΑΟ, έχει κυριολεκτικά ποδοπατήσει), σύγχρονα Νομοθετικά και Προεδρικά Διατάγματα που σχετίζονται με την ΠΔτΑΟ και την τοποθέτηση στην θέση του “Αναπληρωτή ΠΔ” του Α. Κασμίρογλου, που ας σημειωθεί, ευθέως καταπατούν το ΝΔ του 1926 (τα διάφορα Ν.Δ. και Π.Δ. δεν κάνουν τίποτε άλλο παρά να παρακάμπτουν και εμμέσως να ακυρώνουν την ισχύ του ΝΔ του 1926 και του ΚΧΑΟ).15 Η προχειρότητα και το ανεπίγνωστον των όσων σωρηδόν παραθέτουν οι συγγραφείς του “χαρτίου”, φαίνεται στο σημείο 7, στο οποίο αναγράφεται η κοινή Υπουργική Απόφαση (υπ. αριθ. Δ1α/ΓΠ.οικ.: 6877/29.01.2021) για την έναρξη της καραντίνας, όπου δεν υπογράφει ο προϊστάμενος της ΠΔτΑΟ, ΥΠΕΞ. Μάλλον όμως αυτά είναι πλέον ασήμαντα για την Κομμαντατούρ των Καρυών…

Ως προς τα “μέτρα” καθαυτά, αποτελούν την επιτομή της προσωπικής και όχι θεσμικής ανάληψης ευθυνών και υποχρεώσεων υπό του ΠΔ, πολύ πέραν των ορίων αρμοδιοτήτων του. Συγκεκριμένα, διατάσσει την συνέχιση των τέστ (rapid tests) στα λιμάνια “εισόδου” του ΑΟ, Ουρανούπολης, Ιερισσού και Τρυπητής. Εδώ επιβεβαιώνεται ό,τι ανωτέρω κρινόταν ως αμφίβολο: όντως η επάρκεια του προσωπικού που συντάσσει τις Εγκυκλίους της ΠΔτΑΟ, είναι (για να το πούμε κομψά) ανεπαρκής! Που ακούστηκε ότι λιμάνια “εισόδου” είναι τα συγκεκριμένα; Λιμάνι εισόδου του ΑΟ είναι ένα και είναι η Δάφνη. Άραγε παλαιότερα, πριν το 1912, οπότε και λειτουργούσε ακτοπλοϊκή γραμμή που συνέδεε την Κωνσταντινούπολη με την Θεσσαλονίκη, έχοντας ενδιάμεσο σταθμό και το ΑΟ, λιμάνια εισόδου του ΑΟ ήταν η Κωνσταντινούπολη και η Θεσσαλονίκη; Πλέον τα γραφόμενα της ΠΔτΑΟ αποτελούν και υλικό ανεκδοτολογικού τύπου…

Το σοβαρότερο βεβαίως είναι ό,τι αφορά τα τεστ. Η Εγκύκλιος διατάσσει ότι,

Η πραγματοποίηση της εξέτασης θα γίνεται απὀ γιατρούς σε χώρους προσιτούς, πλησιον του Γραφείου Προσκυνητών η δε ἀφιξη σε σχέση με τα δρομολόγια Θα πρέπει να γίνεται εγκαίρως για την ύπαρξη κατάλληλου και ευθἐτου χρόνου.

Δυστυχώς στους πολλούς είναι άγνωστο το γεγονός ότι οι “γιατροί” και ο “προσιτός χώρος”, έχουν μισθωθεί απ΄ ευθείας από τον μεγαλοεφοπλιστή· δηλαδή οι “γιατροί” αποτελούν ιδιωτικούς υπαλλήλους του. Το δεύτερο σημείο ενδιαφέροντος είναι ότι κατά την Εγκύκλιο, για την οποία λιμάνια εισόδου είναι τα ανωτέρω, παράλληλα γράφει:

Τα Ιερά Σώματα (Ιερά Κοινότητα και Ιερά Επιστασία), στα οποία σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 176 Κ.Χ.Α.Ο., ανήκει η δικαιοδοσία εισόδου στον Ιερό Τόπο καθώς και οι Ιερές Και Σεβάσμιες Μονές και τα Εξαρτήματα Τους, ευσεβάστως παρακαλούνται για την αρωγἠ τους.

Τι συνάγεται από αυτό; Ότι αυτό που κυριαρχεί εντός της ΠΔτΑΟ είναι μια κατάσταση “τρικυμίας εν κρανίω”, όπου ταυτόχρονα “αποφασίζει” και “παρακαλεί”, ενώ στην ουσία απροκάλυπτα διατάσσει ενέργεια ελέγχων υπό των ιδιωτικών υπαλλήλων του μεγαλοεφοπλιστή ΠΔ, σε περιοχή εκτός αρμοδιοτήτων του, όχι μόνον του ιδίου, αλλά και της ΙΚ. Οπότε τίθεται ένα δεύτερο ερώτημα: από πότε στα τρία ανωτέρω λιμάνια, εκτάθηκε η εξουσία του ΠΔ του ΑΟ, ή και της ΙΚ; Μήπως αποτελούν πλέον τμήματα της Χερσονήσου του Άθω, και υπόκεινται πλέον στο Αγιορειτικό Αυτοδιοίκητο;

Κάνοντας χρήση ποιας εξουσίας “παρακαλεί” έστω η ΠΔτΑΟ,

Τα Λιμεναρχεία Ιερισσού και Ουρανούπολης παρακαλούνται για την συμπαράσταση και επικουρία τους.

Να επισημανθεί επίσης, ότι η Εγκύκλιος αναφέροντας το άρθρο 176 του ΚΧΑΟ, φαίνεται να μην λαμβάνει υπ΄ όψιν το τι αυτό περιέχει. Ας το δούμε:

Πᾶς εἰσερχόμενος ἐν Ἁγίῳ Ὄρει, πλὴν τῶν περιοίκων προσκυνητῶν, ὀφείλει νὰ ἐμφανισθῇ τῇ Ἱερᾷ Ἐπιστασίᾳ, ὅπως λάβῃ τὴν ἄδειαν τῆς ἐπισκέψεως τῶν Μονῶν καὶ Ἐξαρτημάτων καθ‘ ὅλου. (από την έντυπη έκδοση του ΚΧΑΟ, υπό της ΙΚ, το 1979)

Βεβαίως, κυκλοφορούν στο Διαδίκτυο αδέσποτες πλαστογραφημένες ηλεκτρονικές “εκδόσεις“ του ΚΧΑΟ, όπου το συγκεκριμένο άρθρο μετατρέπεται ως εξής:

Πᾶς εἰσερχόμενος ἐν Ἁγίῳ Ὄρει, πλὴν τῶν περιοίκων προσκυνητῶν, ὀφείλει νὰ ἔχει ἄδειαν τῆς ἐπισκέψεως τῶν μονῶν καὶ ἑξαρτημάτων καθ ̓ ὅλου.

Μάλλον η ΠΔτΑΟ είχε υπ΄ όψιν της αυτήν την ”εκδοχή“ του άρθρου… Αυτά αναφέρονται για να εννοήσουν οι υπεύθυνοι και μη Αγιορείτες, το βάθος των αλλαγών που έχουν συμβεί ως προς τον ΚΧΑΟ, και πώς επάνω σε κάθε αλλαγή (όσο μικρή κι αν φαίνεται), εδράζεται η επόμενη κ.ο.κ., οπότε και εμφανίζονται τα σημερινά (αλλά και αυριανά) εξαμβλώματα.

Η Εγκύκλιος τελικώς κλείνει ως εξής:

Το Γραφείο Ενημέρωσης του Υπουργείου Εξωτερικών, στο οποίο κοινοποιείται η παρούσα απόφαση, θερμότατα παρακαλείται για την ενημέρωση των Μ.Μ.Ε. προκειμένου να αποφευχθεί ταλαιπωρία ενδιαφερομένων – επισκεπτών.

Αποδεικνύεται μέσω αυτής της πρότασης, τα όσα ειπώθηκαν προηγουμένως: ότι ουδεμία διαταγή έλαβε η ΠΔτΑΟ από την προϊσταμένη της Αρχή, την οποία πλέον ”παρακαλεί” να ενημερώσει τα ΜΜΕ περί των όσων αναρμοδίως, παραβατικώς και καταχρηστικώς έπραξε.

Καταλήγοντας, είναι ηλίου φαεινότερον ότι την θεσμική θέση του ΠΔ, ο Θ. Μαρτίνος την αντιλαμβάνεται ως προέκταση της επιχειρηματικής του ιδιότητος, οπότε και εναλλάσσει ρόλους και αρμοδιότητες, υφαρπάζοντας εξουσίες και δικαιώματα του ΠΔ και αποδίδοντάς τα στον μεγαλοεφοπλιστή, κατά το νεο–φεουδαρχικό πρότυπο που περιγράφηκε στο πρώτο μας άρθρο (Μέρος Α΄): αυτό της αρπαγής κρατικών εξουσιών και λειτουργημάτων, μεταφέροντάς τα στην ολιγαρχία του Πλούτου.

Τελευταίες επισημάνσεις

Στην Εγκύκλιο που μόλις είδαμε, υπάρχουν τρία σημεία που αναφέρονται στις αναπροσαρμογές που έχουν γίνει εσχάτως ως προς την διάρθρωση της ΠΔτΑΟ από πλευράς ΕΚ (ν. 3566/2007, ΠΔ 227/20.07.1998, ΠΔ 23.09.2019), όπου το τελευταίο αφορά την τοποθέτηση με Προεδρικό Διάταγμα στην θέση του “Αναπληρωτή ΠΔ” του Α. Κασμίρογλου. Χρειάζεται να γίνουν κάποιες παρατηρήσεις.

Κατ΄ αρχάς, την θέση του “Αναπληρωτή” την ορίζει η παράγραφος 2 του άρθρου 29 του ν. 3566/2007, συμφώνως της οποίας κάτοχός της μπορεί να γίνει κάποιος που να είναι,

μετακλητός υπάλληλος με βαθμό Β΄, πτυχιούχος Πανεπιστημίου, με γνώση θεμάτων του Αγίου Όρους.

Τι ορίζεται όμως από το ΝΔ του 1926, όσον αφορά το προσωπικό της ΠΔτΑΟ; Μας απαντάει το άρθρο 5, λαμβανόμενο εκ της έντυπης έκδοσης του ΚΧΑΟ του 1979, καθώς στις διαδικτυακές νεώτερες “εκδοχές” του ΝΔ–ΚΧΑΟ, εμφανίζεται αλλοιωμένο:

Τὸ προσωπικὸν τῆς Διοικήσεως ἀποτελεῖται ἐξ ἑνὸς γραμμματέως μὲ βαθμὸν εἰσηγητοῦ καὶ ἑνὸς ἀκολούθου. […] Τὸ προσωπικὸν τῆς Διοικήσεως λαμβάνεται ἐκ τοῦ προσωπικοῦ τῆς ἁρμοδιότητος τοῦ Ὑπουργείου τῶν ̓Εξωτερικῶν.

Ομοίως, στο άρθρο 4, ρητώς ορίζεται:

Τὸν Διοικητὴν ἀπόντα ἢ κωλυόμενον ἀναπληροὶ ὁ παρ ̓ αὐτῷ Γραμματεύς.

Ουδόλως, επομένως υφίσταται θέση “Αναπληρωτή ΠΔ“. Ρητά, σε τυχόν απουσία του ΠΔ, αντικαθίσταται υπό του Γραμματέως.

Το κρίσιμο ερώτημα που επομένως τίθεται είναι: δύναται το ΕΚ, δια νέων νόμων ή απλών Προεδρικών Διαταγμάτων, να αλλοιώνει το αμετακίνητο και αμετάβλητο καθεστώς του ΑΟ, όπως αυτό ορίζεται στον ΚΧΑΟ και στο μετ΄ αυτού οργανικά συνδεδεμένο ΝΔ του 1926; Η απάντηση δόθηκε στο προηγούμενο Μέρος (Β΄), όπου παρατέθηκαν οι τοποθετήσεις των αρμοδίων υπουργών και εισηγητών στις σχετικές συζητήσεις της Βουλής επί της αναθεωρήσεως του Συντάγματος (1975). Το τελικό συμπέρασμα ήταν, όχι, δεν μπορεί να μεταβληθεί ο ΚΧΑΟ, μα ούτε και το ΝΔ του 1926. Όπως μάλιστα αποκαλύφθηκε από αυτή την σειρά άρθρων, μόνος δρόμος αλλοίωσης–κατάργησης του Αυτοδιοικήτου είναι η ύστερη εμφανιζόμενη νομοθεσία, όπως πχ ο νόμος 3566/2007, όπου συμπληρώνεται από Κανονιστικές Διατάξεις, όπως πχ η (ομοίως) του 2007 (υπογραφόμενη υπό της τότε ΥΠΕΞ Ντόρας Μπακογιάννη), Περί Έργων, κατά την οποία ορίζονται νομοθετικές ρυθμίσεις στο αγιορειτικό καθεστώς “σε εναρμόνιση με την κοινή εθνική νομοθεσία“.

Ως προς τον ΠΔ δε, ο νόμος 3566/2007 άρθρο 29 παρ. 2 , ορίζει ότι οφείλει να είναι:

προσωπικότητα εγνωσμένου κύρους με διοικητική πείρα και γνώση των θεμάτων του Αγίου Όρους

Όμως, σε προσωπική τηλεφωνική επικοινωνία μας με τον κ. Μαρτίνο, προκειμένου να συμφωνηθεί ημερομηνία συναντήσεώς μας (η οποία τελικώς και πραγματοποιήθηκε στις 13/9–26/9/2020 στο κτίριο της ΠΔτΑΟ στις Καρυές, το περιεχόμενο της οποίας παραλείπουμε για λόγους χώρου), στη σχετική συζήτηση και μετά από συνεχή αναφορά από πλευράς μας στον ΚΧΑΟ, αφελώς ερώτησε: “τι είναι ο ΚαΧαΟ;“ Ιδού η ”γνώση των θεμάτων του Αγίου Όρους“ από πλευράς του κ. Μαρτίνου! Να σημειωθεί δε ότι στην τροπολογία του 2019 επί του ως άνω άρθρου 29, διατηρούνται τα περί ”γνώσης“…

Επίλογος

Στόχος της παρούσας κριτικής δεν είναι ένας ανέξοδος ισσοροπισμός, αλλά, με αίσθημα ευθύνης, η αποτύπωση του μεγέθους του προβλήματος, καθώς και η αρνητική δυναμική που διαμορφώνουν ως προς το μέλλον του ΑΟ, οι τωρινές εξελίξεις. Εφ΄ όσον οι παρακλήσεις και τα ευχολόγια όχι μόνον δεν εισακούσθηκαν, μα και απαξιώθηκαν από τους φορείς εξουσίας, θεωρήσαμε (και μαζί με μας, μεγάλος αριθμός Αγιορειτών Πατέρων), ότι ήλθε η ώρα να ειπωθεί ανοικτά η αλήθεια ως προς τα φλέγοντα ζητήματα άνευ φόβου, διδασκόμενοι από την παλαιότερη αγιορειτική παρρησία.

Όσα αναφέρθηκαν στα τρία τελευταία μας άρθρα, κατέδειξαν τα πολλαπλά ρήγματα που έχουν επέλθει στο Αυτοδιοίκητο Καθεστώς του ΑΟ, που πλέον εμφανίζει εικόνα κατάρρευσης από τις συντονισμένες επιθέσεις που δέχεται. Έχει –απ΄ ότι φαίνεται– ”αρθεί ο φραγμός“ με επακόλουθο το ”καταπάτημα του αγρού“. Άλλωστε, ετοιμάζεται βιομηχανική μονάδα στο ΑΟ, ποδοπατώντας τον ΚΧΑΟ και εκ των έσω (βλ. άρθρο 175 του ΚΧΑΟ).

Για τους λόγους αυτούς, καλούμε προς αποκατάσταση της νομιμότητας και ζητούμε:

Την ακύρωση της “Διαταγής” περί μετατροπής του Κέντρου Υγείας σε εμβολιαστικό κέντρο, για τους λόγους που εκτέθηκαν.

Την άμεση ανάκληση των Εγκυκλίων, καθώς και την αναζήτηση διοικητικών ευθυνών εν σχέσει προς ενέργειες υπέρβασης καθήκοντος και κατάχρησης εξουσίας, όπως απαιτεί η Συνταγματική τάξη (βλ. άρθρο 105 του Συντάγµατος).

Λόγω δε του σκανδάλου που έχουν επιφέρει στην τοπική Αγιορειτική Κοινωνία και κατανοώντας το βάρος των ευθυνών τους, οι κ.κ. Μαρτίνος και Κασμίρογλου, παρακαλούνται να παραιτηθούν, όπως αποκατασταθεί εν Αγίω Όρει η ηρεμία και το διασαλευθέν κύρος του ΚΧΑΟ. Εξ άλλου, αναλογίζεται το ΥΠΕΞ τον όλισθο στον οποίο –θέλοντας και μη– εισέρχεται, και δεδομένων των διεθνών υποχρεώσεων του Ελληνικού Κράτους, τις συνέπειες –βάσει του Διεθνούς Δημοσίου Δικαίου– που συνεπάγονται οι πράξεις των υπαλλήλων του;

Να υπενθυμίσουμε δε προς όσους πρωτοστατούν στην “υπεράσπιση” των ΠΔ–’’Αναπληρωτή“, κατηγορώντας μας περί της –δήθεν– “απαράδεκτης επίθεσης”, την περίπτωση του προηγουμένου ΠΔ, Δίμτσα, οπότε και υπήρξε αριθμός Ιερών Μονών που ούτε καν του επέτρεψαν την εθιμοτυπική επίσκεψη, καθότι τους ήταν ανεπιθύμητος. Όχι λοιπόν δύο μέτρα και δύο σταθμά… Αν κάποιοι τότε ένοιωθαν την ανάγκη να επιδείξουν την αντίθεσή τους προς το πρόσωπο του Δίμτσα από την πρώτη στιγμή, πριν καν αναλάβει τα καθήκοντά του, γιατί πρέπει σήμερα να καταδικάζεται η –απολύτως δικαιολογημένη– αντίδραση προς την νυν ηγεσία της ΠΔτΑΟ; Βέβαια, ίσως να είναι η επαγγελματική ιδιότης του νυν ΠΔ, που τον καθιστά εράσμιο και πεφιλημένο, οπότε και αμνηστεύονται δηλώσεις του ότι πχ, πρέπει να χρησιμοποιούνται πολλά “κουταλάκια” (δεν φαίνεται να γνωρίζει τον όρο “λαβίδα”), στη μετάδοση του Κυριακού Σώματος και Αίματος (το δήλωσε εις επήκοον πάντων των παρισταμένων Μοναχών, σε δύο περιπτώσεις, τόσο μετά από αγρυπνία σε Ιερά Μονή, όσο και στον Ιερό Ναό του Πρωτάτου στις Καρυές), ή ότι στόχος της ΠΔτΑΟ είναι, μόνον οι εμβολιασμένοι να εισέρχονται στο ΑΟ. Σε ένα “νέο” ΑΟ προφανώς, πολιτικής ορθότητας (political correctness) και εκσυγχρονισμού, ένα είδος δηλαδή “χριστιανικής” Ντίσνεϋλαντ (Disneyland)…

Εν τέλει, ως τελευταία παράκληση, πρώτα απ΄όλα στην λογική, προς αυτούς τους Αγιορείτες που εν απλότητι βλέπουν τα “καλά” που επιτελεί στον τόπο ο κ. Μαρτίνος, ν΄ αναλογισθούν το τίμημα που καλείται να πληρώσει συνολικά το ΑΟ, κι αν αξίζουν αυτά τα “καλά”, να νομιμοποιούν τον ΠΔ να καταπατεί θεσμούς, κανόνες και εν γένει αυτό που άπαντες οι προ ημών Αγιορείτες προάσπισαν ως κόρην οφθαλμού: το Αυτοδιοίκητο, που αποτελεί το μόνο μέσο να διαφυλαχθεί ο ακραιφνής μοναστικός χαρακτήρας του Ιερού ημών Τόπου.

Γέρων Παΐσιος Μοναχός Καρεώτης

Επιφάνιος Μοναχός Καψαλιώτης


Οι λόγοι που οδήγησαν στην συγκρότηση αυτής, καθώς και των λοιπών δύο επιτροπών, εκτέθηκαν στο Β΄ Μέρος.
Ἱερά Κοινότης τοῦ Ἁγίου Ὄρους (1996) σ.57
3 βλ. Νικόπουλος (2017) σ.29
4 Ἱερά Κοινότης τοῦ Ἁγίου Ὄρους (1996) σ.33
Ἱερά Κοινότης τοῦ Ἁγίου Ὄρους (1996) σ.83
6 Ἱερά Κοινότης τοῦ Ἁγίου Ὄρους (1996) σ.100
7 Ἱερά Κοινότης τοῦ Ἁγίου Ὄρους (1996) σ.95
Ἱερά Κοινότης τοῦ Ἁγίου Ὄρους (1996) σ.99
9 Ἱερά Κοινότης τοῦ Ἁγίου Ὄρους (1996) σ.55
10 Ἱερά Κοινότης τοῦ Ἁγίου Ὄρους (1996) σ.86. Ο οποίος νέος Νόμος όμως, είναι εξίσου προβληματικός.
11 Και όχι μόνον την δικαστική που αναφέρει η γνωμάτευση.
12 βλ. Ἱερά Κοινότης τοῦ Ἁγίου Ὄρους (1996) σ.86-7
13 Οι περισσότερες είναι επαναλήψεις προηγουμένων, όπου απλά ανανεωνόταν η παράταση ισχύος των απαγορεύσεων
14 Ραμονέ (2017) σ.110
15 βλ. Μέρος Β΄ τα σχετικά με την εισήγηση Τσάτσου στην ολομέλεια της Βουλής το 1975.

Βιβλιογραφία

Ἱερά Κοινότης τοῦ Ἁγίου Ὄρους. 1996. Τό Καθεστώς τοῦ Ἁγίου Ὄρους. Ἀθωνική Νομοκανονική Βιβλιοθήκη 1. Ἱερά Κοινότης τοῦ Ἁγίου Ὄρους.

Νικόπουλος, Ἀ. 2017. Τό Εἰδικό Καθεστώς τοῦ Ἁγίου Ὄρους καί ἡ Συνταγματική ἔννοια τῶν «Ἁγιορειτικῶν Καθεστώτων». Vol. 35. Νομοκανονική Βιβλιοθήκη. Ἐπέκταση.

Ραμονέ, Ι. 2017. Η Αυτοκρατορία Της Επιτήρησης. Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου.

Μια ματιά στο Συνοδικό της Ζ’ Οικουμενικής Συνόδου (π. Αθανάσιος Μυτιληναίος)

Μια ματιά στο Συνοδικό

ΚΥΡΙΑΚΗ Α΄ΝΗΣΤΕΙΩΝ

    Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα:

Μια ματιά στο Συνοδικό της Ζ’ Οικουμενικής Συνόδου

Η πραγματικότητα των Δαιμόνων - π.ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΣ (Ε΄ Ματθαίου) |  Άγιος Κωνσταντίνος Χαλκίδα                           

 Β 331

    Σήμερα, αγαπητοί μου, πρώτη Κυριακή των Νηστειών, η Εκκλησία μας γιορτάζει την ορθοδοξότητά της. Κατόπιν πολλών κόπων και αγώνων. Γι΄αυτό και την Κυριακή αυτή, την ονόμασε Κυριακή της Ορθοδοξίας. Βέβαια όλαι αι Σύνοδοι συνέβαλαν εις την Ορθοδοξίαν. Όμως κατ’ εξοχήν προβάλλεται η 7η Οικουμενική Σύνοδος, που έλαβε χώρα στη Νίκαια της Μικράς Ασίας, απέναντι από την Κωνσταντινούπολη, το 787, μετά Χριστόν φυσικά, από 24 Σεπτεμβρίου έως 13 Οκτωβρίου. 

     Το Συναξάριον της ημέρας μάς πληροφορεί: «Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Κυριακῇ πρώτῃ τῶν Νηστειῶν, ἀνάμνησιν ποιούμεθα τῆς ἀναστηλώσεως τῶν ἁγίων καὶ σεπτῶν Εἰκόνων, γενομένης παρὰ τῶν ἀειμνήστων Αὐτοκρατόρων Κωνσταντινουπόλεως, Μιχαὴλ καὶ τῆς μητρὸς αὐτοῦ Θεοδώρας, ἐπὶ τῆς Πατριαρχείας τοῦ ἁγίου καὶ μολογητοῦ Μεθοδίου».

      Όμως, εκτός του κυρίου θέματος, που ήταν η προσκύνησις ή μη, των αγίων εικόνων, γιατί αυτό ήταν το κύριο θέμα της 7ης Οικουμενικής Συνόδου και μάλιστα της εικόνος του Ιησού Χριστού, διότι εκεί ήταν το επίμαχο θέμα: «Δυνάμεθα να εικονίσουμε το πρόσωπο του Χριστού;» Απάντησις πολύ απλή. Εφόσον έγινε άνθρωπος… Ο Θεός δεν εικονίζεται. Είναι ανεικόνιστος. Αλλά εφόσον ο Υιός έγινε άνθρωπος, εικονίζεται. Εθεσπίσθησαν λοιπόν εκτός από το κύριο αυτό θέμα, και άλλοι κανόνες της Εκκλησίας μας, βεβαίως εξαιρετικής σημασίας. Και τούτο γιατί προσεβλήθησαν, κατά καιρούς, κάποιες ευαγγελικές θέσεις, από μία κακή ερμηνεία. Εξάλλου, η παρερμηνεία της Αγίας Γραφής είναι εκείνη η οποία εισάγει την αίρεσιν.

      Βέβαια, τα ιερά κείμενα πρέπει να κατανοηθούν. Και κατανοούνται βεβαίως με την ερμηνείαν. Αν η ερμηνεία είναι στηριγμένη στον ορθολογισμό, τότε έχομε την αίρεση. Τι είναι αίρεσις; Η λογική ερμηνεία του δόγματος. Αυτό λέγεται αίρεσις. Ο ορισμός. Η ερμηνεία πρέπει να στηρίζεται εις την αποκάλυψιν. Και βέβαια με τον φωτισμό πάντοτε του Αγίου Πνεύματος.

     Και αυτό έχει γίνει και γίνεται με το Συνοδικόν Σύστημα. Όλη η Εκκλησία θα συγκεντρωθεί με τους αντιπροσώπους της, που είναι οι Επίσκοποι, αλλά όπως και μεμονωμένα από Πατέρες -μπορεί να έχουμε και εκεί την αλήθειαν- που έμειναν πιστοί και στο γράμμα και στο πνεύμα της Γραφής. Όπως έχομε Κανόνες, φερειπείν, του Μεγάλου Αθανασίου, έχομε Κανόνες του Μεγάλου Βασιλείου. Αν θέλετε, για την ακρίβειαν είχαν κανονίσει κάποια θέματα της εποχής των. Φερειπείν ο Μεγάλος Βασίλειος τα «περί μοναχισμού»· που αυτά επεκυρώθησαν από Οικουμενικάς Συνόδους. Δεν έμειναν μόνο μία ατομική, προσωπική υπόθεση. Γι΄αυτό η Εκκλησία δέχεται ως γνησίους ερμηνευτάς, τους αγίους Πατέρας και τα συμπεράσματα των Συνόδων, Οικουμενικών ή τοπικών, θεόπνευστα και ισόκυρα, ιδίου κύρους, ίσου κύρους με την Αγία Γραφήν. Διότι τι είναι εκείνα τα οποία ηρμήνευσαν; Η Αγία Γραφή. Μόνο που την πλαταίνουν, για να κατανοηθεί, αλλά και να δοθεί το σωστό στίγμα, που είναι το πνεύμα του γράμματος. Εξάλλου αν το θέλετε, αυτή είναι η λεγομένη Ιερά Παράδοσις. Δηλαδή η ορθή ερμηνεία της Αγίας Γραφής. Και είναι βεβαίως κυριότατα έγγραφη. Είναι γραμμένη η Παράδοση της Εκκλησίας.

     Και αν θέλετε τώρα, επανερχόμενοι εις την 7η Οικουμενικήν Σύνοδο, σημειώνουμε ότι εκτός από τους Κανόνες που αφορούν στη σημασία της εικόνος, εθέσπισαν κι άλλους κανόνες, σπουδαίας αξίας και σημασίας, όπως θα δείτε στη συνέχεια, με την ευκαιρία της συγκροτήσεως αυτής της Συνόδου. Διότι κατά καιρούς, μην ξεχνάτε, διότι η Α΄ Οικουμενική Σύνοδος που έγινε εις την Κωνσταντινούπολη στη Νίκαια της Μικράς Ασίας, στην Κωνσταντινούπολη, έγινε το 325, αρχές 4ου αιώνος και η 7η Οικουμενική Σύνοδος έγινε το 787, τέλη 8ου αιώνος. Έχομε λοιπόν ένα μακρύ χρονικό διάστημα κατά τη διάρκεια του οποίου ανεφύησαν διάφορα θέματα, προβλήματα, προσβολές εκ μέρους των εχθρών της Εκκλησίας, με ερμηνείες κακότεχνες, κακοήθεις και δαιμονικές και έτσι η Εκκλησία καθ’ όλο αυτής το μήκος, όποτε συνεκροτείτο σε Σύνοδο, επελαμβάνετο κι αυτών των θεμάτων.

    Έτσι, μπορούμε κάτι να αναφέρουμε, επιτρέψατε, για να ξεφύγουμε λίγο από το καθιερωμένο θέμα της εικόνος. Για να δούμε τι υπήρξε και τι άλλο υπήρξε η 7η Οικουμενική Σύνοδος. Θα σας διαβάσω ένα σημείον. Θα σας πω το κείμενον. Θα το εξηγήσουμε:

    «Τος τν λην ναρχον κα τς δέας συνάναρχον τ δημιουργ πάντων κα Θε δογματίζουσι (εννοείται οι αιρετικοί δογματίζουσιν), κα τι περ ορανς κα γ κα τ λοιπ τν κτισμάτων ΐδιά τε εσ κα ναρχα κα διαμένουσιν ναλλοίωτα, κα ντινομοθετοσι τ επόντι· –έρχονται σε αντίθεση με Εκείνον που είπε:- « ορανς κα γ παρελεύσονται, ο δ λόγοι μου ο μ παρέλθωσι» κα π γς κενοφωνοσικενοφωνώ»-το κε με έψιλον-που θα πει: βγάζω κούφιες, άδειες φωνές, δηλαδή λέγουν κενά λόγια. Η αίρεσις τι είναι; Ένας κενός -το κε με έψιλον πάντοτε- κούφιος λόγος, χωρίς δηλαδή την έμπνευση του Αγίου Πνεύματος, από γης, αυτό θα πει, χωρίς την έμπνευση του Αγίου Πνεύματος, αλλά υλιστικά, σαρκικά ομιλούντες) κα τν θείαν ρν π τς αυτν γουσι κεφαλάς, νάθεμακαι επισωρεύουν στο κεφάλι τους την κατάρα. Ανάθεμα, έξω, μακριά-».

     Αυτή η θέσις, αγαπητοί, είναι εξαιρετικά σπουδαία. Πρέπει να σας πω ότι εδώ έχομε μία θέσιν βασικά πλατωνικήν, γενικότερα δε φιλοσοφικήν. Είναι η άναρχος ύλη των φιλοσόφων. Μη νομίσετε δε ότι αυτά που θα πούμε και παρακάτω και τώρα ότι θα ήταν πράγματα τα οποία δεν θα μας ενδιέφεραν, θα είχαν απλώς μουσειακήν αξίαν, ιστορικήν αξίαν. Όχι. Πάρτε ένα σύγχρονο λεξικό, φερειπείν «Το μικρό φιλοσοφικό λεξικό» του Ρόζενταλ, είναι υλιστικόν, θα δείτε μέσα εκεί, πηγαίνετε στο λήμμα «ύλη» και θα δείτε τι γράφει. Τι; Αυτά τα οποία λέει εδώ η Σύνοδος. Εκείνο που έλεγαν και οι παλαιοί φιλόσοφοι. Ότι «η ύλη είναι άναρχος. Υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει. Χωρίς αρχή και χωρίς τέλος». Το προσέξατε; 

     Ή ακόμη ότι «η ύλη είναι συνάναρχος με τον Δημιουργόν. Άναρχος ο Δημιουργός, ο Θεός, άναρχος και η ύλη. Συνεπώς δύο ξεχωριστά πράγματα. Άλλο ο Δημιουργός –θα δείτε τώρα τι είναι αυτός ο Δημιουργός- και άλλο πράγμα είναι το σύμπαν, η ύλη, ή οι ιδέες». Εδώ που λέει «καί τάς δέας» πρόκειται περί των ιδεών του Πλάτωνος. Ποιος δεν έχει ακούσει για τις ιδέες του Πλάτωνος; Τι ήσαν οι «ιδέες» του Πλάτωνος; Τρία σημεία. «Εδώ είναι ο Θεός. Προσέξτε, είναι επίκαιρα θέματα αυτά. Πάντοτε επίκαιρα. Εδώ είναι ο Θεός. Εδώ είναι η άναρχος ύλη, την οποία δεν εδημιούργησε ο Θεός, απλώς είναι συνάναρχος με τον Δημιουργόν και εδώ σε ένα τρίτο σημείο είναι οι ιδέες. Οι ιδέες είναι τα πρότυπα των όντων. Τα πρότυπα των όντων. Δηλαδή τι υπάρχει μέσα στη φύσιν; Το λουλουδάκι; Το κρινάκι; Έχει το πρότυπό του, την ιδέα του, στον ουρανό. Πού είναι οι ιδέες; Στον ουρανό! Ο άνθρωπος; Ο άνθρωπος  έχει το πρότυπό του στον ουρανό! Ο σκύλος; Έχει το πρότυπό του στον ουρανό. Ο σκύλος; Έχει το πρότυπό του στον ουρανό». Αυτά τα πρότυπα, στη γλώσσα του Πλάτωνος λέγονται ιδέες.

    Τι κάνει λοιπόν τώρα ο Θεός; «Ο Θεός αντιγράφει τις ιδέες και φτιάχνει τα όντα στη φύση. Εκ της υπαρχούσης ύλης! Αλλά τι κάνει τότε ο Θεός; Δεν είναι Δημιουργός εκ του μη όντος. Αλλά είναι… ούτε καν Δημιουργός. Αλλά είναι απλώς διακοσμητής...». Να το καταλάβετε. Πηγαίνω στην αγορά και αγοράζω ζωγραφικούς πίνακες, έπιπλα, μπιμπελό, ό,τι θέλετε. Τα φέρνω από την αγορά. Δεν τα έφτιαξα εγώ. Και στολίζω το σπίτι μου. Κατά τον Πλάτωνα, ο Θεός δεν είναι Δημιουργός. Είναι διακοσμητής.

    Ακόμα, βλέπομε εδώ να αναφέρεται η αϊδιότης της ύλης. Αλλά και το αμετάβλητο της ύλης. Όλα αυτά, σας είπα, θεωρίες Πλατωνικές. Τι θα πει αϊδιότης; Είναι εκείνο που δεν έχει αρχή, ούτε τέλος. Τι θα πει αιώνιον; Αυτό που έχει αρχή, αλλά δεν έχει τέλος. Ο άνθρωπος είναι αιώνιος. Με την έννοια «σχεν ρχήν», αλλά δεν θα έχει τέλος. Ο Θεός δεν είναι αιώνιος. Καταχρηστικώς, θα μου το πείτε αυτό, πάμπολλες φορές χρησιμοποιείται η λέξις αιώνιος, και στις ευχές της Εκκλησίας μας κτλ… Καταχρηστικώς χρησιμοποιείται η λέξις αιώνιος. Ο Θεός είναι αΐδιος. Χωρίς αρχήν και χωρίς τέλος.

     Ο πλατωνισμός, πρέπει να σας πω, ότι ταλαιπώρησε την Εκκλησία. Θα έλεγα εκείνο που είπαν κάποτε στην αρχαιότητα: «Φίλος Πλάτων, φιλτάτη λήθεια». Όσοι πήγαμε λίγο στο σχολειό και κάναμε κάποια έργα του Πλάτωνος, μας έμεινε συμπαθέστατος και θαυμάσιος ο Πλάτων. Έτερον εκάτερον. Είναι προ Χριστού. Είναι προ Χριστού. Κι εκείνα που είπε, πάλι καλά. Διότι δεν είχε το φως του Ευαγγελίου. Τώρα ο Χριστιανός δεν χρειάζεται παρά μόνον τη γλώσσα, αν το θέλετε, τη γλώσσα. Εξάλλου, υπάρχει ένα σημείο… που να σας τα πω όλα, το λέει στην 7η Οικουμενική Σύνοδο: Μπορούμε μόνο τη γλώσσα να χρησιμοποιούμε,τα σχήματα, όχι όμως το περιεχόμενον της φιλοσοφίας. Φίλος λοιπόν ο Πλάτων· φιλτάτη η αλήθεια. Και ποια είναι η φιλτάτη αλήθεια; Το Ευαγγέλιον. Έτσι, ταλαιπώρησε την Εκκλησία ο Πλατωνισμός, πώς; Γιατί πολλοί Χριστιανοί ασχολήθηκαν με τον Πλάτωνα και εισήγαγαν ιδέες μέσα εις το δόγμα της πίστεως. Αυτούς όλους τους κατεδίκασε ή καλύτερα, η Εκκλησία, μάλιστα ιδιαιτέρως η 7η Οικουμενική Σύνοδος, για να είμαι ακριβέστερος, επανέλαβε την καταδίκην, κατεδίκασε τις πλατωνικές θεωρίες εις το πρόσωπον του αγαπητού Ωριγένους. Τι κρίμα! Θαυμάσιος ο Ωριγένης. Παρεσύρθη.

      Η απάντησις αν η ύλη, ο κόσμος είναι άνευ αρχής, απαντούμε: Από τον πρώτο στίχο της Αγίας Γραφής: «ν ρχ ποίησεν Θες τν ορανν κα τν γν». Έτσι αρχίζει η Αγία Γραφή. Εκείνο το «ν ρχ» είναι το θεμέλιον του χρόνου· που ύλη και χρόνος τίθενται μαζί. Δεν δύναται να εννοηθεί ο χώρος, που συνίσταται από την ύλη, δεν δύναται να εννοηθεί ο χώρος χωρίς τον χρόνον. Οι μεταβολές της ύλης, αν το θέλετε, και σε στατικές καταστάσεις, μήπως ένα άτομο της ύλης δεν είναι σε φαινομενικώς, στατικήν κατάστασιν; Κάθε άλλο παρά στατικήν κατάστασιν είναι ένα άτομο της ύλης. Είναι σε κατάσταση δυναμικοτάτη. Δυναμικοτάτη… Τι πεδία υπάρχουν εκεί ανάμεσα στον πυρήνα και στο ηλεκτρόνιο, τι… ο Θεός ξέρει. Κι εκείνα τα οποία βρίσκομε και ανακαλύπτομε στα εργαστήριά μας. 

    Λοιπόν, αγαπητοί, χώρος και χρόνος θεμελιώθηκαν μαζί. Άρα λοιπόν η Δημιουργία είναι ένχρονος. Δεν είναι άναρχος. Ιδού η αλήθεια. «ν ρχ ποίησεν Θες τν ορανν κα τν γν.». Τι ρήμα βάζει; «ποίησεν». Ο Θεός είναι άκτιστος. Ο κόσμος είναι κτιστός. Αυτόματα λοιπόν είναι κάτω από τον Θεό η Δημιουργία. Ο Θεός άκτιστος, η Δημιουργία κτιστή. Αυτή είναι η απάντηση της Εκκλησίας.

    Άλλο σημείο: «Τος λέγουσιν τι ν τ τελευταί κα κοιν ναστάσει – και είναι μάλιστα αυτή η θέσις όμορφη, που είχαμε σήμερα και ένα μνημόσυνο και δίνει μία απάντηση, προσέξατέ το-· Τος λέγουσιν -για ΄κείνους που λένε-τι ν τ τελευταί κα κοιν ναστάσει -όταν θα αναστηθούμε όλοι, η κοινή ανάστασις, όλοι θα αναστηθούμε, από τον Αδάμ και την Εύα, μέχρι τον τελευταίο που θα έχει πεθάνει, εκείνοι που θα ζουν, απλώς θα αλλαχθούν, δεν θα περάσουν από τον θάνατον- μεθ’ τέρων σωμάτων ο νθρωποι ναστήσονται κα κριθήσονται, κα οχ μεθ’ ν κατ τν παρόντα βίον πολιτεύσαντο, τε τούτων φθειρομένων κα πολλυμένων». Τι λένε; «Λέγουσιν». Τι λένε; Ότι «με άλλα σώματα», λέει, «θα αναστηθούν. Γιατί αυτά είναι φθειρόμενα κα πολλύμενα. Θα αναστηθούν λοιπόν με κάποια άλλα σώματα». Κι εδώ λέει: «νάθεμα». Θα το δούμε λίγο πιο κάτω το «ανάθεμα». Θα το αναλύσουμε και αυτό λιγάκι. Ότι δηλαδή δεν είναι δεκτό αυτό το οποίο λέγουν οι αιρετικοί.

     Δεν θα πάρουμε άλλα σώματα. Θα είναι τα ίδια σώματα· τα οποία θα ανακαινισθούν. Αλλά τα ίδια. Λέει ο Απόστολος Παύλος στην προς Κορινθίους επιστολή… τι να επιστρατεύσω; Ολόκληρη η Αγία Γραφή είναι γεμάτη. Ιδίως η Καινή Διαθήκη. Και η Παλαιά Διαθήκη. Και η Παλαιά. «Δε γρ τ φθαρτν τοτο (διότι πρέπει το θνητόν. Ποιο; Αυτό. Τούτο. Το δείχνει. Τούτο. Τούτο. Τούτο. Όχι κάποιο άλλο σώμα) νδύσεσθαι φθαρσίαν, κα τ θνητν τοτο νδύσεται θανασίαν». Αυτό το σώμα θα ντυθεί- ακούτε το ρήμα- νδύσεσθαι, θα ντυθεί, λέει, και την αφθαρσίαν και την αθανασίαν. Αυτό το ίδιο

     Ακόμη λέει ο Απόστολος Παύλος στην Β΄ προς Κορινθίους επιστολή του -το πρώτο που σας είπα είναι στην Α΄προς Κορινθίους. Ολόκληρο κεφάλαιο, το 15ο κεφάλαιο αναφέρεται στα θέματα αυτά από τον Απόστολο Παύλο. «Τος γρ πάντας μς φανερωθναι δε μπροσθεν το βήματος το Χριστο -όλοι θα σταθούμε στο βήμα του Χριστού, αφού αναστηθούμε- να κομίσηται καστος –για να πάρει ο καθένας– τ δι το σώματος  πρς πραξεν, ετε γαθν ετε κακόν». Για να πάρει την απολαβή του. Με το σώμα του. Αυτό που έζησε. Και με το οποίον πραγμάτωσε, είτε το αγαθόν, είτε το κακόν. Λέει ο άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων: «Στάθηκες αγνός; Θα πάρεις την αμοιβή σου. Στάθηκες πόρνος; Θα πάρεις την καταδίκη σου». Γι΄αυτό λέει στην Α΄ προς Κορινθίους ότι: «Πν μάρτημα ἐὰν ποιήσ νθρωπος κτς το σώματός στιν», λέει ο απόστολος Παύλος, « δ πορνεύων ες τ διον σμα μαρτάνει».  Και συνεπώς, λέγει, δ Κύριος –ο Θεός Πατήρ, δηλαδή- γειρε τον Υόν κα μς ξεγερε δι τς δυνάμεως ατο». «Κα μς»: ώστε θα μείνει η ουλή ανεξάλειπτος πάσης αμαρτίας επί του σώματος και δη της ανηθικότητος. Η ουλή αυτή μόνον έναν τρόπο έχει να εξαφανιστεί. Με τη μετάνοια και την εξομολόγηση. Πέρασες στην άλλη ζωή; Τελείωσε. Θα αναστηθεί το σώμα σου με τις ουλές της αμαρτίας. Και συνεπώς θα κριθείς ακατάλληλος για την βασιλείαν του Θεού. 

     Αγαπητοί μου είναι κάτι καταπληκτικό πράγμα. Εδώ λοιπόν τι θέλει να μας πει; Θέλει να μας πει ότι τα πράγματα έτσι έχουν. Δεν θα είναι κάποιο άλλο σώμα, αλλά θα είναι ένα, θα είναι το ίδιο που θα γίνει καινούριο, άφθαρτο και αθάνατον. Μάλιστα αγανακτεί ο απόστολος Παύλος με τους Κορινθίους που πίστευαν… να, κάτι τέτοια αιρετικά και λέγει, τους γράφει: «γνωσίαν γρ Θεο τινες χουσι· πρς ντροπν μν λέγω». Μερικοί έχουν αγνωσίαν Θεού. Αγνοούν τη δύναμη του Θεού. Τι σας είπα προηγουμένως; Τι θα πει αίρεσις; Η λογική ερμηνεία του δόγματος. Εδώ με τη λογική τους λένε: «Πώς είναι δυνατόν, αυτό το σώμα που έγινε χώμα να αναστηθεί;». Είδατε; Κι αμέσως εισάγουν την θεωρίαν:  «Δεν είναι δυνατόν. Κάποιο άλλο σώμα θα είναι». Αμέσως μπαίνει η αίρεσις. Και τι λέει ο Απόστολος Παύλος; «Μερικοί», λέει, «από σας, έχουν αγνωσίαν Θεού. Αγνωσίαν σε τι; Δεν ξέρουν ποιος είναι ο Θεός, ούτε τη δύναμή Του. Και το λέγω για ντροπή σας», γράφει ο Παύλος στο 15ο κεφάλαιο Α΄ Κορινθίους.

     Και κάτι ακόμα. Δυστυχώς πέρασε η ώρα. Τι άλλο να πει κανείς; «Τος δεχομένοις τι τε προΰπαρξίς στι τν ψυχν, κα οκ κ το μ ντος τ πάντα γένετο, κα παρήχθησαν, τι τέλος στ τς κολάσεως ποκατάστασις αθις τς κτίσεως, κα τν νθρωπίνων πραγμάτων. νάθεμα!». Εκείνοι που υποστηρίζουν ότι προϋπάρχουν οι ψυχές… – και αυτό πλατωνική θεωρία. «Αφού είπαμε ότι ο Θεός δεν είναι Δημιουργός. Κάπου οι ψυχές προϋπάρχουν, άναρχες και αυτές και αΐδιες. Παίρνει λοιπόν ο Θεός μία ψυχή, από κάποια… αποθήκη Του- ας μου επιτραπεί η έκφρασις- και την βάζει μέσα σε ένα σώμα… Παίρνει άλλη και την βάζει μέσα σε ένα άλλο σώμα…». Αυτό λέγεται προΰπαρξις των ψυχών. Είναι, αν θέλετε να το επεκτείνουμε, όπως και οι Ανατολικές θρησκείες, με μετεμψυχώσεις και δεν ξέρω τι και όλα αυτά τα παραμύθια, πραγματικά παραμύθια. «Και ότι δεν είναι εκ του μη όντος· ότι «κα οκ κ το μ ντος τ πάντα γένετο, κα παρήχθησαν»· «τι τέλος στ τς κολάσεως…- δυστυχώς τρέχει ο χρόνος- ότι υπάρχει τέλος στη κόλαση. Η κόλαση τελειώνει». Και ο Ωριγένης το έλεγε αυτό. Πάλι λογική: «Είναι δυνατόν ο Θεός, ο αγαθός Θεός να βασανίζει δεν βασανίζει ο Θεός, μόνοι τους διαλέγουν την κόλαση οι άνθρωποι – εις τους αιώνας των αιώνων; Χωρίς ποτέ λήξη; Είναι δυνατόν ποτέ;». 

     Και μιλούν ακόμα για αποκατάσταση των πάντων. Θα πει «έχομε καινούρια πράγματα, καινούριους κόσμους και θα είναι οι κόσμοι αυτοί, όπως και οι προηγούμενοι». Πλατωνικές θέσεις, ξαναλέγω. Τα πάντα έγιναν εκ του μη όντος, δηλαδή εκ του μηδενός. Η κόλασις είναι αιώνιος. Διότι βρίσκομαι εκεί εις το 25ο κεφάλαιο στον Ματθαίο, που λέγει: «Αυτοί θά πέλθουν ες ζωήν αώνιον, οἱ δέ μαρτωλοί  ες κόλασιν αώνιον». Εάν λοιπόν, στο ίδιο χωρίο, από τον αυτόν συγγραφέα χρησιμοποιείται η λέξις «αιώνιος» τότε, εάν η λέξις «αιώνιος» για την κόλασιν είχε σχετικόν χαρακτήρα, τότε θα πρέπει σχετικόν χαρακτήρα να έχει και η λέξις «αιώνιος» ως προς την βασιλείαν του Θεού. Αυτά είναι η αναίρεσις αυτών των αιρέσεων. Ανάθεμα λοιπόν και αυτοί. 

    Αγαπητοί μου, η γνώσις των θέσεων, όσα αι επτά Οικουμενικαί Σύνοδοι, όπως και αι τοπικαί Σύνοδοι αποφαίνονται, παρέχουν σε μας την ορθόδοξη διδασκαλία. Γι’ αυτό οφείλομε να γνωρίζομε όλες αυτές τις θέσεις. Γιατί; Σήμερα οι ανατολικές θρησκείες έχουν εισβάλλει στην Ευρώπη -και στην Ελλάδα φυσικά- και στην Αμερική. Δηλαδή εις την Δύσιν. Και βλέπετε, ορθόδοξοι Χριστιανοί μας να παρασύρονται σε τέτοια καμώματα. Αιρετικά πέρα για πέρα. Και φιλοσοφικών διαστάσεων. Να γιατί πρέπει να ξέρουμε όλα αυτά. Να γιατί σας είπα προηγουμένως ότι είναι όλα αυτά επικαιρότατα. Όσοι έχετε, αν όχι το Πηδάλιον, που έχει μέσα ό,τι έχει από τας Συνόδους, τοπικάς και Οικουμενικάς, τουλάχιστον το Τριώδιον αν έχετε στο σπίτι σας, ανοίξτε, παρακαλώ, στην Κυριακή των Α΄ Νηστειών, εκεί στο Παράρτημα, ένα Παράρτημα έχει στη σημερινή Κυριακή με τίτλο: «Συνοδικόν της Αγίας και Οικουμενικής Ζ΄(7ης) Συνόδου υπέρ της Ορθοδοξίας» και εκεί θα πάρετε μία μικρή γεύση. Κι εγώ από εκεί τα πήρα διά το πρόχειρον του πράγματος.

   Πρέπει ακόμα να αντιληφθούμε ότι στην αίρεση δεν υπάρχει ούτε το σωστόν ήθος, ούτε η σωστή πίστις, ούτε η σωστή λατρεία του Θεού και συνεπώς δεν υπάρχει η σωτηρία. Δεν υπάρχει η σωτηρία. Η αίρεσις είναι βλασφημία κατά του Θεού. Πώς θα με σώσει λοιπόν ο Θεός; Εάν κινούμαι στην αίρεση, στον χώρο της αιρέσεως; Γι΄αυτό και ο χαρακτηρισμός «νάθεμα»· που θέλει να τονίσει ότι κάθε αιρετικός ή κάθε αίρεση είναι έξω από την Εκκλησία. Όπως και ο όρος «φοριζέσθω». Κοινότατος όρος αυτό. Τι θα πει «φοριζέσθω»; πό και ρίζω. Βγάζω από τα όρια. Αφορίζω. Και συνεπώς δεν ανήκει αυτός ή αυτή η θεωρία ή αυτή η θέσις ή αυτή η ερμηνεία δεν ανήκει στον χώρο της Εκκλησίας. Είναι έξω από τον χώρο της Εκκλησίας. Πίστευε ό,τι θέλεις, άνθρωπε. Αλλά δεν δύνασαι να λες ότι ανήκεις μέσα στην Εκκλησία. Είναι εκείνο που λέει ο απόστολος Παύλος: «Ε τις ο φιλε τόν Κύριον ησον Χριστόν – όποιος δεν αγαπά τον Κύριον Ιησούν Χριστόν τω νάθεμα». Χώρια. Χώρια. Ανάθεμα λοιπόν σημαίνει κάτι που είναι ή οφείλει να είναι χωριστά ως κατηραμένον. Αυτό το «κατηραμένον» θα το βρείτε εις το βιβλίο το Λευιτικόν, στην Παλαιά Διαθήκη 7,26.

      Αγαπητοί. Ορθοδοξία σημαίνει γνησιότης ερμηνείας των θείων γραφών. Πρέπει όμως να συνοδεύεται και με την ορθοπραξία. Ορθώς να πράττομε. Όχι μόνον ορθώς να πιστεύομε. Αυτά τα δυο μας παρέχουν τη σωτηρία. Όσοι όμως εργάστηκαν είτε εις τας Συνόδους, είτε μες τους αιώνες για την Ορθοδοξία μας, όπως και κατ’ επανάληψιν σημειώνεται μέσα εις το Συνοδικόν, αιωνία η μνήμη

 

               ΠΡΟΣ ΔΟΞΑΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ

    και με απροσμέτρητη ευγνωμοσύνη στον πνευματικό μας καθοδηγητή

              μακαριστό γέροντα Αθανάσιο Μυτιληναίο,

μεταφορά της απομαγνητοφωνημένης ομιλίας σε ηλεκτρονικό κείμενο και επιμέλεια:

                             Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος

 

ΠΗΓΕΣ:

 

Μια ματιά στο Συνοδικό της Ζ' Οικουμενικής Συνόδου (π. Αθανάσιος Μυτιληναίος)

Κάθε προδοσία χρειάζεται τον Ιούδα της! Ο Ναυπάκτου Ιερόθεος ο πρώτος που θα εμβολιαστεί.

Κάθε προδοσία χρειάζεται τον Ιούδα της

Κάθε προδοσία χρειάζεται τον Ιούδα της! Ο πρώτος ιεράρχης της Εκκλησίας της Ελλάδος που θα εμβολιαστεί ο Ναυπάκτου Ιερόθεος.

 

Κάθε προδοσία χρειάζεται τον Ιούδα της! Ο Ναυπάκτου Ιερόθεος ο πρώτος που θα εμβολιαστεί.

 

Και τι δεν ζήσαμε από τότε που το μαγικό ραβδάκι του Πάιατ άγγιξε τον Μητροπολίτη Ναυπάκτου…

Και τον αριθμό του Σατανά στο κούτελο του να δούμε, δεν ξέρω αν θα μας προκαλέσει εντύπωση…

Ένα εμβόλιο που αρνούνται να το κάνουν και οι γιατροί, το κάνει ένας «επιστημονικότατος» Επίσκοπος, ώστε να δώσει το …καλό παράδειγμα και να πάρει στο λαιμό του τόσους Χριστιανούς.

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ του info Orthodoxia:

«…Ο μητροπολίτης Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιερόθεος θα είναι ο πρώτος ιεράρχης της Εκκλησίας της Ελλάδος που θα εμβολιαστεί συμβολικά ως εκπρόσωπος της Εκκλησίας.

Ο εμβολιασμός του μητροπολίτη θα ακολουθήσει αυτόν της πολιτειακής, πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας της χώρας και θα πραγματοποιηθεί αύριο στις 5 το απόγευμα στο νοσοκομείο Ευαγγελισμός.

Πρόκειται για μια ιδιαίτερα συμβολική κίνηση από πλευράς Εκκλησίας αφού ο μητροπολίτης Ναυπάκτου προέρχεται από τις τάξεις των παραδοσιακών ιεραρχών με πλούσιο συγγραφικό έργο ενώ είχε διατελέσει και εκπρόσωπος Τύπου της Εκκλησίας κατά τη διάρκεια του πρώτου κύματος της πανδημίας….»

Πάντα θύμιζε την περίπτωση του Νικαίας Βησσαριών ο Ναυπάκτου Ιερόθεος. Ο πρώτος κάποτε από μέγας λατινομάχος έγινε καρδινάλιος. Ο δεύτερος, ενώ για μια περίοδο υπήρξε αγωνιστής και πολύ αγαπητός σε όλους, κατέληξε να παίρνει τον ρόλο του Ιούδα του Ισκαριώτη.

Μήπως θέλετε να ομοιάζετε στον Μητσοτάκη, και όχι στον άγιο Γρηγόριο τον Ε’, Σεβασμιώτατε;

Μήπως θέλετε να ομοιάζετε στον

Μήπως θέλετε να ομοιάζετε στον Μητσοτάκη, και όχι στον άγιο Γρηγόριο τον Ε’, Σεβασμιώτατε;

 

Μπήκε σε καραντίνα ο Μητροπολίτης Φθιώτιδος Συμεών: «Τίθεμαι από σήμερα σε  απομόνωση στο κελί μου» - magdasnews.gr - Newsmag

 

Δήλωσε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Φθιώτιδος από την Ιερά Μονή Αγίας Τριάδος Τραγάνας:

ρεπορτάζ από ρομφαία

” Και μάλιστα εμείς οι χριστιανοί και οι υποτιθέμενοι ευσεβείς χριστιανοί, που κατά κανόνα θεωρούμε ότι είμαστε και πιο καλοί πατριώτες και πιο γνήσιοι πατριώτες, είναι μία ευκαιρία να σταθούμε ενώπιον του σκηνώματος του Αγίου Γρηγορίου Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως του Ε’ και ενώπιον της Αγίας μορφής του και να αναρωτηθούμε με τιμιότητα και με ειλικρίνεια: Αν ζούσαμε στην εποχή του Αγίου Γρηγορίου, θα ήμασταν από αυτούς που θα είχαν κατανοήσει τη στάση, την πολιτική και την ποιμαντική του Αγίου Γρηγορίου; Ή μήπως θα ήμασταν από αυτούς τους υποτιθέμενους γνήσιους και αυθεντικούς χριστιανούς, που θα τον βομβαρδίζαμε, ότι είναι προδότης της πίστεως και της πατρίδος, ότι είναι μειοδότης, θα γεμίζαμε με ψευδώνυμα και ανώνυμα σχόλια το διαδίκτυο, το Facebook, με κριτική, με αναθέματα, με αφορισμούς, με παράπονα, με διαμαρτυρίες, ότι Άγιος Γρηγόριος είναι «πουλημένος» ότι ο Άγιος Γρηγόριος είναι «μέρος του συστήματος»; Διότι δυστυχώς ετσι θα λέγανε οι σημερινοί χριστιανοί, οι δήθεν χριστιανοί του σήμερα, οι ψεκασμένοι χριστιανοί του σήμερα, έτσι θα λέγανε για τον Άγιο Γρηγόριο, ότι αφόρισε την επανάσταση, αυτά που λένε οι άθεοι σήμερα, θα τα λέγανε οι δήθεν ένθεοι εκείνης της εποχής, ότι δήθεν ήταν προδότης, μειοδότης, όργανο της νέας τάξης πραγμάτων, όργανο της παγκόσμιας συνομωσίας».

«Και όμως, ο Άγιος Γρηγόριος υπέγραψε την ελευθερία της πατρίδος με το αίμα του και όχι με τα σχόλια του διαδικτύου και όχι με την βρωμιά, την ανωνυμία και δυσωδία του διαδικτύου ή του κουτσομπολιού των δήθεν χριστιανών και της κατακρίσεως, γιατί η ιστορία έτσι γράφεται από τους μεγάλους ηγέτες και τους μεγάλους άνδρες και όχι από τα ανδρείκελα και όχι από τους δειλούς και τους υποκριτές και φαρισαίους που κρύβονται πίσω από την ανωνυμία και μπήγουν μαχαιριές εναντίον των ηγετών τους και εναντίον των ανθρώπων που φέρουν την ευθύνη πάνω τους. Διότι μονάχα όποιος έχει ευθύνη διοικήσεως και διαχειρίσεως, μονάχα αυτός μπορεί να ξέρει τι σημαίνει να σηκώνει τον Σταυρό της ηγεσίας, της ποιμαντορίας και της πατριαρχίας του Γένους και ο Άγιος Γρηγόριος υπέγραψε με το αίμα της καρδιάς του και με το αίμα της ψυχής του, υπέγραψε την ελευθερία της πατρίδος και του οφείλουμε ευγνωμοσύνη, αλλά συγχρόνως του οφείλουμε και συγγνώμη και οφείλουμε η μετάνοιά μας να είναι έμπρακτη και να την αποδείξουμε σήμερα, που και σήμερα δοκιμάζονται και θα δοκιμαστούν και τα εθνικά μας θέματα και οι σχέσεις μας με την Τουρκία και οι σχέσεις μας με τον υπόλοιπο κόσμο, όχι με ψεύτικες κραυγές και όχι με λόγια μεγάλα αλλά με υπευθυνότητα, με σύνεση και με διάθεση αυτοθυσίας.

Ο Άγιος Γρηγόριος δεν θυσίασε άλλους, όπως κάνουμε εμείς οι δήθεν χριστιανοί. Τι κάνουν οι δήθεν αυστηροί χριστιανοί του σήμερα; Δολοφονούν χαρακτήρες, δολοφονούν πρόσωπα κατηγορώντας, χαρακτηρίζοντας, βάζοντας ταμπέλες. Θυσίασε τον εαυτό του ο Άγιος Γρηγόριος. Αυτό κάνει ο αληθινός πατριώτης και ο γνήσιος πατριώτης και ο γνήσιος χριστιανός και ο γνήσιος Έλληνας, θυσιάζει εαυτόν υπέρ της πίστεως και της πατρίδος και δεν θυσιάζει τους άλλους και δεν θυσιάζει την ενότητα και δεν δηλητηριάζει συνειδήσεις και καρδιές. Είναι λοιπόν ευκαιρία που μας δίνεται 200 χρόνια μετά, που έρχεται η ώρα να χαράξουμε την δική μας πορεία, με ποιον τρόπο θα πορευτούμε και πως θα σταθούμε στο αύριο».


 

Χρειάζεται να γίνει κάποιο ιδιαίτερο σχόλιο;

Να ονομάζει ΙΕΡΑΡΧΗΣ τους πιστούς ΨΕΚΑΣΜΕΝΟΥΣ; Να βάζει τις δικές τους περιπτώσεις (που αναγνώρισαν σχισματικούς ως κανονικούς, δέχτηκαν αιρετικούς, συναγελάζονται με πολιτικούς, απολύμαναν του ναούς, φόρεσαν φίμωτρα στους πιστούς – πρόετρεψαν τους πιστούς σε εμβολιασμούς από εκτρωμένα έμβρυα) δίπλα στην μορφή του αγίου Γρηγορίου του Ε’;

Δηλαδή, τι πρέπει να κάνουν οι Χριστιανοί σήμερα; Να τα καταπιούν όλα αμάσητα; Να αφήσουν τους Ιεράρχες να κάνουν την «δουλειά» τους και στο τέλος να μην υπάρχει Ορθοδοξία στην Ελλάδα; Ποιο είναι το επόμενο στάδιο Σεβασμιώτατε; Να μας ενώσετε με τους Παπικούς; Τότε θα μπορούμε να μιλήσουμε ή θα πρέπει να σιωπήσουμε ένεκα της … «αγάπης»;

Θα μπορούσε κανείς να γράψει πολλά, αλλά θα αρκεστεί σε αυτό:

Ο Τριαδικός Θεός να σας ελεήσει, Σεβασμιώτατε. 


Χρήστος Βλαμάκης  

 

ΟΡΘΟΠΡΑΞΙΑ

 

Ἕως πότε δυσί κυρίοις δουλεύοντες;

Ἕως πότε δυσί κυρίοις

Ἕως πότε δυσί κυρίοις δουλεύοντες;

του Νεκτάριου Δαπέργολα

Διδάκτορος Ἱστορίας


      Ὅσα ἔγιναν τό βράδυ τοῦ Μ.Σαββάτου, ἔθεσαν μία ἀκόμη πολύ χαρακτηριστική ψηφίδα στό ἀποτρόπαιο ψηφιδωτό πού κατασκευάζεται ἐδῶ καί πολλά χρόνια (ὑπό τό κράτος τῆς οἰκουμενιστικῆς λαίλαπας), ἀλλά ἡ κατασκευή του ἔχει πια τόσο πολύ προχωρήσει, ὥστε ἡ ἕως πρότινος θολά ὁρατή ἀκόμη εἰκόνα νά γίνεται πλέον ἀντιληπτή ἀπό σχεδόν ὅλους. Ἤ τουλάχιστον, ἀπό  ὅλους τούς δυναμένους (καί κυρίως βουλομένους) ὁρᾶν.

       Ὁ λόγος προφανῶς γιά τήν ἀλλαγή τῆς ὥρας τῆς Ἀναστάσεως, πού δέν εἶναι φυσικά μία ἀπλή ἀλλαγή ὥρας (καί πρωτίστως ἀλλαγή ἡμέρας), ἀλλά μία ἀκόμη ἐνέργεια βλασφημίας καθώς καί κατάφωρης δογματικῆς ἐκτροπῆς, μία ἀπό τίς πολλές πού βιώνουμε ἐδῶ καί καιρό, καί γιά τήν ὁποία ὑπεύθυνοι εἶναι ἔνα ἀμφιφανῶς ἀντίχριστο πολιτικό καθεστώς και μία ἐπίσης ἀμφιφανῶς προδοτική ἐκκλησιαστική ἡγεσία. Μέ τήν κύρια εὐθύνη ὅμως νά βαραίνει κατά την ἄποψή μου κυρίως (καί πάλι) τή δεύτερη. Γιατί γιά τό ποιον καί τίς προθέσεις τοῦ Καίσαρα οὔτε αὐταπᾶτες μπορεῖ νά ὑπῆρχαν, οὔτε ἀμφιβολίες. Ἡ Ἱεραρχία μας ὅμως θά μποροῦσε, ἄν ἤθελε, νά ἀντιτάξει οὐσιώδη λόγο ἀντιρρήσεως καί πνεῦμα ἀντιστάσεως ἀπέναντι στό καθεστώς – καί ἥδη ἀπό τήν περσινή ἄνοιξη τό ἔχουμε πολλές φορές ξαναγράψει ὅτι σέ μιά τέτοια περίπτωση τίποτε ἀπό ὅλα αὐτά πού ζοῦμε ἐδῶ και ἕνα χρόνο, δέν θά εἶχε γίνει. Τίποτε ἀπό ὅλο αὐτό τό αἶσχος μέ τούς κλειδωμένους καί ἀπολυμασμένους ναούς, τίποτε ἀπό αὐτό τό συνεχές κουτρουβάλιασμα στόν κατήφορο τῶν συνεχῶν ὑποχωρήσεων σέ θέματα ὁλοένα καί πιό οὐσιώδη, τίποτε ἀπό τή συνεχῆ ἀπώθηση τῶν δῆθεν κόκκινων γραμμῶν ὅλο καί πιό πέρα. Σέ βαθμό πού νά μήν ὑπάρχει κανένα ὅριο πιά. Σέ βαθμό πού καί τίς ὁποιεσδήποτε ἀπομείνασες διαβεβαιώσεις περί δῆθεν μή διαπραγματεύσιμων ζητημάτων (ὅπως π.χ. ἡ Θεία Κοινωνία), τά ὁποῖα βρίσκονται πέρα ἀπό τό «κατ’ οἰκονομίαν», ἐλάχιστοι ἀφελεῖς νά μποροῦν νά τίς παίρνουν πλέον ἀκόμη στά σοβαρά.

      Ἐπειδή ὅμως δεν εἴμαστε ἅπαντες αἰθεροβάμονες, δέν ἐννοοῦμε προφανῶς ὅλη τήν Ἱεραρχία. Δεν ἐννοοῦμε κἄν  τό μεγαλύτερο κομμάτι της. Δέν πάει λοιπόν σέ αὐτούς τό «ἄν ἤθελε». Εὐτυχῶς ἤ δυστυχῶς, εἶναι γνωστά τά τεράστια προβλήματα που ταλανίζουν τη διοικοῦσα Ἐκκλησία μετά ἀπό τόσες δεκαετίες ἐκκοσμίκευσης καί εὐρύτερης κατάπτωσης, γνωστές οἱ σχέσεις πολλῶν ἐπισκόπων (καί ἀνερχόμενων ἀρχιμανδριτῶν) μέ στοές, γνωστές οἱ εὐρύτερες παθογένειες τοῦ πάση θυσία καριερισμοῦ ἀπό ἀρκετούς ἀνθρώπους πού φοροῦν ράσο ἀλλά δέν πιστεύουν σέ τίποτε ἄλλο, γνωστό ὅτι κάποιοι «κρατοῦνται» μέ διάφορα ζητήματα καί ἐκβιάζονται, γνωστά καί πολλά ἀκόμη. Γνωστό συνεπῶς (ἀπέναντι σέ αὐτό τό «ἄν ἤθελε») καί τό ὅτι ὄντως μία μεγάλη μερίδα ἐξαρχῆς δέν ἤθελε.

      Εἰδικά ὅμως τό παρόν κείμενο δέν ἀναφέρεται σέ αὐτούς. Αὐτοί δέν εἶναι ἐξάλλου «δυσί κυρίοις δουλεύοντες». Γιατί αὐτοί, παρά τά φαινόμενα καί πάρα τά ὅσα διακηρύττουν, εἶναι ὑπηρέτες σέ ἕνα ἀποκλειστικά καί πολύ συγκεκριμένο ἀφεντικό. Καί αὐτοί ἤδη «ἀπέχουσιν τόν μισθόν αὐτῶν». Ὑπάρχουν ὅμως καί οἱ ἄλλοι. Λιγότεροι μέν, ἀλλά γνωρίζουμε ὅτι ὑπάρχουν, σέ ὅλη τήν Ἑλλάδα. Καί δέν εἶναι μόνο κάποιοι λίγοι ἐπίσκοποι, ἀλλά καί (πολύ περισσότεροι) ἱερεῖς καί λαϊκοί ἀκόμη. Αὐτοί πού δεν συμφωνοῦν μέ ὅλα αὐτά, αὐτοί πού θλίβονται καί ἴσως καί νά πονοῦν μέ ὅλη αὐτή τήν προδοσία, αὐτοί πού ἔχουν ἀκόμη κάτι μέσα τους. Ἀλλά πού φοβοῦνται ἀκόμη νά μιλήσουν, δεν ἀποφασίζουν νά «ἐκτεθοῦν», διστάζουν νά ἀκολουθήσουν τούς ἀπειροελάχιστους πού ἀπέμειναν πλέον μόνο νά ἀντιδροῦν ἀνοιχτά καί ὁμολογιακά, παραμένουν ἐγκλωβισμένοι σέ ψευτοδιλήμματα, βραχυκυκλωμένοι στήν ἀνακολουθία μεταξύ καλῶν προθέσεων καί κακῶν ἐπιλογῶν, ἐνίοτε ἴσως καί σχιζοφρενικά μπερδεμένοι ἀπό τίς δύο βάρκες πού ἐπέλεξαν ταυτόχρονα νά πατοῦν. 

      Ὅμως θα πρέπει νά τό ξεκαθαρίσουμε, ὅσο κι ἄν ἀκούγεται σκληρό. Οἱ καλές προθέσεις, ὅταν μένουν μόνο προθέσεις, στρώνουν ἀπλῶς τόν δρόμο πρός τήν Κόλαση. Δέν γίνεται νά τά ἔχεις καλά μέ ὅλους. Δέν γίνεται νά ἀναλίσκεσαι ἐς ἀεί σέ ἰσορροπισμούς. Ὄταν ἐπιμένεις νά πατᾶς σέ δύο βάρκες, εἶναι νομοτελειακά βέβαιο ὅτι κάποτε θά καταποντιστεῖς. Κάποια στιγμή θά πρέπει ἐπιτέλους νά ἐπιλέξεις μέ ποιούς θα πᾶς καί ποιούς θά ἀφήσεις. Καί εἰδικά σέ μία τέτοια κρίσιμη πλέον φάση, ὅπου ἡ ἀνάγκη γιά πραγματική ὁμολογία Χριστοῦ (ἔργοις ὅμως, ὄχι ἀπλῶς λόγοις) εἶναι πιά τόσο ἐπιτακτική καί ὅπου περισσότερο ἀπό κάθε ἄλλη φορά «ὁ σιωπῶν δοκεῖ συναινεῖν». Δέν μίλησαν γιά τήν οἰκουμενιστική πληγή, πού εἶναι ἐπί τόσα χρόνια χαίνουσα καί βαριά κακοφορμισμένη. Δέν μίλησαν γιά τό Οὐκρανικό. Δεν μίλησαν γιά τό κλείδωμα τῶν ναῶν, χωρίς ἀπολύτως κανένα σοβαρό λόγο (αὐτό δέν συνέβη ἄλλωστε ποτέ ἀκόμη καί σέ πραγματικά φονικές πανδημίες, πού οὐδεμία σχέση ἔχουν μέ τή σημερινή διαστροφικά ὑπερδιογκωμένη πραγματικότητα). Δέν μίλησαν, ὅταν κάποιοι ἐπινόησαν μία ὁλόκληρη ψευτοθεολογία τῆς μάσκας καί τοῦ…dettol, γιά νά δικαιώσουν τήν πτώση τους. Δεν μίλησαν οὔτε και προχτές, μέ τή νέα ψευτοθεολογία τῆς…διημέρου ’Αναστάσεως. Ἐπιτέλους, πότε θα μιλήσουν; 

     Καί τό πιό τραγικά εἰρωνικό εἶναι βέβαια ὅτι γίνονται ἔνοχοι ὅλης αὐτῆς τῆς ἀφωνίας και ἀπραξίας, ἀκόμη καί «μηδενός διώκοντος». Ποιός θά τούς ἐξανάγκαζε ἄραγε σέ πλήρη συμμόρφωση πρός τήν κάθε ἀνεκδιήγητη ἐγκύκλιο σάν κι αὐτές πού βγάζει ἐδῶ καί μῆνες ἡ διαδικτυακή παρέα πού συνέρχεται μέσω…zoom (εἰς τύπον δῆθεν τῆς Ἱερᾶς Συνόδου); Ποιός θά τούς τιμωροῦσε, ἄν ἔλεγαν ἐπιτέλους στή ζωή τους καί ἕνα ΟΧΙ (σάν κι αὐτά δηλαδή ἀπό τά ὁποῖα ἀποκλειστικά γράφεται ἡ Ἱστορία); Ποιός θά τούς δίωκε, ἄν ἐπέλεγαν ἔστω πρό ὁλίγων ἡμερῶν νά ἀρνηθοῦν τό νά τιναχτεῖ στόν ἀέρα ἡ Ἱερά Παράδοση 2.000 ἐτῶν ὡς πρός τήν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου; Ποιός τιμώρησε δηλαδή τόσες καί τόσες ἐνορίες σέ ὅλη τήν Ἑλλάδα, πού ἀρνήθηκαν νά συμπράξουν στή νέα βεβήλωση καί ἑόρτασαν κανονικά τά μεσάνυχτα ἤ ἔστω νωρίς τό πρωί τῆς Κυριακῆς; Γιατί πρέπει κάποιοι νά εἶναι τόσο τρομακτικά ὑπάκουοι καί πειθήνιοι, γιατί πρέπει ἐνίοτε νά γίνονται ἀκόμη καί «βασιλικότεροι τοῦ βασιλέως» – καί δή (τό ἐπαναλαμβάνω) «μηδενός διώκοντος»; Καί σέ καιρούς μάλιστα πού τό καθῆκον τους ὡς πνευματικῶν ποιμένων δέν εἶναι ἡ προστασία τῶν πιστῶν ἀπό πρόστιμα ἤ ἀπό τή σωματική ἔκθεση σέ ἄκρως ἀμφισβητούμενες ἀσθένειες, ἀλλά ἡ προστασία τῶν ψυχῶν ἀπό τή βλασφημία, τήν πλάνη καί τήν αἵρεση. Καί ἕνα καθῆκον βέβαια πού θά ὄφειλαν νά τό πράξουν, ἀκόμη καί «πολλῶν διωκόντων». Γιατί οἱ καιροί αὐτό πλέον ξεκάθαρα ἀπαιτοῦν.

     Και οἱ καιροί εἶναι καιροί ἀποκαλύψεων καί κοσκινίσματος. Θα τό ποῦμε καθαρά: ὅσοι λένε πώς εἶναι ζωντανοί (ἐπίσκοποι, ἱερεῖς καί λαϊκοί), δέν ἀρκεῖ πλέον νά τό λένε ἀπό μέσα τους. Ἀρκετά ἔπαιξαν ἔστω καί ἀπρόθυμα τό παιχνίδι τοῦ συστήματος (μέ τήν ἀδράνεια, τή φοβικότητα, τή ραθυμία τους). Ἀρκετά ἔμειναν στή σκιά, μήπως καί κάποιοι τούς ἀποκαλέσουν ψεκασμένους καί…ταλιμπάν ἤ μήπως δυσαρεστηθεῖ κάποιος πατριάρχης, ἀρχιεπίσκοπος ἤ ἄλλος ἀπό τό (πολιτικό καί ἐκκλησιαστικό) καθεστώς. Ἀρκετά κρύφτηκαν πίσω καί ἀπό προφάσεις, ὅπως ἡ ἐπίκληση τῆς δῆθεν ἀδυναμίας καί ὁλιγαριθμίας τους ἀπέναντι στήν ἰσχύ τῶν πολλῶν ἤ ὅπως ἡ παντελῶς ἐκείνη ἀθεολόγητη ἀνοησία τῆς ὑπακοῆς σέ ἐκκλησιαστικά ἀνωτέρους (κι ἄς εἶναι ἀπολύτως δεδομένο καί ξεκάθαρο ὅτι ἀπροϋπόθετος ὑπακοή οὔτε νοεῖται οὔτε ὑφίσταται βάσει καμίας πατερικῆς παρακαταθήκης, καμίας ἐκκλησιαστικῆς Παράδοσης, κανενός Ἱεροῦ Κανόνα). 

     Ὅσοι λένε λοιπόν πώς εἶναι ζωντανοί, ὅσοι λένε πώς νοιάζονται καί θλίβονται, δέν ἀρκεῖ πιά νά τό λένε ἀπό μέσα τους ἤ ἔστω διά ψιθυρισμῶν στόν στενό τους περίγυρο. Κάποια στιγμή θά πρέπει ἐπιτέλους καί νά τό φωνάξουν. Καί ἀμέσως μετά θά πρέπει καί νά τό ἀποδείξουν. Οἱ καιροί ἀπαιτοῦν πράξεις. Τίς ἀναμένουμε…

Ἕως πότε δυσί κυρίοις δουλεύοντες;

Ετοιμάζει κυρώσεις εναντίον του Μητροπολίτη Μόρφου, ο αρχιεπίσκοπος Κύπρου!

κυρώσεις εναντίον του Μητροπολίτη Μόρφου

Ετοιμάζει κυρώσεις εναντίον του Μητροπολίτη Μόρφου, ο αρχιεπίσκοπος Κύπρου!

 

 

Φοβερό και τρομερό είναι το μένος των αντίχριστων δυνάμεων εναντίον του Μητροπολίτη Μόρφου. Ας προσευχόμαστε όλοι, ώστε ο Τριαδικός Θεός να τον ενισχύσει σε αυτή τη μεγάλη μάχη….

 

youtube

Δύο Αμφιλόχιοι για τον Ν. Καζαντζάκη. (23.09)

Καζαντζάκη

Δύο Αμφιλόχιοι για τον Ν. Καζαντζάκη.

Δύο Αμφιλόχιοι για τον Ν. Καζαντζάκη. (23.09)

Χρήστος Βλαμάκης για το orthopraxia.gr – Χανιά Κρήτης


Παρατηρεί, κανείς σήμερα ότι οι απλοί Χριστιανοί, όπως και οι εκκλησιαστικοί άρχοντες, γοητεύονται πάρα πολύ από την επιστήμη, την λογοτεχνία, τους δικαστές και τους ακτιβιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και γενικότερα από τον Ουμανισμό και τις ακατάσχετες μπουρδολογίες. Και είναι φαίνεται πολύ «μπανάλ» να ασχολείται κανείς με αυτούς τους «παλιοκαλόγερους», με τα μπαλωμένα ρουχαλάκια και τα λεγόμενα τους. Τους εξαντλήσαμε και τι μας έμεινε; Ο Νίκος Καζαντζάκης, ο μοντέρνος, ο κοσμογυρισμένος.

Βγαίνουν, λοιπόν, κατά καιρούς διάφοροι επίσκοποι και γράφουν και τιμούν και θαυμάζουν τον Νίκο Καζαντζάκη, αλλά φαίνεται πως ο μεγαλύτερος λάτρης και θαυμαστής του είναι ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κισάμου και Σελίνου κ.κ. Αμφιλόχιος. Τον θεωρεί μάλιστα και παρεξηγημένο, αλλά και μεγάλο (με αυτόν άλλωστε, άλλοτε ανοίγει και άλλοτε κλείνει τα κείμενα του)

Και με αφορμή το τελευταίο του κείμενο στην Ρομφαία, παραθέτω αυτά τα οποία έγραψε και γράφει για τον Νίκο Καζαντζάκη.

….Αναζητώ και, νομίζω, βρίσκω την απάντηση στα λόγια του μεγάλου Ν. Καζαντζάκη: «Ν΄ αγαπάς την ευθύνη, να λες εγώ, εγώ μονάχος μου θα σώσω τον κόσμο. Αν χαθεί, εγώ θα φταίω»… (romfea.gr / 22/09 – “Άδειασε η Ψυχή μας;”)

 

….Απαντώ με τα λόγια ενός μεγάλου και τόσο παρεξηγημένου Έλληνα και Κρητικού, του Νίκου Καζαντζάκη: «Το πρώτο σου χρέος, εκτελώντας τη θητεία σου στη ράτσα, είναι να νιώσεις μέσα σου όλους τους προγόνους. Το δεύτερο, να φωτίσεις την ορμή τους και να συνεχίσεις το έργο τους. Το τρίτο σου χρέος, να παραδώσεις στο γιό τη μεγάλη εντολή να σε ξεπεράσει», «Να αγαπάς την ευθύνη να λες εγώ, εγώ μοναχός μου θα σώσω τον κόσμο. Αν χαθεί εγώ θα φταίω»…. (romfea.gr -“Έλληνες αφυπνιστείτε” 01/03)

 

 

Και είναι να απορεί κανείς. Τόσο πολύ άραγε τον παρεξηγήσαμε;  Τόσο μεγάλος ήταν, ώστε να μην υπάρχουν αναφορές σε αγίους και να υπάρχουν στα γραπτά του Καζαντζάκη; Ήταν άραγε κανείς καλός και άγιος Χριστιανός ο συγγραφέας; Μήπως έκαναν λάθος και ο άγιος Παϊσιος, ο π. Αυγουστίνος Καντιώτης και  ο π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος και τόσοι άλλοι γεροντάδες και όσιοι που ούτε θέλανε να ακούνε για το πρόσωπο αυτό;

Και θα πει κανείς πως αυτά που είπαν οι προαναφερθέντες πατέρες είναι, λίγο-πολύ, γνωστά.. Όμως, ο πολύς  κόσμος, δεν γνωρίζει ότι ένας άλλος Αμφιλόχιος, ο άγιος Αμφιλόχιος Μακρής είχε κάποτε εκδώσει και βιβλιαράκια, ώστε να προφυλάξει τους πιστούς από τέτοια επικίνδυνα φαινόμενα. Και όπως φαίνεται εκείνος ήταν που αποστρεφόταν πιο πολύ απ’ όλους τις πράξεις και τα γραπτά του Κρητικού συγγραφέα.

Και έτσι, κατά τα φαινόμενα, ο επίσκοπος Αμφιλόχιος θα πάρει την απάντηση από έναν άγιο Αμφιλόχιο, τον Αμφιλόχιο Μακρή της Πάτμου.

Τι αναφέρει εκείνος, σε ανέκδοτες επιστολές του, περί του μικρού εκείνου βιβλίου και του Νίκου Καζαντζάκη;

…Ὅσον γιὰ τὰ βιβλία (περί) τοῦ Καζαντζάκη πρέπει νὰ διαδοθοῦν. Ἐγὼ , χάριν τοῦ Χριστοῦ μας, ποὺ τόσον διαβολικῶς αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος ἐβλασφήμησε, ὅσον οὐδεὶς τῶν θνητῶν, ἀνέλαβα τόσον κόπον, καθὼς καὶ ὁ π. Παῦλος. Διότι ὁ Καζαντζάκης εἶναι αὐτὸς ὁ Σατανᾶς ἐνσαρκωμένος ὡς Καζαντζάκης, καὶ πρέπει ὅλοι οἱ Χριστιανοὶ νὰ τὸν ἀποκηρύξουν…

Ἐν Πάτμῳ τῇ 25 Ἀπριλίου 1957

 

…Εὐχαριστῶ πολὺ διὰ τὸν κόπον ποὺ κάματε γιὰ τὴν διάδοσιν τοῦ μικροῦ βιβλίου. Λυποὺμαι ποὺ καὶ πνευματικὰ πρόσωπα θαυμάζουν καὶ ἐκτιμοῦν τὸν ἐνσαρκωμένον διάβολον ποὺ λέγεται Καζαντζάκης, διότι οὐδεὶς τῶν θνητῶν ἐβλασφήμησε τὸν Κύριον μας καὶ Θεόν μας  Ἰησοῦν Χριστὸν ὡς ὁ Ἀντίχριστος Καζαντζάκης. Ἐγὼ καὶ ὁ π. ἐκαμαμεν αὐτὴν τὴν θυσίαν πρὸς  δόξαν Χριστοῦ….

τῇ 11ῃ/5/1957

 

… και διερωτώμαι, θα υπάρξουν ποτέ τα λόγια των αγίων μας αφορμή ώστε να πάψουν να γράφουν οι Χριστιανοί (πόσο μάλλον οι Επίσκοποι) γι’ αυτό το πρόσωπο του Ν. Καζαντζάκη;


Εσείς Σεβασμιώτατε, θα επιλέξετε ποτέ σας τον δρόμο των πατέρων; Ή μήπως προτιμάτε τον Ουμανισμό διά των βλασφήμων; Αν διαλέξετε τον πρώτο, χαρά στον ουρανό και στην Γη. Αν επιμείνετε στον δεύτερο δρόμο, φοβάμαι την εξέλιξη των πραγμάτων και για ‘σας, αλλά και για την Εκκλησία μας. 

 

ΟΡΘΟΠΡΑΞΙΑ

Δημοφιλή Άρθρα

Τα αγαπημένα σας

 «Αυτή η ανωμαλία πρέπει να σταματήσει» (Ν. Δαπέργολας)

0
 «Αυτή η ανωμαλία πρέπει να σταματήσει» του Νεκτάριου Δαπέργολα, Διδάκτορος Βυζαντινῆς Ἱστορίας «Κλείνουν σέ λίγο δύο χρόνια πού μᾶς ἔχει ἐπιβληθεῖ ἕνα καθεστὼς ὁλωσδιόλου ἀντίθετο μέ...