Ορθοδοξία

Αρχική Ορθοδοξία Σελίδα 48

Οἱ 52 δαίμονες τῆς χαρτοπαιξίας. Αρχιμανδρίτου π. Χαράλαμπου Βασιλόπουλου

Οἱ 52 δαίμονες τῆς χαρτοπαιξίας. Αρχιμανδρίτου π. Χαράλαμπου Βασιλόπουλου

 

ορθόδοξος τύπος

 

Οἱ 52 δαίμονες τῆς χαρτοπαιξίας. 

Αρχιμανδρίτου π. Χαράλαμπου Βασιλόπουλου

 

Πρόλογος

 

Συ, αναγνώστα, που θα διάβασης αυτό το βιβλίο για τη χαρτοπαιξία, ασφαλώς θα πης μέσα σου:

Αυτός που τα γράφει, για να τα κατέχη τόσο πολύ, πρέπει να είναι μεγάλο χαρτόμουτρο. Σάς εξομολογούμαι όμως, ότι στα χαρτιά έβαλα μόνον μια φορά στη ζωή μου προ (58) πενήντα οκτώ ετών, όταν ήμουνα μαθητής.

Το βράδυ της πρωτοχρονιάς επήγα σε ένα καφενείο, που χαρτόπαιζαν. Ξεγελάστηκα και έβαλα μια δραχμή. Είχα οκτώ (8) εν όλω. Για την εποχή, που ή λίρα είχε 30-40 δραχ. ήταν λογαριασμός οι (8) δραχμές μου. Στην αρχή κέρδισα τρεις δραχμές. Έχασα κατόπιν δύο.

Ξανακέρδισα, ξανάχασα. έφθασα να κερδίσω δεκάξη δραχ. Είχα γλυκαθεί και δεν ξεκολλούσα. Γύρισε κατόπιν το χαρτί και έχασα τις δεκαέξι δραχ. και τις οκτώ δικές μου…Γύρισα κατόπιν αργά άφραγκος και εισέπραξα δριμύτατες παρατηρήσεις από τον παππού μου, Θεός σχωρέστον.

Αϊ! αυτό ήταν.

Από τότε δεν τα ξανάγγιξα στη μακρά ζωή μου.

Τότε θα πής: πώς τα ξέρεις και τα γράφεις, αφού έτσι δεν τα ξέρουν ούτε οι πιο μεγάλοι χαρτοπαίκτες του κόσμου; Θα σου λυθεί η απορία με την παρακάτω επιστολή ενός φίλου και συνεργάτου μου:

Πατέρα Χαράλαμπε:

Εν Χριστώ χαίρετε! Σάς γράφω αυτές τις γραμμές από το μακρυνό Νεπάλ, στους πρόποδες των Ιμαλαΐων! Φυσικά δεν ήλθα εδώ δια τουρισμό, αλλά να συλλέξω στοιχεία. Σήμερα συνάντησα μερικά ενδιαφέροντα άτομα κατέχοντα γνώσεις δια τα θέματα, τα οποία μας ενδιαφέρουν! Ατενίζω τις τρομερού ύψους κορυφές και σκέπτομαι τις σκοτεινές δεινάμεις, που εξορμούν απ’ εκεί κατά της Ορθοδοξίας μας! Το μεγάλο υψόμετρο πειράζει πολύ την καρδιά μου.

Ευτυχώς φεύγω αύριο πιο κάτω, στο Κατμαντού. Ύστερα από λίγες μέρες θα έχουμε τα Χριστούγεννα. Θέλω πάντοτε να σάς χαρίσω κάτι, που να σάς χαροποιήση! Σάς στέλνω λοιπόν σήμερα αυτά τα χειρόγραφα. Μου αναθέσατε προ πολλού να συλλέξω στοιχεία για τη χαρτοπαιξία, αλλά έπρεπε να έλθω ως έδώ δια να μπορέσω να τα αποτελειώσω. Επεξεργαστείτε αυτά, όπως εσείς ξεύρετε και χαρίσατε τα σ’ όλους τους Ορθοδόξους Χριστιανούς δια να διαφωτιστούν! Θερμώς σάς παρακαλώ να προσεύχεσθε καθημερινώς δι’ εμέ. Όπως ποτέ άλλοτε έχω ανάγκην των προσευχών σας.

ασπάζομαι την δεξιάν σας

ο πιστός σας Εν Χριστώ συνεργός

Κεφάλαιον Α’

Η γέννησις της χαρτοπαιξίας και η προϊστορία της

Κάθε φορά, όταν πλησιάζουν τα Χριστούγεννα και τον Νέον έτος, οι εφημερίδες και τα περιοδικά όλου του κόσμου αρχίζουν να γράφουν άρθρα, μελέτες, σχόλια γύρω από την χαρτοπαιξία, ρουλέτες και άλλα τυχερά παιχνίδια…

Ταυτοχρόνως δημοσιεύονται αι «σοβαραί δηλώσεις» των διαφόρων μάγων, οραματιστριών και μέντιουμ, δια το τι περιμένει την ανθρωπότητα στον ερχόμενο νέο χρόνο. Ποιες καταστροφές θα γίνουν και που! Ποίοι μεγάλοι και ισχυροί του κόσμου τούτου «θα τα τινάξουν»!

Ποια μεγάλη ηθοποιός θα τελέση τους γάμους της δια 11ην φορά ή και άλλα χειρότερα.

Ετοιμάζονται εξ άλλου οι άνθρωποι για τις μεγάλες εορτές της Χριστιανοσύνης. Σκέπτονται το σαρανταήμερο, τη νηστεία, το ότι θα Κοινωνήσουν.

Σκέπτονται ακόμα τα ψώνια, το πλούσιο Χριστουγεννιάτικο τραπέζι, τις επισκέψεις, τα δώρα, που θα πάρουν ή θα δώσουν, τα κάλαντα και χίλια δύο άλλα πράγματα, όπως εδώ και δυο χιλιάδες χρόνια από τον ερχομό του Σωτήρος μας.

Καλά και ευλογημένα όλα αυτά, αλλά σκέπτονται, χωρίς να εμβαθύνουν και ορισμένα άλλα πράγματα… Σκέπτονται το τραπέζι με την πράσινη τσόχα, όπου θα γίνη η δια της χαρτοπαιξίας αναμέτρησις ή την ρουλέτα.

Θα παίξουν «έτσι για το καλό» χωρίς να γνωρίζουν, ότι, ενώ προετοιμάζουν τον εαυτόν τους σωματικώς (δια της νηστείας) και πνευματικώς (δια του εκκλησιασμού και Αγίας Κοινωνίας) για τις γιορτές, ταυχοχρόνως ανοίγουν τας θύρας δια την εν καλπασμώ είσοδον δαιμόνων, οι οποίοι μπορούν να ριζώσουν, όχι μόνον στις οικίες των, αλλά και μέσα σ’ αυτούς τους πιστούς, μέχρι τελείας καταστροφής και αφανισμού των!

Ακριβώς γι’ αυτόν τον μεγάλο κίνδυνο θα ομιλήσωμε σ’ αυτό το βιβλίο στους αγαπητούς μας αδελφούς και θα τους αποκαλύψομε όλες του τις πτυχές! Το φως του ηλίου της Βηθλεέμ δεν θα πρέπει να σκιαστεί από τα σύννεφα της Κολάσεως. Τα όσα θα εκθέσομε εδώ ίσως για πρώτη φορά γράφονται και αποκαλύπτονται.

Δεν πρόκειται περί των συνήθων πολυλογιών, οι οποίες εγράφησαν κατά καιρούς επί του θέματος της χαρτοπαιξίας, άλλα περί επισταμένης ερεύνης, την οποίαν επί μακρόν έκανε φίλος μου. Επισκέφθηκε προς τούτο διάφορα μέρη της Ασίας, όπως την έρημο Τάκλα-Μακάν, Θιβέτ, Ινδία και προσφάτως (1979) το Κατμαντού του Νεπάλ εις τους πρόποδας των Ιμαλαΐων!

Είχε την δυνατότητα να συνομιλήση επί του θέματος, με τους πλέον «αρμοδίους» απ αυτού σατανιστάς – ινδουϊστάς! Ας μη λησμονούμε, ότι αυτή τη στιγμή διεξάγεται από αυτούς σε παγκόσμια κλίμακα επίθεση κατά του Χριστιανισμού και ειδικώς κατά της Ορθοδοξίας.

Αλλά απ’ αυτού εις έτερον πόνημα!

Ιδού, λοιπόν, η Αλήθεια, όπως έχει σύμφωνα με στοιχεία που βρήκαμε: Όταν σε παμπάλαιους χρόνους η μεγάλη ήπειρος του Ειρηνικού ωκεανού «Μοθ» άρχισε να συνταράσσεται από τρομερούς σεισμούς, δια να καταποντισθεί τελικά πριν από χιλιάδες χρόνια και με πληθυσμό πολλών εκατομμυρίων κατοίκων εις τα βάθη του ωκεανού, αρκετές χιλιάδες από αυτούς είχαν εγκαίρως μεταφερθεί στην Ανατολική Αφρική, την Κεντρική Αμερική και το Θιβέτ!

Η ήπειρος «Μού» κατεστράφη και κατεποντίσθη από την οργή του Θεού, διότι οι κάτοικοί της ήσαν σατανολάτραι και έκφυλοι! Είναι ιστορικώς αποδεδειγμένον, ότι ο Θεός για την ιδία αίτία ετιμώρησεν και κατά τον ίδιον τρόπον και άλλους λαούς. Η Ατλαντίς! Τα Σόδομα και Γόμορρα! η Σίβαρις! η Μού! είναι βαθειά μέσα στα έγκατα της γης…

Οι Ιερείς, οι εγκατασταθέντες εις τα Ιμαλάια, συνέχισαν το έργον των και αποτέλεσαν τον πυρήνα του Λευκού αδελφάτου, αυτής της Υπερμασωνικής οργανώσεως, η οποία δρα μέχρι των ημερών μας με αύξουσα ζωτικότητα! Οι Ιερείς αυτοί των Ιμαλαΐων ήλθαν εις επαφή με τους λαούς της Ασίας και τους δίδαξαν διάφορες τέχνες.

”Το επιτελείον του Λευκού Αδελφάτου”

Επειδή οι Κινέζοι ήσαν τότε πολυαριθμότεροι και ισχυρότεροι από τους άλλους Ασιατικούς λαούς, οι Ιερείς της «Μου» τους δίδαξαν την τυπογραφίαν, την παρασκευή και χρήσι χάρτου, πυρίτιδος, πυξίδα και άλλα πολλά, τα οποία «εφευρέθηκαν» εις την Ευρώπην μετά από πολλά χρόνια! Πριν ο Γουτεμβέργιος «εφεύρει» την τυπογραφίαν, ήδη προ Χριστού οι Κινέζοι εξέδιδον ημερησίαν εφημερίδα τρις της ημέρας! Η πρωινή έκδοσις ήτο επί ροζ χάρτου, η μεσημβρινή έκδοσις επί λευκού χάρτου και η εσπερινή επί γαλανού χάρτου! Κανονικά χαρτονομίσματα εκυκλοφόρουν εις την Κίναν 1500 χρόνια προ Χριστού!

Οι ίδιοι εδιδάχθησαν να κάνουν χρήσιν νυκτερινών φώτων, υπό το φως των οποίων απέκρουον εχθρικάς επιθέσεις, αυτά τα οποία επέζησαν μέχρι των ημερών μας ως «Βεγγαλικά»! Ας μη ξεχνάμε, ότι η Βεγγάλη είναι στις Ινδίες και οι Ινδίες εις τους πρόποδας των Ιμαλαΐων!

Φυσικά τα όσα εδίδαξαν οι απόγονοι των Ιερέων της «Μου» ήσαν με ανταλλάγματα Έτσι όλες οι θρησκείες της Ασίας διεβρώθησαν από τον σατανισμόν! Αλλά και η Θρησκεία της Παλαιάς Διαθήκης έγινε κατόπιν προσπάθεια να διαβρωθή από το Ταλμούδ και τους Ταλμουδιστάς!

Από το βιβλίο των εναλλαγών στην τράπουλα

Διδάσκοντες τους Κινέζους και λοιπούς λαούς τις επιστήμες και τις τέχνες οι απόγονοι των Ιερέων της «Μου», τους δίδαξαν και επαφές μετά των δαιμονίων!

Οι δαίμονες με τη σειρά τους τους δίδαξαν την μαντείαν και την μαγείαν. Τους έμαθαν δηλ. πως να βοηθούνται από τους δαίμονας κατά την διάρκειαν της ζωής των!

Προς τον σκοπόν αυτόν συνετάγη 5.000 χρόνια προ Χριστού ειδικός κώδιξ οδηγιών με το όνομα «ΥΙ -ΚΙΝΓΚ» Με την βοήθειαν του οποίου έκτοτε εκυβερνάτο η Κίνα και σχεδόν ολόκληρη η Ασία! Μα και ο κάθε σχεδόν Κινέζος θεωρούσε καθήκον του σε κάθε βήμα της ζωής του να προσφεύγη στη μαγεία του «Ιερού» αυτού βιβλίου, για να λάβη τον «Χρησμόν» από το εξάγραμμα, για το τι πρέπει να κάνη!

Όπως αναφέρει η παράδοσις κατά την σύνταξιν του «ΥΙ- ΚΙΝΓΚ» προσήλθαν εκατοντάδες δαίμονες και έδωσαν, δια ζώσης οδηγίες, οι οποίες και κατεγράφησαν υπό των ειδικών γραφέων! Ήτο τόσο μεγάλης σημασίας ο συνταχθείς αυτός δαιμονικός Κώδικας, ώστε αυτός ο Κομφούκιος να πη: «Εάν επρόκειτο να προστεθούν μερικά ακόμη έτη στην ζωή μου, θα διέθετα πενήντα εξ αυτών για τη μελέτη του ΥΙ – ΚΙΝΓΚ (δηλ. του βιβλίου των εναλλαγών) και έτσι θα απέφευγα να πέσω σε μεγάλα σφάλματα»!

Αργότερα ο ίδιος ο Κομφούκιος, προσέθεσε πολλά σχόλια εις τον Κώδικα ΥΙ- ΚΙΝΓΚ. Με την παρέλευσιν του χρόνου 48 άλλοι κινέζοι σοφοί προσέθεσαν και άλλα σχόλια και εξηγήσεις! (Βλέπε:) «GΗΙΝG μετάφρασις JΑΜΕ LΕGGΕ, βιβλιοθήκη Αμερικανικού Κογκρέσου, Δελτίον άρ. 63 – 19508.

”Από τα σπήλαια και τα άντρα του Θιβέτ στα σαλόνια και τα φτωχόσπιτα”

Πριν προχωρήσωμε θα πρέπει να αναφέρωμεν, ότι όπως προκύπτει από αρχαία κείμενα, ο Κώδιξ Υι – Κίνγκ ήδη υπήρχε το 3322 π.Χ. ο δε Κομφούκιος έζησε τον 6ον π.Χ. αιώνα! Αλλά ας εξεχάσωμε το τι είναι το «βιβλίον των εναλλαγών» και πώς εφαρμόζεται! Φυσικά θα το κάμωμεν αυτό όσον το δυνατόν πιο περιληπτικά, διότι το βιβλίο αυτό αποτελείται από 1.000 και πλέον σελίδες κείμενο και άλλες περίπου 1.000 σελίδες με σχόλια.

Σύμφωνα με την Κινεζική παράδοση μέσα από τον Χω ανεδύθη ένα τέρας, το οποίον ήτο διαστάυρωσις δράκοντος και ίππου. Αυτό έφερε στη ράχη του σχήματα υπό μορφήν μαύρων κύκλων! Από ένα άλλο ποταμό, τον Λω, ανεδύθη μια χελώνα, η οποία έφερε στη ράχη της σχήματα υπό μορφήν ερυθρών κύκλων! Ο ποταμός Χω είναι γνωστός σήμερον ως Γιάνγκ Τσεκιάγκ δηλαδή ο Κίτρινος ποταμός!

Οι σοφοί κινέζοι της παλαιάς εποχής έκαναν ένα συνδυασμό των οχημάτων, τον οποίον ονόμασαν «χάρτην της μαντείας» και ο οποίος διατηρήθηκε ως κειμήλιον εις τα ανάκτορα μέχρι το 10079 π.Χ.

Ο τρόπος της μαντείας ήτο ο εξής: ένα νόμισμα ή δίσκος έφερε από την μια πλευρά ένα μαύρο κύκλον και από την άλλη ερυθρόν. Κάτι που θα λέγαμε σήμερα «Κορώνα ή Γράμματα», ο επιθυμών να λάβη τον χρησμόν έρριχνε τον κύκλο εξ (6) φορές και κατέγραφε το αποτέλεσμα εις μίαν κάθετον γραμμήν!

Κατόπιν θα άνοιγε το βιβλίον των εναλλαγών Υί -Κίνγκ και θα εύρισκε εκεί την επεξήγησι του δαιμονικού χρησμού! Κατ’ αρχάς οι συνδυασμοί ήσαν εκατοντάδες (δια την ακρίβειαν 512)! Αργότερα όμως σταθεροποιήθηκαν στους 64! Και αργότερα οι μικροί αντεκατεστάθησαν δια γραμμών. Ένας μαύρος κύκλος έγινε μία γραμμή! Και ο ερυθρός δύο διακεκομμένες γραμμές ίσες προς το μήκος της μεγάλης γραμμής!

Το βιβλίο των «εναλλαγών» του έδιδε την εξήγηση!… Ο άνθρωπος ήτο πλέον ήσυχος και γνώριζε το πώς να αντιμετώπιση το κάθε του πρόβλημα οικογενειακό, εμπορικό επαγγελματικό! Τον λόγο είχε πάντοτε το Υι -Κίνγκ!

Περί το 600 π.Χ., όταν οι Εβραίοι ακόμη ήσαν στη δουλεία της Βαβυλώνος, πολλοί εξ αυτών ήλθαν σε επαφή με ανθρώπους, οι οποίοι χρησιμοποιούσαν το Yi-Κίνγκ εις χώρας εκτός των σινικών τειχών και μερικοί μάλιστα έφτασαν στα κρησφύγετα του Λευκού Αδελφάτου εις τα Ιμαλάια. Το αποτέλεσμα ήτο ένα συνέδριον όλων των ενδιαφερομένων, εις το οποίον κατά την παράδοσιν προσήλθαν και 365 δαίμονες.

Οι περισσότεροι εξ αυτών συμφώνως προς τα Κινέζικα κείμενα ήσαν «μικρού αναστήματος (2.5 – 3 ποδών ύψους), πολύ δύσμορφοι, βρωμεροί και μερικοί εξ αυτών έφερον στολές μαύρου και ερυθρού χρώματος με μαύρους κύκλους ή γραμμές».

Οι δαίμονες αυτοί εδίδαξαν συνολικώς 18 διάφορα «τυχερά» παιχνίδια εις τους συνέδρους, εκ των οποίων επέζησαν μέχρι των ημερών μας μόνον μερικά παιχνίδια. Περί των λοιπών απωλέσθη κάθε πληροφορία! Για κάθε δε σύμβολο και είδος τυχερού παιχνιδιού διορίσθηκε και ο «αρμόδιος» δαίμων!

Η τράπουλα στην Ελλάδα

Στην Ελλάδα φέρανε τα χαρτιά οι Βενετσάνοι. Τα φέρανε αρχικά στα Επτάνησα και διατήρησαν εδώ στη πατρίδα μας το ιταλικό τους όνομα.

Η ιταλική ορολογία «τράπουλα» σημαίνει φάκα, παγίδα, απάτη. Αλλά και η άλλη ιταλική ορολογία «κοντσίνα» σημαίνει επίσης παγίδα, συμπαιγνία.

Τα πρώτα ελληνικά χαρτιά τυπώθηκαν στη Βιέννη από φιλέλληνες ύστερα από την επανάσταση του 1821 και είχαν πατριωτικό χαρακτήρα. Οι φιγούρες τους παριστάνανε ήρωες, μορφές του εθνικού αγώνα, όπως τον Κολοκοτρώνη, τον Μιαούλη, τον Κανάρη, τον

6

Ρήγα, τον Υψηλάντη και άλλους. Στην τράπουλα εκείνη είχε ντάμες την «θεά» Αθηνά, την Καρτερία κ.λ.π. Μια τέτοια τράπουλα σώζεται στο Εθνολογικό Μουσείο.

Γύρω στον 16ον αιώνα ήτανε τόσο μεγάλο το πάθος της χαρτοπαιξίας στις διάφορες χώρες, ώστε δεν υπήρχε λαϊκό εστιατόριο χωρίς τράπουλα καινούργια ή παλιά.

Στην Ελλάδα υπήρξαν αντιδράσεις για το παιγνίδι αυτό. Χαρακτηρίσθηκε πολύ γρήγορα σχολείο διαφθοράς και απάτης, αιτία καταστροφής για την οικογένεια και την κοινωνία. Για να παρακάμψουν ακριβώς την αντίδραση αυτή ζωγράφισαν στα παιγνιόχαρτα τις μορφές των ηρώων της Επαναστάσεως Ρήγα Κολοκοτρώνη κ.λ.π.

Το πρώτο ελληνικό γραπτό κείμενο, που μνημονεύει τα χαρτιά στην Ελλάδα, το συναντούμε σ’ ένα ποίημα, Το ποίημα αυτό, που γράφτηκε το 1949, έχει τίτλο: «Το Θανατικό της Ρόδου». Ο Ποιητής Εμ. Γεωργιλάς, αποδίδει την πανούκλα, που θέρισε πολύ κόσμο την εποχή εκείνη, στη οργή του Θεού, επειδή παίζανε εκεί με μεγάλο πάθος… χαρτιά! Συμβουλεύει, λοιπόν τους Ροδίτες, ο Γεωργιλάς, και τους καλούς χριστιανούς, που παρασύρθηκαν στη «σατανική χαρτοπαιξία» να μετανοήσουν, για να πάψη η δίκαιη οργή του Θεού.

«Και τα παιγνίδια και χαρτιά και ζάρια να τα κάψουν

Και όσα βλάπτουν την ψυχήν έργα κακά να πάψουν…»

Οι 52 δαίμονες εξουσιάζουν την τράπουλα

Πριν να αναφέρομαι τους 52 δαίμονες «αρμοδίους» δια το κάθε χαρτί της τράπουλας, θα πρέπει να πούμε, ότι κατά την πρώτη επαφή όλοι τους προσπαθούν να εξακριβώσουν αν «ταιριάζουνε» με το υποψήφιο θύμα τους. Τελικά επικρατούν 1-4 εξ αυτών και αρχίζουν να ΕΠΙΔΡΟΥΝ! Τότε ο χαρτοπαίκτης αρχίζει να παρατηρή, ότι το τάδε ή το δείνα χαρτί τον ευνοεί! Αυτό είναι και το πρώτο βήμα! Όταν τα πράγματα προχωρήσουν «κατ’ ευχήν», οι εγκατασταθέντες δαίμονες θα ζητήσουν βοήθειαν άλλων «συναδέλφων» ειδικών στην κλοπή, χαρτοκλοπή, εξώθησιν στην πορνεία, μοιχεία, φόνον και τελικά σ’ αυτοκτονία!

Σε άλλο σημείο του παρόντος θα ασχοληθούμε και μ’ αυτά τα δαιμονικά πνεύματα, τα οποία επιδιώκουν ένα και μόνο την ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΓΕΝΟΥΣ!

Θα πρέπει επίσης να παρατηρήσωμεν, ότι τα πνεύματα τα πονηρά παρουσιάζονται και αυτά σαν να διαιρούνται σε τρία γένη! αρσενικό, θηλυκό, και ουδέτερο! Δεν είναι δε τυχαίο το, ότι οι τέσσερες Ντάμες της τράπουλας έχουν ως «προστάτριες» τέσσερα σατανικά πνεύματα θηλυκού γένους! με χειρότερη απ’ όλες την Ντάμα Μπαστούνι.

Ο μεγάλος Ρώσος συγγραφεύς Αλέξανδρος Πούσκιν σε ένα διήγημα του, με τον τίτλο «Ντάμα Μπαστούνι», περιγράφει το δράμα ενός Ρώσου νεαρού χαρτοπαίκτου, ο οποίος εδολοφόνησε μια γραία χαρτοπαίκτρια, η οποία διαρκώς εκέρδιζε, δια να αποκαλύψη το μυστικό της! Τελικά αυτός βρήκε πολύ τραγικό τέλος!

Τα ονόματά των

Και τώρα σας παρουσιάζουμε χους 52 «κυριάρχους» της τράπουλας! Τους 52 κακούς δαίμονας, οι οποίοι κατέστρεψαν εκατομμύρια ανθρωπίνων ψυχών μέχρι των ημερών μας συνεχίζουν να καταστρέφουν, επεκτείνοντας διαρκώς τα όρια της σατανικής των δράσεως!

SAMAS RΑΥΜΟΝ SARIEL ΖΑVΕΒΕ SARLIL ΤUΜΑΕL TUREL ΙΒLΙS RUMAEL ΑΖΑΖΕLΟΝ ΜΑΜΜΟΝ RΙΜΜΟΝ ΑΖARADEL ΑΖΖΑ GAIM ΗΑΚΑΕL TABAET ΖΕFΟΝΙΤΗ BELIAR IUVΑΡΤ RIGAS ADRAMALEG SAGΗΑΜ DAMA SATRINA ΡΑΤΡΟΤΑΙ VALESSAMANGALUF SAGMAGIRΙΝ ΜΑRUT ΜURMUR ΒΕLΕΤΗ ΒΑLΑΜ URΑΚΑ ΒΑRΑΜΕΕL ΕRRΙΝΕ SIMARE SIEL ΡΑΙΜΟΝ ΑΤARGULPH ΑΖΑΖΕL ΜΕRΕSΙΝ SΕΑLΙΑΗ ΑΖΖΑΕL ΗΑΝΑΝΕL ΗΑURAS USIEL GADRΕΕL ΑRMAROS ΑSΒΕΕL ΚΟΚΑΒΕL SARMIEL SAMSAVEEL SEKET LILITH ΥΑΗRIEL DAGΟΝ

Ο χαρτοπαίκτης και ο κάθε «τζογαδόρος» κατ’ αρχάς μόνον ενδιαφέρεται να κερδίση να πλουτήση, να κυριάρχηση εις βάρος των άλλων! Αργότερα, με την πάροδον του χρόνου, έχει τόσον κυριευθή από τους αρμοδίους δαίμονας, ώστε ΔΕΝ τον ενδιαφέρει καν το γεγονός, ότι χάνει. Το πάθος γίνεται «η τέχνη δια την τέχνην!». L’ ART POUR L’ ART!

Ο παίκτης παύει να ενδιαφέρεται , όχι μόνον δια τους άλλους, αλλά και δια τον ίδιο τον εαυτόν του! Πολλές φορές ξεχνάει και να φάγη ακόμα. Την ημέρα εις την εργασία του είναι αφηρημένος. Το μόνο που τον βαστάει κάπως είναι ο καφές και το κάπνισμα. Μισεί τα πάντα και όλους, διότι τους θεωρεί ως εμπόδια στη ζωή, που κάνει. Το μόνο, που σκέπτεται, είναι το πότε θα έλθη το βράδυ για να στρωθή στο τραπέζι με την πράσινη τσόχα! Μόνο εκεί αποκτά κάποιο χρώμα το πρόσωπο του! Ο άλλοτε γερός οργανισμός του έχει προσβληβή από νευρασθένεια, ταχυπαλμία και κακή λειτουργία όλων των οργάνων!

Ο παίκτης για μερικές μόνον στιγμές συνέρχεται και Βλέπει την καταστροφή την ιδική του, της οικογενείας του, της εργασίας του, των παιδιών του! Τότε ακριβώς επεμβαίνουν και οι 52 δαίμονες και του ψιθυρίζουν: «Παίξε δια να σωθής! Εδώ που έφτασες δεν μπορείς να επιστρέψης πλέον πίσω! η μόνη σου ελπίδα είναι να κερδίσης!».

8

Ο παίκτης, ο οποίος έφτασε σ’ αυτό το σημείο, είναι έτοιμος να διάπραξη και άλλο θανάσιμο σφάλμα! Οι ίδιες φωνές θα του ψιθυρίσουν: «Δια να είσαι τυχερός στο παιχνίδι χρειάζεσαι όχι μόνον προσοχή, αλλά και κάποια βοήθεια. Άκουσες τι λένε δια τον κ.Χ. Παπαδόπουλον ή κάποιον άλλον. Αυτός απέκτησε τεράστια περιουσία στα χαρτιά, διότι είχε ΦΥΛΑΧΤΟ!

Ένα φυλαχτό, που το είχε πάντα μαζί του και κέρδιζε. Γιατί δεν αποκτάς και συ ένα παρόμοιο φυλαχτό;»

Το θύμα, το οποίον συμφωνεί με τους ψιθύρους αυτούς φυσικά δεν πρόκειται να πάη στην Εκκλησία για να απόκτηση αυτό το φυλαχτό. Έτσι θα κατάληξη σε καμμιά μάγισσα Χαρτού! Αυτή θα τον «παρηγόρηση» λέγοντας, ότι βλέπει γρήγορα κέρδη.. «Λεφτά! Πολλά λεφτά σου πέφτουνε!» και θα τον εφοδιάση με το απαιτούμενο «φυλαχτό».

Αντί όμως να σωθή από το βούρκο της επικείμενης καταστροφής ο δυστυχής, θα βυθισθή ακόμη βαθύτερα! Οι δαίμονες γύρω του και μέσα του πανηγυρίζουν λέγοντες: «Τώρα είναι δικός μας! Δεν μας ξεφεύγει!»

Αλλά ας δούμε τι άλλα κέρδη μπορούμε να αποκομίσωμεν απ’ αυτόν;…

Τα ξημερώματα, όταν ο χαρτοπαίκτης θα γυρίση σπίτι του, όλοι θα κάνουν, ότι κοιμούνται. Η γυναίκα του, η κόρη του, τα παιδιά του θα κρύψουν τα πρησμένα από το κλάμα πρόσωπα των, γιατί το βράδυ έπεσαν νηστικοί… Το ψυγείο είναι άδειο… Στο τραπέζι της κουζίνας ίσως να υπάρχη κανένα σημείωμα, ότι πέρασαν για κάποιο γραμμάτιο που έληξε…, ότι ο καθηγητής των Αγγλικών θέλει να πληρωθή, γιατί είναι ο τρίτος μήνας απλήρωτος… Ότι η ΔΕΗ θα κόψη αύριο το φως, και άλλα χειρότερα. Το δράμα της χαρτοπαιξίας δεν πλήττει μόνον τον χαρτοπαίκτη, αλλά ολόκληρο το περιβάλλον του!

Κοντά σε 100 χαρτοπαίχτας υποφέρουν πολλές φορές χίλια (1.000) άτομα. Πώς να μη χαίρονται οι δαίμονες; Το τι καταστροφές δύναται να επιφέρη στην κοινωνία η χαρτοπαιξία και ο τζόγος γενικώς θα εξετάσωμεν εις άλλα σημεία του παρόντος βιβλίου.

Η αποκάλυψη των συμβόλων της Χαρτοπαιξίας και η ανάλυσίς των

Κλείνοντες αυτό το κεφάλαιο θα αποκαλύψωμε στους αναγνώστες μας το τι στην πραγματικότητα συμβολίζουν τα «καμουφλαρισμένα και φαινομενικώς αθώα τέσσερα σήματα της τράπουλας μας και ας μας συγχωρέσουν δια την ελευθεροστομία μας. Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέγει: «Ου βούλομαι σεμνότητι λόγω καλλωπίζεσθαι, αλλά σεμνούς ποιείσαι τους ακούοντας» Ιδού λοιπόν η τρομερή αλήθεια.

Καλλίτερα σύμβολα ασφαλώς δεν θα μπορούσαν να επινοήσουν αυτοί, οι οποίοι τόσον ενδιαφέρονται για την καταστροφήν των ανθρώπων, με την Πορνεία, την αρσενοκοιτία, την Μαύρη Μαγεία κάτω από τα γνωστά σε όλους «αθώα» σήματα…κατατεθέντα…

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Β’

  • Μετά το «πρώτο βήμα» και την σταθεροποίησιν της «πρώτης γραμμής του μετώπου» οι 52 δαίμονες ζητούν ανάλογες ενισχύσεις.
  • Οι πρώτοι εφεδρικοί δαίμονες καταλαμβάνουν με στόχον όχι τους χαρτοπαίκτας αλλά την οικία και τους οικοδεσπότες, που προσφέρουν άσυλο δια τους χαρτοπαίκτας!
  • H δεύτερη ομάδα ενισχύσεως, που καταφθάνει με στόχο τους παίκτας και τους ή τας συζύγους των.

Ευρισκόμεθα μπροστά στο γήπεδο του αγώνος το τραπέζι με την πράσινη τσόχα! στο ίδιο δωμάτιο ή αίθουσα μπορεί να υπάρχουν και άλλα παρόμοια τραπέζια, όπου είναι θρονιασμένες ηλικιωμένες ή μη κυρίες σε ένα φιλικό αγώνα του Κούμ-Κάν!

Οι κύριοι όμως προτιμούν κάτι πιο σοβαρό, κάτι το περισσότερο συγκινητικό! Οι 52 έχουν προ πολλού μοιραστεί την «πελατεία» τους! Σε κάποια στιγμή η υπηρέτρια φέρνει μέσα τα «τρέλερς» (τραπεζάκια με ρόδες φορτωμένα με μεζέδες και ποτά). Τα ποτήρια, παγάκια, μαχαιροπήρουνα αστράφτουν και κάνουν ένα γνώριμο κουδούνισμα. Μια μικρή διακοπή για να πάρουν κάτι οι «αγωνιζόμενοι».

«Τώρα! ξαφνικά προστάζει η «Σαντρίνα», τους εφεδρικούς δαίμονας, που εκλήθησαν. «Τώρα γευόσαστε την ατμόσφαιρα της οικίας αυτής με πόθους ερωτικούς και παράνομους. Εμπνεύσατε με σκέψεις μοιχείας τον Ιωάννη και την Ευαγγελία, τον Γιώργο και την Κωντσταντίνα, τον Δημήτρη και την Αικατερίνη…». Ακολουθούν τα ονόματα των παρόντων, αλλά και απόντων! Δεν είναι αυτό το αποτέλεσμα της μικράς ποσότητος των οινοπνευματωδών ποτών, που κατηνάλωσαν οι χαρτοπαίζοντες!

Έτσι ξαφνικά η κυρία Δημητρούλα, παντρεμένη και με παιδιά στο Γυμνάσιο, αισθάνεται πόθο δια τον κ. Αλεξόπουλο, ο οποίος δεν ευρίσκεται καν στην αίθουσα! Ούτε και αυτή δεν γνωρίζει πώς το σκέφθηκε αυτό. Στα καλά καθούμενα!

Αλλά μπορεί ο στόχος της να είναι ο κ. Ιωαννίδης, που παίζει στο άλλο τραπέζι κοντά στη πόρτα. Ακριβώς την ίδια σκέψη θα περάση την ίδια στιγμή και από το μυαλό του κ. Ιωαννίδη! «Διάβολε, θα σκεφτή αυτός, αυτή με το πράσινο φόρεμα δεν είναι καθόλου άσχημη!» Και ξαφνικά τα βλέμματα τους θα διασταυρωθούν σαν μαγνητισμένα! Θα ξαφνιαστούν και οι ίδιοι και ίσως ανταλλάξουν και κανένα χαμόγελο!

«Αυτό είναι»! Θα πη η Σατρίνα θα προστάξη τους εφεδρικούς δαίμονες να συνεχίσουν το έργο τους…

Αλλά ποίοι είναι οι κληθέντες προς ενίσχυσιν δαίμονες; Μη νομίζετε, ότι πρόκειται για μικροδαίμονες δεκάτης πέμπτης διαλογής! Όχι ! Κάθε άλλο! Εδώ θα προσέλθουν ακάθαρτα πνεύματα του μεγέθους του GΟG -SΗΕΚLΑΗ, SΑΤΗΑRΙΕL, CΑΜCΗΙCΟΤΗ, ΜΑRΑΒSΕRΑR και ΤΟGΑRΙΝΙ!

Ένας κι’ ένας του σκληρού πυρήνος του Εωσφόρου! Κι’ όταν έρχονται αυτοί, οι 52 δαίμονες της παγίδος καταλαμβάνονται από φόβο και τρόμο, τόσο φοβεροί είναι και δι’ αυτούς ακόμη τους «Άρχοντες» αυτοί του σκότους!

Η πρώτη τους δουλειά είναι να στήσουν τον αόρατο χορό τους γύρω από τους χαρτοπαίζοντας και να ψάλουν τον ειδικό ύμνο τους, τον οποίον θα προσπαθήσωμε να παραθέσωμεν εν μεταφράσει κατωτέρω:

«Προς τη Δύση και το Νότο,

»το Βορρά κι’ Ανατολή

»Τρέχουμε γοργά μαζί

»Μαύρα, κόκκινα φοράμε

»κι’ αφειδώς παντού σκορπάμε

»Την απάτη και μοιχεία,

»την κλεψιά κι αυτοκτονία!

»Κι’ ειν’ τετράκις δεκατρία

»όλη μας η συμμορία».

Δηλ. οι 52 δαίμονες.

(Σημείωσις: Στο πρωτότυπο κείμενο η λέξις «τρέχουμε» αναφέρεται, ως «καλπάζουμε σαν άλογα», η λέξις «κλεψιά» ως λαθροχειρία ή ταχυδακτυλουργική χαρτοκλοπή! Αλλά ας με συγχωρήσουν οι αναγνώστες μας, διότι απλώς θέλαμε να κάνωμε πιο εύηχο το εν μεταφράσει κείμενο!)

Και ενώ αυτά συμβαίνουν αοράτως γύρω από τους χαρτοπαίζοντας , ή δαιμονική συνωμοσία καταστρώνεται! Ο GOG – SHEKLAH προστάζει. «Δώσατε απόψε κέρδη στον Ιωάννη, ο όποιος έχει ειδικό φυλαχτό δικό μας!»

«Σήμερα πρέπει να γλυκαθή ο Πέτρος με ένα καλό ποσό!»

«SΕΚΕΤ, δώστε στον Ανδρέα να καταλάβη, ότι είσαι η τύχη του! Το τυχερό χαρτί!»

Αλλά, αγαπητοί αναγνώστες, μη νομίζετε, ότι σε όλες τις περιπτώσεις της χαρτοπαιξίας προσέρχονται και τα «μεγάλα αφεντικά» του Εωσφορικού επιτελείου, διότι όταν προσέρχονται, τότε εκεί τάχιστα συμβαίνουν μεγάλα πράγματα ή ακριβέστερα ΜΕΓΑΛΕΣ ΤΡΑΓΩΔΙΕΣ ! Άλλωστε οι 52 βασικοί «πρωταγωνισταί» είναι υπεραρκετοί!

Τα πάντα γύρω από το τραπέζι της χαρτοπαιξίας γίνονται ΣΥΜΦΩΝΩΣ ΜΕ ΤΟ ΠΡΟΔΙΑΓΕΓΡΑΜΜΕΝΟ ΣΧΕΔΙΟΝ! Δεν έχει σημασία, εάν ο τάδε παίκτης «θυμάται» τα χαρτιά ή ακολουθεί κάποιο «σύστημα»!

Εάν το αποφασίσει ο ADRAMELEC και η ΡATRΟΤΑ ή κάποιος άλλος διάβολος, ο φουκαράς θα πάει κατά…. διαβόλου, ο οποίος θα τον πάρη και θα… τον σηκώση!.

Υπάρχουν όμως περιπτώσεις, όταν δια τους χαρτοπαίζοντας «ενδιαφέρθηκαν» ακόμη μεγαλύτερα δαιμονικά πνεύματα, τα οποία προσήλθαν, επειδή είχαν ΠΡΟΣΚΛΗΘΕΙ από τους χαρτοπαίζοντας. Δηλαδή άνθρωποι, οι οποίοι έχασαν τεράστιες περιουσίες και μπήκαν σε τεράστια χρέη, προκειμένου να σωθούν από την ατίμωση και φυλακή, έκαναν επίκληση προς τα ειδικά ακάθαρτα πνεύματα και ήλθαν απευθείας σε επαφή με αυτά και έκλεισαν τρομακτική συμφωνία!

Έναντι της απαρνήσεως του Θεού και προσκυνήσεως του Εωσφόρου, κέρδη μεγάλα στα τυχερά παιγνίδια.

Το τέλος όμως όλων των παρομοίων «συμφωνιών» είναι πάντοτε ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΟ! Το ένα από τα συμβαλλόμενα μέρη αιφνιδίως αναφλέγεται [δες παράρτημα στο τέλος περί ΑΥΤΟΜΑΤΗΣ ΚΑΥΣΗΣ] εν μέσω τρομερών πόνων και κραυγών, και καίγεται ως που να μείνει μια χούφτα στάκτης μπροστά στα έκπληκτα μάτια των θεατών…

Και τότε αντί να βλασφημά πλέον τον Θεό, τον οποίον αρνήθηκε, καταριέται τους δαίμονας στους οποίους πουλήθηκε. Οι κραυγές πόνου, απελπισίας και αγανακτήσεως θα ακούγονται ευκρινώς εις τον τόπον της αυτοαναφλέξεως επί πολλές ακόμη ημέρες, ενώ η ιατροδικαστική εξέταση θα αποκαλύπτει και κάτι το περίεργον!

Θα έχει καεί μόνον το σώμα, χωρίς να έχουν καεί τα ρούχα, εσώρουχα ή τα υποδήματα του θύματος!

Έχομεν υπ’ όψιν μερικές από τις συναφθείσες «συμφωνίες», όπως οι προαναφερθείσες. Εις τρεις εξ αυτών οι πελάτες ήταν ζωγράφοι και καλλιτέχνες, οι οποίοι είχαν αποθανατίσει τις μορφές των δαιμονικών πνευμάτων, με τα οποία είχαν υπογράψει «συμφωνητικά».

Παρά το γεγονός, ότι και οι τρεις ανήκαν σε διάφορες χώρες και λαούς, ευρισκομένους σε απόστασι πολλών χιλιάδων χιλιομέτρων μεταξύ τους, τα φιλοτεχνηθέντα από αυτούς σχέδια είναι καταπληκτικά όμοια! χάριν των αναγνωστών μας παραθέτωμεν μερικά από τα σχέδια αυτά!… αλλά αυτό μας οδηγεί και σ’ ένα άλλο συμπέρασμα!

Ο ΚΑΘΕ ΔΑΙΜΩΝ έχει και τη ιδική του μορφή, αδιάφορον αν μπορή να αλλάζη κατά βούλησιν!

Ερευνώντας τα αρχεία και τον τύπον των διαφόρων χωρών, σχετικά με την χαρτοπαιξία, ανακαλύψαμε ΧΙΛΙΑΔΕΣ περιπτώσεων, οι οποίες ομοιάζουν ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΑ μεταξύ τους!… Ιδού μερικές έξ αυτών:

1) Καθόλα έντιμος αξιωματικός παρασυρθείς από το πάθος της χαρτοπαιξίας παίζει και χάνει στα χαρτιά χρήματα της μονάδος του. Το γεγονός αυτό τον οδηγεί εις την ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑ!

2) Η ίδια περίπτωσις με άλλον αξιωματικό, ο οποίος δια να καλύψη το γεγονός δέχεται να γίνη κατάσκοπος ξένης δυνάμεως. Τελικά συλλαμβάνεται καταδικάζεται εις ΘΑΝΑΤΟΝ, αφού καθαιρείται!…

3) Χρηματιστής ή τραπεζίτης καταχράται χρήματα των πελατών, δια να πλήρωση τα χρέη του λόγω, χαρτοπαιξίας! Δραπετεύει εις εξωτερικό.

12

4) Ταμίας τραπέζης ή μεγάλης εταιρίας καταχράται μεγάλα ποσά και εξαφανίζεται. Αποχράται μεγάλα ποσά και εξαφανίζεται. Αποκαλύπτεται ότι είχε χρέη λόγω χαρτοπαιξίας!

5) Ταμίας Δημοσίου ταμείου αυτοκτονεί μετά την κατάχρησιν πολλών εκατομμυρίων, τα οποία απώλεσεν εις χαρτοπαικτικός λέσχας!

6) Γνωστός βιομήχανος εξετέλεσεν εντός χαρτοπαικτικής λέσχης την συζυγόν του και τον στενόν του φίλον, αυτοκτονήσας εν συνεχεία. Το ζεύγος είχε 3 ανήλικα τέκνα, ο δε δολοφονηθείς ήτο επίσης έγγαμος πατήρ 2 τέκνων!

7) Υπό των αρμοδίων αστυνομικών οργάνων εγένετο έφοδος εις το διαμέρισμα της πολυκατοικίας επί τής οδού …. αρ…. όπου συνελήφθησαν χαρτοπαίζοντες δημόσιοι υπάλληλοι και 2 τραπεζικοί.

8) Κατά την αιφνιδιαστική έρευνα της αστυνομίας (τμήμα Λεσχών) εις την βίλλαν του προαστίου της πρωτευούσης εις την οδόν…ευρέθησαν σημαδεμένες τράπουλες και «πλαστά» ζάρια. Η έρευνα εγένετο κατόπιν καταγγελίας από τηλεφώνου, υπό ανωνύμου θύματος, το οποίον απώλεσεν άνω των 3 εκατομμυ

ρίων. Ο ιδιοκτήτης και οι θαμώνες συνελήφθησαν.

9) Συνελήφθη ο περιπτεράς της πλατείας… ο οποίος διέθετε σημαδεμένες τράπουλες παιγνιόχαρτων. Ως προκύπτει εκ των ανακρίσεων ο συλληφθείς ήτο μέλος μεγάλου δικτύου χαρτοκλεπτών!

10) Υπό της υπηρεσίας Ηθών ανεκαλυφθείς την οδόν… κρυφόν κέντρον μαστρωπείας και μπαρπουτιέρα διευθυνομένη υπό της γνωστής δια την δράσιν της Χ… ή Σ… ή Β. ή Ζ…., η οποία και άλλοτε απησχόληοε πολλάκις εις διαφόρους ποινάς φυλακίσεως.

11) Εις την επαρχία… επί της δημοσίας οδού προς… ανεκαλύφθη προχθές κρυφόν χαρτοπαικτικόν εντευκτήριον, όπου εσύχναζαν και παράνομα ζεύγη! Κοιτά την γενομένην έρευναν εις την αποθήκην καυσίμων ευρισκομένην εις την αύλήν ευρέθησαν 320 γραμμάρια Ινδικής κανάβεως είς φούνταν!

Ασφαλώς, αγαπητοί αναγνώσται παρόμοιες ειδήσεις θα έχετε διαβάσει ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΦΟΡΕΣ και θα συνεχίζετε να τις διαβάζετε καθ’ όλην την διάρκειαν της ζωή σας!

Αλλά και σεις θα γνωρίζετε τώρα ότι η ΧΑΡΤΟΠΑΙΞΙΑ -ΜΟΙΧΕΙΑ – ΠΟΡΝΕΙΑ συμβαδίζουν χέρι με χέρι στην εποχή μας όπως συνεβάδιζαν από της εμφανίσεως της πρώτης χαρτοπαιξίας προ πολλών χιλιάδων ετών!

Αλλά δυστυχώς ο,τι συμβαίνει με την πορνεία, συμβαίνει και με την χαρτοπαιξία και τα εν γένει τυχερά παιχνίδια! Και οι δυο αυτές κοινωνικές πληγές έχουν τεθεί υπό την υψηλήν ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ!! Και η πρώτη απόδειξις αυτού είναι η ύπαρξις των ειδικών Υπηρεσιών Ηθών και Λεσχών εις όλα τα «Πολιτισμένα» Κράτη!!

Έτσι ενώ όλοι έχουν την αναίδειαν να φωνασκούν περί δήθεν ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της ισότητος των δύο φύλων, δισεκατομμύρια γυναικών υφίστανται σήμερον την τρομερήν εκμετάλλευση των σωματεμπόρων!

Το επίσημον κράτος ενδιαφέρεται δια την χαρτοπαιξίαν εφόσον αύτη δεν καταβάλει τον υψηλόν φόρον οπότε θεωρείται «έγκλημα». Το ίδιο επίσημο Κράτος ανοίγει και συντηρεί Καζίνα και Λέσχες χαρτοπαιξίας, γιατί αυτές εξασφαλίζουν ΚΕΡΔΟΣ ! Στην εποχή μας υπάρχουν πόλεις, και κράτη, τα οποία συντηρούνται από την ΧΑΡΤΟΠΑΙΞΙΑ και τα τυχερά παιγνίδια, όπως π.Χ. Λάς Βέγκας, Μοντε Κάρλο, Μονακό, κ.λ.π. κ.λ.π.

Τώρα χωρίς φόβο και πάθος θα υποβάλομε μία ερώτηση προς όλους αυτούς οι οποίοι παριστάνουν παντού τους δήθεν προστάτας των λαών: ΔΙΑΤΙ ΔΕΝ ΞΕΡΙΖΩΝΟΥΝ αυτές τις μεγάλες ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΠΛΗΓΕΣ; Φταίει η Αστυνομία; ΟΧΙ. Χίλιες φορές ΟΧΙ! Αυτή κατά το μέτρον του δυνατού πράττει παντού το καθήκον της εις το ακέραιον! Το κακό δεν ευρίσκεται καν και εις τα αρμόδια υπουργεία ή Κρατικές υπηρεσίες!

ΤΟ ΚΑΚΟ ΦΩΛΙΑΖΕΙ μέσα ατά Κοινοβούλια, τα οποία ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ, ΔΕΝ ΤΟΛΜΟΥΝ να ψηφίσουν Νόμους εναντίον αυτών (και ΠΟΛΛΩΝ ΑΛΛΩΝ) πληγών οι οποίες κατατυραννούν τους Λαούς.

Όπως η πορνεία δυσκόλως αναπτύσσεται άνευ Μαστροπών, έτσι και η χαρτοπαιξία και τα λοιπά τυχερά παιγνίδια δεν θα μπορούσαν να πάρουν τις τρομακτικές διαστάσεις, εάν εψηφίζοντο αυστηροί νόμοι εκριζώνοντες αυτά!

ΟΛΟΙ οι μαστρωποί και «διευθυνταί» κρυφών χαρτοπαικτικών λεσχών μετά την έκτιση της ποινής των ΕΠΑΝΕΡΧΟΝΤΑΙ ΔΡΙΜΥΤΕΡΟΙ!

Τι θα γινόταν όμως, εάν εψηφίζετο και εφηρμόζοντο ΠΟΙΝΕΣ ΙΣΟΒΙΩΝ ΔΕΣΜΩΝ, και δια τις δυο προαναφερθείσες Κοινωνικές καταστροφικές πληγές; Να λοιπόν, που ΔΕΝ πρέπει να αποδίδομε ΟΛΕΣ τις ευθύνες εις άλλους, όταν φταίμε και εμείς ΟΙ ΙΔΙΟΙ δια πολλά από τα δεινά μας!

ΔΕΝ υπήρξε ούτε και υπάρχει στις ημέρες μας Βουλή, ή οποία να μην έχει εις τους κόλπους της, Παιδεραστάς, Κυναίδους, Λεσβίας, έκφυλους, χαρτοπαίκτας κ.λ.π.

ΠΟΙΟΣ ΟΜΩΣ ΤΟΥΣ ΕΣΤΕΙΛΕ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ; Η ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ ΕΙΝΑΙ ΤΡΟΜΕΡΑ ΑΠΟΚΑΡΔΙΩΤΙΚΗ! ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΙΔΙΟΙ!

Μα μήπως δεν εγνωρίζαμε το ποιόν τους πριν τους στείλουμε ως αντιπροσώπους μας στη Βουλή; Στις 89% των περιπτώσεων η απάντηση είναι ΝΑΙ.

Και τώρα ας εξετάσωμεν στο επόμενο Κεφάλαιο το πώς αντιμετωπίζει την κατάραν της χαρτοπαιξίας το επίσημο Κράτος και οι υπηρεσίες του, με τους οποίους και εμείς είμεθα ΣΥΝΥΠΕΥΘΥΝΟΙ.

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Γ΄

  • Η υποδιαίρεση της χαρτοπαιξίας εις κατηγορίας!
  • Πώς το κράτος ανέλαβε υπό την προστασίαν του την χαρτοπαιξίαν και τα τυχερά παιχνίδια εν γένει!
  • Νόμοι και διατάξεις περί χαρτοπαιξίας και τυχερών παιγνιδιών!

Η χαρτοπαιξία διαιρείται εις 3 κατηγορίας δηλ. εις ΤΕΧΝΙΚΑ, ΜΙΚΤΑ και ΤΥΧΕΡΑ παιγνίδια.

(Α) ΤΑ ΤΕΧΝΙΚΑ ΕΙΝΑΙ

1) Μπριτζ

2) Γούϊστ

3) Πρέφα

4)Πικέτο

5)Μπεζίκι

6) Σκαμπίλι

7) Τριόμφο

8) Κοντσίνα

9) Ξερή

10) Πάστρα

11) Κιάμο

12) Σόλιο

13) Τριτσέτι

14) Πινάκι.

15) Κοΰπες

16) Τσιγκουέντο ή Ντόμινο

17) Εξήντα εξ ή είκοσάρι

18 Κιντίλιο

19) Αβησυνία

20) Ευρώπη

21) 21) Πινάκλ

Σύνολον 21 (είκοσι ένα).

(Β) ΤΑ ΜΙΚΤΑ είναι:

1) Πόκερ

2) Πόκα μέχρις επτά μετεχόντων προσώπων

3) Τουμπουκτου μέχρις επτά μετεχόντων προσ.

4) Χαρακίρι μέχρις επτά μετεχόντων προσ.

5) Μάους

6) Έκοφτε

7) Τριάντα ένα κλειστό ή ανοικτό

8) Ραμί δια δύο δεσμίδων παιγνιόχαρτων και ες τζοκευ

9) Κούμ -Καν

10) Ρώμα

11) Ρώμι

12) Πινάκλ

13) Μπάτσικα Αμερικανική

14) Τσογολί

15) Πινικάλι

17) Πινάκι δια μιας δεσμίδος παιγνιόχαρτων και δύο τζόκεϋ

18) Επτάρα

19 Ραμί δια μιας δεσμίδος παιγνιόχαρτων και δύο τζόκεϋ (Σύνολον (19) δεκαεννέα).

(Γ) ΤΑ ΤΥΧΕΡΑ παιγνίδια είναι:

1) Μπακαράς με εν ή δύο ταμπλώ

2) Σεμέν – ντε φέρ

3) Φαραώ

4) Λασκενέ

5) Τράντ -ε – Καράντ

6) Φράμπουλα ή Φραμπουαζ

7) Είκοσι ενα

8) Κιλίντζι

9) Χιλιάρα ή Καλκούτα

10) Είκοσι εξ

11) Ντούμ – ντούμ

12) Πασσέτα

13) Παπάς

Σύνολον (13) Δεκατρία).

Εν Ελλάδι παρ’ όλον, ότι η Νομοθεσία δεν επέτρεπε την χαρτοπαιξία και τα διάφορα άλλα τυχερά παιχνίδια, το Κράτος απεφάσισε δια του Νόμου 3717/1928 να κάνη μοναδική εξαίρεσιν του γενικού απαγορευτικού μέτρου και να επιτρέψει την ίδρυσιν του ΑΟΣΚ δηλ. «Αυτονόμου Οργανισμού προς αποκατάστασιν των σεισμοπαθών της επαρχίας Κορινθίας».

Έκτοτε δημοσιεύθηκαν πάμπολλες διαταγές, γνωματεύσεις, διατάξεις και άλλοι νόμοι, οι οποίοι εδημιούργησαν ένα σωρό «παράθυρα» δια την επέκτασιν της χαρτοπαιξίας και τυχερών παιχνιδιών στον τόπον μας. Ως αποτέλεσμα της «μοναδικής εξαιρέσεως» του 1928, σήμερα λειτουργούν διάφορα Καζίνα από την Πάρνηθα μέχρι Ρόδο και από την Κέρκυρα μέχρι Β. Ελλάδα κ.λ.π. κ.λ.π. Τα κέρδη, τα οποία θα προήρχοντο από την είσπραξη φόρων των χαρτοπαικτικών λεσχών, αντί να επουλώσουν τις πληγές του σεισμού, έφεραν νέον και χειρότερον ΣΕΙΣΜΟΝ, του οποίου οι ζημίες είναι απρόβλεπτες.

Δια να πεισθούν οι αναγνώστες μας ότι όλες οι κατά καιρούς διατάξεις κ.λ.π. περί περιορισμού της χαρτοπαιξίας αποτελούν απλώς φιλολογίαν, παραθέτουμε κατωτέρω μερικά μόνον δείγματα αυτής, παρά το γεγονός, ότι όλοι παραδέχονται τη μεγάλη ζημία και τις καταστροφές, τις όποιες προξενεί ή χαρτοπαιξία στον Λαό μας.

«Η ΧΑΡΤΟΠΑΙΧΤΡΑ»

Και τώρα κρίνω καλόν να παραθέσω μια συζήτηση που είχα στο σπίτι μιας χαρτοπαίχτρας και την οποίαν δημοσίευσα τότε στην εφημερίδα «Ορθόδοξος Τύπος». Έγραφα:

«Επισκέφθην γνωστήν μου, από παλαιότερα, οικογένεια, μήπως την ωφελήσω ψυχικά. Νέοι το ανδρόγυνο τότε, ηλικιωμένοι τώρα. Πτωχοί τότε, παραλήδες νυν. Στην επαρχία τότε, στο Κολωνάκι σήμερα. Η Κατοχή τους έφερε στην Αθήνα και η Μαύρη αγορά με τις κομπίνες και τις μπίζνες τους έφερε χρήμα με ουρά.

Ο σύζυγος πλεονέκτης, ζει για να δουλεύει. Η σύζυγος ματαιόδοξη, ζει για να ξοδεύει. Πασχίζει να φαίνεται αριστοκράτισσα, χωρίς και να τα καταφέρνη η πρώην χωριάτισσα.

—  Με κατέστρεψε, πάτερ, με τα χαρτιά της, είπεν ο σύζυγος. Θα είχα πέντε πολυκατοικίες. Χθες χαρτιά. Προψές χαρτιά. Απόψε χαρτιά. Μαζεύει τα βράδυα εδώ τους αλήτες και ξενυχτούν στην τράπουλα.

—  Ας λέγει, πάτερ, είπεν η σύζυγος. Είναι καθυστερημένος. Σήμερα ζούμε στην Αθήνα. Όλος «ο καλός» κόσμος και σ’ όλα «τα καλά» σπίτια παίζουν.

— Ποιος καλός κόσμος; Αυτοί οι αλήτες, που μου τους κουβαλάς εδώ και έκαμαν το σαλόνι χαρτοπαικτική λέσχη;

—  Καλέ! Αλήτες είναι ο Τοτός, που ήταν ανθυπασπιστής, η Νόλλη που εργάζεται σε Τράπεζα, η Πόπη, που έχει άνδρα στο εξωτερικό, και ο Λάκης που είναι βιομήχανος και βγάζει τούβλα; Άλλωστε εμείς παίζουμε για κέρδος; Απλώς για να σκοτώνουμε τον καιρό.

—  Είναι, παιδί μου, είπα, θηρίο ο καιρός και τον σκοτώνετε; Δεν έχετε ανώτερη απασχόληση να κάνετε και να τον χρησιμοποιήσετε για την ψυχή σας; Άκουσε. Από την καλή χρησιμοποίηση του χρόνου εξαρτάται η ευτυχία του παρόντος και του αιωνίου μέλλοντος.

— Ναι, πάτερ. Εγώ αν δεν έκανα την νύχτα μέρα, δεν θα έκανα λεφτά, είπεν ο κύριος. Ο χρόνος είναι χρήμα! «Φείδου χρόνου» δεν λέγει και το Ευαγγέλιο;

—Πρέπει, είπα, να φείδεται κανείς του χρόνου και να τον χρησιμοποιή για θεάρεστα έργα. Αν έκαναν οι μεγαλοκυρίες νυχτέρια όχι για πινάκλ, για πόκα και μπακαρά, αλλά για να πλέκουν φανέλες για το στρατό μας, πουλόβερ για τους τρεμάμενους γέροντας, να ράβουν επίσης ποδίτσες για τα ορφανά, να κεντούν προίκες για απροστάτευτες κοπέλλες, να επισκέπτονται ιδρύματα, να διαδίδουν, βιβλία και έντυπα Θρησκευτικά, θα πήγαιναν στην καρδιά του Παραδείσου.

—  Να ράψουν είπες και να πλέξουν; Είναι αχαΐρευτες. Ούτε ένα κουμπί δεν θέλει να ράψη η δική μου. Χαρτιά και μόνον χαρτιά. Και να κέρδιζε τουλάχιστον τίποτε! Είναι κουτουρνίθι και όλο χάνει. Την κλέβουν οι λωποδύτες στα χαρτιά.

—  Αλήθεια είναι αυτό, της είπα. Στο χαρτοπαίγνιον γίνεται κλοπή, κατόπιν κοινής συμφωνίας. Στα τυχερά παιγνίδια ο ένας είναι βλάκας και ο άλλος κλέφτης. Γι’ αυτό δε και ο αρχαίος Αριστοτέλης τους χαρτοπαίκτες τους αριθμούσε με τους ληστάς και τους κλέφτες.

«Ο κυβευτής (χαρτοπαίκτης), ο λωποδύτης και ο ληστής των ανελεύθερων εισί», λέγει. Μήπως δεν είχε ο συγχωρημένος δίκιο; είπε ο σύζυγος. Ξέρεις τι γίνεται με τον «καλόν» κόσμον , όπως τον λέγει η Κατίνα;

Στα «καλά» σπίτια του Κολωνακίου χώνονται μέσα και ύποπτα πρόσωπα. Είναι ολόκληρες παρέες, οργανωμένες συμμορίες, που μαδούν τα κοροΐδα. Προετοιμάζουν πρωτύτερα καταλλήλως το θύμα, που ήλθε από την επαρχία, σαν την Κατίνα, καλή ώρα. Όταν αποκτήσουν εμπιστοσύνη και φιλίαν, το καλούν στα μεγάλα σπίτια, για μια παρτίδα και εκεί με τα γλυκόλογα το γδύνουν, χωρίς καν να το παίρνη είδηση. Τα λέγω της Κατίνας , άλλα δεν ακούει.

Βρε γυναίκα, της λέγω, το χαρτί έκανε νοικοκυρόπουλα να ζητιανεύουν και επιχειρηματίες να αυτοκτονήσουν. Πέταξε παιδιά στο δρόμο, και κορίτσια στο ράφι. Έκλεισε ανθρώπους στη φυλακή και χάθηκαν τιμές. Και η Κατίνα, δυστυχώς, όλο χάνει.

—  Πάψε, που λες όλο χάνω. Δεν κέρδισα και πήρα το βραχιόλι και το καλοκαίρι στα λουτρά το μενταγιόν;

—  Άκουσε, παιδί μου, της είπα: «Του χαρτοπαίκτη, του ψαρά, του κυνηγού το πιάτο εννιά φορές είν’ αδειανό και μια φορά γεμάτο».

Κανένας απ’ το χαρτί δεν έκανε προκοπή. Αναρίθμητοι όμως πέσανε στην καταστροφή.

— Έχασε η Κατίνα, πάτερ, μια φορά 73.000 δρχ. και προ ήμερων 45.000 δρχ. και αφήνω τα λιγοστάρια.

— Πάψε να λες ανοησίες. Τότε, πάτερ, με παρέσυρε το χαρτί. Στην αρχή κέρδισα 105.000. Αλλα γύρισε το χαρτί. Και είναι αμαρτία να παίζουμε κανένα κατοστάρικο για το καλό του χρόνου;

— Για το κακό πες του χρόνου, διότι σε παρασύρη το χαρτί. Κανένας χαρτοπαίκτης δε αρχίζει από τα πολλά, άλλα απ’ τα μικροποσά φθάνει εις τα μεγάλα. Έπειτα μ’ αυτό το εκατοστάρικο μπορούσες να πάς στον Παράδεισο δίνοντας το στον πεινασμένο. Την Πρωτοχρονιά μόνον πόσοι Έλληνες έπαιξαν;

— Από τα 8 εκατομμύρια, είπε ο σύζυγος, ζήτημα είναι αν δεν έπαιξαν ελάχιστοι. Έβαζαν παρτίδα και στα βυζανιάρικα. Όλοι έκτος από σας που καλογερεύετε.

—Υπολογίστε, παιδί μου, μόνον από πέντε εκατοστάρικα, πόσα είναι.

—Είναι δισεκατομμύρια δραχμές, είπε ο σύζυγος.

— Αϊ! είπα. Μ’ αυτά θα μπορούσαν να σπουδάσουν χιλιάδες φτωχοί φοιτηταί, ή να παντρευτούν χιλιάδες ορφανές κοπέλες, που φεύγουν στη Γερμανία και χάνονται ή να μοιρασθούν εκατομμύρια χριστιανικά βιβλία και να φωτισθή το Πανελλήνιον. Πες μου.

Δεν αμαρτάνουν αυτοί οι άνθρωποι; Διότι «ειδότι καλόν ποιείν και μη ποιούντι, αμαρτία αυτώ εστί». Και την κλοπή, που γίνεται στο χαρτοπαίγνιο δεν την λογαριάζουν για αμαρτία;

Παίρνουν το χρήμα του άλλου, χωρίς να κουρασθούν και φέρουν δυστυχία στο σπίτι τους αν χάσουν ή στην οικογένεια του άλλου αν κερδίσουν.

Πόσες οικογένειες θλίβονται την Πρωτοχρονιά; Αί! Δεν είναι αμαρτία; Δεν θα δώσουν λόγο στο Θεό;

— Είπατε, πάτερ, ότι το χαρτί φέρνει γκρίνια στο σπίτι. Μη πάς μακρυά. Εμείς τρώμε ποτέ γλυκό ψωμί με την Κατίνα; Μου άφησε τα παιδιά. Κολλάει στην τράπουλα και δεν τα φροντίζει, δεν τα ταΐζει, δεν τα διαβάζει, δεν τα Βγάζει, δεν την νοιάζει.

Παίρνω βέβαια υπηρεσίες, αλλά δεν τα πάει σαν μάνα ποτέ στην Εκκλησία. Έμειναν τα καημένα ακοινώνητα τα Χριστούγεννα. Αγρίεψαν. Χαρτοπαίζει τα Σαββατόβραδα και κοιμάται το πρωί. Πήγαινε τα παιδιά στην Εκκλησία της λέω. Νυστάζω μου λέει. Πήγαινε τα εσύ.

— Τα παιδιά, είπεν η κυρία, σήμερα είναι κακοκέφαλα. Τα ξυπνάς και δεν σ’ ακούνε.

— Γιατί στα χαρτιά σε ακούνε; είπε εκείνος.

— Παίζουν και τα παιδιά; ερώτησα.

— Τα έβγαλε ξεφτέρια.

— Σήμερα, είπεν η μητέρα, η επιστήμη λέει: να τα μάθης συ. Να μη τα μάθουν έξω.

— Ποια επιστήμη; την ερώτησα.

Το λέει ή κυρία Λούση, που έχει άνδρα μηχανικό.

— Είναι ένα χαρτόμουτρο εκείνη, πάτερ!…Μου πήρανε στο λαιμό τους τα παιδιά. 13 χρονών η κοπέλα μου και τα κόβει σαν μεγάλος. Και αν δεν της δώσω, σηκώνει την πολυκατοικία στο πόδι.

— Και συ της δίδεις;

— Αν δεν την χαρτζιλικώσω εγώ, της δίδει η μητέρα της

— Και η μητέρα που τα βρίσκει;

— Έκανα σφάλμα. Της έγραψα ένα μαγαζί και δύο διαμερίσματα.

— Επί τέλους! είπε νευριασμένη εκείνη, πάψε. Έχω και εγώ πάτερ ένα ελάττωμα. Δεν υποφέρεται η γκρίνια του με έκανε νευρασθενικά.

— Εγώ σε έκαμα, ή τα χαρτιά; Αν εγώ δεν είχα εσένα, θα ήμουν άγιος.

— Τα χαρτιά, είπα, πράγματι κάνουν νευρασθενικό τον χαρτοπαίκτη. Βλέπεις την αγωνία ζωγραφισμένη στα άνοιγμα των ματιών του, στο σφίξιμο των γρόθων του, στις συσπάσεις του προσώπου του, στην νευρικότητα του γενικώς. «Έμπα ψυχή και έβγα ψυχή» είναι.

Μοιάζει σαν τον ναυαγό, που παλεύει με τα κύματα της θάλασσας. Άλλοτε υψώνεται και άλλοτε καταποντίζεται. Οι διακυμάνσεις του χαρτιού σε επηρεάζουν. Τραντάζουν το εσωτερικό σου.

Τώρα χαίρεσαι και σε λίγο σκυθρωπάζεις και μελαγχολείς. Κόβεις χρόνια από τη ζωή σου, Βραδέως αυτοκτονείς και θα δώσεις λόγο στο Θεό, για την υγεία που έδωσε και συ την σπατάλησες.

— Έχει δίκαιο ο πάτερ, είπε ο σύζυγος. Με τα τσιγάρα και τους καφέδες συνέχεια έγινες νευροπαθής.

— Καπνίζετε, κυρία Κατίνα;

— Όχι, πάτερ. Κανένα μόνο όταν έχω ξένους εδώ. Αλλά δεν τον τραβάω μέσα τον καπνό.

— Τι κανένα! Μη λες ψέματα στον πάτερ. Καπνίζει σαν αράπης, φουγάρο και παπόρο είναι. Πετούμε τα αποτσίγαρα με το κάρο.

Έχει αϋπνίες. Λίγο ύπνο και εκείνον ταραγμένο. Κατήντησε μουσείο ασθενειών. Το βράδυ στα χαρτιά και την ημέρα στους γιατρούς γυρίζει. Θα την χώριζα. Αλλά είναι τα παιδιά στη μέση.

— Δεν επιτρέπεται διαζύγιο, είπα, «παρεκτός λόγου πορνείας»

— Πού ξέρω τι κάνει με αυτούς τους αλήτες, που παίζει. Εδώ όταν μαζεύονται λένε του κόσμου τα σόκιν και τα ξετσίπωτα, που ούτε στην Τρούμπα του Πειραιώς δεν λέγονται.

— Καλέ! Μουγκοί θα είμαστε; Θα πούμε και καμμιά κουβέντα.

— Τι κουβέντα μου λες. Να ακούς, πάτερ το στόμα αυτού του «καλού» κόσμου! Γίνεται οχετός. Σηκώνεται το τομάρι σου από τις βρωμολογίες τους. Και το κακό είναι πώς ακούνε και τα παιδιά. Αφήνω τις βλασφημίες. Κατεβάζουν όλους τους Αγίους, όταν χάνουν.

— Μπα! Είπα. Έχουν την αξίωση να κατέβουν οι Άγιοι να γίνουν χαρτοπαίκτες, και να τους φέρουν το χαρτί, που θέλουν αυτοί, για να κλέβουν τους άλλους; Και σεις πώς ανέχεστε να βλασφημούν τα θεία στο σπίτι σας; κάποτε και οι ίδιοι οι χαρτοπαίκτες δεν ηνείχοντο τον βλάσφημον. Πάνε χρόνια, που εδώ στην Αθήνα ήταν ένας δεινός χαρτοπαίκτης και πολύ βλάσφημος. Οι συμπαίκται του είπαν:

— «Αν ξαναβλαστημήσης. δεν θα σε ξαναπαίξουμε».

Τι έκανε τότε εκείνος ο διεστραμμένος; Έραψε μέσα στην τραγιάσκα του μια Εικόνα της Παναγίας, και όταν έχανε έχωνε τη μούρη του στην τραγιάσκα και την βλαστημούσε. Μια φορά όμως καθώς έτσι βλαστημούσε. του έδωσε το θαύμα η Παναγία. Στραβώθηκε και από τα δύο! Γύριζε κατόπιν τυφλός στους δρόμους των Αθηνών ζητιανεύοντας και διδάσκοντας με το πάθημα του και με τα λόγια του να μη χαρτοπαίζουν και να μη βλαστημούν.

— Γιατί, πάτερ, δεν στραβώνει και τούτους ο Θεός;

— Γιατί θα πρέπει πρώτα να στραβώση εσένα.

— Εμένα; Γιατί; Ποτέ δεν βλαστήμησα, ούτε τον εξαποδώ.

— Και όμως ανέχεσαι να γίνεται η αμαρτία στο σπίτι σου. Πώς θα ρθή η ευλογία του Θεού σ’ αυτό το σπίτι;

— Το βλέπω, πάτερ. Λες και μπήκε στο σπίτι μου ο σατανάς και λιχνάει. εγώ μαζεύω και αυτός σκορπάει. Κλονίζονται οι δουλειές μου.

— Εσύ παιδί μου, μόνο τις δουλειές και την υλικήν ζημία κοιτάζεις. Δεν νοιάζεσαι και για την ψυχική.

— Καθένας μας πάτερ, την ψυχή του την έχει χωριστά, είπε.

—Όχι ! Είστε ανδρόγυνο και την έχετε μαζί. Συ, σαν άνδρας, είσαι κεφαλή της γυναικός και έχεις ευθύνην. Έπρεπε να φροντίζης, όχι μόνον για τις δουλειές, άλλα και για τις ψυχές.

20

Τη δική σου, τη δική της και τις ψυχές των παιδιών και να είχες λάβει εξ αρχής τα μέτρα σου να μην απόκτηση το πάθος η σύζυγος. Φταις και συ.

— Ναι ! Αυτός φταίει, είπε η σύζυγος, Αυτός που μου έφερε εδώ τον ένα και τον άλλο, για τις δουλειές. Εγώ γυναίκα ήμουνα, από ένα «αθώο» χαρτοπαίγνιο στην αρχή φτάσαμε στην πόκα, και δεν συμμαζεύεται. Ο σκοπός είναι να μην αρχίσεις. Σε τραβάει το χαρτί, πάτερ.

—Πες, δεν θέλω να το κόψω.

—Αν θέλω λέει! Πες μου μόνον, πώς να το κόψω.

—Να κόψης τις παρέες, που σε παρασύρουν.

— Ναι. Αλλά ακοινώνητη θα γίνω; Τι θα πη ο κόσμος;

— Αν ξανάρθουν, μουρμούρησε ο σύζυγος θα τους πάρω με το σκουπόξυλο.

— Ο Θεός τι θα πή, της είπα. Τον κόσμο θα λογαριάσεις ή το Θεό; Το ξέρεις, παιδί μου, πώς είσαι αφορισμένη;

— Εγώ αφορισμένη:

— Ναι, συ! Αφορισμένη από τους Κανόνας 42ον και 43ον των Αγίων Αποστόλων. «Επίσκοπος, λέγουν, ή πρεσβύτερος ή διάκονος κύβοις σχολάζων (χαρτοπαίζων) ή παυσάσθω ή καθαιρείσθω. Υποδιάκονος ή αναγνώστης ή ψάλτης τα όμοια ποιών, ή παυσάτω ή αφοριζέσθω. Ωσαύτως και λαϊκός». Δηλ. αν δεν σταματήσουν, ο κληρικός θα καθαιρήται και ο λαϊκός θα αφορίζεται.

— Βαρεία δεν είναι η τιμωρία: είπεν η κυρία.

–  Μεγάλη είναι και η αμαρτία της χαρτοπαιξίας, ή μάλλον οι αμαρτίες, διότι χάνουν τα λεπτά και τον καιρόν τους που τους έδωσε ο Θεός να μπουν στον Παράδεισο. Κλέβουν, βλαστημούν, γίνονται κακό παράδειγμα, παραμελούν την προσευχή, τον εκκλησιασμό. Προξενούν στενοχώριες και γκρίνιες στο σπίτι τους και στα σπίτια των άλλων, καυγαδίζουν και τόσες άλλες αμαρτίες κάνουν. «Η περί το κυβεύειν σπουδή, λέγει ο Ι. Χρυσόστομος, βλασφημίας, ζημίας, οργάς, λοιδορίας και μύρια ετέρα τούτων δεινότερα πολλάκις ειργάσατο».

— Έχεις δίκιο, πάτερ, πρέπει να το κόψω, βοήθησε με, είπεν η Κατίνα.

— Η εξομολόγηση θα σε σώση. Από πότε έχεις να εξομολογηθείς; την ερώτησα

—Από το χωριό. Είχαμε ένα καλό παπά. Και εδώ είναι καλοί. Αρκεί να πάς με απόφαση , της είπα.

— Την παίρνω από τώρα και θα έλθω το συντομώτερο να με εξομολόγησης».

Η ΤΡΑΠΟΥΛΑ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΣ

Το ερώτημα μας τώρα είναι αν δίνη ή όχι χαρά το έθιμο να παίζονται χαρτιά την Πρωτοχρονιά. Η απάντηση δεν είναι εύκολη, ούτε απλή. Πολλοί λένε, ότι με τα χαρτιά της Πρωτοχρονιάς συμβαίνουν τα εξής ευχάριστα:

  • Γιορτάζουν από κοινού φιλικές ή συγγενικές οικογένειες τον Καινούργιο Χρόνο, διασκεδάζοντας με τις μικρές αγωνίες και εκπλήξεις που προσφέρει ή χαρτοπαιξία.
  • Δίνουν γενικά στη βραδυά τους μια ξεχωριστή γεύση ζωής, που κάνει αισθητό τον ερχομό του Νέου Έτους.

Υπάρχουν όμως και οι αντίθετες απόψεις:

  • Τα χαρτιά έχουν τους «χαμένους» και τους «κερδισμένους». Είναι συχνά περισσότεροι από τους κερδισμένους οι χαμένοι και αυτοί λοιπόν, αρχίζουν την αφετηρία του χρόνου με ένα εκνευρισμό. Και ρωτάνε: Πού βρίσκεται, λοιπόν η διασκέδαση;
  • Υπάρχουν πολλοί, που μέσα στο πείσμα και την προσδοκία παίζουν χωρίς αυτοσυγκράτηση και φεύγουν από μερικά τέτοια…παιγνίδια «ξεπουπουλιασμένοι». Το έθιμο, λοιπόν τους φυτεύει ίσως κι’ ένα πάθος. Ελπίζοντας να τα καταφέρουν καλύτερα σε κάποια ρεβάνς, παγιδεύονται καμμιά φορά στο χαρτοπαικτικό πάθος.
  • Σε σπίτια που κυριαρχεί, την πρωτοχρονιά, το χαρτί δεν είναι δυνατόν να γιορτασθή μια όμορφη οικογενειακή γιορτή.

Και αν υποστηρίξουν μερικοί έτσι, μέσα στις κάπνες του τσιγάρου και της αγωνίας, πανηγυρίζουν και χαίρονται, υπάρχουν και κάποιοι που δεν μπορούν μ’ αυτό τον τρόπον ούτε να χαρούν, ούτε να γιορτάσουν κι’ αυτοί είναι τα παιδιά.

Εν πάση περιπτώσει – «ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω» – Οι περισσότεροι, λίγο πολύ, πιάνουν τα χαρτιά στο χέρι τέτοιες μέρες για… «τα χρόνια πολλά», αν όμως θέλετε να ιδήτε, πόσο τελικά διασκεδάσανε, κοιτάξτε τα κομμένα και κιτρινισμένα πρόσωπα τους το ξημέρωμα της Πρωτοχρονιάς ή ακόμα το μεσημέρι, καθώς τελειώνει η μάχη των Άσσων, των Ρηγάδων, και των Βαλέδων και φεύγουν από το χαρτοπαίγνιο.

ΞΕΝΙΤΕΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΤΡΑΠΟΥΛΑ

Στο μυαλό μου έρχονται τώρα σοφές κουβέντες γερόντων που υποστηρίζουν, ότι πιο καλά είναι να μην πιάνη κανείς τα «χαρτιά» με τα χέρια του ακόμα και τη Πρωτοχρονιά. Είναι -λένε- αληθινή παγίδα και γίνεται εύκολα «χούϊ» (συνήθεια), που δεν βγαίνει αν δε βγή πρώτα η ψυχή…

Οι παλιοί Ηπειρώτες, όταν ξεπροβοδίζανε τα παιδιά τους για τον σκληρό δρόμο της ξενητιάς τους λέγανε:

— Καλό ταξίδι παιδί μου. Μη ξεχνάς ποτέ να κάνης το σταυρό σου. Πρόσεξε την πίστη σου σαν τα μάτια σου. Πολλοί θα σε γυροφέρουνε να σε φραγκέψουνε… Κι’ ακόμα γιε μου σου δίνω ευχή και κατάρα μη πιάσης… χαρτιά με τα χέρια σου. Κανένας δεν «καζάντησε« (πρόκοψε) από τα χαρτιά…

Και είναι αλήθεια πώς η τράπουλα, τα χαρτιά «θάψανε» ανθρώπους με πλούτη και δόξα. Καταστρέψανε καλούς οικογενειάρχες. Καταντήσανε φτωχούς ανθρώπους, που είχαν προηγουμένως προκόψει με τη δουλειά τους. Η όμορφη τούτη ευχή των παλιών Ηπειρωτών 22

απευθύνεται με την ευκαιρία της πρωτοχρονιάς και σ’ όλα τα ταξιδεμένα παιδιά της Ελλάδος.

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ

  • Τα παιγνιόχαρτα ως μέσα μαντείας στις χαρτούδες, καφετζούδες, Μέντιουμ!

Στά προηγούμενα κεφάλαια εξετάσαμε την γέννηση και τους «γεννήτορας» της χαρτοπαιξίας και των εν γένει «τυχερών» παιχνιδιών.

Εξετάσαμε την στρατηγικήν των και τα αποτελέσματα της. Να όμως, όχι η καταστροφή, η οποία προκαλείται δεν περιορίζεται στα πεδία «μαχών» επάνω στην πράσινη τσόχα! Τώρα, όταν γνωρίζωμε την «δύναμη» και τον «κυρίαρχο» του κάθε χαρτιού, θα πρέπει να δούμε και τη δράση των 52 και εις άλλα πεδία.

Ο κλάδος, τον οποίον θα εξετάσωμεν εδώ τώρα δεν υπάγεται μεν εις την τάξιν των «τυχερών» αλλά είναι εξ ίσου τρομερός και επικίνδυνος δια τους ασχολούμενους και προσφεύγοντας σ’ αυτόν! Είναι ο της ΧΑΡΤΟΜΑΝΤΕΙΑΣ!

Αλλά ας εξετάσωμεν εν πρώτοις το πώς γίνεται καθημερινώς οι στρατιές ολόκληρες των «χαρτούδων», Καφετζούδων και λοιπών μάντεων!

Το πραγματικό λίκνο των προαναφερθέντων είναι η Τουρκία (Σμύρνη, Κωνσταντινούπολις και οι Ανατολικές επαρχίες) η Αίγυπτος και η Ινδία!

Στην Ελλάδα έχουμε αρκετά γερά ριζωμένα κέντρα της Κρήτης, Κορίνθου και Θράκης εάν πιάσετε κουβέντα με οποιανδήποτε «Χαρτού» ή θα σας πή, ότι κατάγεται από τα προαναφερθέντα μέρη ή είχε κάποια γιαγιά της , συγγενή ή γνωστή, η οποία την δίδαξε να ρίχνη χαρτιά ή τον καφέ και η οποία κατήγετο από την Τουρκία, Αίγυπτο ή Ινδία! Αυτό είναι σχεδόν ο απαράβατος κανών!

Μέχρι και τα τέλη του παρελθόντος αιώνος η ζωή των γυναικών εις τα προαναφερθέντα μέρη ήταν πολύ περιορισμένη. Όταν τελείωναν οι δουλειές του σπιτιού και τα ψώνια , οι γυναίκες της εποχής εκείνης είχαν ως μόνη ψυχαγωγία τις επισκέψεις φιλικών οικογενειών. Τότε δεν υπήρχαν θέατρα, κοντσέρτα, τηλεοράσεις, ραδιόφωνα και τόσα άλλα, που έχομε σήμερα εμείς!

Έτσι, όταν τελείωναν όλα τα «κουτσομπολιά» και η ανταλλαγή νέων, κάποιος από την παρέα έλεγε: «Ας δούμε και τι θα γίνη αύριο»! Κάποια από την παρέα που «κατείχε» τα χαρτιά, ανελάμβανε να φωτίσει το αόρατο μέλλον!

Αλλά δεν περιορίζετο μόνον εις αυτό. ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΕΔΙΔΑΣΚΕ ΤΗΝ ΤΕΧΝΗ ΤΗΣ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ! Έτσι σε κάθε φιλικό κύκλο ξεπηδούσαν και καινούργια «φυντάνια»… Οι γυναίκες πάντοτε δημιουργούν φιλίες ευκολότερα από τους άνδρες. Έτσι οι Χριστιανές έπιαναν φιλίες με εντόπιες γυναίκες, πράγμα το οποίον εξυπηρετούσε και άλλες πλευρές της ζωής.

Η κυρία Μαρία, η οποία είχε γιο σε λίγο στρατεύσιμο, πήγαινε εις την φίλην της κυρίαν Φατμά της οποίας ο σύζυγος ήταν Πασάς (στρατηγός) και παρακαλούσε να την τοποθετήσουν σε Μονάδα πλησίον της πόλεως, οπού ζούσε!

Ο Χριστιανός έμπορος, ο οποίος είχε δυσκολίες με τα φορολογικά, προσέφευγε εις τα «μέσα», που είχε μέσω της συζύγου του, η οποία είχε φίλη την σύζυγο του εφόρου Σερίφ Μπέη! Μαζί με τις φιλικές σχέσεις, την εποχή εκείνη, είχαν ριζώσει και οι σχέσεις με τους 52 της τράπουλας.

Μία από τις εντολές του Θεού είναι και να μη αναφέρωμε, χωρίς λόγο, το Άγιον Όνομα Του! Άλλα το αυτό ισχύει και δια τας δυνάμεις του σκότους. Όταν τις αναφέρομε ή μελετούμε, τότε προσέρχονται ασφαλώς! Αυτή είναι και η αιτία γιατί ο Λαός μας, αντί να αναφέρει το όνομα ενός εκ των δαιμόνων, λέγει «ο έξω απ’ εδώ!» Ο γράφων τις γραμμές αυτές ενοχλείται τρομερά από τις δυνάμεις του σκότους οι οποίες λυσσούν για τις αποκαλύψεις εις βάρος τους! Αλλά δεν μπορεί να μας κάμουν τίποτε, διότι είναι «μείζων ο εν ημίν, ή ο εν τω κόσμω».

Πρέπει ν’ αναφέρω εδώ και το πάθημα ενός νέου. Ήμουν έτοιμος και βιαζόμουν να βγω από το κελλί μου, οπότε κτυπάει την πόρτα κάποιος εικοσιπεντάχρονος.

— Σε θέλω μου λέγει.

— Βιάζομαι του λέγω. Έλα άλλοτε

—Δεν φεύγω αν δεν με δεχθής. Είσαι ο σωτήρας μου.

— Έλα μέσα, του λέγω τι σου συμβαίνει:

— Εγώ λέγει, ήμουνα περίεργος, διάβαζα τα αποκρυφιστικά βιβλία, Σολομωνική κ.λ.π. Διάβαζα και τις επικλήσεις προς τους δαίμονες. Δεν τους επικαλούμην αλλα απλώς τις διάβαζα. Στις 12 όμως τα μεσάνυχτα μέχρι τις τρεις με έπιασε δαιμονική κρίσις. Και αυτό συνεχιζόταν κάθε βράδυ. Υπέφερα. Δεν ήξερα τι να κάμω. Αλλά ευτυχώς έπεσε στα χέρια μου ένα βιβλίο σου «Υπάρχουν Μάγια και πώς λύονται». Διάβαζα τις ευχές που είναι μέσα και σταμάτησε το κακό επί ένα και πλέον χρόνο. Τώρα όμως με ξαναπιάνει και ήλθα σε σένα να με διαβάσης, υποφέρω.

—Περίμενε του λέγω και σηκώθηκα να πάρω τον τίμιον Σταυρόν να τον σταυρώσω. Αλλά τη στιγμή εκείνη τον έπιασε η κρίσις του δαιμονίου. Αγρίεψε, τραντάχθηκε και έπεσε κάτω. Να πω την αμαρτία μου μου πέρασε η σκέψις: ο σατανάς εδώ που είμαι μόνος μου θα με πνίξη.

Αλλά είπα μέσα μου «μείζων ο εν ημίν ή ο εν τω κόσμω». Τον άρπαξα από τον ώμο και τον σταύρωσα. Μετά το σταύρωμα συνήλθε, επανήλθε στην κατάσταση που ήταν πρώτα και ιλαρύνθηκε το πρόσωπο του. Έγινε υγιής.

Σε ευχαριστώ . Πάτερ, μου είπε.

— Τον Θεόν να ευχάριστης και να μην ξαναπιάσης στα χέρια σου τέτοια αποκρυφιστικά βιβλία, ούτε για περιέργεια. Έφυγε ο άνθρωπος χαρούμενος.

Από την στιγμήν λοιπόν, που κάποιος ή κάποια θα πιάσουν στα χέρια τους την τράπουλα δια να κάνουν «προβλέψεις», και οι 52 κακοί δαίμονες θα προσέλθουν και θα ριζώσουν στο σπίτι και βαθμηδόν μέσα στα ίδια τα άτομα, τα οποία και τα κάλεσαν!

Έτσι η χαρτομάντις θα δή μετ’ εκπλήξεως ότι σιγά – σιγά πράγματι θα αρχίσει να προβλέπη ορθώς αρκετά γεγονότα! Ας μη ξεχνάμε, ότι πολλάκις οι δαίμονες κάνουν πολλά ΚΑΤΑ ΠΑΡΑΧΩΡΗΣΙΝ ΤΟΥ ΘΕΟΥ!

Προ ετών μου εξωμολογείτο κάποια, ότι ήταν καφετζού (καφεμάντισσα) μεγάλη.

— Τι ξέρεις; της λέγω

— Τίποτε, μου άπαντα, κάποτε για αστεία είπα καφέ και επέτυχε. Από τότε μου ερχόταν σε μένα σαν στραβές και τις έλεγα ότι μου ερχόταν στο κεφάλι. Κορόιδευα τον κόσμο. Θα σου δώσω μάλιστα και μια επιστολή να την δημοσίευσης για να ξέρουν οι άνθρωποι και να μην απατώνται.

— Πράγματι! Μου την έδωσε την επιστολή. Αλλα… δυστυχώς την έχασα.

Ευτυχώς όμως η μετάνοια της ήταν μεγάλη. Δόθηκε ολόκληρη στο Χριστό. Και τώρα είναι σε ένα Μοναστήρι μαζί με τις δυο κόρες της, μοναχές.

Με την πάροδον του χρόνου, η Χαρτορίχτρα όλο και κατέχεται περισότερον από τους 52, και ας έχει στο σπίτι της κρεμασμένες Άγιες Εικόνες! Την ενδιαφέρει εν πρώτοις το ΚΕΡΔΟΣ! Με την πάροδον όμως του χρόνου σχηματίζει μια αρκετή περιουσία, η οποία εκ του ασφαλούς θα πάει κατά… διαόλου τελικώς!

Αλλα το σπουδαιότερον θα γίνη «μυστικοσύμβουλος» πολλών γυναικών και ανδρών, των οποίων τη ζωή θα επηρεάζει! Εάν η χαρτορίχτρα έχει σύζυγον, αυτός ταχέως θα εγκαταλείψει την εργασία του και θα μετατραπή εις βοηθόν της, δια να βράζη τους «καφέδες», που θα «διαβάζη» αυτή!

Η θέσις του θα είναι απλώς η θέσις «κομπάρσου». Τα κέρδη μιας «γερής» Χαρτούς και Καφετζούς κυμαίνονται από 10 – 30 την ημέρα!

Προ ετών έγραψαν οι εφημερίδες ότι «υπάρχουν μέντιουμ, που βγάζουν 100.000 ημερησίως» που αντιστοιχούν σήμερα σε 500.000 δρχ.

Δια να είναι περισσότερο «εντυπωσιακοί» εις τους πελάτας τους, οι μάντεις της κατηγορίας αυτής παίρνουν και ένα «καλλιτεχνικό» ψευδώνυμο ανατολικής προελεύσεως! Αργότερα, προς ικανοποίησιν της πελατείας στα χαρτιά, προστίθεται ο ΚΑΦΕΣ, Η ΥΑΛΙΝΗ ΣΦΑΙΡΑ και η αυτούπνωσις! Και ό χορός κρατεί!

Δεν είναι μόνον οι μάντεις, που πέφτουν για καλά στα νύχια των δαιμόνων, άλλα και ή πελατεία τους, διότι ή προσφυγή στους μάντεις, που είναι υπηρέτες των δαιμόνων σημαίνει και την άρνησιν του ΘΕΟΥ!

  • Χαρτοκλέφτες και τα «σύγχρονα» μέσα χαρτοκλοπής!

Τώρα λοιπόν που εξετάσαμεν, εστω και συντόμως, την κατηγορίαν των μάντεων, θα μεταπηδήσωμεν εις μίαν άλλην: ΤΩΝ ΧΑΡΤΟΚΛΕΠΤΩΝ!

Ασφαλώς κάποτε στη ζωή σας, σας έτυχε να δείτε σε κανένα θέατρο ή κέντρο διασκεδάσεως ένα ταχυδακτυλουργό! αφού σας έκανε ένα σωρό καταπληκτικά «νούμερα», βγάζοντας από το καπέλο του κουνέλια, περιστέρια ή κόβοντας στα δυο τη βοηθόν του μέσα σ ‘ένα κιβώτιο, τελικά άρχισε να… «πιάνει στον αέρα οποίο χαρτί της τράπουλας θέλατε!

Η να βγάζει μέσα από το μανίκι του άσσους ή όσους ρηγάδες ήθελε! Καταλαβαίνετε, ότι εφόσον αυτό είναι δυνατόν να γίνη ενώπιον 1000 και πλέον ατόμων εις δημόσιον κέντρον, πόσο ευκολώτερον μπορούν να εξαπατηθούν οι συμπαίκται γύρω από ένα τραπέζι.

ΚΑΙ ΟΣΟΝ ΑΥΞΑΝΟΝΤΑΙ ΤΑ ΜΕΤΡΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ ΤΩΝ ΠΑΙΚΤΩΝ άλλο τόσο αύξαναν και οι μέθοδοι εξαπατήσεως τους! ήταν πολύ φυσικόν στην εποχή μας να χρησιμοποιηθούν και ηλεκτρονικά μέσα από τους χαρτοκλέπτας και τους συνενόχους τους! Η μεταβίβασις των χαρτιών του αντιπάλου δια ασυρμάτου με δέκτην μικροσκοπικόν τοποθετημένον μέσα στο αφτί είναι κάτι το πολύ τετριμένον στην εποχή μας! Στο εξωτερικό υπάρχουν ολόκληρα μουσεία με καταπληκτικά σύνεργα χαρτοκλεπτών! Δεν κλέβουν δε μόνον οι θαμώνες των Λεσχών, άλλα και οι ιδιοκτήτες των, δηλ. γίνεται ένα συνεχές «ο κλέψας του κλέψαντος».

Ρουλέτες, Ιππόδρομος, κυνοδρομίες, στοιχήματα, πορνό – σπορ!

Το ίδιο συμβαίνει και με τις μηχανές τύπου ρουλέτας, όπου σημειωτέον επικρατούν επίσης τα δύο «ιερά» χρώματα – το μαύρο και κόκκινο! Και στην περίπτωση, λοιπόν, της ρουλέτας εφηρμόσθησαν όλα τα «μέσα»! Από της μελέτης της θεωρίας των…πιθανοτήτων μέχρι συσκευής εκπομπής κυμάτων, που επηρεάζουν την «μπίλια» ή τα μεταλλικά τμήματα αυτής.

Και τώρα ας έλθωμεν είς το «ευγενέστατον» τζόγον των Ιπποδρομιών! Το περίφημο αυτό δήθεν σπορ, έχει κι’ αυτό άπειρα θύματα, τα οποία καταστρέφονται κάθε χρόνο! Εκείνοι οι οποίοι κερδίζουν είναι οι ιδιοκτήτες των ίππων, που είναι συνήθως μεγαλόσχημοι καρχαρίες της ξηράς! Είναι πλέον σύνηθες φαινόμενον να κερδίζουν τα χειρότερα άλογα και όχι τα καλλίτερα!

Προ της ιπποδρομίας, όταν παρουσιάζονται οι ίπποι, οι ενθουσιώδεις παίκτες «ποντάρουν» στο πιο ζωηρό, στο πιο λεβέντικο ίππο. Προς το τέλος όμως της «κούρσας» συμβαίνουν τα… απρόβλεπτα. Έτσι π.χ. λίγο προ του τέρματος ο αναβάτης του επικεφαλής των άλλων ίππων παθαίνει ατύχημα και πέφτει δήθεν τυχαίως κάτω! ή ο ίππος ο οποίος δεν έκανε ούτε δια τα άλλοτε κάρα της Δημαρχίας, αποσπά με χρόνον ρεκόρ την πρώτην νίκην! Καλά, αν υπάρχουν επί τόπου αστυνομικά όργανα , δια να πάρουν δείγμα σιέλου, δια να διαπιστωθή, ότι εγένετο χρήσις ΔΙΕΓΕΡΤΙΚΟΥ ΝΑΡΚΩΤΙΚΟΥ στο άμοιρο ζώο!

Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με τις κυνοδρομίες, που διεξάγονται σε αρκετές χώρες! Και τα ευγενέστατα άλλοτε σπορ, έχουν κατεξευτελεστή! Κάθε λίγο ο κόσμος διαβάζει αποκαλύψεις δια την εξαγοράν των αθλητών στο τάδε ή το δείνα άθλημα μη εξαιρουμένου και του ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ! Ο κόσμος προ πολλού έχει φτάσει στο συμπέρασμα, ότι όλα τα παιχνίδια και τα σπορ τα συνδεόμενα δήθεν με τον παράγοντα τύχη είναι ΑΠΑΤΗ ΚΑΙ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ και όμως συνεχίζει να είναι δούλος αυτών, που τον εξαπατούν, των δαιμόνων δηλ. και απατεώνων!

Κατά το 1979 ο κόσμος είδε να εφαρμόζεται και ένα καινούργιο φρούτο. Την διασταύρωσιν του τζόγου με την πορνείαν!

Στο ΠΡΟ-ΠΟ ο κάθε παίκτης πρέπει να προβλέψη την ορθή έκβασιν της κάθε ποδοσφαιρικής συναντήσεως και η αμοιβή του είναι ανάλογος με τις στήλες, που προέβλεψε! Ένδεκα, δώδεκα, ή δεκατρία. Το «Πόρνο-σπόρ» όμως παίζεται διαφορετικά!

Ένας ιδιωτικός σταθμός της τηλεοράσεως, που πάντοτε ανήκει εις την Μαφίαν, παρουσιάζει εις την οθόνην μια χαριτωμένη νεαρή γυναίκα, η οποία κάνει διάφορες ερωτήσεις προς τους τηλεθεατάς και τους δίδει τον αριθμόν τηλεφώνου της, όπου πρέπει να δώσουν τις απαντήσεις τους!

Ύστερα από κάθε σωστή απάντηση, που παίρνει η τηλεπαρουσιάστρια, βγάζει και ένα ρούχο, που φοράει, έως ότου μένει τελείως γυμνή! φυσικά τα ερωτήματά της είναι γύρω από το σεξ και τις ανωμαλίες του. Ο συγκεντρώσας τις περισσότερες «ορθές» απαντήσεις, λαμβάνει ως έπαθλο… την ίδια την τηλεπαρουσιάστρια!

Κάθε βράδυ και ένας «ευτυχής θνητός» παρουσιάζεται στο τέλος της εκπομπής και αφού δώσει το όνομα του και την διεύθυνσίν του, αποσύρεται μαζί της!

Τις εκπομπές παρακολουθούν ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ Ιταλών, μικρών και μεγάλων με… τεράστιον ενδιαφέρον! Και όλα αυτά κάτω από την μύτη του Βατικανού και του αλάθητου Πάπα!

Όταν εζητήθησαν γνώμες επί του τρομερού αυτού εγκλήματος του συνδυασμένου τζόγου, οφθαλμοπορνείας και πορνείας, να οι άπαντήσιες που εδόθησαν:

1) Ναί, επιτρέπω στην κόρη μου ηλικίας 12 ετών να παρακολουθή τις εκπομπές αυτές, διότι ήδη έχει αριστεύσει εις το σχολειον εις το μάθημα του σέξ, το οποίον της διδάσκουν επισήμως!

2) Τα αγόρια μου 12 και 14 ετών παρακολουθούν μαζί μας τις εκπομπές αυτές, διότι έτσι μαθαίνουν την πραγματικότητα και, όταν μεγαλώσουν, δεν θα έχουν ψευδαισθήσεις γύρω από τα ζητήματα του σεξ. (Αυτή τη στραβή νοοτροπία την έχουν και πολλοί στον τόπο μας).

3) Ό υιός μου πρέπει από μικρός να καταλάβη, ότι στην ζωή τίποτα δεν επιτυγχάνεται άνευ κόπων. Και δια να κατακτήση κανείς και μια γυναίκα ακόμα χρειάζονται πολλάκις αγώνες και προσπάθειες!

4) Αυτό το οποίον συμβαίνει εδώ είναι τρομερό! Βλέπω το Λαό μας να καταστρέφεται και φυσικά και η νεολαία μας. Τι κάνει το επίσημο Κράτος και το Βατικανό; Μα φυσικά ΤΙΠΟΤΑ!

Τείνω να πιστέψω, ότι είναι αλήθεια, ότι ο ίδιος ο Πάπας παρακολουθεί αυτές τις ανήθικες εκπομπές!

5) Διόλου δεν εκπλήσσομαι δια τις εκπομπές αυτές ούτε κι’ αν μία μέρα θα αποκαλυφθεί, ότι οι ιδιοκτήται των ιδιωτικών σταθμών των «Πόρνο – σπορ» δανειοδοτήθηκαν από τα ταμεία του Βατικανού! Το Βατικανό από χρόνου μακρού ενδιαφέρεται μόνον δια τα υλικά κέρδη των τραπεζών του και άλλων επιχειρήσεων! Λένε και αρχίζω να πιστεύω ότι ο νέος μας Πάπας δεν είναι απλώς φίλο – μασσώνος, αλλά φανατικός Μασσώνος 33 βαθμού!

6) Όλοι οι τίμιοι άνθρωποι είναι αγανακτισμένοι με τις εκπομπές αυτές που καταστρέφουν το θεμέλιο του έθνους: ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ! Μα δεν είναι μόνον παρόμοιες εκπομπές! ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ! Μη περιμένετε τίποτα από το Βατικανό, Αυτό προ πολλού μετεβλήθη εις ανώνυμον εταιρίαν σκοτεινών επιχειρήσεων!

Τον Πάπα επισκέπτονται κρυφίως όλοι οι μεγάλοι Μαφιόζοι και επισήμως όλοι οι μεγάλοι Μασσώνοι! Η παράνομος εφημερίδα «Λα Βεριτά», που κυκλοφορεί από το 1976, έχει πολλές φορές καταγγείλει το Βατικανό για αντιχριστιανική, φιλομασσωνική και φιλοσιωνιστική δράση!

Με πικρίαν μεγάλην ακούσαμε τας απείρους απαντήσεις των ιταλών φίλων μας επάνω στο τελευταίο καυτό θέμα και εσκέφθημεν, ότι τους περιμένουν ακόμα πολλές δυσάρεστες εκπλήξεις!

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Αγαπητέ μου αναγνώστα! εσύ που είχες την υπομονή να διάβασης αυτό το καινούργιο πόνημα ασφαλώς ωφελήθηκες, διότι έμαθες με κάθε λεπτομέρεια το πώς δρουν οι καταχθόνιες δυνάμεις της «φάκας», διότι φάκα ιταλικά λέγεται η «τράπουλα» και μόνον οι δαίμονες θα μπορούσαν να την επινοήσουν! Τώρα, που έμαθες την αλήθεια, πάψε να παίζης τον ρόλο του μικρού ποντικού, που τριγυρνά μια τεράστια άγρια γάτα!

Από την στιγμή, που θα πιάσης στα χέρια σου τα 52 χαρτιά της χαρτοπαιξίας, θα έκθεσης τον εαυτόν σου στον τρομερώτερον κίνδυνον των 52 δαιμόνων με πολύ πιο γαμψά νύχια από της γάτας! Δεν είναι-μόνον η χρεοκοπία, ατίμωσις, πορνεία και η αυτοκτονία, που θα σε παρακολουθούν πλέον σε κάθε σου βήμα στην εδώ επίγειο ζωή, αλλά και η απώλεια της αιωνίας ψυχής σου. Το σκέφθηκες καλά αυτό και σοβαρά;

Διώξε λοιπόν μακρυά από τον εαυτόν σου, τους οικείους σου και τους φίλους σου αυτόν τον μεγάλον κίνδυνο. Γίνε και συ αίτιος να παύσουν τα δάκρυα των δυστυχισμένων συζύγων και τέκνων που πεινούν και υποφέρουν μέσα στην κοινωνία μας!

Σταμάτησε τα απειλούμενα οικογενειακά δράματα! Διακήρυξε παντού, ότι εκεί που υπάρχουν άγιες εικόνες δεν μπορούν να συνυπάρχουν και τα 52 ομοιώματα, παραστάσεις των δαιμόνων, γιατί δεν μπορούμε να συμπαρακαθήμεθα στο ίδιο τραπέζι και με το Θεόν και με τους δαίμονας!

Δεν μπορείς να λες την ώρα του δείπνου σου το Πάτερ ημών και κατόπιν μετά την λήξιν του δείπνου σου να κάθεσαι στο τραπέζι με την πράσινη τσόχα!

Σκέψου λοιπόν καλά αυτές τις γραμμές, που διάβασες και αποφάσισε τώρα! Ο Θεός σε έπλασε ΕΛΕΥΘΕΡΟ για να αποφασίζης εσύ ο ίδιος, για το μέλλον σου και αν ακόμη δεν αισθάνεσαι την δύναμη να σταματήσεις το κακό της χαρτοπαιξίας, ζήτησε αυτήν την δύναμη από τον Χριστόν και θα σόι την δώση!

ΠΑΡΑΚΛΗΣΙΣ

Το κακό της χαρτοπαιξίας, αναγνώστα, όπως είδες είναι τρομακτικό. Πρέπει να αγωνισθούμε όλοι μας, για να σταματήση και να σωθούν άτομα, οικογένειες, ψυχές. Είμαι βέβαιος, εάν το βιβλιαράκι αυτό έπεφτε στα χέρια των χαρτοπαικτών, ελάχιστοι πωρωμένοι και κυριευμένοι τελείως από τους 52 δαίμονες θα εξακολοθούσαν να χαρτοπαίζουν. Γι’ αυτό πρέπει το βιβλιαράκι αυτό να φθάση στο κάθε σπίτι.

Εγώ έκαμα εκείνο, που μπορούσα και δεν το μπορούσαν άλλοι, το έγραψα. Εάν μάλιστα είχα τα μέσα, θα τύπωνα εκατομμύρια αντίτυπα και θα τα μοίραζα δωρεάν σε κάθε σπίτι. Άλλα δεν έχω.

Αυτό όμως μπορείτε να το κάνετε σεις, που το διαβάσατε. Αγόρασε, αγαπητέ, μια ποσότητα βιβλίων και σκόρπισε τα παντού. Είτε λίγα, είτε πολλά.

Μη πεις δεν έχω. Πώς, εάν σε έπιανε ο δαίμονας της χαρτοπαιξίας, θα είχες; Χρειάζεται η αγάπη θυσίες. Έτσι όμως θα σώσης τον χαρτοπαίχτη, την οικογένειά του, και την ψυχή σου. Αυτά είναι τα έργα της αγάπης, η πραγματική ελεημοσύνη.

Δεν είναι ανάγκη να πάς μέσα στα καφενεία, στις χαρτοπαικτικές λέσχες να τους απόσπασης από τα χαρτιά. Δώσε τους, στείλε τους από ένα βιβλιαράκι, και θα φύγουν μόνοι τους και θα αδειάσουν οι χαρτοπαικτικές λέσχες.

Ξέρω όμως τώρα τι θα πης. Θα αδειάσουν τα χαρτοπαικτικά κέντρα, για να γεμίσουν οι τσέπες οι δικές σου.

Θα με εξαναγκάσεις να πω κάτι, που είπα και άλλοτε. Οι τσέπες οι δικές μου, αγαπητέ, θα είναι πάντα άδειες. Διότι, ενώ έχω εκδώσει με τη βοήθειαν του Θεού μέχρι σήμερα διακόσια πενήντα (250) βιβλία μικρά και μεγάλα, εν τούτοις από αυτά δεν πήρα ούτε δραχμή.

Όλες οι εισπράξεις διατίθενται δια τον αντιαιρετικόν αγώνα. Ευτυχώς σκοπός μας δεν είναι το χρήμα, αλλά το καλό και η σωτηρία των αδελφών μας, για να βρούμε και μείς έλεος εν ημέρα Κρίσεως. Πρόκειται για σωτηρία ψυχής.

Τώρα στις γιορτές αυτό το δώρο θα κάνης συ σε γνωστούς, φίλους, συγγενείς και αγνώστους και θα έχης πολύν μισθόν από τον Θεόν.

Σου εύχομαι ο Θεός να σε ευλογεί και για να κάνης πολύ καλό και για να έχης και συ από το Θεό πολύ καλό.


Πηγή: Ορθόδοξος τύπος

Το είδαμε: Αναβάσεις

Σε μορφή pdf εδώ

Πιστός και άξιος Χριστιανός δεν είναι αυτός που παραδέχεται ΜΟΝΟ την Θεία Κοινωνία! / Η κυρία Λινού απαγορεύει το να φιλάς τις εικόνες και το χέρι του Ιερέα!

Πιστός και άξιος Χριστιανός δεν είναι αυτός

Πιστός και άξιος Χριστιανός δεν είναι αυτός που παραδέχεται ΜΟΝΟ την Θεία Κοινωνία!  / Η κυρία Λινού απαγορεύει το να φιλάς τις εικόνες και το χέρι του Ιερέα!

 

Πιστός και άξιος Χριστιανός δεν είναι αυτός που παραδέχεται ΜΟΝΟ την Θεία Κοινωνία! / Η κυρία Λινού απαγορεύει το να φιλάς τις εικόνες και το χέρι του Ιερέα!

 

 

 

Καταλαβαίνω τις πιέσεις, καταλαβαίνω πολλά, αλλά παράλληλα δεν αντέχω να βλέπω Χριστιανούς που ζητοκραυγάζουν και χαίρονται, λες και εξαρτάται η πίστη τους από τις “ομολογιακές” δηλώσεις Ιεραρχών και λοιμωξιολόγων.

 

Τι θα πούμε σήμερα που βγαίνει η κυρία Λινού και αρνείται την πίστη της και μας προτρέπει να μην ασπαζόμαστε τις αγίες εικόνες και το χέρι του Ιερέα;

“Απαντήσεις έδωσε μέσω του ραδιοφωνικού σταθμού ΘΕΜΑ 104,6 για τη Θεία Κοινωνία η καθηγήτρια επιδημιολογίας Ιατρικής Σχολής Δημόσιας Υγείας ΕΚΠΑ και πρόεδρος Ινστιτούτου Πρόληψης, Αθηνά Λινού.

Η ίδια δεν έχει κρύψει ότι είναι πιστή, λέγοντας ότι οι γενικά οι κορωνοϊοι μεταδίδονται μέσω του αέρα.

Σε αντίθεση με όσα λένε άλλοι συνάδελφοι της, εξηγώντας και αναλύοντας τους κινδύνους της μετάδοσης και διασποράς, η ίδια όπως είπε δεν μεταδίδεται.

Υπογράμμισε, όμως, ότι είναι ευθύνη των κληρικών η τήρηση των μέτρων.

Ωστόσο, η κ. Λινού αποκάλυψε ότι έχει στείλει 12 οδηγίες στην Ιερά Σύνοδο, ανάμεσα στις οποίες είναι να αποφεύγουν οι πιστοί να φιλάνε τις εικόνες, να μην φιλούν τα χέρια των ιερέων, να τηρούνται τα μέτρα αποστάσεις, να γίνονται λειτουργίες σε εξωτερικούς χώρους και φορούν όλοι μάσκα.

Για το αν το κουταλάκι που μοιράζεται μεταξύ των πιστών είναι επικίνδυνο εν μέσω της σοβαρής πανδημίας που διανύουμε, η κ. Λινού απέφυγε να απαντήσει λέγοντας ότι είναι θέμα δογματικό και είναι απόφαση του Πατριαρχείου. (Ρεπορτάζ romfea.gr / 17.11)”

 

Και ερωτώ, τι θα λέγανε οι άγιοι μας;

Ἔλεγαν τότε στοὺς Χριστιανούς: «Ρίξε μόνο λιβάνι στὴν φωτιὰ
καὶ μὴν ἀρνῆσαι τὸν Χριστό». Δὲν τὸ δέχονταν. «Κάνε μόνον πὼς ρίχνεις». Δὲν τὸ δέχονταν. «Μὴ μιλᾶς γιὰ τὸν Χριστὸ καὶ πήγαινε  ἐλεύθερος σὲ ἄλλο μέρος», καὶ δὲν τὸ δέχονταν! Σήμερα βλέπεις ἕναν νερόβραστο κόσμο. (Αγίου Παϊσιου, Πνευματική Αφύπνιση, σ. 27)

 

Φτάσαμε να αρνούμαστε την χάρη των αγίων εικόνων! Φτάσαμε να κλείσουμε ναούς.. Και βγαίνουν μετά διάφοροι Ιερείς σαν τον π. Ευάγγελο Παπανικολάου και μας λένε “Να διαφυλάξουμε την Θεία Κοινωνία, τα άλλα ας τα τηρήσουμε”.

Ας καταλάβουμε ότι ούτε οι κλειστοί ναοί επιτρέπονται, ούτε η αποφυγή ασπασμού των Ιερών Εικόνων επιτρέπεται.

Ή με τον Χριστό θα είσαι, ή με τον διάβολο!

Δεν θα κατεβάσουμε την πίστη μας εκεί που θέλουν τα μέλη της κάθε λέσχης. Καλύτερα στις κατακόμβες!

Για το orthopraxia.gr, Χρήστος Βλαμάκης

 

Δείτε και : Το χέρι του Ιερέα και τα μικρόβια

 

ΟΡΘΟΠΡΑΞΙΑ

 

Τί ἦταν ὁ Εὐαγγελιστὴς Ματθαῖος; (16 Νοεμβρίου †)

Εὐαγγελιστὴς Ματθαῖος

Τί ἦταν ὁ Εὐαγγελιστὴς Ματθαῖος; (16 Νοεμβρίου †)

Ὁμιλία τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου

 

Τί ἦταν ὁ Εὐαγγελιστὴς Ματθαῖος; (16 Νοεμβρίου †)

«ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΜΟΙ»

 

«Καὶ παράγων ὁ Ἰησοῦς ἐκεῖθεν εἶδεν ἄνθρωπον καθήμενον ἐπὶ τὸ τελώνιον, Ματθαῖον λεγόμενον, καὶ λέγει αὐτῶ· Ἀκολούθει μοί. καὶ ἀναστᾶς ἠκολούθησεν αὐτῶ» (Μάτθ. 9,9).

 

          Ἐάν, ἀγαπητοί μου Χριστιανοί, ἐὰν κάποιος σᾶς πεῖ, ὅτι ἕνα κάρβουνο ἔγινε διαμάντι, ὅτι ἕνα σκουλήκι ἔγινε ἀετός, ὅτι ἕνας λύκος ἔγινε ἀρνί, θὰ τὸ πιστέψετε; Ἀσφαλῶς ὄχι. Διότι τὸ κάρβουνο, ὅπως βγαίνει ἀπὸ τὰ σπλάχνα τῆς γής, μένει κάρβουνο, τὸ σκουλήκι μένει σκουλήκι καὶ ὁ λύκος μένει λύκος. Δὲν ἀλλάζει ἡ φύση τους.

Ἀλλ’ αὐτὸ ποὺ δὲν παρατηρεῖται στὸν φυσικὸ κόσμο, γίνεται στὸν ἠθικὸ καὶ πνευματικὸ κόσμο, στὸν κόσμο τῆς θείας χάριτος. Σ’ αὐτὸ τὸν κόσμο γίνονται…ἠθικὲς μεταβολὲς ποὺ προκαλοῦν κατάπληξη. Τὸ βλέπουμε στὸ πρόσωπο τοῦ ἁγίου Ματθαίου τοῦ εὐαγγελιστοῦ, ποὺ τὴ μνήμη τοῦ γιορτάζει σήμερα ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία.

Τί ἦταν ὁ Ματθαῖος προτοῦ νὰ γίνει μαθητὴς τοῦ Χριστοῦ; Ἦταν ἕνας ἁμαρτωλός, σὰν τὸ κάρβουνο ποὺ εἶναι ὅλο μαυρίλα. Ἦταν σὰν τὸ σκουλήκι ποὺ κυλιέται μέσα στὴ λάσπη καὶ στὴ βρωμιά. Ἦταν σὰν τὸ λύκο ποὺ κατασπαράζει τ’ ἀρνιά. Καὶ νὰ τώρα ἡ μεγάλη μεταβολή του. Τὸ κάρβουνο αὐτὸ ἔγινε διαμάντι ἀκτινοβόλο. Τὸ σκουλήκι αὐτὸ ἔγινε ἀετός, χρυσάετος, ποὺ πετάει στὰ ὕψη τοῦ οὐρανοῦ. O λύκος αὐτὸς ἔγινε ἀρνὶ τοῦ Χριστοῦ, ὁ ἁμαρτωλὸς ἅγιος. Πῶς; Ἂς προσέξουμε τὸ εὐαγγέλιο ποὺ μᾶς τὸ λέει.

Τί ἐπάγγελμα εἶχε ὁ Ματθαῖος ὁ Λευΐς, ὅπως λεγόταν πρῶτα; Ὑπάρχουν ἐπαγγέλματα ποὺ δὲν μπορεῖ κανένας νὰ τὰ κατηγορήσει, εὐλογημένα, ὅπως εἶναι τοῦ γεωργοῦ, τοῦ βοσκοῦ, τοῦ ψαρά, τοῦ τεχνίτη. Αὐτοὶ μὲ τὸν ἱδρώτα τοῦ προσώπου τοὺς βγάζουν τὸ ψωμί τους. Ἀλλὰ ὑπάρχουν καὶ ἐπαγγέλματα, ποὺ λόγω τῆς φύσεώς τους εἶναι τελείως ἁμαρτωλὰ καὶ δὲν πρέπει νὰ τὰ ἐξασκεῖ κανείς, καὶ οὔτε ἐπαγγέλματα θὰ ἔπρεπε νὰ λέγονται, ὅπως εἶναι τὸ νὰ δουλεύει κανεὶς σὲ ἁμαρτωλὰ νυχτερινὰ κέντρα, τὰ λεγόμενα «σκυλάδικα». Ὑπάρχουν δὲ καὶ ἐπαγγέλματα μὲ πολλὲς εὐκαιρίες γιὰ τὴν ἁμαρτία, κι ἂν δὲν προσέξει κανεὶς δουλεύοντας σ’ αὐτὰ μπορεῖ νὰ βλάψει τὴν κοινωνία καὶ ὁ ἴδιος νὰ καταστραφεῖ.

O Ματθαῖος ἦταν τελώνης. Τελώνης ὄχι ὅπως οἱ φτωχοὶ ὑπάλληλοι τοῦ τελωνείου μας, ποὺ εἰσπράττουν γιὰ λογαριασμὸ τοῦ κράτους τοὺς φόρους. Καὶ αὐτοὶ βέβαια, ἂν δὲν ἔχουν φόβο Θεοῦ καὶ συνείδηση, μποροῦν εὔκολα νὰ πέσουν στὸν πειρασμὸ τοῦ χρήματος καὶ νὰ κάνουν κατάχρηση τῆς ἰδιότητός τους.

Μὰ ὁ τελώνης στὴν ἐποχὴ τοῦ Χριστοῦ διέφερε πολὺ ἀπὸ τὸν σημερινὸ τελώνη. Νοικίαζε τοὺς φόρους τοῦ δημοσίου καὶ αὐτὸς κατόπιν εἶχε τὴν εὐχέρεια νὰ εἰσπράττει ὅ,τι ἤθελε, ἐκμεταλλευόμενος τὴν ἁπλότητα τῶν ἀνθρώπων, ποὺ ἔτρεμαν τὴ Ρωμαϊκὴ ἐξουσία. Παραδείγματος χάριν, ἀντὶ 100 δραχμὲς εἰσέπρατταν 200, 300, 500 δραχμές! Ἔτσι φιλάργυροι, πλεονέκτες καὶ ἀσυνείδητοι ἄνθρωποι οἱ τελῶνες τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, σὰν βδέλλες ρουφοῦσαν τὸ αἷμα τοῦ λαοῦ, μάζευαν χρήματα πολλά, πλούτιζαν καὶ θησαύριζαν. Πόσοι τέτοιοι ἐκμεταλλευταί, λησταὶ πραγματικοί, ὑπάρχουν καὶ στὴν κοινωνία μας!…

O Ματθαῖος ἦταν τελώνης. O κόσμος τὸν μισοῦσε καὶ τὸν ἀποστρεφόταν. Ἀλλ’ ἕνας δὲν τὸν μίσησε καὶ δὲν τὸν ἀποστράφηκε ὡς ἄνθρωπο. Ἦταν ὁ Χριστός. O Χριστός, ὡς Θεὸς ποὺ ἦταν, ἔβλεπε ὄχι μόνο τὸ ἐξωτερικό του ἀνθρώπου, ἀλλὰ καὶ τὸ ἐσωτερικό. O Χριστός, καρδιογνώστης, ἔβλεπε καὶ βλέπει τὰ βάθη τῆς ἀνθρώπινης καρδιᾶς. στὴν περίπτωση τοῦ Ματθαίου ἔβλεπε, ὅτι στὸ βάθος τῆς καρδιᾶς του, κάτω ἀπὸ τὸ παχὺ στρῶμα τῆς κακίας καὶ τῆς διαφθορᾶς, ὑπῆρχε κάποια καλὴ διάθεση, ποὺ σὰν σπίθα περίμενε τὴν κατάλληλη στιγμὴ γιὰ ν’ ἀνάψει καὶ νὰ γίνει μία ἅγια πυρκαγιά, ποὺ θὰ ἔκαιγε ὅλο τὸ κακό.

Καὶ ἡ κατάλληλη στιγμὴ ἦρθε. Μία στιγμὴ εὐλογημένη, ποὺ ἀξίζει αἰωνιότητα. Ἦταν ἡ στιγμὴ ποὺ ὁ Χριστὸς εἶδε τὸ Ματθαῖο νὰ στέκεται ἔξω ἀπὸ τὸ τελωνεῖο, ἕτοιμος σὰν ἀράχνη ν’ ἁρπάξει τὰ θύματά του. O Χριστὸς ἔρριξε μία ματιὰ καὶ διέκρινε, ὅτι ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς μποροῦσε νὰ μεταβληθεῖ ριζικά. Ἀπευθύνεται πρὸς τὸ Ματθαῖο καὶ τοῦ λέει· «Ἀκολούθει μοὶ» (Μάτθ. 9,9). Δηλαδή· Ματθαῖε, ἄφησε τὸ τελωνεῖο καὶ ἔλα μαζί μου νὰ γίνεις μαθητής μου. Καὶ ὁ Ματθαῖος, χωρὶς ἀντίρρηση, χωρὶς δισταγμό, χωρὶς χρονοτριβῆ, ἐγκατέλειψε τὸ τελωνεῖο καὶ ἀκολούθησε τὸ Χριστό. Ἄφησε τὸν χρυσό, καὶ ἀγάπησε καὶ ἀκολούθησε τὸ Χριστό.

H ἡμέρα ποὺ ὁ Ματθαῖος ἀποφάσισε ν’ ἀκολουθήσει τὸ Χριστό, ἦταν ἡ εὐτυχέστερη ἡμέρα τῆς ζωῆς του. Ἄλλοι ἂς ἔχουν γιὰ εὐτυχέστερες ἡμέρες τῆς ζωῆς τοὺς τὶς ἡμέρες ποὺ τοὺς συνέβησαν διάφορα εὐχάριστα γεγονότα. Γιὰ τὸ Ματθαῖο, ἀλλὰ καὶ γιὰ κάθε πιστό, ἡ εὐτυχέστερη ἡμέρα τῆς ζωῆς τοῦ εἶναι ἡ ἡμέρα ποὺ ἀξιώθηκε νὰ γνωρίσει τὸ Χριστό. Νὰ τὸν γνωρίσει ὄχι τυπικά, ἀλλὰ οὐσιαστικά, πνευματικά, νὰ τὸν πιστέψει γιὰ Σωτήρα τῆς ψυχῆς του.

O Ματθαῖος, γιὰ νὰ ἐκφράσει τὴ χαρά του, ἔκανε τραπέζι. Κάλεσε τὸ Χριστό. Πολλοὶ τελῶνες καὶ ἁμαρτωλοὶ παρεκάθησαν.

O Χριστὸς μαζὶ μὲ τοὺς τελῶνες καὶ τοὺς ἁμαρτωλούς! Αὐτὸ σκανδάλισε τοὺς φαρισαίους, ποὺ θεωροῦσαν τὸν ἑαυτὸ τοὺς ἅγιο. Ἀλλ’ ὁ Χριστὸς ἀπάντησε. Τὰ λόγια του εἶναι ἔλεγχος γιὰ τοὺς φαρισαίους καὶ συγχρόνως παρηγοριὰ γιὰ τοὺς ἁμαρτωλοὺς κάθε ἐποχές. Νὰ τί εἶπε ὁ Χριστός· «Δὲν ἔχουν ἀνάγκη γιατροῦ αὐτοὶ ποὺ θεωροῦν τὸν ἑαυτὸ τοὺς ἅγιο, ἀλλ’ ἐκεῖνοι ποὺ τὸν θεωροῦν ἁμαρτωλό». Οὐ γὰρ ἦλθον καλέσαι δικαίους, ἀλλὰ ἁμαρτωλοὺς εἰς μετάνοιαν» (ἐ.α. 9,12-13).

Ἀπὸ τότε ὁ Ματθαῖος ἀκολουθοῦσε τὸ Χριστὸ μαζὶ μὲ τοὺς ἄλλους μαθητᾶς. Ἦταν στὸ ὑπερῶο, ὅταν ὁ Χριστὸς ἀναστημένος ἦρθε καὶ εἶπε τὸ «Εἰρήνη ὑμὶν» (Λούκ. 24,36). Ἦταν τὴν ἡμέρα ποὺ ἀναλήφθηκε ὁ Χριστὸς στοὺς οὐρανούς. Ἦταν τὴν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς, ποὺ ἦρθε τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο καὶ φώτισε τοὺς μαθητᾶς.

O Ματθαῖος, γεμάτος πίστι, ἐλπίδα καὶ ἀγάπη, βγῆκε καὶ αὐτὸς σὲ ἀποστολικὴ περιοδεία. Πῆγε σὲ πολλὰ μέρη, ἔφτασε μέχρι τὴν Αἰθιοπία. Κήρυξε φλογερὰ τὸ Χριστό, προσείλκυσε μὲ τὴ διδασκαλία καὶ τὰ θαύματά του πλήθη λαοῦ. Καὶ τέλος δέχτηκε μαρτυρικὸ θάνατο.

Ἐκεῖνο ὅμως ποὺ ἔκανε τὸ ὄνομά του γνωστὸ σ’ ὅλους τούς αἰῶνες εἶναι τὸ Εὐαγγέλιο ποὺ ἔγραψε, πρῶτο στὴ σειρὰ τῶν τεσσάρων Εὐαγγελίων. Μέσα στὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Ματθαίου ὑπάρχει καὶ ἡ φοβερὰ περικοπὴ τῆς μελλούσης κρίσεως (βλ. Μάτθ. 25,31-46).

Ἀγαπητοί μου! Σήμερα ποὺ γιορτάζεται ἡ ἱερὴ μνήμη τοῦ εὐαγγελιστοῦ Ματθαίου, ἂς ἀκούσουμε κ’ ἐμεῖς τὴ σωτήρια πρόσκληση τοῦ Χριστοῦ· «Ἀκολούθει μοί». Ὑπάρχουν καὶ σήμερα ψυχές, ποὺ ἀκοῦνε τὴ φωνὴ αὐτὴ καὶ μὲ αὐταπάρνηση ἀκολουθοῦν τὸν Ἐσταυρωμένο. Εἶναι τὰ ἱεραποστολικὰ πρόσωπα, ποὺ βρίσκονται σκορπισμένα σ’ ὅλο τὸν κόσμο καὶ συνεχίζουν τὸ κήρυγμα τοῦ Χριστοῦ.

Ἀλλὰ καὶ πρὸς ὅλους γενικά τους Χριστιανοὺς ἀπευθύνεται τὸ «Ἀκολούθει μοί». Αὐτοὺς ὁ Χριστὸς δὲν τοὺς καλεῖ νὰ πᾶνε στὰ ἄγρια μέρη τῆς ζούγκλας νὰ τὸν κηρύξουν. Τοὺς καλεῖ ν’ ἀφήσουν τὰ ἁμαρτωλά τους πάθη καὶ ν’ ἀκολουθήσουν τὸν ἀνηφορικὸ καὶ δύσκολο δρόμο τῆς πίστεως καὶ τῆς ἀρετῆς.

Ἔτσι ὅλοι, κατὰ διαφόρους βαθμούς, μποροῦμε νὰ μιμηθοῦμε τὸν ἀπόστολο Ματθαῖο.

 

† ἐπίσκοπος Αυγουστίνος
Ὁμιλία τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου ληφθεῖσα ἀπὸ τὴν A΄ ἔκδοση τοῦ βιβλίου “Σταγόνες ἀπὸ τὸ ὕδωρ τὸ ζῶν (Ἀθῆναι 1982)”. Μικρὰ συμπλήρωσις 16-11-2002.
οικογένεια

Μνήμη οσίου Παϊσίου Βελιτσκόφσκι (15/11) – Ο πόθος, η αξία των πνευματικών βιβλίων και ο τρόμος του διαβόλου γι’ αυτά….

Παϊσίου Βελιτσκόφσκι

Μνήμη οσίου Παϊσίου Βελιτσκόφσκι (15/11) – Ο πόθος, η αξία των πνευματικών βιβλίων και ο τρόμος του διαβόλου γι’ αυτά….

 

Μνήμη οσίου Παϊσίου Βελιτσκόφσκι (15/11) - Ο πόθος, η αξία των πνευματικών βιβλίων και ο τρόμος του διαβόλου γι' αυτά....

σημείωση από orthopraxia.gr: Παρατηρεί κανείς τον πόθο των παλαιών πατέρων και τον απίστευτο κόπο στον οποίον υπέβαλαν τους εαυτούς για τις μεταφράσεις των πνευματικών βιβλίων(εκείνο τον καιρό μάλιστα – 18ο αιώνα) και απορεί κανείς πως φτάσαμε εμείς σήμερα να απαξιώνουμε τους θησαυρούς αυτούς. Τους θησαυρούς για τους οποίους κάποιοι αφιέρωσαν χρόνια στην συγγραφή, διόρθωση, μετάφραση, αντιγραφή τους.

Αντί εισαγωγής στο κείμενο του οσίου πατρός ημών Παϊσίου (τον οποίο κάποτε προσπάθησε να ακολουθήσει σαν μαθητής, ο μεγάλος άγιος του Ελληνισμού, Νικόδημος ο Αγιορείτης) παραθέτουμε το -μεταγενέστερο- συγκλονιστικό περιστατικό με την εμφάνιση του διαβόλου στον επόμενο ηγούμενο της μονής Νέαμτς (το μοναστήρι δηλαδή στο οποίο πριν έζησε ο όσιος Παϊσιος) , γέροντα Σωφρόνιο, και την παραδοχή, του ίδιου του διαβόλου, για την αξία των πνευματικών βιβλίων.


Εμφάνιση του διαβόλου στον μετέπειτα ηγούμενο της μονής Νέαμτς, γέροντα Σωφρόνιο.

 

  … Μετά το θάνατό του (του οσίου Παϊσίου) όμως, τα πράγματα άλλαξαν κάπως και μπορέσαμε ν’ αποδεσμεύσουμε απ’ αυτό το φρούριο δέκα χιλιάδες δικούς μας. Έτσι μείναμε εδώ πενήντα χιλιάδες….. Διηγούνται τα δαιμόνια. Όταν οι μοναχοί άρχισαν ν’ αμελούν τον κανόνα τους , να ενδιαφέρονται περισσότερο για τους αγρούς, τα κτίρια τ’ αμπέλια, απαλλάξαμε άλλους δέκα χιλιάδες από τα καθήκοντά τους εδώ και οι υπόλοιποι σαράντα χιλιάδες μείναμε για να συνεχίσουμε τις προσβολές μας….

Λίγα χρόνια αργότερα, από τους μοναχούς αποφάσισαν ν’ αλλάξουν το τυπικό τού οσίου Παϊσίου (Βελιτσκόφσκι), διαφώνησαν μεταξύ τους και μερικοί έφυγαν.

Στο μεταξύ δόθηκε άδεια σε λαϊκούς να νοικιάζουν δωμάτια στο μοναστήρι και όταν μάλιστα έφεραν και τις γυναίκες τους μέσα, κάναμε γιορτή για τη νίκη μας και μειώσαμε το στρατό μας κατά δέκα χιλιάδες ακόμα.

Αργότερα πού άνοιξαν και τα σχολεία για νεαρά αγόρια ο πόλεμος πλησίαζε προς το πέλος του πια και μπορέσαμε να μειώσουμε τις δυνάμεις μας κατά δέκα χιλιάδες ακόμα, αφήνοντας εδώ μόνο είκοσι χιλιάδες δικούς μας να επιβλέπουν τους μοναχούς».

Μόλις ο γέροντας Σωφρόνιος άκουσε όλ’ αυτά αναστέναξε μέσα του και ρώτησε το μαύρο δαίμονα:

– Τι ανάγκη έχετε να μένετε ακόμα στο μοναστήρι αφού βλέπετε, όπως ο ίδιος ομολογείς, πως οι μοναχοί έχουν παραιτηθεί από τον πόλεμο; Τι άλλη δουλειά έμεινε εδώ για σάς;

Και κείνος ο παγκάκιστος, εξαναγκασμένος από τη δύναμη τού Θεού, αποκάλυψε το μυστικό του.

– Είναι αλήθεια πώς δεν υπάρχει κανένας πια να μάς πολεμήσει όπως παλιά, αφού η αγάπη σας έχει ψυχραθεί κι’ έχετε προσκολληθεί σ’ επίγειες και κοσμικές υποθέσεις. Υπάρχει όμως κάτι ακόμα στο μοναστήρι πού μας ενοχλεί και μάς ανησυχεί.

Είναι αυτά τα κουρελόχαρτα, τα βιβλία -στον όλεθρο να πάνε!-πού έχετε στη βιβλιοθήκη σας. Ζούμε με το φόβο και τον τρόμο μήπως κάποιος από τους νεότερους μοναχούς τα πιάσει στα χέρια κι αρχίσει να τα διαβάζει.

Μόλις αρχίσουν να διαβάζουν τα καταραμένα αυτά κουρελόχαρτα, μαθαίνουν την αρχαία ευλάβεια και την εχθρότητά σας εναντίον μας κι οι νεαροί αρχάριοι ξεσηκώνονται.

Μαθαίνουν απ’ αυτά πως οι παλιοί χριστιανοί, μοναχοί και λαϊκοί, συνήθιζαν να προσεύχονται αδιάλειπτα, να νηστεύουν, να εξετάζουν και να εξαγορεύονται τους λογισμούς, ν’ αγρυπνούν και να ζουν σαν ξένοι και παρεπίδημοι σ’ αυτόν τον κόσμο.

Μετά, απλοϊκοί όπως είναι, αρχίζουν να θέτουν τις ανοησίες αυτές σ’ εφαρμογή. Ακόμα παίρνουν στα σοβαρά όλη την Αγία Γραφή.

Μας βρίζουν και ωρύονται εναντίον μας σαν άγρια θηρία. Αρκεί να σου πω, πως ένας άπ’ αυτούς τους ανόητους θερμοκέφαλους είναι αρκετός για να μας διώξει όλους από δω. Είναι τόσο ανηλεείς κι ασυμβίβαστοι εναντίον μας όσο ο θανατωμένος αρχηγός σας (ο Σωτήρας).

Επί τέλους έχουμε τόση ειρήνη και ηρεμία μαζί σας.

Αυτά τα αποκαλούμενα πνευματικά βιβλία σας όμως είναι μια διαρκής πηγή εχθρότητας και ταραχής. Γιατί δεν μπορούμε να έχουμε ειρήνη; Γιατί εσείς δε διαβάζετε τα βιβλία μου; Δεν είναι κι αυτά πνευματικά; Κι εγώ πνεύμα δεν είμαι;

Κι εγώ εμπνέω ανθρώπους να γράφουν βιβλία. Δε φτάνει παρά να πέσει ένα άπ’ αυτά τα παλιόχαρτα, που τα λέτε περγαμηνές, στα χέρια ενός απλού κι ανόητου κι αρχίζει εκ νέου καινούργιος πόλεμος από την αρχή.

Έτσι αναγκαζόμαστε να φεύγουμε και v’ αρπάζουμε πάλι τα όπλα εναντίον σας.

Ανήμπορος πια να κρατήσει σιωπή, ο φτωχός ηγούμενος τον ρώτησε:

– Ποιο είναι το μεγαλύτερο όπλο σας εναντίον των μοναχών στους καιρούς μας;

Και κείνος απάντησε:

– Όλο το ενδιαφέρον μας σήμερα στρέφεται στο να κρατήσουμε τους μοναχούς και τις μοναχές μακριά από πνευματικές ενασχολήσεις, ιδιαίτερα δε από την προσευχή και τη μελέτη αυτών των καπνισμένων βιβλίων.

Γιατί δε δαπανάτε περισσότερο χρόνο στη φροντίδα των κήπων και των αμπελιών, στο ψάρεμα, στα σχολεία για τους νέους, στη φιλοξενία όλων αυτών των καλών ανθρώπων πού έρχονται εδώ το καλοκαίρι για καθαρό αέρα και υγιεινό νερό;

Οι μοναστές πού ασχολούνται με τέτοια πράγματα πιάνονται στα δίχτυα μας όπως οι μύγες στον ιστό τής αράχνης. Ως ότου όλα αυτά βιβλία καταστραφούν ή φθαρούν από το χρόνο, δε θα ειρηνέψουμε.

Είναι σαν σαΐτες και βέλη για μας.

Δεν είχε καλά καλά τελειώσει τα λόγια αυτά και σήμανε το σήμαντρο την ακολουθία τού όρθρου. ‘Ο αρχηγός των δαιμόνων εξαφανίστηκε αμέσως σαν καπνός. Ο γέροντας ξεκίνησε με μεγάλο πόνο ψυχής, εξαιτίας των αποκαλύψεων αυτών, και μπήκε στην εκκλησία.

Όταν μαζεύτηκαν οι μοναχοί τους διηγήθηκε με δάκρυα στα όλα όσα είδε κι άκουσε κατά τη διάρκεια τής φοβερής αυτής οπτασίας. Και μετά έδωσε εντολή να καταγραφούν όλα αυτά να ωφεληθούν οι επιγενόμενοι.


Η δίψα του οσίου Παϊσίου Βελιτσκόφσκι για τα πνευματικά βιβλία και η παρακαταθήκη στο μοναστήρι του Νέαμτς.

 

Διήγηση του ιδίου…

Όταν ακόμη βρισκόμουν στο Άγιον Όρος με μικρό αριθμό αδελφών, γνώριζα καλά από τη διδασκαλία και τις εντολές των θεοφόρων πατέρων μας ότι αυτός ό όποιος έχει υπό την καθοδήγησή του αδελφούς, δεν πρέπει να τούς διδάσκει και να τούς νουθετεί κατά το δικό του φρόνημα και την κρίση.

Αυτό πρέπει να γίνεται σύμφωνα με το αληθινό και ορθό πνεύμα της ‘Αγίας Γραφής, όπως διδάσκουν οι θείοι πατέρες και οικουμενικοί διδάσκαλοι, καθώς επίσης διδάσκουν και οι φωτισμένοι από το Άγιο Πνεύμα διδάσκαλοι και οδηγοί τού μοναχικού βίου. Επίσης φοβόμουν και έτρεμα και τη μικρόνοιά μου, μήπως δηλαδή ένεκα της απειρίας μου, κατά τούς λόγους τού Κυρίου, σαν τυφλός και ό ίδιος πέσω στον λάκκο της απώλειας, παρασύρω δε και αυτούς πού με ακολουθούν.

Γι’ αυτό λοιπόν, σαν θεμέλιο ακλόνητο στην ορθή, αλάνθαστη και χωρίς απόκλιση από τον σωστό δρόμο τού Θεού οδηγία και της δικής μου ταλαίπωρης ψυχής αλλά και των Αγίων αδελφών, έθεσα την Αγία Γραφή της Παλαιάς και Καινής Διαθήκης. Επίσης δε, με τη χάρη τού Αγίου Πνεύματος, την ορθή τους ερμηνεία, δηλαδή τη διδασκαλία τών θεοφόρων πατέρων μας οικουμενικών διδασκάλων και τών Αγίων πατέρων διδασκάλων και οδηγών τού μοναχικού βίου, των Αγίων Συνόδων, και όλων τών Κανόνων τών Αγίων πατέρων, των ’Αποστολικών και τών Συνοδικών, τούς οποίους διαφυλάσσει ή Αγία Καθολική και ’Αποστολική Εκκλησία, καθώς και τών εντολών και τυπικών αυτής. “Όπως είπα, όλα αυτά τά δέχθηκα ώς διδαχή για εμένα τον ίδιο και για τούς άγιους αδελφούς, έτσι ώστε τόσο εγώ όσο και οι αδελφοί πού ζουν μαζί μου, με τη συνέργεια τού Θεού και με την επίνευση της θείας Χάριτος, να διδασκόμαστε από αυτά, αλλά και να μην αποκλίνουμε από το ορθό φρόνημα της ‘Αγίας Καθολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας.

Αρχικώς, με τη βοήθεια του Θεού, ξεκίνησα φιλοπόνως με πολύ κόπο και όχι λίγη δαπάνη, να αποκτώ πατερικά βιβλία, τά οποία διδάσκουν περί υπακοής και προσοχής, νήψεως και προσευχής. Αυτά, είτε τά αντέγραφα ό ίδιος ιδιογράφων, είτε τά αγόραζα με χρήματα, μολονότι τά απαραίτητα για τη διατροφή μας τά αποκτούσαμε από το έργο τών χεριών μας. Περιορίζοντας πολλές φορές την τροφή μας και υπομένοντας τη φτώχεια στην ένδυσή μας, αγοράζαμε εκείνα τά μνημονευθέντα βιβλία σέ σλαβική, δηλαδή βουλγαρική γλώσσα γραμμένα, και τά θεωρούσαμε σαν ουράνιο θησαυρό, χαρισμένο σέ εμάς από τον Θεό. Όταν στη διάρκεια μερικών ετών τά διάβασα αυτά με προσοχή, σέ πάρα πολλά σημεία διαπίστωσα απερίγραπτη ασάφεια, σέ πολλά άλλα δέ σημεία δεν βρήκα καθόλου νόημα, σύμφωνο με τη Γραμματική.

Μολονότι τά διάβασα επανειλημμένως, με απερίγραπτο κόπο και έρευνα, και πάλι δεν μπόρεσα να βγάλω νόημα. Μόνο ό Θεός γνωρίζει με πόση θλίψη γέμισε ή ψυχή μου, επειδή δεν ήξερα τί να κάνω. Νόμιζα ότι τά σλαβικά βιβλία θα μπορούσα, έστω και μερικώς, να τά διορθώσω από άλλα σλαβικά βιβλία. Άρχισα λοιπόν με τά βιβλία τού Αγίου Ησυχίου του Πρεσβυτέρου τών Ιεροσολύμων, τού Αγίου Φιλοθέου τού Σιναΐτου και του Αγίου Θεοδώρου του Εδέσσης, να τά αντιγράφω με το χέρι μου από τέσσερα χειρόγραφα, μήπως και επιλέγοντας κάποιο από τά τέσσερα αυτά, θα αξιωνόμουν να βρω σ’ αυτά νόημα γραμματικώς σωστό. Όλη ή εργασία μου όμως έγινε ματαίως, διότι σέ κανένα από τά τέσσερα βιβλία πού συνέκρινα δεν μπόρεσα να βρω το τέλειο εκείνο νόημα.

Όταν βασανίστηκα τόσες φορές, τότε κατάλαβα ότι ματαίως κουράζομαι να διορθώσω υποθετικώς σλαβικά βιβλία από σλαβικά. Άρχισα λοιπόν επιμόνως να εξετάζω από που υπάρχει στα σλαβικά βιβλία μία τέτοια ανεξήγητη ασάφεια και φτώχεια στην ορθότητα της Γραμματικής. Και σύμφωνα με τις δυνατότητες τού αδύναμου νου μου βρήκα ότι δύο είναι οι αιτίες αυτής της πραγματικότητας: Ή πρώτη είναι ή αδεξιότητα τών αρχαίων μεταφραστών στη μετάφραση από την έλληνογραικική στη σλαβική γλώσσα, δεύτερη δέ ή αδεξιότητα και ή ραθυμία τών άπειρων αντιγραφέων. Και τότε απογοητεύθηκα τελείως, βλέποντας στα σλαβικά πατερικά βιβλία πώς αποδίδεται το αληθινό και σωστό νόημα πού υπάρχει στα ίδια έλληνογραικικά βιβλία.

Όταν κατά την πολυετή παραμονή μου στο Αγιον Όρος έμαθα να μιλώ σε κάποιο βαθμό στην ελληνική γλώσσα, έλαβα την απόφαση ακόμη περισσότερο, με πόνο καρδιάς, να αναζητήσω τά έλληνογραικικά πατερικά βιβλία, με την ελπίδα με αυτά να διορθώσω τά σλαβικά. Και ενώ ρωτούσα επανειλημμένως σε πολλά μέρη, δεν μπορούσα να τά βρω. Έτσι πήγα στη μεγάλη Σκήτη της Αγίας ’Άννης της Μονής της Λαύρας, στα Καυσοκαλύβια, στη Σκήτη τού Αγίου Δημητρίου της Μονής Βατοπεδίου και στις υπόλοιπες σκήτες και μοναστήρια, παντού όμως, όπου ρωτούσα διακεκριμένα άτομα και έμπειρους πνευματικούς γέροντες και συνεπείς μοναχούς για τά πατερικά βιβλία με το όνομά τους, πουθενά δεν μπόρεσα βρω τέτοια, αλλά από όλους λάμβανα την ομόφωνη απάντηση: «Εμείς έως και σήμερα όχι μόνο δεν γνωρίζουμε τέτοια βιβλία, αλλά ούτε και ακούσαμε το όνομα αυτών τών Αγίων». Λαμβάνοντας τέτοια απάντηση, ό Θεός μόνο γνωρίζει σέ τι θλίψη βυθίστηκα, σκεπτόμενος ότι από μοναχούς πού επιλέχτηκαν από τον Θεό για να ζήσουν σέ τέτοιον άγιο τόπο, όπου έζησαν πολλοί μεγάλοι και τέλειοι άγιοι, δεν αξιώθηκα όχι μόνο να βρω τά τόσο επιθυμητά από εμένα ιερά εκείνα βιβλία, αλλά ούτε και το όνομα τών Αγίων εκείνων από κανέναν δεν άκουσα. Αυτός ήταν ό λόγος πού έπεσα σέ όχι μικρή θλίψη.

Όλη μου την ελπίδα όμως για την ανεύρεση τέτοιων βιβλίων την εναπόθεσα στον Θεό και παρακαλούσα την ανέκφραστη φιλανθρωπία Του, με τούς τρόπους πού Αυτός γνωρίζει, ώς παντοδύναμος και πανίσχυρος, να με αξιώσει να βρω τέτοια βιβλία. Ό Θεός λοιπόν, ό πανεύσπλαχνος, δεν παρέβλεψε τη διακαή μου επιθυμία για την απόκτηση πατερικών βιβλίων στην έλληνογραικική γλώσσα και με αξίωσε, με την απερίγραπτη πρόνοιά Του, να βρω τέτοια βιβλία και να αποκτήσω έναν αριθμό από αυτά με τον ακόλουθο τρόπο.

Κάποια φορά πού πήγαινα μαζί με δύο αδελφούς από την Ιερά και Μεγάλη Λαύρα τού Αγίου Αθανασίου στη Σκήτη της Αγίας Άννης, φθάσαμε στην κορυφή τού βουνού τού Αγίου Προφήτου Ήλιού, ή οποία είναι το ένα τρίτο στο ύψος τού μεγάλου, υψηλότατου Αγίου Άθω. Κάτω από το βουνό αυτό, σέ υψηλότατη θέση, από τη μεριά πού είναι προς τη θάλασσα, βρίσκεται μία σκήτη τού Αγίου Βασιλείου τού Μεγάλου, ή οποία ιδρύθηκε πριν από λίγο καιρό από μοναχούς πού ήρθαν από την Καισάρεια της Καππαδοκίας σέ μέρος πολύ άγριο, το όποιο δεν έχει νερό ούτε και πηγή . Εξαιτίας αυτού ή σκήτη δεν έχει ούτε αμπέλια, ούτε ελαιόδεντρα, ούτε σύκα, ούτε κήπους, ούτε και κανένα άλλο εφόδιο για την επιβίωση, παρά μόνο το νερό της βροχής πού καλύπτει τις ανάγκες της αδελφότητας.

Μάς δημιουργήθηκε λοιπόν ή επιθυμία να πάμε στη σκήτη αυτή, χάρη και προσκύνησης, αλλά και για να επισκεφτούμε αυτόν τον τόπο, στον όποιο δεν είχαμε πάει έως τότε. Φθάσαμε λοιπόν στη σκήτη και καθίσαμε κοντά στον ιερό ναό, οπότε μάς είδε ένας ευλαβής μοναχός, ό όποιος μάς άνοιξε τον ναό, και μετά την προσκύνηση τού ναού και τών ιερών εικόνων, βγήκαμε έξω, οπότε μάς κάλεσε με αγάπη στο κελί του και βγήκε να πάει να μάς ετοιμάσει γεύμα και να μάς ξεκουράσει από την οδοιπορία.
Καθώς κοίταζα το τραπεζάκι πού ήταν κοντά στο παράθυρο, είδα να βρίσκεται εκεί ανοικτό ένα βιβλίο από το όποιο αντέγραφαν ένα άλλο. Ό αντιγραφέας ήταν τεχνίτης καλλιγράφος, καθώς δέ κοίταζα το βιβλίο είδα ότι ήταν τού Αγίου Πέτρου τού Δαμασκηνού. “Όταν το κοίταξα καλά, δεν μπορώ να πω πόση γέμισα ανέκφραστη πνευματική χαρά, αισθανόμενος ότι αξιώθηκα να αντικρίσω στη γη ουράνιο θησαυρό. Όταν επέστρεψε ό μοναχός στο κελί, άρχισα με μεγάλη χαρά και απερίγραπτη έκπληξη να τον ρωτώ, από πού, πέρα από κάθε προσδοκία μου, βρήκε ή οσιότητα του ένα τέτοιο βιβλίο. Αυτός μου είπε ότι υπάρχει και άλλο βιβλίο του ίδιου Αγίου, το όποιο έχει είκοσι τέσσερα κεφάλαια σέ αλφαβητική σειρά. Όταν τον ρώτησα αν έχουν και άλλα παρόμοια βιβλία, μου είπε ότι υπάρχουν τά ακόλουθα: τού Αγίου Αντωνίου του Μεγάλου, του Αγίου Γρηγορίου του Σιναΐτου, όχι όμως όλα, του Αγίου Φιλοθέου, του Αγίου Ησυχίου, τού Αγίου Διαδόχου, τού Αγίου Θαλασσίου, τού Αγίου Συμεών τού Νέου Θεολόγου, Λόγος περί προσευχής, τού Αγίου Νικηφόρου του Μοναχού, Λόγος περί προσευχής, το βιβλίο του Αγίου Ησαΐα, και άλλα παρόμοια βιβλία. Του Αγίου Νικήτα τού Στηθάτου, «σέ εμάς», είπε, «υπάρχουν μόνο είκοσι δύο κεφάλαια, αλλά ολόκληρο το βιβλίο υπάρχει μόνο στις βιβλιοθήκες τών μεγάλων μοναστηριών».

Όταν τον ρώτησα γιατί εγώ, ενώ με πόνο καρδιάς αναζητούσα αυτά τά βιβλία, δεν τά βρήκα και, ενώ ρωτούσα πολλά αξιόλογα πρόσωπα, δεν αξιώθηκα ούτε να ακούσω καν γι’ αυτά, αυτός μου απάντησε: «Ή αιτία, κατά τη γνώμη μου, είναι ότι αυτά τά βιβλία είναι γραμμένα στην πιο καθαρή έλληνογραικική γλώσσα, την οποία στην εποχή μας έκτος από τούς μορφωμένους ανθρώπους ελάχιστοι την καταλαβαίνουν, οι περισσότεροι δέ δεν την καταλαβαίνουν καθόλου. Αυτός είναι ό λόγος πού τά βιβλία αυτά περιήλθαν σχεδόν σέ τέλεια λήθη, γι’ αυτό και εσύ, ενώ ρωτούσες γι’ αυτά, δεν αξιώθηκες ούτε να ακούσεις κάτι σχετικό».

Οι μοναχοί της σκήτης αυτής, ενόσω ακόμη ζούσαν στη χώρα τους, στην Καισάρεια της Καππαδοκίας, είχαν ακούσει αρκετά γι’ αυτά τά βιβλία, όταν δέ ήρθαν στο Άγιον Όρος, με πολύ κόπο και χρόνο και με δαπάνη όχι μικρή, από όσα εισέπρατταν από το εργόχειρο τους, πληρώνοντας μορφωμένα πρόσωπα, έμαθαν όχι μόνο την απλή αλλά και αυτή την αρχαία ελληνική γλώσσα, με τη βοήθεια δέ του Θεού βρήκαν σέ κάποια μοναστήρια τέτοια βιβλία, τά όποια αντιγράφουν και διαβάζουν και, το κατά δύναμη, ωφελούνται και στην πράξη από τη διδασκαλία τους. Όταν τά άκουσα αυτά χάρηκα πολύ με χαρά ανέκφραστη, διότι βρήκα στη γη ουράνιο θησαυρό. Άρχισα λοιπόν να τον ικετεύω θερμά, χάρη της αγάπης του Θεού, να αντιγράψει και για μένα παρόμοια βιβλία, υποσχόμενος να τού πληρώσω ότι τιμή θελήσει για τον κόπο του.

Αυτός όμως, έχοντας ό ίδιος πολλά να αντιγράψει, με παρέπεμψε σέ άλλον καλλιγράφο, ό όποιος ζούσε στην ίδια σκήτη. Τον ικέτευσα και αυτόν εγκαρδίως να μου αντιγράψει πατερικά βιβλία, υποσχόμενος να τον πληρώσω στο τριπλάσιο. Αυτός, χάρη της αγάπης του Θεού, και βλέποντας τη θερμή μου επιθυμία για την απόκτηση τέτοιων βιβλίων, δεν δέχθηκε να πληρωθεί στο τριπλάσιο, αλλά υποσχέθηκε μόνο στην κανονική τιμή, μολονότι δέ είχε πολλά να αντιγράψει, εντούτοις θα έκανε ότι μπορούσε για να αντιγράψει έστω και μέρος αυτών τών βιβλίων. Έτσι δύο χρόνια και κάτι πριν να εγκαταλείψουμε το Αγιον Όρος, ό καλλιγράφος εκείνος άρχισε να αντιγράφει με όση δύναμη είχε το χέρι του και αντέγραψε ένα μέρος τών τόσο επιθυμητών σέ εμένα βιβλίων, τά όποια δεχθήκαμε σαν δώρο τού Θεού, σταλμένο σέ εμάς από τον ουρανό, και βγήκαμε από το Άγιον Όρος Άθω, χάρη εύκολότερης εξυπηρέτησης στις έδώ χώρες τών απαραίτητων αναγκών μας για τη διατροφή της αδελφότητας μας.

Όταν εγκατασταθήκαμε λοιπόν στην Ιερά Μονή της Ντραγκομίρνα, άρχισα να σκέπτομαι έντονα και να φροντίζω με ποιο τρόπο θα μπορούσα ή να προβώ σέ διόρθωση τών σλαβικών πατερικών βιβλίων ή να αρχίσω να κάνω από την αρχή μεταφράσεις από την αρχαία ελληνική γλώσσα. Και άρχισα το έργο κατά τον εξής τρόπο: ‘Ως οδηγό μου έθεσα τη μετάφραση τών πατερικών έργων στη μολδαβική γλώσσα. Ήταν αυτά πού είχαν μεταφράσει στη μητρική τους μολδοβλαχική γλώσσα, από τά ελληνικά πού είχα εγώ παραγγείλει στο Άγιον Όρος, οι αγαπημένοι μας αδελφοί, ιερομόναχοι Μακάριος και Ιλαρίων ό Διδάσκαλος , οι όποιοι ήταν μορφωμένοι άνθρωποι και έμπειροι μεταφραστές. “Ένα μέρος αυτών τών έργων είχε μεταφράσει ό αδελφός Μακάριος, ενόσω ήταν ακόμη στο Άγιον Όρος Άθω, ένα δέ μέρος όταν ήρθαμε στην Ντραγκομίρνα.

Επίσης και ό αξιότιμος διδάσκαλος Ιλαρίων μετέφρασε ένα μέρος αυτών στο μοναστήρι μας στην Ντραγκομίρνα. Μολονότι έκρινα ότι, χωρίς καμία αμφιβολία, αυτή ή μετάφρασή τους έπρεπε να είναι κατά πάντα ακριβής, ωστόσο άρχισα να διορθώνω τις παλιές μεταφράσεις από τά Αρχαιοελληνικά στη σλαβική γλώσσα και άλλα να τά μεταφράζω εξ υπαρχής, λαμβάνοντας προσεκτικά υπόψη και τά Αρχαιοελληνικά πού είχαν αντιγραφεί για εμένα στο Άγιον Όρος. Έτσι μετέφρασα έκ νέου τά εξής βιβλία : Τού Αγίου Αντωνίου τού Μεγάλου, τού Αγίου Ιωάννου της Κλίμακος, τού Αγίου Ησυχίου, τού Αγίου Φιλοθέου, του Αγίου Νείλου του Σιναΐτου, Περί προσευχής, του Αγίου Ήσαΐου του Άναχωρητού, Κεφάλαια περί προσευχής, και του Αγίου Θαλασσίου. Από αυτά, τά όποια είχαν μεταφρασθεί στο παρελθόν, διόρθωσα τά έξης: Του Αγίου Διαδόχου, του Αγίου Μακαρίου το δεύτερο, του Αγίου Ισαάκ, του Αγίου Γρηγορίου τού Σιναΐτου, του Αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου τον Λόγο περί προσευχής και προσοχής, του Αγίου Κασσιανού του Ρωμαίου, Περί λογισμών, και τον Λόγο περί διακρίσεως και τά λοιπά.

Το έτος 1774 ήρθε από το Άγιον Όρος στην Ντραγκομίρνα (ενώ ακόμη βρισκόμασταν εκεί) ένας Έλληνας μοναχός, ονομαζόμενος Κωνστάντιος. Αυτός έφερε μαζί του ένα ελληνικό βιβλίο, το όποιο είχε αντιγράψει ό ίδιος με το χέρι του και περιλάμβανε μεγάλο αριθμό πατερικών έργων . Περιλαμβάνονταν σ’ αυτό μερικά έργα τά όποια έως τότε δεν είχα δει σέ σλαβική γλώσσα, τά όποια αυτός, μετά από επίμονο αίτημά μου τά αντέγραψε με το χέρι του.

Επειδή όμως δεν είχε καθόλου διδαχθεί τη γραμματική, γι’ αυτόν τον λόγο, όπως στο δικό του βιβλίο έτσι και σ’ αυτό πού αντέγραψε για εμάς, εξαιτίας της απειρίας στην ορθογραφία, έκανε πάμπολλα, αναρίθμητα λάθη. Πραγματικός έτσι ανακάλυψα τον χρυσό τών λόγων τών πατέρων, βουτηγμένο μέσα στο έλος της ανορθογραφίας, τον όποιο όμως, ακόμη και από τά καλώς καταρτισμένα άτομα, ποιό μπορεί να τον καθαρίσει, χωρίς να έχει αξιόπιστα αρχαιοελληνικά πρωτότυπα; Από τά έργα λοιπόν, πού με λάθη αντέγραψε εκείνος ό Κωνστάντιος, μετέφρασα τά έξης: Του Αγίου Μάρκου του Νηστευτού, του Αγίου Θεοδώρου του Εδέσσης και του Αγίου Νικήτα του Στηθάτου τά Τριακόσια κεφάλαια, τά όποια έργα, περισσότερο από όλα πού αναφέρθηκαν, δεν προσφέρονται τώρα όχι μόνο για εκτύπωση, άλλ’ ούτε και για να αντιγράφουν σέ άλλο μοναστήρι, εάν προηγουμένως δεν διορθωθούν με βάση αξιόπιστα έντυπα ή χειρόγραφα πρωτότυπα.

Έτσι, ύστερα από πολύ καιρό, όταν ήδη με τη χάρη τού Θεού άρχισα σ’ αυτή την προσπάθεια να φθάνω σέ κάποια μεγαλύτερη βελτίωση, βρήκα και στα μεταφρασμένα από εμάς (δηλαδή σέ συνεργασία με τούς αδελφούς πού προανέφερα) πολλά λάθη και τότε κάποια από αυτά τά μετέφρασα και για δεύτερη φορά. Αλλά και πάλι βρίσκονται μακριά από μία σωστή διόρθωση. “Όπως επίσης βρίσκονται και τα ίδια εκείνα αρχαιοελληνικά πού αντιγράφηκαν για εμένα στο Άγιον Όρος, διότι εξαιτίας της τότε απειρίας μου νόμιζα ότι δεν είχαν καθόλου λάθη. Σέ πολλά σημεία ανακαλύφθηκε πλήθος ορθογραφικών λαθών, τά όποια όμως, όπως είπα, χωρίς αξιόπιστα Αρχαιοελληνικά ήταν αδύνατο να διορθωθούν.

Παρουσίασα λοιπόν ολοκάθαρα στην οσιότητα σου ποιά ήταν ή προσπάθειά μου για τη διόρθωση τών σλαβικών πατερικών έργων από τά Αρχαιοελληνικά, ή και για την έκ νέου μετάφρασή τους στη σλαβική γλώσσα. Το έργο αυτό ήταν υπεράνω τών δυνάμεών μου, λόγω δέ της προαναφερθείσας αιτίας δεν έχει ακόμη περατωθεί. Γι’ αυτό λοιπόν τώρα, όχι μόνο για εκτύπωση, άλλ’ ούτε και για αντιγραφή σέ άλλο μοναστήρι δεν επιτρέπεται να δοθούν, προτού διορθωθούν τελείως με βάση τά αρχαίο- ελληνικά πρωτότυπα. Αυτός είναι ό λόγος για τον όποιο δεν μπόρεσα με κανέναν τρόπο να αποστείλω τέτοια έργα στην οσιότητα σου, για να τυπωθούν ή να αντιγραφούν. Φοβούμαι μήπως παραβιάσω τη χριστιανική και μοναχική μου συνείδηση εάν, για ένα έργο ατελές, την ή μέρα της φοβεράς κρίσεως του Θεού ή ψυχή μου καταδικαστεί. Εάν ή όσιότης σας, κατά την εντολή του Χριστού, έχει έστω και σταγόνα αληθινής, άσβεστης έως τώρα αγάπης, τότε δεν θα πρέπει να εκλάβετε τη μή αποστολή από μέρους μου πατερικών έργων ώς σημείο εχθρότητας ή έλλειψης φιλίας, ή ότι εγώ από φθόνο δεν θέλω το γενικό καλό όσων επιθυμούν να σωθούν και να ωφεληθούν από αυτά τά βιβλία. Να μην μου δώσει ό σωτήρας Χριστός τέτοια αφροσύνη!

Με τη χάρη τού Θεού, εκτός από τον λόγο πού περιέγραψα, δεν βλέπω στην ψυχή μου άλλο λόγο για τη μή αποστολή προς εσάς τών πατερικών έργων.

Ό πανιερώτατος κυρ Μακάριος, πρώην Μητροπολίτης Κορίνθου, από τη νεανική του ακόμη ηλικία, Θεού συνεργούντος, είχε τόση απερίγραπτη αγάπη για τά πατερικά συγγράμματα, τά αναφερόμενα στη νίψη και την προσοχή τού νοός, την ησυχία και τη νοερά προσευχή, ήτοι τη διά του νοός τελούμενη στην καρδιά τών εργαζόμενων αυτήν, ώστε όλη του τη ζωή να την αφιερώσει στην αναζήτηση τους και με το φίλεργο χέρι του, ώς εμπειρότατος στη θύραθεν παιδεία και χωρίς φειδώ σέ έξοδα, παράγγειλε την αντιγραφή τους.

Όταν ήρθε λοιπόν στο Αγιον Όρος, και με ανεκτίμητο ζήλο και μεγάλη επιμέλεια ερεύνησε τις βιβλιοθήκες των μεγάλων μοναστηριών, βρήκε τέτοια συγγράμματα πού προηγουμένως δεν τά είχε αποκτήσει. Προπάντων όμως στη βιβλιοθήκη της πανένδοξης και μεγίστης Μονής Βατοπεδίου ανακάλυψε ανεκτίμητο θησαυρό, δηλαδή βιβλίο περί ενώσεως τού νοός μετά τού Θεού, συλλογή από όλους τούς άγιους, πού είχε γίνει σέ αρχαίους χρόνους από μεγάλους ζηλωτές, και άλλα περί προσευχής συγγράμματα, για τά όποια εμείς ακόμη μέχρι και σήμερα δεν είχαμε ακούσει . Αυτά, με τη βοήθεια εμπειροτάτων αντιγραφέων και με μεγάλη δαπάνη, μέσα σέ λίγα χρόνια τά αντέγραψε και με μέγιστη επιμέλεια τά διάβασε ό ίδιος από το πρωτότυπο και τά διόρθωσε εγκύρως. Στην αρχή δέ τού κάθε συγγράμματος έγραψε και τούς βίους όλων τών Αγίων συγγραφέων τών έργων αυτών. Τότε αναχώρησε από το Αγιον Όρος με ανείπωτη χαρά, σαν να είχε βρει στη γη ουράνιο θησαυρό, και, αφού ήρθε στην ένδοξη μικρασιατική πόλη Σμύρνη, τά απέστειλε στη Βενετία με πολλά χρήματα, τά όποια συνέλεξε από ελεημοσύνες χριστιανών. Έστειλε τριάντα έξι πατερικά έργα, με αυτά δέ συναριθμείται και το έργο τού Αγίου Καλλίστου τού δευτέρου, περί του όποιου μαρτυρεί ό άγιος Συμεών Θεσσαλονίκης.
Έκτος δέ από αυτά έστειλε και το μεγάλο Πατερικόν της Σκήτης της Αιγύπτου, ώστε όλα να εκδοθούν από τυπογραφείο.

Όπως δέ προσφάτως με πληροφόρησε κάποιο πρόσωπο με επιστολή, έχει κατά νου, με τη βοήθεια τού Θεού, τά βιβλία αυτά να έρθουν στο φώς τυπωμένα. Συντόμως σκέπτεται να παραδώσει στο τυπογραφείο και το μεγάλο βιβλίο του Αγίου Συμεών τού Νέου Θεολόγου, το όποιο είναι έτοιμο γι’ αυτόν τον σκοπό. Είναι αλήθεια ότι ή απόφαση αυτή του Μητροπολίτου κυρ Μακαρίου, για την εκτύπωση τέτοιου είδους συγγραμμάτων, είχε ληφθεί προ μακρού χρόνου, προκειμένου να μην περιπέσουν σέ οριστική λήθη τά ιερά αυτά συγγράμματα και εξαφανιστούν από προσώπου της γης, κάτι πού παρά λίγο να συμβεί. Πράγματι ό ίδιος κατάλαβε τί έργο είχε αναλάβει και σχεδόν ολόκληρη τη ζωή του την εξάντλησε στην εντατική αναζήτηση αυτών τών συγγραμμάτων παντού, προπάντων όμως στο Άγιον Όρος Άθω, όπου, αναζητώντας τα με κάθε τρόπο, τελικώς ανακάλυψε αυτόν τον πνευματικό θησαυρό, σαν να ήταν από πολλά χρόνια θαμμένος στη γη και στην παντελή λήθη.

Στον πνευματικό αγώνα τών αθλητών του μοναχικού βίου με τά αόρατα πνεύματα τολμώ να πω ότι είναι αυτά τά συγγράμματα πιο απαραίτητα και από την ίδια την αναπνοή. Οι ζηλωτές θα μπορούν πια, ευκολότερα και με λιγότερα έξοδα από ότι με τά χειρόγραφα, να αποκτούν τά έντυπα αυτά βιβλία για την οικοδομή τους.

Όλα αυτά τά πληροφόρησα στην οσιότητα σας, αρχίζοντας σιγά σιγά να σάς μεταβιβάζω τη συμβουλή μου για το με ποιόν τρόπο θα μπορούσε ή οσιότητα σας με την αδελφότητα και εμείς, με το δικό μας κοινόβιο, να αξιωθούμε να αποκτήσουμε τά πραγματικά, τά χωρίς κανένα λάθος, σλαβικά πατερικά βιβλία.

Γνωρίζετε ή οσιότητα σας ότι με την ανέκφραστη του Θεού φιλανθρωπία, κατά τούς έσχατους καιρούς, ή πάσης Ρωσίας Εκκλησία μας αξιώθηκε να λάβει την αγία ορθόδοξη πίστη και το ορθόδοξο βάπτισμα από την Ορθόδοξη Ελληνική Εκκλησία.

Με την αγία πίστη έλαβε και την Αγία Γραφή και όλα τά ιερά βιβλία, τά εκκλησιαστικά και τών Αγίων διδασκάλων και τά πατερικά, τά μεταφρασμένα από τά Έλληνογραικικά. Αυτά είναι οι πηγές τών σλαβικών βιβλίων, διότι αλλιώς δεν θα προέκυπταν σλαβικά βιβλία. Με τον καιρό λοιπόν ή Αγία Γραφή και όλα τά εκκλησιαστικά βιβλία, με τη χάρη τού Θεού, αξιώθηκαν να δεχθούν διόρθωση με βάση τά Έλληνογραικικά, πού ήταν οι πηγές τους, ενώ τά πατερικά απέμειναν στην παλαιά τους μετάφραση, και έως και τώρα δεν αξιώθηκαν να διορθωθούν με βάση τις πηγές τους, τά έλληνογραικικά βιβλία. Επιπλέον από τούς αδέξιους αντιγραφείς δέχθηκαν άπειρα λάθη, και παρίσταται επιτακτική ανάγκη να διορθωθούν και αυτά με βάση τις πηγές τους.

Επιμέλεια: orthopraxia.gr

Πηγές που χρησιμοποιήθηκαν:

ΟΡΘΟΠΡΑΞΙΑ

Κωνσταντίνος Βαθιώτης (Καθηγητής Νομικού Δικαίου Δ.Π.Θ.) : Έχουμε αναστολή της θρησκευτικής λατρείας η οποία δεν προβλέπεται ούτε καν στο αρθρο 48 της κατάστασης πολιορκίας!

Καθηγητής Νομικού Δικαίου Δ.Π.Θ

Κωνσταντίνος Βαθιώτης (Καθηγητής Νομικού Δικαίου Δ.Π.Θ.) :Έχουμε αναστολή της θρησκευτικής λατρείας η οποία δεν προβλέπεται ούτε καν στο αρθρο 48 της κατάστασης πολιορκίας!

 

Κωνσταντίνος Βαθιώτης (Καθηγητής Νομικού Δικαίου Δ.Π.Θ.) : Έχουμε αναστολή της θρησκευτικής λατρείας η οποία δεν προβλέπεται ούτε καν στο αρθρο 48 της κατάστασης πολιορκίας!

 

Ο καθητής ποινικού δικαίου του Δ.Π.Θ., μίλησε στον  σταθμό focus 103.6. Αγανακτισμένος και μπουχτισμένος από την όλη κατάσταση που επικρατεί, δήλωσε μεταξύ άλλων τα παρακάτω:

«…Έχουμε αναστολή της θρησκευτικής λατρείας η οποία δεν προβλέπεται ούτε καν στο αρθρο 48 της κατάστασης πολιορκίας. Όπου έχουμε πόλεμο εκεί, έτσι; …..

…..Μηπως χρησιμοποιείται ο όρος πόλεμος, κατά του αόρατου εχθρού, για να εθιζόμαστε σε μια πολεμική ορολογία η οποία παραπέμπει στο 48 και το οποίο συνδέεται με την αναστολή ισχύος κάποιων δικαιωμάτων; Ο πόλεμος του αόρατου εχθρού, δηλαδή του κορονοϊού είναι μόνο εντός εισαγωγικών. Ακομη και έτσι να ήταν, να συνδεόταν δηλαδή με το άθρο 48, η θρησκευτική λατρεία δεν μπορεί να ανασταλεί. Επομένως έχουμε τεράστιο πρόβλημα! »

Δεν ανέφερε βέβαια μόνο αυτά ο καθηγητής, αλλά και πολλά άλλα τα οποία χρήζουν προσοχής… Αξίζει να τον ακούστε.

Να τον έχει ο Θεός καλά!

Για την απομαγνητοφώνηση: orthopraxia.gr

Δείτε επίσης: Καθηγητής Βαθιώτης: Δεν σπούδασα νομικά, δεν αφιερώθηκα στο Ποινικό Δίκαιο με όλη μου την δύναμη για να με εξευτελίζει ο κύριος Μητσοτάκης…

Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς – Επιλογές αποφθεγμάτων από το Βιβλίο “Η ΦΙΛΟΚΑΛΙΑ ΤΩΝ ΙΕΡΩΝ ΝΗΠΤΙΚΩΝ”

Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς - Επιλογές

Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς – Επιλογές αποφθεγμάτων από το Βιβλίο “Η ΦΙΛΟΚΑΛΙΑ ΤΩΝ ΙΕΡΩΝ ΝΗΠΤΙΚΩΝ”

 

Απόδοση στη νέα Ελληνική: Αντώνιος Γαλίτης
Εκδόσεις Το περιβόλι της Παναγίας 1986

 

Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς - Επιλογές αποφθεγμάτων από το Βιβλίο "Η ΦΙΛΟΚΑΛΙΑ ΤΩΝ ΙΕΡΩΝ ΝΗΠΤΙΚΩΝ"

 

Και η χαρά αυτή που προξενείται τότε στην ψυχή και στο σώμα είναι αλάνθαστη υπενθύμιση της αθάνατης ζωής..

Γιατί, κατά τον άγιο Διάδοχο, ο νους εκείνων που απαλλάχθηκαν από τα καλά του βίου για την ελπίδα των μελλόντων αγαθών, καθώς κινείται μ’ ευρωστία λόγω της αμεριμνίας, αισθάνεται την ανέκφραστη θεία αγαθότητα και μεταδίδει, ανάλογα με την προκοπή του, και στο σώμα τη δική του καλή κατάσταση. Και η χαρά αυτή που προξενείται τότε στην ψυχή και στο σώμα είναι αλάνθαστη υπενθύμιση της αθάνατης ζωής.

Άλλο φως αντιλαμβάνεται ο νους, άλλο η αίσθηση. Η αίσθηση αντιλαμβάνεται το αισθητό φως που δείχνει τα αισθητά ως αισθητά. Φως του νου είναι η γνώση που υπάρχει στα νοήματα. Δεν αντιλαμβάνονται λοιπόν το ίδιο φως η όραση και ο νους, αλλά έως ότου καθένα από αυτά ενεργεί κατά τη δική του φύση και μέσα στις κατά φύση συνθήκες.

Όταν όμως οι άξιοι ευτυχήσουν να λάβουν πνευματική και υπέρλογη χάρη και δύναμη, τότε και με την αίσθηση και με το νου βλέπουν αυτά που είναι πάνω από κάθε αίσθηση και κάθε νου, με τρόπο που «γνωρίζει μόνο ο Θεός κι εκείνοι που δέχονται αυτές τις θείες ενέργειες» — για να χρησιμοποιήσομε την έκφραση του Μεγάλου Γρηγορίου του Θεολόγου.

Επομένως πλησιάζει κανείς ή απομακρύνεται από το Θεό …

78. Κάθε φύση είναι πολύ μακριά και τελείως ξένη από τη θεία φύση. Γιατί αν ο Θεός είναι φύση, τα άλλα δεν είναι φύση. Κι αν τα άλλα, είναι το καθένα φύση, Εκείνος δεν είναι φύση. Όπως επίσης δεν είναι ούτε ον, αν τα άλλα είναι όντα. Αν πάλι Εκείνος είναι Ων, τα άλλα δεν είναι όντα. Αυτό θα δεις να ισχύει και για τη σοφία και την αγαθότητα και γενικά για όλα τα γύρω από το Θεό ή σχετικά με το Θεό λεγόμενα, όταν θεολογήσεις ορθά και σύμφωνα με τους Αγίους. Τώρα, είναι και λέγεται φύση όλων των όντων ο Θεός, γιατί όλα τον μετέχουν, και από τη μέθεξη αυτή υπάρχουν. Δεν εννοώ βέβαια μέθεξη της ουσίας Του —άπαγε—, αλλά της ενέργειάς Του. Έτσι λοιπόν ο Θεός είναι η οντότητα των όντων, και είδος (μορφή) στα είδη, ως αρχικό είδος, και σοφία για όσους αποκτούν σοφία, και γενικά είναι τα πάντα για όλα. Χωρίς βέβαια να είναι φύση, γιατί είναι πάνω από κάθε φύση· χωρίς να είναι ον, γιατί είναι πάνω από όλα τα όντα· χωρίς να είναι ούτε να έχει είδος (μορφή), γιατί είναι πάνω από κάθε είδος.

Πώς λοιπόν εμείς θα πλησιάσομε το Θεό; Άραγε πλησιάζοντας τη φύση Του; Αλλά κανένα κτίσμα δεν έχει ούτε θα έχει κοινωνία ή εγγύτητα προς την υπέρτατη φύση. Αν λοιπόν κανείς πλησίασε το Θεό, οπωσδήποτε πλησίασε την ενέργειά Του. Με ποιο τρόπο; Μετέχοντας σ’ αυτήν με τρόπο φυσικό; Αλλ’ αυτό είναι κοινό σε όλα τα κτίσματα. Επομένως πλησιάζει κανείς ή απομακρύνεται από το Θεό όχι με τα φυσικά του προσόντα, αλλά με όσα κάνει με την προαίρεσή του. Και η προαίρεση είναι ιδίωμα μόνο των λογικών όντων. Αυτά λοιπόν μονάχα από όλα τα άλλα απομακρύνονται ή πλησιάζουν το Θεό· πλησιάζουν με την αρετή ή απομακρύνονται με την κακία. Αυτά μονάχα λοιπόν είναι δεκτικά αθλιότητας ή μακαριότητας. Εμείς όμως ας σπεύσομε να επιτύχομε τη μακαριότητα.

 

Ο Άγγελος και η ψυχή, επειδή είναι ασώματα, δεν είναι σε ορισμένο τόπο.

61. Ο Άγγελος και η ψυχή, επειδή είναι ασώματα, δεν είναι σε ορισμένο τόπο, δεν είναι όμως και παντού. Γιατί δε συνέχουν το παν, αλλά και αυτά έχουν ανάγκη από Αυτόν που τα συνέχει. Άρα και αυτά βρίσκονται μέσα σ’ Εκείνον που συνέχει και περιέχει το παν και οριοθετούνται κατάλληλα από Αυτόν. Η ψυχή τώρα, που συνέχει το σώμα για το οποίο δημιουργήθηκε, είναι παντού στο σώμα, όχι όμως σαν σε τόπο, ούτε ως περιεχόμενη σ’ αυτό, αλλά επειδή συνέχει και περιέχει και ζωοποιεί το σώμα, έχοντας και σ’ αυτό το θέμα το “κατ’ εικόνα Θεού”.

Ως Θεός όμως είναι παντού..

60. Ο Θεός είναι Πνεύμα και όσοι τον προσκυνούν, πρέπει να τον προσκυνούν με το Πνεύμα και την Αλήθεια(Ιω. 4, 24), δηλαδή να εννοούν ασωμάτως τον Ασώματο. Γιατί έτσι πράγματι θα τον δουν παντού με το Πνεύμα και την Αλήθεια Του. Ο Θεός ως πνεύμα είναι ασώματος, και κάτι ασώματο δε βρίσκεται σε έναν ορισμένο τόπο, ούτε περικλείεται σε τοπικά όρια. Επομένως όποιος λέει ότι σε ορισμένο τόπο του ούρανού ή της γής πρέπει να προσκυνείται ο Θεός, δε λέει αλήθεια, ούτε η προσκύνησή του είναι αληθινή. Γιατί ο Θεός, ως ασώματος δεν είναι πουθενά, ως Θεός όμως είναι παντού —επειδή αν υπάρχει βουνό ή τόπος ή κτίση, όπου να μην υπάρχει ο Θεός, τότε φτάνομε στο να περιορίζεται κάπου. Είναι λοιπόν παντού, γιατί είναι απεριόριστος. Πώς λοιπόν είναι παντού; Ως περιεχόμενος όχι από μέρος, αλλά από το παν; Όχι βέβαια. Γιατί τότε θα είναι πάλι σώμα. Άρα, επειδή συνέχει και περιέχει το παν, Αυτός είναι μέσα στον εαυτό Του, παντού και πέρα από το παν, και προσκυνείται από τους αληθινούς προσκυνητές Του με το Πνεύμα και την Αλήθεια Του(Ιω. 4, 23).

 

Αυτόν που τόσο μας αγάπησε..

 

… Γιατί η βασιλεία των ουρανών, ή μάλλον ο Βασιλιάς των ουρανών —ω ανέκφραστη μεγάλη δωρεά!— είναι μέσα μας (Λουκ. 17, 21). Σ’ Αυτόν οφείλομε να προσκολλόμαστε πάντοτε με τα έργα της μετάνοιας, αγαπώντας με όλη μας τη δύναμη Αυτόν που τόσο μας αγάπησε.

58. Την αγάπη προς το Θεό τη συνιστούν η απουσία των παθών και η αφθονία των αρετών. Το μίσος προς τα πονηρά, από το οποίο προκύπτει η απουσία των παθών, αντεισάγει τον πόθο και την απόκτηση των αγαθών. Εκείνος που είναι εραστής και κάτοχος των αγαθών, πώς να μην αγαπά ξεχωριστά τον αυτάγαθο Κύριο, τον μόνο χορηγό και φύλακα κάθε αγαθού, μέσα στόν Οποίο μένει με έξοχο τρόπο ο ίδιος και τον Οποίο έχει μέσα του με την αγάπη, σύμφωνα με τα λόγια του Αποστόλου: «Όποιος μένει στην αγάπη, μένει μέσα στο Θεό και ο Θεός μέσα σ’ αυτόν» (Α΄ Ιω. 4, 16). Μπορεί κανείς να δει ότι όχι μόνον η αγάπη προς το Θεό γεννιέται από τις αρετές, αλλά και ότι οι αρετές γεννιούνται από την αγάπη. Γι’ αυτό και ο Κύριος στο Ευαγγέλιο, άλλοτε λέει: «Όποιος κρατάει τις εντολές μου και τις τηρεί, αυτός είναι που με αγαπά»(Ιω. 14, 21), και άλλοτε: «Όποιος με αγαπά, θα τηρήσει τις εντολές μου» (Ιω. 14, 23). Αλλά ούτε τα έργα των αρετών είναι αξιέπαινα και ωφέλιμα σ’ εκείνους που τα εκτελούν χωρίς αγάπη, ούτε πάλι κι η αγάπη χωρίς τα έργα. Το πρώτο το φανερώνει με πολλά ο Παύλος, γράφοντας προς τους Κορινθίους: «Αν κάνω αυτά και αυτά, αλλά δεν έχω αγάπη, δεν ωφελούμαι καθόλου» (Α΄ Κορ. 13, 3)· το δεύτερο πάλι, ο εξαιρετικά αγαπημένος από το Χριστό μαθητής, λέγοντας: «Να μην αγαπάμε με λόγια, μήτε με τη γλώσσα, αλλά έμπρακτα κι αληθινά» (Α΄ Ιω. 3, 18).

 

Το κέντρο της καρδιάς

Η ψυχή μας είναι μία οντότητα πολυδύναμη και χρησιμοποιεί ως όργανο το σώμα που δημιουργήθηκε να ζει μαζί της. Ποιά λοιπόν είναι τα μέλη που χρησιμοποιεί ως όργανα για να ενεργεί η δύναμή της εκείνη που ονομάζομε νου; Αλλά, βέβαια, κανείς δεν υπέθεσε ποτέ ότι η διάνοια είναι εγκατεστημένη στα νύχια, ούτε στα βλέφαρα, ούτε στα ρουθούνια ή στα χείλη.

Όλοι συμφωνούν ότι είναι μέσα μας, διαφωνούν όμως μερικοί ως προς το πρώτο από τα μέσα μας που μεταχειρίζεται ως όργανο. Άλλοι θεωρούν ότι είναι εγκατεστημένη, σαν μέσα σε ακρόπολη, στον εγκέφαλο.

Άλλοι πάλι παραχωρούν στη διάνοια σαν όχημα, το κέντρο της καρδιάς και το ψυχικό πνεύμα που βρίσκεται καθαρότατο εκεί. Εμείς τώρα, γνωρίζομε με ακρίβεια ότι το λογιστικό βρίσκεται στην καρδιά σαν σε όργανο, όχι όμως μέσα σ’ αυτήν όπως σε δοχείο, γιατί είναι ασώματο, ούτε έξω, γιατί είναι ενωμένο με αυτήν. Και τούτο δεν το διδαχτήκαμε από άνθρωπο, αλλά από τον ίδιο τον Πλάστη του ανθρώπου, που λέει στα Ευαγγέλια ότι δεν είναι τα εισερχόμενα από το στόμα, αλλά τα εξερχόμενα που μολύνουν τον άνθρωπο· γιατί από την καρδιά βγαίνουν οι λογισμοί (Ματθ. 15, 11 και 19).

Παρόμοια λέει και ο μέγας Μακάριος: «Η καρδιά είναι ο ηγεμόνας όλης της υπάρξεως. Κι όταν κυριαρχήσει η χάρη σ’ όλα τα μέρη της καρδιάς, τότε βασιλεύει πάνω σε όλους τους λογισμούς και σ’ όλα τα μέλη. Γιατί εκεί είναι ο νους και όλοι οι λογισμοί της ψυχής». Η καρδιά μας λοιπόν είναι το ταμείο των λογισμών και το πρώτο σαρκικό όργανο του λογιστικού.

Όταν λοιπόν φροντίζομε να εξετάζομε και να διορθώνομε το λογιστικό μας με ακριβή νήψη, με ποιο άλλο τρόπο θα το πετύχομε αυτό, παρά αφού συγκεντρώσομε το νου μας που είναι διασκορπισμένος έξω με τις αισθήσεις και τον ξαναφέρομε μέσα μας και μάλιστα στην καρδιά μας, στο ταμείο των λογισμών;

Εκείνος που μετανοεί στην αρχή της αμαρτίας, δε φτάνει στο τέλος της.

Αν λοιπόν μπορέσεις να αποσπάσεις μαζί με τις ρίζες του το κακό, εξασφαλίζοντας στην ψυχή σου τη μακαριότητα της πραότητας, δόξασε το Χριστό, το διδάσκαλο και συνεργό στην κατόρθωση των αρετών, χωρίς τον οποίο, όπως έχεις μάθει, δεν μπορούμε να κάνομε κανένα καλό(Ιω. 15, 5). Αν όμως δεν μπορέσεις να κρατηθείς χωρίς να οργιστείς, να μέμφεσαι τον εαυτό σου που οργίζεσαι και να ζητάς συγχώρηση από το Θεό και από εκείνον που κακολόγησες ή κακοποίησες. Εκείνος που μετανοεί στην αρχή της αμαρτίας, δε φτάνει στο τέλος της. Ενώ εκείνος που δεν αισθάνεται τα μικρά, θα πέσει και στα μεγάλα.

Η αρχή του πένθους μοιάζει με την επιστροφή του ασώτου.

Η αρχή του πένθους μοιάζει με την επιστροφή του ασώτου. Γι’ αυτό και γεμίζει από σκυθρωπότητα τον πενθούντα και τον βάζει να λέει εκείνα τα λόγια: «Πατέρα, αμάρτησα στο Θεό και σ’ εσένα και δεν είμαι άξιος πια να ονομαστώ γιος σου»(Λουκ. 15, 21).

Το τέλος πάλι του πένθους μοιάζει με την προϋπάντηση και τον εναγκαλισμό του ουράνιου Πατέρα, οπότε ο γιος, αντικρύζοντας τον πλούτο της άπειρης ευσπλαχνίας του Πατέρα και αποκτώντας εξαιτίας της πολλή χαρά και παρρησία, δεχόταν τα φιλήματά Του και τα ανταπέδιδε. Και περνώντας μέσα στο πατρικό σπίτι κάθισε στο τραπέζι και μαζί με τον Πατέρα απολάμβανε την ουράνια ευφροσύνη.

Εκείνος τώρα που αποκτά την υπερηφάνεια,

Εκείνος τώρα που αποκτά την υπερηφάνεια, είναι δύσκολο, ή μάλλον αδύνατο να θεραπευτεί, γιατί η πτώση είναι όμοια με του διαβόλου

 

Έτσι κι εκείνος που δεν υποφέρει με γενναιότητα

Όπως δηλαδή όταν λυπηθεί κανείς τα φυτά της γης που ταλαιπωρούνται και τα περιτειχίσει και κάνει από πάνω στέγη και δεν τα αφήσει να ταλαιπωρούνται από τα δεινά των καιρικών μεταβολών, δεν παίρνει καρπό ακόμη κι αν τα κλαδεύει ή τα καθαρίζει και τα περιποιείται. Πρέπει να τα αφήσει να υπομείνουν τα πάντα· γιατί έτσι, αφού περάσει η δυσκολία του χειμώνα και έρθει η άνοιξη, βλαστάνουν και ανθίζουν και γεμίζουν φύλλα και προβάλλουν μαζί με τους ωραίους εκείνους θαλερούς βλαστούς και τους άγουρους καρπούς, οι οποίοι κάτω από τις καυτερές ακτίνες του ήλιου μεγαλώνουν σιγά-σιγά και ωριμάζουν και γίνονται κατάλληλοι για τροφή και συγκομιδή.

Έτσι κι εκείνος που δεν υποφέρει με γενναιότητα το βαρύ φορτίο των πειρασμών, ακόμη κι αν δεν του λείπει καμιά από τις άλλες αρετές, δεν θα δώσει ποτέ καρπό άξιο για το θεϊκό πατητήρι και τη θεϊκή αποθήκη. Γιατί κάθε αγωνιστής γίνεται τέλειος με την υπομονή των εκουσίων και ακουσίων κόπων, από τους οποίους άλλοι έχουν εξωτερικά αίτια κι άλλοι καταβάλλονται από εμάς τους ίδιους.

Ό,τι γίνεται στα φυτά της γης από τη φύση και από τις γεωργικές επινοήσεις και τις μεταβολές των εποχών, τούτο γίνεται με την προαίρεσή μας και σ’ εμάς, τα λογικά κλήματα του Χριστού, όταν υπακούμε σ’ Αυτόν, το Γεωργό των ψυχών μας, εφόσον είμαστε αυτεξούσιοι. Χωρίς υπομονή σ’ εκείνα που μας βρίσκουν άθελά μας, ούτε οι κόποι που καταβάλλομε με το θέλημά μας θα ευλογηθούν από το Θεό. Γιατί η αγάπη προς το Θεό, δοκιμάζεται κυρίως με τη θλίψη των πειρασμών.

Πρέπει λοιπόν η ψυχή να κατορθώσει πρώτα τα εκούσια, κι αφού μ’ αυτά εθιστούμε στο να καταφρονούμε τη δόξα και την ηδονή, τότε θα υποφέρομε εύκολα και τους ακούσιους πειρασμούς.

Εκείνος που για την “εν πνεύματι πτωχεία” του καταφρονεί δόξα και ηδονή και θεωρεί τον εαυτό του άξιο να δεχτεί τα πιο δραστικά φάρμακα της μετάνοιας, περιμένει πάντοτε κάθε θλίψη και δέχεται ευχαρίστως κάθε πειρασμό σαν να του πρέπει, και χαίρεται γι’ αυτό, γιατί τον βλέπει ως το καθαρτικό της ψυχής του.

Και κάνει τον πειρασμό του αφορμή έντονης και πολύ αποτελεσματικής δεήσεως προς το Θεό, πιστεύοντας ότι αυτός του προξενεί και μαζί προφυλάγει την υγεία της ψυχής του. Κι όχι μόνο συγχωρεί με αμνησικακία εκείνους που τον θλίβουν, αλλά και τους ευγνωμονεί και προσεύχεται γι’ αυτούς σαν να τον ευεργέτησαν. Γι’ αυτό, όχι μόνο λαβαίνει τη συγχώρηση των αμαρτιών του, σύμφωνα με την υπόσχεση του Κυρίου, αλλά επιτυγχάνει και τη βασιλεία των ουρανών και τη θεία ευλογία, και μακαρίζεται από τον Κύριο για τη μέχρι το τέλος μακροθυμία του με πνεύμα ταπεινώσεως.

 

Το ίδιο συμβαίνει και με τα πορνικά πάθη

Το ίδιο συμβαίνει και με τα πορνικά πάθη. Αν δεν αποξηράνεις από μέσα την πηγή των λογισμών με την προσευχή και την ταπείνωση, αλλά αγωνίζεσαι εναντίον τους μόνο με τη νηστεία και την κακοπάθεια, ματαιοπονείς. Αν όμως αγιάσεις τη ρίζα με την ταπείνωση και την προσευχή, όπως είπαμε, θα αποκτήσεις και εξωτερικά τον αγιασμό. Αυτό νομίζω ότι συμβουλεύει ο Απόστολος, όταν λέει να ζώσομε τη μέση μας με την αλήθεια(Εφ. 6, 14).

Το λόγο αυτό ερμήνευσε πολύ ωραία και κάποιος από τους Πατέρες, λέγοντας ότι το λογιστικό του νου περισφίγγει το επιθυμητικό και περιστέλλει τα κάτω από την οσφύ και κοιλιά πάθη. Το σώμα όμως χρειάζεται και την κακοπάθεια και τη μετρημένη εγκράτεια στην τροφή, για να μην είναι ανυπότακτο και ισχυρότερο από το λογισμό.

Επομένως και τα πάθη της σάρκας, τίποτε άλλο δεν τα θεραπεύει, παρά η κακοπάθεια του σώματος και η προσευχή που γίνεται από ταπεινωμένη καρδιά, πράγμα που είναι η “εν πνεύματι πτωχεία”, την οποία μακάρισε ο Κύριος. Αν λοιπόν επιθυμεί κανείς τον πλούτο του αγιασμού, χωρίς τον οποίο κανείς δε θα δει τον Κύριο(Εβρ. 12, 14), ας παραμένει στο κελί του, κακοπαθώντας και προσευχόμενος με ταπείνωση.

 

Να αποδίδει στο Θεό την αιτία του κατορθώματος

Επιπλέον, να θεωρεί προτιμότερη τη δόξα του Θεού από τη δική του δόξα, σύμφωνα μ’ εκείνον που είπε: «Όχι σ’ εμάς, Κύριε, όχι σ’ εμάς, αλλά στο όνομά Σου δώσε δόξα»(Ψαλμ. 113, 9).

Κι αν βλέπει ότι έκανε κάτι αξιέπαινο, να αποδίδει στο Θεό την αιτία του κατορθώματος και να θεωρεί ότι πρέπει και γι’ αυτό να δοξάζει με ευγνωμοσύνη το Θεό κι όχι τον εαυτό του. Έτσι, θα χαρεί γιατί δέχτηκε την αρετή σαν δώρο, δε θα υπερηφανευτεί όμως, αφού δε θα έχει τίποτε δικό του, αλλά και θα ταπεινωθεί και θα έχει τα μάτια του ημέρα και νύχτα στο Θεό, όπως —για να εκφραστώ ψαλμικώς— η δούλη έχει τα μάτια της στα χέρια της κυρίας της(Ψαλμ. 122, 2).

 

Γιατί η φιλαργυρία γεννά πολλά κακά

Πρώτο κακό γέννημα του επιθυμητικού, αν εξετάσεις, θα βρεις πως είναι η φιλοκτημοσύνη. Δεν είναι υπαίτιες οι επιθυμίες που συντελούν στη ζωή του ανθρώπου, γι’ αυτό και μας συνοδεύουν από την πολύ μικρή ηλικία. Ενώ η φιλαργυρία αναφύεται ύστερα από λίγο, όταν ακόμη είμαστε παιδιά. Από αυτό φαίνεται ότι η φιλαργυρία δεν έχει την αρχή της στη φύση, αλλά στην προαίρεση. Και δίκαια ο θεσπέσιος Παύλος την ονόμασε ρίζα όλων των κακών(Α΄ Τιμ. 6, 10).

Γιατί η φιλαργυρία γεννά πολλά κακά· ανελεημοσύνες, απάτες, αρπαγές, κλοπές, και γενικά κάθε είδος πλεονεξίας, την οποία ο ίδιος Παύλος ονόμασε δεύτερη ειδωλολατρία(Κολ. 3, 5). Ακόμη σε όσα κακά δε φυτρώνουν από αυτή, σε όλα σχεδόν προμηθεύει τα υλικά της υπάρξεώς τους. Κι αυτά είναι όσα πάθη γεννιούνται από τη φιλοϋλία της ψυχής που δεν έχει προθυμία για αγαθοεργία.

Από τα πάθη που γεννιούνται από την προαίρεσή μας, ελευθερωνόμαστε ευκολότερα, παρά από τα πάθη που έχουν την αρχή τους στη φύση. Τα πάθη της φιλαργυρίας τα κάνει ν’ αποβάλλονται δύσκολα η απιστία στην πρόνοια του Θεού. Γιατί εκείνος που δεν πιστεύει σ’ αυτή, στηρίζεται στα χρήματα. Και ενώ ακούει τον Κύριο που λέει ότι «ευκολότερο είναι να περάσει η καμήλα από την τρύπα της βελόνας, παρά ο πλούσιος στη βασιλεία των ουρανών»(Ματθ. 19, 24), αυτός δε λογαριάζει για τίποτε τη βασιλεία, και μάλιστα βασιλεία ουράνια και αιώνια, αλλά ποθεί πλούτο, γήινο και προσωρινό. Ποθεί πλούτο, ο οποίος κι όταν δεν αποκτηθεί, και μόνον που ποθείται προξενεί τεράστια ζημία. Γιατί, όπως λέει ο Παύλος, όσοι επιθυμούν να πλουτίσουν, πέφτουν σε πειρασμούς και παγίδες του διαβόλου(Α΄ Τιμ. 6, 9).

Αλλά και όταν έρθει ο πλούτος, δείχνει ότι δεν είναι τίποτε, αφού οι ιδιοκτήτες του εξακολουθούν να τον διψούν σαν να μην τον έχουν λάβει και δε διδάχτηκαν μήτε από την πείρα τους. Και δεν προέρχεται από την ανέχεια ο ολέθριος αυτός έρωτας· μάλλον εκείνη προέρχεται από αυτόν, κι αυτός προέρχεται από την αφροσύνη, από την οποία πολύ δίκαια ονόμασε ο Κύριος άφρονα εκείνον που θα χαλούσε τις αποθήκες του για να κτίσει μεγαλύτερες(Λουκ. 12, 18).

Πώς δηλαδή δεν είναι άφρων εκείνος ο οποίος για πράγματα που δεν μπορούν να ωφελήσουν σε τίποτε (αφού σε κανέναν δε δίνουν ζωή τα υπάρχοντά του, όσο περίσσια κι αν είναι(Λουκ. 12, 15)) προδίδει τα ωφελιμότερα; Και δεν είναι ούτε σοφός πραγματευτής, ώστε να διαθέτει όσο μπορεί κι αυτά τα αναγκαία, για να αυξάνει το κεφάλαιο του πραγματικά πολύ επικερδούς πνευματικού εμπορίου και της πολύ αποδοτικής πνευματικής γεωργίας.

 

Επειδή η ψυχή διακρίνεται σε τρεις δυνάμεις

Επειδή η ψυχή διακρίνεται σε τρεις δυνάμεις κι αποτελείται από τρία μέρη, το λογιστικό, το θυμικό και το επιθυμητικό, και είναι άρρωστη και στα τρία, ο Χριστός, θέλοντας να τη θεραπεύσει, άρχισε εύλογα τη θεραπεία από το τελευταίο, την επιθυμία. Υλικό που εξάπτει το θυμικό είναι η επιθυμία που δεν ικανοποιείται, κι ο μετεωρισμός της διάνοιας προέρχεται από το ότι και τα δύο αυτά νοσούν. Και δεν μπορεί ποτέ να θεραπευτεί ούτε το θυμικό, αν δε θεραπευτεί πρωτύτερα η επιθυμία, ούτε το λογιστικό, αν δε θεραπευτούν προηγουμένως τα άλλα δύο.

 

Γι’ αυτό πράγματι μας παραχώρησε και τη ζωή αυτή ο Θεός

Γι’ αυτό πράγματι μας παραχώρησε και τη ζωή αυτή ο Θεός, δίνοντάς μας τόπο μετάνοιας. Γιατί αν δεν ήταν έτσι, ευθύς με μία αμαρτία του ο άνθρωπος θα έχανε και τη ζωή του αυτή· τί όφελος θα είχε πιά από αυτήν; Γι’ αυτό και η απελπισία δεν έχει καμία θέση ανάμεσα στους ανθρώπους, αν και ο πονηρός με διάφορους τρόπους την υποβάλλει, όχι μόνον σ’ εκείνους που ζουν με αδιαφορία, αλλά κάποτε και στους αγωνιστές.

Επειδή δηλαδή ο καιρός της ζωής είναι καιρός για μετάνοια, αυτό το να εξακολουθεί να ζει ο αμαρτωλός, είναι εγγύηση για όποιον επιθυμεί την επιστροφή του, ότι ο Θεός τον δέχεται. Κι αυτό, γιατί με την εδώ ζωή συνυπάρχει πάντοτε το αυτεξούσιο. Και είναι υπόθεση του αυτεξουσίου να προτιμήσει ή ν’ αποφύγει το δρόμο της ζωής και του θανάτου, που προείπαμε· γιατί έχει τη δυνατότητα να αποκτήσει όποιο θέλει. Πού λοιπόν να βρεί θέση η απελπισία, αφού πάντοτε και όλοι μπορούν όταν θέλουν να αποκτήσουν την αιώνια ζωή; Αλλά βλέπεις το μέγεθος της φιλανθρωπίας του Θεού; Όταν απειθήσομε, δε μας επιβάλλει από την αρχή τη δίκαιη τιμωρία Του, αλλά μακροθυμεί και μας δίνει καιρό επιστροφής.

 

Σε φωτιά, που κανείς δε θα μπορεί να σβήσει

Στη μέλλουσα εκείνη νέα γέννησή μας, κατά την ανάσταση των δικαίων, θα αναστηθούν και τα σώματα των ανόμων και αμαρτωλών, αλλά για να παραδοθούν στό δεύτερο θάνατο (Αποκ. 20, 14), στην αιώνια κόλαση, στον ακοίμητο σκώληκα (Μαρκ. 9, 44), στο τρίξιμο των δοντιών, στο εξώτερο και ψηλαφητό σκοτάδι(Ματθ. 8, 12), στη σκοτεινή και άσβεστη γέεννα του πυρός(Ματθ. 5, 22), σύμφωνα με τον Προφήτη που λέει ότι οι άνομοι και οι αμαρτωλοί θα ριχτούν μαζί σε φωτιά, που κανείς δε θα μπορεί να σβήσει (Ησ. 1, 31).

Ο χωρισμός του Θεού από την ψυχή, είναι θάνατος.

Όπως δηλαδή ο χωρισμός της ψυχής από το σώμα είναι θάνατος του σώματος, έτσι κι ο χωρισμός του Θεού από την ψυχή, είναι θάνατος της ψυχής. Κι ο πραγματικός θάνατος είναι αυτός, ο θάνατος της ψυχής. Αυτόν το θάνατο εννοούσε με την εντολή Του στον Παράδεισο ο Θεός, όταν έλεγε στον Αδάμ: «Την ημέρα που θα φας από το απαγορευμένο δένδρο, θα δοκιμάσεις το θάνατο»(Γεν. 2, 17).

 

Το είδαμε religious.gr

Προφητική αναφορά του Γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου για τη μη σύναξη των πιστών στις εκκλησίες (14-2-1988)

Προφητική αναφορά του Γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

Προφητική αναφορά του Γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου για τη μη σύναξη των πιστών στις εκκλησίες

Οἱ φοβερὲς προφητεῖες τοῦ Ντιμίτρι Τάραμπιτς!

ΑΠΟ ΤΗ ΣΕΙΡΑ «ΙΕΡΑ ΑΠΟΚΑΛΥΨΙΣ», ΟΜΙΛΙΑ 42 (10, 1-4) 14-2-1988

    (Απόσπασμα της ομιλία στο 30′)………Είπε κάποιους μελαγχολικούς λόγους ο Κύριος: «Ἐλεύσονται ἡμέραι ὅτε ἐπιθυμήσετε μίαν τῶν ἡμερῶν τοῦ υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου ἰδεῖν, καὶ οὐκ ὄψεσθε». (Λουκάς 17,22) Θα έρθουν ημέρες, ποιές είναι αυτές οι μέρες; Ο Κύριος είχε υπόψιν τους τις έσχατες μέρες, όταν θα υπάρχει πολλή θλίψης και θα λέγουν οι πιστοί τότε: «Κύριε δείξε μας ένα σημάδι της παρουσίας σου».

    Αυτή τη στιγμή αν μπορούμε να το συνειδητοποιήσουμε είμαστε μια Πεντηκοστή (εννοεί ο Γέροντας τη σύναξη των πιστών που ακούνε Λόγο Θεού). Όπου είναι οι πιστοί είναι η παρουσία του Αγίου Πνεύματος, ακούγεται ο Λόγος του και προσφέρεται η λατρεία του Θεού. Μπορείτε να συλλάβετε την περίπτωση να είμαστε μονάδες και να μην υπάρχει αυτή η σύναξη, γατί η σύναξη είναι μια φανέρωση της Εκκλησίας. Προσέξατε φανέρωση της Εκκλησίας μέσα στην Ιστορία. Να υπάρχει ένας διωγμός που να μην μπορούμε να συγκεντρωθούμε, να συναχθούμε, να συναντηθούμε.

    Σας κάνει εντύπωση, γιατί οι πιστοί πήγαιναν κάθε βράδυ στις κατακόμβες, πήγαιναν στα κρησφύγετά τους, μέσα σε τόπους, για να μην τους βρουν οι διώκτες, αλλά οπωσδήποτε κάθε βράδυ να συναντηθούν; Με κίνδυνο της ζωής τους και της περιουσίας τους; Μπορείτε να το συλλάβετε αυτό; Ερωτήσατε γιατί; Δεν θα μπορούσε κανείς να καθίσει στο σπίτι του, να λατρεύει έναν Θεό και να λέει ότι, γιατί να διακινδυνεύσω να πάω σε μια σύναξη; Ερωτήσατε γιατί έκαναν αυτό οι πιστοί;

Γιατί με τον τρόπο αυτό φανέρωναν την Εκκλησία μέσα στην Ιστορία, και στα ίδια τους τα μάτια. Όχι μόνο στους άπιστους που για μια στιγμή τώρα τους κυνηγούν, αλλά και στα ίδια τους τα μάτια οι πιστοί έχουν την παρουσία της Εκκλησίας και συνεπώς το σώμα του Χριστού. Έχουν ένα δείγμα της Πεντηκοστής. Ο Χριστός είπε τους μαθητές, δεν θα χωριστείτε δέκα μέρες, θα είστε μαζί. Για να φανερωθεί η Πεντηκοστή στα Ιεροσόλυμα.

    Συλλάβετε τώρα την εικόνα να μην γίνεται αυτή η συγκέντρωση, δεν ξέρω τί μπορεί να γίνει αγαπητοί μου, και να μην συγκεντρωνόμαστε, όχι μόνο εδώ, αλλά σε κάθε ναό. Και όχι μόνο για το κήρυγμα, αλλά και για την λατρεία. Όλα είναι δυνατά. Αύριο όλα έρχονται. Και θα έρθουν. Με τα δεδομένα των προφητειών θα έρθουν. Τότε ο καθένας αν κάθετε στο σπίτι του θα λέει: «άλλος πιστός υπάρχει»; Όπως ο προφήτης Ηλίας που του απεκρύβει ότι υπάρχουν και άλλοι πιστοί. Νόμιζε ότι είναι μόνος. Τότε; Τότε ο κάθε πιστός θα ζητά ένα δείγμα αυτής της θείας παρουσίας και δεν θα το έχει……..

Γέροντας Αθανάσιος Μυτιληναίος

ΑΚΤΙΝΕΣ

 ΑΠΟΜΑΓΝΗΤΟΦΩΝΗΜΕΝΗ ΟΜΙΛΙΑ :  ΕΔΩ

Προφητική αναφορά του Γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

 Αγίου Νικόδημου του Αγιορείτου – Συνοπτικός βίος του εν αγίοις Πατρός ημών Ιωάννου του Χρυσοστόμου (13/11)

 Αγίου Νικόδημου του Αγιορείτου
 Αγίου Νικόδημου του Αγιορείτου - Συνοπτικός βίος του εν αγίοις Πατρός ημών Ιωάννου του Χρυσοστόμου (13/11)
 Αγίου Νικόδημου του Αγιορείτου

Αυτός ο μέγας φωστήρ και μεγαλόφωνος της οικουμένης διδάσκαλος κατήγετο από την μεγαλόπολιν Αντιόχειαν, υιός ων γονέων ευσεβών, πα­τρός μεν Σεκούνδου αρχιστρατήγου, μητρός δε Ανθούσης. Ευθύς λοιπόν κατά την αρχήν της ζωής του πολλήν αγάπην και ερωτα είχεν ο Άγιος αυτός εις τους λόγους και τα μαθήματα, διό εις ολίγον καιρόν επέρασεν όλην την σοφίαν των Ελλήνων και των Χριστιανών και έγινεν άκρος κατά την λογικήν και ρητορικήν τέχνην και πάσαν επιστήμην. Όθεν διά την προκοπήν και αρετήν του από μεν τον άγιον Μελέτιον τον πατριάρχην Αντιοχείας έ­γινεν αναγνώστης, από δε τον Αντιοχείας Φλαβιανόν έγινε διάκονος και πρεσβύτερος. Πολλούς δε λόγους συνέταξεν ο χρυσούς αυτού κάλαμος, σχεδόν υπερβαίνοντας αριθμόν, περί τε μετανοίας και περί της των ηθών ευκοσμίας και καταστάσεως, και πάσαν σχεδόν ηρμήνευσε την Θεόπνευστον Γραφήν.

Επειδή δε Νεκτάριος ο Κωνσταντινουπόλεως πατριάρχης εκοιμήθη εν Κυρίω, διά τούτο με την ψήφον των επισκόπων και με την προσταγήν του βασιλέως Αρκαδίου προσεκλήθη ο μακάριος αυτός Ιωάννης από την Αντιόχεια και έγινε κανονικώς πατριάρχης της βασιλίδος των πόλεων. Τόσον δε πολλά επέδωκεν ο αοίδιμος τον εαυτόν του εις την άσκησι και εγκράτεια, ώστε έτρωγε μόνον τον χυλόν του κριθαριού και πάλιν από αυτόν δεν εχόρταινεν, αλλ’ ολίγον τι μετελάμβανε. Καί ύπνον δε ολίγον εκοιμάτο, όχι επί κλίνης αναπαυόμενος, αλλ’ ιστάμενος ορθός και από σχοινιών βασταζόμενος· όταν δε πολλά εκουράζετο, τότε ολίγον εκάθητο. Τότε δε και περισσότερον εσχόλαζε και κατεγίνετο ο θείος πατήρ εις τας ερμηνείας των θείων Γραφών και εις τας διαλέξεις και διδασκαλίας, διά μέσου των οποίων πολλούς εις θεογνωσία και μετά­νοια έφερε. Τόσην δε υπερβολική φιλανθρωπία είχεν εις τους πτωχούς και δεομένους ο Χριστού μι­μητής, ώστε έγινε και εις τους άλλους τύπος και παράδειγμα φιλοπτωχείας.

Διά τούτο και με τους εν εκκλησία λόγους εδίδασκεν όλους τους Χριστια­νούς να αγαπούν μεν και να ενεργούν την αρετή αυ­τήν της φιλοπτωχείας, να απέχουν δε από την πλε­ονεξία. Δι’ αυτό διά την αιτίαν αυτήν πρώτον προσέκρουσε εις την βασίλισσαν Ευδοξίαν και εις έχθραν μετ’ αυτής κατέστη. Επειδή αυτή μεν ήρπασε τον αμπελώνα μιας χήρας Καλιτρόπης ονομαζό­μενης, η οποία εφώναζε ζητούσα το κτήμα της, ο δε Άγιος εσυμβούλευε αυτήν να μη κρατή το ξένον πράγμα, και επειδή εκείνη δεν επείθετο την ήλεγχε και εθεάτριζεν ο άγιος με το παράδειγμα της Ιεζάβελ. Όθεν η Ευδοξία αγριωθείσα ως θηρίον κατέ­βασε τον Άγιον από τον θρόνον του, το πρώτον μεν μόνη, το δεύτερον δε και διά των επισκόπων ε­κείνων, οί οποίοι ηκολούθουν περισσότερον εις τας δυναστείας και υπολήψεις των αξιωματικών αρ­χόντων, παρά εις την ευσέβειαν και εις τους θείους νόμους· έπειτα πάλιν αποκατέστη ο Άγιος εις τον θρόνον του.

Τελευταίον δε εξωρίσθη ο Άγιος εις την Κουκουσόν της Αρμενίας και εκεί υπομείνας θλίψεις πολλάς και πολλούς απίστους οδηγήσας εις την θε­ογνωσία παρέδωκε την αγίαν του ψυχήν εις χείρας Θεού εν έτει 407. Ο δε κατά πλάτος βίος του αγίου γράφει ότι μετά την από του θρόνου καταβίβασι και εξορία του θείου πατρός όσοι επίσκοποι συνήργησαν εις αυτήν, όλοι εβασανίσθησαν πρότερον εκ Θεού με δεινός και πολλάς ασθενείας και έ­πειτα απέθανον. Η δε Ευδοξία πρώτη έπαθε τας α­σθενείας αυτάς, επειδή και πρώτη αυτή παρενόμησε και έγινε πρόξενος απωλείας και εις τους επι­σκόπους. Λέγουν δε ότι μετά τον θάνατον της, διά να άποδειχθή η αδικία, την οποίαν έκαμε εις τον μέγα Χρυσόστομον, εκινείτο και έτρεμεν ο τάφος της εις διάστημα χρόνων ολοκλήρων τριακοντα-δύο. Ότε δε ανεκομίσθη το λείψανον του Αγίου εις Κωνσταντινούπολι και απετέθη, όπου τώρα είναι, τότε και ο τάφος εκείνης εστάθη και πλέον δεν έ­τρεμεν…

Δεν δύναμαι εδώ να σιωπήσω εκείνο το συμβεβηκός, το οποίον προξενεί άκρον και χωριστόν έπαινον εις τον χρυσούν αυτόν Άγιον, καθώς διη­γείται αυτό εις τον κατά πλάτος βίον αυτού ο Ανώ­νυμος Συγγραφεύς «Αδελφειός, ο επίσκοπος της εν Καππαδοκία Αραβισσού, ο πολλά δεξιωθείς εις την εξορία τον Άγιον, παρεκάλει τον Θεόν με θερμάς δεήσεις, να δείξη εις αυτόν ποίας δόξης ηξιώθη εν ουρανοίς ο θείος Χρυσόστομος. Ενώ λοιπόν προσηύχετο ο Αδελφειός ήλθεν εις έκστασι και ιδού βλέπει ένα φωτοειδή άνδρα, ο οποίος εδείκνυεν εις αυτόν όλους τους διδασκάλους και ιεράρχας και οσίους και τον χορόν όλων των δικαίων, όσοι έ­φθασαν να μεταβούν από την γην εις τους ουρα­νούς. Τότε ο Αδελφειός έβλεπεν όλους εκείνους με χαράν επιθυμών να ιδή και τον Ιωάννην. Επειδή όμως δεν τον είδεν εκεί ελυπήθη. Τότε ο φωτοειδής εκείνος είπε προς τον Αδελφειόν: διά τι ελυπήθης; Εκείνος απεκρίθη, διότι δεν είδον εις το τάγμα των ιεραρχών τον Κωνσταντινουπόλεως Ιωάννην, ο δε φανείς λέγει εις αυτόν: Τον χρυσούν, λέγεις, Ιωάν­νην, το στόμα του Θεού; Εκείνον τον υπέρ άνθρωπον; Ήξευρε ότι αυτόν δεν είναι δυνατόν εις σε να ιδής, διότι αυτός ευρίσκεται εκεί όπου είναι ο θρό­νος του Δεσπότου Χριστού.

Μίαν τοιαύτην οπτασίαν είδε και ο όσιος Μάρκος ο ασκητής και ήκουσε τα ίδια λόγια, τα οποία ήκουσε και ο Αδελφειός από τον Κύπρου Επιφάνιον, ο οποίος ωδήγει αυ­τόν εις την κατ’ έκστασιν οπτασία, καθώς και αυτό ο Ανώνυμος διηγείται».

Ο Γρηγόριος ο Αλεξανδρείας εις τον βίον του Χρυσοστόμου καλεί αυτόν «της οικουμένης απάσης διδάσκαλον και φωστήρα». Ο μικρός Θεοδόσιος καλεί αυτόν «οικουμενικόν διδάσκαλον». Λέων ο σοφός εις το προς αυτόν εγκώμιον λέγει «κοινόν της οικουμένης πατέρα», και ο Ανώνυμος εις τον βίον αυτού ονομάζει «κοινόν της οικουμένης προ­μηθέα και προστάτην». Ο Θεοδώρητος παρά Φωτίω λέγει αυτόν «της Εκκλησίας στόμα και ευσέ­βειας ανθρώπων οφθαλμόν». Ο Πηλουσιώτης Ισί­δωρος λέγει περί αυτού «Ο των του Θεού απορρή­των σοφός και υποφήτης Ιωάννης, ο της εν Βυζαντίω Εκκλησίας και πάσης οφθαλμός».

Η Χείρα του Αγίου Χρυσοστόμου βρίσκεται στην Ιερά Μονή Φιλοθέου του Αγίου Όρους

Λόγος εγκωμιαστικός στην ανακομιδή του λειψάνου του Αγίου Πατρός ημών Ιωάννου του Χρυσοστόμου που συνέγραψε ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης

(Μεταφέρεται εδώ αποσπασματικά και σε απλούστερη απόδοση)

* …Όταν ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος εκ­θρονίστηκε και στάλθηκε εξόριστος στην Κουκουσό, Αραβισσό και Πιτιούντα όλη η Εκκλησία των ορθοδόξων επένθισε. Με δάκρυα έλεγαν τα πλήθη των πιστών και μοναχών: «Συνέφερεν, ίνα ο ήλιος συσταλή ή ίνα το στόμα Ιωάννου σιωπήση».

Έκλαυσε όλη η οικουμένη, διότι έμεινε σαν πλοίο χωρίς κυβερνήτη, σαν ποίμνιο χωρίς ποιμέ­να· σαν στρατόπεδο χωρίς αρχιστράτηγο και σαν κόσμος σκοτεινός χωρίς ήλιο. Έκλαιαν οι ορφα­νοί τον πατέρα τους. Θρηνούσαν οι μαθηταί τον διδάσκαλό τους, ωδύρονταν οι πτωχοί τον προστάτη τους. Λυπόνταν οι αμαρτωλοί την ελπίδα τους, οι θλιμμένοι την παρηγοριά τους, οι άρρωστοι την επίσκεψή τους και οι διψασμένοι από λόγο Θεού, διότι στερήθηκαν τα γλυκύτατα και πάγχρυσα λό­για της διδασκαλίας του. Κοινή ήταν η συμφορά, παγκόσμιο το κακό, οικουμενική η δυστυχία.

Ο άγιος Ιννοκέντιος ο Πάπας, γράφοντας για τον Χρυσόστομο προς τον βασιλέα Αρκάδιο, λέ­γει: Όχι μόνο η Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλε­ως ζημιώθηκε της καλλιρύτου εκείνου γλώσσας, αλλά και όλη η υφήλιος εχήρευσε, απολέσασα τέτοιον ένθεον άνδρα.

Έμεινε στην χηρεία αυτή και απαρηγόρητη λύπη όλη η Εκκλησία του Χριστού τριαντατρία ο­λόκληρα χρόνια.

Το 440 γίνεται η ανακομιδή και μετακομίζεται από τα Κόμανα του Πόντου στην βασιλεύουσα με τέτοια τιμή, η οποία δεν έγινε ποτέ από του αιώνος σε άλλον, ούτε πατριάρχη, ούτε βασιλέα.

Η του Χριστού Εκκλησία στολισαμένη, υπο­δέχεται σήμερα από την εξορία το ζωομύριστο και θαυματουργικώτατο σώμα του φωστήρος της Χρυ­σοστόμου και εορτάζει χαρμόσυνα την ένδοξη ανα­κομιδή και μετακομιδή και υποδοχή του λειψάνου του διδασκάλου της οικουμένης.

Και αυτό με κάθε δίκαιο, γιατί, πώς δεν έπρεπε να χαρή, σήμερα, όλη η Εκκλησία του Χριστού σε ένα καιρό, όπου βλέπει ότι στο λείψανο του Χρυσο­στόμου μεταβλήθηκαν όλοι οι νόμοι της φύσεως και ενεργήθηκαν μόνον οι νόμοι της Χάριτος; Ότι σώ­μα νεκρόν, όταν θέλη, κινείται, και, όταν θέλη, μέ­νει ακίνητον; Ότι σώμα, ενταφιασμένο πριν 33 χρόνια, ανακομίζεται σώο και αδιάλυτο με την ο­λοκληρία όλων των μελών και μερών του;…

Πώς δεν έπρεπε να χαρή, σήμερα, όταν είδε το σώμα του Χρυσορρήμονος να ευρίσκεται μεν στην γη σε διά­στημα τόσων χρόνων, έπειτα να ανακομίζεται λαμ­πρό και κροκοειδές στο χρώμα; Ευωδέστατο στην ο­σμή, υπερνικών όλα τα αρώματα της γης; Και έχων όλα τα άλλα ουσιώδη και συστατικά γνωρίσματα της αγιότητας; Πώς δεν έπρεπε να χαρή, όταν είδε το λείψανον του Ιωάννου, να γιατρεύη κουτσούς, να ανορθώνη παραλυτικούς, να φωτίζη τυφλούς;…. Πώς δεν ήταν δίκαιο να χαρή όλος ο κόσμος, βλέποντας ένα νεκρό σώμα να έχη εξουσία κατά των στοιχείων; κατά γης και θαλάσσης και του αέρος; Να σηκώνη άνεμους από την θάλασσα, να σχίζη σε ρήγματα την γη, να κάμνη τα πλοία να κλίνουν από μόνα τους, σαν να ήταν λογικά και έμψυχα, για να τον υποδεχθούν; Και, έπειτα, να τα διευθύνη αυτά σε όποιο τόπο θέλει; Καί για να πω το μεγαλύτερο και θαυμαστότερο, πώς δεν έπρεπε να χαρή σήμερα όλη η Εκκλησία του Χριστού, όταν είδε να ανοίξουν εκείνα τα άψυ­χα χείλη; Και όταν άκουσε να βγαίνη φωνή ζωντα­νή και έναρθρος από το προ 33 χρόνων νενεκρωμένο στόμα του Χρυσοστόμου; Και να πη «ειρήνη πάσιν;». Όντως «Τις Θεός μέγας ως ο Θεός ημών; Σύ ει ο Θεός, ο ποιών θαυμάσια μόνος» (Ψαλμ. 76, 13)….

Λοιπόν πώς έγινε τέχνη χωρίς τον τεχνίτη; Πώς ακολούθησε έργο και αποτέλεσμα χωρίς τον ποιητή; Πώς η λύρα και ο αυλός ήχησαν, χωρίς να τα κρούση ο λυρωδός και ο αυλητής; Και μάλιστα, όταν και ο αυλός και η λύρα ήταν διεφθαρμένα; Θαυμάσια τα έργα σου Κύριε! Η αιτία όλη, η ποιη­τική αυτού στάθηκε θεία και υπερφυσική! Και ο τε­χνίτης του έργου αυτού ήταν αυτό το Πνεύμα το Αγιονί…

Ώστε, αν και το λείψανο του Χρυσοστόμου ή­ταν κατά φύση νεκρό και ακίνητο και άφωνον, αλ­λά κατά χάριν ήτο ζωντανόν και δι’ αυτό εκίνησε την γλώσσα του και ελάλησε: «δίκαιοι εις τον αιώ­να ζώσι».

Πρέπει σήμερα να ευφρανθούν οι ορθόδοξοι διότι βλέπουν τον αγιώτατον πατριάρχην Πρόκλον και τον ευσεβέστατον βασιλέα Θεοδόσιον, πως ση­κώνουν με πολλή ευλάβεια το πανσεβάσμιο λείψα­νο του Χρυσοστόμου και το εμβάζουν μόνοι οι δύο μέσα στο άγιο βήμα και το εναποθέτουν υπό κάτω του θυσιαστηρίου και της αγίας Τραπέζης… Ίδετε θαυμάσια, με τα οποία, ο θαυμαστός Θεός εδόξασε εμεγάλυνε και εθαυμάστωσε το λείψανον του αγίου Χρυσοστόμου;…

Δι’ αυτό, λοιπόν, ας χαρούμε και εμείς πνευματικώς σήμερα. Ας εύφημήσουμε με ύμνους και ωδές πνευματικές τον μέγα Χρυσόστομο! Ας προσκυνή­σουμε νοερά το πάνσεπτό του λείψανο για να λά­βουμε και την χάρη του Αγίου Πνεύματος, η οποία δίδεται και αόρατα ως αόρατη και απεριόριστη….

Με ποιο όνομα ιερό και άγιο να ονομάσουμε τον Χρυσόστομο και να μη αρμόζη σε αυτόν; Να τον ο­νομάσουμε άγγελο; Και του πρέπει, διότι αυτός έζη­σε στα αλήθεια μια ζωή ισάγγελη, με χαυμενίες, α­γρυπνίες, προσευχές και ασκήσεις υπερφυσικές…

Προ του θανάτου του τρεις ολόκληρους μήνες δεν έφαγε ολότελα ανθρώπινο φαγητό, ως άσαρκος και άυλος μέχρις ότου ετελεύτησε. Βάστασε με μό­νην εκείνη την άφθαρτη τροφή, που του έδωσαν και έφαγε οι ιεροί Απόστολοι, καθώς μαρτυρούν όλοι οι συγγραφείς του βίου του….

Να τον ονομάσουμε Απόστολον; Και μάλιστα, διότι αυτός με την πάγχρυση διδασκαλία του εσαγηνευσε πολλά έθνη και τα έφερε στην πίστη του Χρι­στού. Δι’ αυτό και οι θείοι Απόστολοι εφάνησαν οφθαλμοφανώς εις αυτόν, ως ισαπόστολο, τόσες και τόσες φορές, ο Πέτρος και Ιωάννης δύο φορές…. Ο Παύλος στην Κων/πολι, όταν του ομιλούσε μυ­στικά στα αυτιά, ερμηνεύοντας τις επιστολές του, και όταν αισθητά τον εφίλησε, ευχαριστώντας αυ­τόν, αφού τα ερμήνευσε….

Να τον ονομάσουμε Προφήτην; Ναι, και αυτό το όνομα το απέκτησε διά των έργων… Επροφήτευσε στον άγιο Επιφάνιο πως δεν θέλει φθάσει να πάη στον θρόνο του…, αλλά και όταν εξωρίζονταν, περνώντας από την Νίκαια προφήτευσε στον πατέ­ρα του βασιλιά Μαυρίκιου, που ήταν άτεκνος, ότι έχει να γέννηση γιο που μέλλει να γίνη βασιλιάς, πως έχει να αμαρτήση, πλήν θέλει πάλιν μετανοή­σει και θέλει αξιωθεί της σωτηρίας, καθώς έτσι και τα πράγματα ακολούθησαν.

Να τον ονομάσουμε μάρτυρα; Ναι και του αρμό­ζει, επειδή εκτός από τις ασθένειες της υδρωπικίας, των πυρετών και της παντοτινής στομαχαλγίας, που έπασχε ο Τρισμακάριστος, έλαβε και πολλά βάσανα και μαρτύρια στις εξορίες του….

Διά αυτό και στον καιρό του θανάτου του, ήλ­θαν οι άγιοι μάρτυρες Βασιλίσκος ο ιερομάρτυς και Λουκιανός και τον προσκάλεσαν, για να έλθη στα ουράνια να συγκατοική με αυτούς ως συναθλη­τής.

Να τον ονομάσουμε Ιεράρχη και διδάσκαλο της Εκκλησίας; Ναι, βεβαιότατα! Θέλετε να το καταλά­βετε; Ακούσατε την φοβερή οπτασία που είδε ο επί­σκοπος της Αραβισσού Αδελφειός.

Αυτός έχοντας πολλή αγάπη να μάθη για τον ά­γιο Χρυσόστομο ποια δόξα αξιώθηκε να λάβη από τον Θεό στους ουρανούς, και παρακαλώντας συχνά γι’ αυτό τον Κύριο ήλθε σε έκσταση και είδε ένα ωραιότατο άνδρα που του έδειξε σε τόπο λαμπρό ό­λους τους πατέρες και διδασκάλους· αλλά δεν είδε ανάμεσά τους τον Ιωάννη! Και λυπήθηκε κατάκαρδα. Τότε άκουσε φωνή αγγέλου που του είπε: « Ιωάννην τον της μετανοίας λέγεις; Άνθρωπος, που εί­ναι με σώμα, εκείνον να δει δεν μπορεί! διότι παρί­σταται εκεί, όπου ο θρόνος ο Δεσποτικός». Την ί­δια οπτασία είδε και ο άγιος Μάρκος ο ασκητής.

Να τον ονομάσουμε ρήτορα και εξηγητή των Θείων Γραφών;… Ο ρήτορας Λιβάνιος μπροστά στον Ιουλιανό τον παραβάτη, καίτοι εχθρός της πί­στεως, εκήρυξε ότι ο Ιωάννης υπερβαίνει στην ρη­τορική και την σοφία και τον Δημοσθένη, και τον Πλάτωνα.

Στην εξήγηση πάλι των Γραφών υπερέβαινε και αυτόν τον μέγα Θεολόγον Γρηγόριον. Ο βασι­λεύς Θεοδόσιος ο μέγας, παρεκάλεσε τον Γρηγόριο τον Θεολόγο να εξηγήση το ιερό Ευαγγέλιο, και το επεχείρησε. Παρακαλώντας τον Θεό να τον πλη­ροφορήση αν η εξήγηση του είναι ορθή, άκουσε από τον Θεό την εξής φωνή: «Ούτε σε σένα, ούτε σε κάποιον άλλο το χάρισμα αυτό έχει δοθεί παρά στον Ιωάννη της Αντιοχείας». Ο δε άγιος Πρόκλος ο Πατριάρχης, έλεγε: «Έτσι είμαι εγώ προς τον μα­κάριο Ιωάννη, όπως ακριβώς πηγή προς θάλασσα και ρυάκι προς ποταμό».

Γι’ αυτό και σε κάθε διδαχή που έκαμνε ο Άγιος, οι άνθρωποι που άκουγαν, μη υποφέροντας την χαρά, κτυπούσαν πολλές φορές, κάτω από τον άμβωνα, όλοι με συμφωνία τα χέρια τους.

Σε ένα μόνο καιρό, που γινόταν λιτανεία στην Κων/πολη, εκ του προχείρου έκαμε 18 λόγους στο δρόμο το πάγχρυσο εκείνο στόμα! Τόση ευκολία εί­χε στο να ομιλή.

Να ονομάσουμε τον Χρυσόστομο φίλο γνήσιο της Θεοτόκου; Ναι, και αυτό το αξιώθηκε! Ευρι­σκόμενος ο Άγιος για την ασθένειά του έξω από την Κων/λη, εκεί που προσευχόταν κατά το μεσονύ­κτιο, είδε ξύπνιος την Κυρία Θεοτόκο, η οποία ήλ­θε προς αυτόν με άπειρο φως και έχοντας τριγύρω της πλήθος από άνδρες και γυναίκες του είπε αυτά με φωνή χαριέστατη: «Ιωάννη, του εμού θεράπων Υιού και Θεού, καλά αγωνίστηκες τον αγώνα της α­σκήσεως, καλά εποίμανας το λογικόν ποίμνιον, αλ­λά ανδρίζου ακόμη και κραταιού. Διότι ιδού και μαρτυρικός σε αναμένει δρόμος και αθλητικό σε πε­ριμένει στάδιο διά ποικίλων πόνων και πειρασμών, για να καταστή φανερή η δοκιμασία σου και στη γη και τον ουρανό…. Ας αγαλλιασθή λοιπόν και ας χαρή το πνεύμα σου, διότι σε έχει αποταμιευθεί και χαρά στους ουρανούς, ανάλογα με τις θλίψεις σου».

Επίσης και η θαυμαστή οπτασία που είδε ο ά­γιος Κύριλλος ο Αλεξανδρείας.

Ο θειος του πατριάρχης Αλεξανδρείας Θεόφι­λος είχε εχθρόν τον άγιο Χρυσόστομο…

Βλέπει μία φορά σε όραμα την Κυρία Θεοτόκο, μαζί και τον άγιο Χρυσόστομο, να συνομιλούν μετα­ξύ τους σε ένα πάμφωτο και ωραιότατο τόπο. Βλέ­ποντας τους, όμως, επιθυμούσε και εζητούσε να πάη κοντά και αυτός αλλά ο θείος Χρυσόστομος τον επιτιμούσε και τον εμπόδιζε. Τότε, ακούει φω­νή από την Θεοτόκο, που έλεγε προς τον Χρυσόστο­μο αυτά: Συγχώρησε τον χάριν εμού (για χάρι δική μου), διότι πολλά επάσχισε, εκοπίασε για εμένα, καταντροπιάσας τον υβριστή Νεστόριο, και εμένα Θε­οτόκο με ανακήρυξε. Από άγνοια την άσχημη για σένα υπόληψη – γνώμη εσχημάτισε και θα φανέρω­ση αυτήν, που απέκτησε με επίγνωση.

Μετά από αυτό το όραμα ο άγιος Κύριλλος, έ­γινε μεγάλος φίλος του Χρυσοστόμου, επαινώντας αυτόν και συνέγραψε πρόχειρα και τον βίον Του.

Τι άλλο θέλετε να ονομάσουμε τον Χρυσόστομο; Θαυματουργόν; Ναι διότι τόσο πλούσια του εδόθη το χάρισμα των θαυμάτων, ώστε όλοι τον επωνόμιζαν «Ιωάννην τον θαυματουργόν».

Να τον ονομάσουμε ελεήμονα; Και βέβαια, για την υπερβολική του ευσπλαγχνία προς τους πτω­χούς τον ωνόμαζαν όλοι «Ιωάννης ο της ελεημο­σύνης».

Να τον ονομάσουμε κήρυκα της μετανοίας; Και ποιος μπορεί να το αρνηθή! Τέτοια δύναμη είχε ο λόγος του στο να τραβά τους αμαρτωλούς σε μετά­νοια, ώστε έφθανε μόνο να ακούση κάποιος την δι­δαχή του για να μετανοήση και αλλάξη ζωή!…. Δί­καια λοιπόν από όλους ωνομαζόταν «Ιωάννης ο της μετανοίας»….

Αδελφοί, μας λέγει ο άγιος Νικόδημος, οι εορ­τές των αγίων δεν γίνονται για άλλο λόγο παρά για να συναχθούν σε αυτές οι Χριστιανοί, να ακούσουν τα κατορθώματα των Αγίων που εορτάζουν και να τα μιμηθούν και αυτοί, όσο τους είναι δυνατόν, και έτσι να λάβουν στην ψυχή τους ευλάβεια και στην ζωή τους διόρθωση και ακρίβεια. Έτσι μάς διδά­σκει η πάγχρυση γλώσσα του Χρυσοστόμου: «Ε­ορτή είναι επίδειξις έργων αγαθών, ψυχής ευλά­βεια, πολιτείας ακρίβεια».

Και εμείς ας μιμηθούμε, κατά το δυνατόν μας, και τα έργα του Χρυσοστόμου και ας ακούσουμε τις χρυσές διδασκαλίες που μάς κάμνει. Ας μετανοούμε κάθε μέρα στον Θεό για τα σφάλματα που κά­νουμε με το έργο, με το λόγο και με τον λογισμό, και ας πάρουμε σταθερή απόφαση, για να μη πράξουμε ξανά την αμαρτία, επειδή αυτή είναι η αλη­θινή μετάνοια. Έτσι μάς διδάσκει ο Χρυσόστομος: «Είναι δε μετάνοια το να μη κάνης τα ίδια…, πρέπει λοιπόν να απομακρύνεσαι και στην πράξη και στην γνώμη που αποτολμήθηκαν…. Παραδείγματος χά­ρη: άρπαξες και πλεονέκτησες; Απομακρύνσου από την αρπαγή και βάλε στο τραύμα ελεημοσύνη. Πόρνευσες; Απομακρύνσου από την πορνεία και βάλε στο έλκος αγνεία. Κακολόγησες τον αδελφό και έβλαψες; Σταμάτησε κατηγορώντας, και βάλε σωφροσύνη……

Ας έχουμε υπομονή σε όλες τις θλίψεις που μάς έρχονται είτε από τους δαίμονες, είτε από τους ανθρώπους είτε και από φυσική ασθένεια του σώ­ματος, και ας ευχαριστούμε πάντοτε τον Θεό σε ό­σα μάς ακολουθούν είτε καλά, είτε κακά. Διότι και ο άγιος Χρυσόστομος υπέμεινε μετά χαράς τις εξο­ρίες, τις οποίες του έκαμαν, και σε όλα ευχαριστού­σε τον Θεό, συνηθίζοντας να λέγη πάντοτε αυτό το αξιομνημόνευτο λόγιο: «Δόξα τω Θεώ πάντων ένε­κεν” ου γαρ παύσομαι τούτο επιλέγων αεί επί πάσί μοι τοις συμβαίνουσιν». Και αυτόν τον λόγο αφού είπε τελευταίο, παρέδωσε την αγία του ψυχή.

Ας αγωνιζόμαστε να είμαστε παρθένοι και σώ­φρονες όχι μόνο κατά το σώμα, αλλά και κατά την ψυχή, μη αφήνοντες το νου μας να γλυκαίνεται στους αισχρούς και σαρκικούς λογισμούς… Διότι πολλές φορές παρθενεύει κάποιος με το σώμα, αλ­λά με την ψυχή και τους λογισμούς πορνεύει και μοιχεύει….

Ας μισήσουμε από καρδιάς την φιλαργυρία και ασπλαγχνία, διότι αυτή κάμνει εκείνους που είναι υποδουλομένοι σε αυτήν, ούτε να βλέπουν, ούτε να ακούν ούτε συνείδηση να έχουν, ούτε την σωτηρία τους να ζητούν….

Ας μισήσουμε την υπερηφάνεια και ας έχουμε την ταπείνωση στην ψυχή μας, διότι χωρίς την τα­πείνωση είναι αδύνατον να σωθούμε, κατά τον Χρυσόστομον, λέγοντα: «Τίποτε δεν είναι ίσον με την ταπεινοφροσύνη…., διότι δεν είναι δυνατόν να σωθή κάποιος χωρίς της ταπεινοφροσύνης».

Και επάνω σε όλα, ας σπουδάσουμε να έχουμε την αγάπη προς τους αδελφούς μας, διότι η αγάπη είναι το κεφάλαιο όλων των αγαθών! Χωρίς την α­γάπη όλες οι αρετές είναι μάταιες….

Πρόσδεξαι, σε παρακαλούμε, το παρόν ευτελές εγκώμιον, όπως προσεδέχθη ο Κύριος της χήρας τα δύο λεπτά… Και εις μεν την παρούσα ζωή φύλαττε μας από κάθε βλάβη των ορατών και αορά­των εχθρών, εις δε την μέλλουσα αξίωσέ μας της ουρανίου βασιλείας διά των πρεσβειών σου, με την Χάρι του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, εις τον Ο­ποίον υπάρχει η δόξα και το κράτος συν τω Πατρί και τω Αγίω Πνεύματι εις τους αιώνας. Αμήν.

* * *

Τον τρισμακάριστον και παμμακάριστον άγιον Ιωάννην τον Χρυσόστομον διάφοροι Πατέρες, τον ωνόμασαν:

«Το νέον σκεύος της εκλογής».

«Ο μέγας της οικουμένης διδάσκαλος».

«Ο τρισμακάριστος άνθρωπος».

«Ο της Εκκλησίας διδάσκαλος».

«Ο νέος Ιωάννης ο Θεολόγος».

«Ο της Εκκλησίας φωστήρ και ποιμήν……

«Ο της θείας ευσπλαγχνίας μιμητής και εγγυη­τής».

«Ο αληθής του Θεού άνθρωπος και γνήσιος κήρυξ της μετανοίας».

«Το στόμα του Χριστού και στόμα του Παύ­λου»· και κατά τον συλλογισμόν και το κοινόν από­φθεγμα, που λέγει: «Εάν το στόμα του Χριστού είναι το στόμα του Παύλου, το στόμα του Χρυσοστόμου εί­ναι Χριστού και Παύλου». Και κατά τον άγιο Νικόδημον τον Αγιορείτην ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσό­στομος «είναι ο διδάσκαλος των διδασκάλων».

www.impantokratoros.gr

πρόταση αντί των προγραμμάτων σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης

Μόρφου Νεόφυτος: «Μεγάλε Ἀρχάγγελε Κυρίου Μιχαήλ, σκέπασον ἡμᾶς»

Μόρφου Νεόφυτος: «Μεγάλε Ἀρχάγγελε Κυρίου Μιχαήλ, σκέπασον ἡμᾶς»

Μόρφου Νεόφυτος: «Μεγάλε Ἀρχάγγελε Κυρίου Μιχαήλ, σκέπασον ἡμᾶς»

 σ.σ.: Μπράβο στον Σεβασμιώτατο, μπράβο… Μεγάλες αλήθειες!

 

Κήρυγμα Μητροπολίτου Μόρφου κ. Νεοφύτου στὸν ἀρχιερατικὸ πανηγυρικὸ Ἑσπερινὸ  τῆς  ἑορτῆς τῆς Συνάξεως τῶν Ἀρχαγγέλων Μιχαὴλ καὶ Γαβριήλ, ποὺ τελέσθηκε στὸν ἱερὸ ναὸ Ἁγίου Αὐξιβίου Α΄ Ἐπισκόπου Σόλων τῆς κοινότητος Ἀστρομερίτου,  τῆς μητροπολιτικῆς περιφέρειας Μόρφου (7.11.2020). Κατὰ τὴν ἡμέρα αὐτὴ πανηγυρίζει στὴν προσφυγιὰ ἡ κατεχόμενη ἀπὸ τοὺς Τούρκους κοινότητα τῆς Πάνω Ζώδιας, τῆς μητροπολιτικῆς περιφέρειας Μόρφου.

ΙΜ Μόρφου

Μισούν τον Θεό και την εικόνα του – τον άνθρωπο! Τη αυτή ημέρα μνήμη του αγίου Θεοδώρου του Στουδίτη. (11.11)

Μισούν τον Θεό και την εικόνα του – τον άνθρωπο!

Τη αυτή ημέρα μνήμη του αγίου Θεοδώρου του Στουδίτη

Πολλὰς ἀμοιβάς, Θεόδωρε Τρισμάκαρ,
Βίου μεταστάς, ὡς βιοὺς εὖ, προσδόκα.

ΟΡΘΟΠΡΑΞΙΑ

Γράφει ο Χρήστος Βλαμάκης για το orthopraxia.gr

 

Συνήθως δεν γράφω, αν και κουβαλάω δύο τόνους λογισμούς πάνω στα άπειρα τρέχοντα ζητήματα των τραγικών ημερών που ζούμε.  Άλλωστε, από που να ξεκινήσεις και που να τελειώσεις; Από τα εκκλησιαστικά θα ξεκινήσεις, σαφέστατα, όμως οπωσδήποτε δεν μπορείς να παραβλέψεις και τις προεκτάσεις και το μίσος του διαβόλου δια των πιστών σκλάβων του, ο οποίος  «ὡς λέων ὠρυόμενος περιπατεῖ ζητῶν τίνα καταπίῃ» (Α΄ Πέτρ. ε΄ 8).

Το σχέδιο του είναι ξεκάθαρο. Να συνθλίψει και να πάρει ψυχές. Οτιδήποτε ελληνικό και ορθόδοξο διώκεται και θα διώκεται όλο και περισσότερο.

Το φρικιαστικότερο βέβαια είναι πως πρωτεργάτες στο σχέδιο (ο διάβολος) έχει Πατριαρχάδες, Δεσποτάδες, Γεροντάδες, Ιερείς και Θεολόγους. Έπειτα πολιτικούς, δημοσιογράφους, αστυνομικούς και άλλους. Και αν και, προφανώς, κάποιοι άνθρωποι συντελούν στο κακό παρασυρόμενοι από ένα “domino effect” (ίσως αλυσιδωτή αντίδραση – στα ελληνικά), χωρίς να έχουν καταλάβει τις καταστροφικές συνέπειες, δεν σημαίνει ότι είναι άμοιροι ευθυνών. Οφείλουν να μετανοήσουν!

Η Εκκλησία της Ελλάδος, η Εκκλησία της Κρήτης και κυρίως το Οικουμενικό Πατριαρχείο, υπό φυσιολογικές συνθήκες, θα  όφειλαν να (μας) προστατέψουν. Όχι να σύρουν τον χορό της αποστασίας. Κλείνουν οι εκκλησίες μας, οι πιστοί -και κάποιοι ιερείς- φορούν μάσκες εντός του ναού(!!!) και αυτοί, οι “εκπρόσωποι” μας, λένε ότι δεν τρέχει και τίποτα. Ουσιαστικά, αυτοί  πρώτοι-πρώτοι πήγαν και για μάσκες, θερμομέτρηση και μαντηλάκια, αντισηπτικά κλπ.

Μισούν τον Θεό και την εικόνα του - τον άνθρωπο! Τη αυτή ημέρα μνήμη του αγίου Θεοδώρου του Στουδίτη. (11.11)

“Ευλόγησε” βλέπετε ο κύριος Σωτήρης Τσιόδρας, το τέλειο δόλωμα για τους σημερινούς ψευτοχριστιανούς  (έτσι δεν τους χαρακτήριζε ο Καντιώτης τους μαλθακούς;), τον οποίο μας τον παρουσίαζαν, τα βδελύγματα της ερημώσεως – ελληνικής δημοσιογραφίας, ως τον σωτήρα, μην πως ακόμα και ως τον μέγα άγιο. Χρησιμοποιήθηκε στο έπακρο η επίκληση  στο συναίσθημα, η υπερπολυτεκνία του και το ότι είναι ψάλτης με πνευματικό έναν Μητροπολίτη – επίσης επιστήμονα. Εντελώς τυχαία, ο τελευταίος, ήταν από τους πρώτους που έκλεισαν τις εκκλησίες τους και έβαλαν για ύπνο τους “πιστούς”.

Και έχουμε φτάσει στο σήμερα που τα ηλεκτρονικά όπλα έχουν πάρει ιερείς και άγαμοι κληρικοί, οι οποίοι δικαιολογούν τον μισθό τους αρθρογραφόντας με τακτική Γιόζεφ Γκαίμπελς, λέγοντας μας πως δεν τρέχει και τίποτα που έκλεισαν την εκκλησία. Ποιος ξέρει; Αύριο μπορεί να είναι οι «των θρόνων διάδοχοι» και …μεθαύριο θα πρέπει να τους κάνουμε και υπακοή. Εκεί καταντήσαμε. Η υπακοή να μην είναι κατά Χριστόν, αλλά κατά …Πατριάρχη Βαρθολομαίον!

Μια φωτεινή εξαίρεση (και φοβάμαι η μοναδική από τους επισκόπους στον Ελληνικό χώρο) σε αυτή την προδοσία, είναι ο Μητροπολίτης Κυθήρων Σεραφείμ. Και ενώ έχει γράψει μια, κατά τα άλλα, εξαιρετική επιστολή στον πρωθυπουργό, δυστυχώς αστοχεί με το να θεωρεί επιβεβλημένο το λοκ ντάουν και τα υπόλοιπα μέτρα της κυβερνήσεως.

Ο Χριστιανός έχει ζωή και εκτός ναού και κάπως πρέπει να τα βγάλει πέρα. Δεν μπορούμε εμείς να δικαιολογούμε τα απάνθρωπα αυτά μέτρα, υπερασπιζόμενοι τα της πίστεως. Είναι κρίμα.  Αυτό δεν χρειαζόταν, από τον άξιο Ιεράρχη. Υπάρχουν άπειρα προβλήματα και πρέπει να σκεφτούμε και τους ανθρώπους που δεν έχουν ενεργοποιηθεί στην πνευματική ζωή.

Δεν είναι λοιπόν φυσικό το lockdown, δεν είναι λύση, και όπως εξηγεί ο κορυφαίος ‘Eλληνας επιστήμονας και 60ος παγκοσμίως-  Δρ. Γιάννης Ιωαννίδης (με h index 205, την ώρα που ο Σωτήρης Τσιόδρας έχει h index …47)- το πρόβλημα, ειδικά για την Ελλάδα, λόγω αυτού, μπορεί να είναι τόσο μεγάλο όσο η μικρασιατική καταστροφή!

Τούτο τον άνθρωπο όχι μόνο αρνούνται να τον ακούσουν, αλλά ονομάζουν και ψεκασμένο όποιον συμμερίζεται και τις απόψεις του, την ώρα που η χώρα οδηγείται εν παντί τρόπω στα βράχια!

Μήπως ο Κυριάκος Μητσοτάκης και οι συν αυτώ είναι οι ψεκασμένοι; Απίθανο πάντως να είναι ο κύριος Ιωαννίδης. Ο  άνθρωπος με το πρώτο σε θεάσεις επιστημονικό paper (παγκοσμίως – όλων των εποχών) και 307262 αναφορές, είναι αποκλεισμένος από τα μεγάλα ελληνικά κανάλια! Κατά τα άλλα ακούν τους ειδικούς! Για τόσο ζώα μας περνάνε ιεράρχες, πολιτικοί και δημοσιογράφοι. 

Και ενώ, μεταξύ άλλων δεινών, το lockdown θα φέρει ανεργία, αυτοκτονίες, ψυχιατρικά προβλήματα, βία, περισσότερους θανάτους από γνωστές και άγνωστες ασθένειες (με τα περισσότερα χειρουργεία να ματαιώνονται) μας λένε να μην μιλάμε.

Επειδή θα έρθει και πείνα, δείτε για παράδειγμα πως αντιμετωπίζεται το θέμα των επιχειρηματιών της εστίασης (και όχι μόνο) και των εργαζομένων σε αυτήν από τον Υπουργό Ανάπτυξης Άδωνι Γεωργιάδη.

Όποιος έχει βασικές γνώσεις οικονομικών, για να μην πω ελάχιστο μυαλό, καταλαβαίνει ότι πάμε σε κατάργηση των SME’s (μικρομεσαίων επιχειρήσεων), οι οποίες, στην Ελλάδα, κάπου το 2007, ήταν σχεδόν διπλάσιες σε ποσοστό σε σύγκριση με την υπόλοιπη ΕΕ.  Αυτό για τα “μεγάλα κεφάλαια” είναι πρόβλημα. Πως θα έρθουν να επενδύσουν, όταν θα τους παίρνει κομμάτι από την πίτα ο κάθε Άκης Πετρετζίκης και 14 μισθούς ο σερβιτοράκος.

Σχέδιο είναι ο αφανισμός μας, ψυχικά και σωματικά, και μιας και πάμε για το “Great Reset” δεν έχουμε  μεγάλα χρονικά περιθώρια.
Αν την λύση δεν την δώσει η Oρθοδοξία, δεν θα την δώσει κανένας. Ο άνθρωπος θα σκλαβοποιηθεί ακόμα περισσότερο και δεν θα υπάρχει κανένας τρόπος αντίδρασης πιά.

Και δυστυχώς φτάσαμε οι Χριστιανοί του 2020, που κάποτε οι Χριστιανοί άλλαξαν τον κόσμο, να μην μιλάμε, να φοβόμαστε το πρόστιμο, να φοβόμαστε μην κολλήσουμε κανένα μικρόβιο ασπαζόμενοι τις Ιερές εικόνες, όταν κάποιοι θυσίασαν κάθε μέρα της ζωής τους για εμάς, κινούμενοι από την θεία αγάπη προς τον Κύριο μας, Ιησού Χριστό, και τον κάθε άνθρωπο ξεχωριστά. Δεν “κοίταζαν την δουλειά τους” όπως μας λένε οι σημερινοί ψευτοχριστιανοί, αλλά τα έβαζαν και με αυτοκράτορες και πατριαρχάδες, λοιδορούμενοι και εξευτελιζόμενοι από εξορία σε εξορία.

Λαμπρότερο παράδειγμα ο άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης ο ομολογητής, του οποίου την μνήμη εορτάζουμε σήμερα.

Εκείνος δεν υπολόγισε ούτε την “ησυχία”, ούτε τα κτίρια, ούτε τις συγγένειες με την Θεοδότη, ούτε το “ανώτατο αγαθό” της υγείας του, ούτε κάθε τι άλλο. Θυσίασε την κάθε του ημέρα για τον Κύριο μας, για φαινομενικά ακόμα και για πολύ πιο ασήμαντες αφορμές. Παράνομο γάμο έκανε ο αυτοκράτορας και ο άγιος ξεσήκωνε ολό τον κόσμο. Έκοβε μνημονεύσεις, πολυχρόνια και την οποιαδήποτε επικοινωνία με την ανομία. Και τι δεν τράβηξε για την στάση του σε αυτό και σε τόσα άλλα θέματα. Φυλακίσεις, εξορίες και πόσα άλλα.

Αυτά έκανε ο άγιος. Εμείς;

Όλοι οι Χριστιανοί έχουν αποστολή, όπως μας διαβεβαιώνει ο Κύριος μας. Αλλά το αλάτι χάλασε.

“Ὑμεῖς ἐστε τὸ ἅλας τῆς γῆς· ἐὰν δὲ τὸ ἅλας μωρανθῇ, ἐν τίνι ἁλισθήσεται; εἰς οὐδὲν ἰσχύει ἔτι εἰ μὴ βληθῆναι ἔξω καὶ καταπατεῖσθαι ὑπὸ τῶν ἀνθρώπων.” ( κατά Ματθ. 5, 13)

Σήμερα μας κλείσανε τις εκκλησίες, μας ενώσανε με αναθεματισμένους, μας κόψανε και τον αέρα που αναπνέουμε και εμείς δεν θέλουμε να πέφτουμε σε, τάχα μου,…κατακρίσεις και ανυπακοές.

Εμείς δεν θέλουμε το Ευαγγέλιο, θέλουμε την κατάντια και την σκλαβιά. Αντί να ελευθερώσουμε εαυτούς και αλλήλους, καταντήσαμε …υπάκουοι σε έτερα ευαγγέλια.

Άγιε Θεόδωρε, να έχουμε την αιώνια ευχή σου και κάτι από την ανδρεία σου. (Εξαιρετική ομιλία πάνω στον άγιο Θεόδωρο από τον πατέρα Αυγουστίνο Καντιώτη)

orthopraxia.gr

Δημοφιλή Άρθρα

Τα αγαπημένα σας

π. Αθανάσιος Μυτιληναίος

Ελευθερία και Ύπαρξις – Κυριακή του Ασώτου (   «Πάντα μοι ἔξεστιν, ἀλλ᾿...

0
Ελευθερία και Ύπαρξις - Κυριακή του Ασώτου «Πάντα μοι ἔξεστιν, ἀλλ᾿ οὐ πάντα συμφέρει· πάντα μοι ἔξεστιν, ἀλλ᾿ οὐκ ἐγὼ ἐξουσιασθήσομαι ὑπό τινος».     Απομαγνητοφωνημένη...