Ορθοδοξία

Αρχική Ορθοδοξία Σελίδα 4

Ἡ ἐκπομπὴ τοῦ Διονύση Μακρῆ 5/6/2020

0
ορθοπραξία

Κάπως καθυστερημένα, ανεβάζουμε την πάντα αποκαλυπτική εκπομπή του Διονύση Μακρή. Τον ευχαριστούμε πολύ για την αναφορά του στο ιστολόγιο ορθοπραξία (Orthopraxia.gr).

Την εκπομπή μπορείτε να ακούσετε εδώ.

 

 

 

ΠΕΡΙ ΤΕΚΝΟΓΟΝΙΑΣ (Και αποφυγής της) – Δ. Παναγόπουλος

0
τεκνογονια
ΠΕΡΙ ΤΕΚΝΟΓΟΝΙΑΣ (Και αποφυγής της)

 

Δ. Παναγόπουλος

 

1248) Είναι μερικές γυναίκες, που παντρεύονται σαν στιμμένες λεμονόκουπες. Αφού πρώτα περιγιήθηκαν σε όλα τα μονοπάτια της αμαρτίας και γύρισαν όλες τις γκαρσονιέρες, έπειτα έρχονται σε παντρειά. Και όταν έρθει η ώρα του τοκετού, δεν μπορούν να γεννήσουν, γιατί δεν έχουν συστολή και γεννούν αναγκαστικά με καισαρική. Άλλες πάλι, λόγω του αμαρτωλού και βεβαρημένου παρελθόν τους, γίνονται άτεκνες.

1249) Η σωματική ηδονή δόθηκε από τον Θεό σαν μπουρμπουάρ στον άνθρωπο, για το έργο της τεκνογονίας. Εμείς όμως παίρνουμε το μπουρμπουάρ, χωρίς να κάνουμε παιδιά, πορνεύοντας.

1250) Είναι αδύνατο το παιδί που γεννήθηκε από μοιχαλίδα να προοδεύσει, λέει ο Σοφός Σολομώντας.

1251) Όσοι κάνουν σήμερα πολλά παιδιά, έχουν μεγάλο πόλεμο από τον κόσμο και τους συγγενείς τους. Λένε στην πολύτεκνη γυναίκα:
– Κουνέλα έγινες και κάνεις τόσα παιδιά; Σε ποιά εποχή ζεις; Οι παλαιοί κάνανε πολλά παιδιά. Κοίτα να διασκεδάσεις την ζωή σου, μην πιαστείς κορόϊδο και κάνεις πολλά παιδιά.
Ξέρετε πόσα μενταγιόν θα βρεθούνε, στην άλλη ζωή, στο λαιμό εκείνων που συμβούλευουν στις γυναίκες, να μην κάνουν πολλά παιδιά;
Όταν ο άνθρωπος, αρνείται την συνεργασία και τον συνεταιρισμό με το Θεό, ώστε να μην κάνει τόσα παιδιά, όσα του δώσει ο Θεός, τότε ο άνθρωπος αυτός πορεύεται μόνος στη ζωή, χωρίς την ευλογία του Θεού.
Πολλοί δεν κάνουν παιδιά, με το πρόσχημα ότι δεν επαρκούν τα χρήματα. Αν ο Θεός για τα πουλιά και τα ζώα, δεν έδωσε τίποτα, ωστόσο τα τρέφει και τα διατηρεί, για τον άνθρωπο που έδωσε το Αίμα Του και Σταυρώθηκε, δεν θα βρει έναν τρόπο να τον οικονομήσει;
Ο Θεός δεν είναι σαδίστας, γνωρίζει τις δυνάμεις κάθε αντρογύνου και τους δίνει τα ανάλογα παιδιά. Το αντρόγυνο που κάνει τόσα παιδιά, όσα τους δώσει ο Θεός, κάνουν ομολογία πίστης, διότι εμπιστεύονται την Παντοδυναμία και την Πανσοφία Του και ο Θεός το ευλογεί! Μεγάλη υπόθεση!

1252) Είναι πολλά αντρόγυνα, που περιορίζουν κατά κάποιο τρόπο την τεκνογονία και κάνουν τόσα παιδιά όσα επιθυμούν οι ίδιοι τους (συνήθως 1 ή 2) και όχι όσα θα τους έδινε ο Θεός, διότι παίρνουν προφυλάξεις… Το αποτέλεσμα είναι να πληγώνονται, να υποφέρουν και να κουράζονται τόσο πολύ από το 1 ή τα 2 παιδιά τους, σαν να είχαν 5 παιδιά…
Να ξέρετε, ότι αυτοί οι γονείς απέτυχαν στο έργο τους. Αισθάνονται τέτοια πικρία, που μερικοί το ομολογούν κιόλας, ότι καλύτερα να είχανε 10 παιδιά, παρά αυτό το 1, που τόσο τους βασανίζει.
Αν ξέρει ο Θεός, ότι ένα αντρόγυνο δεν μπορεί να θρέψει 10 παιδιά, θα τους δώσει 10 παιδιά; Είναι ο Θεός άδικος; Ξέρει ο Θεός από πριν για τον καθένα μας, πόσα παιδιά μπορεί να θρέψουμε, αλλά εμείς δεν Του έχουμε εμπιστοσύνη, κόβουμε και ράβουμε με το δικό μας μυαλό και λειτουργούμε στη ζωή μας με μολύβι και χαρτί…

1253) Υπάρχουν γονείς που μόνοι τους κανονίζουν πόσα παιδιά θα κάνουν και πως θα τα μεγαλώσουν. Γνωρίζω ένα τέτοιο ζευγάρι στα Πατήσια, που πριν ακόμα μείνει έγκυος η γυναίκα, αγόρασαν ένα καροτσάκι.
Τα χρόνια πέρασαν και ακόμα να κάνουν παιδί. Έμειναν άτεκνοι. Και τους έμεινε το καρότσι… Όλα αυτά, διότι δεν ρώτησαν τον Θεό.

1254) Παράδειγμα 272ο: Υπήρχε ένας οικογενειάρχης στα Φιλιατρά, ο οποίος είχε 7 κορίτσια. Τον ”έπνιξε” το χωριό, για το πώς θα μεγάλωνε και το πως θα εξασφάλιζε το μέλλον των κοριτσιών του.
Τα κορίτσια μεγάλωσαν όλα και είχαν φτάσει σε ηλικία παντρειάς. Αλλά ούτε χρήματα υπήρχαν, αλλά ούτε και γαμπροί υπήρχαν.
Μια μέρα, ο πατέρας πήγε στην Εκκλησία. Εκεί γονάτισε μπροστά στην εικόνα του Χριστού και Του λέει τα εξής:
– Χριστέ μου, με έδωσες το πρώτο παιδί και είπα: ”Δόξα σοι ο Θεός”. Με έδωσες το δεύτερο παιδί και είπα, ”Δοξασμένο το όνομά Σου”. Με έδωσες, με έδωσες…. με έδωσες 7 κορίτσια Κύριε! Εσύ Κύριε, που με τα έδωσες, να τα αναλάβεις. Εγώ δεν είπα όχι, αφού Εσύ με τα έδωσες. Δεν έβαλα την λογική και την δικιά μου δύναμη, αλλά αφέθηκα ελεύθερος Σε Σένα. Τακτοποίησε Κύριε, σε παρακαλώ, τα παιδιά Μου!!!
Το αποτέλεσμα: Μέσα σε ένα χρόνο, παντρευτήκανε και τακτοποιήθηκαν, όλα του τα κορίτσια και τα 7, χωρίς να δώσει ούτε μια δεκάρα!!!

1255) Παράδειγμα 273ο: Πήγα κάποτε να ομιλήσω στην ορεινή Κυπαρισσία. Το βράδυ, την παραμονή της ομιλίας μου, ρώτησα τον ιερέα της περιοχής εκείνης:
– Πάτερ ποιά αμαρτία είναι η πιο συχνή στην περιοχή σας;
– Αυτό που μαστίζει την περιοχή κ. Παναγόπουλε, είναι η αποφυγή τεκνογονίας.
– Και πώς έφτασε η μόδα αυτή στην περιοχή σας; τον ρώτησα.
– Μια Αθηναία είχε έρθει πέρσυ στο χωριό μας, η οποία έφερε τη μόδα αυτή. Σε μια παρέα γυναικών μίλησε, με ποιό τρόπο θα απέφευγαν οι γυναίκες να μείνουν έγκυες. Και αυτό, όπως ήταν φυσικό διαδόθηκε σε όλο το χωριό. Το αποτέλεσμα είναι, να μην υπάρχει μωρό στο χωριό μας!
Την άλλη μέρα, ανάμεσα στα άλλα που είπα στην ομιλία μου, ήταν να διαφωτίσω εκεί τους χωρικούς, πώς έχει το θέμα της τεκνογονίας και το πόσα βαριά αμαρτία είναι.
Την άλλη χρονιά, ξαναπήγα στο χωριό εκείνο. Είχαν γεννηθεί 21 παιδιά! Είχαν καταλάβει οι χωρικοί, τί έγκλημα έφτιαχναν, με το να μην τεκνογονούν και έτσι πολλά αντρόγυνα απόκτησαν ένα παιδί.
Και όλα αυτά για μια Αθηναία, που αυτά είχε στο μυαλό και στην καρδιά της και αυτά διέδιδε. Δεν ήξερε κάτι άλλο να πει! Ξέρετε τί λόγο θα δώσει εν ημέρα κρίσεως; Αλίμονό της, αν δεν μετανοήσει και δεν εξομολογηθεί!…

1256) Πολλοί νομίζουν, ότι τα παιδιά τα κάνουν οι άνθρωποι. Τότε γιατί υπάρχουν αντρόγυνα που χρόνια προσπαθούν να κάνουν παιδί και δεν μπορούν;

1257) Η Καινή Διαθήκη, εκεί που αναφέρει την γενεαλογία του Χριστού, λέει ότι ο Αβραάμ γέννησε τον Ισαάκ. Δεν λέει, ότι η Σάρα γέννησε τον Ισαάκ. Διότι ο άνδρας γεννάει και όχι η γυναίκα. Εκ σπέρματος του ανδρός, γίνεται η ζωή και όχι εκ του ωαρίου της γυναικός.
Η γυναίκα είναι σαν τη γη και ο άνδρας είναι σαν τον σπορέα. Η γυναίκα, η γη δεν παράγει καρπό, αλλά θα αποδώσει τον καρπό που σπέρνει ο άνδρας. Ένας άνδρας που έχει 5 κόρες και τα βάζει με την γυναίκα του, που του χάρισε μόνο κόρες, ούτε καν ένα αγόρι, πλανάται. Δεν φταίει η γυναίκα. Αυτός ”φταίει”, γιατί αυτός έσπειρε.

1258) Παράδειγμα 274ο: Έγραφα κάποτε ένα βιβλίο με τίτλο: ”Θανάσινο αμάρτημα η αποφυγή της τεκνογονίας”.
Μια μέρα, με συνάντησε μια κυρία στο δρόμο, που ήταν κόρη νεωκόρου και είχε 12 παιδιά! Και με λέει:
– κ. Παναγόπουλε, έμαθα ότι γράφεται ένα βιβλίο για την τεκνογονία. Μην ξεχάσετε να γράψετε στο βιβλίο σας, ότι αν κανείς θέλει να δει τον Θεό, να πάει στο σπίτι ενός πολυτέκνου. Εκεί υπάρχει πάντοτε ο Θεός! Στα άλλα σπίτια, πηγαίνει και βγαίνει ο Θεός. Από τα σπίτια όμως των πολυτέκνων, δεν φεύγει ποτέ!!!

1259) Ο πρώτος άνθρωπος που απέφυγε την τεκνογονία, ώστε η γυναίκα του να μην συλλάβει παιδί, ήταν ο Αυνάν. Το αναφέρει η Παλαιά Διαθήκη.
Ο Θεός θεώρησε αυτό που έκανε τόσο σκληρό και άδικο, ώστε έδωσε εντολή να τον φονεύσουν.

1260) Η γυναίκα που γεννά, ξαναγεννιέται. Εγώ με την γυναίκα είμασταν για 17 χρόνια άτεκνοι και έπειτα μας έδωσε ο Θεός με την βοήθεια του Αγίου Νεκταρίου, τον Νεκτάριο.
Η γυναίκα μου πριν γεννήσει και τι δεν είχε! Πρόβλημα με το στομάχι, τη χολή, νευροφυτικά, με τις ενέσεις και τι δεν είχε… Μόλις γέννησε τον Νεκτάριο, της έφυγαν όλα! Πάνε οι γαστρίτιδες, πάνε τα νευροφυτικά, έφυγαν τα πάντα! Και άμα συλλάμβανε και έφτιαχνε δεύτερο και τρίτο παιδί, θα γινόταν 18 χρονών!

1261) Παράδειγμα 275ο: Κάποιοι χωρικοί πήγαν στον Μητροπολίτη και κατηγόρησαν τον παπά του χωριού τους, που είχε 12 παιδιά. Του είπαν:
– Μακαριότατε, ξέρετε τι παπά μας έφερες στο χωριό; Δεν κάνει άλλη δουλειά, παρά μόνο παιδιά. Έχει ήδη 12… Σκεφθείτε τι γίνεται…! Τί σοϊ Θεία Λειτουργία, θα μας κάνει αυτός ο παπάς;
Κάλεσε τότε ο Δεσπότης, τον παπά, για να απολογηθεί.
– Κατηγορείσαι πάτερ από τους συγχωριανούς σου, ότι είσαι ακρατής. Δεν απασχολείσαι με τίποτα άλλο, από το να κάνεις παιδιά…
Ο παππάς τον άκουσε με προσοχή και του είπε:
– Ξέρετε, ότι έχω 12 χρόνια παντρεμένος; Συνέρχομαι μία φορά το χρόνο με την γυναίκα μου και έχω 12 παιδιά. Πού είναι το παράξενο και το κατακριτέο; Ο Μητροπολίτης, του έβαλε μία μετάνοια και τον άφησε να φύγει, ενώ οι συγχωριανοί του, φανερά μετανοιωμένοι, του ζήτησαν συγγνώμη.

1262) Γνωρίζω προσωπικά παιδιά γονέων, που δεν είναι νορμάλ στην συμπεριφορά τους. Γιατί; Γιατί οι γονείς, είτε τα συνέλαβαν τις μεγάλες εορτές είτε διότι τα παιδιά αυτά είναι μουρμουρισμένα ή βλασφημημένα και οι γονείς τα κράτησαν με το ζόρι, εκεί που ήταν να τα ”ρίξουν”.
Όταν παραβαίνεις το νόμο του Θεού και νομίζεις ότι τα παιδιά είναι δικά σου και δεν εξαρτιέσαι από κανέναν, ο Θεός θα σε τιμωρήσει…

1263) Η γυναίκα ασαράντιστη, δεν πρέπει να βγαίνει από το σπίτι, ούτε να δέχεται επισκέψεις στο σπίτι. Δυστυχώς σήμερα πολλές γυναίκες που γεννούν, δεν σαραντίζουν όπως έκανε η Παναγία στον Χριστό μας, δεν υπακούουν δηλ. στο Ευαγγέλιο, με αποτέλεσμα το παιδί τους όταν μεγαλώσει, να είναι άτακτο, να μην υπακούει τους γονείς και να δημιουργούνται πολλά προβλήματα στο σπίτι. Οι γονείς φταίνε!…

Το είδαμε: ΕΔΩ

ΑΙΔΩΣ ΑΡΓΕΙΟΙ Γ΄ (Γεώργιος Τζανάκης)

0
Θεία Κοινωνία

ΑΙΔΩΣ ΑΡΓΕΙΟΙ Γ΄ (Γεώργιος Τζανάκης)

«αὐθαιρεσίες πασπαλισμένες μὲ σπαράγματα Πατερικῶν λόγων»

 

Ἐπειδὴ τὰ διατυπωθέντα ἀπὸ τὸν Σεβασμιώτατο Ἀργολίδος, (Ἡ γῆ εἶναι τετράγωνη) κατὰ τὴν γνώμη μου δὲν πρέπει νὰ μένουν καὶ νὰ αἰωροῦνται στὸ ἐκκλησιαστικὸ στερέωμα ὡς τοξικὸ νέφος,  συνεχίζω τὸν σχολιασμό.

Ἐπαναλαμβάνω ὅτι ἀφορμὴ παίρνω ἀπὸ τὸ δημοσίευμα. Δὲν στρέφομαι ἐναντίον τοῦ προσώπου, τὸ ὁποῖο δὲν γνωρίζω, οὔτε ἐναντίον τῆς ἀρχιερατικῆς του ἰδιότητος, μὴ γένοιτο! Τὶς ἀπόψεις ποὺ διετυπώθησαν καὶ τὸν τρόπο ποὺ ἐξεφράσθησαν σχολιάζω. Ἐξ ἄλλου θὰ ἦτο ἄδικο νὰ ἐστιάσουμε  μόνο στὸ πρόσωπό του, διότι δὲν εἶναι ὁ πρῶτος ἤ ὁ μόνος ποὺ διατυπώνει τέτοιες ἀπόψεις. Πλέον εἶναι πέλαγος μέσα στὸ ὁποῖο κολυμπᾶ τὸ χριστεπώνυμο πλήρωμα καὶ ὅσοι δὲν πνίγονται ψάχνουν βράχο ἤ σανίδα ἤ κάτι νὰ πιαστοῦν. Ἔχει βέβαια καὶ τὸ καλὸ ὅτι ἀρχίζουμε νὰ ψάχνουμε λόγο γνήσιο ἐκκλησιαστικὸ, πίστεως καὶ ἁγιότητος καὶ γινόμαστε πιὸ προσεχτικοὶ καὶ ἐπιφυλακτικοί, ὅταν ἀκοῦμε τοὺς συγχρόνους ρασοφόρους νὰ ἀποφαίνονται καὶ δὲν καταπίνουμε ἀμάσητο ὅτι λέγεται. Ἡ ἐποχὴ τῆς τυφλῆς ἐμπιστοσύνης καὶ ἀπροϋποθέτου ὑπακοῆς παρῆλθε ἀνεπιστρεπτί καὶ μακάρι νὰ μὴν χαθεῖ καὶ ἡ πίστις, ἀπὸ τοὺς κλωνιζομένους, λόγῳ τῆς στάσεως κάποιων ἐκ τῶν ρασοφόρων.

Ἀφοῦ, λοιπὸν,τελειώνει ἐπὶ τροχάδην μὲ τὶς πράξεις καὶ τὶς εὐθῦνες τῆς Ἱεραρχίας γιὰ τὸ κλείσιμο τῶν ἐκκλησιῶν μὲ τὰ χαρακτηριστικὸ «Ὅτι ἔγινε , ἔγινε» στρεφεται ἐναντίον τοῦ κλήρου καὶ τοῦ ποιμνίου καὶ ἐδὼ δὲν φείδεται οὔτε χάρτου, οὔτε χρόνου, οὔτε χαρακτηρισμῶν: 

Δειλοὶ, ποὺ παραμένουν στὸ σκοτάδι τῆς ἀνωνυμίας, μὲ ἀμετρία στὶς φωνές, μὲ θορυβώδη τρόπο, ποὺ νομίζουν ὅτι ὑπερασπίζονται τὴν ἐκκλησία, ποὺ προβαίνουν σὲ διδασκαλία, παραινέσεις καὶ ὁδηγίες πρὸς τὴ Σύνοδο τοὺς ἐπισκόπους τοὺς κληρικοὺς λαϊκοὶ ὄντες

«Άνθρωποι που δεν έχουν ανοίξει ούτε την Αγία Γραφή και η μόνη «πνευματική» τροφή τους είναι τα χαμηλού επιπέδου θρησκευτικά περιοδικά και εφημερίδες, έχουν την απαίτηση από κατηχούμενοι να γίνουν κατηχητές, από μαθητές να γίνουν δάσκαλοι».

«Αναφέρομαι στους ανθρώπους που έχουν μεσάνυχτα από θεολογία και όμως αποφαίνονται σα να᾽ναι Μεγάλοι Αθανάσιοι και έχουν την απαίτηση να υποκύψει η εκκλησία στις αξιώσεις και απαιτήσεις τους».

Τὰ παραπάνω εἶναι ἕνα μικρὸ δείγμα ἀπὸ τοὺς χαρακτηρισμοὺς ποὺ ἐκτοξεύει ὁ Σεβασμιώτατος πρὸς μέλη τῆς ἐκκλησίας, πρόβατα δηλαδὴ τῶν ὁποίων εἶναι ποιμήν, μὲ τὴν στενὴ ἤ εὐρύτερη ἔννοια. Δὲν γνωρίζω πῶς συμπεραίνει ὅλα αὐτά. Πῶς μπορεῖ νὰ ξέρει κάποιος ἄν ὁ ἄλλος ἔχει ἀνοίξει τὴν Ἁγία γραφὴ ἤ ὄχι; Πῶς μπορεῖ νὰ ξέρει ἄν ἡ πνευματικὴ τροφὴ κάποιου εἶναι χαμηλοῦ ἐπιπέδου θρησκευτικά περιοδικά καὶ ἐφημερίδες;  Πῶς μπορεῖ νὰ ξέρει ἄν κάποιος ἔχει μεσάνυχτα ἀπὸ θεολογία;  Ἄν πάρει κάποιος τὸ κείμενό του Σεβασμιωτάτου, χωρὶς νὰ γνωρίζει τὸν συγγραφέα, τί συμπέρασμα θὰ βγάλει γιὰ τὴν θεολογικὴ κατάρτισι τοῦ συγγράψαντος καὶ τὴν «πνευματική του τροφή»; Ἀπὸ ποὺ φαίνεται ὅτι ἔχει ἀνοίξει τὴν ἁγία Γραφή πολὺ δὲ περισσότερο ὅτι τὴν ἔχει κατανοήσει καὶ τὴν ἀκολουθεῖ; Καὶ τί σημαίνει ἔχει ἀνοίξει τὴν Γραφή; Οἱ ἰεχωβάδες καὶ οἱ Προτεστάντες ὅλο τὴν γραφή μελετοῦν. Καὶ ποιὰ τὰ ἀποτέλεσμα; «Οὐ γὰρ οἱ ἀκροαταὶ τοῦ νόμου δίκαιοι παρὰ Θεῷ, ἀλλ᾿οἱ ποιηταὶ τοῦ νόμου»(Ρωμ Β΄ 13)

 Κρίνει συνεχῶς τοὺς ἄλλους καὶ τοὺς κατακεραυνώνει, ἀλλὰ δὲν μπαίνει στὸν κόπο νὰ ἀναρωτηθῇ ἄν αὐτοὶ οἱ ἄλλοι, οἱ ἐλάχιστοι καὶ προβληματικοὶ ἀδελφοί, ἔχουν σκανδαλιστεῖ ἀπὸ τὶς ἐνέργειές του καὶ ὅλης τῆς ἱεραρχίας. «Μηκέτι οὖν ἀλήλους κρίνωμεν, ἀλλὰ τοῦτο κρίνατε μᾶλλον τὸ μὴ τιθέναι πρόσκομμα τῷ ἀδελφῷ ἤ σκάνδαλον»(Ρωμ ΙΔ 13). Δὲν αἰσθάνεται ὑποχρέωσι ὡς ποιμὴν, ὡς δυνατὸς, ὡς καταρτισμένος «τὰ ἀσθενήματα τῶν ἀδυνάτων βαστάζειν καὶ μὴ ἑαυτῷ ἀρέσκειν;» (Ρωμ ΙΕ,1)

Ὑπάρχει βέβαια καὶ ἡ ἐπισήμανσις γι᾿ αὐτοὺς ποὺ «εἶν᾿ ὅτι ἀκριβῶς κατηγοροῦν», ὁπότε δὲν προχωρῶ , ἀλλὰ θεωρῶ καλὸ νὰ προσεχθοῦν οἱ πατερικὲς χρήσεις (τὰ πατερικά χωρία)  μὲ τὶς ὁποῖες προσπαθεῖ νὰ θεμελιώσῃ τὰ λεγόμενά του ἤ μᾶλλον νὰ δώσῃ μιὰ πατερικὴ ψιμιθιὰ στὶς ὕβρεις μὲ τὶς ὁποῖες περιλούζει τὸ ποίμνιον.

«Αφήνω δε τη «διδασκαλία, τις παραινέσεις, τις οδηγίες» λαϊκών μελών της εκκλησίας προς τη Σύνοδο, τους επισκόπους, τους κληρικούς.

Άνθρωποι που δεν έχουν ανοίξει ούτε την Αγία Γραφή και η μόνη «πνευματική» τροφή τους είναι τα χαμηλού επιπέδου θρησκευτικά περιοδικά και εφημερίδες, έχουν την απαίτηση από κατηχούμενοι να γίνουν κατηχητές, από μαθητές να γίνουν δάσκαλοι».

Γιὰ τοὺς χαρακτηρισμοὺς περὶ ἀσχέτων, ἀγραμμάτων κλπ δὲν μποροῦμε νὰ σχολιάσουμε , ὅπως εἴπαμε παραπάνω.. Ὅμως συνεχίζοντας λέει μὲ σαφήνεια: έχουν την απαίτηση από κατηχούμενοι να γίνουν κατηχητές, από μαθητές να γίνουν δάσκαλοι. Ποιοί; Οἱ ἄσχετοι, οἱ βοσκοί, οἱ ξυλουργοὶ, ὁ χύδην ὄχλος. Βλέπει ὅτι ὑπάρχουν καὶ δροῦν τέτοια ἄτομα καὶ  διαμαρτύρεται. Ἐξ ἄλλου τὸ ἴδιο εἶχε κάνει, κατὰ τὴν γνώμη του, καὶ ὁ Μέγας Βασίλειος πρὶν 1700 χρόνια

«όταν έβλεπε τον οικοδόμο, τον μανάβη και τον μπακάλη της εποχής του να «θεολογούν» πάνω σε δύσκολα θεολογικά θέματα, όπως το δόγμα της Αγίας Τριάδος. Θέματα που απασχόλησαν πολύ καιρό τις τοπικές και Οικουμενικές Συνόδους, όπου έγιναν ατέρμονες συζητήσεις και αντιδικίες, ο βοσκός ή ο ξυλουργός τα είχαν λυμένα και θα έπρεπε ο Μ. Βασίλειος από ποιμένας να γίνει αγόμενο και φερόμενο πρόβατο, να ακολουθήσει τον ποιμαινόμενο!»

Ἄρα δικαίως καὶ αὐτὸς διαμαρτύρεται. Ὅπως καὶ ὁ μέγας Βασίλειος. Μὲ μιὰ διαφορά. Ὁ Μ. βασίλειος ἀναφέρεται σὲ αἱρετικοὺς ποὺ στρατολογοῦσαν ὁπαδοὺς καὶ πράγματι μὲ ἰσχυρογνωμοσύνη καὶ ἐπιμονὴ προσπαθοῦσαν νὰ ἐπιβάλλουν τὶς ἀπόψεις τους, ἀναφερόμενοι ὄντως σὲ ζητήματα θεολογικὰ ποὺ οὐδεὶς μπορεῖ νὰ προσπελάσει ἀκόμη καὶ ὁ πλέον σοφὸς καὶ ὁ πλέον εὐπαίδευτος , ὅπως τὰ περὶ σχέσων τῶν προσώπων τῆς Ἁγίας Τριάδος. Πράγματι ἦταν κωμικοτραγικὸ ἄνθρωποι χωρὶς τὶς στοιχειώδεις προϋποθέσεις νὰ ἐρίζουν καὶ νὰ ἀντιλέγουν καὶ νὰ ἐπιχειρηματολογοῦν. Τὸ πρόβλημα ὅμως δὲν ἦταν τὸ ἐπάγγελμά τους , ἦταν τὸ θέμα μὲ τὸ ὁποῖο προσπαθοῦσαν νὰ καταπιαστοῦν, ἀπροσπέλαστο γιὰ τὸν ὁποιονδήποτε, καὶ ἡ αὐθάδειά τους. Ξυλουργὸς ἦταν καὶ ὁ ἴδιος ὁ Κύριος καὶ ὁ Ἅγιος Παϊσιος ὁ ἁγιορείτης. Ψαράδες ἦταν οἱ ἁπόστολοι, δὲν τοὺς ἐμπόδισε ὅμως νὰ θεολογήσουν ἀφοὺ εἶχαν δεχτεῖ τὴν Χάρι τοῦ Παρακλητου κατὰ τὴν Πεντηκοστὴ ποὺ χθὲς ἑορτάσαμε. 

Ἄν γινόταν πιὸ σαφὴς μὲ παραδείγματα, ἀφοὺ εἶναι ἀπὸ τὸ διαδύκτιο, θὰ μπορούσαμε νὰ τὸ ἐλέγξουμε. Νὰ δοῦμε ἄν προκειται γιὰ ἐπίδοξους κατηχητὲς καὶ διδασκάλους.Τὸ ἴδιο ἰσχύει καὶ γιὰ τὴν ἀναφορά του στὸν Μέγα Βασίλειο. Ἄς μᾶς πεῖ σὲ ποιά λόγια τοῦ Ἁγίου ἀναφέρεται συγκεκριμένα ὥστε νὰ ἐξετάσουμε τί καὶ γιατὶ τὸ ἔχει πεῖ ὁ ἁγιος.

Στὴν ἀναφορά του στὸν Ἅγιο Γρηγόριο ὑπάρχει κάτι συγκεκριμένο ἀπὸ τὸν ἅγιο: 

«Το ερώτημα του φίλου και συνασκητού του, αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου είναι και σήμερα εξαιρετικά επίκαιρο και το απευθύνω σε όλους τους αργόσχολους «θεολογούντες» του internet, που θέλουν στανικά να επιβάλουν τις απόψεις τους: «Τί στρατηγεῖν ἐπιχειρείς, ἐνταγμένος ἐν στρατιώταις;»

Πώς να το κάνουμε αδελφοί μου; Οι αγνοούντες χρειάζονται διδασκαλία. Όχι προβιβασμό στη θέση του δασκάλου.

Τὸ χωρίον εἶναι  ἀπὸ τὸν 32ο λόγο τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου (PG36 173 Α – 212 C). Ὁ ἅγιος περιγράφει μιὰ κατάστασι γενικῆς εχθρας καὶ πολέμου, ὁ ἕνας ἐναντίον τοῦ ἄλλου, οἱ ἱερεῖς πολεμοῦν μεταξύ τους καὶ ἐναντίον τοῦ λαοῦ, ὁ λαὸς μεταξύ του καὶ ἐναντίον τῶν ἱερέων, οἱ γονεῖς πολεμοῦν τὰ τέκνα καὶ τὰ τέκνα τοὺς γονεῖς κλπ. Ὁ νόμος τῆς αἰδοῦς ἔχει περιφρονηθῇ καὶ κυριαρχεῖ ὁ νόμος τῆς αὐθάδειας: 

Καὶ τοῦτό ἐστιν, ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον, ὃ διέσπασε μέλη, διέστησεν ἀδελφοὺς, πόλεις ἐτάραξε, δήμους ἐξέμηνεν, ὥπλισεν ἔθνη, βασιλεῖς ἐπανέστησεν, ἱερεῖς λαῷ καὶ ἀλλήλοις, λαὸν ἑαυτῷ καὶ ἱερεῦσι, γονεῖς τέκνοις, τέκνα γονεῦσιν, ἄνδρας γυναιξὶ, γυναῖκας ἀνδράσι. Πάντα τὰ τῆς εὐνοίας ὀνόματα, δούλους καὶ δεσπότας ἀλλήλους, ἀλλήλους διδασκάλους καὶ μαθητὰς, πρεσβύτας καὶ νέους, καὶ τὸν τῆς αἰδοῦς ἀτιμάσαν νόμον, τοῦ μεγίστου πρὸς ἀρετὴν βοηθήματος, τὸν τῆς αὐθαδείας εἰσήνεγκεν· PG36.177 Β

Ὅλα αὐτὰ προέρχονται πάλι ἀπὸ αἱρετικὲς ἀπόψεις δογματικῆς φύσεως ποὺ ἔχουν παρουσιαστεῖ καὶ ἔχουν κάνει τὴν Ἐκκλησία κομμάτια ἀπὸ τὶς διάφορες ἀπόψεις περὶ τοῦ Χριστοῦ καὶ τοῦ ἁγίου Πνεύματος: 

Τοῦτό ἐστιν ὃ πολλὰ εἶναι μέρη τὴν μίαν Ἐκκλησίαν πεποίηκε, καὶ διέστησεν, οὐκ εἰς ἕνα Παῦλον, ἢ Κηφᾶν, ἢ Ἀπολλὼ, ἢ τὸν δεῖνα φυτευτὴν, ἢ τὸν δεῖνα ποτιστήν· πολλοὺς δὲ ἀνέδειξε Παύλους, καὶ Ἀπολλὼς, καὶ Κηφὰς, ἀφ’ ὧν ἀντὶ Χριστοῦ καλούμεθα, τὸ μέγα καὶ καινὸν ὄνομα, καὶ ὧν εἶναι λεγόμεθα· καὶ εἴθε τοσοῦτον εἶχον εἰπεῖν· ἀλλὰ καὶ πολλοὺς (ὃ φρίττω λέγων) Χριστοὺς ἀνθ’ ἑνὸς, τὸν γεννώμενον, τὸν κτιζόμενον, καὶ τὸν ἀπὸ Μαρίας ἀρχόμενον, καὶ τὸν ἀναλύοντα ὅθεν εἰς τὸ εἶναι προῆλθε, καὶ τὸν ἄνουν ἄνθρωπον, καὶ τὸν ὄντα, καὶ τὸν φαινόμενον. Ὡς δὲ καὶ πολλὰ Πνεύματα, τὸ ἄκτιστον, καὶ τὸ κτίσμα, καὶ τὸ ὁμότιμον, καὶ τὸ ἐνέργημα, καὶ τὸ ψιλὸν ὄνομα. PG36.180 A  

Ἄνθρωποι θερμόαιμοι μὲ λόγια καὶ πράξεις λόγῳ τῆς ὑπερβολῆς καὶ τοῦ πάθους ξεφεύγουν ἀπὸ τὸ καλὸ καὶ τὴν ἀρετή:

Τὸ γὰρ αὐτὸ καὶ περὶ δικαιοσύνην, καὶ περὶ σοφίαν πάθος, θερμότης περὶ πρᾶξιν καὶ λόγον, ἔξω τοῦ καλοῦ καὶ τῆς ἀρετῆς δι’ ὑπερβολὴν πίπτουσα. PG 36.181 A

Ὁ ἅγιος προσπαθεῖ νὰ διδάξει τὴν μετριπάθεια καὶ τὴν ἑνότητα. Ὅτι ἡ ἐκκλησία εἶναι ἕνα σῶμα: 

 Οἱ γὰρ πάντες ἓν σῶμά ἐσμεν ἐν Χριστῷ· οἱ δὲ καθ’ ἕνα Χριστοῦ, καὶ ἀλλήλων μέλη. PG36.185 D

Καὶ ὑπάρχει τάξις, ἔχει ὁ κάθε ἕνας τὸν ρόλο του καὶ λειτουργοῦν ὅλοι σὰν ἕνα σῶμα: 

Τάξις κἂν ταῖς Ἐκκλησίαις, τὸ μὲν εἶναί τι ποίμνιον, τὸ δὲ ποιμένας διώρισε· καὶ τὸ μὲν ἄρχειν, τὸ δὲ ἄρχεσθαι· καὶ τὸ μὲν οἷον εἶναι κεφαλὴν, τὸ δὲ πόδας, τὸ δὲ χεῖρας, τὸ δὲ ὀφθαλμὸν, τὸ δὲ ἄλλο τι τῶν μελῶν τοῦ σώματος, πρὸς τὴν τοῦ παντὸς εὐαρμοστίαν καὶ τὸ συμφέρον, ἢ προεχομένων, ἢ προεχόντων· καὶ, ὥσπερ ἐν τοῖς σώμασιν, οὔτε ἀπέῤῥηκται ἀλλήλων τὰ μέλη, ἀλλ’ ἓν σῶμα τὸ πᾶν ἐστιν ἐκ διαφόρων συγκείμενον· PG36.185Β

Μέσα σ᾿ αὐτὸ τὸ πλαίσιο ὅπου ὁ κάθε ἕνας ἐξαγριωμένος καὶ πεφυσιωμένος θέλει νὰ κάνει τὸν διδάσκαλο γιὰ νὰ περάσῃ τὶς θεωρίες του καὶ νὰ ἰκανοποιήσῃ τὸν ἐγωϊσμό του, ὁ ἅγιος προσπαθεῖ νὰ συγκρατήσῃ ὅσους τὸν ἀκοῦνε,  ὥστε νὰ παραμείνουν στὰ «σίγουρα καὶ χαμηλά» καὶ σ` αὐτὰ ποὺ οἱ ἰκανότητές τους ἐπαρκοῦν καὶ νὰ μὴν παρασυρθοῦν σὲ δρόμους ποὺ πολλὰ ὑπόσχονται, ἀλλὰ ἔχουν καὶ τεράστιους κινδύνους, μεγάλο ρίσκο: 

Μέγα τὸ διδάσκειν; Ἀλλὰ τὸ μανθάνειν ἀκίνδυνον. Τί σεαυτὸν ποιεῖς ποιμένα, πρόβατον ὤν; Τί γίνῃ κεφαλὴ, ποὺς τυγχάνων; Τί στρατηγεῖν ἐπιχειρεῖς, τεταγμένος ἐν στρατιώταις; Τί τὰ μεγάλα καὶ οὐκ ἀσφαλῆ κέρδη τῆς θαλάσσης ἐπιδιώκεις, ἐνὸν ἀκινδύνως γεωργεῖν γῆν, εἰ καὶ κερδαίνοις ἐλάσσονα; PG36.189A

 Ἐδὼ χρησιμοποιεῖ τὴν φράσι Τί στρατηγεῖν ἐπιχειρεῖς, τεταγμένος ἐν στρατιώταις;. Γιὰ ἀνθρώπους οἱ ὁποῖοι παρασυρμένοι ἀπὸ αἱρετικὲς θεολογικὲς θέσεις ἔχουν ἐκμανεῖ καὶ θέλουν νὰ διαδώσουν τὶς ἀπόψεις τους διδάσκοντας καὶ παρασύροντας τοὺς ἄλλους. Στὴν περίπτωσί μας ὅμως οἱ ὑβριζόμενοι ὑπὸ τοῦ σεβασμιωτάτου, οὔτε αἱρετικοὶ ἤ ἀκολουθοῦντες αἱρετικοὺς εἶναι, οὔτε στὰ ἀπροσπέλαστα ἄδυτα τῆς θεολογίας προσπαθοῦν νὰ διεισδύσουν, οὔτε ξύπνησαν ἕνα πρωΐ καὶ θέλουν νὰ κάνουν τοὺς δασκάλους καὶ νὰ ἐπιβάλλουν στανικὰ τὶς ἀπόψεις τους σὲ Συνόδους καὶ ἐπισκόπους, ὅπως θεωρεῖ ὁ Σεβασμιώτατος. Ἄνθρωποι εἶναι ποὺ πιστεύουν στὸν Θεό, ὅσο πιστεύει ἕκαστος, καὶ βλέπουν ξαφνικὰ νὰ τοὺς κλείνουν τὶς ἐκκλησίες, νὰ τοὺς πετοῦν ἔξω, νὰ μὴν μποροῦν νὰ γιορτάσουν Πάσχα, νὰ τοὺς κυνηγοῦν ἀστυνόμοι, νὰ τοὺς ὑβρίζουν ἱεράρχες, δημοσιογράφοι, πολιτικοὶ, ἄθεοι, ἀντίθεοι καὶ κάθε νεοεποχίτικο φροῦτο. Διαμαρτύρονται, φωνάζουν, ἀρθρογραφοῦν, ὅπως καὶ ὅσο μπορεῖ ὁ καθένας, μπορεῖ νὰ λένε καὶ λάθος πράγματα -θεολογικῶς νοούμενα- ἀλλὰ, τέλος πάντων, δὲν προσπαθοῦν νὰ γίνουν κατηχητὲς καὶ διδάσκαλοι.

Ἄρα τὰ παραθέματα τῶν ἁγίων Μεγάλου Βασιλείου (δὲν ὑπάρχει ἀλλὰ μόνον γενικὴ ἀναφορά) καὶ Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου –ποὺ παρουσιάζει ὁ Σεβασμιώτατος- δὲν ἔχουν σχέσι μὲ τὸ σημερινὸ πρόβλημα.

Σχετικὸ εἶναι -καὶ ἀφορᾶ τὴν εὐθύνη τοῦ Σεβασμιωτάτου, ἀλλὰ καὶ ὅλης τῆς ἱεραρχίας, νὰ ὀρθοτομοῦν τὸ  λόγο τῆς ἀληθείας– αὐτὸ ποὺ λέγει ὁ Ἅγιος Γρηγόριος στὴν ἴδια ὀμιλία: 

Οὐ γὰρ ὁ τομὸς διαιρεῖ λόγος, ἡ Χριστοῦ μάχαιρα, τοὺς πιστεύοντας ἀπὸ τῶν ἀπίστων, οὐδὲ πῦρ βάλλεται, καὶ ἀνάπτεται, ἡ δαπανῶσα τὴν ὕλην καὶ ἐσθίουσα  πίστις, καὶ ἡ ζέσις τοῦ Πνεύματος· ἀλλ’ ἐναντίως ἢ πρότερον, δαπανώμεθα καὶ τεμνόμεθα. PG36.179 C

Δηλαδὴ: Ὁ κοφτερὸς λόγος, τὸ μαχαίρι τοῦ Χριστοῦ δὲν χωρίζει τοὺς πιστοὺς ἀπὸ τοὺς ἀπίστους, οὔτε ἀνάπτεται ἡ φωτιά τοῦ Πνεύματος καὶ τῆς πίστεως γιὰ νὰ κάψει τὰ ξερά χόρτα τῆς ἀπιστίας, ἀλλὰ ξοδευόμαστε καὶ χωριζόμαστε μεταξύ μας.

Ἰδοὺ Σεβασμιώτατε πεδίον δόξης λαμπρόν. Νὰ ξεχωρίσετε τὰ τῆς πίστεως ἀπὸ τὰ ἀλλότρια. Πόσοι δεδηλωμένοι ἄθεοι φώναζαν καὶ διερύγνυαν τὰ ἱμάτια τους κατὰ τῶν Χριστιανῶν; Πολιτικοὶ δημοσιογράφοι, ἐπιστήμονες καὶ οἱ λοιποὶ… Μιλῆστε σ᾿ αὐτοὺς . Χωρίστε τοὺς πιστοὺς ἀπὸ τοὺς ἀπίστους, ὅπως λέει ὁ ἅγιος Γρηγόριος. Κάψτε τὶς συκοφαντίες τους μὲ τὸ πύρ τοῦ Πνεύματος.

Αὐτὴ εἶναι, νομίζω, ἡ ὑποχρέωσί σας καὶ ὄχι νὰ καθυβρίζετε τοὺς (λίγο ἤ πολὺ ἤ ὁ Θεός ξέρει πόσο) πιστούς.

Ἀλλὰ αὐτὸ φαίνεται ὅτι δὲν εἶναι στὶς μέρες μας πολὺ πιασάρικο καὶ δὲν γίνεται ἀφορμὴ γιὰ τηλεοπτικὲς προσκλήσεις… 

 

Γεώργιος Κ. Τζανάκης Ἀκρωτήρι Χανίων 8.6.2020 Ἁγίου Πνεύματος

 

Λόγος εις την Αγία Πεντηκοστή (π. Αθανάσιος Μυτιληναίος)

0

Λόγος εις την Αγία Πεντηκοστή

Άλλο η κρίση και άλλο η κατάκριση! (Μέγας Βασίλειος)

0
Μέγας Βασίλειος

Άλλο κρίση, άλλο κατάκριση (Μέγας Βασίλειος)

Ἐπειδὴ ὁ Κύριος ἄλλοτε μὲν λέγει: «Μὴν κατακρίνετε καὶ δὲν θὰ κατακριθεῖτε ἀπὸ τὸ Θεό», ἄλλοτε δὲ προστάζει νὰ κρίνουμε δίκαια «Μὴ κρίνετε κατ’ ὄψιν, ἀλλὰ τὴν δικαίαν κρίσιν κρίνετε» (Ἰω. 7,24), συνάγεται ὅτι δὲν ἀπαγορεύεται ἐξολοκλήρου νὰ κρίνουμε, ἀλλὰ διδασκόμαστε ὅτι ἡ μία κρίση ἀπὸ τὴν ἄλλη εἶναι διαφορετική.
Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος μᾶς ἔδειξε καθαρὰ σὲ ποιὲς περιπτώσεις πρέπει νὰ κρίνουμε καὶ σὲ ποιὲς ὄχι.

Γιατί ὡς πρὸς ἐκεῖνα μὲν ποὺ ἀνήκουν στὴ διάκριση τοῦ καθενὸς καὶ δὲν διατάσσονται ἀπὸ τὴ Γραφὴ εἶπε: «Σὺ λοιπὸν γιατί κατακρίνεις τὸν ἀδελφό σου;» (Ρvμ. 14,10), καὶ «Ἂς μὴν κατακρίνουμε πλέον ὁ ἕνας τὸν ἄλλον» (Ρvμ. 14,13).


Ὡς πρὸς ἐκεῖνα δὲ ποὺ δυσαρεστοῦν τὸ Θεό, καταδίκασε ἐκείνους ποὺ δὲν κρίνουν καὶ ὁ ἴδιος διατύπωσε τὴν κρίση του μὲ τὰ ἕξης λόγια: «Γιατί ἐγώ, ἂν καὶ εἶμαι ἀπῶν σωματικά, εἶμαι ὅμως παρὼν ἀνάμεσά σας μὲ τὸ πνεῦμα μου, ἔχω πλέον κρίνει καὶ καταδικάσει, σὰν νὰ ἤμουνα παρών, αὐτὸν ποὺ ἔχει διαπράξει τὴ φοβερὴ αὐτὴ ἁμαρτία (νὰ συζεῖ μὲ τὴ μητρυιά του).

Νὰ συναχθεῖτε λοιπὸν στὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ ὅλοι σας καὶ σεῖς καὶ τὸ πνεῦμα μου μαζὶ μὲ τὴ δύναμη τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ νὰ παραδώσουμε αὐτὸν τὸν ἄνθρωπο στὸ σατανᾶ (μὲ τὴν ἀποκοπή του ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία), γιὰ νὰ τιμωρηθεῖ σκληρὰ τὸ σῶμα του, ὥστε νὰ σωθεῖ ἡ ψυχὴ τοῦ κατὰ τὴν ἡμέρα τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ» (Α΄ Κορ.5,3-5).

Συνεπῶς, ἂν κάτι ἀνήκει στὴ δική μας διάκριση ἢ εἶναι ἀμφίβολο, δὲν πρέπει νὰ κρίνουμε γι’ αὐτὸ τὸν ἀδελφό, σύμφωνα μὲ τὸ λόγο τοῦ Ἀποστόλου Παύλου ποὺ ἀναφέρεται σ’ ἐκεῖνα ποὺ ἀγνοοῦμε: «Ὥστε μὴ σπεύδετε νὰ κάνετε κρίσεις πρόωρα, ἕως ὅτου ἔλθει ὁ Κύριος, ποὺ θὰ φωτίσει καὶ θὰ ἀποκαλύψει ὅσα εἶναι κρυμμένα στὸ σκοτάδι καὶ θὰ φανερώσει τὶς ἐπιθυμίες τῶν καρδιῶν» (Ἀ’ Κόρ.4,5).

Εἶναι δὲ ἀπαραίτητη ἀνάγκη νὰ ὑπερασπιζόμαστε τὰ δικαιώματα τοῦ Θεοῦ, γιὰ νὰ μὴ δεχθεῖ μαζὶ μὲ τὸν ἔνοχο κι ἐκεῖνος ποὺ σιωπᾶ (καὶ δὲν διαμαρτύρεται) τὴν ὀργὴ τοῦ Θεοῦ, ἐκτὸς ἐάν, ἐπειδὴ κάνει τὰ ἴδια μὲ τὸν κατηγορούμενο, δὲν ἔχει παρρησία νὰ κρίνει τὸν ἀδελφό του (τὸν πλησίον), ἀκούγοντας τὸν Κύριο ποὺ λέγει: «βγάλε πρῶτα τὸ δοκάρι ἀπὸ τὸ μάτι σου καὶ τότε θὰ δεῖς καθαρά, ὥστε νὰ βγάλεις (μὲ προσοχὴ καὶ ἀγάπη) τὸ ἀχυράκι ἀπὸ τὸ μάτι τοῦ ἀδελφοῦ σου» (Μάτθ.7,5).

Σὲ δυὸ περιπτώσεις κατὰ τὴ γνώμη μου, ἐπιτρέπεται νὰ ποῦμε κάτι κακὸ γιὰ κάποιον: Ὅταν ὑπάρχει ἀνάγκη νὰ συσκεφτεῖ κανεὶς μὲ ἄλλους πεπειραμένους πὼς θὰ διορθωθεῖ ἐκεῖνος ποὺ ἁμάρτησε, κι’ ὅταν χρειαστεῖ νὰ προφυλάξουμε ἐκείνους ποὺ ἀπὸ ἄγνοια μποροῦν πολλὲς φορὲς νὰ συναναστραφοῦν μὲ κάποιον κακό, σὰν νὰ ἦταν καλός.

Γιατί ὁ ἀπόστολος Παῦλος παρήγγειλε νὰ μὴ συναναστρέφεται κανεὶς μὲ ἀνθρώπους τέτοιου εἴδους (Β’ Θέσ. 3,14), γιὰ νὰ μὴ δεχθεῖ κάποτε ἀγχόνη στὴν ψυχή του.

Δηλαδὴ νὰ κάνουμε αὐτὸ ποὺ βρίσκουμε ἀκριβῶς, ὅ,τι ἔκαμε ὁ ἴδιος Ἀπόστολος γράφοντας στὸν Τιμόθεο: «Ἀλέξανδρος ὁ χαλκουργός μου προξένησε πολλὰ κακά. Ἀπ’ αὐτὸν νὰ φυλάγεσαι καὶ σύ, γιατί ἐναντιώθηκε πολὺ στὸ κήρυγμά μου» (Β Τίμ.4,14).

Ἐὰν λοιπὸν δὲν ὑπάρχει τέτοια ἀνάγκη, σὰν τὴν παραπάνω, ἐκεῖνος ποὺ κατακρίνει μὲ σκοπὸ νὰ συκοφαντήσει καὶ νὰ διασύρει, εἶναι ἐπικριτής, ἀκόμη κι’ ὅταν εἶναι ἀληθινὸ αὐτὸ ποὺ λέγει.

(Μέγας Βασίλειος, «ΟΡΟΙ ΚΑΤ’ ΕΠΙΤΟΜΗΝ»)

hristospanagia3.blogspot.cοm

Το είδαμε: agioreitika.net

ΕΥΧΗ ΜΥΣΤΙΚΗ – Τοῦ ἐν ἁγίοις πατρός ἡμῶν Συμεών εὐχή μυστική, δι᾿ ἧς ἐπικαλεῖται τό Πνεῦμα τό Ἅγιον ὁ αὐτό προορῶν.

0
ΕΥΧΗ ΜΥΣΤΙΚΗ

Τοῦ ἐν ἁγίοις πατρός ἡμῶν Συμεών εὐχή μυστική, δι᾿ ἧς ἐπικαλεῖται τό Πνεῦμα τό Ἅγιον ὁ αὐτό προορῶν

Ἐλθέ τό φῶς τό ἀληθινόν,

ἐλθέ ἡ αἰώνιος ζωή,

ἐλθέ τό ἀποκεκρυμμένον μυστήριον,

ἐλθέ ὁ ἀκατονόμαστος θησαυρός,

ἐλθέ τό ἀνεκφώνητον πρᾶγμα,

ἐλθέ τό ἀκατανόητον πρόσωπον,

ἐλθέ ἡ ἀΐδιος ἀγαλλίασις,

ἐλθέ τό ἀνέσπερον φῶς,

ἐλθέ πάντων τῶν μελλόντων σωθῆναι ἡ ἀληθινή προσδοκία,

ἐλθέ τῶν κειμένων ἡ ἔγερσις,

ἐλθέ τῶν νεκρῶν ἡ ἀνάστασις,

ἐλθέ ὁ δυνατός, ὁ πάντα ἀεί ποιῶν καί μεταποιῶν καί ἀλλοιῶν μόνῳ τῷ βούλεσθαι!

Ἐλθέ ὁ ἀόρατος καί ἀναφής πάντῃ ἀψηλάφητος,

ἐλθέ ὁ ἀεί μένων ἀμετακίνητος

καί καθ᾿ ὥραν ὅλος μετακινούμενος

καί ἐρχόμενος πρός ἡμᾶς τούς ἐν τῷ ᾅδη κειμένους,

ὁ ὑπεράνω πάντων τῶν οὐρανῶν,

ἐλθέ τό περιπόθητον ὄνομα καί θρυλούμενον,

λαληθῆναι δέ παρ᾿ ἡμῶν, ὅπερ εἷς,

ἤ γνωσθῆναι, ὁποῖος ἤ ποταπός, ὅλως ἡμῖν ἀνεπίδεκτον.

Ἐλθέ ἡ αἰώνιος χαρά,

ἐλθέ τό στέφος τό ἀμαράντινον,

ἐλθέ ἡ πορφύρα τοῦ μεγάλου Θεοῦ καί βασιλέως ἡμῶν,

ἐλθέ ἡ ζώνη ἡ κρυσταλλοειδής καί διάλιθος,

ἐλθέ τό ὑπόδημα τό ἀπρόσιτον,

ἐλθέ ἡ  βασίλειος ἁλουργίς καί αὐτοκρατορική ὄντως δεξιά!

Ἐλθέ, ὅν ἐπόθησε καί ποθεῖ ἡ ταλαίπωρός μου ψυχή,

ἐλθέ ὁ μόνος πρός μόνον, ὅτι μόνος εἰμί, καθάπερ ὁρᾷς!

Ἐλθέ ὁ χωρίσας ἐκ  πάντων καί ποιήσας με μόνον ἐπί τῆς γῆς,

ἐλθέ ὁ γενόμενος πόθος αὐτός ἐν ἐμοί καί ποθεῖν σε ποιήσας με, τόν ἀπρόσιτον παντελῶς!

Ἐλθέ ἡ πνοή μου καί ἡ ζωή,

ἐλθέ ἡ παραμυθία τῆς ταπεινῆς μου ψυχῆς,

ἐλθέ ἡ χαρά καί ἡ δόξα καί ἡ διηνεκής μου τρυφή!

Εὐχαριστῶ σοι, ὅτι ἕν πνεῦμα ἐγένου μετ᾿ ἐμοῦ˙

ἀσυγχύτως, ἀτρέπτως, ἀναλλοιώτως ὁ ἐπί πάντων Θεός,

καί αὐτός μοι τά πάντα ἐν πᾶσι γεγένησαι,

τροφή ἀνεκλάλητος καί εἰς ἅπαν ἀδάπανος,

ἀενάως ὑπερεκχεομένη τοῖς τῆς ἐμῆς ψυχῆς χείλεσι καί ὑπερεκβλύζουσα ἐν τῇ πηγῇ τῆς καρδίας μου,

ἔνδυμα ἀπαστράπτον καί καταφλέγον τούς δαίμονας,

κάθαρσις διά ἀφθάρτων καί ἁγίων δακρύων ἐκπλύνουσά με,

ὧν ἡ σή παρουσία, πρός οὕς παραγίνῃ, χαρίζεται.

Εὐχαριστῶ σοι, τό φῶς ἀνέσπερόν μοι γεγένησαι καί ἥλιος ἄδυτος,

ποῦ κρυβῆναι μή ἔχων ὁ πληρῶν τῆς σῆς δόξης τά σύμπαντα.

Οὐδέποτε γάρ ἀπεκρύβης ἀπό τινος, ἀλλ᾿ ἡμεῖς ἀεί κρυπτόμεθα ἀπό σοῦ, ἐλθεῖν πρός σέ μή βουλόμενοι.

Ποῦ γάρ καί κρυβήσῃ ὁ μηδαμοῦ ἔχων τόπον τῆς σῆς καταπαύσεως;

Ἤ διά τί, ὁ μήποτε ἀποστρεφόμενος τῶν πάντων τινά, μήτε τινά αὐτῶν ἐντρεπόμενος;

Νῦν οῦν ἐνσκήνωσον, Δέσποτα, ἐν ἐμοί

καί κατοίκησον καί μεῖνον ἀδιαστάτως,

ἀχωρίστως μέχρι τέλους ἐν ἐμοί τῷ δούλῳ σου, ἀγαθέ,

ἵνα κἀγώ εὑρεθῶ ἐν τῇ ἐξόδῳ μου

καί μετά τήν ἔξοδον ἐν σοί, ἀγαθέ,

καί συμβασιλεύσω σοι, τῷ ἐπί πάντων Θεῷ!

Μεῖνον, Δέσποτα, καί μή ἐάσῃς με μόνον,

ἵνα ἐρχόμενοι οἱ ἐχθροί μου, οἱ ζητοῦντες ἀεί τοῦ καταπιεῖν τήν

ψυχήν μου καί εὑρίσκοντές σε μένοντα ἐν ἐμοί,

φεύξωνται παντελῶς καί μή ἰσχύσωσι κατ᾿ ἐμοῦ, βλέποντές σε,

τόν ἰσχυρότερον πάντων, ἔνδοθεν καθήμενον ἐν τῇ οἰκίᾳ τῆς ταπεινῆς μου ψυχῆς.

Ναί, Δέσποτα, ὡς ἐμνήσθης μου, ὅτε ἐν τῷ κόσμῳ ἐτύγχανον καί ἀγνοοῦντός μου αὐτός ἐξελέξω με καί ἀπό τοῦ κόσμου ἐχώρισας καί πρό προσώπου τῆς δόξης σου ἔστησας, οὕτω καί νῦν ἔνδον ἱστάμενόν με εἰς ἀεί καί ἀμετακίνητον ἐν τῇ ἐμοί οἰκήσει σου διαφύλαξον, ἵνα μή βλέπων σε διηνεκῶς ὁ νεκρός ἐγώ ζῶ, καί ἔχων σε ὁ πένης ἀεί πλουτῶ, καί βασιλέων πάντων ἔσομαι πλουσιώτερος, καί ἐσθίων καί πίνων σε καθ᾿ ὥραν ἐπενδυόμενος ἐν ἀνεκλαλήτοις ὦ καί ἔσομαι ἐντρυφῶν ἀγαθοῖς, ὅτι σύ ὑπάρχεις πᾶν ἀγαθόν καί πᾶσα δόξα καί πᾶσα τρυφή καί σοί πρέπει ἡ δόξα, τῇ Ἁγίᾳ καί Ὁμοουσίῳ καί Ζωοποιῷ Τριάδι, τῇ ἐν Πατρί καί Υἱῷ καί Ἁγίῳ Πνεύματι σεβομένῃ τε καί γνωριζομένῃ καί προσκυνουμένῃ καί λατρευομένῃ ὑπό πάντων νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων, ἀμήν.

Η μόνη πραγματική αγάπη. (Ιουστίνος Πόποβιτς)

0
αγάπη

Πότε ἁγαποῦμε λοιπόν πραγματικὰ τὸν ἄνθρωπο; Ὅταν τὸν λυτρώνουμε ἀπὸ τὴν ἁμαρτία του, ἀπὸ τὴν κόλαση… αὐτὴ εἶναι ἡ γνήσια αγάπη πρὸς τὸν ἄνθρωπο.

   Τὸ χειρότερο πρᾶγμα γιὰ τοὺς ἀνθρώπους εἶναι ὁ θάνατος: τὸ νὰ γίνω λάσπη, νὰ μεταβληθῶ σὲ σκουλήκια, σὲ πηλό! Ἀξίζει τάχα νὰ εἶναι κανεὶς ἄνθρωπος; Γιατὶ νὰ σὲ ἀγαπήσω, Θεέ μου, ἀφοῦ αὔριο θὰ μεταβληθῶ σὲ σκουλήκια καὶ πηλό;

Νά, ὅμως, ποὺ ὁ Κύριος Ἰησοὺς Χριστὸς σὲ σώζει ἀπὸ τὸν θάνατο διὰ τῆς Ἀναστάσεώς Του, ἐξασφαλίζει τὴν αἰώνιο ζωὴ γιὰ τὴν ψυχή σου καὶ τὸ σῶμα, ὅταν ἐκεῖνο θὰ ἀναστηθεῖ λαμπερό καὶ θά ἐνωθεῖ μὲ τὴν ψυχή.

Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ Κύριος Ἰησοὺς ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ ἀποκαλεῖται ὁ Μόνος Φιλάνθρωπος, ὁ μόνος ἀπὸ κατασκευῆς κόσμου μέχρι τῆς Φοβερᾶς Κρίσεως.

Μονάχα ἐκεῖνος ποὺ νίκησε τὸν θάνατο εἶναι ὁ Μόνος Φιλάνθρωπος καὶ ὅλα τὰ ἄλλα εἶναι ἁπλὲς φλυαρίες.

Καὶ οἱ κουλτούρες, οἱ πολιτισμοί, οἱ ἐπιστῆμες καὶ οἱ τέχνες; – Τὶ ἀστεῖα πράγματα! Μὰ τὶ νὰ τὴν κάνω τὴν τεχνολογία καὶ τὴν ἐπιστήμη ὅταν μὲ μεταβάλουν σὲ σκουλήκια καὶ λάσπη;

Ἐκεῖνος εἶναι ὁ μόνος φιλάνθρωπος, αὐτὸς ποὺ μὲ ἐλευθερώνει ἀπὸ τὴν ἁμαρτία, τὸν θάνατο καὶ τὸν διάβολο. Γιατὶ ὁ διάβολος εἶναι ὁ ἐφευρέτης τῆς ἁμαρτίας καὶ μαζὶ μ’ αὐτὴν καὶ τοῦ κακοῦ.

Αὐτὸ εἶναι ἡ ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ πρὸς τὸν ἄνθρωπο: ἡ λύτρωση ἀπὸ τὸν θάνατο. Λέει ἡ δεύτερη μεγάλη ἐντολή: «Ἀγαπήσεις τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν» (Ματ. 22, 39).

Πότε ἁγαποῦμε λοιπόν πραγματικὰ τὸν ἄνθρωπο; Ὅταν τὸν λυτρώνουμε ἀπὸ τὴν ἁμαρτία του, ἀπὸ τὴν κόλαση… αὐτὴ εἶναι ἡ γνήσια αγάπη πρὸς τὸν ἄνθρωπο.

Ἀπατᾶ ἑαυτόν ὁποῖος νομίζει πῶς ἀγαπᾶ τὸν ἄνθρωπο ἐνῶ ἐγκρίνει τὶς ἁμαρτίες του καὶ ἀναπαύει τὰ πάθη του. Τότε ἀγαπᾶ τὸν θάνατό του καὶ ὄχι τὸν ἴδιο.

Μονάχα ὅταν ἀγαπᾶ κανεὶς τὸν ἄνθρωπο διὰ τοῦ Χριστοῦ -μέ ὅλη τὴν ψυχή καὶ τὴν δύναμή του- τότε τὸν ἀγαπᾶ ἀληθινά.

Θὰ ρωτήσει κάποιος: καὶ ἡ αγάπη τῶν γονέων πρὸς τὰ τέκνα; Καὶ ἡ αγάπη τοῦ συζύγου πρὸς τὴν σύζυγο; Καὶ ἡ ἀγάπη τοῦ ἀνθρώπου πρὸς τὴν πατρίδα; Δὲν εἶναι καὶ αὐτά ἀγάπη; Τὰ ἀνομάζουμε βέβαια ὅλα αὐτά ἀγάπη ἀλλὰ εἶναι ἄραγε ἔτσι;

Ὅλα αὐτά δὲν ἔχουν ἴχνος ἀγάπης ἐάν δὲν εἶναι ὁ Χριστὸς ἡ δύναμη ἐκείνη μέσα ἀπὸ τὴν ὁποία ἀγαπᾶμε. Ἄν ὁ πατέρας δὲν ἀγαπᾶ τὰ τέκνα του μὲ τήν αγάπη τοῦ Χριστοῦ, ἄν δὲν τὰ παιδαγωγεῖ στὸ ἀγαθό, ἄν δὲν τὰ ὁδηγεῖ στὸν ἴσιο δρόμο, ἄν δὲν τὰ διδάσκει νὰ σωθοῦν ἀπὸ τὴν ἁμαρτία, παρὰ μονάχα τὰ χαϊδεύει καὶ τὰ κολακεύει, τότε τὰ μισεῖ καὶ τὰ φονεύει.

Ἄν πάλι, ὁ σύζυγος ἀγαπᾶ τὴν σύζυγο μονάχα σαρκικά, γίνεται ὁ φονιάς της. Ἔτσι συμβαίνει μὲ κάθε γήινη, σαρκικὴ ἀγάπη.

Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς

 

Το είδαμε: orthodoxfathers

Η Εκκλησία και ο τέλειος …ουμανισμός! Πόσα θες να μας τρελάνεις Σεβασμιώτατε;

0
οικουμενισμός

Οικουμενισμός, ο τέλειος ουμανισμός!

 

Σχόλιο: Όταν στην Ελλάδα κοιμόμαστε, ο κ.κ. Ελπιδοφόρος διαδηλώνει με υπερηφάνεια για τα δικαιώματα των αδικημένων αυτού του κόσμου. Πρώτα κλείνει τις εκκλησίες (από αγάπη) και μετά διαδηλώνει για τα “ανθρώπινα δικαιώματα”.Σήμερα για τους “νέγρους”, αύριο μπορεί για τους …LGΒΤ.

Εύχομαι ο Θεός να με συγχωρέσει, αλλά πραγματικά δεν μπορώ να βλέπω τέτοια πράγματα και να πέφτω για ύπνο, έτσι εύκολα.

Η Εκκλησία και ο τέλειος ...ουμανισμός! Πόσα θες να μας τρελάνεις Σεβασμιώτατε;

Η Εκκλησία και ο τέλειος ...ουμανισμός! Πόσα θες να μας τρελάνεις Σεβασμιώτατε;
Σε μετάφραση ο σχολιασμός της ανάρτησης,  από την επίσημη σελίδα στο Facebook [1], του Αρχιεπισκόπου Αμερικής:

«Ήρθα σήμερα εδώ στο Μπρούκλιν για να σταθώ αλληλέγγυος με τις αδελφές και τους αδελφούς των οποίων τα δικαιώματά έχουν παραβιαστεί σοβαρά. Αυτή ήταν μια ειρηνική διαμαρτυρία, χωρίς βία κανενός είδους, και ευχαριστώ όλους τους εμπλεκόμενους, διότι η βία προκαλεί περισσότερη βία. Πρέπει να μιλάμε και να μιλάμε δυνατά ενάντια στην αδικία στη χώρα μας. Είναι ηθικό μας καθήκον και υποχρέωσή μας να υποστηρίξουμε την ιερότητα κάθε ανθρώπου. Αντιμετωπίσαμε μια πανδημία σοβαρής σωματικής ασθένειας, αλλά η πνευματική ασθένεια στον τόπο μας τρέχει ακόμα βαθύτερα και πρέπει να θεραπευτεί με πράξεις καθώς και με λόγια. Και έτσι, θα συνεχίσω να στέκομαι στον αγώνα, μαζί με όλους εκείνους που δεσμεύονται για τη διατήρηση της ειρήνης, της δικαιοσύνης και της ισότητας για κάθε πολίτη καλής θέλησης, ανεξάρτητα από τη φυλή τη θρησκεία, το φύλο ή την εθνική καταγωγή.»

Τελικά, πόσο επιβεβαιώνεται ο άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς...

«Ὁ σύγχρονος Οἰκουμενισμὸς δὲν εἶναι τίποτε περισσότερο ἀπὸ ψεύτικους Χριστούς, ψεύτικους μεσσίες, ψεύτικους προφῆτες, γεμάτος ἀπὸ ποικιλότητα πίστεων, ὀλιγοπιστίας καὶ τέλος παντελοῦς ἀπουσίας.

Ἡ προβληματικὴ τοῦ συγχρόνου Οἰκουμενισμοῦ εἶναι καθαρὰ κοσμική, πολιτικάντικη καὶ στὴν οὐσία της κομμουνιστικὴ – παπιστική.

Τὰ πάντα ἀνάγονται σὲ «κοινωνικές» ἀξίες καὶ μάλιστα γήινες καὶ παροδικές. Δὲν ὑπάρχει τὸ Θεανθρώπινο ἐπίκεντρο, ἡ προβληματικὴ τοῦ Εὐαγγελίου: δὲν ἐπιζητεῖται «πρῶτον ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ» καὶ ἡ δικαιοσύνη Του ἀλλὰ τὸ βασίλειο τοῦ κόσμου αὐτοῦ καὶ ὅλα ὅσα εἶναι ἐξ αὐτοῦ.»[2]

Όλα μας τα λέει ο άγιος και ο κάθε άγιος… Εμείς τι να πούμε πια;

 

[1] https://www.facebook.com/pg/ArchbishopElpidophoros/posts/?ref=page_internal

[2]https://orthodoxfathers.com/logos/Ecumenism-Humanism-Church

 

Για την Μετάφραση και τον σχολιασμό, Χρήστος Βλαμάκης

ΤΟ ΓΚΡΕΜΙΣΜΑ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ. Η ΘΕΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΣΤΟ ΣΤΟΧΑΣΤΡΟ. (Γ. Τζανάκης)

0
ΘΕΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

ΤΟ ΓΚΡΕΜΙΣΜΑ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ. Η ΘΕΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΣΤΟ ΣΤΟΧΑΣΤΡΟ

Ἄρχισε, ὅπως ἀναμενόταν, χιονοστιβάδα συζητήσεων καὶ τοποθετήσεων καὶ ἐνεργειῶν γιὰ τὴν Θεία Κοινωνία. Ἐκτὸς Ἑλλάδος ἄρχισαν νὰ ἐφαρμόζονται «νέες πρακτικὲς», ὅπως αὐτὴ τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀμερικῆς Ἐλπιδοφόρου, νὰ μὴν ὑπάρχῃ κοινὴ λαβίδα ἀλλὰ νὰ κοινωνῇ ὁ κάθε πιστὸς μὲ ἄλλη λαβίδα -«κουταλάκι».

Εἶναι προφανὲς ὅτι τὰ πράγματα θὰ ρυμουλκηθοῦν καὶ θὰ καταλήξουν σὲ ἀλλαγὴ τοῦ τρόπου μεταδόσεως τῆς Θείας Κοινωνίας. Θὰ διαχωριστῇ τὸ Μυστήριο ἀπὸ τὸν τρόπο μεταδόσεως του, ἔτσι παρουσιάζεται ἤδη. Θὰ τονιστῇ ὅτι καὶ αὐτὸ εἶναι θυσία γιὰ τὸν ἄνθρωπο ποὺ δυσκολεύεται γιατὶ φοβάται.

  1. Στὴν συνέντευξι τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν στὸν κ .Παπαχελᾶ τῆς Καθημερινῆς (31/5/2020) εἶναι ὁλοφάνερη ἡ στοχοθεσία καὶ τὸ στήσιμο τῆς ὑποθέσεως.

Ἐρωτᾶ ὁ κ. Παπαχελᾶς καὶ ἀπαντᾶ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν κ. Ἰερώνυμος:

Π:…Δεν μπορεί η Εκκλησία να επιμένει ότι η Θεία Κοινωνία είναι κάτι το οποίο δεν επιδέχεται επιστημονική ερμηνεία ή ότι πρέπει να επιβληθούν και εκεί υγειονομικοί κανόνες. Πώς απαντάτε εσείς σε αυτή την κριτική;
–Ι: Το είπα και το επαναλαμβάνω, είναι το πιστεύω μου, ότι το θέμα της Θείας Κοινωνίας δεν μπορεί να γίνει αντικείμενο συζητήσεως. Δεν είναι θέμα ούτε προσωπικό του καθενός, είναι θέμα γενικότερο. Και όλα αυτά που ακούγονται να γίνει αυτό, να γίνει εκείνο, είναι αυθαίρετα. Δεν μπορεί κανείς να κάνει ό,τι θέλει στην Eκκλησία μας. Αν είναι μέλος της Iεραρχίας δεν μπορεί. Υπάρχει όργανο, είναι η Σύνοδος, είναι η Ιεραρχία που αποφασίζουν. Ή είσαι μέλος αυτού του Σώματος και υπακούς ή αποχωρίζεσαι. Επομένως αν στα πρακτικά, στα μικρά θέματα χρειάζεται συνεννόηση, συνεργασία, στα μεγάλα θέματα της Θείας Κοινωνίας (ἐνν. χρειάζεται) δεν είναι καν θέμα της Εκκλησίας της Ελλάδος, ούτε καν του Πατριάρχη, είναι πανορθόδοξο θέμα, διότι εδώ είναι η ουσία της Εκκλησίας μας. Χωρίς τη Θεία Κοινωνία δεν υπάρχει Εκκλησία, δεν χρειάζεται.

– Π:Απλώς να το καταλάβω, υπάρχει το Μυστήριο το ίδιο και υπάρχει και ένα τεχνικό ζήτημα, αν θα γίνεται με κουταλάκια μιας χρήσης ή όχι, γιατί περί αυτού πρόκειται στην ουσία. Αυτό υπονομεύει το ίδιο το Μυστήριο;
–Ι: Δεν το υπονομεύει διότι έχουμε άλλη λειτουργία στην Εκκλησία μας, μιας άλλης εποχής, που δεν είχαμε κουταλάκι, που ο άρτος, το σώμα εμβαπτίζεται. Πρώτη φορά αντιμετωπίζουμε αυτό το πράγμα, γι’ αυτό νομίζω ότι δεν είναι αντικείμενο συζητήσεως ούτε ενός κληρικού με έναν γιατρό λοιμωξιολόγο ή με έναν πιστό. Είναι θέμα που θα πρέπει η Εκκλησία στο σύνολο να το δει και επειδή δεν υπάρχει Εκκλησία ή Λειτουργία χωρίς τη Θεία Ευχαριστία, είναι ένα θέμα που πρέπει πανορθόδοξα να αντιμετωπιστεί. (1)

2.Στὴν συνέντευξι τοῦ Σεβασμιωτάτου Ἄργολῖδος Νεκταρίου στὸν τηλεοπτικὸ σταθμὸ ΟΠΕΝ ἡ δημοσιογράφος τὸν ρωτᾶ:

στὴν Ἀρχιεπισκοπὴ Ἀμερικῆς ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἐλπιδοφόρος ἔχει δώσει ὁδηγίες νὰ προσφέρεται προσωρινὰ ἡ Θεία Κοινωνία μὲ μεταλλικὸ κουταλάκι μιᾶς χρήσης. Θεωρεῖτε ὅτι μία μεταβολὴ στὸ τελετουργικὸ  θὰ μποροῦσε  να προσβαλει τὸν  πυρήνα , δογματικά, τῆς πίστεως;

Γιὰ νὰ καταλήξει ὁ Σεβασμιώτατος στὸ ἐξῆς: 

Πιστεύω δὲν εἶναι ἡ οὐσία πῶς θὰ κοινωνήσω, ἀλλὰ τί θὰ κοινωνήσω. Ἐκεῖ εἶναι ἡ διαφορά. Ἄν βρεθεῖ ἄλλος τρόπος . Τὰ παληὰ χρόνια βεβαίως δὲν κοινωνούσανε οἱ πιστοί μ᾿ αὐτὸν τὸν τρόπο ποὺ κοινωνοῦμε σημερα,  μετὰ ἀπὸ τὸν 10ο αἰωνα.(2)

3.Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀμερικῆς γιὰ τὴν ἐνέργειά του αὐτὴ δημοσιοποίησε συνέντευξί του στὸ διαδίκτυο ὅπου ἐπεξηγεῖ τὴν ἐνέργειά του γιὰ πολλὰ «κουταλάκια» (ὁλόκληρη τὴν συνέντευξι  ἀπομαγνητοφωνημένη καὶ μεταφρασμένη στὸ orthopraxia.gr(3))

“Τι είναι πιο σημαντικό για όλους μας; Η Θεία Κοινωνία, το Σώμα και το Αίμα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού ή ο τρόπος που μεταλαμβάνουμε το Σώμα και το Αίμα Του; Η απάντηση είναι απλή. Δεν είναι ο τρόπος της μετάληψης, αλλά η ίδια η Θεία Κοινωνία που μας σώζει και μας χαρίζει αιώνια ζωή.” 

  1. Τὰ ἴδια, ἀλλὰ σὲ πιὸ «ἐπιστημονικὸ» σερβίρισμα, ἀκούστηκαν στη συζήτηση στρογγυλής τράπεζας του Orthodoxia Inforum με θέμα «Θεία Κοινωνία στην εποχή του κορονοϊού: Όλα όσα αγνοούμε και αυτά που νομίζουμε πως γνωρίζουμε» ἀπὸ τοὺς καθηγητὲς κ. Βλάσιο Φειδά καὶ κ.Γεώργιο Φίλια. (2.6.2020)

Ἀπὸ μόνες τους οἱ ἐρωτήσεις καὶ τοποθετήσεις τοῦ συντονιστοῦ κάτι δείχνουν:

Ἄλλο τὸ μυστήριο τῆς Θείας κοινωνίας καὶ ἄλλος ὁ τρόπος μετάδοσής του.

Στὰ μάτια τοῦ ἀπλοῦ ἀνθρώπου τοῦ πιστοῦ, τὸ σῶμα καὶ τὸ αἶμα τοῦ Χριστοῦ … θὰ μποροῦσαν νὰ μεταδώσουνε κάτι φυσικό, ὅπως εἶναι μιὰ ἀσθένεια;

Ἡ ἄποψι ὅτι τὰ πολλὰ κουταλάκια βοηθάνε τοὺς ἀσθενεῖς στὴν πίστι καὶ τοὺς φέρνουνε πιὸ κοντά, μάλλον τοὺς βοηθοῦν νὰ μὴν διακόψουν τὴν ἐπαφὴ μὲ τὸ μυστήριο εἶναι κατὰ τὴν ἄποψί σας κάτι τὸ ὁποῖο θὰ λειτουργήσῃ θετικὰ;

Μήπως ἡ ἐκκλησία ἐμμέσως , λένε ὁρισμένοι,  παραδέχεται ἤ ἀποδέχεται ὅτι μέσῳ τοῦ ποτηρίου μπορεῖ νὰ γίνει ἡ διασπορά (ἐνν. τῆς ἀσθενείας);

 

Εἶναι ὁλοφάνερο ἀπὸ τὰ παραπάνω ὅτι τὸ θέμα προσπαθοῦν νὰ τὸ παρουσιάσουν ὡς «τεχνικὸ ζήτημα» ἀνεξάρτητο ἀπὸ τὸ μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας. Αὐτὸ ποὺ κρίνει τὰ πάντα εἶναι ἡ ἀνθρώπινη λογικὴ διὰ τῆς ἀνθρώπινης ἐπιστήμης. Αὐτὴ ἡ ἀνθρώπινη λογικὴ θέτει κανόνες ἀναπτύσει τὶς ἐπιστῆμες καὶ δὲν δέχεται τίποτε πέραν καὶ ἔξω ἀπὸ αὐτὴν. Ὁ κ.Παπαχελᾶς τὸ λέει ξεκάθαρα καταπρόσωπο στὸν Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν: «…Δεν μπορεί η Εκκλησία να επιμένει ότι η Θεία Κοινωνία είναι κάτι το οποίο δεν επιδέχεται επιστημονική ερμηνεία ή ότι πρέπει να επιβληθούν και εκεί υγειονομικοί κανόνες».

Δὲν μπορεῖ ἡ Ἐκκλησία… Καὶ «ἐπιστημονικὴ ἐρμηνεία» ὀφείλει νὰ ὑπάρξῃ γιὰ τὴν Θεία Κοινωνία καὶ ὑγειονομικοὶ κανόνες νὰ ἐπιβληθοῦν. Δηλαδὴ ἐδὼ εὐθέως παρακάμπτεται ἡ πίστις. Δὲν ἐνδιαφέρει ἡ Πίστις. Ἐδὼ πρυτανεύει ἡ ἀνθρώπινη ἐπιστήμη καὶ ὁ ἄνθρωπος ἀπαιτεῖ νὰ ἐπιβάλλῃ στὸ Θεῖον τὸν ἀπόλυτο ἐλεγχό του. Αὐτὸ γιὰ ἕναν σύγχρονο ἄνευ βιωμένης πίστεως ἄνθρωπο εἶναι ἀπολύτως ἀναμενόμενο –φυσιολογικὸ θὰ λέγαμε.

Προκαλεῖ ὅμως μεγάλη ἔκπληξι πρόσωπο μὲ τὴν ἰδιότητα τοῦ Ἀρχιεπισκόπου νὰ ἀπαντᾶ μὲ τὸν τρόπο ποὺ ἀπήντησε. Ἑνῷ ξεκινᾶ μὲ τὸ ὅτι το θέμα της Θείας Κοινωνίας δεν μπορεί να γίνει αντικείμενο συζητήσεως,  καταλήγει στὸ ὅτι ἡ συζήτησις πρέπει νὰ γίνῃ πανορθοδόξως καὶ ὅχι ἀπὸ τὸν κάθε ἕναν μερικῶς.

 «Επομένως αν στα πρακτικά, στα μικρά θέματα χρειάζεται συνεννόηση, συνεργασία, στα μεγάλα θέματα της Θείας Κοινωνίας..  δεν είναι καν θέμα της Εκκλησίας της Ελλάδος, ούτε καν του Πατριάρχη, είναι πανορθόδοξο θέμα, διότι εδώ είναι η ουσία της Εκκλησίας μας. Χωρίς τη Θεία Κοινωνία δεν υπάρχει Εκκλησία, δεν χρειάζεται»

Δηλαδὴ, ἔτσι μοῦ φαίνεται ἐμένα,  δὲν τοῦ ἀπαντᾶ ὅτι «Κύριε Παπαχελᾶ τὸ θέμα τῆς Θείας Κοινωνίας εἶναι θέμα Πίστεως. Εἶναι τὸ Κέντρο τῆς Πίστεως μας. Δὲν ἐπιδέχεται καμμιᾶς συζητήσεως μὲ κανέναν ἀπολύτως οὔτε ἡ οὐσία της οὔτε ἡ διαδικασία κοινωνίας. Ἕνα εἶναι ὅλα αὐτά. Ὅποιος δὲν τὸ ἀποδέχεται ἀπλῶς δὲν πιστεῦει, ἀλλὰ καὶ  δὲν ὑποχρεώνεται  οὔτε νὰ ἐκκλησιάζεται, οὔτε νὰ κοινωνεῖ. Πολὺ δὲ περισσότερο δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι ἀντικείμενο συζητήσεως μὲ ἀνθρώπους ποὺ δὲν πιστεύουν, ἀνεξαρτήτως τῆς ἐπιστημονικῆς τους ἰδιότητος».  Θὰ μοῦ πεῖς ὅταν ἔχεις κλείσει τὶς ἐκκλησίες δυὸ μῆνες σχεδὸν γιὰ τοὺ ςἴδιους λόγους πίστεως, πῶς τώρα θὰ ἀλλάξῃ γραμμή; Μεταφέρει τὸ ὅλο θέμα σὲ ἄλλη, τεχνικὴ ὄντως, διάστασι: «Εἶναι θέμα Συνόδου». Μὰ οἱ Σύνοδοι φανερώνουν καὶ διασαφίζουν τὴν ἤδη ὑπάρχουσα πίστι τῆς Ἐκκλησίας. Λύνουν πρακτικὰ ἤ μὴ ἀντιμετωπισθέντα μέχρι τώρα ζητήματα συμφώνως μὲ τὴν ὑπάρχουσα πίστι καὶ ἐμπειρία τῆς Ἐκκλησίας. Τὸ θέμα τῆς Θείας Κοινωνίας εἶναι θεμελιῶδες θέμα Πίστεως καὶ εἶναι δεδομένο. Δὲν ἐπιδέχεται κανενὸς ἐλέγχου καὶ καμμιᾶς συζητήσεως… Ὅμως ὁ Ἀρχιεπίσκοπος δέχτηκε σιωπῶν ὅτι  «Δεν μπορεί η Εκκλησία να επιμένει ότι η Θεία Κοινωνία είναι κάτι το οποίο δεν επιδέχεται επιστημονική ερμηνεία ή ότι πρέπει να επιβληθούν και εκεί υγειονομικοί κανόνες»  καὶ ὅτι ὁ τρόπος μεταδόσεως τῆς Θείας Κοινωνίας εἶναι τεχνικὸ ζήτημα ἄσχετο μὲ τὸ μυστήριο καὶ μπορεῖ νὰ ἀντιμετωπιστεῖ μὲ ἄλλον τρόπο τὸν ὁποῖο θὰ ἀποφασίσει Πανορθόδοξος Σύνοδος….

Τὸ ἴδιο ἀποδέχεται καὶ ὁ Ἀργολῖδος Νεκτάριος καὶ μάλιστα συνθηματολογεῖ: «δὲν εἶναι ἡ οὐσία πῶς θὰ κοινωνήσω, ἀλλὰ τί θὰ κοινωνήσω»

Ὁ Ἀμερικῆς Ἐλπιδοφόρος εἶναι πιὸ ἀποκαλυπτικός διότι καὶ ὁ τρόπος τῶν ἐρωτήσεων εἶναι πιὸ ἄμεσος, πιὸ ἐρασιτεχνικὸς, ἡ πρεσβυτέρα Νικὸλ ἐρωτᾶ, δὲν εἶναι ὁ Παπαχελᾶς ἤ ἡ  κ. Λυμπεράκη, ὁπότε φαίνεται καθαρὰ ποὺ καὶ πῶς ὁδηγεῖται τὸ πράγμα: 

«Οι ενορίτες ανησυχούν για το πώς διανέμεται η Ιερά Κοινωνία με ένα κοινό κουτάλι (λαβίδα). Είναι αυτό κάτι που θα αλλάξει έστω και προσωρινά;»

Καὶ ἡ ἀπάντησις:

«Τι είναι πιο σημαντικό για όλους μας; Η Θεία Κοινωνία, το Σώμα και το Αίμα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού ή ο τρόπος που μεταλαμβάνουμε το Σώμα και το Αίμα Του; Η απάντηση είναι απλή. Δεν είναι ο τρόπος της μετάληψης, αλλά η ίδια η Θεία Κοινωνία που μας σώζει και μας χαρίζει αιώνια ζωή.»

Προσέξτε παρακάτω βάθος θεολογικῆς ἀναλύσεως:

«…όλοι γνωρίζουμε ότι το σημαντικό είναι ότι λαμβάνουμε, ότι όλοι κοινωνούμε, από το κοινό Ποτήριο, όχι από το ένα κοινό κουτάλι. Και υπάρχουν κάποιες ανησυχίες ότι ίσως αυτό το κουτάλι, το κοινό κουτάλι, μπορεί να παρουσιάσει κάποια προβλήματα υγείας στους ενορίτες μας ή μερικοί άνθρωποι αισθάνονται ότι δεν είναι άνετα με αυτόν τον τρόπο. Γιατί πρέπει να κρατήσουμε αυτούς τους ανθρώπους μακριά από την Θ. Κοινωνία, μόνο λόγω της κοινής λαβίδας

Δηλαδὴ κάποιο ἀνησυχοῦν , πιστοὶ ἐδὼ, ἐνορῖτες, ἔτσι λέει ἡ ἐρωτῶσα πρεσβυτέρα. Δὲν εἶναι οἱ ἄθεοι τοῦ Τσίπρα ἤ οἱ σκεπτικιστὲς ἀθεόπιστοι τοῦ Μητσοτάκη. Εἶναι ἑνορῖτες. Ἄς θεωρήσουμε ὅτι ἡ  ἐρώτησις παρουσιάζει μία  πραγματική κατάστασι.  Ὄντως δυστυχῶς συμβαίνουν τέτοια -καὶ μετὰ τὴν περιπέτεια μὲ τὸ κλείσιμο τῶν ναῶν ἔχουν πολλαπλασιαστεῖ, (αὐτὸς ἦταν ἐξ ἀλλου καὶ ἕνας ἀπὸ τοὺς σκοποὺς τοῦ κλεισίματος νὰ χτυπηθῇ ἡ πίστις ὡς ἐμπιστοσύνη). Εἶναι ὅμως περιπτώσεις χλιαρῆς καὶ ἐθιμικῆς πίστεως. Ὁ Ἀμερικῆς τὸ πλαταίνει τὸ θέμα: «Ὑπάρχουν ἀνησυχίες, …ἴσως αὐτὸ τὸ κοινὸ κουτάλι μπορεῖ νὰ παρουσιάσῃ κάποια προβλήματα ὑγείας στοὺς ἐνορῖτες μας, … μερικοὶ ἄνθρωποι δὲν αἰσθάνονται ἄνετα…» Τὶ παρατηροῦμε σ᾿ αὐτὲς τὶς περιπτώσεις; Ἀσθενή ἔως ἀνύπαρκτη πίστι. Δηλαδὴ οἱ ἄνθρωποι δὲν πιστεύουν ὀρθῶς στὸν Θεό. Δὲν ἔχουν ἐμπιστοσύνη στὸν Θεό καὶ στὰ μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας. Τί χρειάζεται ἐδώ; Ἐνίσχυσι τῆς πίστεως. Δυνάμωμα τῆς πίστεως. Ὑποχρέωσις τοῦ καλοῦ καὶ πιστοῦ καὶ ὑπευθύνου ποιμένος εἶναι νὰ στηρίξῃ , νὰ κατηχήσῃ, νὰ ἐνισχύσῃ καὶ νὰ αὐξήσῃ τὴν πίστι τοῦ ἀσθενοῦς ἀδελφοῦ.( Ἄν ὑπάρχουν δυσκολίες ὑπάρχουν καὶ τὰ μοναστήρια τοῦ ἁγίου Γέροντος Ἐφραίμ τῆς Ἀριζόνας νὰ κατηχηθοῦν καὶ ἐνισχυθοῦν ὅσοι κλονίζονται ἀλλὰ ἐνδιαφέρονται γιὰ τὴν πίστι). Τί κάνει ὅμως; Προτείνει ἀλλαγὴ τοῦ τρόπου κοινωνίας μὲ πολλὲς λαβῖδες. Γιατὶ; Διότι, ἀναρωτιέται: «Γιατί πρέπει να κρατήσουμε αυτούς τους ανθρώπους μακριά από την Θ. Κοινωνία, μόνο λόγω της κοινής λαβίδας

Μὰ τὸ πρόβλημά τους δὲν εἶναι ἡ λαβίδα. Εἶναι ὅτι δὲν πιστεύουν ὀρθῶς. Εἶναι πρόβλημα πίστεως. Δὲν κρατοῦνται μακρυὰ τῆς Θείας Κοινωνίας λόγῳ τῆς λαβῖδος. Λόγῳ τοῦ ὅτι δὲν ἔχουν ἐμπιστοσύνη στὸν Θεό κρατοῦνται μακρυά. Καὶ ἄν λείπει ἡ ὀρθὴ πίστις τί θὰ τοὺς προσφέρει ἡ προσέλευσις στὸ μυστήριο τῆς Θείας Κοινωνίας χωρὶς πίστι; Θὰ τοὺς βοηθήσει σὲ κάτι; Πιθανὸν ὁ ποιμὴν νὰ βλέπῃ κόσμο στὸν ναὸ καὶ προσέλευσι στὴν Θεία Κοινωνία, ἀλλὰ αὐτὸ εἶναι τὸ ζητούμενο; 

Ὅποιος προσέρχεται στὸ μυστήριο τῆς Θείας Μεταλήψεως ὁμολογεῖ: 

«Πιστεύω Κύριε καὶ ὁμολογῶ ὅτι σὺ εἶ ἀληθῶς ὁ Χριστὸς, ὁ Ὑἱὸς τοῦ Θεοῦ τοῦ ζώντος, ὁ ἐλθὼν εἰς τὸν κόσμον ἁμαρτωλοὺς σώσαι , ὧν πρῶτος εἰμὶ ἐγώ. Ἔτι πιστεύω ὅτι τοῦτο αὐτὸ ἐστὶ τὸ ἄχραντον σῶμα σου καὶ τοῦτο αὐτὸ ἔστὶ τὸ τίμιον αἷμα σου». 

 Ἄν ὑπάρχει αὐτὴ ἡ συναίσθησις, ὅτι δηλαδὴ τὸ μεταλαμβανόμενον εἶναι «Ὁ Θεὸς ἡμῶν, ἡ πηγὴ τῆς ζωῆς καὶ τῆς ἀθανασίας, ὁ πάσης ὀρατῆς καὶ ἀοράτου κτίσεως δημιουργὸς» καὶ ὅτι «τὰ ἅγια ταῦτα (γενήσονται τῷ κοινωνούντι) εἰς ἴασιν καὶ κάθαρσιν καὶ φωτισμὸν καὶ φυλακτήριον καὶ σωτηρίαν καὶ ἁγιασμὸν ψυχῆς καὶ σώματος» τότε ποιὰ ἔγνοια μπορεῖ νὰ ὑπάρχει γιὰ λαβῖδες καὶ μικρόβια; Ἐδὼ ὑπάρχει καὶ προσφέρεται ἡ «πηγὴ τῆς ζωῆς καὶ τῆς ἀθανασίας, ὁ πάσης ὀρατῆς καὶ ἀοράτου κτίσεως δημιουργὸς». Συνειδητοποιοῦμε τὶ ὁμολογοῦμε; Καταλαβαίνουμε τί λέμε; Ἄν αὐτὰ εἶναι ἀληθὴ καὶ τὰ πιστεύουμε συζητᾶμε γιὰ μικρόβια καὶ φόβους; Εἶναι ἀπόλυτη ἔλειψις ζώσης πίστεως εἶτε ἀπὸ ἐνορῖτες προέρχονται τέτοιοι λογισμοὶ εἶτε ἀπὸ τοὺς διακόνους τοῦ μυστηρίου.

Καὶ τέτοιες ἐπαναφορὲς στὸ παρελθὸν δὲν εἶναι προσβλητικὲς γιὰ τοὺς ἁγίους Πατέρες ποὺ δέχτηκαν καὶ μετέφεραν μέχρι σήμερα τὸν τρόπο μεταδόσεως τῆς Θείας Κοινωνίας ποὺ ἔχουμε; Αὐτοὶ δὲν νοιάστηκαν γιὰ τὸν ἄνθρωπο καὶ τὴν ὑγεία του καὶ τοὺς φόβους του; Σήμερα παρουσιάστηκαν οἱ φιλάνθρωποι καὶ οἱ ἀνησυχοῦντες καὶ κλείνουν ἐκκλησίες καὶ τῶρα θέλουν νὰ ἀλλάξουν τὸν τρόπο μεταδόσεως τῆς Θείας Κοινωνίας;

Ὅσοι εἶστε λειτουργοὶ ὅντως τοῦ Μυστηρίου καὶ ἔχετε πείρα τῶν πραγμάτων καὶ τὰ ἀντιλαμβάνεστε ὅπως οἰ Πατέρες, νομίζω ὅτι πρέπει νὰ ὑπερασπισθῆτε τὴν ἀλήθεια τῆς πίστεως καὶ τὴν ἔκφρασί της στὸν κόσμο καταθέτοντας τὴν μαρτυρία σας καὶ τὴν ἀντίθεσί σας στὰ ἐπιχειρούμενα. Βλέπετε ὅτι κανεὶς δὲν ἀρνεῖται στὰ λόγια τὴν ἀξία τοῦ Μυστηρίου, στὴν πράξι θέλουν νὰ τὸ χτυπήσουν. Νὰ τὸ κάνουν κάτι ἀφηρημένο ὥστε νὰ μὴν ἔχει στὸ τέλος σημασία ἡ ὑλικὴ πραγματικὴ παρουσία του. Νὰ τὸ κάμουν κάτι ἱδεατό. Δὲν ἔχει σημασία τὸ πῶς μεταδίδεται ἡ Θεία Κοινωνία ἀλλὰ τὸ τί εἶναι. Μετά: Δὲν εἶναι τὸ ψωμὶ καὶ τὸ κρασὶ ἄλλὰ ἡ Χάρις ποὺ μεταδίδεται.  Ἄρα ἄν ὁ ἄρτος εἶναι ἔνζυμος ἤ ἄζυμος μπορεῖ νὰ μὴν  ἔχει τόση σημασία. Παρακάτω, ἄν χρησιμοποιηθοῦν ἄλλα ὑλικὰ τί πειράζει; ἡ Χάρις εἶναι ἡ ἴδια καὶ … ποτὲ δὲν σταματᾶ μιὰ τέτοια λογική. Πίσω ἀπ᾿ αὐτὰ ὅμως μὲ πρόσχημα τὸ ἐνδιαφέρον γιὰ τὸν ἄνθρωπο ὑπάρχει ἡ ἔλειψις πίστεως καὶ τὸ χτύπημα τῆς πίστεως.

Χρειάζονται ἄραγε θεολογικὲς ἀναλύσεις; Δὲν φαίνονται τὰ πράγματα ποὺ πάνε; Καὶ ὅπως εἶπε ἕνας λειτουργὸς τοῦ Μυστηρίου: Ὁ ἄνθρωπος ποὺ εἶναι κοντὰ σὲ ἡφαίστειο δὲν φοβᾶται ἀπὸ μικρόβια, γιατὶ στὴ λάβα δὲν τολμᾶ νὰ πάει μικρόβιο.

Τώρα ποὺ ἐτοιμαζόμουν νὰ στείλω τὸ σχόλιο αὐτὸ βλέπω στὸ Τὰς Θύρας τὴν κατάστασι ποὺ διαμορφώβνεται στὴν Ἀμερική:

 Κατά την Θεία Κοινωνία ο ιερεύς θα έχει στο πρόσωπό του προστατευτικό πλαστικό περίβλημα και θα φοράει μάσκα.

Ο πιστός θα ανοίγει το στόμα του προκειμένου ο ιερεύς να του δίνει την Θεία Κοινωνία χωρίς η αγία λαβίδα να ακουμπήσει το στόμα του. Αν τύχει και ακουμπήσει το στόμα του, τότε η αγία λαβίδα θα βυθίζεται σε ένα ποτήρι με οινόπνευμα για 30 δευτερόλεπτα πριν ξαναχρησιμοποιηθεί.

Για μάκτρο θα δίνεται σε κάθε πιστό μία χαρτοπετσέτα με την οποία ο πιστός θα σκουπίζει τα χείλη του. Αφού σκουπίσει τα χείλη του θα ρίχνει την χαρτοπετσέτα σε καλαθάκι.

Το αντίδωρο θα κόπτεται από κάποιον που φοράει πλαστικά γάντια και κάθε κομμάτι θα τοποθετείται σε πλαστικό σακουλάκι το οποίο θα παίρνει ο πιστός.(5)

Ἐδὼ καταντήσαμε τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ. Καὶ δὲν πρέπει καὶ νὰ μιλοῦμε κατὰ (κάποιους ἀπὸ) τοὺς Ἰεράρχες μας…Πρέπει νὰ δεχτοῦμε ὅλα τὰ παραπάνω, αὐτὴ εἶναι ἡ χριστιανικὴ ἀρετὴ στὶς μέρες μας…

 

Γεώργιος Κ. Τζανάκης Ἀκρωτήρι Χανίων 3/6/2020

(1) : https://www.kathimerini.gr/1080659/gallery/proswpa/synentey3eis/arxiepiskopos-a8hnwn-kai-pashs-ellados-ierwnymos-sthn-k-h-ekklhsia-exei-anagkh-apo-agioys

(2) https://www.tvopen.gr/watch/28975/mhtropolithsargolidosnektariosprostateyotoyspistoysotanexoiosh

(3) https://orthopraxia.gr/%ce%b1%cf%81%cf%87-%ce%b1%ce%bc%ce%b5%cf%81%ce%b9%ce%ba%ce%ae%cf%82-%ce%b5%ce%bb%cf%80%ce%b9%ce%b4%ce%bf%cf%86%cf%8c%cf%81%ce%bf%cf%82-%ce%b4%ce%b5%ce%bd-%ce%b5%ce%af%ce%bd%ce%b1%ce%b9-%ce%bf-%cf%84/

(4) https://inforum.aenaos.org/?us_portfolio=%cf%83%cf%85%ce%b6%ce%ae%cf%84%ce%b7%cf%83%ce%b7-%cf%83%cf%84%cf%81%ce%bf%ce%b3%ce%b3%cf%85%ce%bb%ce%ae%cf%82-%cf%84%cf%81%ce%ac%cf%80%ce%b5%ce%b6%ce%b1%cf%82-%ce%b7-%ce%b8-%ce%ba%ce%bf%ce%b9%ce%bd

(5) https://tasthyras.wordpress.com/2020/06/02/%ce%bf-%cf%80%ce%b1%cf%84%cf%81-%ce%b2%ce%b1%cf%81%ce%b8%ce%bf%ce%bb%ce%bf%ce%bc%ce%b1%ce%af%ce%bf%cf%82-%cf%84%cf%8e%cf%81%ce%b1-%ce%b6%ce%b7%cf%84%ce%ac-%ce%ba%ce%bf%ce%b9%ce%bd%ce%ae-%cf%80%ce%b1/#more-16746

Ο πατρ. Βαρθολομαίος τώρα ζητά κοινή πανορθόδοξη στάση στην Θεία Κοινωνία με παραδείγματα όπως το παρακάτω!

0
Βαρθολομαίος

Είναι τόσο δύσκολο να καταλάβουμε γιατί το ζητάει ΤΩΡΑ;

Ο πατρ. Βαρθολομαίος τώρα ζητά κοινή πανορθόδοξη στάση στην Θεία Κοινωνία με παραδείγματα όπως το παρακάτω!

σ.σ. Επιστολή στον π. Βασίλειο Βολουδάκη από το Σινσινάτι – Οχάιο για την κατάσταση στους Ναούς. [από την σημερινή ομιλία 2/6/2020]

Προ ολίγου ελάβαμε τις εξής πληροφορίες όσον αφορά στη λειτουργία της Εκκλησίας μας η οποία έχει παραμείνει κλειστή από τα μέσα Μαρτίου.

Η Εκκλησία θα ανοίξει την Κυριακή 14 Ιουνίου για 50% των πιστών. Όσοι είναι πάνω από 65 ετών δεν θα εισαχθούν στην Εκκλησία.

Την Κυριακή 12 Ιουλίου θα επιτραπεί η είσοδος 100% των πιστών. Αλλά κατά την εισαγωγή στην Εκκλησία οι πιστοί θα εξετάζονται αν έχουν πυρετό, και πρέπει να φορούν μάσκα.

Κατά την Θεία Κοινωνία ο ιερεύς θα έχει στο πρόσωπό του προστατευτικό πλαστικό περίβλημα και θα φοράει μάσκα.

Ο πιστός θα ανοίγει το στόμα του προκειμένου ο ιερεύς να του δίνει την Θεία Κοινωνία χωρίς η αγία λαβίδα να ακουμπήσει το στόμα του. Αν τύχει και ακουμπήσει το στόμα του, τότε η αγία λαβίδα θα βυθίζεται σε ένα ποτήρι με οινόπνευμα για 30 δευτερόλεπτα πριν ξαναχρησιμοποιηθεί.

Για μάκτρο θα δίνεται σε κάθε πιστό μία χαρτοπετσέτα με την οποία ο πιστός θα σκουπίζει τα χείλη του. Αφού σκουπίσει τα χείλη του θα ρίχνει την χαρτοπετσέτα σε καλαθάκι.

Το αντίδωρο θα κόπτεται από κάποιον που φοράει πλαστικά γάντια και κάθε κομμάτι θα τοποθετείται σε πλαστικό σακουλάκι το οποίο θα παίρνει ο πιστός.

Δεν γνωρίζουμε μέχρι πότε αυτό το σύστημα θα ισχύσει, πάντως εγώ και η σύζυγός μου έχουμε αποφασίσει να μην συμμετάσχουμε σε ένα τέτοιο περιβάλλον.

Τι θα είναι θεάρεστο στον Χριστό μας να κάνουμε;

Λυπούμαι που σας έστειλα τέτοιες τραγικές ειδήσεις.

Την ευχή σας.

 

Πηγή: ΤΑΣ ΘΥΡΑΣ ΤΑΣ ΘΥΡΑΣ

Δημοφιλή Άρθρα

Τα αγαπημένα σας

εκκλησίας

Η κρατική σφηκοφωλιά της ΕΡΤ ετοιμάζεται για δεύτερο γύρο πολέμου κατά...

0
Η κρατική σφηκοφωλιά της ΕΡΤ ετοιμάζεται για δεύτερο γύρο πολέμου κατά της Εκκλησίας. Ο σεβαστός και ευγενέστατος Ιερομόναχος Ιγνάτιος της Ι. Μονής Αγίας Παρασκευής Εορδαίας, ενδεχομένως...