Ορθοδοξία

Αρχική Ορθοδοξία Σελίδα 4

Ο ομολογητής Μητροπολίτης Κυθήρων είναι επίσκοπος άλλης εποχής! (βίντεο)

Ο ομολογητής Μητροπολίτης Κυθήρων είναι επίσκοπος άλλης εποχής! (βίντεο)

 

Η αδερφή Σοφία Μ. είχε την εξαιρετική ιδέα, αλλά και την τόλμη, να καλέσει τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Κυθήρων σε μια συζήτηση μέσω της πλατφόρμας Zoom για λογαριασμό της ομάδας «Ορθόδοξα, Πνευματικά και Ωφέλιμα» (με συμμετοχή και της ορθοπραξίας).

Ο Σεβασμιώτατος, ανταποκρίθηκε άμεσα και πολύ ευγενικά στην πρόσκληση αυτή, και μάλιστα η συμμετοχή του δεν ήταν τυπική, αλλά τολμώ να πω πως ήταν και η πλέον θερμή και αγωνιστική των τελευταίων χρόνων.

Αξίζει να την παρακολουθήσετε μέχρι τέλους, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στις αποκρίσεις του Σεβασμιωτάτου στις πολύ εύστοχες ερωτήσεις του αδερφού Πολυχρόνη (που βρίσκεται και αγωνίζεται από τον μακρινό Καναδά).

Να προσευχόμαστε να δίνει ο Θεός πολλά έτη στον ταπεινό και ομολογητή ποιμένα της Εκκλησίας μας.

Εἰς πολλά ἔτη, Δέσποτα!

 

 

π. Ιωάννης Δρογγίτης –Ὀρθόδοξος καὶ Ρωσικὸς ρεαλισμὸς.

π. Ιωάννης Δρογγίτης –Ὀρθόδοξος καὶ Ρωσικὸς ρεαλισμὸς.

π. Ιωάννης Δρογγίτης –Ὀρθόδοξος καὶ Ρωσικὸς ρεαλισμὸς.

Ο π. Ιωάννης Δρογγίτης απαντά σε ερωτήσεις.

Ερ.: Αυτό που ήθελα να ρωτήσω, πάτερ, είναι γιατί αυτός ο πόλεμος τώρα και γιατί αυτός ο πόλεμος έτσι, που θυμίζει τα γεγονότα στη Γιουγκοσλαβία και ο τρόπος που διεξήχθη τότε ο πόλεμος. Από τότε δεν έχουμε ξαναδεί στην Ευρώπη μια τέτοια πολεμική σύρραξη. Αυτό, γιατί τώρα και γιατί έτσι;

 

Π.Ι.: Δεν ξέρω πώς να στο πω αυτό που ρωτάς, μπορώ να πω το εξής όμως, ότι ο πόλεμος αυτός είναι ένας πόλεμος δυστυχώς αναπόφευκτος. Δεν ξέρω ποιος πολεμάει ποιον. Ή μάλλον μπορώ, έχω μια γνώμη για το ποιος πολεμάει ποιον. Σίγουρα δεν νομίζω ότι πολεμάει η Ρωσία την Ουκρανία. Αυτό μπορώ να το πω. Ο πόλεμος είναι γενικευμένος. Αν μας ενδιαφέρει να μάθουμε για τον πόλεμο θα έπρεπε να βλέπουμε τόσο καιρό ότι ζούμε σε έναν πόλεμο γενικευμένο. Επομένως το ερώτημά μας θα πρέπει να ξεκινήσει από την αντίληψη ότι ούτως ή άλλως ζούμε σε πόλεμο και ότι αυτό που συμβαίνει είναι μια ειδική φάση αυτού του πολέμου που θα μπορούσε να γίνει τώρα, θα μπορούσε να γίνει [….] Η μυστική Ιστορία του κόσμου γίνεται σε άλλα δωμάτια στα οποία εμείς δε συμμετέχουμε.

Ξέρουμε όμως ότι αυτός ο πόλεμος ήταν σχεδόν αναπόφευκτος, ήταν προγραμματισμένος. Το ίδιο το Ουκρανικό κράτος δημιουργήθηκε για να πολεμήσει τη Ρωσία. Έτσι δημιουργήθηκε. Και έδωσαν υπόσχεση οι στρατιωτικοί ότι θα πολεμήσουν τη Ρωσία. Τον έχουν δώσει από το ’90. Τους υποχρέωσαν. Επομένως, δηλαδή ο πόλεμος θα γινόταν. Θα γινόταν γιατί το Ουκρανικό κράτος είναι ένα κράτος-μαριονέττα. Δημιουργήθηκε γι’ αυτό. Δημιουργήθηκε για να πολεμήσει τη Ρωσία. Και είναι ας πούμε ένα θέατρο σκιών αυτό. Θα συνέβαινε αυτό ούτως ή άλλως με τον άλφα ή βήτα τρόπο. Δε θα συνέβαινε αν η Ουκρανία είχε επίγνωση, ας πούμε, της Ιστορίας της – οι άνθρωποι είχαν, παρασύρθηκαν οι καημένοι. Ο Ουκρανικός λαός δεν είναι ένας λαός ο οποίος ξαφνικά έγινε αυτό που βλέπουμε. Και ούτε και ξέρουμε πόσοι παραμένουν σε αυτή την ιδεολογία. Τέλος πάντων είναι πολλά που μπορεί να πει κανείς αλλά από κάπου πρέπει να ξεκινήσουμε.

Αυτό λοιπόν είναι ένα κράτος που στήθηκε ακριβώς από τη νέα τάξη πραγμάτων για να χτυπήσει τη Ρωσία την οποία μισεί. Νόμιζε ότι τελείωσε με τη Ρωσία, προσπάθησε να κάνει ένα τελειωτικό χτύπημα, δεν πρόλαβε να το κάνει γιατί βγήκε αυτός ο άνθρωπος, νομίζω ως άγγελος, για το ρωσικό λαό – ο Πούτιν εννοώ – και απέτρεψε αυτήν την καταστροφή. Η χώρα είχε διαλυθεί. Περίμεναν απλώς το χτύπημα της σκανδάλης. Εκεί ακριβώς στο χτύπημα της σκανδάλης εμφανίστηκε αυτός ο άνθρωπος.

Το κράτος λοιπόν συνέβη για να μπορεί το ΝΑΤΟ και όλη αυτή η κλίκα που συμμετέχει σε αυτό να προσεγγίσει τη Ρωσία και να απειλήσει τη Ρωσία, την οποία μισεί θανάσιμα. Γενικά, νομίζω η Δύση μισεί τη Ρωσία. Εγώ δεν τα λέω όλα αυτά από μια θέση μοσχοβιτισμού, νεομοσχοβιτισμού ή φιλορωσσισμού άκριτου. Δε μιλάω συναισθηματικά στα θέματα αυτά. Αλλά δε μιλάω και αντιιστορικά ή έξω από τη θέση μου την εκκλησιαστική. Μέσα σε αυτό μιλάω και λέω το εξής: αυτοί οι άνθρωποι μισούν τη Ρωσία. Μισούν ότι εκφράζει η Ρωσία. Μισούν το ρωσικό πολιτισμό. Μισούν τη δύναμη την κοσμική, την ισχύ την κοσμική της Ρωσίας. Μισούν την πνευματικότητα της Ρωσίας. Μισούν τη Ρωσική ψυχή. Μισούν το Ρωσικό πολιτισμό. Μακάρι να μην υπήρχε ο Ντοστογιέφσκι και όλοι οι μεγάλοι μουσουργοί της Ρωσίας. Μακάρι να μην υπήρχε κανείς από αυτούς. Αυτό η Δύση θα το έβλεπε ως το καλύτερό της. Υπάρχουν βέβαια αυτοί, υπήρξαν και θα υπάρχουν. Μέσα σε αυτό το γενικευμένο μίσος, λοιπόν, εντάσσεται και αυτός ο πόλεμος.

Η Ρωσία, κατά τη γνώμη μου, δεν επιτίθεται στην Ουκρανία. Κάνει το αυτονόητο. Δεν ήθελε, δεν βιάζεται […] ακόμη και πολιτικά αν το δείτε η Ρωσία ποτέ δε βιαζόταν να ανταποδώσει χτυπήματα. Δεν έκανε ανόητες κινήσεις ποτέ στην Ιστορία. Και πρόσφατα δηλαδή, να μην πω παραδείγματα, δεν είναι της δικής μου αρμοδιότητας. Δεν παρασύρεται δηλαδή, δεν κάνει τέτοια. Και άργησε, μάλιστα, και πολύ. Άργησε πολύ να το κάνει. Καταλάβατε γιατί; Γιατί η Ουκρανία στόχευε σε αυτό. Προκαλούσε. Η Ουκρανία ως κρατική, θεσμική οντότητα εννοώ, όχι ο λαός της. Ο λαός της παρασύρθηκε. Έχει παρασυρθεί. Θα έπρεπε να του φτιάξουν μια εθνική ιδεολογία ενάντια στη Ρωσία. Ενάντια στη μάνα τους δηλαδή. Ενάντια στον πολιτισμό τους, κυρίως, στράφηκαν. Αυτό είναι ένα τέρας. Αλλά αυτοί που δημιουργούν την Ιστορία δεν τους νοιάζει, ούτε οι άνθρωποι τους νοιάζουν, ούτε οι Ιστορίες, ούτε τίποτα. Είναι κυνικοί. Έτσι λοιπόν, κυνικά, έστρεψαν και την Ουκρανία εναντίον της Ρωσίας. Έβαλαν τους δικούς τους ανθρώπους, το σχεδίασαν, έβγαλαν και αυτόν που δεν τους έκανε, έκαναν το πολιτικό πραξικόπημα και εγκατέστησαν μετά τους τρεις, τους δύο και τον τελευταίο ηθοποιό. Έτσι λοιπόν, θα γινόταν αυτό. Προσεταιρίστηκαν και τις ακροδεξιές, ναζιστικές, όχι ακροδεξιές, τις ναζιστικές ιδεολογίες. Είναι το μακρύ τους χέρι… αυτό που γίνεται στην Ουκρανία είναι φοβερό, απλώς οι άνθρωποι δεν το ξέρουν. Δεν ξέρουν τι γίνεται.

Τα εγκλήματα της Ουκρανίας εναντίων των ρωσοφώνων είναι απίστευτα για τη σημερινή εποχή. Να πω σε όσους δεν το ξέρουν και σε εσάς, ότι υπάρχει ένα νεκροταφείο η Αλέα των Αγγέλων. Η Αλέα των Αγγέλων, λοιπόν, είναι ένα νεκροταφείο παιδιών. Οι άνθρωποι έκαναν γενοκτονία. Καταλάβατε; Γενοκτονία κανονική. Έχουν ένα νεκροταφείο μόνο για παιδιά. Και τώρα όσοι αιχμαλωτίζονται από τους Ουκρανούς τους πάνε οι Ρώσοι στο νεκροταφείο των παιδιών, στην Αλέα των Αγγέλων. Και τους λένε ‘για κοιτάξτε τι κάνατε’. Αυτό έκαναν. Επίσημα έκαναν και ήθελαν και έκαναν εθνοκάθαρση. Μέχρι πότε να το αντέξουν αυτό; Ή θα άφηνε η Ρωσία να είναι 30 χλμ. από τα σύνορά της, από πόλη της ρουκέτες νατοϊκές; Αυτά είναι αστεία πράγματα. Οι Ρώσοι δεν είναι κανένας λαός […] η κρατική τους οντότητα είναι πάρα πολύ σοβαρή. Ευτυχώς για τον κόσμο. Θα άφηναν ποτέ το ΝΑΤΟ να πάει στα σύνορά τους, δίπλα ακριβώς να τους στοχεύει με ρουκέτες; Ποιος ανόητος λέει τέτοια πράγματα; Δε λέω τίποτα κρυφό. Απλά πράγματα σας λέω. Που κάνουμε όλοι τους δήθεν ειρηνιστές και τα λοιπά. Εντάξει, φυσικά είμαστε. Ποιος χριστιανός θέλει τον πόλεμο; Αλλά πέστε μου, δηλαδή, θα λέγαμε όχι στον πόλεμο μέχρι που θα εισέβαλε το ΝΑΤΟ στη Ρωσία; Και τότε θα λέγαμε ‘αχ, ναι, έπρεπε να γίνει κάτι’. Θα έπρεπε να αφήνονται τα παιδιά να σκοτώνονται;

Επισήμως, δημόσια, οι άνθρωποι θεωρούσαν το Ντονμπάς και τους ανθρώπους που ζουν εκεί –εκατομμύρια άνθρωποι ζουν στον Ντονμπάς, ρωσόφωνοι- άχρηστο υλικό τους λέγανε. Δημόσια είπαν ότι πρέπει να τους σκοτώσουν. Δημόσια. Το καταλαβαίνετε; Μιλάμε για εθνοκάθαρση κανονική. Και έρχονται τώρα οι δήθεν «θείες» του συστήματος να μας πουν ‘πόσο κοκκινίζουμε με τον πόλεμο και τι κακοί που είναι οι Ρώσοι’; Αυτά ας τα πιστέψει όποιος θέλει. Αλλά η Ιστορία δεν είναι αυτή. Οι άνθρωποι έκαναν γενοκτονία. Πιστεύουν στη γενοκτονία. Εκτός από την ιδεολογία τους τη ναζιστική, όποιοι είναι σε αυτά, πίστεψαν και καλλιέργησαν μία τέτοια αντίληψη.

Να πούμε σε όσους δεν ξέρουν, γιατί αυτά δεν ακούστηκαν πουθενά, ενώ είναι γνωστά θέματα, τι έγινε στις 2 Μαΐου του ’14, στην Ουκρανία; Ημέρα φρίκης για τον παγκόσμιο πολιτισμό. Κάηκαν άνθρωποι, τους έκαψαν ζωντανούς μέσα στο Κτίριο των Συνδικάτων. Επειδή ήταν αντιφρονούντες, στην ακροδεξιά τους ρητορική. Στη ναζιστική, γιατί το ακροδεξιά είναι πολιτικά παρερμηνεύσιμο. Στην καθαρά ναζιστική τους αντίληψη. Τους έκαψαν ζωντανούς. Τους πυροβολούσαν. Πηγαίναν να πηδήξουν απ’ τα παράθυρα και τους πυροβολούσαν από κάτω, παιδιά. Και όσοι γλίτωσαν πέρασαν από δίκη. Απ’ αυτούς. Όχι από αυτούς που σκότωναν. Μιλάμε για τρομερό έγκλημα στο Κτίριο των Συνδικάτων. Σκότωσαν 50 ανθρώπους έτσι. Τους έκαψαν ζωντανούς παιδιά. Αν δείτε τις φωτογραφίες είναι απίστευτο αυτό. Ποιοι τους σκότωσαν; Φαίνεται. Μάθετε την Ιστορία. Εγώ θα σας την πω; Ας την ψάξετε ποιοι. Και ήθελαν να κάνουν και τη μέρα γιορτή στην Ουκρανία. Κάψαν ανθρώπους τώρα, έτσι; Όχι αστεία πράγματα. Βάλανε και τους καίγανε. Πετάγανε μέσα δακρυγόνα, δεν είχαν να αναπνεύσουν. Ήταν και μεγάλοι άνθρωποι ταυτόχρονα μέσα. Βιάστηκαν, κακοποιήθηκαν. Μπήκαν μέσα. Φανταστείτε τώρα τι ‘καλά’ που φέρθηκαν. Μπήκαν μέσα οι άλλοι, με το που τους κλείσανε μέσα στο κτίριο και όποιους βρίσκανε τους κακοποιούσαν, βίασαν τις γυναίκες, τους σκοτώσανε, κάνανε εγκλήματα φοβερά. Και μετά πηγαίνει το κράτος και φυλακίζει αυτούς που είχαν απομείνει ζωντανοί. Τους συλλαμβάνει.

Εντάξει. Θέλω να πω ότι η Ιστορία έχει πολλά άλλα επεισόδια και επομένως το τώρα και το γιατί είναι πολύ αφηρημένο. Νομίζω ότι οι ίδιοι ξέρουν το τώρα και το γιατί. Ούτως ή άλλως όμως ήταν προδιαγεγραμμένο ότι θα γινόταν. Δε μπορούσε να μη γίνει. Νομίζω ότι η Ρωσία δεν επιτίθεται, στην πραγματικότητα αμύνεται εκεί πέρα. Πρέπει να αμυνθεί, έπρεπε να αμυνθεί και πρέπει να προφυλάξει τους και τους ρωσόφωνους αλλά και την ίδια της την κρατική υπόσταση. Είναι δυνατόν; Δηλαδή θα άφηνε το ΝΑΤΟ να πάει δίπλα από τα σύνορά της να στήσει πυραύλους; Δε θα γινόταν αυτό.

Ερ.; Πάτερ, ήθελα να ρωτήσω για αυτήν την προφανώς μονόπλευρη ενημέρωση και την προφανή προπαγάνδα όλων των μέσων μαζικής ενημέρωσης υπέρ των Ουκρανών, αυτό το θράσος και αυτή η σιγουριά από πού πηγάζει και δεν φοβούνται τον αντίκτυπο που θα έχει στον κόσμο, ότι μπορεί να προκαλέσει τα αντίθετα αποτελέσματα από αυτά που ενδεχομένως, όχι ενδεχομένως, που σίγουρα αυτοί θέλουν να πετύχουν;

Κοίταξε, αυτό πηγάζει από το δαιμονικό πνεύμα το οποίο κανοναρχεί τους ανθρώπους αυτούς. Αυτός είναι που κάνει, ο χοράρχης ας πούμε, αυτής της ιστορίας. Και επομένως το πνεύμα του είναι αυτό και αυτό το πνεύμα δίνει εκεί που το δίνει. Αυτοί έχουν την αίσθηση της παντοδυναμίας πάντοτε. Και αυτό το αλαζονικό πνεύμα είναι το πνεύμα του διαβόλου στην Ιστορία. Και έχουν αυτήν την αίσθηση ότι είναι παντοδύναμοι. Μα δεν είδατε τον κύριο αυτόν της μεγάλης επανεκκίνησης, που έλεγε ότι είναι όλοι δικοί μας; Με πόση άνεση και κυνικότητα το έλεγε; Είναι όλοι δικοί τους, είναι αλήθεια. Οι λαοί είναι περικυκλωμένοι. Αυτό δίνει την αίσθηση, την υβριστική αίσθηση ότι ‘είμαστε παντοδύναμοι και δε μας νοιάζει. Σας το λέμε και μπροστά σας’. Δεν πιστεύουν, εξάλλου […] γι’ αυτούς οι λαοί είναι τίποτα, είναι σκουπίδια οι άνθρωποι, δεν τους υπολογίζουν. Επομένως δεν πιστεύουν ότι κανείς ενδιαφέρεται ή ότι κι αν ενδιαφερθεί και καταλάβει δεν έχει τη δύναμη να σταματήσει αυτό το πράγμα. Έτσι λοιπόν έχουν την αίσθηση ότι ‘εντάξει, θα τα πούμε κιόλας’. Ας φανεί ότι είναι μονόπλευρη η προπαγάνδα. Ας φανεί. Ας κατεβάζουν τα βίντεο. Ας τα κάνουμε όλα μπροστά τους, και τι έγινε;

Να σας πω, δείτε τι έγινε με τον κορωνοϊό. Ήταν τόσο δύσκολο να καταλάβει κανείς; Αλήθεια; Από ένα σημείο και μετά, δηλαδή, εντάξει στην αρχή πες. Ακόμα και τώρα οι άνθρωποι έχουν δεχτεί όλη την προπαγάνδα που συνέβη. Και τελικά η προπαγάνδα στο κάτω κάτω αυτό το σκοπό έχει. Αλλά και οι άνθρωποι πρέπει να έχουν σκοπό. Και ο Θεός έχει ορίσει ότι οι άνθρωποι δεν πρέπει να είμαστε ανόητοι. Και ο Κύριος το λέει στο Ευαγγέλιο. Πρέπει να βλέπουμε και τα σημεία των καιρών. Αλλά και τα σημεία του κόσμου, τα σημεία της Ιστορίας. Πού πηγαίνει η Ιστορία. Γιατί πηγαίνει προς τα εκεί; Τι την ωθεί; Ποιος την ωθεί; Τι θέλει; Αυτοί, λοιπόν, έχουν την αίσθηση ότι μπορούν να πάνε την Ιστορία όπου θέλουν. Ο δε Κύριος ἐκγελάσεται αὐτούς, καὶ ὁ Κύριος ἐκμυκτηριεῖ αὐτούς λέει ο Προφήτης. Και αυτό θα γίνει όποτε ο Θεός θέλει. Και γι’ αυτό είναι έτσι απροκάλυπτοι νομίζω.

Ερ.: Πάτερ, κατηγορούν τον Πούτιν, όλοι ότι ενώ είναι χριστιανός Ορθόδοξος βάφει τα χέρια του με αίμα αθώων ανθρώπων. Μπορούμε να πούμε ότι ο πόλεμος που διεξάγει ο Πούτιν κατά της Ουκρανίας είναι ένας πόλεμος εναντίον της παγκοσμιοποίησης και κατά της ελίτ του σχεδίου της μεγάλης επαναφοράς, του great reset και κατ’ επέκταση της νέας τάξης πραγμάτων;

Να ξεκινήσω από το τελευταίο. Δεν είναι αυθαίρετο να πούμε ότι ο Πούτιν πολεμάει τη Νέα Τάξη πραγμάτων. Γιατί; Γιατί βλέπουμε ότι αυτοί που εκφράζουν τη Νέα Τάξη Πραγμάτων είναι εναντίον της Ρωσίας και του ιδίου του προσώπου του Πούτιν. Αυτοί εκφράζονται εναντίον του προσώπου του. Δηλαδή άνθρωποι που έχουν αιματοκυλήσει τον κόσμο. Και λένε τώρα ότι βάφει τα χέρια του με αίμα. Πράματα δηλαδή που, συγγνώμη, εγώ δεν μπορώ να τα ακούω. Δεν μπορώ να τα ακούω γιατί, ξέρετε, πριν λίγο είχαμε τον πόλεμο στη Συρία. Οι άνθρωποι στη Ρωσία εκεί [….] ο πόλεμος στην Ουκρανία είναι μεταξύ δύο λαών σχεδόν ενωμένων. Οι Αμερικανοί τι ήθελαν τόσα χρόνια και έκαναν τις επαναστάσεις σε όλο τον κόσμο; Οι ίδιοι εννοώ όχι μόνο αυτές που δημιούργησαν πλαγίως, παραδείγματος χάριν.

Έτσι λοιπόν αν πούμε αυτό το πράγμα τώρα, φυσικά είναι εναντίον της Νέας Τάξης Πραγμάτων. Αφού βλέπουμε τη Νέα Τάξη Πραγμάτων και τους εκφραστές της να είναι εναντίον της Ρωσίας και του Πούτιν. Υπό αυτήν την έννοια, ναι. Απλά πράγματα. Τώρα αν αυτός ο άνθρωπος βάφει τα χέρια του με αίμα, ποιος θα τον κατηγορήσει που υπερασπίζεται τη χώρα του; Ποιος; Δηλαδή, αν είχαμε επίθεση του ΝΑΤΟ στη Ρωσία θα έπρεπε ως χριστιανοί να καθίσουν οι Ρώσοι να καταληφθεί το κράτος τους επειδή είναι χριστιανοί και δεν πολεμούν; Ο πόλεμος όμως, ορθοδόξως, είναι κάτι το σκοτεινό, αλλά δεν παύει να είναι πολλές φορές αναπόφευκτο υπό την έννοια ότι κάπως πρέπει να προασπίσεις τη χώρα σου, τον εαυτό σου, την ύπαρξή σου. Είναι η πιο δύσκολη στιγμή του ανθρώπου. Μακάρι να μη βρεθεί κανείς σε αυτή τη στιγμή. Δεν πιστεύουμε ότι ο πόλεμος είναι κάτι που ο Θεός, ας πούμε, το ευλογεί με την έννοια ότι το θέλει να γίνει. Αλλά υπάρχουν πόλεμοι που είναι οικονομικοί.

Εγώ, να σας πω τη θέση μου ξεκάθαρα, πιστεύω ότι η Παναγία προστατεύει τα ρωσικά στρατεύματα. Επίσης πιστεύω ότι οι Άγγελοι φρουρούν τον κυβερνήτη της Ρωσίας. Βρίσκεται στην πιο δεινή θέση και η ισχύς που έχει είναι πνευματική. Και του τη δίνει ο Θεός. Αυτό πιστεύω. Να μην είμαστε ανόητοι. Αυτό θέλω να πω. Να μην είμαστε χαζοχαρούμενοι, χαζοειρηνιστές, χαζοθλιμένοι χριστιανοί, έρμαια στον κάθε προπαγανδιστή. Αυτό θα ήταν ευχής έργο, πραγματικά. Να μπορούμε να διεισδύσουμε στο νόημα της Ιστορίας, να ξέρουμε λίγα πράγματα γι’ αυτήν, να ξέρουμε τη θέση μας ως χριστιανοί. Να ξέρουμε ότι κυρίως, θα πρέπει να δούμε τα πράγματα μέσα από τον ευλογημένο πόνο.

Εμείς είμαστε με τον Ουκρανικό λαό, φυσικά. Όχι εναντίον της Ρωσίας. Με τους ανθρώπους είμαστε. Αλλά δεν μπορούμε να είμαστε εναντίον των παιδιών που δολοφονήθηκαν στο Ντονμπάς. Ούτε μπορούμε να είμαστε υπέρ της γενοκτονίας των ρωσοφώνων. Ούτε να είμαστε υπέρ ενός ναζιστικού μορφώματος που έχει αυτή τη δαιμονική συμπεριφορά μέσα στη χώρα τους. Τα πράγματα δεν έχουν μια όψη, καταλάβατε; Εμείς λοιπόν δεν παρασυρόμαστε να πούμε ‘αχ, οι καημένοι, αχ τα αίματα που βάφονται τα χέρια, αχ το τούτο, αχ το άλλο’. Πιο ουσιαστικά θα κοιτάξουμε. Ο Θεός δεν ευδοκεί, δε χαίρεται στην απώλεια των ανθρώπων. Αλλά είναι δίκαιος και ξέρει. Υπάρχουν μάχες που γίνονται και οι άνθρωποι προστατεύονται σε αυτές. Ο Θεός ξέρει το βαθύ νόημα της Ιστορίας. Κι εμείς δεν μπορεί να το ξέρουμε, γιατί; Γιατί χρειάζεται Χάρη.

Όπως δεν μπορούμε να ξέρουμε τον εαυτό μας χωρίς τη Χάρη του Αγίου Πνεύματος, έτσι δεν μπορούμε να ξέρουμε και την Ιστορία χωρίς τη Χάρη του Αγίου Πνεύματος. Το νόημά της το βαθύ. Όμως μπορούμε να αγνοήσουμε το πνευματικό νόημα σε έναν πρώτο βαθμό στην Ιστορία; Ο πρώτος βαθμός ποιος είναι; Ότι η Ουκρανία η οποία έχει κάνει μια γενοκτονία, η οποία φέρθηκε όπως φέρθηκε στους ρωσόφωνους, η οποία είναι αυτό που είναι – σας είπα πριν, είναι μια μαριονέττα, έτσι;- και η οποία έκανε, και αυτό μας αφορά σ’ εμάς ως χριστιανούς, αυτή τη μεγάλη βλασφημία, με την ‘ευγενική’ χορηγία των ξένων δυνάμεων, ποια; να δημιουργήσει ένα εκκλησιαστικό μόρφωμα που το ονόμασε ‘Εκκλησία’. Και το επέβαλε, και το ευλόγησαν. Κάποιοι. Αυτό το πράγμα είναι το φυτίλι του πολέμου. Για μας.

Ο πόλεμος έχει την πολιτική του διάσταση, την οριζόντια διάσταση, έχει και την εκκλησιαστική του όμως. Για μας η εκκλησιαστική είναι η κύρια. Πώς θα ήταν ανεκτή μια τέτοια βλασφημία; Δε θα έφερνε ένα τέτοιο αποτέλεσμα; Δηλαδή θα ανεχθεί ο Θεός να βρίσκονται ενώπιον του Αγίου Θυσιαστηρίου και να τελούν, ας πούμε, πώς να το πω… την Αναίμακτη Λατρεία άνθρωποι μη χειροτονημένοι; Πήραμε από δύο σχισματικές ομάδες ανθρώπους οι οποίοι ήταν αφορισμένοι και καθηρημένοι και φτιάξαμε μια Εκκλησία και της δώσαμε και επίσημο Τόμο Αυτοκεφαλίας; Αλήθεια; Πώς να το ανεχτεί αυτό ο Θεός, ξέρετε; Σας το λέω υπεύθυνα, με όλο μου τον εαυτό. Αυτό είναι μια βλασφημία ενεργούμενη που ο Θεός δεν τη θέλει και είχε, έχει και θα έχει αποτέλεσμα κακό. Και μόνο με τη μετάνοια όλων όσοι εμπλέκονται σε αυτό, και όλων μας ούτως ή άλλως, θα μπορέσει να διορθωθεί αυτό το μεγάλο τραύμα. Είναι μια βλασφημία ενεργούμενη, σαν κάποιος να βλαστημάει και να μη σταματάει. Αυτό το πράγμα είναι. Εφόρεσαν την κατάρα ως ιμάτιον στην Ουκρανία. Τι θα γινόταν δηλαδή; Δεν παίζουμε με τα πράγματα του Θεού και τα Ιερά και τα Άγια.

Ποιοι το έκαναν αυτό; Τους ξέρουμε. Τους ευχαρίστησαν δημόσια. Ποιους ευχαρίστησαν δημόσια η Ουκρανική κυβέρνηση, ο ένας εκ των δύο, ας πούμε Πατριαρχών, πώς να τους πούμε; Ψευδοπατριάρχες; Ο Φιλάρετος […] ποιους ευχαρίστησε ο Φιλάρετος; Ποιους ευχαρίστησε ο Επιφάνιος; Είναι γνωστό ποιους ευχαρίστησε. Το είπαν δημόσια, δηλαδή πώς δημιουργήθηκε αυτή η Εκκλησία. Και βγαίνουμε και λέμε τέτοια πράγματα; Αυτό σας το ξαναλέω είναι βλασφημία και πρέπει να τελειώσει για να εξαλειφθεί και το κακό. Και κάποια στιγμή ο Θεός θα το τελειώσει αυτό. Δε γίνεται. Δε μπορούμε να ανεχτούμε αχειροτόνητους ανθρώπους πρώτη φορά στην Εκκλησία. Μα τόσο απροκάλυπτη βλασφημία; Με ποια κριτήρια το κάναμε αυτό; Με πολιτικά; Με τι; Με το πιστόλι στον κρόταφο; Κοιτάξτε, εμείς, και εμείς προσωπικά νομίζω και οι χριστιανοί, για ό,τι ζούμε πεθαίνουμε κιόλας. Για ό,τι αγαπάμε πεθαίνουμε κιόλας. Αλλιώς είμαστε φτωχοί και να πάμε να πεθάνουμε πριν την ώρα μας. Αυτό.

Ερ.: Πάτερ, κάποιοι λένε ότι όλο αυτό δε θα σταματήσει εδώ. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι η έναρξη του πολέμου, του συγκεκριμένου, σηματοδοτεί την αρχή των γεγονότων;

Ερ.: Ποια είναι αυτά τα γεγονότα, πάτερ;

Ωραία. Αυτό είναι το ερώτημα. Καταρχάς το ερώτημα, νομίζω και να το ήξερε κανείς δε θα έπρεπε να το απαντήσει. Εγώ δεν το ξέρω. Δεν την ξέρω την απάντηση. Αυτό όμως που μπορώ να πω είναι το εξής: ποια ακριβώς είναι τα γεγονότα για τα οποία μιλάς; Τι είναι γεγονός; Η λέξη ‘γεγονότα’ έχει πάρει μια κάπως μυθική σημασία. Όλοι περιμένουν κάποια γεγονότα, μιλάμε γι’ αυτά. Και μάλιστα η αποκαραδοκία των γεγονότων είναι ένα προβληματικό, για μένα, γεγονός πνευματικά. Έτσι το βλέπω εγώ, επιτρέψτε μου. Δηλαδή, ακριβώς, ποια είναι τα γεγονότα; Κάθε μέρα ζούμε γεγονότα. Πότε σταματήσαμε να έχουμε γεγονότα στη ζωή. Και ποιος μας είπε ότι περιμένουμε κάποιο […] προσμένοντας πάλι κάποιο γεγονός; Πάλι θα προσμένουμε ένα γεγονός το οποίο έρχεται; Η αποκαραδοκία του κακού μπορεί να είναι το ίδιο το κακό. Καταλάβατε; Δηλαδή εμείς δεν περιμένουμε ένα κακό. Δεν είναι ορθόδοξη στάση αυτή. Τι άλλο να περιμένουμε; Εμείς κανονικά περιμένουμε το θάνατό μας καθημερινά. Και τη ζωή όμως. Την αναζητούμε τη ζωή. Την αγαπάμε τη ζωή όχι με την έννοια των κοσμικών ανθρώπων. Αγαπάμε τη ζωή την ίδια. Αυτό που συνιστά τη ζωή. Τι συνιστά τη ζωή; το πώς μπορούμε να ξεπεράσουμε τον εαυτό μας και να δείξουμε αγάπη στο συνάνθρωπο.

Εγώ θα έλεγα να μην περιμένουμε κανένα γεγονός. Εγώ θα έλεγα καλύτερα να περιμένουμε πότε ο Κύριος θα ρίξει ένα βλέμμα ή μάλλον πότε θα είμαστε σε θέση να δούμε το σπλαχνικό Του βλέμμα στο πρόσωπό μας. Και στον κόσμο. Αυτή είναι η ματιά μας στην Ιστορία. Το να βλέπουμε την αμαρτωλή Ιστορία του κόσμου δε συνιστά και κανένα επίτευγμα. Εμείς είμαστε ερασταί του Ακτίστου Φωτός που δε βλέπουμε. Καταλάβατε; Το ψάχνουμε, το αγαπάμε. Αγαπάμε τι; Τη Χάρη του Θεού. Είμαστε τέτοιοι αναζητητές. Τι να περιμένουμε; Να περιμένουμε εμείς τώρα τις καταστροφές; Αυτό είναι μια μερικότητα. Το μερικό πάντοτε μπορεί να πάρει χαρακτήρα απολύτου στη ζωή μας και αυτό πάντοτε είναι πρόβλημα πνευματικά. Ωραία, θα γίνει πόλεμος. Να γίνει. Ας γίνει ότι να’ ναι. Αυτό είναι το θέμα; Το πώς θα σταθούμε εμείς, είναι το ζήτημα, στα πράγματα.

Κοιτάξτε, δεν υπάρχει γεγονός, δεν υπάρχει κατάσταση στην οποία δε μπορεί ο άνθρωπος να ζήσει σύμφωνα με το θέλημα του Θεού. Η μεγάλη πρόκληση στα γεγονότα, σε όλα τα γεγονότα, είναι εμείς να ζήσουμε σύμφωνα με το θέλημα του Θεού. Και μπορεί να γίνει αυτό. Καταλάβατε; Πάντα μπορεί να γίνει. Και μέσα σε μια καταστροφή και μέσα σε ένα πόλεμο. Όλοι δοκιμαστήκαμε και δοκιμαζόμαστε. Με τους κορωνοϊούς και με όλα αυτά. Ποια είναι η στάση μας, πώς είδαμε τα πράγματα. Δεν είναι γεγονότα αυτά; Όταν μπορεί να τα βάλεις με τον αδελφό σου, τη μάνα σου, με τον πατέρα σου για το εμβόλιο, τον κορωνοϊό, δεν είναι γεγονότα αυτά; Τι είναι τα γεγονότα; Δε ζούμε γεγονότα, δε ζούμε ένα κραχ; Δε ζούμε μια δικτατορία; Τόσα πράγματα δε ζούμε; Και πόσα ματαιώθηκαν που δεν τα ξέρουμε, μέσα από τις προσευχές των αγίων. Μέσα σ’ αυτά ζούμε.

Η δική μας, λοιπόν η πρόκληση δεν είναι να ζήσουμε μέσα από προσμονές γεγονότων. Είναι να είμαστε άξιοι να ζήσουμε όλα τα γεγονότα. Αυτό νομίζω. Γεγονότα ζούμε κάθε μέρα. Το πιο μεγάλο είναι η Θεία Λειτουργία. Μπορούμε να ζήσουμε μέσα στη Θεία Λειτουργία; Τη ζούμε; Καταλάβατε; Να ζήσουμε τη δοκιμασία; να τη ζήσουμε. Μπορούμε; Να τη ζήσουμε ωραία. Πώς να παραμείνεις ευγενής μέσα σε μια δοκιμασία. Με την έννοια που τη λέει ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, μιας και είμαστε στη Σαρακοστή. Η άνωθεν ευγένεια που λέει. Είναι χαρακτηριστικό του κατ’ εικόνα αυτό. Μπορείς να παραμείνεις τέτοιος όταν σε κυνηγάει το ένστικτο της αυτοσυντήρησης; Παραδείγματος χάριν. Υπήρξαν άνθρωποι που κράτησαν την ευγένειά τους μέσα στο κτίριο των συνδικάτων στην Ουκρανία, που κάηκε. Εκεί που καιγόντουσαν όλοι και προσπαθούσαν να γλιτώσουν. Κι όμως κράτησαν μια αξιοπρέπεια. Ωραία είναι αυτά.

Ερ.: Ποια είναι η άνωθεν ευγένεια που είπατε πριν και πώς εμείς τη βρίσκουμε; Πώς γινόμαστε εμείς ευγενείς, με αυτόν τον τρόπο, όταν μας συμβαίνουν όλα αυτά τα γεγονότα και στην προσωπική μας ζωή και όταν επηρεαζόμαστε σε ένα παγκόσμιο επίπεδο, όπως συμβαίνει αυτή τη στιγμή με αυτόν τον πόλεμο.

Νομίζω την άνωθεν ευγένεια μπορείς να τη δεις ακόμα και στις φωτογραφίες των Αγίων. Πώς είναι μορφωμένη πάνω στα πρόσωπά τους. Δες ας πούμε τους τελευταίους Αγίους της Εκκλησίας. Δες τον Άγιο Παΐσιο, τον Άγιο Πορφύριο, το Άγιο Ιάκωβο. Δες τον Άγιο Εφραίμ τον Κατουνακιώτη. Δες τους όλους, δηλαδή, πώς αυτό είναι ζωγραφισμένο πάνω τους. Αυτή η ίδια, η ευγένεια η άνωθεν ποια είναι. Είναι η απάθεια. Ότι ό,τι και να κάνουν, και χαστούκι να σου δώσουν δε στο δίνουν με πάθος. Καταλάβατε; Αυτή είναι η άνωθεν ευγένεια. Είναι η απάθεια και είναι η αγαθότητα, η αγαθότροπη προσωπικότητά τους. Αυτή είναι η άνωθεν ευγένεια. Όταν γίνουμε αγαθότροποι, όταν ζήσουμε ανάλογα με αυτά τα νοερά σκιρτήματα που απευθύνονται σε εμάς και γίνουμε δεκτικοί αυτών των σκιρτημάτων και εγκατασταθούν και μέσα μας τότε θα γίνουμε κι εμείς τέτοιοι ευγενείς.

Νομίζω όμως, σε πιο πρακτικό επίπεδο θα πρέπει να έχουμε ορίσει κάποια πράγματα. Πρώτον, για να έχουμε μια βάση, δεν πρέπει ένας άνθρωπος να αποδέχεται μέσα του τη βλασφημία, την αίρεση, το κακό όπου κι αν βρίσκεται. Να μην αποδέχεται η ψυχή του το κακό. Με ένα τρόπο σωστό, όπως η ρωμαίικη παράδοση ορίζει. Να μην κάμπτεται στο κακό, να μην ακυρώνεται ως ύπαρξη στο κακό. Ξέρετε; γιατί έχουν πιάσει όλοι τις προφητείες; Καμιά φορά βλέπω και ενώ κάποιοι άνθρωποι προφητεύουν και λένε ‘τότε, πριν το Πάσχα, μετά το Πάσχα, μέχρι της Παναγίας θα γίνει αυτό’ και παρόλα αυτά, ενώ όλα αυτά καταρρίπτονται υπάρχουν άνθρωποι που διαρκώς προσμένουν να ακούσουν κάτι. Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι οι προφητείες ταιριάζουν με την ακηδία στην οποία βρισκόμαστε. Καταλάβατε; Επειδή είμαστε σε μια γενικευμένη ακηδία, επειδή δε ζούμε πνευματικά μας ταιριάζουν οι προφητείες. Και δε λέω για τις αληθινές. Υπάρχουν και αληθινές. Κι αυτές Χάρη θέλουν για να τις καταλάβεις. Αλλά, η προφητεία, ο λόγος της είναι να σε διεγείρει πνευματικά. Αν ζούμε σε μια γενικευμένη κατάσταση ακηδίας και θλίψεως και ακύρωσης της προσωπικότητά μας, η προφητεία για μας είναι κάτι το κακό.

Νομίζω λοιπόν για την άνωθεν ευγένεια χρειάζεται ακριβώς αυτό. Δηλαδή να καταλάβουμε ότι πρέπει να πάρουμε μέρος στην Ιστορία. Και πώς παίρνουμε μέρος εμείς; Εντάσσουμε τα πράγματα στη λειτουργική μας ζωή, στο λειτουργικό μας χρόνο. Στο γίγνεσθαι του Τριωδίου ας πούμε. Τους πόνους μας, τις χαρές μας, τις προσδοκίες μας όλα αυτά όταν μπουν μέσα, πώς να σας πω, φλέγονται. Και τι; Παραμένει αυτό που πρέπει να παραμείνει ακέραιο μετά. Παίρνουν όλα το μέτρο τους μέσα στη λειτουργική ζωή. Δε μπορεί αλλιώς να σωθεί ο κόσμος. Μέσω της άνωθεν ευγένειας θα σωθούμε κι εμείς και οι λαοί και οι Ρώσοι και οι Ουκρανοί και οι Έλληνες και οι Κύπριοι – έχουν κι αυτοί τα δικά τους προβλήματα εκεί. Έτσι θα σωθούμε. Άνευ μετανοίας δε σώζεται κανείς. Άνευ Θείας Λειτουργίας, άνευ αγαθότητος, άνευ εξομολογήσεως. Αυτή είναι η πνευματική θεωρία της Εκκλησίας. Και μόνο έτσι μπορούμε να ζήσουμε κι εμείς και έτσι θα ζήσουμε και έτσι έζησαν και αυτοί που θαυμάζουμε. Πώς έζησε ο Μακρυγιάννης, πώς ο Άγιος Κοσμάς; Πώς έζησε ο Άγιος Αθανάσιος ο Πάριος, ο διδάσκαλος του Γένους; Πώς ζήσαν αυτοί; Με όλες τις θύελλες δίπλα τους έζησαν. Είχαν όμως αυτά που λέγαμε και είχαν και την άνωθεν ευγένεια στο ποσοστό που την είχε ο καθένας.


https://www.youtube.com/watch?v=ZwCv210VU1Q Ἀρωγή Ι.Α.

Θερμές ευχαριστίες στην αδελφή ΠΟΛΥΜΝΙΑ που απομαγνητοφώνησε το βίντεο.

Πηγή-Αντιγραφή από  ΤΑΣ ΘΥΡΑΣ

Χειμαρρώδης ο Οικουμενισμός στο Τορόντο.

Χειμαρρώδης ο Οικουμενισμός στο Τορόντο.

Απάντηση στα λεγόμενα του Αρχιεπισκόπου Καναδά την ημέρα της Ορθοδοξίας

ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΑΔΕΛΦΟΤΗΣ ΜΕΓΑΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ
ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ


14 Μαρτίου 2022

Διανύσαμε την Α´ Κυριακή των Νηστειών γιορτάζοντας την Ορθοδοξία, την μεγάλη πανήγυρη της Εκκλησίας μας. Εορτάζει εκείνη που γέννησε όλους τους αγίους και μάρτυρας, η «μία, αγία, καθολική και αποστολική Εκκλησία». Πανηγυρίζει την ένδοξη νίκη της εναντίον της αιρέσεως.

Εκκλησία είναι ότι δίδαξε ο Χριστός, ότι κήρυξαν οι απόστολοι, ότι ερμήνευσαν οι πατέρες και διδάσκαλοι της οικουμένης, ότι ώρισαν οι Οικουμενικές Σύνοδοι, ότι ομολογεί η Ορθοδοξία μας. Και δεν έχουμε δικαίωμα να αλλάξουμε ούτε “ένα ιώτα” όπως μας δίδαξε ο ίδιος ο Χριστός μας στο κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο. Ο πατήρ Αλέξανδρος Σμέμαν γράφει στο ημερολόγιό του «Η Εκκλησία ιδρύθηκε σ´ αυτόν τον κόσμο για να τελεί την Ευχαριστία, να σώζει τον άνθρωπο αποκαθιστώντας την Ευχαριστιακή του ύπαρξη. Η Ευχαριστία είναι αδύνατη δίχως την Εκκλησία, δίχως δηλαδή μια κοινότητα που να γνωρίζει τον μοναδικό χαρακτήρα και την κλήση της, το να είναι δηλαδή αγάπη, αλήθεια, πίστη και αποστολή.» Αλλά δυστυχώς για εμάς εδώ στον Καναδά, μας έχει αφαιρεθεί η αγἀπη, η πίστη και η αλήθεια από την αποστολή της.

Στις 13 Μαρτίου 2022, ο Αρχιεπίσκοπος της Ελληνικής Εκκλησίας του Καναδά, µε τα λεγόµενά του στον Ιερό Ναό της Παναγίας, στην εορτή της Κυριακής της Ορθοδοξίας, δυστυχώς δεν τίµησε καθόλου την µεγάλη αυτή ηµέρα! Μίλησε και καυχήθηκε για το κατόρθωμά του, γυμνή τη κεφαλή, να κάνει την εκκλησία “εστιατόριο με κατάλογο”, που ο κάθε “πελάτης” ατομικά να μπορεί να επιλέξει το άλφα ή το βήτα. Ή από αυτή την γραμμή για τα κουταλάκια, ή από την άλλη για την αγία Λαβίδα. Διαλέξτε δισκοπότηρο και πάρτε! Ουαί της βλασφημίας και Θεομπαιξίας!!

Συνέχισε λέγοντας ότι τη δεκαετία το ´60 παρατήρησε έναν «πιστό» χριστιανό(;) ο οποίος ήταν πρόεδρος σε έναν ναό στο Μοντρεάλ όπου εκεί ήταν τότε Ιερέας, ότι ναι μεν ερχόταν στην εκκλησία τακτικά, αλλά ποτέ δεν κοινωνούσε. Τον ρώτησε λοιπόν γιατί δεν κοινωνεί, και αυτός του είπε ότι σιχαίνεται(!) να μεταλάβει γιατί χρησιμοποιείται η αγία Λαβίδα και την βάζουν όλοι στο στόμα τους!!

Και αντί να τον νουθετήσει, οικοδομήσει, και να τον δυναμώσει στην πίστη του, σκέφτηκε ότι ο καλύτερος τρόπος θα ήταν να αλλάξει τον τρόπο μετάδοσης της Θείας Ευχαριστίας!! Ενημέρωσε δε τους παρευρεθέντες, ότι έστειλε γράμμα στον Πατριάρχη, πριν από τον κοροναϊό, ζητώντας του να αλλάξει τον τρόπο μετάδοσης της Θείας Κοινωνίας, προσφέροντας ως παράδειγμα, αυτό της εποχής του ´60!!. Δηλαδή αντί χρυσάφι καθαρό, μας έδωσε την σκουριά της αιρέσεως.

Ο Αρχιεπίσκοπος επίσης ανέφερε ότι ο λόγος που έκανε την πράξη να διατάξει κουταλάκια και χαρτοπετσέτες για την μετάδοση της Θείας Κοινωνίας ήταν ότι είχε διαταγή από την Κυβέρνηση. Αλλά δεν μας είπε, γιατί όλες οι άλλες Ορθόδοξες Εκκλησίες (Ρώσων, Σέρβων, Αντιοχιανών, Βουλγάρων, Ρουμάνων, κτλ.) στην ίδια επαρχία και περιφέρεια δεν έκαναν αυτή την καινοτομία; Γιατί δεν εφάρμοσαν τις ίδιες αλλαγές; Ακόμα περιμένουμε απάντηση. Η πραγματική απάντηση είναι ότι η Καναδική Κυβέρνηση ποτέ δεν υποχρέωσε αυτό που εδώ και δύο χρόνια τώρα χρησιµοποιεί ο Αρχιεπίσκοπος ως δικαιολογία, επιµένοντας και διδάσκοντας την πλάνη. Όντως ο αυτοκράτορας είναι γυµνός!

Ο Ησαΐας μας λέει, πάψτε πια να προσφέρετε ανώφελες θυσίες, μ´ αηδιάζει το θυμίαμα. Νουμηνίες και Σάββατα, προσκλήσεις σε εορταστικές συνάξεις, ασέβειες μαζί με πανηγυρικές λατρείες δεν μπορώ να τ´ ανεχθώ. Απεχθάνομαι τις νουμηνίες σας και τις γιορτές σας! Για μένα είναι φορτίο, μου είναι βαρετό να τις ανέχομαι. Όταν υψώνετε τα χέρια σας, κλείνω τα μάτια μου να μη σας βλέπω. Κι όταν απανωτές λέτε τις προσευχές σας, εγώ δεν τις ακούω γιατί τα χέρια σας είναι στο αίμα βουτηγμένα. Λουστείτε κι εξαγνιστείτε, να μη βλέπουν τα μάτια μου τις πονηρές σας πράξεις, πάψτε να κάνετε το κακό. (Ησ.1,13-17) Με την πίστη ο Μωυσής, όταν πιά μεγάλωσε, αρνήθηκε να ονομάζεται γιός της κόρης του Φαραώ. Προτίμησε να υποφέρει μαζί με τον λαό του Θεού, παρά να απολαμβάνει την πρόσκαιρη αμαρτωλή ζωή.

Ποιός δεν έχει διαβάσει λίγο πολύ βίους Αγίων και δεν έχει ακούσει τα συναξάριά τους; Και με τι θαυμασμό υποκλινόμαστε σ´ όλη αυτή την πίστη, σ´ όλο αυτό το δόσιμο ψυχής και σώματος, σ´ όλο αυτό το μαρτυρολόγιο που σε καθηλώνει και σε κάνει να αναρωτιέσαι πόσο πολύ αυτοί οι άνθρωποι αγάπησαν τον Χριστό μας. Πού είναι αυτός ο άνθρωπος, ένας άγιος, ένας υποψήφιος μάρτυρας και ομολογητής, πρόθυμος να συλληφθεί, να δικαστεί, να χάσει την περιουσία του, να ριχτή στις φυλακές, να κακοποιηθεί, να εξοριστεί, να βασανιστεί, να τον ρίξουν στα θηρία και να υποστεί όλο το μαρτύριο, χωρίς να βλέπει καμία εξωτερική επέμβαση του Θεού προς κατάπαυσιν του βασανισμού του; Αυτός ο χριστιανός πίστευε ακράδαντα στον Θεό, έβλεπε καθαρά με τα μάτια της πίστεώς του <τον Αόρατον> έβλεπε τα αθέατα βραβεία που έχει ετοιμάσει ο Θεός γι´ αυτούς που τον αγαπούν. (Αυγ. Καντ) Αλλά αυτό προϋποθέτει γενναιότητα και ανδρεία ψυχής μαζί με την ταπείνωση της χάρης του Θεού και ορθή εκκλησιαστική ζωή.

Ο καλός αυλικός (λαϊκός ή κληρικός) είναι ένα αξιοπερίεργο πλάσμα. Παλαιότερα μπορεί να κινδύνευε να εκλείψει μα τώρα είναι σε αφθονία. Σαν τον λαγοκέφαλο, το δηλητηριώδες ψάρι που «εισέβαλε» απ’ την Ερυθρά θάλασσα στη Μεσόγειο, με θανατηφόρα νευροτοξίνη που σκοτώνει. Δεν τρώγεται με τίποτα. Έτσι και ο καλός αυλικός, που υποτάσσεται σε κάθε παράγγελμα του αφεντικούΔεν το γνωρίζει (το αφεντικό). Φτάνει που ξέρει τις ορντινάντσες του αφεντικού. Αυτές είναι γι’ αυτόν οι κύριοί του, που θα πουν ένα καλό λόγο γι’ αυτόν, που θα του πετάξουν ένα ξεροκόμματο ελευθερίας, ισχύος, αναγνώρισης ή συντήρησης των μέχρι τώρα δικαίως ή αδίκως αποκτηθέντων, έστω και μιας μικρής απώλειας αυτών σε σχέση με την πλειοψηφία. Κόλακας και υποτελής από κάθε άποψη. Δύσκολα ταξινομείται ως είδος. (Α. Δασκαλάκης)

Εάν είναι κληρικός και δη επίσκοπος, ανταλλάσσει τον Θεό, το Ευαγγέλιο, την Αγία Παράδοση της Εκκλησίας, με εξουσία, με οφίκια, με αναστολή εφοριακών ελέγχων, με προβολή, με αργύρια προδοσίας. Φιλάει χέρια καρδιναλίων, του πάπα, ευλογεί μασόνους, βγάζει εγκόλπια να μην προσβάλλει απίστους, λοιδορεί την Πατερική παράδοση, καταδιώκει ομολογητές κληρικούς και λαϊκούς. Θεωρεί τους Ιερούς Ναούς τσιφλίκι του, αμπαρώνει τις εισόδους, απαγορεύει τα Ιερά Μυστήρια, την προσκύνηση εικόνων, και προωθεί το κάλυμμα του προσώπου της κατ´ εικόνας ανθρώπου. Βαδίζει με βεβαιότητα στην απώλεια. Νομίζει πως έχτισε καριέρα, μέχρι κάποια στιγμή κάποιος αισθανθεί ότι δεν τον χρειάζεται πλέον. Κι ενώ οι δαίμονες περικυκλώνουν το κρεβάτι του, αυτός κοιμάται και ξυπνάει με την ψευδαίσθηση της επιτυχίας. Έως ότου το ρολόι της καρδιάς σταματήσει να του παρέχει επιπλέον λεπτά πλάνης, αμαρτίας, καταδίκης. Και έτσι φεύγει παραδομένος στο ανάθεμα.

Ο Άγιος Νήφων Κωνσταντιανής μας λέει, «ο κλήρος στα έσχατα χρόνια θα γίνει όργανο του Αντιχρίστου. Θα διδάσκει την τυφλή υπακοή ως αρετή ειρήνης και σωτηρίας. Μια υπακοή σατανική, που θα απαιτεί από τον πιστό άγνοια, περιφρόνηση της διδασκαλίας των Αγίων, αδιαφορία για την αλήθεια και επιφανειακή ευσέβεια» Χιλιάδες φορές στους αιώνες που πέρασαν, νόμιζαν οι άνθρωποι ότι το σκάφος της Ορθοδοξίας θα βουλιάξει. Μα ούτε βούλιαξε ούτε και θα βουλιάξει. Είναι τέτοιο το σκαρί και τέτοιος ο Τιμονιέρης που είναι αδύνατον να βουλιάξει. Ο Ιησούς, με λόγια αγάπης και πραότητος είπε «Ιούδα, φιλήματι τον Υιόν του ανθρώπου παραδιδώς;» (Λουκ. 22,48) Ιούδα, με το φιλί, που είναι δείγμα αγάπης, προδίδεις τον Δάσκαλό σου; Ναι, βιώνουμε την εποχή που μερικοί εκμεταλλεύονται το ράσο και νομίζουν ότι ο Θεός είναι στην γη. Ευτυχώς υπάρχει ακόμη καιρός για μετάνοια, και γι’ αυτό προσευχόμεθα να μας αξιώσει όλους στην συντριβή και στην επαναστροφή στον δρόμο του Κυρίου.

Ο Άγιος Ιάκωβος ο Αδελφόθεος προτρέπει τους πιστούς «δεῖξον μοι την πίστιν σου έκ τῶν ἔργων σου.» (Ιακ.2,18) Οι λόγοι σας και οι πράξεις σας είναι για το θεαθήναι, με επιτυχία κλείνουν τα μάτια του ακατήχητου λαού. Ξεχνούν βέβαια πως δεν μπορούν να κοροϊδεύουν τον Ένα Δίκαιο Κριτή! Εμείς δεν καυχιόμαστε ότι είμαστε καλοί και κρατάμε την αλήθεια. Η Αλήθεια είναι στα λόγια του Κυρίου μας, των Αποστόλων, των Αγίων και στις Συνοδικές αποφάσεις. Αμαρτωλοί και ελεεινοί είμαστε, αλλά αγωνιζόμαστε για να κινητοποιηθούμε στήν έμπρακτη βίωση της πίστεως μας. Τελικά, το να είναι κανείς ορθόδοξος δεν φαίνεται να είναι και πολύ εύκολο, γιατί το μέτρο της πίστεως αυτής μας το δίνουν, όχι οι άνθρωποι του κόσμου τούτου, αλλά οι άγιοί μας.


ST. ATHANASIUS ORTHODOX CHRISTIAN MISSION ARCHBISHOP SOTIRIOS – A TORRENT OF BLASPHEMY AND LACK OF FAITH
A response to his blasphemous speech during the Sunday of Orthodoxy

We just celebrated the First Sunday of Lent celebrating Orthodoxy, the great festival of our Church. It celebrates the one who gave birth to all the saints and martyrs, the «one, holy, catholic and apostolic Church«. It celebrates its glorious victory against the heresy of iconoclasm.

The Church is founded on what Christ taught, what the Apostles preached, what the Fathers and Teachers of the oikoumeni interpreted, what the Ecumenical Councils ordained, what our Orthodoxy confesses. And we do not have the right to change even «one iota» as our Christ Himself taught us in the Gospel of Matthew. Father Alexander Smeman writes in his diary «The Church was founded in this world to celebrate the Eucharist, to save man by restoring his Eucharistic existence. Eucharist is impossible without the Church, that is, without a community that knows its unique character and calling, that is, to be love, truth, faith and mission”. But unfortunately for us here in Canada, the love, faith and truth have been taken away from its mission.

On March 13, 2022, the Archbishop of the Greek Orthodox Church of Canada, during his speech at the end of the Liturgy at the Annunciation of the Theotokos Cathedral, on the feast of Sunday of Orthodoxy, frustratingly did not honour this great day at all! He spoke and boasted about his distorted achievement, bare-headed, to treating the church like a «restaurant with a menu«, so that each «customer» can individually line-up in two different rows and choose between a) multiple spoons, or b) from one common spoon for everyone, the holy Lavida. Choose a chalice of your choice, and get it! Oh what grave sacrilege and blasphemy!

He went on to say that in the 1960s he noticed a «faithful» Christian (?) who was the president of a church in Montreal where he was a priest at the time, stating that this man was a regular church goer, but yet never seen him communing. So he asked him why he did not commune, and the man responded that he was disgusted(!) because of the common spoon(!) which everyone’s saliva comes into contact with!! And instead of instructing him, building him, and strengthening him in his faith, he felt that the best possible remedy would be to change the way of offering the Eucharist!! He informed those attending the Church of the Annunciation of the Theotokos that he sent a letter to the Patriarch, before the coronavirus, asking him to change the way of distributing Holy Communion, making reference to the example from the 60s! In other words, instead of pure gold, the Archbishop gave us the rust of heresy.

The Archbishop also stated that the reason he ordered teaspoons and napkins be used for the distribution of Holy Communion was that he had an order from the Government. But he did not tell us why all the other Orthodox Churches (Russians, Serbs, Antiochians, Bulgarians, Romanians, etc.) in the same province and region did not adopt the same innovations. Why didn’t they implement the same changes? We are still waiting for an answer. The real answer is that the Canadian government had never requested what the Archbishop has been using as an excuse for two years now, reinforcing untruths and teaching the error. Indeed the emperor is naked without excuses!

Isaiah tells us, stop offering useless sacrifices, I am disgusted with incense. Celebrations of the New Moon and Sabbaths, invitations to celebratory gatherings, disrespect along with solemn worship I cannot tolerate. I despise your celebrations and your holidays! For me it is a burden, I am bored having to tolerate them. When you raise your hands, I close my eyes not to see you. And when you say your prayers aloud, I do not hear them because your hands are dipped in blood. Bathe and purify yourselves, lest my eyes see your wicked deeds, cease to do evil.(Isaiah 1: 13-17) By faith Moses, when he grew up, refused to be called the son of Pharaoh’s daughter. He preferred to suffer with the people of God, rather than enjoy the temporary sinful life.

Who has not more or less read the lives of Saints and heard their synaxaria? And with what admiration we bow down to such impeccable faith, to such sacrificial offering of soul and body, to such strong witness that inspires and makes one wonder how much these people loved our Christ. Where is this man today?, A saint, a living sacrifice, a confessor, willing to be arrested, to be judged, to lose his property, to be thrown in prison, to be abused, to be exiled, to be tortured, to be thrown to the beasts and to suffer all the torment, without seeing any external intervention of God to stop his torment? This Christian firmly believed in God, he saw clearly with the eyes of his faith he saw the invisible rewards that God has prepared for those who love him. (A. Kantiotis) But this presupposes courage and bravery of soul along with humility of God’s grace and righteous ecclesiastical life.

The good courtier (layman or clergyman) is a curious creature. It used to be in danger of extinction but now it is in abundance. Like the harehead, the poisonous fish that «invaded» from the Red Sea to the Mediterranean, with a deadly neurotoxin that kills. It is not eaten with anything. So is the good courtier, who submits to every order of the boss. He does not know (the boss). It’s enough that he knows the boss’s ordinances. These are for him his masters, who will say a good word about him, who will throw him a shred of freedom, power, recognition or maintenance of what has been rightly or unjustly acquired so far, even a small loss in relation to the majority. Collaborative and submissive in every way. It is difficult to classify as a species. (A. Daskalakis)

If he is a clergyman and especially a bishop, he exchanges God, the Gospel, the Holy Tradition of the Church, with power, with officialdom, with the suspension of tax audits, with publicity, with silver pieces gained from betrayal. He kisses the hands of cardinals, of the pope, he blesses masons, he casts his oath not to offend infidels, he insults the Patriarchal tradition, he persecutes confessing clergy and laity. He considers the Holy Temples his own sanctuary, blocks the entrances, forbids the Holy Mysteries, the worship of icons, and promotes the covering of the face of the image of man. He walks with certainty in the loss. He thinks he has built a career, until at some point someone feels that he is no longer needed. And while the demons surround his bed, he falls asleep and wakes up with the illusion of success. Until the clock of the heart stops providing him with extra minutes of error, sin, condemnation. And so he leaves having surrendered to the curse.

Saint Niphon of Constantia (Cyprus) tells us, «the clergy in the last years will become an instrument of the Antichrist. He will teach blind obedience as a virtue of peace and salvation. A satanic obedience, which will require from the faithful ignorance, contempt for the teaching of the Saints, indifference truth and superficial piety.» Thousands of times in the past centuries, people thought that the boat of Orthodoxy would sink. But it neither sank nor will sink. Such is the hull and such is the Helmsman that it is impossible to sink. Jesus, in words of love and meekness, said, Judas, with the kiss, which is a sign of love, do you betray your Master? (Luke 22:48) Yes, we are living in a time when some people are taking advantage of and flashing their vestments, thinking that God is on earth. Fortunately, there is still time for repentance, and that is why we pray that He will humble us all in repentance and help us return to the way of the Lord.

St James, called the “Brother of the Lord” urges the faithful to «show me your faith from your works.»(James 2:18) Your words and your deeds Archbishop are for the actors, they successfully close the eyes of the unsuspecting people. Of course you forget that one cannot make fun of the Fair Judge! We do not boast that we are good and we hold the truth. The Truth is in the words of our Lord, the Apostles, the Saints and the Synodal decisions. We are sinners and miserable, but we strive to mobilize in the practical experience of our faith. After all, being orthodox does not seem to be very easy, because the measure of this faith is given to us, not by the people of this world, but by our Saints.

Κυριακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας χωρὶς τὸ Συνοδικόν της. Ἐκκλησία χωρίς Χριστό. (Γεώργιος Τζανάκης)

2

Κυριακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας χωρὶς τὸ Συνοδικόν της. Ἐκκλησία χωρίς Χριστό.

Γεώργιος Κ. Τζανάκης Ἀκρωτήρι Χανίων. Σάββατο 12 Μαρτίου 2022.






Γιατὶ οἱ ἅγιοι Πατέρες ἐθέσπισαν τὸν ἐορτασμὸ τῆς Κυριακῆς τῆς Ὀρθοδοξίας τὴν πρώτη Κυριακὴ τῶν νηστειῶν;

Γιατὶ ἡ σημερινὴ ἐκκλησιαστικὴ ἡγεσία ἀπεχθάνεται, περιφρονεῖ καὶ κυρίως διαστρέφει καὶ ἀναποδογυρίζει ἐντελῶς τὴν σημασία αὐτῆς τῆς ἑορτῆς;

Γιατὶ πέταξαν ἔξω τὸ Συνοδικὸν τῆς Ὀρθοδοξίας; Ἡ ἑορτὴ θεσπίστηκε καὶ ἔλαβε τὴν συγκεκριμένη μορφὴ ἀκριβῶς γιὰ νὰ ἀκούῃ ὁ λαὸς ὅσα ὑπάρχουν στὸ Συνοδικὸ τῆς Ὀρθοδοξίας. Ἐκεὶ θὰ ἀκούσουμε καὶ γιὰ τὴν εἰκονομαχικὴ αἵρεσι, ἀλλὰ καὶ γιὰ ὅλες τὶς ἄλλες αἱρέσεις καὶ τοὺς ἀντορθοδόξους τρόπους σκέψεως καὶ ζωῆς.

Οἱ Πατέρες ἐθέσπισαν αὐτὴ τὴν ἑορτὴ γιὰ νὰ μᾶς δείξουν πῶς πρέπει νὰ σκεφτόμαστε, νὰ φρονοῦμε, πῶς πρέπει νὰ μιλοῦμε καὶ πῶς νὰ κηρύττουμε. Πώς; Ὅπως εἶπαν οἱ Προφῆτες ποὺ εἶδαν, ὅπως διδάξανε οἱ ἀπόστολοι, ὅπως παρέλαβε ἀπὸ αὐτοὺς ἡ ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, ὅπως ἐδογμάτισαν οἱ διδάσκαλοι τῆς πίστεως, ὅπως συμφώνησε ὅλη ἡ οἰκουμένη. Ἔτσι πρέπει. Γιατί; Διότι αὐτὸ τὸ ἔδειξε ἡ Χάρις ποὺ ἔλαμψε διὰ τῶν ἁγίων καὶ ἀπεδείχθη ἡ ἀλήθεια ἐνῷ ἀπομακρύνθηκε τὸ ψεῦδος. Καὶ ὁ ἀγώνας τῶν Πατέρων βραβεύθηκε ἀπὸ τὸν Χριστὸ καὶ ἡ κατά Θεὸν σοφία κυριάρχησε.

«Οἱ προφῆται ὡς εἶδον, οἱ ἀπόστολοι ὡς ἐδίδαξαν, ἡ ἐκκλησία ὡς παρέλαβεν, οἱ διδάσκαλοι ὡς ἐδογμάτισαν, ἡ οἰκουμένη ὡς συμπεφρόνηκεν, ἡ χάρις ὡς ἔλαμψεν, ἡ ἀλήθεια ὡς ἀποδέδεικται, τὸ ψεῦδος ὡς ἀπελήλαται, ἡ σοφία ὡς ἐπαρρησιάσατο, ὁ Χριστὸς ὡς ἐβράβευσεν· οὕτῳ φρονοῦμεν, οὕτῳ λαλοῦμεν, οὕτῳ κηρύσσομεν». Συνοδικὸν τῆς Ὀρθοδοξίας.

Γι᾿ αὐτὸν τὸν λόγο οἱ ἅγιοι Πατέρες ἐθέσπισαν αὐτὴν τὴν ἑορτή. Ὅσους ἀκολουθοῦν αὐτὸν τὸν δρόμο ἡ ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ τιμᾷ τὴν μνήμη τους καὶ τοὺς μακαρίζει, ὅσους τὸν ἀφήνουν καὶ τὸν διαστρέφουν, ἀκολουθῶντας τὶς δικὲς τους αὐθαίρετες τροχιὲς, τοὺς ἀναθεματίζει.

Ἄ!!! Φοβερὸ!!! Πού ζοῦμε; Σὲ ποιόν σκοτεινὸ μεσαίωνα; Νὰ ἀκούγονται ἀναθέματα μέσα στὶς ἐκκλησίες; Ἐκεὶ ὅπου διδάσκεται ἡ ἀγάπη καὶ ἡ καταλλαγἠ καὶ ἡ ἀνοχή, ἀνεξαρτήτως «γλώσσας, φυλῆς, πίστεως καὶ πάσης ἄλλης ἰδιαιτερότητος καὶ μαλακίας;» Βαβαί!!!, παπαί !!!. Στὸν 21ο αἰῶνα; Στὴν Εὑρώπη τῶν δικαιωμάτων νὰ συμβαίνουν τέτοια πράγματα; Γίνεται;

Ὅπως βλέπετε δὲν γίνεται. Τώρα καὶ μιὰ εἰκοσαετία σχεδὸν τίποτα δὲν ἀκούγεται ἀπὸ τὸ Συνοδικὸν τῆς Ὀρθοδοξίας στὶς ἐκκλησίες.
Γιατί νὰ μακαρίζουμε ἀνθρώπους ποὺ πολέμησαν τὶς ἀπόψεις τῶν συνανθρώπων τους; Αὑτὸ δὲν ἔκαναν οἱ ἅγιοι ποὺ ἀντιτάχθηκαν στὶς αἱρέσεις; Πολεμική δὲν ἔκαναν; Καὶ καλά, αὐτὰ ἔγιναν κάποτε, πρὶν ἀπὸ πολλὰ χρόνια. Σήμερα τί νόημα ἔχουν; Στὴν ἐποχὴ τῆς ἀνεκτικότητος καὶ τῆς ἐλευθέρας ἐπιλογῆς ἀκόμη καὶ … φύλλου; Στὴν ἐποχὴ τῆς πανθρησκείας καὶ τῆς μεγάλης ἐπανεκίνησης;

Διότι, λένε οἱ ἅγιοι στὸ Συνοδικό, οἱ φωνὲς αὐτὲς, -οἱ τῶν πιστῶν φωνὲς «Αἰωνία ἡ μνήμη» γιὰ τοὺς Πατέρες καὶ τοὺς πιστούς, ποὺ ἀγωνίστηκαν καὶ βασανίστηκαν καὶ θυσιαστηκαν γιὰ νὰ κρατηθῇ ἡ πίστις- μεταβαίνουν ἀπὸ τοὺς Πατέρες σὲ μᾶς τοὺς υἱούς τους, ποὺ ζηλοῦμε τὴν εὐσέβειά τους.

«Αὗται ὡς εὐλογίαι πατέρων ἀπ᾿ αὐτῶν εἰς ἡμᾶς τοὺς υἱοὺς ζηλοῦντας αὐτῶν τὴν εὐσέβειαν διαβαίνουσιν·» Συνοδικὸν τῆς Ὀρθοδοξίας.

Ἄντε, καὶ καλὰ οἱ μακαρισμοὶ τῶν πατέρων. Οἱ ἀφορισμοὶ καὶ οἱ κατάρες γιὰ τοὺς αἱρετικοὺς; Ταιριάζουν; Γιατί; Δὲν εἶναι μίσος, δὲν εἶναι ἐχθροπάθεια;

Ὄχι, λένε οἱ πατέρες στὸ Συνοδικὸ τῆς Ὀρθοδοξίας. Οἱ ἴδιοι, οἱ αἱρετικοὶ δηλαδὴ, ὑπέβαλαν τοὺς ἑαυτοὺς τους στὴν κατάρα, περιφρόνησαν τῆς ἐντολὲς τοῦ δεσπότου Χριστοῦ καὶ ἔγιναν πατροκτόνοι (πατραλοίαι). Γι᾿ αὐτὸ ὅλοι ἀπὸ κοινοῦ, ὅσοι ἀποτελοῦμε τὸ εὐσεβὲς πλήρωμα, ξαναλέμε σ᾿ αὐτοὺς τὴν κατάρα τὴν ὁποία οἱ ἴδιοι ντύθηκαν.

«Ὡσαύτως δὲ καὶ αἱ ἀραὶ τοὺς πατραλοίας καὶ τῶν δεσποτικῶν ἐντολῶν ὑπερόπτας καταλαμβάνουσι· διὸ κοινῇ πάντες, ὅσον εὐσεβείας πλήρωμα, οὕτως αὐτοῖς τὴν ἀρὰν ἥν αὐτοὶ ἑαυτοὺς ὑπεβάλοντο ἐπιφέρομεν». Συνοδικὸν τῆς Ὀρθοδοξίας.

Ἴσως καὶ μόνον ἀπὸ αὐτὰ ἀντιλαμβάνεται καὶ ὁ πλέον ἀνυποψίαστος, γιατί οἱ σημερινοὶ ἐπιβήτορες τῶν ἐπισκοπικῶν θρόνων δὲν θέλουν κἄν νὰ ἀκοῦνε γιὰ τέτοια πράγματα. Διότι καὶ οἱ ἴδιοι ὑπόκεινται στὰ ἀναθέματα. Ξακάθαρα ἀναφέρεται: Ὅλα ὅσα ἔχουν καινοτομηθῇ πέρα ἀπὸ τὴν ἐκκλησιαστικὴ παράδοσι καὶ τὴν διδασκαλία τῶν ἁγίων πατέρων καὶ ὅσα στὸ μέλλον θὰ καινοτομηθοῦν, ἀνάθεμα.

«Ἅπαντα τὰ παρὰ τὴν ἐκκλησιαστικὴν παράδοσιν καὶ τὴν διδασκαλίαν καὶ ὑποτύπωσιν τῶν ἁγίων καὶ ἀοιδίμων πατέρων καινοτομηθέντα ἢ μετὰ τοῦτο πραχθησόμενα, ἀνάθεμα». Συνοδικὸν τῆς Ὀρθοδοξίας.

Τί ἔχουν ἀφήσει ἀνέγγιχτο ἀπὸ τὶς διδασκαλίες τῶν Πατέρων εἴτε διὰ τῶν λόγων τους, εἴτε διὰ τῶν πράξεών τους;
Καὶ πιὸ συγκεκριμένα: Ὅσοι δὲν ἀποδέχονται ὀρθῶς τὶς θεϊκὲς φωνὲς τῶν ἁγίων διδασκάλων τῆς τοῦ Θεοῦ ἐκκλησίας, καὶ ὅσα ἔχουν λεχθῇ μὲ τὴν χάρι τοῦ ἁγίου Πνεύματος ξεκάθαρα καὶ μὲ σαφήνεια προσπαθοῦν νὰ τὰ παρερμηνεύσουν καὶ νὰ τὰ διαστρέψουν, ἀνάθεμα.

«Τοῖς μὴ ὀρθῶς τὰς τῶν ἁγίων διδασκάλων τῆς τοῦ Θεοῦ ἐκκλησίας θείας φωνὰς ἐκλαμβανομένοις καὶ τὰ σαφῶς καὶ ἀριδήλως ἐν αὐταῖς δια τῆς τοῦ ἁγίου Πνεύματος χάριτος εἰρημένα παρερμηνεύειν τε καὶ περιστρέφειν πειρωμένοις, ἀνάθεμα». Συνοδικὸν τῆς Ὀρθοδοξίας.

Ὅταν ἀκοῦμε γιὰ μεταπατερικὲς θεολογίες, ὅτι οἱ πατέρες ἦταν «θύματα τοῦ ἀρχεκάκου» καὶ βλέπουμε τὰ ὅσα συμβαίνουν γύρω μας (μολυσμὸς ναῶν καὶ μυστηρίων, κουταλάκια, μουρόπανα, κολυμπάρια, πρωτεία, κεφαλές καὶ … ἄλλα μέλη τῆς ἐκκλησίας, δεκτικὴ οἰκουμενικότης καὶ ὅλη τὴν ὑπόλοιπη λεγεώνα τῶν καινοτομιῶν) πὼς οἱ αὐτουργοὶ αὐτῶν τῶν ὕβρεων θὰ ἀνεχτοῦν νὰ ἀκούγονται ἐντὸς τῶν ναῶν ἐνώπιόν τους οἱ φωνὲς τῶν Πατέρων καὶ τὰ ἀναθέματα, τὰ ὁποία ἀναθεματίζουν τοὺς ἰδίους;

Ἐδὼ βέβαια, γίνεται ἀπλῶς μιὰ ὑπενθύμισις καὶ ὅχι συστηματικὴ καὶ ἀναλυτικὴ παρουσίασις τῶν ὅσων ἐμπεριέχονται στὸ Συνοδικὸ τῆς Ὀρθοδοξίας –καὶ δὲν εἴμαστε καὶ ἰκανοὶ γιὰ κάτι τέτοιο, οὔτε εἶναι δυνατὸν, ὅπως γράφουμε στὸ γόνατο- ἀλλὰ ὅποιος θέλει ἄς προστρέξει καὶ θὰ δῇ ὅτι γίνονται ἀναφορὲς καὶ γιὰ τὶς φιλοσοφικὲς προσεγγίσεις τοῦ κόσμου, τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ ἀνθρώπου, καὶ γιὰ τὴν ἐκ τοῦ μηδενὸς δημιουργία, καὶ γιὰ τὴν προΰπαρξι τῶν ψυχῶν, καὶ τὴν μετενσάρκωσι καὶ γιὰ τὸν ρόλο τῆς παιδείας ἐν σχέσι μὲ τὴν πίστι. Θὰ δῇ ὅτι ἀκόμη καὶ ὅσοι δὲν δέχονται τὰ θαύματα τοῦ Κυρίου, τῆς Παναγίας καὶ τῶν ἁγίων μὲ καθαρὴ πίστι καὶ μὲ ἀπλὴ καὶ ὁλόψυχη καρδιά, ἀλλὰ προσπαθοῦν μὲ λόγους καὶ σοφιστεῖες νὰ τὰ κατηγορήσουν ὡς ἀδύνατα ἤ νὰ τὰ παρερμηνεύσουν κατὰ τὸ δοκοῦν καὶ νὰ τὰ συνδυάσουν κατὰ τὴ γνώμη τους , ἀναθεματίζονται.

«Τοῖς μὴ πίστει καθαρᾷ καὶ ἁπλῇ καὶ ὁλοψύχῳ καρδίᾳ τὰ τοῦ σωτῆρος ἡμῶν καὶ Θεοῦ καὶ τῆς ἀχράντως αὐτὸν τεκούσης δεσποίνης ἡμῶν θεοτόκου καὶ τῶν λοιπῶν ἁγίων ἐξαίσια θαύματα δεχομένοις, ἀλλὰ πειρωμένοις ἀποδείξεσι καὶ λόγοις σοφιστικοῖς ὡς ἀδύνατα διαβάλλειν ἢ κατὰ τὸ δοκοῦν αὐτοῖς παρερμηνεύειν καὶ κατὰ τὴν ἰδίαν γνώμην συνιστᾶν, ἀνάθεμα». Συνοδικὸν τῆς Ὀρθοδοξίας.

Ἀντιλαμβάνεται κανεὶς τὴν δυσκολία αὐτῶν ποὺ ἔχουν ἀναγάγει τοὺς κάθε «εἰδικούς» ὡς ρυθμιστὲς τῆς ζωῆς τῆς ἐκκλησίας, ποὺ τρέχουν στὰ μασωνοκρατούμενα παναπιστήμια καὶ ἀναγορεύονται ἐπίτιμοι διδάκτορες κλπ, νὰ ἀκοῦνε ἐντὸς τῶν ναῶν αὐτὰ τὰ ἀναθέματα. Αὐτοὺς ποὺ διαχειρίζονται κατὰ τὸ δοκοῦν τὴν ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ καὶ «σκασίλα τους» γιὰ τὰ ἀποτελέσματα.
Μήν ξεχνᾶτε ὅτι εὑκαίρως ἀκαίρως δηλώνουν τὴν ὑποταγή τους στὴν Δύσι καὶ τὸν διαφωτισμό καὶ τὴν ὀρθόδοξο πίστι τὴν ἀντιλαμβάνονται ὡς μιὰ βαρειὰ καὶ ἀπεχθὴ κληρονομιὰ φανατισμοῦ καὶ ὀπισθοδρομήσεως.

Αὑτοὶ εἶναι ποὺ ποτίζουν σήμερα τὴν ἄμπελο τῆς κακίας ποὺ φυτεύτηκε στὸν ἀγρὸ τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τοὺς ὁμοϊδεάτες προκατόχους τους. Καὶ ἄπλωσε τὰ κλήματά της ἀσεβείας καὶ μεγάλωσαν τὰ πικρά σταφύλια της καὶ τὸ κρασί τους εἶναι θυμὸς δαιμονικός. Μὲ αὐτὸν ἐπότισαν τὸν λαό τοῦ Θεοῦ, μὲ αὐτὴ τὴν θολή κακόνοια.
«Ἡ ἄμπελος τῆς κακίας ἐξέτεινε τὰ κλήματα τῆς ἀσεβείας καὶ τὸν βότρυν τὸν πικρὸν ἐξήνθησε, καὶ θυμὸς δράκοντειος, ὁ οἷνος αὐτῶν· ἐξ οὖ τὸν λαὸν τοῦ Κυρίου ἐπότισαν ὄντως, τὴν θολερὰν κακόνοιαν». ᾨδὴ δ΄ κανόνος ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου τῆς Κυριακῆς τῆς Ὀρθοδοξίας.

Καὶ τώρα βλέπουμε γύρω μας αὐτὸ, τὸ βακχικὸ ὄργιο τῶν μεθυσμένων ψυχῶν. Ὄχι. Δέν ἀνήκουμε σ᾿ αὐτὴ τὴν ἄμπελο, τὴν διαφωτισμένη, τὴν δαιμονικὴ τὴν καμπαλιστική. Δὲν εἴμαστε κλήματα καμμιᾶς δύσης. Ὁ πρωθυπουργεύων τῆς χώρας καὶ οἱ ὅμοιοί του, πράγματι ἀνήκουν ἐκεὶ, ὅπως λέει, ἀλλὰ ὄχι ἐμεῖς.
Δὲν λέγει ψέμματα ὁ εἰπῶν: «Ἐγώ εἰμι ἡ ἄμπελος ἡ ἀληθινή, καὶ ὁ πατήρ μου ὁ γεωργός ἐστι. Πᾶν κλῆμα ἐν ἐμοὶ μὴ φέρον καρπόν, αἴρει αὐτό, καὶ πᾶν τὸ καρπὸν φέρον, καθαίρει αὐτό, ἵνα πλείονα καρπὸν φέρῃ». (Κατὰ Ἰωάννην ΙΕ΄ 1-2)

Ἄς λένε ὅτι θέλουνε οἱ θλιβεροὶ οἰκουμενιστές. Ἄς κάμουνε ὅσα ὄργια προλαβαίνουν. Ὅλα στὸ πὺρ θὰ δοκιμαστοῦν καὶ ὅλα ἐκεὶ θὰ καοῦν καὶ τότε θὰ δοῦμε τὶς ἀμπελοφιλοσοφίες τους καὶ τὰ δαιμονοδίδακτα ροκανίδια τοῦ μυαλοῦ τους.

«Ἐγώ εἰμι ἡ ἄμπελος, ὑμεῖς τὰ κλήματα. Ὁ μένων ἐν ἐμοὶ κἀγὼ ἐν αὐτῷ, οὗτος φέρει καρπὸν πολύν, ὅτι χωρὶς ἐμοῦ οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδέν. Ἐὰν μή τις μείνῃ ἐν ἐμοί, ἐβλήθη ἔξω ὡς τὸ κλῆμα καὶ ἐξηράνθη, καὶ συνάγουσιν αὐτὰ καὶ εἰς τὸ πῦρ βάλλουσι, καὶ καίεται». (Κατὰ Ἰωάννην ΙΕ΄ 5-6)



Όταν ο πάπας προσευχόταν για ειρήνη στην Ουκρανία και τα κοράκια με τους γλάρους τρώγανε τα  περιστέρια!

Όταν ο πάπας προσευχόταν για ειρήνη στην Ουκρανία και τα κοράκια με τους γλάρους τρώγανε τα  περιστέρια!

 

καὶ ἡ προσευχὴ αὐτοῦ γενέσθω εἰς ἁμαρτίαν… (ψαλμοί Δαβίδ, 108 στιχ. 7)

 

Πίσω στο 2014, ο πρόδρομος του αντιχρίστου επί τω έργω.

 

ΟΡΘΟΠΡΑΞΙΑ

Ἠ σύμφωνη μὲ τὶς ἐντολὲς Του ζωὴ ὁδηγεῖ στὴν ἔντονη ὼς καὶ ὀφθαλμοφανῆ αἴσθηση τῆς ἀθανασίας ~ Αγίου Σωφρονίου του Έσσεξ

Ἠ σύμφωνη μὲ τίς ἐντολές Του ζωὴ ὁδηγεῖ στὴν ἔντονη ὼς καὶ ὀφθαλμοφανῆ αἴσθηση τῆς ἀθανασίας ~ Αγίου Σωφρονίου του Έσσεξ

 

Πηγή: Το μυστήριο της Χριστιανικής Ζωής, Αρχιμανδρίτου Σωφρονίου (σ. 278-279), Ιερά μονή Τιμίου Προδρόμου, Έσσεξ Αγγλίας, Δεύτερη έκδοση (2011) Αντιγραφή orthopraxia.gr




Ἡ αἰωνιότητα εἶναι ὁ Ἴδιος ὁ Θεὸς στὸ Εἶναι Του. Ξεφεύγει ἀπὸ κάθε λογικὸ ὁρισμὸ δὲν ἔχει διάρκεια στὴ φύσῃ της, περιβάλλει τὴ διάρκεια ὅλων τῶν αἰώνων. Ἔμπειρία αὐτῆς τῆς αἰωνιότητος μᾶς δίνεται, ὅταν παραμένουμε ἐξ ὁλοκλήρου στὸν Θεὸ μὲ καθαρὸ νού. Εἴμαστε αἰώνιοι κατα τὸ μέτρο ποὺ παραμένουμε στὸν Θεὸ καὶ ὁ Θεὸς παραμένει σὲ μᾶς. Σὲ ὅσους πίστεψαν στὸν Χριστὸ δόθηκε ἡ ἐπαγγελία ὅτι ὁ Θεὸς θὰ εἶναι «τὰ πάντα ἐν πᾶσιν». Ὅταν αὐτὸ συντελεστεῖ, τότε μόνο θὰ φανοῦμε κάτοχοι τῆς αἰωνιότητος στὴν πληρότητα. Στὰ ὅρια ὅμως τῆς γῆς, ζῶντας ἀκόμη ἐν σαρκί, μετέχουμε στὴν αἰωνιότητα μόνο ἐν μέρει, κατὰ τὸ μέτρο ποὺ μένουμε ἐμεῖς στὸν Θεὸ καὶ ὁ Θεός σε μᾶς.

Τὸ αἴσθημα τῆς αἰωνιότητος κάποτε ἐντείνεται μέσα μας καὶ κάποτε ἐξασθενεῖ, ἀνάλογα μὲ τὸ μέτρο τῆς χάριτος ποὺ ἐκχύνεται ἐπάνω μας. Κατὰ καιροὺς τὸ αἴσθημα αὐτὸ φθάνει σὲ τέτοια ἔνταση, ποὺ ὸ πρόσκαιρος κόσμος λησμονεῖται καὶ ἀποχωρεῖ κάπου πρὸς τὰ πίσω. Μερικὲς ὅμως φορὲς ἐνεργεῖται μὲ λιγότερη δύναμη, ἀλλὰ ὡστόσο φανερώνεται ἐναργῶς στὴν ψυχή. Ἡ πιὸ συνηθισμένη κατάσταση τῶν ἀνθρώπων εἶναι ἐκείνη, κατὰ τὴν ὁποία ἢ γήινη πραγματικότητα ἐπικρατεῖ καὶ ἡ αἰωνιότητα δὲν γίνεται αἰσθητή. Παρατηρεῖται ὅμως καὶ ἄλλη κατάσταση: κατ’ αὐτὴν ὁ ἄνθρωπος ὄχι μόνο δὲν συνειδητοποιεῖ τὴν ἀθανασία του, ἀλλὰ καὶ δύσκολα πιστεύει σὲ αὐτὴν ἢ δὲν τὴν ἀποδέχεται κἂν ὼς δυνατότητα.

Συχνὰ ἐπαναλαμβάνω τίς λέξεις αἴσθημα καὶ αἴσθῃσή. Πρέπει νὰ ἐννοοῦμε τίς λέξεις αὐτὲς ὡς πνευματικὴ κατάσταση καὶ ὄχι ὡς κατάσταση τῶν αἰσθήσεων. Όλόκληρη ἡ στροφὴ μᾶς πρὸς τὴ γῆ, πρὸς τίς σαρκικὲς ἐμπειρίες, φονεύει μέσα μας ὄχι μόνο τὴν αἴσθηση τῆς αἰωνιότητος, ἀλλὰ καὶ τὴν πίστη στὸν Θεό. Ἡ πίστη ὅμως στὴ Θεότητα τοῦ Χριστοῦ ἀποτελεῖ τὴν ἀρχὴ τῆς γεννήσεως Ἀνωθεν ἀπὸ τὸ Πνεῦμα. Καὶ ἡ σύμφωνη μὲ τίς ἐντολές Του ζωὴ ὁδηγεῖ στὴν ἔντονη ὼς καὶ ὀφθαλμοφανῆ αἴσθηση τῆς ἀθανασίας.

 

 

Οὐκρανία, Κράϊνες καὶ τῆς σύγχρονης χαλιμᾶς τὰ παραμύθια. (Γ. Τζανάκης)

Οὐκρανία, Κράϊνες καὶ τῆς σύγχρονης χαλιμᾶς τὰ παραμύθια.

Γράφει ο Γεώργιος Τζανάκης



Ὅποιος πρὶν καμμιὰ τριανταριὰ χρόνια ἔζησε, σὲ κάποιο βαθμό, τὰ πραγματικὰ γεγονότα στὴν τότε Γιουγκοσλαβία, δὲν μπορεῖ παρὰ νὰ ἀνατριχιάσῃ μὲ ὅσα γίνονται σήμερα στὴν Οὑκρανία. Ξαναγίνονται τὰ ἴδια πράγματα, ἀπὸ τοὺς ἴδιους ἀνθρώπους, γιὰ τὸν ἴδιο σκοπό.

Ἀπὸ τὴν Κράϊνα τότε ξεκίνησαν (συνέχεια τῶν σφαγῶν τοῦ Β΄ παγκοσμίου πολέμου). Στὴν Οὑκρανία σήμερα. Στὰ ἀκρινά μέρη, στὶς ἀκρινὲς περιοχές, στὶς ἐσχατιές, ἐκεὶ ποὺ τελειώνει ὁ ὀρθόδοξος κόσμος καὶ ἀρχίζει ἡ φραγκοπαπιστική, ἡ εὐρωμασωνική, ἡ σατανιστικὴ εὐρωσιωνιστικὴ ἐπικράτεια ποὺ θέλει νὰ διαλύσῃ τὸν ὀρθόδοξο κόσμο.

Δύο φορὲς βρέθηκα στὴν τότε Γιουγκοσλαβία καὶ εἶδα μὲ τὰ μάτια μου καὶ ἔζησα -ἔστω καὶ λίγο- καὶ κατάλαβα, ὅσο μποροῦσα νὰ καταλάβω, τὸ τί διαδραματιζόταν καὶ ποιὰ ἦταν ἡ στόχευσις. Ἄκουγα τὸ 1992 τὸν στρατηγὸ Μλάντις νὰ μᾶς λέει: «Μοῦ λένε οἱ Εὑρωπαῖοι -Γιατί πολεμᾶς; Μπορεῖς νὰ νικήσῃς; Δὲν γίνεται. Ἄστα καὶ φῦγε. –Μὰ ἐδὼ εἶναι οἱ τάφοι τῶν προγόνων μου. Δὲν μπορῶ νὰ μὴν τοὺς ὑπερασπιστῶ. –Δὲν μπορεῖς νὰ ἀντέξῃς. Θὰ σὲ διαλύσουμε. -Ἰδού ἡ Ρόδος, ἰδού καὶ τὸ πήδημα. Ἐλάτε νὰ τὰ πάρετε. –Θὰ τὰ πάρουμε καὶ ἐσυ θὰ καταδικαστῇς ὡς ἐγκληματίας πολέμου»

Αὑτὰ μᾶς τὰ ἔλεγε ὁ στρατηγὸς Μλάντιτς τὸ 1992!!! ( Ἴσως κάπου ὑπάρχουν ἀκόμη οἱ ἠχογραφήσεις αὐτές). Προκαταβολικὰ «ἐγκλήματίας πολέμου». Ἀπὸ τότε εἶχε προδιαγραφεῖ αὐτὸ ποὺ ἔγινε πολὺ ἀργότερα. Ἔστησαν τὸ «Σεράγιεβο» καὶ ὅντως κατέληξε στὸ δικαστήριο ὡς ἐγκληματίας πολέμου, γιατὶ ὑπερασπίστηκε τὴν πατρίδα του. Αὑτὸ τὸ τέλος περιμένει ὅσους ὑπερασπίζονται τὴν πίστι τους καὶ τὴν πατρίδα τους ἀπὸ τὴν διαλυτικὴ ἐπιβουλή τῶν σατανιστῶν νεοεποχητῶν.

Τὸ 1994, δεύτερη ἀποστολή, ἐβίωσα τὴν δημοσιογραφικὴ ἀγυρτεία, ὄχι ἀπὸ τὶς τηλεοράσεις καὶ τὶς ἐφημερῖδες, ἀλλὰ μέσα στὸ ἴδιο λεωφορεῖο καὶ στὸ ἴδιο ξενοδοχεῖο μὲ 35 ἔλληνες δημοσιογράφους ποὺ πηγαιναν νὰ καλύψουν τὰ γεγονότα. Δὲν χρειάζονται λεπτομέρειες… Σήμερα πάντως ἔχουν τερματίσει τὴν προπαγάνδα.

 Ἡ οὐσία εἶναι ὅτι τότε φασίστες, φανατικοὶ μουσουλμάνοι, μισθοφόροι καὶ κάθε σατανιστικὸ ἀπόβρασμα μὲ τὶς εὐλογίες τῶν παπιστῶν ἐπετέθησαν καὶ πολέμησαν  μιὰ ὀρθόδοξη χώρα. Τὸ ἔργο τὸ ὁλοκλήρωσαν οἱ ἀμερικανοὶ καὶ τὸ ΝΑΤΟ μὲ τὸν τρόπο ποὺ ὅλοι γνωρίζουν. Βομβάρδιζαν ἐπὶ μῆνες τὰ πάντα. Αὐτοὶ ποὺ τώρα μιξοκλαῖνε γιὰ εἰσβολὴ καὶ  ἀγριότητες στὴν Οὐκρανία.

 Ἀποτέλεσμα νὰ δοθῇ τὸ λίκνο τοῦ Σερβικοῦ ἔθνους, τὸ Κοσυφοπέδιο καὶ τὰ Μετόχια, στοὺς ἀλβανοὺς ἐθνικοφασίστες, στοὺς καλύτερους συμμάχους τῶν ναζὶ μὲ τὴν μεγαλύτερη ἐθελοντικὴ παρουσία στὸν στρατὸ ποὺ ἐξεστράτευσε ἐναντίον τῆς πρώην συμμάχου των ΕΣΣΔ, καὶ νὰ ἀποκόπῇ ἡ Βοσνία ἀπὸ τὴν ἐναπομείνασα Σερβία.

Ἦταν ἡ Σερβία τὸ σύνορο τῶν δύο κόσμων. Ἠ ἄκρη τῆς Ρωμιοσύνης, τῆς  ὀρθοδόξου ὁμολογίας, τῶν ἐχθρῶν τοῦ σατανά, τὸ ἀκρινό μέρος, ἡ Κράϊνα. Καὶ τώρα εἶναι ἡ Οὑκρανία. Ἴδιες λέξεις, ἴδια οὐσία. Πάλι τὸ ἴδιο. Οὐκρανία, Κίεβο. Τὸ λίκνο τῆς ὀρθοδόξου Ρωσίας. Καὶ ἔρχονται πάλι οἱ ἴδιοι. Μὲ σχεδιασμούς  ποὺ πάνε πολὺ πίσω χρονικῶς. Μὲ πολυχρόνιες ὀργανωμένες προσπάθειες ἀπὸ τὰ παπιστικὰ ἄντρα μέχρι τὰ μασωνοσιωνιστικὰ ἐργαστήρια. Ὅποιος δὲν ἐθελοτυφλεῖ, δὲν ἔχει λοβωτομηθῇ ἤ δὲν ἔχει τηλεοπτικῶς ἐκμαλακισθῇ μπορεῖ (καὶ πρέπει) νὰ ἐλέγξῃ τὰ παραπάνω.

Αὑτὸ ποὺ κάνει πιὸ πικρὸ αὐτὸ τὸ ποτήρι εἶναι τὸ γεγονὸς ὅτι τότε πηγαίναμε βοήθεια μὲ τὴν κάλυψι τῆς ἐκκλησίας (ἁπὸ τὴν Ἐλλάδα) καὶ βοηθῶντας τὴν ἐκκλησία (στὴν Σερβία). Σήμερα ἡ ἐλεγχόμενη ἀπὸ τὰ ἴδια παπιστικομασωνικὰ κέντρα ἐκκλησιαστικὴ ἱεραρχία ὄχι μόνο ἔσχισε τὴν ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ ἀναγνωρίζοντας ὡς ἐκκλησία ἀχειροτόνητους καὶ ἀφορισμένους, ἀλλὰ κάνει καὶ ἐράνους γιὰ νὰ βοηθήσῃ  τὴν «ἐκκλησία» τῶν φασιστῶν τοῦ Ἐπιφανίου, τοῦ ψευδεπισκόπου ποὺ κατεσκεύασε ὁ Βαρθολομαῖος γιὰ νὰ βοηθήσῃ τὶς μεθοδεύσεις τῶν ἐβραιοσιωνιστῶν (κατὰ τὰ σχέδια τοῦ Μπιελίνσκι). 

Δὲν μᾶς φτάνει ὁ σατανιΚούλης ποὺ στελνει ὄπλα στοὺς φασιστες γιὰ νὰ σκοτώνουν τοὺς ὀρθοδόξους ὣστε νὰ αὐξηθῇ τὸ μίσος ἀνάμεσα στοὺς ὀρθοδόξους λαοὺς, ποὺ χρόνια μεθοδευμένα καλλιεργοῦν οἱ σατανιστὲς τοῦ Βατικανοῦ· ἔχουμε καὶ τὴν ἄλλη  ἡγεσία, τὴν ἐκκλησιαστικὴ,  ποὺ συμμετέχει ἐνεργῶς στὶς προσπάθειες. Μετέρχονται κάθε τρόπο ὥστε νὰ τρέξῃ ὅσο τὸ δυνατὸν περισσότερο αἷμα καὶ νὰ αὐξηθῇ τὸ μίσος μεταξὺ ὀρθοδόξων ποὺ τόσο μεθοδικὰ καλλιεργοῦν οἱ ἐγχώριοι καὶ οἱ ἐκ Φαναρίου οἰκουμενιστές.

Καὶ κάποιοι προσπαθοῦμε νὰ ποῦμε καὶ νὰ ἐξηγησουμε γιὰ τοὺς διαφόρους ἐπισκόπους καὶ ἀρχιεπισκόπους ποὺ φυτεύουν στὸ σῶμα τῆς ἐκκλησίας τὰ διάφορα κέντρα καὶ τὰ παράκεντρα ὥστε νὰ ἐλέγξουν ἀπὸ μέσα τὴν ἐκκλησία… 

Γνωρίζω ὅτι μέσα στὸν καταιγισμὸ πρώτα τῆς χρεοκοπίας καὶ τῶν μνημονίων, κατόπιν τῆς φασιστικοποιήσεως τῶν πάντων, μὲ ἀφορμὴ τὴν μεθόδευσι τοῦ κορωνοϊοῦ, καὶ τώρα μὲ ἀφορμὴ τὸν πόλεμο δὲν ὑπάρχει πλέον δυνατότης σκέψεως. Ἡ ἀνελέητη συνεχὴς προπαγάνδα τὴν μιὰ γιὰ τὰ ἐμβόλια, τώρα μὲ τὰ τοῦ πολέμου δὲν ἀφήνει περιθώρια ψύχραιμης καὶ στοιχειωδῶς λογικῆς προσεγγίσεως. Ἄνθρωποι ὑλόφρονες, ἐκμαυλισμένοι, ἠθικῶς διαλυμένοι, τρομοκρατημένοι, οὐσιαστικῶς ὑπηρέτες τῶν δαιμονίων -ὅπως ἔχουμε καταντήσει- δὲν μποροῦμε κἄν νὰ ἀντιληφθοῦμε τί γίνεται. Ὁ νοῦς ἔγινε χῶμα. «Τὸν νοῦν χοῦν ἀπετέλεσα» ποὺ λέει τὶς μέρες αὐτὲς ὁ ἅγιος Ἀνδρέας Κρήτης. Χρόνια τώρα, σὲ αὐτὸ τὸ χῶμα φυτεύουν οἱ προδότες τῆς πίστεως τοὺς οἰκουμενιστικοὺς σπόρους τους καὶ καλλιεργοῦν τοὺς γενιτσάρους ποὺ βλέπουμε γύρω μας νὰ στελεχώνουν τὴν ἐκκλησιαστικὴ ἡγεσία καὶ νὰ διαβρώνουν τὸ σῶμα τῆς ἐκκλησίας. Καὶ μεῖς βυθισμένοι στὴν ἀπιστία, τὴν ἁμαρτία, στὸν δαιμονισμὸ, μὲ λογισμοὺς, μὲ ἔργα, μὲ ἀνοχὴ στὸ ὄργιο ποὺ ἐξελίσεται γύρω μας δὲν δίνουμε περιθώρια στὸν Θεό νὰ ἐπέμβῃ καὶ νὰ κολοβώσῃ τὶς ἡμέρες τὶς μαῦρες. 

Καὶ ἀρχίζει ἡ σαρακοστή γιὰ νὰ φτάσουμε στὸ Πάσχα. (σημ: αὐτὰ εἶχαν γραφτεῖ πρὶν τὴν σαρακοστὴ, ἀλλὰ δὲν τὰ δημοσίευσα μιὰ ποὺ ἀφ᾿ ἑνὸς εἶναι γνωστὰ σὲ ὅσους θέλουν νὰ βλέπουν καὶ βδελυρὰ σὲ ὅσους δὲν θέλουν νὰ σκέπτονται, ἀλλὰ πάντως κουραστικὰ γιὰ τοὺς ζαλισμένους ἀδελφούς). Τί θὰ σκεφτοῦν ἄραγε ὁ σατανιΚούλης καὶ τὰ ἐπιτελεία του γιὰ νὰ ἐκτελέσουν τὶς ἐντολὲς τῶν ἀφεντικῶν τους καὶ νὰ μαγαρίσουν καὶ αὐτὸ τὸ Πάσχα; Τὴν πρώτη χρονιὰ ἔκλεισαν τὶς ἐκκλησίες, τὴν ἐπομένη ἔκαναν τὸ Πάσχα τὸ Μεγάλο Σάββατο, φέτος τί θὰ σκεφτοῦν μαζὶ μὲ τὴν προδοτικὴ ἱεραρχία; Ἴσως ὁ ἀλληλοσκοτωμὸς καὶ τὸ μίσος μεταξὺ ὀρθοδόξων νὰ εἶναι ἡ προσφορά τους πρὸς τὸν σατανά.

Πρέπει νὰ ἀντέξουμε στὴν δαιμονικὴ προπαγάνδα. Νὰ κλείσουμε τὶς ὀθόνες τοῦ ψεύδους καὶ μὴν ἀκοῦμε τὰ ἀπύλωτα στόματα τῶν προδοτῶν ἱεραρχῶν καὶ ἱερέων. Γιὰ τὴν πολιτικὴ καὶ δημοσιογραφικὴ ἀγυρτεία δὲν χρειάζεται συζήτησις. Βλέπουμε ποιοὶ ἔχουν τοποθετηθῇ σὲ θέσεις εὐθύνης καὶ τί πράττουν.  

Στὶς ἀκολουθίες τῆς Μεγάλης Τεσαρακοστῆς ὅλα ἔχουν λεχθῇ. Ὅποιοι μποροῦν νὰ καταλαβαίνουν τὰ λόγια ἄς τὰ προσέξουν. Ὅποιοι ξέρουν νὰ προσεύχονται ἄς αὐξήσουν τὶς προσευχές τους. Καὶ ἕνα κύριε ἐλέησον, ἄν εἶναι ἐκ καρδίας, βοηθᾶ, ὅπως λὲν αὐτοὶ ποὺ ξέρουν. Καὶ κυρίως ἄς σταματήσει ἡ πολυδιάσπασι καὶ ἡ καχυποψία πρὸς ὅλους. Στραπατσαρισμένες ψυχὲς καὶ μπαλωμένα μυαλὰ εἴμαστε ὅλοι. Ἄς μὴν ψάχνουμε γιὰ ἄσπιλους καὶ ἀμόλυντους. 

Καὶ ὁσον ἀφορᾶ τοὺς ἱεράρχες, στοὺς ὁποίους ὀνομαστικῶς ἀναφέρομαι τακτικά, δὲν γίνονται ἀναφορὲς ἐπειδὴ δὲν εἶναι ἄσπιλοι, ἐπειδὴ σὲ κάτι ὑστεροῦν. Γίνεται κριτικὴ διότι ἔχουν ἐντελῶς ἀπομακρυνθῇ ἀπὸ τὴν ὀρθόδοξο πίστι. Οἱ πράξεις τους δείχνουν ἀνθρώπους ποὺ δὲν πιστεύουν κἄν στὸν Θεό, πολὺ δὲ περισσότερο ὀρθοδόξως. Ὄχι μόνον λειτουργοῦν ὡς κακοὶ πολιτικοὶ μὲ ράσα, πολιτικὰ πιόνια ἐννοεῖται, ἀλλὰ γίνονται φορεῖς καὶ μεταδότες μιᾶς ἐκκλησιαστικῆς καὶ κοινωνικῆς σαπίλας ποὺ ἀναπόφευκτα θὰ μολύνῃ ἔτι περαιτέρω τὸ ὀρθόδοξο ποίμνιο καὶ θὰ τὸ μετατρέψῃ σὲ ἕνα οἰκουμενιστικὸ πολτό κατάλληλο μόνο γιὰ τὰ νεοεποχήτικα καλούπια. Δὲν μπορεῖ νὰ συνεχιστῇ αὐτὸ. Ἄν δὲν τὸ σταματήσουν οἱ ἄνθρωποι, μάλλον θὰ τὸ σταματήσει ὁ Θεός καὶ μαζί μ᾿ αὐτὸ καὶ μᾶς γιὰ νὰ μὴν συνεχίσουμε νὰ μαγαρίζουμε τὸ χῶμα ποὺ πατοῦμε καὶ νὰ ἐξευτελίζουμε τὴν πίστι τῶν πατέρων μας.

Γεώργιος Κ. Τζανάκης. Ἀκρωτήρι Χανίων. 10 Μαρτίου 2022 

        

 

Άγιος Γεώργιος Καρσλίδης: Προφητεία για την Πόλη και τα πυρηνικά!

Άγιος Γεώργιος Καρσλίδης: Προφητεία για την Πόλη και τα πυρηνικά!


Έζησε κοντά στον γέροντα ο παππούλης, είδε όσα είδε και τα μεταφέρει. Δεν μπορεί όλοι οι άγιοι να έβλεπαν λάθος. Και ο άγιος Γεώργιος δεν ήταν πρόσωπο τυχαίο. Ήταν από τους μεγαλύτερους αγίους των τελευταίων τριών αιώνων. 

Απομ/φώνηση:

Έλεγε, θα γίνει πόλεμος. Η Τουρκία θα σβήσει έλεγε, η Κωνσταντινούπολη θα γίνει ελληνικιά, αλλά….να φοβάστε τα πυρηνικά, να έχετε αμπριά.

Εδώ, το ύψωμα απέναντι… λένε προφήτη Ηλία το ύψωμα, να έχετε αμπριά γιατί… Θα πέσουν πυρηνικά.

Και να έχετε ράδιο: θα πούνε όλοι να βγείτε έξω, για τα πυρηνικά, να είστε έτοιμοι. Γιατί τα χρόνια δεν πάνε καλά.


Ολόκληρο το βίντεο:


 

ΟΡΘΟΠΡΑΞΙΑ

Ἐκκλησία Κρήτης: Νέος Ἀρχιεπίσκοπος. Μπορεῖ νὰ ἀλλάξῃ κάτι; Γ΄ (Γ. Τζανάκης)

Ἐκκλησία Κρήτης: Νέος Ἀρχιεπίσκοπος. Μπορεῖ νὰ ἀλλάξῃ κάτι; Γ΄

Γράφει ο Γεώργιος Τζανάκης


Ἐνθρονιστήριος λόγος (ΕΛ)[1]

 

«Οἱ ὑποθῆκες τοῦ ἀποστόλου Παῦλου διὰ τῆς πρὸς αὐτὸν ἐπιστολῆς του ἀποτελοῦν ὑποθῆκες καὶ γιὰ τὴν δική μου ἀναξιότητα.» Ὁ Κρήτης Εὐγένιος (ΕΛ).

Λέγοντας ὁ νέος ἀρχιεπίσκοπος ὅτι οἱ ὑποθῆκες τοῦ ἀποστόλου Παύλου ἀποτελοῦν καὶ ὑποθῆκες γι᾿ αὐτὸν τὸν ἴδιο μᾶς χαροποιεῖ ἀφ᾿ ἑνὸς, ἀλλὰ μᾶς δίνει τὸ δικαίωμα -καὶ μᾶς ὑποχρεώνει ταυτοχρόνως- νὰ συγκρίνουμε τὰ ὅσα λέγει καὶ πράττει μὲ ὅσα διδάσκει ὁ ἀπόστολος Παῦλος. 

Μπορεῖ νὰ πῇ κανεὶς ὅτι μιλοῦμε σκληρὰ, ἀκόμη καὶ ὅτι λοιδωροῦμε ἐννίοτε, ἀλλὰ δὲν γίνεται γιὰ προσωπικοὺς λόγους. Δὲν γίνεται γιὰ τὸν ἑαυτό μας. Ὅποιος σκέφτεται ἔτσι ἄς ἀναλογιστεῖ τὴν ζημιὰ ποὺ προκαλοῦν οἱ σύγχρονοι ποιμένες μὲ τοὺς λόγους καὶ τὶς ἐνέργειές τους, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ χάνονται οἱ ψυχὲς τῶν ἀνθρώπων.  Καὶ ὁ Χριστὸς ἔλουζε τοὺς γραμματεῖς καὶ τοὺς φαρισαίους μὲ μύρια ὅσα, ἀλλὰ ὄχι γιὰ τὸν ἑαυτό του, ἀλλὰ ἐπειδὴ ὁδηγοῦσαν στὴν ἀπώλεια ὅλους τοὺς ἄλλους.

«Καὶ ὁ Χριστὸς δὲ μυρία ἐλοιδορεῖτο τοῖς γραμματεῦσι καὶ Φαρισαίοις, ἀλλ’ οὐχ ἑαυτοῦ ἕνεκεν, ἀλλ’ ὅτι τοὺς ἄλλους ἅπαντας ἀπώλλυον». ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ PG62.664

(Τὰ ἀποσπάσματα τοῦ ἀγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου εἶναι σκοπίμως ἀπὸ τὴν ἐρμηνεία στὴν πρὸς Τϊτον ἐπιστολὴν τοῦ ἀποστόλου Παύλου ἡ ὁποία , ὡς γνωστόν, ἐγγράφη ἀπὸ τὸν ἅγιο Ἰωάννη, τῇ ὑπαγορεύσει καὶ φωτισμῷ τοῦ ἰδίου τοῦ ἀποστόλου Παύλου, μιὰ ποὺ τὸν σέβεται ὁ νέος ἀρχιεπίσκοπος, ὅπως λέει, καὶ τὰ θεωρεῖ ὑποθῆκες καὶ γιὰ τὸν ἴδιο)

Κατ᾿ ἀρχὴν πρέπει οἱ ἐπίσκοποι νὰ εἶναι πολὺ προσεκτικοὶ καὶ νὰ μὴν σκανδαλίζουν τοὺς ἀνθρώπους. Ἄν ὅποιος σκανδαλίσει μιὰ ψυχὴ, τὸν συμφέρει νὰ δέσῃ μιὰ μυλόπετρα στὸ λαιμό του καὶ νὰ πέσῃ στὴ θάλασσα, αὐτὸς ποὺ σκανδαλίζει τόσες ψυχὲς, πόλεις ὁλόκληρες, ἄνδρες γυναῖκες καὶ παιδιά κλπ τί πρέπει νὰ πάθῃ; (γιὰ ἐπισκόπους λέγει, πολὺ συγκεκριμένα)

«Εἰ δὲ ὁ μίαν ψυχὴν σκανδαλίζων, συμφέρει αὐτῷ ἵνα μύλος ὀνικὸς κρεμασθῇ εἰς τὸν τράχηλον αὐτοῦ, καὶ καταποντισθῇ ἐν τῷ πελάγει τῆς θαλάσσης, ὁ τὰς τοσαύτας ψυχὰς σκανδαλίζων, πόλεις ὁλοκλήρους καὶ δήμους καὶ μυρίας ψυχὰς, ἄνδρας, γυναῖκας, παῖδας, πολίτας, γεωργοὺς, τοὺς ἐν αὐτῇ τῇ πόλει, τοὺς ἐν ἑτέραις ταῖς ὑπ’ ἐκείνην τὴν πόλιν, τί ὑποστήσεται;» ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ PG62.667

Σκανδαλίζει ὁ νέος ἀρχιεπίσκοπος; Καὶ ὡς Ρεθύμνης συμπορεύτηκε ἀπολύτως μὲ τὶς ἐπιταγὲς τῶν τυράννων ποὺ κυβερνοῦν καὶ δήλωσε καὶ τὴν μελλοντικὴ συμπόρευσί του σὲ ὅτι ἀποφασίσουν (τὰ ἔχουμε ἀναφέρει στὰ προηγούμενα). Συνήργησε ἐξ ἀρχῆς στὴν ἀπομάκρυνσι τῶν ἀνθρώπων ἀπὸ τοὺς ναούς, ἔκλεισε τὶς πόρτες τῶν ἐκκλησιῶν (τὶς σφάλισε, ὅπως λένε στὴν Κρήτη) , ἀλλὰ τὸ ἔκανε ἀπὸ ἀγάπη!!! Δὲν τὸ ἤθελε, οὔτε ἦταν προδότης. Ὄχι, βέβαια. Ἀπὸ ἀγάπη τὸ ἔκανε, ὅπως καὶ ὅλα τὰ ὑπόλοιπα. 

«Σφαλίζω ἀπὸ ἀγάπη ὅμως. Δὲν σφαλίσαμε γιατὶ θέλαμε νὰ σφαλίσουμε, οὔτε γιατὶ, ὅπως βιάστηκαν κάποιοι νὰ μᾶς κατηγορήσουν, εἴμαστε προδότες , ἐπιλήσμονες καὶ ἐπίορκοι.». Συνέντευξις τοῦ Ρεθύμνης στὸν ΤΕΑΜ ΦΜ [2]

Καὶ τί ἔγινε ποὺ δὲν γιόρτασαν Πάσχα οἱ Χριστιανοί; Τί ἔγινε ποὺ δὲν πῆγαν στὶς ἐκκλησίες; Ἔγινε τίποτα; Τὸ ἔκαναν (τὸ Πάσχα) στὶς καρδιές τους.  Ἀπλά πράγματα. Χάνεις τίποτα ἄν δὲν πᾶς τὸ Πάσχα στὴν Ἐκκλησία; Ὄχι βέβαια. Τὸ κάνεις στὴν καρδιά σου. 

«Δεν χάνουμε τίποτα αν δεν κάνουμε Πάσχα στις Εκκλησίες μας και κάνουμε Πάσχα στις καρδιές μας, και ίσως θα πρέπει να επανατοποθετηθούμε όλοι μας και στον τρόπο που γιορτάζαμε το Πάσχα» Συνέντευξις τοῦ Ρεθύμνης στὸν ΤΕΑΜ ΦΜ[2]

Λαμπρές ἐπισκοπικὲς ὑποθῆκες. Ἀφοὺ δὲν σημαίνει τίποτα γιὰ τὸν ἐπίσκοπο αὐτὸν τὸ νὰ μὴν πᾶς καθόλου στὴν ἐκκλησία τὸ Πάσχα, θὰ ὑπάρχει κανένα πρόβλημα νὰ τὸ γιορτάσῃς ἀντί τὴν Κυριακὴ τὸ Σάββατο βράδυ; Ὄχι βέβαια. Γι᾿ αὐτὸ μὲ τόση εὐκολία τὸ ἐπόμενο Πάσχα ἀνέστησαν διήμερο τὸν Κύριο. Ἄν αὔριο χρειαστεῖ νὰ συνεορτάσουν μὲ τοὺς παπιστὲς ἤ τοὺς ἐβραίους, θὰ ὑπάρχῃ κανένα πρόβλημα; Δὲν νομίζω. Οἱ ἄνθρωποι τέτοιας νοοτροπίας ἔχουν τὴν ἄνεσι νὰ «ἐπανατοποθετοῦνται», ὅπως οἱ ἴδιοι λένε, ὄχι μόνον στὸν ἑορτασμὸ τοῦ Πάσχα ἀλλὰ σὲ ὅλα τὰ τῆς πίστεως. 

Καὶ ὅμως δηλώνει ὅτι εἶναι διάδοχος τῶν ἀποστολικῶν θρόνων καὶ γνωρίζει ὅτι πρέπει νὰ γίνῃ καὶ μέτοχος τῶν ἀποστολικῶν τρόπων.

«Οἱ ἐπίσκοποι γινόμαστε μὲν θρόνων διάδοχοι τῶν ἁγίων ἀποστόλων, ἀλλὰ καθημερινὸς ἀγῶνας μας εἶναι νὰ γίνωμε καὶ τρόπων μέτοχοι ἐκείνων.» Ὁ Κρήτης Εὐγένιος ΕΛ

Πολὺ σωστὰ, πῶς ὅμως μπορεῖ νὰ συμβῇ αὐτὸ ὅταν λένε , οἱ σημερινοὶ ἐπίσκοποι, ὅτι ἐπιβάλλουν οἱ καιροὶ καὶ τὰ συμφέροντα καὶ ὄχι ὅσα παρέλαβαν χωρὶς νὰ προσθέτουν ἤ νὰ ἀφαιροῦν τὸ παραμικρὸν; Εἷναι κήρυκες τῆς ἀληθείας, ὅπως λέγει ὁ ἀπόστολος Παῦλος, καὶ «καθὼς ὁ κῆρυξ μέσα στὸ θέατρο μπροστὰ σὲ ὅλους κηρύττει ἔτσι καὶ μεῖς κηρύττουμε χωρὶς νὰ προσθέτουμε τίποτα, ἀλλὰ λέμε αὐτὰ ποὺ ἀκούσαμε. Ἡ ἀρετὴ τοῦ κήρυκος πέραν τοῦ ὅτι πρέπει σὲ ὅλους νὰ κηρύξῃ  εἶναι ὅτι δὲν πρέπει νὰ προσθέσῃ ἤ νὰ ἀφαιρέσῃ τίποτα». 

«Ὥσπερ γὰρ ὁ κήρυξ πάντων παρόντων ἐν τῷ θεάτρῳ κηρύττει, οὕτω καὶ ἡμεῖς κηρύττομεν, ὥστε μηδὲν προσθεῖναι, ἀλλ’ αὐτὰ ἃ ἠκούσαμεν εἰπεῖν. Ἡ γὰρ τοῦ κήρυκος ἀρετὴ ἐν τῷ πᾶσιν εἰπεῖν ἐστι τὸ γεγονὸς, οὐκ ἐν τῷ προσθεῖναί τινα καὶ ἀφελεῖν.» ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ PG62.666

Πού εἶπαν οἱ πατέρες νὰ κλείνουμε τὶς ἐκκλησίες ἤ νὰ μπαίνουν μέσα μόνο «ὑγιεὶς» σωματικῶς; Ποὺ εἶπαν νὰ καλοῦμε ἀστυνόμους καὶ νὰ ἐλέγχουμε τοὺς ἀνθρώπους ἐν ὥρα λειτουργίας ἄν εἶναι ἐμβολιασμένοι; Πότε εἶπαν νὰ ἐκβιάζουν τοὺς ἱερεῖς νὰ ἐμβολιαστοῦν ἀλλοιῶς να μὴν λειτουργοῦν καὶ νὰ μὴν ἐξομολογοῦν; Πότε εἶπαν ὅτι οἱ δεσπότες ἀποφασίζουν καὶ διατάζουν ὅτι τοὺς ἔρθει στὸ κεφάλι; Τὸ ἀκριβῶς ἀντίθετο λένε. Τὸ ἀκριβῶς ἀντίθετο. Νὰ μὴν προσθέτουν καὶ νὰ μὴν ἀφαιροῦν τὸ παραμικρό.

Ξεχνοῦν φαίνεται, ὅτι ἄρχουν αὐτεξουσίων ἀνθρώπων. Ξεχνοῦν ὅτι «ἐπ᾿ ἐλευθερία ἐκλήθησαν» οἱ χριστιανοί. Μὲ τὴν ἐξουσιομανία ποὺ τοὺς ἔχει κυριεύσει καὶ μὲ τὸν συμφυρμό τους μὲ τοὺς πολιτικοὺς ἄρχοντες ἔχουν ξεχάσει ὅτι ὑπάρχουν γιὰ τὴν ἐπιστασία καὶ ὄχι γιὰ τὴν τυραννία τοῦ λαοῦ. Αὑτὸς ποὺ ἐξουσιάζει ἐξωτερικῶς, μὲ τὸν νόμο καὶ τὴν ἀνάγκη, συνήθως δὲν ἐνδιαφέρεται γιὰ τὴν γνώμη τῶν ἀρχομένων. Θέλουν δὲν θέλουν ἀναγκάζονται νὰ ὑπακούσουν στὸν νόμο καὶ τὴν βία. Αὑτὸς ὅμως ποὺ καλεῖται νὰ ἄρχῃ σὲ ἀνθρώπους ποὺ ἐκουσίως τοῦ δίδουν αὐτὴν τὴν ἐξουσία, ἄν ὁδηγήσῃ τὰ πράγματα ὥστε νὰ πράττῃ τὰ πάντα στηριζόμενος μόνο στὴν γνώμη του, στὴ θέλησί του καὶ σὲ κανέναν νὰ μὴν λογοδοτῇ, τότε τὴν ἐπιστασία ποὺ τοῦ ἀνετέθη γιὰ τὸ καλὸ τοῦ λαοῦ τὴν ἔχει μετατρέψει σὲ τυραννία.

«Ὁ μὲν γὰρ ἔξωθεν ἄρχων, ἐπειδὴ νόμῳ κρατεῖ καὶ ἀνάγκῃ, εἰκότως οὐ πολλαχοῦ τῆς τῶν ἀρχομένων γνώμης κοινωνεῖ· ὁ μέντοι ἑκόντων ὀφείλων ἄρχειν, καὶ χάριν αὐτῷ τῆς ἀρχῆς εἰδότων, ἂν οὕτω τὸ πρᾶγμα καταστήσῃ, ὡς ἀπὸ τῆς οἰκείας γνώμης μόνον πάντα ποιεῖν, καὶ μηδενὶ μεταδιδῷ λόγου, τυραννικώτερον μᾶλλον ἢ δημοτικώτερον τὴν ἐπιστασίαν πεποίηται» ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ PG62.672

Θὰ μοῦ πῇ ὁ νέος ἀρχιεπίσκοπος ὅτι ἀδίκως κοπιῶ, διότι αὐτὰ ποὺ παραθέτω ἀπὸ τὸν ἄγιο Ἰωάννη τὸν Χρυσόστομο καὶ τὰ γνωρίζει καὶ τὰ λέει καὶ ὁ ἴδιος στὸν ἐνθρονηστήριο λόγο του:

«Ἡ ἑκκλησία δὲν κυριεύει, ἀλλὰ συμμετέχει , δὲν καταπιέζει, ἀλλὰ παρακαλεῖ· δὲν ἐπιβάλλει , ἀλλὰ προσκαλεῖ· δὲν εἶναι αὐθεντία , ἀλλὰ ἀλήθεια· δὲν εἶναι ἐξουσία, ἀλλὰ εὐθύνη· δὲν εἶναι βία, ἀλλὰ ἐλευθερία» Ὁ Κρήτης Εὐγένιος ΕΛ

Τϊ κάνουμε τώρα; Στὰ λόγια ὅλα καλά. «Ἡ ἐκκλησία δὲν ἐπιβάλλει , ἀλλὰ προσκαλεῖ. Δὲν καταπιέζει, ἀλλὰ παρακαλεῖ. Δὲν εἶναι βία , ἀλλὰ ἐλευθερία». Ναὶ, ἀλλὰ δὲν μὲ ἀφήνουν νὰ μπῶ στὸν ναό. Ἀπαιτοῦν νὰ φορῶ μουρόπανα. Ἀπειλοῦν τοὺς ἱερεῖς καὶ μάλιστα μὲ ἐγκυκλίους. Τοὺς κόβουν τὸν μισθὸ, τοὺς ἀπαγορεύουν νὰ ἱερουργοῦν καὶ νὰ ἐξομολογοῦν. Τϊ νὰ πιστέψουμε; Τὰ λόγια ἤ τὶς πράξεις;

Ἀπαντᾶ ὁ ἴδιος ὁ ἀρχιεπίσκοπος: Τὶς πράξεις νὰ πιστέψουμε. 

«Νὰ δοῦμε πῶς θὰ πείθῃ ὄχι ἡ γλῶσσα μας ὅσο ἡ ζωή μας, ἀφοὺ δὲν πείθεις ὅταν δὲν ζῇς. «Ὁ γὰρ μὴ ποιῶν καὶ διδάσκων ἀναξιόπιστος ἐστὶν εἰς ὡφέλειαν», κατὰ τὸν Βασίλειο». Ὁ Κρήτης Εὐγένιος (ΕΛ)  

Οἱ πράξεις, λοιπὸν, τῆς ἱεραρχίας ἀποδεικνύουν τὴν τυραννία ποὺ ἔχει ἐπιβληθῇ. Αὑτὴ ἡ τυραννία εἶναι πασίδηλη στὴν συμπεριφορὰ τῶν σημερινῶν ποιμένων ὅσο καὶ ἄν προσπαθοῦν λεκτικῶς νὰ τὴν ὡραιοποιήσουν.  Ἕνα παράδειγμα ἡ Συνοδικότης στὴν ὁποία ἀναφέρεται ὁ ἀρχιεπίσκοπος στὸν ἐνθρονιστήριο λόγο του. 

« Ἡ συνοδικότητα δὲν ἀρκεῖται στὸ ἐπίπεδο τῶν ἐπισκόπων τῆς ἐκκλησίας, ἀλλὰ ξεκινᾶ ἀπὸ τὴ βάσι, ἀπὸ τὴν ἐνορία, τὸ μικρότερο κύταρο, ποὺ λειτουργεῖ μὲ συνοδικοὺς καὶ δημοκρατικοὺς θεσμούς, καὶ ἀνέρχεται ὡς τὸ ὑψηλότερο ἐπίπεδο». Ὁ Κρήτης Εὐγένιος (ΕΛ)

Τώρα ἄς μὴν ἀναλύσουμε γιὰ ποιὰ συνοδικότητα μιλοῦν οἱ ἐπίσκοποί μας… Καὶ μάλιστα ὑπὸ καθεστῶς φαναριώτικου ἐλέγχου καὶ δικῆς τους ἐθελοδουλείας. Ἡ Κολυμπάριος Σύνοδος βοᾶ… Καὶ ὅμως στὰ λόγια βλέπουν «συνοδικοὺς καὶ δημοκρατικοὺς θεσμούς». Ὅταν κλείνετε τὶς ἐκκλησίες, ὅταν περιορίζετε τοὺς εἰσερχομένους, ὅταν τοὺς ἀναγκάζετε νὰ φοροῦν μουρόπανα, νὰ μὴν προσκυνοῦν τὶς ἅγιες εἰκόνες, νὰ δείχνουν ἐμβολιόχαρτα γιὰ νὰ μποῦν στὸν ναό, ἔχουν προηγηθῇ δημοκρατικὲς διαδικασίες; Ὅταν ἀπαγορεύετε στοὺς ἱερεῖς νὰ ἱερουργοῦν καὶ νὰ ἐξομολογοῦν καὶ τοὺς θέλετε καθοδηγητὲς καὶ προαγωγοὺς τῶν κυβερνητικῶν ἀποφάσεων ἔχουν ληφθῇ ἀποφάσεις δημοκρατικῶς  στὸ μικρότερο κύταρο, στὴν ἐνορία; Καλὰ νὰ τὰ λέῃ κανεὶς, ὡραῖα ἀκούγονται, ἀλλὰ μερικοὶ καταλαβαίνουν καὶ τί λέτε. Ἡ κοροϊδία φαίνεται παρακάτω:

«Μέλημά μας ἡ καλλιέργεια αὐτῆς τῆς συνοδικότητος στὴν καρδιὰ τῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς , ὅπου ὅλες οἱ σκέψεις οἱ ἀπόψεις, οἱ προβληματισμοί , οἱ ἀντιρήσεις καὶ οἱ διαφωνίες ἀκόμη κατατίθενται καὶ μὲ ὀρθόδοξο ἐκκλησιαστικὸ φρόνημα ἐκφράζονται καὶ ἀξιολογοῦνται.» Ὁ Κρήτης Εὐγένιος (ΕΛ)

Τϊ μεγαλόπνοες διακηρύξεις!!! Τί  ἀνωτερότης!!! Προσέξτε διότι θὰ γεμίσουν οἱ ναοὶ ἀπὸ ἀνθρώπους ποὺ θὰ τρέχουν νὰ καταθέσουν τὶς σκέψεις, τὶς ἀπόψεις, καὶ τοὺς προβληματισμούς τους, μήπως κολλήσετε κανέναν κορωνοϊό ἀπὸ τὸ συνωστισμένο πλῆθος.  «Ὅλες οἱ σκέψεις, ὅλες οἱ ἀπόψεις, ὅλοι οἱ προβληματισμοί, ὅλες οἱ ἀντιρρήσεις καὶ οἱ διαφωνίες ἀκόμη κατατίθενται». Ἀκριβῶς, αὐτὸ ποὺ ὅλοι ζοῦμε πάντα στὴν ἐκκλησία, ἀλλὰ  ἰδιαιτέρως τὰ τελευταῖα χρόνια ἔχει ἐνταθῇ. Περιμένουν οἱ ἱερεῖς καὶ οἱ δεσπότες νὰ ἀκούσουν τὶς σκέψεις, τοὺς προβληματισμοὺς καὶ τὶς ἀντιρήσεις τοῦ κάθε ἀνθρώπου. Ὄλοι θὰ τὸ ἔχετε ζήσει φαντάζομε. (Ζητῶ συγνώμη ἀπὸ τοὺς πραγματικοὺς ἱερεῖς τοῦ ὑψίστου ποὺ πράγματι προσπαθοῦν νὰ ἀκούσουν τὴν ψυχὴ τοῦ κάθε ἀνθρώπου γιὰ νὰ δοῦν πῶς θὰ τὴν βοηθήσουν νὰ ἐλευθερωθῇ ἀπὸ τὰ δίκτυα τοῦ διαβόλου. Δὲν τοὺς ἀφοροῦν προφανῶς τὰ γραφόμενα, ἀν καὶ τοὺς θλίβουν ). Μόλις πᾶς στὴν ἐκκλησία ὅλοι παρακαλοῦν γιὰ τὴν γνώμη σου, ἐκλιπαροῦν γιὰ τοὺς προβληματισμούς σου, ζητοῦν ἐναγωνίως τὶς ἀπόψεις σου, ὥστε ἡ ὅποια ἀπόφασι νὰ εἶναι δημοκρατική, ἀποτέλεσμα τῶν σκέψεων καὶ τῶν προβληματισμῶν ὅλων. Ἔτσι δὲν ἔκλεισαν οἱ ναοί; Ἔτσι δὲν γιορτάσαμε Πάσχα τὸ μεγάλο Σάββατο;  Ἔτσι δὲν ἔγιναν καρναβάλι οἱ ἐκκλησίες καὶ κλόουν οἱ πιστοί; Ἔτσι ἀκριβῶς. Μετὰ ἀπὸ δημοκρατικὲς διαδικασίες. Καὶ ἔρχεται ὁ νέος ἀρχιεπίσκοπος καὶ λέει αὐτὰ τὰ λόγια. Καὶ ὅλοι ποὺ τὸν ἄκουγαν, ὑποθέτω, πίσω ἀπὸ τὰ φίμωτρα τους θὰ ἔνοιωθαν ὅπως οἱ ὀπαδοὶ τῶν κομμάτων ὅταν οἱ ἀρχηγοί τους ἐξυμνοῦν τὶς ὑψηλὲς ἀρχὲς ποὺ τὰ κόμματά τους ὑπηρετοῦν καὶ τὶς δημοκρατικὲς διαδικασίες ποὺ ἀκολουθοῦνται…

Γιὰ νὰ μὴν ὑπάρξουν ὅμως παρεξηγήσεις συμπληρώνει ὁ ἀρχιεπίσκοπος:

«Κάθε φωνὴ εἶναι ἀποδεκτὴ καὶ ἀπαραίτητη καὶ ὑπακούοντες στοὺς κανόνες ἐντάσεται στὴν συμφωνία, διαφορετικὰ κινδυνεύει νὰ γίνῃ παραφωνία ἤ ἀπλὰ φωνασκία». Ὁ Κρήτης Εὐγένιος (ΕΛ)

Ὅλα εἶναι ἀποδεκτά ἀρκεῖ στὸ τέλος νὰ ὑπακούουν στοὺς κανόνες καὶ νὰ ἐντάσονται στὴν συμφωνία. Ὑπάρχουν κανόνες ἐδώ, ἀγαπητοί μου. Δὲν εἶναι βεβαίως οἱ κανόνες τῶν Πατέρων καὶ τῶν Συνόδων, αὑτοὶ. Ὅταν δὲν ἐξυπηρετοῦν προνόμια καὶ ἐξουσίες εἶναι τείχη τοῦ αἴσχους, ὅπως λέγει ὁ Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαῖος. Ἄλλοι κανόνες ὑπάρχουν ἐδώ. Καὶ ὑπάρχει καὶ συμφωνία. Ἡ ὀρχήστρα εἶναι συμφωνική καὶ διευθυντὴς εἶναι ὁ Κωνσταντινουπόλεως, ἐξ οὖ καὶ πατέρας πάντων τῶν μουσικῶν. Διευθύνει τὴν ὀρχήστρα καὶ ὅλα τὰ ὄργανα συντονίζονται. Διαφορετικὰ θὰ γίνῃ παραφωνία ἤ θὰ καταλήξουμε σὲ φωνασκία. Ἀντιλαμβάνεστε. Πάντως τὰ λέει πιὸ ραφιναρισμένα ἀπὸ τὸν συνεπίσκοπό του στὰ Χανιά. Αὐτὸς στὴν Ἐγκύκλιό του ἀπαγόρευε τελείως καὶ τὴν συζήτησι ἀκόμη ἐπὶ ποινῇ τιμωρίας.

Γνωρίζω ὅτι θὰ ποῦν ὅτι ὅλα αὐτὰ ποὺ συμπαιραίνω εἶναι ὑβριστικὰ καὶ ἀνήκεια καὶ ἀπάδοντα πρὸς τὸ ἐκλησιαστικὸ ἦθος (αὐτὸ ποὺ ἔχουν οἱ ἴδιοι καὶ τὸ βλέπουμε στὴν πράξι…) Ὅπως εἶπα ξεκινῶντας εἶναι ἀναγκαία διότι χάνονται ψυχές, ἀλλὰ εἶναι καὶ ἀποτέλεσμα ἀγάπης. Πῶς αὐτοὶ ἀπὸ ἀγάπη κλείνουν τὶς ἐκκλησίες; Ἔτσι καὶ ἐμεῖς, ὑπακούοντας στὶς πατρικὲς ὑποδείξεις ἀπὸ ἀγάπη τοὺς λέμε καὶ καμμιὰ ἀνήκεια -κατ᾿ αὐτοὺς- λεξούλα, καὶ ταράττουμε τοὺς μακαρίους κύκλους τους. Τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ ἀπόστολος Παῦλος ὕβριζε ὅλους τοὺς Κρῆτες ἀποκαλῶντας τους ψεῦτες, ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος δὲν τὸ βρίσκει ὑβριστικὸ, ἀλλὰ ἐρωτικό. Ὄχι ἀπλὴ ἀγάπη, ἔρως. Γιατί; Διότι ἦταν πυρπολημένος καὶ ζέων γιὰ τὸ κήρυγμα, γιὰ τὴν πίστι, γιὰ τὴν σωτηρία τῶν ἀδελφῶν καὶ ὄχι γιὰ τὸ ξεγέλασμά τους ὥστε νὰ τοὺς ἐξουσιάζει καὶ νὰ τοὺς ἐκμεταλεύεται, ὅπως κάνουν οἱ σημερινοὶ ποιμένες:

«Εἰ δὲ καὶ ὁλόκληρον τὸ ἔθνος ὑβρίζει (ἐννοεῖ τῶν Κρητῶν), μὴ θαυμάσῃς· καὶ ἐπὶ Γαλατῶν γὰρ αὐτὸ ποιεῖ, λέγων· « Ὢ ἀνόητοι Γαλάται». Οὐχ ὑβριστικοῦ δὲ τοῦτο ἤθους, ἀλλ’ ἐρωτικοῦ. Εἰ μὲν γὰρ τῶν αὑτοῦ ἕνεκεν ταῦτα ἐποίει, εἰκότως τις αὐτῷ ἐπεμέμψατο· εἰ δὲ πεπυρωμένος καὶ ζέων ὑπὲρ τοῦ κηρύγματος, οὐχ ὑβριστικῶς αὐτὸ ἐποίει».  ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ PG62.664

Δυστυχῶς ἡ πολυλογία μακραίνει τὰ γραφόμενα καὶ πρέπει νὰ ἐπανέλθουμε, πρώτα ὁ Θεὸς,  γιὰ νὰ ποῦμε τί λέει ὁ νέος ἀρχιεπίσκοπος γιὰ τὸν Πατριάρχη καὶ τὸ Πατριαρχεπιο, γιὰ τὸ φυσικὸ περιβἀλλον καὶ τὴν κλιματικὴ ἀλλαγή, γιὰ τὴν πανδημία, γιὰ τὴν σύνοδο τοῦ Κολυμβαρίου, τὸν ἐθνοφυλετισμό, τὸν συγκρητισμό καὶ τέλος στὴν αὐτοκριτική του.

Γεώργιος Κ. Τζανάκης. Ἀκρωτήρι Χανίων. 24 Φεβρουαρίου 2022 

 

[1] Ἐνθρονηστήριος λόγος Ἀρχιεπισκόπου Κρήτης Εὐγενίου https://www.youtube.com/watch?v=QlCdKHvpfxM

[2] Ἀπομαγνητοφωνημένη συνέντευξις στὸν ραδιοσταθμὸ TEAM FM 102. http://www.imra.gr/ta-nea-tis-mitropoleos/articles/synenteyxeis-toy-seb-mitropolitoy-rethymnis-kai-aylopotamoy-k-eygenioy-en-meso-tis-pandimias-toy-covid-19.html ἤ στὸ https://www.youtube.com/watch?v=NnjKNJRmW_k&t=11s

 

Δεν ασπάζεσαι την εικόνα; Ανάθεμα!

Δεν ασπάζεσαι την εικόνα

Δεν ασπάζεσαι την εικόνα; Ανάθεμα!

Τράπεζα Ἰδεῶν - Ἡ Ζ΄ Οἰκουμενική Σύνοδος [14 Οκτωβρίου 787 μ.Χ.]



Τῇ καθολικῇ ἐκκλησίᾳ οὔτε, προσθήκην, οὔτε μείωσιν ἐπιδέχεται· μεγίστη γὰρ τὸν προστιθέντα καὶ τὸν ἀφαιροῦντα τιμωρία δεσμεῖ. «Ἐπικατάρατος γὰρ ,φησὶν, ὅς μετατίθησιν ὅρια πατέρων αὐτοῦ»



 

Γράφει ο Χρήστος Βλαμάκης για το orthopraxia.gr

 

Ένας χρόνος μετά το ξεκίνημα της “πανδημίας”  και τα πράγματα συνεχίζουν και προχωράνε. Ειδικά στα εκκλησιαστικά, σε λίγο, αν τα πράγματα συνεχίσουν έτσι, θα φτάσουμε να παίρνουμε και την Θεία Κοινωνία από …το περίπτερο. Μάσκες, αντισηπτικά, γάντια, κορδέλες στα καθίσματα είναι λίγα από τα πολλά της “νέας κανονικότητας”.


Όλα αυτά, κάπως, δυστυχώς, πάμε να τα συνηθίσουμε. Κάτι όμως που δεν αντέχεται, και ποτέ δεν πρέπει να συνηθίσουμε, είναι το να βλέπεις ανθρώπους να υποκλίνονται μπροστά στις εικόνες χωρίς να τις ασπάζονται! Τους οδήγησαν, βλέπετε, οι ίδιοι οι  Ιεράρχες προς το ανάθεμα! 

Οι ίδιοι (οι ιεράρχες) που κοινοποιούν προς τα ΜΜΕ ότι θα λειτουργήσουν αύριο τηρώντας ΟΛΑ τα υγειονομικά μέτρα (ΦΕΚ Β’ 5509/15-12-2020) και θα διαβάσουν και τμήμα από το Συνοδικό της Ορθοδοξίας.

Αναρωτιέμαι, θα ξεκινήσουν τα αναθέματα από τους εαυτούς τους; Διότι είναι ξεκάθαρο ότι προσκύνηση και ασπασμός είναι το ίδιο πράγμα.

Το παραπάνω δεν είναι δική μου γνώμη, αλλά των πατέρων της 7ης οικουμενικής Συνόδου. 

Κατά τους πατέρες, λοιπόν (της 7ης οικουμενικής Συνόδου), προσκυνώ και ασπάζομαι είναι ένα και το αυτό. Και όχι απλώς ασπάζομαι, αλλά ασπάζομαι με επίταση, με πόθο.

Όποιος δεν ασπάζεται τις αγίες εικόνες λοιπόν, “ανάθεμα” και αυτό αναφέρεται σε αρκετά σημεία των πρακτικών [1]  και ιδιαίτερα στις πράξεις/συνεδρίες: ε, ς, ζ, η (Κάπως συνοπτικά  αυτά τα αναφέρει και ο καθηγητής Ιωάννης Καρμιρης [2] –  το σχετικό αρχείο στο παράρτημα).


Ας πάμε όμως στον συγγραφέα του Ιερού Πηδαλίου. Ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, υποσημειώνoντας τα της 7ης Οικουμ. Συνόδου, στο Ιερό Πηδάλιο, μας λέει, για τα περί ασπασμού και προσκυνήσεως:

Προσκυνώ και ασπάζομαι είναι το ίδιο πράγμα, κατά την παλαιά ελληνική γλώσσα. Επειδή κυνώ, σημαίνει ασπάζομαι/φιλώ και το “προς” δηλώνει (την) ένταση. Δηλαδή, φιλώ με θέρμη. Επίσης, μας αναφέρει, πως όσοι δεν έχουν τις αγίες εικόνες για να τις φιλούν, αλλά μόνο τις έχουν ως … ενθύμηση , αυτοι είναι ημίφαυλοι και ψευδαλήθεις (σύμφωνα με την ς’ πράξη της συνόδου).

“Ἐπὶ τῶν ἁγίων εἰκόνων ἕν καὶ το αὐτὸ εἶναι προσκύνησις καὶ ἀσπασμὸς. Διότι κυνῶ κατὰ τὴν παλαιὰν ἑλληνικὴν γλῶσσαν, θέλει νὰ εἰπῇ τὸ ἀσπάζομαι καὶ φιλῶ. Η δὲ πρὸς πρόθεσις, ἐπίτασιν τοῦ ἀσπασμοῦ καὶ τοὺ πόθου καὶ τῆς φιλίας δηλοῖ. Διὸ καὶ ἡ παροῦσα Σύνοδος ἐν τῇ ἑβδόμη πράξει αὐτῆς, εἶπε, κατὰ πάντα ἀποδέχεσθαι τὰς σεπτὰς εἰκόνας καὶ ταύτας προσκυνεῖν, ἤτοι ἀσπάζεσθαι…”   “Ὅσοι δὲ ἔχουν τὰς ἁγίας εἰκόνας εἰς ἐνθύμησιν μόνον, καὶ ὄχι καὶ εἰς τὸ νὰ τὰς ἀσπάζωνται ημίφαυλοι εἶναι καὶ ψευδαλήθεις, κατὰ τὴν αὐτὴν ς’ πράξ. αὐτῆς.” [3]

 

Και επειδή ο άγιος Νικόδημος ποτέ δεν έγραψε κάτι ανυπόστατο ή ανύπαρκτο, αντιγράφω δύο σημεία από τα πρακτικά που επιβεβαιώνουν αυτό που λέει ο άγιος Νικόδημος.

Τι αναφέρει λοιπόν ο ίδιος ο άγιος Ταράσιος, ο προεδρεύων της 7ης Οικουμενικής Συνόδου;

 

«ἐθεσμοθετήθη παρά τε τῶν ἁγίων πρωτάρχων τῆς ἡμῶν διδασκαλίας, καὶ τῶν αὐτῶν διαδόχων θεσπεσίων πατέρων ἡμῶν καὶ ταύτας προσκυνεῖν, ἤτοι ἀσπάζεσθαι. Ταυτὸν γὰρ ἀμφότερα. Κυνεῖν γὰρ τῇ ἑλλαδικῇ ἀρχαίᾳ διαλέκτῳ τὸ ἀσπάζεσθαι καὶ τὸ φιλεῖν σημαίνει. Καὶ τὸ τῆς πρὸς προθέσεως ἐπίτασίν τινα δηλοῖ τοῦ πόθου, ὥσπερ φέρω καὶ προσφέρω, κυρῶ καὶ προσκυρῶ, κυνῶ καὶ προσκυνῶ, ὅ ἐμφαίνει τὸν ἀσπασμὸν καὶ τὴν κατ’ ἐπέκτασιν φιλίαν. ὅ γάρ τις φιλεῖ καὶ προσκυνεῖ καὶ ὅ προσκυνεῖ, πάντως καὶ φιλεῖ, ὡς μαρτυρεῖ ἡ ἀνθρωπίνη σχέσις ἡ παρ’ ἡμῶν πρὸς τοὺς φίλους γινομένη, καὶ ἔντευξις τὰ δύο ἀποτελοῦσα. οὐ μόνον δὲ τοῦτο παρ’ ἡμῖν, ἀλλὰ καὶ παρὰ τοῖς παλαιοῖς ἐν τῇ θείᾳ γραφῇ ἐγγεγραμμένον εὑρίσκομεν». (Πρακτικὰ Ζ´ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, Πρᾶξις στ´ Mansi 13, 361B)


Σε άλλο σημείο της Συνόδου αναφέρονται και τα υπόλοιπα. Κάπως πιο συγκεκριμένα: Σε όσους αρκεί η ανάμνηση και όχι ο άσπασμος είναι «ημίφαυλοι» και «ψευδαλήθεις».

 

«οἱ δέ γε ἀρκεῖσθαι λέγοντες τὰς εἰκονικὰς ἀνατυπώσεις εἰς ἀνάμνησιν μόνον ἔχειν, καὶ οὐχὶ καὶ εἰς ἀσπασμόν, τὸ μὲν ἀποδεχόμενοι, τὸ δὲ ἀθετοῦντες, ἡμίφαυλοί τινες καὶ ψευδαληθεῖς ἀποδείκνυνται»  (Mansi 13, 364B)

 

Σε άλλα σημεία των πρακτικών, αναφέρεται, μεταξύ άλλων, πως αν δεν τα δεχόμαστε αυτά είμαστε ΝΟΘΟΙ και όχι υιοί.  Αναφέρεται  ακόμα πως  “αν κοινωνούμε με εκείνους που ατιμάζουν τις εικόνες – πρέπει και εμείς να είμαστε αναθεματισμένοι”. Επίσης σημειώνεται πως πρέπει να τους βγάζουμε από τις εκκλησίες, όσους δεν τιμούν και ασπάζονται τις ιερές εικόνες.

Και πόσα άλλα αναφέρουν οι πατέρες. Σκέφτηκα όμως, να μην αναφέρω περισσότερα, για να αφήσω την δουλειά αυτή στους Θεολόγους, οι οποίοι, πλην ελαχίστων φωτεινών εξαιρέσεων, έχουν σιωπήσει.

 

Σε λίγο θα βγάλουν και τις εικόνες από τους ναούς. Τότε τι θα κάνουμε; Θα δεχτούμε όλα αυτά τα πράγματα από αγάπη και διάκριση (αλήθεια, πόσο έχει εξευτελιστεί η έννοια των δύο κορυφαίων αρετών της πίστεως μας από τους σημερινούς γνωστικούς); Έχουμε περισσότερη αγάπη από τους πατέρες μια οικουμενικής συνόδου; 

Υποταχθήκαμε, βάλαμε μασκούλες στα πρόσωπα μας και αυτό το θεωρούμε υπακοή; Μα, τότε μιλάμε για κανονική σύγχυση. Σε ποιον θα κάνουμε υπακοή; Στον κάθε απίθανο πνευματικό ή στους αγίους μας;

Αδερφοί και πατέρες, αυτό το κείμενο γράφτηκε για απλούς πιστούς, με καλή προαίρεση και όχι για βολεμένους “υπάκουους” σε ένα αντίχριστο καθεστώς. Γράφτηκε, συνειδητά, με απλό τρόπο, ώστε να αναπτυχθεί από τα κατάλληλα πρόσωπα περισσότερο (έχουμε απαιτήσεις από εσάς αγαπητέ κ. Τσελεγγίδη).

Δεν γράφτηκε γι’ αυτούς που λένε πως μόνο η Θεία Κοινωνία είναι αδιαπραγμάτευτη (όχι και ο τρόπος της Κοινωνίας όμως), άρα και μόνο τότε αφαιρούμε την μάσκα.

– Αλήθεια δεν είδα πουθενά να αναφέρεται ότι την μάσκα θα την αφαιρούν οι πιστοί και όταν πρέπει να ασπαστούν τις εικόνες. Δεν είδα να την αφαιρεί ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών κ.κ. Ιερώνυμος όταν πήγε να ασπαστεί την εικόνα της Παναγίας, όταν της έβαλε εξ αποστάσεως μετάνοια, έπειτα από την έξοδο του από το νοσοκομείο – 

Αυτοί που δεν ασπάζονται τις εικόνες, είναι κανονικοί αιρετικοί, κατά τους αγίους πατέρες, και αυτό πρέπει να το καταλάβουμε όλοι. Και δεν πρέπει  να δεχόμαστε αυτά που οι διοικούντες την εκκλησίαν όρισαν, αθετώντας τους κανόνες και την διαθήκη των αγίων Πατέρων. Δεν είδα καμία διευκρίνηση από τους Αγίους πατέρες, περί ειδικών συνθηκών (αλήθεια, μέχρι τότε, δεν είχαν επιδημίες/πανδημίες;). Είδα τους πατέρες να αναφέρουν ότι οι εικόνες θεραπεύουν – και το σώμα. 

Λοιπόν, τι θα κάνουμε; Οι άγιοι πατέρες είναι ξεκάθαροι. – “ Τᾦ μὴ ἀσπαζομένω τὰς ἀγίας εἰκόνας, ἀνάθεμα”.

Γι’ αυτό όπως έγραψα και πιο πάνω, τα αναθέματα αύριο, πρέπει να ξεκινήσουν να τα διαβάζουν για τους ίδιους τους εαυτούς τους, οι “συνοδικοί”.

Αν έχουν λίγη αξιοπρέπεια.

Εμείς ας ασπαστούμε τις εικόνες “εύλαλα” και με πόθο.

 

ΟΡΘΟΠΡΑΞΙΑ

 


Πηγές

 

[1] Πρακτικά και πράξεις οικουμενικών και τοπικών συνόδων, Mansi, 13B-13Γ

[2]  Τα Δογματικά και Συμβολικά Μνημεία της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας. Τόμος Ι σελ 241

[3] Υποσημειώσεις εις την 7η οικουμενική Σύνοδο. ΠΗΔΑΛΙΟΝ ΤΗΣ ΝΟΗΤΗΣ ΝΗΟΣ ΤΗΣ ΜΙΑΣ ΑΓΙΑΣ ΚΑΘΟΛΙΚΗΣ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ (ΗΤΟΙ ΑΠΑΝΤΕΣ ΟΙ ΙΕΡΟΙ ΚΑΙ ΘΕΙΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ), Εκδόσεις Ρηγόπουλος (2003)




Παράρτημα

Δεν ασπάζεσαι την εικόνα; Ανάθεμα!

Διάφορα Από τα πρακτικά

 

Δεν ασπάζεσαι την εικόνα; Ανάθεμα!

 

Δεν ασπάζεσαι την εικόνα; Ανάθεμα!

 

Δεν ασπάζεσαι την εικόνα; Ανάθεμα!

Δεν ασπάζεσαι την εικόνα; Ανάθεμα!
Δεν ασπάζεσαι την εικόνα; Ανάθεμα!

Δημοφιλή Άρθρα

Τα αγαπημένα σας