Ορθοδοξία

Αρχική Ορθοδοξία Σελίδα 38

Το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως ετοιμάζεται να προσβάλει την Θεία Κοινωνία.

0
Τζανάκης

Το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως ετοιμάζεται να προσβάλει την Θεία Κοινωνία.

Το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως ετοιμάζεται να προσβάλει την Θεία Κοινωνία.

Οι οικουμενιστές βλέπουν την «κρίση» του κορωνοϊού ως την ιδανική ευκαιρία για να γίνουν άλματα προς την κατεύθυνση της πλήρους εκκοσμίκευσης της Εκκλησίας. Άλματα τα οποία υπό φυσιολογικές συνθήκες θα χρειάζονταν δεκαετίες, αν όχι εκατονταετίες, για να περάσουν, και πάλι με αμφίβολα αποτελέσματα.

Σήμερα έχει κηρυχθεί ανοιχτά πόλεμος στην Ορθόδοξη Παράδοση. Η μεροληπτική αντιμετώπιση ΒΓΑΖΕΙ ΜΑΤΙ.

Το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως ετοιμάζεται να προσβάλει την Θεία Κοινωνία.
Αριστερά η Κεραμέως με μάσκα στην Αγρυπνία της Αποδόσεως του ΠάσχαΔείτε και ΕΔΩ από επίσκεψη του Μητσοτάκη και της Κεραμέως σε σχολείο στο Παγκράτι στις 18/5/2020]

Μπροστά σε αυτόν τον πόλεμο οι Ελληνόφωνες κυρίως Τοπικές Εκκλησίες παρουσίασαν μία ασυντόνιστη και ξεχαρβαλωμένη εικόνα. Η Εκκλησία του Χριστού με την δισχιλιετή Παράδοση και εμπειρία συμπεριφέρθηκε σαν πρωτάκι την πρώτη ημέρα στο σχολείο του Μητσοτάκη και της Κεραμέως. Ο πατριάρχης Βαρθολομαίος «έστησε» τον τρόπο αντιμετώπισης και έστειλε το μήνυμα: δίχως την κοινή πίστη, απόλυτη υπακοή στα κράτη και στους υγειονομικούς φορείς.

Χαρακτηριστικό είναι το «Μήνυμα του Παναγιωτάτου Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου προς το πλήρωμα της Εκκλησίας για την πανδημία από τον Κορονοϊό»:

«Στον αγώνα αυτόν, οι συντεταγμένες πολιτείες, τα κράτη και οι αρμόδιες υγειονομικές Αρχές, έχουν την κυρίαρχη ευθύνη για τον σχεδιασμό, την ορθή αντιμετώπιση και την υπέρβαση αυτής της κρίσης. …. σας προτρέπω πατρικά να ανταποκρίνεστε με ακρίβεια και υπομονή σε όλα τα δύσκολα, αλλά απαραίτητα, μέτρα που λαμβάνουν οι υγειονομικές υπηρεσίες και τα κράτη. »

Η ατάκα του πατριάρχη ότι «δεν κινδυνεύει η πίστη, κινδυνεύουν οι πιστοί» ήταν στην ουσία ένα πονηρό κάλεσμα στις Τοπικές Εκκλησίες να εμφανιστούν ξεδοντιασμένες μπροστά στον λεγόμενο «σύγχρονο κόσμο» και να υποκύψουν στους «επιστήμονες» που είχαν προσλάβει τα κράτη ειδικά για τον κορωνοϊό.

Το «μήνυμα» του πατριάρχη Βαρθολομαίου δυστυχώς έπιασε τόπο, διότι μετά από πολύχρονες υπόγειες διεργασίες το οικουμενιστικό εκκοσμικευμένο φρόνημα κατοικεί σήμερα στις συνειδήσεις πολλών ταγών της Εκκλησίας. Όπως άλλωστε έλεγε συνεχώς ο μακαριστός π. Ιωάννης Ρωμανίδης στα τελευταία χρόνια της ζωής του, «Ἀπὸ τώρα καὶ στὸ ἑξῆς τὸ πρόβλημα θὰ εἶναι οἱ Δεσποτάδες μας. Ποιὰ πίστη ἔχουν»!

«Ὁ Παναγιώτατος Οἰκουμενικός μας Πατριάρχης μᾶς καλεῖ νὰ ὑπακούσουμε στοὺς νόμους τῶν χωρῶν ὅπου ζοῦμε καὶ νὰ ἐπιδείξουμε ὑπομονὴ ἕως νὰ ἐπιστρέψουμε σὲ μία κανονικὴ ζωή.», έγραψε στο μήνυμά του ο Μητροπολίτης Βελγίου Αθηναγόρας, καθώς ανακοίνωνε ότι με το άνοιγμα των Ναών οι πιστοί θα πρέπει να τηρούν αποστάσεις, να φορούν υποχρεωτικά μάσκα, και ότι η χρήση της Ιεράς Λαβίδος απαγορεύεται.

Εν μία νυκτί γίναμε μάρτυρες μίας ανείπωτης τραγωδίας. Η Εκκλησία του Χριστού μπαίνει έμπρακτα στο περιθώριο από τους ίδιους τους ταγούς Της. Οι Ιεροί Ναοί αποϊεροποιούνται και μετατρέπονται σε δημόσιοι χώροι. Η πίστη μας και η εκκλησιαστική ζωή αντιμετωπίζονται σα να είναι φολκλόρ. Απειλείται άμεσα η Θεία κοινωνία. Για όσους παραμένουν πιστοί στην Παράδοση, η ψευδής και δόλια δήλωση του πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίου, ότι «δεν κινδυνεύει η πίστη, κινδυνεύουν οι πιστοί» κατέρρευσε εν ριπή οφθαλμού. Παραμένει όμως μια «υπέροχη δήλωση» για όσους θέλουν να «εκσυγχρονίσουν», όπως λένε, την Εκκλησία του Χριστού.

Ο πατριάρχης Βαρθολομαίος έρχεται τώρα να καταφέρει το τελειωτικό χτύπημαΝα προσβάλει και την Θεία Κοινωνία, το Σώμα και το Αίμα του Κυρίου. Διαβάζουμε στο «Έθνος» το εξόχως ανησυχητικό άρθρο της κ. Μαρίας Ζιώζιου με ημερομηνία 27/5/2020 και τίτλο: «Πρωτοβουλία του Οικουμενικού Πατριάρχη για τη Θεία Κοινωνία – Επιστολές προς τις Εκκλησίες»:

Η πανδημία του κορονοϊού φέρνει πιο κοντά τις Ορθόδοξες Εκκλησίες, ύστερα από ένα χρονικό διάστημα απόκλισης που είχαμε λόγω του Ουκρανικού ζητήματος.

Σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες του ethnos.grο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος αποστέλλει γράμματα στις τοπικές εκκλησίες, ενώ υπάρχει επικοινωνία μεταξύ των Προκαθημένων, με ζητούμενο την ανταλλαγή απόψεων για τα θέματα που προκύπτουν λόγω του κορονοϊού και με αιχμή του δόρατος το ζήτημα του τρόπου μετάδοσης της Θείας Ευχαριστίας.

Πολλές Ορθόδοξες Εκκλησίες βρίσκονται αμήχανες μπροστά στις νέες προκλήσεις και ιδιαίτερα στη βούληση των κρατικών αρχών που τις υποχρεώνουν να βρουν τρόπους ασφαλούς μετάδοσης της Θείας Κοινωνίας.  

Είναι, λοιπόν, λογικό οι Ορθόδοξες Εκκλησίες να αναζητούν ερείσματα στην κανονική και λειτουργική παράδοσή τους. Ωστόσο, κανείς δεν γνωρίζει ποια θα είναι η επιρροή του ιού στη Μαύρη Ήπειρο, ενός ευαίσθητου χώρου ως προς τις επιδημίες και με καταστροφική συνέπεια στη ζωή των λαών.

Επειδή, ακριβώς, ο χριστιανισμός μεταφέρεται νοτιότερα και ειδικότερα στα βάθη της Μαύρης Ηπείρου, όπου έχει «δοκιμαστεί» και στο πρόσφατο παρελθόν από πανδημίες, το θέμα της μετάδοσης της Θείας Ευχαριστίας για τους χριστιανούς του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας θα μας απασχολήσει το προσεχές διάστημα.

Ο κορονοϊός, όπως αναφέρουν και οι επιστήμονεςείναι μία πιο επικίνδυνη πανδημία κι ασφαλώς το παλαίφατο Πατριαρχείο Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής θα κληθεί να καταθέσει την μέχρι τώρα εμπειρία του απέναντι στις φονικές πανδημίες που έχει ζήσει, όπως ήταν ο Έμπολα και επιπλέον να αναδείξει ποια είναι τα νέα προβλήματα που αντιμετωπίζει η Μαύρη Ήπειρος.

Ενώπιον όλων αυτών των καταστάσεων και με δεδομένες τις πρωτοβουλίες διαφόρων τοπικών εκκλησιών, το Οικουμενικό Πατριαρχείο, αντιλαμβανόμενο το αίσθημα υψηλής ευθύνης που έχει για τη λήψη πρωτοβουλιών και του ηγετικού του ρόλου, γράφει στα παλαίφατα Πατριαρχεία και στις τοπικές εκκλησίες και αρχίζει μία πρώτη διαβούλευση για την εν τέλει πανορθόδοξη στάση.

Η ακαδημαϊκή κοινότητα οφείλει να συνδράμει στην έρευνα για το ποια ήταν η σχετική παράδοση και ποιες είναι οι θεολογικές αφετηρίες της Θείας Κοινωνίας.

«Η πανδημία του κορονοϊούφέρνει πιο κοντά τις Ορθόδοξες Εκκλησίες...» γράφει το δημοσίευμα, ενώ στην πράξη είδαμε ακριβώς το αντίθετο. Και το είδαμε αυτό διότι η Εκκλησία στην Θεία Λειτουργία δεν εύχεται για την ενότητα του κορωνοϊού αλλά για την ενότητα της πίστεως. Πρέπει όμως να αναβαθμιστεί στο κοινό η κίνηση του πατριάρχη Βαρθολομαίου να στείλει επιστολές στις Τοπικές Εκκλησίες, ως ενωτικού και προνοητικού παράγοντα, παρότι οι δικές του αρχικές παρεμβάσεις και υποδείξεις ήταν αυτές που υποβάθμισαν την ενότητα της πίστεως και συνεπώς της κοινής στάσεως των Τοπικών Εκκλησιών στην αντιμετώπιση της σκευωρίας του κορωνοϊού.

«Πολλές Ορθόδοξες Εκκλησίες βρίσκονται αμήχανες μπροστά στις νέες προκλήσεις…» γράφει το δημοσίευμα, ενώ η αλήθεια είναι ότι στάθηκαν ανίκανες να επιδείξουν ομολογητικό φρόνημα μπροστά σε αυτές τις περιβόητες «νέες προκλήσεις».

«….και ιδιαίτερα στη βούληση των κρατικών αρχών που τις υποχρεώνουννα βρουν τρόπους ασφαλούς μετάδοσης της Θείας Κοινωνίας», συνεχίζει το δημοσίευμα, ενώ ο ίδιος ο πατριάρχης Βαρθολομαίος που στέλνει τώρα τις επιστολές ήταν αυτός που σύστησε απόλυτη υπακοή στις κρατικές και στις υγειονομικές αρχές. Πως αλλιώς θα έμπαινε στο λεξιλόγιό μας η βλάσφημη ιδέα περί «ασφαλούς μετάδοσης της Θείας κοινωνίας» αν δεν στήναμε πρώτα υπάκουο αυτί στις υγειονομικές αρχές;

«Είναι, λοιπόν, λογικό οι Ορθόδοξες Εκκλησίες να αναζητούν ερείσματα στην κανονική και λειτουργική παράδοσή τους.» γράφει το δημοσίευμα, ξεχνώντας να χαρακτηρίσει παράλογη την έως τώρα στάση των Τοπικών Εκκλησιών που έθαψαν την Παράδοση χάριν της επιστήμης. «Δεν κινδυνεύει η πίστη, κινδυνεύουν οι πιστοί», διαλάλησε ο «εγγυητής της πίστεως» (Θεός φυλάξοι) πατριάρχης Βαρθολομαίος. Φαίνεται ότι τα πράγματα είναι «λογικά» μόνο όταν γίνονται την ώρα και με τον τρόπο που θέλει ο πατριάρχης Βαρθολομαίος.

«..το Οικουμενικό Πατριαρχείο» λοιπόν, «αντιλαμβανόμενο το αίσθημα υψηλής ευθύνης που έχει για τη λήψη πρωτοβουλιών και του ηγετικού του ρόλου» [ΕΡΩΤΗΣΗ: Πώς είναι δυνατόν ο πατρ. Βαρθολομαίος (και το περιβάλλον του) να έχει αυτήν την αντίληψη για τον εαυτόν και να μην την έχει ουδείς άλλος με σώας τας φρένας;] «γράφει στα παλαίφατα Πατριαρχεία και στις τοπικές εκκλησίες και αρχίζειμία πρώτη διαβούλευση για την εν τέλει πανορθόδοξη στάση.»

Επικαλέστηκε προηγουμένως το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας στην Αφρικανική Ήπειρο «όπου έχει ‘δοκιμαστεί‘ και στο πρόσφατο παρελθόν από πανδημίες». Ξεκίνησε πονηρά από εκεί για να καταλήξει σε μία «εν τέλει πανορθόδοξη στάση». Και τι γινόταν δηλαδή τόσον καιρό στο Πατριαρχείο Αλεξανδρείας; Έπεφταν οι Ορθόδοξοι αδελφοί σαν τα κοτόπουλα μετά την Θεία Κοινωνία και δεν το ξέραμε; Ποιά θα μπορούσε να είναι η «μέχρι τώρα εμπειρία του[Πατριαρχείου Αλεξανδρείας]απέναντι στις φονικές πανδημίες» παρά η εμπειρία της καθημερινής και ζωντανής απόδειξης της δύναμης της πίστεως και του Υψίστου Μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας που θεραπεύει ψυχή και σώμα;

Μπροστά στο αδιέξοδο της ζωντανής και αψευδούς εμπειρίας το άρθρο προσθέτει ότι «ο κορονοϊός, όπως αναφέρουν και οι επιστήμονεςείναι μίαπιο επικίνδυνη πανδημία», για να δημιουργήσει την εντύπωση ότι τα πράγματα τώρα είναι ακόμη πιο σοβαρά! Είναι να γελάει κανείς με αυτά τα χαζά τερτίπια την στιγμή μάλιστα που ο κορωνοϊός, ή καλύτερα ο κοροδοϊός, καταγράφει θανάτους οι οποίοι στην συντριπτική τους πλειονότητα οφείλονται σε άλλες σοβαρότατες υποκείμενες ασθένειες και την στιγμή που οι θάνατοι από τον κορωνοϊό περιορίζονται στα όρια της κοινής γρίπης, αν όχι και κάτω από αυτά.

«Η ακαδημαϊκή κοινότητα οφείλει να συνδράμει στην έρευνα για το ποια ήταν ησχετική παράδοση και ποιες είναι οι θεολογικές αφετηρίες της Θείας Κοινωνίας.», τελειώνει το δημοσίευμα. Δεν μας φτάνει η εμπειρία, θέλουμε και έρευνα! Περιμένουμε δε από τους μεταπατεριστές να μας «διαφωτίσουν» για την «σχετική παράδοση» και τις «θεολογικές αφετηρίες της Θείας Κοινωνίας»!!! Εν ολίγοις, το Φανάρι πάνω στα συντρίμμια που δημιούργησε ανοίγει τώρα τον δρόμο στους οικουμενιστές θολολόγους να αλλάξουν και τον τρόπο μετάδοσης της Θείας Κοινωνίας. Τις «έρευνες» τις κάνουν εδώ και χρόνια. Ήδη άρχισαν να λαλούν τι πρόκειται να κάνουν.

Οι αποφάσεις όμως των Θεοφόρων Πατέρων της Εκκλησίας δεν θα αλλάξουν από τους Σταμούληδες.

Ο άρτος και ο οίνος ΕΧΟΥΝ ΗΔΗ μεταβληθεί σε Σώμα και Αίμα Χριστού. Δεν μεταβάλλονται ξανά σε άρτο και οίνο την ώρα που βρίσκονται στην ιερή λαβίδα, για να ξανάμανά-μεταβληθούν σε Σώμα και Αίμα Χριστού μέσα στο στόμα του πιστού. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο όταν πέσει κατά λάθος η Θεία Κοινωνία στο πάτωμα οι ιερείς πέφτουν στα γόνατα και γλείφουν την Θεία Κοινωνία.

Η ιδέα της αλλαγής του τρόπου μεταδόσεως της Θείας Κοινωνίας με πρόφαση τον κορωνοϊό προσβάλλει την καρδιά του Μεγαλύτερου Μυστηρίου της Εκκλησίας, προσβάλει τον ίδιο τον Χριστό, δεν το βλέπουμε;

Η ιδέα της αλλαγής του τρόπου μεταδόσεως της Θείας Κοινωνίας με πρόφαση τον κορωνοϊό βασίζεται στο μικρόβιο της ΑΠΙΣΤΙΑΣ, διότι γίνεται με κίνητρο την πεποίθηση ότι ο Χριστός ηττάται από τα μικρόβια στο σάλιο του άλλου (κατά τα άλλα εμένα μπορεί να με θεραπεύσει, μπορεί να με αγιάσει, τον προηγούμενο όμως όχι!!).

Ακολούθως, διασπάται και η ενότητα των μελών της Εκκλησίας αφού επιβραβεύεται ο λογισμός του πονηρού που λέει ότι ο αδελφός που μόλις κοινώνησε τον Χριστό θα με μολύνει. Δηλαδή τί; Θα με μολύνει ο Χριστός;

ΟΧΙ ΛΟΙΠΟΝ. ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΕΝΑΝ ΑΠΟΣΤΕΙΡΩΜΕΝΟ ΚΑΙ ΣΥΣΚΕΥΑΣΜΕΝΟ ΙΔΙΩΤΙΚΟ ΧΡΙΣΤΟ. ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΖΟΥΜΕ ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΤΗΣ ΠΙΣΤΗΣ ΜΑΣ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΣΤΟ ΕΝΑ ΣΩΜΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΜΕ ΚΕΦΑΛΗ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΝΩΝΕΙ ΚΑΙ ΜΑΣ ΘΕΡΑΠΕΥΕΙ.

Αδελφοί, γρηγορείτε και προσεύχεσθε. Έρχονται πολύ δύσκολες μέρες.


Φαίη 

ΠΗΓΗ: ΤΑΣ ΘΥΡΑΣ ΤΑΣ ΘΥΡΑΣ

Περισσότερα για το θέμα “Θεία Κοινωνία” εδώ

Ορθοπραξία, Ορθοδοξία, Τυπολατρία (π. Αθανάσιος Μυτιληναίος)

0

Ορθοπραξία, Ορθοδοξία, Τυπολατρία

«Θα δουλέψω εναντίον των αιρετικών, δεν θα αμελήσω όμως τον δικό πνευματικό καταρτισμό. Δεν μπορώ να εξασφαλιστώ και να λέγω ότι αφού πολεμάω τους αιρετικούς, αυτό είναι ένα δείγμα ότι πηγαίνω καλά. Ποιος σας δένει την εντύπωση ότι πηγαίνουμε καλά; Ποιος σας το είπε; Νομίζετε ότι το να ομολογούμε ορθοδοξία, αυτό σημαίνει και σωτηρία; και η ορθοπραξία που πηγαίνει;»

Μια πολύ σημαντική ομιλία, (ένα απόσπασμα ομιλίας για την ακρίβεια) ίσως όχι τόσο γνωστή, του πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.

Ποιος είναι ο κίνδυνος της ρουτίνας και της τυπολατρίας στην Ορθόδοξη ζωή;

Περισσότερα για τον π. Αθανάσιο Μυτιληναίο θα βρίσκετε εδώ, όπως και στο φιλικό ιστολόγιο “ΤΑΣ ΘΥΡΑΣ, ΤΑΣ ΘΥΡΑΣ”, εδώ.

Η σημασία του Πνευματικού στον σύγχρονο διωγμό. Συνέντευξη με τον π. Σάββα Αγιορείτη (2/4)

0

Κύριος Ιησούς Χριστός

Καλούν, τα κατηχητικά της Ι.Μ. Ν.Σμύρνης, τα παιδιά να έρθουν κοντά στο Ισλάμ;

Καλούν, τα κατηχητικά της Ι.Μ. Ν.Σμύρνης, τα παιδιά να έρθουν κοντά στο Ισλάμ;

 

Είδαμε στο agiosioannisprodromos.blogspot.com, την παρακάτω φωτογραφία και αδυνατούμε να πιστέψουμε πως η αφίσα είναι αληθινή!

Μπορεί να διαψεύσει ή να απολογηθεί για το συμβάν η Ιερά Μητρόπολη;

 

Καλούν, τα κατηχητικά της Ι.Μ. Ν.Σμύρνης, τα παιδιά να έρθουν κοντά στο Ισλάμ;

Τα πιο μεγάλα θαύματα της Α’ Οικουμενικής Συνόδου (Δ. Παναγόπουλος)

0
Θαύματα

Τα πιο μεγάλα θαύματα της Α’ Οικουμενικής Συνόδου (Δ. Παναγόπουλος)

 

Έχουν γίνει συνολικά 7 Οικουμενικές Σύνοδοι.

Η πρώτη έγινε το 325 μ.Χ. στην Νίκαια και συγκλήθηκε από τον Μέγα Κωνσταντίνο. Στην σύνοδο αυτή έγιναν συνολικά 4 θαύματα και στην οποία καταδικάστηκε η αίρεση του Αρείου, που πρέσβευε, ότι ο Χριστός είναι κτίσμα του Θεού και όχι ο Ίδιος ο Θεός.

Το πρώτο θαύμα έγινε από τον Άγιο Αχίλλειο, που απευθυνόμενος στον Άρειο του είπε, ότι αν είναι σωστή η δοξασία του, να πει στην πέτρα, να βγάλει λάδι. Ο Άρειος τα έχασε και αντέστρεψε την εντολή και είπε στον Άγιο Αχίλλειο, αυτός να το κάνει. Πράγματι, ο Άγιος Αχίλλειος είπε στην πέτρα να βγάλει λάδι και αυτή έβγαλε!

Το δεύτερο θαύμα έγινε από τον Άγιο Σπυρίδωνα, ο οποίος μπροστά στον Άρειο και κρατώντας ένα κεραμίδι, είπε: «Εις το όνομα του Πατρός» και τότε βγήκε φωτιά από το κεραμίδι προς τα πάνω, «και του Υιού» και τότε έπεσε νερό από το κεραμίδι, «και του Αγίου Πνεύματος» και έμεινε στο χέρι του Αγίου, χώμα. Το θαύμα αυτό αποδείκνυε την Τριαδικότητα του Θεού, αλλά και αυτό το θαύμα δεν ήταν ικανό να μεταπείσει τον Άρειο, ώστε να εγκαταλείψει την αίρεσή του.

Το τρίτο θαύμα έγινε από τον Άγιο Νικόλαο, ο οποίος χαστούκισε τον Άρειο. Σύμφωνα με το νόμο, θα έπρεπε να κοπεί το χέρι του Αγίου Νικολάου, γιατί παρουσία Βασιλέως (του Μεγάλου Κωνσταντίνου) χαστούκισε τον Άρειο. Και επειδή η σύνοδος βρίσκονταν σε εξέλιξη, αποφάσισαν να βάλουν τον Άγιο στη φυλακή και μετά θα εφάρμοζαν το γράμμα του νόμου. Στη φυλακή όμως, το βράδυ, τον επισκέφτηκε ο Χριστός, που του έδωσε ένα Ευαγγέλιο και η Παναγία, που του έδωσε ένα ωμοφόριο, σαν να του έλεγαν να αγιάσει το χέρι, που χειροδίκησε εναντίον του αιρετικού Αρείου. Την άλλη μέρα, τον βρήκαν στην φυλακή με το ωμοφόριο να διαβάζει το Ευαγγέλιο γονατιστός και τους είπε το τι ακριβώς είχε συμβεί, ξεσκεπάζοντας την υπόθεση.

Το τέταρτο θαύμα έγινε από έναν Κουρδούβη, αλλά δεν το ξέρω το θαύμα αυτό.

Μετά από τα 4 αυτά θαύματα, μόνο 6 άτομα παρέμειναν πιστά στην αίρεση του Αρείου. Όλοι οι άλλοι οπαδοί του Αρείου, πίστεψαν στην Θεότητα του Χριστού, καταδίκασαν την αίρεση του Αρείου και μετανόησαν.

Κατά τη διάρκεια της συνόδου, ρώτησε η μητέρα του Αρείου, τον γιό της:
– Στο γάλα που σε έχω ταΐσει, ποιός έχει δίκαιο, εσύ ή ο Αθανάσιος (Μέγας Αθανάσιος);
Και ο Άρειος την απάντησε:
– Ο Αθανάσιος έχει δίκαιο μητέρα, αλλά δεν μπορώ να κάνω τώρα πίσω και να ομολογήσω την πλάνη μου! Τί θα πω, στον τόσο κόσμο που με ακολούθησε μέχρι εδώ;

Βλέπετε, ο εγωισμός του δεν τον άφηνε να ομολογήσει.. Στο τέλος της συνόδου, ο Άρειος κατόρθωσε μερικούς δικούς μας (Ορθοδόξους) να τους πείσει ότι έχει μετανοήσει (φαινομενικά) και ζήτησε από αυτούς να πείσουν τους υπόλοιπους Πατέρες, να τον δεχτούν και να συλλειτουργήσουν μαζί του. Πράγμα που έγινε και ένας Αρχιερέας, με τον οποίο ο Άρειος επρόκειται την επόμενη μέρα να συλλειτουργήσει, παρακάλεσε το Χριστό και του είπε:
– Μην με αξιώσεις Χριστέ μου, με τον εχθρό σου να συλλειτουργήσω!
Την άλλη μέρα, πήγε ο Επίσκοπος στην Εκκλησία. Πήγε και ο Άρειος, αλλά μέσα στην Εκκλησία δεν έφτασε. Τον περίμεναν, αλλά είχε πάει στην τουαλέτα. Πήγαν στην τουαλέτα και τον βρήκαν εκεί νεκρό και τα έντερα του αδειασμένα μέσα στην τουαλέτα!!!

Δημήτριος Παναγόπουλος Ιεροκήρυκας †

Το είδαμε: Πνευματικό Ανθολόγιο Ορθοδοξίας

Κυριακή των 318 θεοφόρων πατέρων της πρώτης Οικουμενικής Συνόδου (Πεντηκοστάριο)

0

Την παρούσα εορτή εορτάζουμε για την ακόλουθη αιτία.

Επειδή ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός έγινε σαν εμάς άνθρωπος και πραγματοποίησε με τρόπο ανείπωτο όλη τη θεία οικονομία και αποκαταστάθηκε στον πατρικό θρόνο, θέλοντας οι Άγιοι να δείξουν ότι αληθινά ο Υιός του Θεού έγινε άνθρωπος και ως τέλειος άνθρωπος και τέλειος Θεός ανελήφθη και κάθισε ψηλά, στα δεξιά του παντοδύναμου Θεού (Εβρ. 1:3), και ότι η Σύνοδος αυτή των αγίων πατέρων έτσι Τον ανακήρυξε και Τον ομολόγησε, ομοούσιο και ομότιμο με τον Πατέρα, γι’ αυτό τον λόγο, μετά την ένδοξη Ανάληψη, θέσπισαν την παρούσα εορτή, σαν να φέρνουν μπροστά μας τη συνάθροιση των τόσων πατέρων, οι οποίοι Αυτόν τον Θεό που αναλήφθηκε με σώμα Τον ανακηρύττουν Θεό αληθινό και τέλειο άνθρωπο.

Η Σύνοδος αυτή έγινε επί Κωνσταντίνου του Μεγάλου, στο εικοστό έτος της βασιλείας του (325).

Αφού σταμάτησε ο διωγμός εναντίον των Χριστιανών, αυτός στην αρχή έγινε αυτοκράτορας στη Ρώμη, και στη συνέχεια έκτισε την πανευδαίμονα Πόλη, που πήρε το όνομά του, κατά το έτος 5838 από κτίσεως κόσμου (330).

Τότε άρχισε και η υπόθεση του Αρείου, ο οποίος καταγόταν από τη Λιβύη, ήρθε όμως στην Αλεξάνδρεια και χειροτονήθηκε διάκονος από τον άγιο ιερομάρτυρα Πέτρο Αλεξανδρείας.

Ο Άρειος άρχισε να βλασφημεί κατά του Υιού του Θεού, ανακηρύττοντας Αυτόν κτίσμα και ότι δημιουργήθηκε από την ανυπαρξία και ότι ήταν μακριά από τη θεϊκή αξία και ότι καταχρηστικά λέγεται Σοφία και Λόγος του Θεού –τάχα για να αντικρούσει τον δυσσεβή Σαβέλιο που έλεγε ότι η Θεότητα είναι μονοπρόσωπη και μονοϋπόστατη και άλλοτε γίνεται Πατέρας, άλλοτε Υιός και άλλοτε άγιο Πνεύμα.

Καθώς ο Άρειος έλεγε αυτές τις βλασφημίες, ο άγιος Πέτρος τον καθαίρεσε, διότι είδε τον Χριστό ως βρέφος πάνω στο άγιο Θυσιαστήριο να φορά ιμάτιο σχισμένο και να λέει ότι ο Άρειος το έσχισε.

Ο Αχιλλάς, ο οποίος διαδέχθηκε τον Πέτρο στην Αλεξάνδρεια, πειθόμενος στις υποσχέσεις του Αρείου, τον αποκατέστησε και μάλιστα τον χειροτόνησε πρεσβύτερο και του έδωσε τη διεύθυνση του διδασκαλείου της Αλεξανδρείας.

Μετά τον θάνατο του Αχιλλά, αρχιεπίσκοπος έγινε ο Αλέξανδρος. Αυτός βρίσκοντας τον Άρειο να λέει τις ίδιες και χειρότερες βλασφημίες, τον έδιωξε από την Εκκλησία, αφού τον καθαίρεσε με τοπική Σύνοδο. Όπως λέει ο Θεοδώρητος, ο Άρειος δογμάτιζε ότι ο Χριστός είχε μεταβλητή φύση, και πρώτος αυτός είπε ότι ο Κύριος είχε λάβει σώμα χωρίς νου και χωρίς ψυχή.

Ο Άρειος λοιπόν, αφού προσείλκυσε στη δυσσέβειά του πολλούς, έστειλε επιστολές και πήρε με το μέρος του τον Νικομηδείας Ευσέβιο, τον Τύρου Παυλίνο, τον Καισαρείας Ευσέβιο και άλλους, και στράφηκε εναντίον του Αλεξάνδρου. Ο Αλέξανδρος όμως κοινοποίησε σε όλη την οικουμένη τις βλασφημίες του Αρείου και την καθαίρεσή του και ξεσήκωσε πολλούς προς απόκρουσή του.

Ενώ η Εκκλησία βρισκόταν σε μεγάλη αναταραχή και καμία λύση δεν φαινόταν σχετικά με τη φιλονικία για το δόγμα, ο Μέγας Κωνσταντίνος απ’ όλη την οικουμένη, με δημόσια οχήματα, συγκέντρωσε τους παρόντες πατέρες στη Νίκαια και πήγε εκεί και ο ίδιος.

Όταν όλοι οι πατέρες κάθισαν, προέτρεψαν και αυτόν να καθίσει, και κάθισε όχι σε βασιλικό θρόνο αλλά σε κάθισμα μικρότερης αξίας.

Και αφού συζητήθηκαν τα σχετικά με τον Άρειο, εκείνος και όλοι οι οπαδοί του υποβλήθηκαν σε αναθεματισμό, ενώ ο Λόγος του Θεού ανακηρύχθηκε από τους αγίους πατέρες ομοούσιος και ομότιμος και συνάναρχος με τον Πατέρα. Αυτοί μάλιστα συνέταξαν και το άγιο Σύμβολο της πίστεως μέχρι το “Και εις το Πνεύμα το Άγιον”· διότι τα επόμενα τα συμπλήρωσε η Δευτέρα Σύνοδος.

Επιπλέον η πρώτη Σύνοδος εκύρωσε και την εορτή του Πάσχα, πότε και πώς πρέπει εμείς να την εορτάζουμε και όχι μαζί με τους Ιουδαίους, όπως ήταν προηγουμένως το έθιμο, και συνέταξε και είκοσι κανόνες περί εκκλησιαστικής ευταξίας.

Το δε άγιο Σύμβολο, ο μέγας και ισαπόστολος Κωνσταντίνος, τελευταίος από όλους το επικύρωσε με ερυθρά γράμματα.

Από τους αγίους αυτούς πατέρες οι διακόσιοι τριάντα δύο ήταν αρχιερείς και οι ογδόντα έξι ήταν ιερείς, διάκονοι και μοναχοί. Συνολικά ήταν τριακόσιοι δεκαοκτώ.

Οι πιο επίσημοι ήταν οι εξής: ο Σίλβεστρος ο αρχιερέας της Ρώμης και ο Μητροφάνης Κωνσταντινουπόλεως που ήταν ασθενής, οι οποίοι συμμετείχαν με αντιπροσώπους· ο Αλέξανδρος Αλεξανδρείας μαζί με τον Μέγα Αθανάσιο που τότε ήταν Αρχιδιάκονος· ο Ευστάθιος Αντιοχείας και ο Μακάριος Ιεροσολύμων· ο Όσιος επίσκοπος Κουδρούβης· ο Παφνούτιος ο ομολογητής· ο μυροβλύτης Νικόλαος και ο Σπυρίδων Τριμυθούντος, ο οποίος νίκησε έναν παρόντα φιλόσοφο, και αφού (με το θαύμα της κεραμίδας) του απέδειξε το δόγμα της Αγίας Τριάδος, τον βάπτισε.

Κατά τη διάρκεια της Συνόδου δύο από τους αρχιερείς πατέρες απεδήμησαν εις Κύριον. Ο Μέγας Κωνσταντίνος τοποθέτησε μέσα στα φέρετρά τους τον Όρο της αγίας Συνόδου, και αφού τα έκλεισε με ασφάλεια, βρήκε τον Όρο επικυρωμένο και υπογραμμένο και από αυτούς, σύμφωνα με τα άρρητα κρίματα του Θεού.

Αφού τελείωσε η Σύνοδος και επειδή η νεοανεγερθείσα Πόλη είχε ολοκληρωθεί, ο Μέγας Κωνσταντίνος προσκάλεσε όλους τους αγίους εκείνους άνδρες, οι οποίοι και την περιήλθαν και προσευχήθηκαν γι’ αυτή και την αναγόρευσαν Βασιλεύουσα των πόλεων και την αφιέρωσαν στη Μητέρα του Λόγου, σύμφωνα με εντολή του βασιλιά, και έπειτα αναχώρησαν ο καθένας για τον τόπο του.

Πριν όμως ακόμη ο Μέγας Κωνσταντίνος εκδημήσει προς τον Θεό, και ενώ είχε συναυτοκράτορα τον γιο του Κωνστάντιο, ο Άρειος παρουσιάστηκε σ’ αυτόν λέγοντας ότι άφησε όλα τα δικά του και θέλει να ενωθεί με την Εκκλησία του Θεού. Είχε όμως γράψει τις βλασφημίες του και τις είχε κρεμάσει στον λαιμό του (κάτω από το ένδυμά του), και χτυπώντας με το χέρι το στήθος του, έλεγε ότι αυτά πιστεύει, εννοώντας τάχα ότι υπακούει στη Σύνοδο.

Τότε ο βασιλιάς διέταξε τον πατριάρχη της Κωνσταντινουπόλεως να δεχτεί σε κοινωνία τον Άρειο. Πατριάρχης τότε, μετά τον Μητροφάνη, ήταν ο Αλέξανδρος, ο οποίος γνωρίζοντας τη δυστροπία του Αρείου, αμφέβαλλε για τη μετάνοια του και παρακαλούσε τον Θεό να του δείξει αν ήταν αρεστό σ’ Αυτόν να δεχτεί σε κοινωνία τον Άρειο. Και όταν έφτασε η μέρα που έπρεπε να συλλειτουργήσει με αυτόν, προσευχόταν ακόμη πιο θερμά.

Καθώς λοιπόν ο Άρειος πήγαινε στην Εκκλησία, κάπου κοντά στην κολόνα της αγοράς τον κέντησε η κοιλιά του και πήγε σε δημόσιο αποχωρητήριο. Και εκεί σχίστηκε και χύθηκαν από κάτω όλα τα σπλάχνα του.

Έπαθε δηλαδή ό,τι και ο Ιούδας, διότι εξίσου πρόδωσε τον Λόγο· και αυτός που απέκοψε τον Υιό του Θεού από την πατρική ουσία, ο ίδιος σχίστηκε και βρέθηκε νεκρός. Και έτσι η Εκκλησία του Θεού απαλλάχτηκε από τη φθορά που αυτός προκαλούσε.

Με τις πρεσβείες των αγίων τριακοσίων δεκαοκτώ θεοφόρων πατέρων, Χριστέ ο Θεός μας, ελέησέ μας. Αμήν.

Διασκευή για την Κοινωνία Ορθοδοξίας. Κείμενο του Πεντηκοσταρίου.

Η προφητική, αποστολική και πατερική συνείδηση του Οσίου Γέροντα Φιλόθεου Ζερβάκου (Πρωτοπρ. Θεόδωρος Ζήσης)

0
φιλοθέου ζερβάκου

Η προφητική, αποστολική και πατερική συνείδηση του Οσίου Γέροντα Φιλόθεου Ζερβάκου (Πρωτοπρ. Θεόδωρος Ζήσης)

 

Η σύντομη αυτή σύνοψη της γραμμής του πατρός Φιλοθέου Ζερβάκου, σε θέματα ορθοπραξίας, από τον π. Θεόδωρο Ζήση, είναι κάτι το οποίο μπορεί να χρησιμοποιηθεί σαν ένα εξαίρετο εργαλείο, κόντρα σε αυτά που ακούγονται τα τελευταία χρόνια, κυρίως από του επισκόπους. 

 

Και ερχόμεθα τώρα, στην παρουσίαση σε αδρές γραμμές των στοιχείων που τον παρουσιάζουν, πέραν των άλλων πλευρών της πολυμερούς του προσωπικότητος και της πολυποίκιλης δράσης του, ως αγωνιστή και ομολογητή της Ορθοδοξίας. Βάσει αυτών των στοιχείων, ιδιαίτερα της αυστηρής αλλά δίκαιης κριτικής που ασκεί στις εκ της Δύσεως επιρροές και στο χώρο του ήθους, της ηθικής ζωής, αλλά και στο χώρο του δόγματος, στις εκτροπές από την ορθόδοξη πίστη, ο Γέροντας όσιος Φιλόθεος υπερτερεί όλων των άλλων οσίων Γερόντων του περασμένου αιώνος και αναδεικνύεται σε εφάμιλλη των Αγίων Πατέρων και Διδασκάλων μορφή. Συντάσσει θαρραλέα υπομνήματα προς πολιτικούς και εκκλησιαστικούς άρχοντες αλλά και προς τον λαό, και ως προφήτης της μετανοίας διαβλέπει ότι, αν συνεχιστεί αυτή η ηθική διάβρωση και η αποστασία από την πίστη, ο Θεός θα αποσύρει την Χάρη και την ευλογία Του παιδαγωγικά από το ελληνικό έθνος, όπως το έπραξε και στο παρελθόν.

Σε πολλά γραπτά του κείμενα είναι ολοφάνερη αυτή η συνείδηση που συναντά κανείς στους προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης. Δεν έχει γι’ αυτό άδικο ο π. Θεόκλητος Διονυσιάτης στο μνημονευθέν βιβλίο του, που αρχίζει τα «Προλεγόμενα» με το αναφερόμενο στον προφήτη και Πρόδρομο Ιωάννη χωρίο του ευαγγελιστή Ιωάννη ως εφαρμοσθέν κατ’ αναλογίαν και εις τον Όσιο Γέροντα Φιλόθεο Ζερβάκο: «Εγένετο άνθρωπος απεσταλμένος παρά Θεού, όνομα αυτώ Ιωάννης- ούτος ήλθεν εις μαρτυρίαν, ίνα μαρτυρήση περί του φωτός, ίνα πάντες πιστεύσωσι δι’ αυτού».

Απεσταλμένος από τον Θεό προφήτης και διδάσκαλος δείχθηκε ο όσιος Φιλόθεος κατά τον 20ό αιώνα, κατά τον οποίο σπάνιζαν οι προφητικές φωνές, ενώ αντίθετα ακούονταν ηχηρές φωνές ψευδοπροφητών, ψευδοποιμένων και ψευδοδιδασκάλων που κήρυτταν καινοτομίες και πλάνες. Ο ίδιος αμφιταλαντεύτηκε στο αν θα έπρεπε να ακολουθήσει την ησυχαστική μοναστική ζωή, μακριά από τους θορύβους και τα προβλήματα του κόσμου, όπως επιθυμούσε, ή θα έπρεπε να συνδυάσει την μοναστική ζωή με ιεραποστολική δράση μέσα στον κόσμο, όπως του συνιστούσε ο πνευματικός του πατήρ και διδάσκαλος, ο Άγιος Νεκτάριος, που έπραξε και αυτός το ίδιο, ακολουθώντας το παράδειγμα μεγάλων Αγίων Πατέρων, ιδιαίτερα των Τριών Ιεραρχών.

Η αμφιταλάντευσή του αυτή έπαυσε, όταν με θεοσημία προφητική εστάλη να κηρύξει στον κόσμο. Διηγείται ο ίδιος ότι κατά το προσκυνηματικό του ταξίδι στους Αγίους Τόπους βρέθηκε στο θεοβάδιστο όρος Σινά. Εκεί κατά την κάθοδό του από το όρος Χωρήβ εισήλθε στο σπήλαιο του προφήτου Ηλιού και προσευχόμενος παρακαλούσε θερμά τον Θεό με δάκρυα να του αποκαλύψει αν είναι θέλημά Του να μείνει εκεί στο σπήλαιο, μακριά από τον μάταιο κόσμο, χωρίς περισπασμούς και φροντίδες, για να έχει διαρκώς ενωμένο τον νου του με τον Θεό, να σκέπτεται μόνον τα ουράνια. Και ενώ έλεγε αυτές τις σκέψεις, άκουσε τρεις φορές αόρατη φωνή να λέγει: «Ποίμαινε τα πρόβατά μου». Κατενόησε τότε ότι αυτό ήταν το θέλημα του Θεού και επέστρεψε στην Λογγοβάρδα.

Περί του ότι σπάνιζαν τον 20ό αιώνα οι τολμηροί και ανδρείοι Ομολογηταί της πίστεως, ενώ επλήθαιναν οι πολέμιοι της Εκκλησίας και μέσα στο σώμα των επισκόπων και ποιμένων, υπάρχει ένα συγκλονιστικό κείμενο προσευχής του προς τον Κύριο Ημών Ιησού Χριστό που εκυκλοφορήθη και σε ιδιαίτερο φυλλάδιο το 1973. Αφού επισημαίνει κατ’ αρχήν ότι οι Άγιοι Απόστολοι και οι διάδοχοί τους, οι Άγιοι Θεοφόροι Πατέρες και διδάσκαλοι της Εκκλησίας, νίκησαν κατά την διάρκεια των αιώνων τους ορατούς και αοράτους εχθρούς, διέσωσαν την Αγία Εκκλησία και οδήγησαν πολλούς στην αληθινή πίστη, την Ορθόδοξη, προσθέτει: «Στις προηγούμενες γενεές υπήρξαν άνδρες Άγιοι, άνδρες σοφοί, δίκαιοι, τίμιοι, συνετοί, πνευματοφόροι, θεοφόροι, ανδρείοι στην ψυχή, οι οποίοι αγωνίσθηκαν υπέρ της Εκκλησίας, υπέρ των Αποστολικών και Πατρικών Παραδόσεων και με την δική Σου συμμαχία και βοήθεια, Κύριε, νίκησαν τις παρατάξεις των εχθρών και διέσωσαν την Εκκλησία.

Σήμερον τέτοιοι άνδρες, υπάρχουν ολίγοι, σπάνιοι, δυσεύρετοι και όχι ανδρείοι, σοφοί και Άγιοι, ως οι παλαιοί Πατέρες ημών. Οι δε πολεμούντες την Αγίαν Εκκλησίαν είναι πολλοί και κινδυνεύει το σκάφος της Εκκλησίας να καταποντισθεί, διά το μη έχειν καλούς ποιμένας και φύλακας. Μερικοί των ποιμένων και επισκόπων, τους οποίους έταξαν ποιμαίνειν και φυλάττειν την λογική Σου ποίμνη, την Αγία Εκκλησία, έγιναν προβατόσχημοι λύκοι, τέλειοι καταφρονηταί και παραβάται των Ιερών Κανόνων και Αποστολικών Παραδόσεων, ζητούντες αποβολή αυτών και αντικατάστασι. Άλλοι άνοιξαν τις πόρτες και καλούν και δέχονται τους λύκους Παπιστάς, Διαμαρτυρομένους και πάντας τους αιρετικούς για να εισέλθουν ακωλύτως και θύσουν, απολέσουν και κατασπαράξουν τα λογικά πρόβατα… Και αντί να αγωνίζωνται και να φροντίζουν να ενώσουν την Εκκλησία, αγωνίζονται να την διαιρέσουν ακόμη σε περισσότερες και την καταστήσουν παναιρετική…»

Μπροστά σ’ αυτήν την εικόνα της αυξήσεως των εχθρών και πολεμίων της Εκκλησίας, της αδιαφορίας των ποιμένων ή και της μεταβολής τους σε εχθρούς, η οποία σημειωτέον σήμερα είναι πολύ χειρότερη, ο όσιος Φιλόθεος αισθάνεται μεγαλύτερο το χρέος και την ευθύνη του ως πνευματικού πατρός και κληρικού να αγωνιστεί και να αντιδράσει. Διαβάζει τις συστάσεις του Θεού προς τους προφήτες να αναγγείλουν στον λαό τις αμαρτίες του με φωνή δυνατή σαν της σάλπιγγος, διαφορετικά θα τιμωρηθούν και αυτοί, και γράφει: «Ταύτα αναγνώσας εγώ, ο αμαρτωλός και ανάξιος, και φοβηθείς μήπως ως πνευματικός πατήρ και ιερεύς του Υψίστου, εάν σιωπήσω βλέπων την ερχομένην   ρομφαίαν, μοί εκ ζητήση ο Κύριος λόγον, αναγγέλλω τα αμαρτήματα του ελληνικού λαού και του κλήρου, καλών πάντας και πρώτον τον εαυτόν μου (επειδή καγώ αμαρτωλότερος πάντων τυγχάνω) εις μετάνοιαν και επιστροφήν». Γράφοντας προς τον πατριάρχη Αθηναγόρα επικριτικά για τα ανοίγματά του προς τον Πάπα εκφράζει τον ίδιο φόβο σε περίπτωση που θα σιωπήσει «Αναγκάζομαι να σας γράψω, φοβούμενος ότι θα αμαρτήσω, εάν φιμωθώ και δεν ομολογήσω την αλήθειαν». Την ίδια συνείδηση ευθύνης εκφράζει και όταν εκδίδει το 1957 ειδικό φυλλάδιο εναντίον της βλασφημίας των θείων, που είχε προσλάβει τότε μεγάλη έκταση: «Συναισθανόμενος αφ’ ενός το ιερόν καθήκον ως Πνευματικού Πατρός και Ιερέως, ότι δεν πρέπει να σιωπώ, αλλά να κηρύττω την αλήθειαν, να ελέγχω, να επιτιμώ, να νουθετώ και παρακαλώ τούς αμαρτάνοντας… έκρινα σκόπιμο να εκδώσω το παρόν βιβλιάριον».

Δεν έλειψαν βέβαια και οι επικριταί αυτής της προφητικής και ομολογητικής στάσεως του οσίου Φιλοθέου, οι οποίοι του συνιστούσαν να κάνει υπακοή στον οικείο επίσκοπο και στις αποφάσεις των συνόδων. Γράφοντας απαντητικά το 1930 προς τον επίσκοπό του, που του συνιστούσε υπακοή, έλεγε: «Εάν αυτήν την γνώμην ηκολούθουν πάντες οι Χριστιανοί κατά γράμμα, να ακολουθούν δηλαδή τους επισκόπους εις πάντα, αλλοίμονο τότε, ούτε Ορθοδοξία, ούτε Εκκλησία, ούτε Ορθόδοξος Χριστιανός θα υπήρχε σήμερον. Εάν οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί ηκολούθουν τους πατριάρχας και επισκόπους, Απολιναρίους, Μακεδονίους, Ευτυχέας, Διοσκόρους, Σαβελλιο-Σεβήρους, Ευσεβίους και πολλούς άλλους, και εδέχοντο και ησπάζοντο τα φρονήματά των, πού τότε Ορθοδοξία; Πού χριστιανός ευσεβής και ορθόδοξος;!! Και τί λέγω ανθρώπους, πατριάρχας και μητροπολίτας; Και δεν λέγω συνόδους, όχι από πέντε ή δέκα και είκοσι τοιούτους, αλλά από 100, 200 και 348 μητροπολίτας και επισκόπους, αποτελουμένας; Διότι 348 τον αριθμό συνήλθον εν έτει 754 εν Κωνσταντινουπόλει και εξέδωκαν τον όρον εναντίον των άγιων εικόνων». Συμπληρώνοντας την επιχειρηματολογία του, γράφει ότι «υπάρχουν και εξαιρέσεις, καθ’ ας ακριματίστως δύναταί τις να παρακούη, καθώς και ανωτέρω είπομεν και ως οι Άγιοι Πατέρες και Απόστολοι, μας παραγγέλλουν», δίνει δε στη συνέχεια και σχετικά χωρία από την Αγία Γραφή και τους Αγίους Πατέρες.

Σε ελεγκτική επιστολή που στέλνει το 1976 «Προς την σεπτήν Ιεραρχίαν» της Εκκλησίας της Ελλάδος γράφει: «Ας μη είπωσι: Ποιος είσαι εσύ που θέλεις να διδάξεις ημάς τους αρχιερείς, συ ο κατώτερος ημάς τους ανωτέρους σου; Ότι είμαι κατώτερος και αμαθής το γνωρίζω, ότι είμαι μηδέν εκ του μηδενός. Αλλά είμαι και άνθρωπος Χριστιανός Ορθόδοξος και Πνευματικός και οφείλω, όταν υβρίζεται η πίστις μου να μη κλείω το στόμα μου και να σιωπώ. Ο Πρόδρομος Ιωάννης εν ερήμω διέτριβεν, αλλ’ όταν επληροφορήθη ότι ο βασιλεύς Ηρώδης παρηνόμησεν, αφήκε την έρημον και μετέβη εις την πόλιν και ήλεγξε τον παρανομήσαντα βασιλέα.  Και πας άνθρωπος οίος και αν η, οφείλει να μη κλείη το στόμα του, όταν ακούη την πίστιν του να υβρίζεται, αλλά να διαμαρτύρεται, να συμβουλεύει και εν ανάγκη να ελέγχει».

Ακόμη και τους Αγιορείτες Πατέρες ελέγχει με πειστική επιχειρηματολογία, γιατί δέχθηκαν να οργανώσουν στο Αγιον Όρος το 1963 τις τελετές για την χιλιετηρίδα του Αγίου Όρους, γιατί θεωρεί ότι είναι κοσμικές εκδηλώσεις ξένες προς τα μοναστικά ήθη και την ιστορία του Μοναχισμού, τελικώς δε βλάβη θα προκαλέσουν παρά όφελος.

Αναιρώντας δε πιθανή ένσταση για την ανάμειξή του σε ξένη δικαιοδοσία γράφει: «Αλλ’ ίσως μοί είπουν τινές- ημείς γνωρίζομεν να φυλάξωμεν τον εαυτόν μας από τας παγίδας του Διαβόλου, συ πάτερ Φιλόθεε τί ενδιαφέρεσαι; Συ είσαι ξένος, κοίταξε το μοναστήρι σου. Ενδιαφέρομαι ως Χριστιανός, ως ομόσχημος αδελφός, αλλά και διότι η Λογγοβάρδα έχει ιδρυθή από Αγιορείτας, τους λεγομένους Κολλυβάδες, φίλους, ομαίμονας και ομόφρονας των Αγίων εκείνων Πατέρων Νικοδήμου Ναξίου του Αγιορείτου, Αθανασίου του διδασκάλου του Παρίου, Μακαρίου Νοταρά κ.λπ. … Λοιπόν, όπως ενδιαφέρομαι και διά την μονήν μου, ενδιαφέρομαι και διά το Αγιον Όρος… έχω δε καθήκον ιερόν και επιβεβλημένον ως μοναχός και δη ως Πνευματικός, να ενδιαφέρωμαι όχι μόνον διά την μονήν μου και τας μονάς του Αγίου Ορους, αλλά και δι’ όλας τας μονάς και δι’ όλους τους μοναχούς της πατρίδος και της Εκκλησίας μου».

Απεύθυνε τους προφητικούς και πατερικούς ελέγχους του κατά διαφόρους καιρούς χωρίς να φοβείται, σε βασιλείς, πρωθυπουργούς, υπουργούς, πατριάρχας, αρχιεπισκόπους, επισκόπους και άλλους αξιωματούχους, όταν πληροφορείτο ότι προσέβαλαν τα δόγματα και την διδασκαλία της Εκκλησίας. Συνοψίζοντας την σχετική δραστηριότητά του, γράφει: «Αλλ’ ημείς, και εάν πολλοί είναι οι κωφεύοντες και τυφλώττοντες, οφείλομεν να κηρύττωμεν και να ομολογώμεν την αλήθειαν. Από την στιγμήν που έγινα ιερεύς και πνευματικός από το έτος 1912 έως σήμερον έστειλα πολλά υπομνήματα εις βασιλείς, πρωθυπουργούς, την Ιεράν Σύνοδον, εις μητροπολίτας και αλλαχού. Έστειλα και 4 εγερτήρια σαλπίσματα, αλλ’ όμως δεν ήκουσαν.

Είπα και λάλησα, αμαρτία ουκ έχω. Αλλ’ εφ’ όσον οι άνθρωποι και μαζί με αυτούς και εγώ δεν ακούουν τον Θεόν, πώς θα ακούσουν εμέ τον αμαρτωλό; Δεν έπαυσα όμως να ομιλώ, αλλά μάχομαι εναντίον των καταφρονητών των Αποστολικών και Πατερικών παραδόσεων, των εχθρών της Ορθοδοξίας και φίλων των σχισματοαιρετικών Παπιστών και Διαμαρτυρομένων, οι οποίοι προσπαθούν δολερώς να πλανήσουν τους Ορθοδόξους Χριστιανούς, διά να τους ακολουθήσουν εις την πλάνην των… Τώρα όμως θα παύσω να γράφω, διότι αναχωρώ της πρόσκαιρου ζωής διά την αιώνιον και ουράνιον πατρίδα».

Ήταν τόσος ο προφητικός και αποστολικός ζήλος του με συνακόλουθα την τόλμη και την ανδρεία του, ώστε κατά μία επίσκεψή του στην Κωνσταντινούπολη (1934) είχε προγραμματίσει να συναντήσει τον Κεμάλ Ατατούρκ, πρόεδρο της Τουρκικής Δημοκρατίας, και να τον προτρέψει να ασπασθεί τον Χριστιανισμό. Τον απέτρεψε όμως από το εγχείρημα αυτό ο τότε πατριάρχης Φώτιος, διότι υπήρχε όξυνση στις σχέσεις μεταξύ Κεμάλ και Οικουμενικού Πατριαρχείου. Όταν επέστρεψε στην Λογγοβάρδα, έγραψε σχετική επιστολή που έχει διασωθεί. Πληροφορηθείς ότι ο Κεμάλ ήτο άρρωστος, αποφάσισε να τον επισκεφτεί στην Άγκυρα• αλλά όταν έφθασε στην Αθήνα έμαθε ότι πέθανε, και έτσι ματαιώθηκε οριστικά το εγχείρημα, το οποίο πάντως δείχνει ότι ο ιεραποστολικός του ζήλος έφθανε μέχρι του να οραματίζεται να προσελκύσει στον Χριστιανισμό ολόκληρα έθνη.

Επειδή μάλιστα ομιλούμε για συνείδηση προφητική, δεν είναι περιττό να μνημονεύσουμε ότι μεταξύ των εχθρών και πολεμίων του Χριστιανισμού έβλεπε τον Κομμουνισμό και συχνά αναφερόταν στους διωγμούς, που υφίσταντο οι Χριστιανοί, εκεί όπου είχαν επικρατήσει τα κομμουνιστικά καθεστώτα, αλλά και προέλεγε ότι σύντομα θα εκριζωθούν, όπως και έγινε: «Οι μπολσεβίκοι της Ρωσίας και οι ερυθροί της Ισπανίας, διότι στερούνται των όπλων της Αγάπης, της πίστεως και της ελπίδος, κατέστησαν αθλίας και δυστυχείς τας πατρίδας των. Βεβήλωσαν και μόλυναν τους ιερούς ναούς και τα άγια θυσιαστήρια, κατάσφαξαν αγρίως και ποικιλοτρόπως βασάνισαν και θανάτωσαν μυριάδας ανεύθυνων κληρικών και λαϊκών. Έχυσαν ποταμούς αιμάτων αθώων και θα αφήσουν εις τας μετά ταύτα γενεάς στίγμα και αιώνιον ανάθεμα της φαυλότητος, της κακίας και μοχθηρίας των. Αλλά “πάσα φυτεία ην ουκ εφύτευσεν ο Ουράνιος Πατήρ εκριζωθήσεται”. Ο μπολσεβικισμός και ο κομμουνισμός είναι φυτεία του σατανά, διότι στερείται της Αγάπης, της πίστεως, της ελπίδος, επομένως ταχέως θα εκριζωθή. Οι ερυθροί της Ισπανίας ήρχισαν να ξεκλωνίζονται και να εκριζούνται- την ομοίαν τύχην θα υποστούν συντόμως και οι τούτων αδελφοί άθεοι μπολσεβίκοι της Ρωσίας».

Μέχρι το τέλος της μακράς ζωής του αγωνιούσε για την προσωπική πνευματική του πορεία, γι’ αυτό και ευχαριστούσε τον Θεό ο Οποίος τον διεφύλαξε από τις παγίδες και πλάνες του Διαβόλου, αλλά και εστενοχωρείτο για την αξιοθρήνητη κατάσταση της Εκκλησίας και των ποιμένων της. Παραθέτουμε ένα μικρό σχετικό απόσπασμα των λεγομένων του: «Έφθασε το τέλος μου και ευχαριστώ τον Θεόν, διότι με διεφύλαξεν από πολλούς κινδύνους, σωματικούς και ψυχικούς από πολλάς πλάνας και παγίδας του δολίου δράκοντος και Τον παρακαλώ να με διαφυλάξη άχρι της τελευταίας στιγμής του θανάτου μου και εισαγάγη με εις τας ουρανίους σκηνάς, ένθα των ευφραινομένων η κατοικία. Αλλ’ η ψυχή μου εις τας τελευταίας στιγμάς του βίου μου είναι περίλυπος και κατώδυνος, βλέπων την αξιοθρήνητο κατάστασιν της Εκκλησίας και των ποιμένων. 

Αυτής, οι οποίοι, εκτός ολίγων εξαιρέσεων, αντί να γίνουν φως με τα καλά των έργα, εγένοντο σκότος και αιτία να βλασφημήται εις τα έθνη το όνομα του Ουρανίου Πατρός ημών. Πιστεύω και ελπίζω ότι ο ιδρυτής της Εκκλησίας και άρχων της ειρήνης, τούτους μεν θα συντρίψη ως σκεύη κεραμέως, την δε Εκκλησίαν Αυτού, την οποίαν ηγίασε διά του παναχράντου Αυτού αίματος, θα διασώση εκ του κινδύνου του καταποντισμού. Εγώ μεν απέρχομαι εν ειρήνη, εσείς δε σώθητε, ως σοφοί και φρόνιμοι, από την παρούσαν πονηράν γενεάν και διεφθαρμένην».

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΜΝΗΜΗΣ ΓΙΑ ΤΟ ΓΕΡΟΝΤΑ ΦΙΛΟΘΕΟ ΖΕΡΒΑΚΟ

apantaortodoxias

Το είδαμε: alopsis.gr

«ΑΙΔΩΣ ΑΡΓΕΙΟΙ» Α΄ (Γεωργίου Τζανάκη)

0
ΑΙΔΩΣ ΑΡΓΕΙΟΙ

«ΑΙΔΩΣ ΑΡΓΕΙΟΙ» Α΄

Τὸ νέκταρ … τοῦ Νεκταρίου…

 

Γεώργιος Κ. Τζανάκης Ἀκρωτήρι Χανίων 29.5.2020

 

«Καθὲ μέρα καὶ ὅλη μέρα. Κάθε μέρα καὶ ἕνα καινούργιο. Κάθε μέρα καὶ ἕνα νεώτερο ἀκούγομε, καὶ βγαίνουν. Ὕστερα, τελευταῖα, θὰ μᾶς κάνουν τρομερὸ πόλεμο καὶ θὰ γίνουμε ἔτσι (σηκῶνει τὰ χέρια πρὸς τὰ πάνω καὶ στρέφει πρὸς τὰ κάτω δείχνοντας τὸ ἀνακάτωμα, τὸ γκρέμισμα) Καὶ ἡ Ἑλλάδα… θὰ σβήσῃ τὸ ὄνομά της, καὶ θὰ βγάλουνε ἕνα δικό τους ὄνομα. Θὰ πάρουνε ὅλη τὴν Ἑλλάδα. Ὁ σατανὰς ἔχει κίνησι, ἔχει δύναμι μεγάλη». (π. Εὐμένιος Λαμπάκης. 2002, μεταγραφὴ ἀπὸ βιντεοταινία).

 

«Κάθε μέρα καὶ ὅλη μέρα. Κάθε μέρα καὶ ἕνα καινούργιο». Αὐτὰ ἔλεγε ὁ ἅγιος Γέροντας Εὐμένιος ἀπὸ τὰ Ρούστικα Ρεθύμνου γιὰ τὴν κατάστασι ποὺ ἐπικρατοῦσε τότε καὶ ἐπικρατεῖ -πολὺ ἐντονώτερα- καὶ σήμερα, τὴν καθημερινὴ καὶ ὁλοήμερη ἐπίθεσι ἐναντίον τῆς πίστεως καὶ τῆς πατρῖδος. 

Καὶ δὲν εἶναι μόνον οἱ δεδηλωμένοι ἐχθροὶ τῆς πατρίδας καὶ τῆς πίστεως, ποὺ γαυριοῦν καὶ ἀπειλοῦν… Ἐνίοτε παρουσιάζονται ὡς τέτοιοι καὶ οἱ ταγμένοι ὑπερασπιστὲς τῆς πατρῖδος καὶ τῆς πίστεως, πολιτικοὶ καὶ ἐκκλησιαστικοί… Καὶ ἐδὼ ἡ θλίψις εἶναι μεγαλύτερη, γιατὶ καὶ ὁ κίνδυνος εἶναι μεγαλύτερος. Τὴν ἐπίθεσι τοῦ ἐχθροῦ τὴν βλέπεις καὶ ἀμύνεσαι, τὴν φθορὰ ποὺ ὕπουλα προκαλεῖ ἡ δράσι τοῦ σύγχρονου -συνειδητοῦ ἤ ἀσυνείδητου- γενιτσαρισμοῦ δὲν τὴν καταλαβαίνεις εὔκολα.

 Δὲν μπορεῖς εὔκολα νὰ τὸ πιστέψεις, νὰ τὸ παραδεχτεῖς. «Μὰ πῶς μπορεῖ ὁ κυβερνήτης νὰ ἀδιαφορεῖ γιὰ τὴν πατρίδα καὶ μὲ τὶς ἐνέργειες ἤ τὶς παραλείψεις του νὰ ὑπονομεύῃ τὴν ἀκεραιότητα καὶ τὴν ἀσφάλειά της;» Εὔλογη ἡ ἀπορία.

 Ὅμως (π.χ.): ὁ ἐποικισμὸς τῆς χώρας  ἀπὸ τοὺς μεθοδικῶς εἰσβάλοντας λαθρομετανάστες, ἡ μὴ ἀποστολὴ συντεταγμένων γιὰ τὴν Ἑλληνική ΑΟΖ ποὺ δίνει ἐπίφασι νομιμότητος στὴν τουρκολυβιακή συμφωνία, μὲ ὅλα τὰ πρακτικά ἐπακόλουθα -καὶ ὅλα αὐτὰ μὲ τὴν εὐλογία ἤ ἀδιαφορία, ΟΗΕδων, Εὐρωενωσιτῶν, Νατοϊκῶν, ΜΚΟυέδων, καὶ κυρίως τῶν πολιτικῶν μας (κυβερνητῶν καὶ ἀντιπολιτευομένων)- εἶναι, μερικὰ μόνον, ἐνδεικτικὰ στοιχεία τῆς  σκληρῆς πραγματικότητος, ποῦ ζοῦμε.

«Πῶς γίνεται οἱ Ἐπίσκοποι τῆς Ἐκκλησίας νὰ μὴν τὴν ὑπερασπίζονται στὸν σύγχρονο διωγμὸ ποὺ ὑφίσταται ἡ πίστις καὶ οἱ πιστοί;» Καὶ ὄχι μόνον δὲν ὑπερασπίστηκαν, ὡς ὤφειλαν, τὴν Ἐκκλησία ἀλλὰ κάποιοι ἀπὸ αὐτοὺς χλευάζουν καὶ ὑβρίζουν ὅσους  προσπάθησαν νὰ ψελίσουν λόγο… Ἕνα κραυγαλέο παράδειγμα, εἶναι καὶ ἡ περίπτωσις τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ἀργολίδος κ. Νεκταρίου, ὅπως παρουσιάζεται στὸ δημοσίευμά του «Ἡ γῆ εἶναι τετράγωνη»       

(https://www.romfea.gr/epikairotita-xronika/37137-argolidos-nektarios-i-gi-einai-tetragoni)

Ἄν ἔλειπε ἡ ὑπογραφὴ, ἀδύνατον νὰ ὑποψιαζόταν κάποιος ὅτι λόγος τέτοιου ὕφους ὑπάρχει περίπτωσις νὰ ἐκπορεύεται ἀπὸ Ἰεράρχη. Ἡ ἐκλογίκευσις τῆς πίστεως, ἡ ἀνευθυνότης (δηλ. ἡ προσπάθεια ἀποποιήσεως κάθε εὐθύνης), ἡ ἔλλειψις οὐσιαστικῶν ἐπιχειρημάτων καὶ ἡ σοφιστικὴ ἀντιμετώπισις τῶν προβλημάτων, ἡ δημοσιογραφικῆς σκοπιμότητος παρουσίασις, οἱ παραπλανητικὲς ἀναφορὲς σὲ ἐκκλησιαστικὰ πρόσωπα καὶ γεγονότα, ἡ εἰρωνικὴ ὑβριστικὴ καὶ ἀπαξιωτικὴ  διάθεσις πρὸς ὅσους δὲν συμφωνοῦν μαζί του καὶ τοὺς θεωρεῖ ἐχθροὺς, δημιουργοῦν μιὰν εἰκόνα  ποὺ μόνον χέρι κατ᾿ ἐπίγνωσιν Ἱεράρχου δὲν θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ συνθέσῃ.

Γι᾿ αὐτὸ ἡ στεναχώρια εἶναι μεγαλύτερη. Καὶ ὅταν ἀναγκάζεσαι νὰ προσπαθήσεις νὰ ξεδιαλύνεις κάπως ὅλα αὐτὰ, προκειμένου νὰ διαφανεῖ τί ἀπὸ αὐτὰ θὰ μποροῦσαν νὰ εἶναι θέσεις τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας καὶ ποιὰ ἀποτελοῦν μὲν προσωπικὲς ἀπόψεις καὶ στάσεις τοῦ γράψαντος, ἀπέχουν ὅμως ἀπὸ τὸ παραδεδομένο ἐκκλησιαστικὸ πνεῦμα, μόνον εὐχαρίστησι δὲν μπορεῖς νὰ νοιώθῃς.

 Μὲ τέτοιες συμπεριφορὲς ὁρισμένων ἐκκλησιαστικῶν προσώπων φρονῶ ὅτι ἀδικεῖται ἡ πίστις μας, ἀδικεῖται ἡ Ἱερωσύνη τοῦ Χριστοῦ, ἀδικεῖται ἡ Ἱεραρχία μας, ἀδικοῦν καὶ τὸν ἵδιο τὸν ἑαυτό τους οἱ κληρικοὶ μας ποὺ τὶς ἐκδηλώνουν. Οὕτε περιφρονοῦμε , οὕτε ὑποβλέπουμε τοὺς Ἱεράρχες μας. «Τοὺς ἀγαποῦμε καὶ τοὺς ἀνεχόμεθα» (Παπαδιαμάντης). Σὲ αὐτὸν τὸν «ἀγώνα» δὲν ἀντιμαχώμαστε κανέναν , εἰδικῶς Ἰεράρχες, ἀλλὰ εἴμαστε ὑποχρεωμένοι νὰ ἀγωνιστοῦμε ἀπὸ τὴν ἰδιότητά μας ὡς χριστιανοὶ καὶ ἀπὸ χρέος πρὸς τοὺς Πατέρες μας ἀπὸ τοὺς ὁποίους παραλάβαμε τὴν Πίστι: 

Στὴ ζωή μας ἀγωνιζόμαστε, ὄχι μὲ τὴν ἔννοια ὅτι στρεφόμαστε «ἐναντίον» κάποιων (μή γένοιτο!), ἀλλὰ ὅτι θέλουμε νὰ διαφυλάξουμε ἀβλαβῆ καὶ ἀμείωτη ἀπὸ τὶς διδαχὲς τῶν ἀνθρώπων ἐκείνη τὴν ἀλήθεια ποὺ διδαχθήκαμε ἀπὸ τοὺς ἁγίους Ἀποστόλους καὶ τοὺς Πατέρες. Ἀναγκαζόμαστε ἐξαιτίας αὐτοῦ νὰ ἀποκλίνουμε ἀπὸ κάθε διαστροφὴ τῆς ἀλήθειας ἀπὸ ὁπουδήποτε καὶ ἄν προέρχεται. 

Ἀρχιμ. (Ἁγίου) Σωφρονίου: Τὸ μυστήριο τῆς χριστιανικῆς ζωῆς. ἐκδ. Ι. Μ. Τιμίου Προδρόμου Ἔσσεξ. 2011. σελ.290

 (Χρησιμοποιῶ τακτικὰ τὰ λόγια τοῦ Ἁγίου Σωφρονίου τοῦ Ἔσσεξ, ἑνὸς συγχρόνου Θεοφόρου Ἁγίου Πατρός, ποὺ ἔζησε τὶς σημερινὲς συνθῆκες καὶ τὴν σημερινὴ κατάστασι τοῦ κόσμου καὶ τῆς Ἐκκλησίας καὶ στὸ Ὅρος καὶ στὴν Εὐρώπη καὶ εἶχε πνεῦμα βαθὺ φιλοσοφικὸ καὶ βίωμα γνήσιο ὀρθόδοξο καὶ μιλοῦσε καὶ ἔπραττε μετὰ ἄνωθεν δυνάμεως. Αὐτὸ ἔχω ἀντιληφθεῖ καὶ πιστεύω ὅτι δὲν κάνω λάθος)

Παρουσιάστηκε τὸ πρόβλημα τοῦ ἰοῦ μὲ τὴν ἔντασι καὶ τὴν μεθόδευσι ποὺ γνωρίσαμε. Ἡ Ἐκκλησία (ἡ ΔΙΣ συγκεκριμένα) εἶπε ΝΑΙ σὲ ὅλα. Ὅτι θέλει ἡ Πολιτεία. Ἀπόλυτη ὑπακοή. Κλείσανε τὶς ἐκκλησίες, λειτουργοῦσαν χωρὶς τὸν λαό, ἀπειλοῦσαν οἱ ἴδιοι οἱ ἱεράρχες τοὺς κληρικοὺς ὅτι θὰ τοὺς στείλουν στὸν εἰσαγγελέα ἄν τολμήσουν νὰ λειτουργήσουν, ἱερεῖς καὶ ἐπίσκοποι συνελήφθησαν γιατὶ κοινώνησαν ἀνθρώπους ἤ λιτάνευσαν τὶς ἅγιες εἰκόνες, ἀστυνόμοι φύλαγαν τοὺς ναοὺς, τηλεφωνοῦσαν σὲ ἱερεῖς νὰ τοὺς προειδοποιήσουν, ἄνθρωποι ἔψαχναν νὰ βροῦν ἐκκλησία νὰ μεταλάβουν, καὶ ὅλα αὐτὰ ΓΙΑΤΙ; Διότι ἡ Ἱεραρχία δὲν ἀντιμετώπισε τὸ θέμα αὐτὸ ὡς θέμα οὐσίας τῆς πίστεως.

 Πρόβλημα ὁ ἱός. Μάλιστα. Σοβαρὸ. Μάλιστα. Μεταδίδεται πολὺ, λένε κάποιοι ἀπὸ τοὺς ἐπιστήμονες. Μάλιστα. Νὰ περιορίσουμε τὴν διάδοσι. Μάλιστα. Νὰ ὀργανώσουμε λοιπὸν ὡς Ἐκκλησία τὶς δραστηριότητές μας (δράσεις , κατηχητικὰ, φιλανθρωπίες κλπ) μὲ προσοχὴ ὥστε νὰ περιοριστῇ ἡ πιθανότης μεταδόσεως τοῦ πιθανῶς παρόντος ἱοῦ. Νὰ ἐνημερώσουμε τοὺς ἀνθρώπους μας καὶ νὰ συμβάλουμε στὴν προσπάθεια τῆς κυβερνήσεως. Μέχρις ἐδώ, ὅμως.

 Στὸν χῶρο τοῦ ναοῦ, ἐκεὶ ὅπου τελεσιουργεῖται τὸ μέγα μυστήριο τῆς Θείας Λειτουργίας ἐκεῖ δὲν ίσχύουν τὰ μέτρα καὶ οἱ φόβοι καὶ οἱ ἱοὶ διότι ἐκεῖ κατοικεῖ ὁ πανταχοῦ παρών (καὶ οἱ δικοί Του, οἱ Ἅγιοι) ἐκεῖ θυσιάζεται καὶ προσφέρεται ὑπὲρ παντὸς τοῦ κόσμου ὁ ἱώμενος πάσαν νόσον καὶ πάσαν μαλακίαν…  Ἄρα καὶ τὴν παροῦσαν νόσον καὶ τὴν παροῦσαν μαλακίαν μπορεῖ, ἄν θέλει, ἄν τὸ θεωρεῖ ὁφέλιμο, νὰ τὴν θεραπεύσῃ, ἀρκεῖ οἱ νοσοῦντες καὶ μεμαλακισμένοι νὰ τὸ θέλουν καὶ αὐτοί. Δική Του δουλειά, Αὐτὸς γνωρίζει.

 Ὅμως ἐκεῖ μέσα, στὸν ΝΑΟ, δὲν μπορεῖ νὰ μπαίνει ὁ καθεὶς, νὰ κάνει ὅτι θέλει, νὰ διατάζει καὶ νὰ ἀπαγορεύῃ, ἄς εἶναι κυβερνήτης, ἄς εἶναι ἐπιστήμων, ἄς εἶναι δεσπότης. Γιὰ νὰ μπεῖ ἐκεῖ πρέπει  νὰ ἀφήσει ἀπ᾿ ἔξω τὰ ἀξιώματά του καὶ τὶς ἐπιστῆμες του καὶ τὸν φαρισαϊσμό του (Φαρισαΐζων, Ἱεροῦ μακρὰν γίνου, Χριστὸς γὰρ ἔνδον, ᾧ ταπεινὸς δεκτέον. Κυριακὴ Τελώνου καὶ Φαρισαίου). Ἐκεῖ ἀκούγεται ἡ φωνή: «Τὰς θύρας, τὰς θύρας» καὶ κλείνουν οἱ θῦρες γιὰ τοὺς «ἀμυήτους» (καὶ τοὺς ὑπερηφάνους καὶ ἐπηρμένους). Ἐκεῖ δὲν ὑπάρχουν ἀξιώματα καὶ ἀξιωματούχοι, ἐκεὶ ὑπάρχουν ἄνθρωποι πιστοὶ καὶ κτιστοί ἐνώπιον τοῦ Κτίστου.  Ἐκεῖ δὲν μπορεῖ νὰ μπεῖ οὔτε ἡ μόλυνσις, οὔτε τὸ μικρόβιο, οὔτε ὁ φόβος, οὔτε ὁ πανικός. Ὅτι ὑπάρχει ἐκεὶ, τὸ Ἱερὸν, ἡ Ἁγία Τράπεζα, ὅλος ὁ διάκοσμος τοῦ ναοῦ, οἱ ἱερὲς εἰκόνες, ὅλα εἶναι ἅγια καὶ ἱερά καὶ ἀμόλυντα, γιὰ ΟΣΟΥΣ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ φυσικά. Τὰ ἔχει κάνει ἡ πίστις, καὶ τὰ λειτουργεῖ ἡ πίστις ἤ γιὰ νὰ εἴμαστε πιὸ ἀκριβεῖς ὅσα ἔχουν θεσμοθετηθεῖ καὶ μυσταγωγοῦνται ἐκεῖ ἔγιναν ἀπὸ ἀνθρώπους ποὺ ζοῦσαν  ἐπέκεινα τῆς πίστεως –εἶχε ἀπέλθη εἶχε ξεπεραστεῖ ἡ πίστις ἀπὸ αὐτοὺς- διότι εἶχαν περάσει στὴν θεοπτία, ἦταν αὐτόπτες, εἶχαν πειστεῖ γιὰ τὰ τεράστια ποὺ τελεσιουργοῦνται ἐντὸς τοῦ Ναοῦ:

 «πίστις μὲν γὰρ ἀπέρχεται, ὅταν αὐτοψίᾳ πεισθῶμεν ἰδόντες θεόν». ΚΛΗΜΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΥΣ. PG09 644Β (Αὐτὸ βέβαια συμβαίνει μετὰ θάνατον, τότε «βλέπομε» τὸν Θεό, ὅμως στοὺς θεόπτες Ἀποστόλους καὶ Πατέρες συνέβη , καὶ συμβαίνει, ἐν ζωῇ).

Ἔκεῖ, ἐντὸς τοῦ ΝΑΟΥ, εἶναι ὁ χῶρος τοῦ Πνεύματος, ἐκεῖ ὅσοι ἀξίως διακονοῦν ἀπὸ σάρκες ἔχουν γίνει πνεῦμα καὶ δὲν φοβοῦνται ἱοὺς καὶ μικρόβια, οὔτε χάσκουν μπροστὰ σὲ λοιμοξιολόγους καὶ κυβερνητικοὺς κεκράκτες τοῦ φόβου, τὸ ἴδιο συμβαίνει καὶ σὲ ὅσους μὲ πνεῦμα ταπεινώσεως καὶ συναισθήσεως τῆς ἁμαρτωλότητός τους ἀκολουθοῦν ἀκλινῶς τὴν πίστι τοῦ Εὐαγγελίου:

 «ἐν οἷς οὖν γίνεται βεβαία καὶ ἀμετάθετος ἡ εἰς τὸ εὐαγγέλιον πίστις, οὗτοι διὰ τῆς πίστεως μεταβαίνουσιν ἀπὸ τοῦ εἶναι σάρκες εἰς τὸ γίνεσθαι πνεῦμα, καθὼς λέγει ὁ Κύριος ὅτι «Τὸ γεγεννημένον ἐκ τῆς σαρκὸς σάρξ ἐστι, τὸ δὲ γεγεννημένον ἐκ τοῦ πνεύματος πνεῦμά ἐστιν» ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΘΕΟΛΟΓΟΣ  (Ad Simplicium de fide στὸ TLG Volume 3,1, page 67 )

(Ὁ Θεὸς νὰ μὲ συχωρέσει ποὺ λέω τέτοια πράγματα, ἀλλὰ γνώρισα καὶ ἔζησα ἀνθρώπους ποὺ τὰ ζοῦσαν, κατὰ τὴν δωρεὰ τῆς Χάριτος τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία Χάρις βεβαίως ἐσκήνωσε καὶ φανερώθηκε σ᾿ αὐτοὺς λόγῳ τῆς πίστεως καὶ τοῦ ἀγώνα τους σὲ τέτοιο βαθμὸ ποὺ νὰ ἀντιλαμβάνονται τὴν παρουσία Της ἀκόμη καὶ κακομοίρηδες ποὺ ἦταν πιὸ κάτω καὶ ἀπὸ σάρκες, τούβλα θὰ ἔλεγα. Τίποτα μεγαλύτερο καὶ καλύτερο στὸν ἀνωφελὴ βίο μου δὲν συνάντησα καὶ τουλάχιστον λόγῳ χρέους πρὸς αὐτοὺς τοὺς ἀνθρώπους καὶ στὴν ἀλήθεια τῆς πίστεως ποὺ εἶδα σ᾿ αὐτοὺς, μουρλάθηκα -ὅπως λέγει καὶ ὁ Σεβασμιώτατος- καὶ γράφω αὐτὰ, διότι βλέπω στὶς μέρες μας νὰ κηρύσσεται ἀλλοιώτικη πίστις καὶ δὲν ἔχω τίποτα προσωπικὰ μὲ τὰ πρόσωπα, κυρίως ἱεραρχῶν, τῶν ὁποίων τοὺς λόγους καὶ τὰ ἔργα ἐνίοτε σχολιάζω μέσα στὸ παραπάνω πλαίσιο). 

Ὅποιος ζεῖ καὶ κινεῖται σ᾿ αὐτὸν τὸν χῶρο τοῦ Πνεύματος καὶ μάλιστα λειτουργὸς τοῦ Ὑψίστου,  ὄφειλε νὰ ἐξηγήσῃ στοὺς ἀμυήτους καὶ τρομοκρατημενους ἤ πονηροὺς καὶ δασκαλεμένους πολιτικοὺς ὅτι ΕΔΩ ΜΕΣΑ δὲν ὑπάρχει κίνδυνος καὶ ἀπὸ δῶ καὶ μέσα, ἀπὸ τὴν θύρα τοῦ Ναοῦ, δὲν ἰσχύουν οἱ καραντίνες καὶ τὰ «μέτρα». Ὅτι συμβαίνει ΕΔΩ δὲν μετριέται μὲ τὴν μεζούρα τῆς λογικῆς καὶ δὲν ἀντιμετωπίζεται μὲ τὶς μεθοδεῖες τῆς πολιτικῆς.  Ὅπως φαίνεται, ἀπὸ ὅσα λέγει ὁ Σεβασμιώτατος Ἀργολίδος, καμμία τέτοια αἴσθησις δὲν ὑπάρχει στὸν ἴδιο:

«Το βασικό επιχείρημα των κατά φαντασίαν «ομολογητών» είναι ότι όταν μπαίνεις στην Εκκλησία, δεν αρρωσταίνεις. Σαν να λέμε ότι ο ναός είναι αποστειρωμένος, αντιμικροβιακός κλωβός, που δεν αφήνει τα μικρόβια να μπουν μέσα…»

 Βέβαια, ἔχει δίκαιο ὅτι ὁ ναὸς δὲν εἶναι ἀντιμικροβιακός κλωβός. Ὅπως δὲν εἶναι καὶ χῶρος ποὺ δὲν ἔχει ἐξουσία ὁ διάβολος. Αὐτὰ ἐξαρτῶνται ἀπὸ τὴν πίστι καὶ τὴν καθαρότητα βίου ποιμένων πρωτίστως καὶ ποιμενομένων κατὰ περίπτωσιν. Ἄπειρα τὰ παραδείγματα καὶ σαφὴς ἡ διδασκαλία τῶν ἁγίων Πατέρων… Ὄμως καὶ τὸ νὰ κλείσουν τοὺς ναοὺς καὶ νὰ λειτουργοῦν μέσα οἱ παπάδες καὶ ἔξω νὰ τριγυρίζει ὁ λαός; Νομίζω ὅτι πιὸ κάτω δὲν πάει.

 Αὐτὴ τὴν ἐξήγησι Πίστεως, πολὺ περισσότερο, ὄφειλε νὰ τὴν κάνει ὁλόκληρη Σύνοδος Ἐπισκόπων. Καὶ τί ἔκαμε; ΥΠΑΚΟΗ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ. Ὑπακοὴ στὸ θέλημα τῆς Πολιτείας.

 Συνειδητοποίησαν ἄραγε ὅτι ἔτσι παρουσιάζονται δοῦλοι τῆς Πολιτείας; Καὶ ὅμως. Ὁ Μέγας Βασίλειος στὸ ἐρώτημα «Ἄν ὅποιος κάνει τὸ θέλημα κάποιου γίνεται κοινωνός του» ἀπαντᾶ: «Γνωρίζουμε ὅτι ὄχι ἀπλῶς κοινωνὸ, ἀλλὰ κάνει κύριο καὶ πατέρα του αὐτὸν τοῦ ὁποῖου τὸ ἔργον ποιεῖ». Καὶ προσθέτει καὶ τὸ ἀποστολικό «Γνωρίζετε ὅτι σὲ ὅποιον προσφέρετε τοὺς ἑαυτούς σας δούλους καὶ ὑπακούετε, γίνεστε δούλοι σ᾿ αὐτὸν ποὺ ὑπακούετε»:

 ΕΡΩΤΗΣΙΣ ΣΠΓʹ. Εἰ ὁ ποιῶν τὸ θέλημά τινος κοινωνός ἐστιν ἐκείνου

ΑΠΟΚΡΙΣΙΣ: Εἰ πιστεύομεν τῷ Κυρίῳ λέγοντι· Πᾶς ὁ ποιῶν τὴν ἁμαρτίαν δοῦλός ἐστι τῆς ἁμαρτίας· καὶ πάλιν· Ὑμεῖς ἐκ τοῦ πατρὸς τοῦ διαβόλου ἐστὲ, καὶ τὰς ἐπιθυμίας τοῦ πατρὸς ὑμῶν θέλετε ποιεῖν· οἴδαμεν, ὅτι οὐχὶ κοινωνὸς ἁπλῶς, ἀλλὰ κύριον ἑαυτοῦ καὶ πατέρα ἐπιγράφεται ἐκεῖνον, οὗ τὸ ἔργον ποιεῖ, κατὰ τὴν τοῦ Κυρίου φωνήν. Μαρτυρεῖ δὲ τοῦτο σαφῶς καὶ ὁ Ἀπόστολος, λέγων· Οὐκ οἴδατε, ὅτι ᾧ παριστάνετε ἑαυτοὺς δούλους εἰς ὑπακοὴν, δοῦλοί ἐστε ᾧ ὑπακούετε, ἤτοι ἁμαρτίας εἰς θάνατον ἢ ὑπακοῆς εἰς δικαιοσύνην; ΜΕΓΑΛΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ. PG 31.1281

Καὶ ὅμως τὸ εἶχε ἀντιληφθεῖ καλὰ ὁ «φιλόσοφος» ποὺ τοὺς ραμφίζει χαιρέκακα: «Χθες, η Εκκλησία κατάλαβε ότι είναι Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου. Κατάλαβε ότι είναι κομμάτι του κράτους» (https://www.romfea.gr/diafora/35951-stelios-ramfos-xthes-i-ekklisia-katalabe-oti-einai-npdd) Οἱ ἐπίσκοποι κατάλαβαν ὅτι μὲ τὶς πράξεις τους ἀπέδειξαν ὅτι λειτούργησαν σὰν «κομμάτι τοῦ κράτους», σὰν «δοῦλοι τῆς Πολιτείας;» Σαφῶς καὶ ὄχι καὶ ἀντιθέτως ἐπιμένουν καὶ ὑβρίζουν καὶ συκοφαντοῦν -ἐννοεῖται ὅσοι τὸ κάνουν αὐτό- ὅποιον τολμᾶ νὰ ψελίσῃ κάτι τέτοιο, αὐτὸ δηλαδὴ ποὺ καὶ τὰ πράγματα καὶ τὰ λόγια ἀποδεικνύουν καὶ τοὺς τὸ λένε κατάμουτρα καὶ οἱ ἀνθρωπιστὲς «φιλόσοφοι».

Ἄς δοῦμε τὸν λόγο τοῦ Σεβασμιωτάτου:

«Πέρασαν δύο ολόκληροι μήνες από τότε που άρχισαν να ισχύουν τα περιοριστικά μέτρα στην χώρα μας από τα οποία δεν εξαιρέθηκε η εκκλησία μας. Αν για όλους τους χριστιανούς ήταν μια περίοδος οδύνης για την στέρηση των ιερών ακολουθιών και ιδιαίτερα της θείας Λειτουργίας, για τους κληρικούς ήταν πολύ πιο οδυνηρή η περίοδος αυτή. Αναγκαστήκαμε να λειτουργούμε χωρίς το λαό, με άδειες εκκλησίες, με ό,τι αυτό σημαίνει». (Ὅ.π.)

Ἄς προσέξουμε τὸν λόγο του: «άρχισαν να ισχύουν τα περιοριστικά μέτρα». Λὲς καὶ μιλοῦμε γιὰ φυσικὸ φαινόμενο: Ἄρχισε ἡ βροχὴ, ἤ ἡ κακοκαιρία, ἤ ὁ καύσων (ἐδὼ, εὐτυχῶς, δὲν ἔχουμε κυκλῶνες καὶ τυφῶνες) … Δὲν «ἄρχισαν νὰ ἱσχύουν» μόνα τους. Ἐπεβλήθησαν ἀπὸ τὴν Πολιτεία. Τὰ ἐπέβαλε μὲ ἕναν τυφῶνα τρόμου ἀπὸ τὰ μέσα ἐνημερώσεως καὶ ἀπαίτησε τὴν ἐφαρμογή τους ἐπὶ ποινῇ προστίμων καὶ φυλακίσεων. Πολὺ ὡραία. Ἡ Πολιτεία ἔκανε τὴν δουλειά της. Ἔτσι φρονοῦσε, ἔτσι ἔκρινε, αὐτὰ ἀποφάσισε.

 «Δὲν έξαιρέθηκε ἡ Ἐκκλησία μας». Ὄχι, ἀπλὰ, δὲν ἐξαιρέθηκε. Ἔγινε ὁ χῶρος ποὺ ἐφαρμόστηκαν τὰ μέτρα μὲ τρόπο ἀπόλυτο καὶ ὁλοκληρωτικὸ, σὲ σημεῖο ποὺ νὰ ἀπειληθῇ ὅχι μόνον ἡ λειτουργία τῆς Ἐκκλησίας (σταμάτησαν τὰ πάντα) ἀλλὰ τὰ ἴδια τὰ θεμέλιά της: ἡ Πίστις. Καὶ γιατὶ νὰ ἐξαιρεθῆ; Ποιὸς νὰ τὴν ἐξαιρέσῃ. Ἡ Πολιτεία; Γιατὶ; Ἀπὸ ἀγάπη ἤ σεβασμό; Δὲν ἔχουν ἀντιληφθεῖ οἱ Ἱεράρχες μας τὸ ρόλο τοῦ Κράτους καὶ τῶν Πολιτικῶν; Πρέπει νὰ ἀναφερθοῦμε καὶ σὲ αὐτά; Τὰ «Μὴ πεποίθατε ἐπ᾿ ἄρχοντας ἐπὶ υἱοὺς ἀνθρώπων»  καὶ τὸ «Οἱ δοκοῦντες ἄρχειν τῶν ἐθνῶν κατακυριεύουσιν αὐτῶν» ἤ «Οἱ ἐσθίοντες τὸν λαὸν μου ἐν βρώσει ἄρτου» δὲν φτάνουν; Ἡ μέχρι σήμερα πορεία τῆς Ἐκκλησίας ἐν τῷ κόσμῳ τί διδάσκει; Τί λένε οἱ Πατέρες μας; Ἤ μήπως οἱ ἐπιχορηγήσεις καὶ τὰ ὀψώνια τῆς ἐξουσίας ποὺ ἀπολαμβάνουν τοὺς κάνουν νὰ μὴν βλέπουν καὶ νὰ μὴν κατανοοῦν; Ὅπως καὶ νὰ ἔχει χρέος δικό σας ἦταν νὰ ὑπερασπισθῆτε τὴν Ἐκκλησία ἐναντι τῶν διαθέσεων τῆς πολιτείας. Δὲν εἶναι ἔτσι;

«Ἀναγκαστήκαμε νὰ λειτουργοῦμε χωρὶς τὸν λαό». Ἀναγκαστήκατε; Ποιὸς σᾶς ἀνάγκασε; Ἡ Πολιτεία πάλι; Πῶς σᾶς ἀνάγκασε; Μὲ βασανισμοὺς; Μὲ ἀπειλὲς; Τί συνέβη; Δὲν φαίνεται κάτι τέτοιο ἀπὸ τὶς πράξεις καὶ τὰ λόγια σας. 

Ἐν προκειμένῳ: Μὲ ψυχραιμία, νηφαλιότητα, σοβαρότητα, ἐπιστημονικότητα…

«Μίλησα με συνεπισκόπους και ιερείς που διακρίνονται για την ψυχραιμία και την νηφαλιότητα. Μίλησα με σοβαρούς επιστήμονες, που διακρίνονται για τη βαθειά τους πίστη και αγάπη στο Θεό και στην εκκλησία».

…. ὑπευθυνότητα (ὄχι ἀνευθυνότητα), βαθεία ἐξέτασι τοῦ ζητήματος (ὄχι ἐπιπολαιότητα), ὥστε νὰ μὴν γίνετε ἀκούσιοι φονιάδες (τῶν σωμάτων, γιὰ τὶς ψυχὲς παρακάτω)…

«Κατανόησα ότι όταν συμπεριφερόμαστε ανεύθυνα και επιπόλαια, μπορεί να γίνουμε υπαίτιοι διασποράς του ιού και τελικά ακούσια φονείς».

…. μὲ κατανόηση, ὡς νουνεχεῖς ἄνθρωποι….

«Οι νουνεχείς άνθρωποι δέχτηκαν τα μέτρα με κατανόηση»

… ἐπειδὴ, προέχει ἡ ὑγεία…

«Όμως τη στιγμή αυτή προέχει η υγεία». (Ὅλα τὰ παραπάνω ἀποσπάσματα ἀπὸ τὸ κείμενου τοῦ Σεβασμιωτάτου)

Ἄρα σύμφωνα μὲ τὰ ἴδια τὰ λόγια σας ἐκουσίως, πεισθέντες, ΚΑΝΑΤΕ ΥΠΑΚΟΗ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ καὶ δὲν ΑΝΑΓΚΑΣΤΗΚΑΤΕ. (Ἐκῶν ἤμαρτον). 

Ὁπότε  γίνεται σαφὲς ὅτι ὅπως τὸ δένδρο ἀπὸ τοὺς καρποὺς, ἔτσι καὶ ἐσεῖς ἀπὸ τὰ ἔργα σας καὶ ὅχι ἀπὸ τὰ λόγια, ἀποδείξατε ποιὰ εἶναι ἡ πίστις σας. Δείξατε στοὺς ἀνθρώπους ὅτι δὲν εἴχατε δύναμη πίστεως καὶ συντελέσατε ὥστε νὰ ἀποδυναμωθεῖ καὶ ἡ δική τους πίστις: 

«Φανερὸν τὸ δένδρον ἀπὸ τοῦ καρποῦ αὐτοῦ οὕτως οἱ ἀπαγγελλόμενοι Χριστιανοὶ εἶναι, δι᾿ ὧν πράττουσιν ὀφθήσονται. Οὐ γὰρ νῦν ἐπαγγελίας τὸ ἔργον, ἀλλ᾿ ἐν δυνάμει πίστεως ἐάν τις εὑρεθῇ εἰς τέλος». ΙΓΝΑΤΙΟΣ ΑΝΤΙΟΧΕΥΣ PG5 656ΒC 

Ἔτσι δὲν χρειάστηκε κἄν νὰ ἀντιτάξατε λόγο πίστεως ἀπέναντι στὴν Πολιτεία, ἀλλὰ ἐπειδὴ ἀποδεχθήκατε καὶ οἱ ἴδιοι ἀπολύτως τὴν δική της λογική, λογικὴ φόβου καὶ ὑστερίας καὶ φιλοσαρκίας, ἀλλά καὶ διαβολικὴ λογική (”Ο διάβολος τους έβαλε να κλείσουν τους Ναούς” Κοζάνης Παῦλος, συνεπίσκοπός σας)  βγήκατε σὲ ἕναν πόλεμο μὲ τὰ ὅπλα τοῦ κόσμου, τοῦ ἀνθρώπου, τοῦ ἀνθρωπισμοῦ (ἐτεροζυγοῦντες ἀπίστοις) καὶ ἀφήσατε ἀνενεργά καὶ ἀνεκμετάλευτα τὰ ὅπλα τῆς πίστεως. Θυμήθηκα τὴν περίπτωσι ἑνὸς ἱερέως ὁ ὁποῖος ἐνῷ τὸν τυραννοῦσαν μάγισσες δὲν χρησιμοποίησε τὸ ὅπλο τοῦ Σταυροῦ:

Τὸ 1958, παραμονὴ Χριστουγέννων, πήγαμε μαζὶ μὲ τὸ Γεωργατζὴ στὸ Μοναστήρι. … Μετὰ τὸ φαγητὸ καὶ λίγο προτοῦ κοιμηθοῦμε, λέει ὁ Γέροντας: «Τὸν εὐλογημένο ἔχει τὸ μεγαλύτερο ὅπλο μαζί του καὶ τὸν τυραννάνε πολύ». Μᾶς τὸ εἶπε 4-5 φορές. Ἐμεῖς δὲν καταλαβαίναμε ποιὸν ἐννοοῦσε. Ἐννοοῦσε τὸν παπὰ τοῦ χωριοῦ, ποὺ , ὅταν γύριζε βράδυ ἀπὸ τὸ βουνὸ, τὸν ταλαιπώρησαν οἱ μάγισσες ὅλη τὴ νύχτα. Τὶς πρωϊνὲς ὧρες ὁ Γέροντας μᾶς εἶπε: «Βγῆτε ἔξω καὶ θὰ δεῖτε ἕναν παπὰ ποὺ ἔρχεται ἀπὸ τὸ βουνό». Πράγματι ἔτσι ἦταν. Προτοῦ μᾶς μιλήσει τὸν καλημερίσαμε καὶ τότε ἐκεῖνος μᾶς εἶπε: «Βρὲ παιδιὰ, ὁ Γέροντας σᾶς ἔστειλε;» Σὲ λίγο συναντήθηκε ὁ παπᾶς  μὲ τὸν Γέροντα καὶ τότε ὁ Γέροντας τοῦ λέει: «Ἀπόψε σὲ τυράννησαν πολύ.  Αὐτὸ τὸ ὅπλο ποὺ ἔχεις, γιατὶ τὸ ἔχεις;» (ἐννοοῦσε τὸ σταυρό). «Ἄστα, Γέροντα, τὸ ξέχασα τελείως». Γ.Κ. Χατζόπουλου: ΘΑΥΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΚΑΡΣΛΙΔΗ . Δράμα. ἄ.χ. σελ 46-47  

Ἑνῷ ἔχουν ὑποστηριχθεῖ λοιπὸν ἀπὸ τὴν διοικοῦσα ἐκκλησία ὅλα τὰ παραπάνω καὶ ἀπὸ τὸν Σεβασμιώτατο Ἀργολῖδος, λέγει:

«Προσωπική μου άποψη είναι ότι θα μπορούσαν τα μέτρα αυτά να είναι ηπιότερα, όπως έγιναν στη δεύτερη φάση.Να υπάρχουν αυστηροί κανόνες όπως στα super markets κ.λ.π. Και αυτό το λέω με επιφύλαξη, γιατί δε ξέρω πόσο μπορούσε να λειτουργήσει. Ό,τι έγινε, έγινε.» 

Μάλιστα! Θὰ μποροῦσαν νὰ εἶναι ἠπιότερα. Δηλάδή; Τἰ ἐννοεῖται Σεβασμιώτατε ἡπιότερα; Ἐδὼ καταργεῖται ἡ Θεία Λειτουργία. Χωρίζονται οἱ Ποιμένες ἀπὸ τοὺς πιστοὺς. Κάποιος ποὺ θέλει νὰ πάει νὰ κοινωνήσει ἤ νὰ ἐξομολογηθεῖ δὲν μπορεῖ. Τοῦ κλείσατε τὴν πόρτα. Ἄν πεθάνει τί γίνεται; Μιλᾶτε καὶ σκέφτεστε μὲ ὅρους γήϊνους, ἀνθρωποκεντρικοὺς, αὐτὸ καταλαβαίνω ἐγώ. «Δὲν ξέρω ἄν θὰ μποροῦσε νὰ λειτουργήσῃ» Μὰ ἡ  ἐφαρμογὴ «μέτρων» στὸν Ναό εἶναι δική σας εὐθύνη καὶ τοῦ πληρώματος τῆς ἐκκλησίας. Πῶς λειτούργησε τὸ κλείσιμο τῶν ἐκκλησιῶν καὶ ὁ ἀποκλεισμὸς τῶν πιστῶν; Δὲν συνεργήσατε ἀπλῶς, οἱ ποιμένες, πρωτοστατήσατε. Μὲ λόγια καὶ ἔργα. Σὲ αὐτὴ τὴν κατεύθυνσι εἴσασταν σίγουροι ὅτι «θὰ λειτουργοῦσε ἡ προσπάθεια»; Στὴν ἄλλη γιατὶ δὲν εἴχατε σιγουριά; Γιατὶ αὐτὸ θέλατε νὰ γίνῃ. Αὐτὸ πιστέψατε, αὐτὸ δεχθήκατε, αὐτὸ ἐπιβάλλατε στὴν Ἐκκλησία. 

Ἐκεῖνο ποὺ πικραίνει περισσότερο, ὅσον ἀφορᾶ τὸ κεφάλαιο αὐτὸ, εἶναι ἡ καταληκτήριος φράσις: «Ὅ,τι ἔγινε, ἔγινε». Τόσο ἀπλὰ ἀλλὰ καὶ τόσο ἀπερίσκεπτα, ἄς μοῦ ἐπιτραπεῖ, καὶ τόσο ἐπικίνδυνα. Μὲ τρεῖς λέξεις προσπερνᾶτε ὅλα τὰ παραπάνω ἐνοχλητικὰ καὶ ἐλεγκτικά. Ἔλεγε κάποιος ὅτι ἡ αὐτοκριτικὴ εἶναι σὰν τὴν ξυνίλα στὸ στομάχι καὶ ὅλοι τὴν ἀποφεύγουν, εἰδικῶς ὅπου ὑπάρχει πνεῦμα δεσποτικὸ, ἐξουσιαστικό, διάθεσις ἐπιβολῆς, ὅταν βλέπει κάποιος τὶς πράξεις καὶ τὶς σκέψεις του ἀπολύτως σωστὲς καὶ -προκαταβολικῶς- ὁτιδήποτε  ἄλλο λάθος. Δὲν μπαίνετε κἄν στὸν κόπο νὰ στοχαστῆτε τὶ ἔχετε διαπράξει. Νὰ δεῖτε μήπως κάτι δὲν κάνατε καλά. Μήπως κάτι πρέπει νὰ διορθώσετε. Ἔτσι ἀπλά: «Ὅ,τι ἔγινε , ἔγινε»; Ἄν ὅμως ἡ πληγὴ δὲν καθαριστεῖ καλά καὶ δὲν μποῦν τὰ ἀναγκαία φάρμακα, ἀλλὰ καλυφτεῖ πρόχειρα-πρόχειρα νὰ μὴν φαίνεται, ἡ μόλυνσις θὰ ἐπεκταθῇ καὶ μπορεῖ νὰ ἔχουμε ἀκρωτηριασμοὺς ἤ καὶ θάνατο. Αὐτὸ δείχνει ἡ μέχρι τώρα πείρα. Ἐσεῖς δὲν τὸ βλέπετε; Ἤ βλέπετε μόνον φανατικοὺς καὶ παλαβοὺς ποὺ διαταράσσουν τοὺς μακαρίους κύκλους σας ἀντιτασσόμενοι καὶ διαμαρτυρόμενοι στὶς ἐνέργειές σας καὶ στοὺς ὑψιπετεῖς λογισμούς σας, σὰν αὐτοὺς ποὺ βλέπουμε στὸ δημοσίευμά σας;

Ἄνθρωποι εἴμαστε ὅλοι Σεβασμιώτατε. Μπροστὰ στὸν Θεὸ ὅλοι πρόβατα εἴμαστε. Δὲν ξέρουμε πότε θὰ μᾶς ζητήσει ὁ Κύριος νὰ ἐξέλθουμε ἀπὸ τὴν σκηνὴ τοῦ θεάτρου τοῦ κόσμου τούτου, πότε λήγει ὁ ρόλος μας. Δὲν ξέρουμε τί μᾶς ἐπιφυλάσσει τὸ αἰνιγματικὸ βλέμμα Του. Ἄς ξανασκεφτοῦμε τὰ λόγια καὶ τὶς πράξεις μας. Ἐμεῖς ὡς λαϊκοὶ καὶ μουρλοὶ καὶ φανατικοὶ καὶ τζάμπα μάγκες ὅπως λέτε, λέμε τὴ γνώμη μας, ποὺ μπορεῖ νἄναι καὶ λάθος, (ἀντὶ νὰ βρίζετε (ὄχι ὅτι προσωπικὰ μὲ ἐνοχλεῖ τόσο, ἀλλὰ δὲν εἶναι παραγωγικὸ καὶ οὐσιαστικὸ, ὅπως καὶ ὅλα τὰ ἐπίθετα) ὁμιλήσατε περὶ τοῦ λάθους). Ἀλλὰ καὶ ἐσεῖς ὡς ποιμένες ὑπεύθυνοι ποὺ φορᾶτε ἐπιτραχήλιον καὶ ἔχετε τὴν εὐθύνη ψυχῶν καὶ πράττετε αὐτὰ ποὺ πράττετε.

Ἄν εἴσασταν κοντὰ θὰ ἔβαζα μετάνοια στὴν Ἀρχιερωσύνη σας, τὸ κάνω καὶ ἐξ ἀποστάσεως, καὶ θὰ συνεχίσω τὴν προσεκτικὴ ἐξέτασι τῶν λόγων σας. Δὲν μπορῶ νὰ ἀκούσω φωνὲς ποὺ λένε: «Μά, μὲ αὐτὸν ἀσχολεῖσαι…». Ἰεράρχης τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ εἶναι ὅσον ἀφορᾶ τὴν ἀξία, καὶ συνάνθρωπος καὶ σύνδουλος ὅσον ἀφορᾶ τὴν φύσιν. «Καμμιὰ ψυχὴ δὲν εἶναι γιὰ πέταμα» καὶ κανεὶς δὲν εἶναι ἐχθρὸς καὶ ἀπόβλητος. Ἄν θέλετε σκεφτεῖ τε το καὶ σεῖς καὶ ὁ Θεὸς ἄς μᾶς φωτίσει ὅλους, στοὺς δύσκολους καιροὺς ποὺ ζοῦμε. Πάντως ὅποιες διαφωνίες καὶ νὰ ὑπάρχουν ὁ σεβασμὸς πρὸς τὴν ἱερωσύνη καὶ ἡ ἀγάπη πρὸς τὸ κάθε πρόσωπο δὲν ἐπηρεάζονται, οὔτε ὅμως καὶ ὁ ἀγῶνας -ἔστω καὶ μὲ τὰ λόγια- γιὰ τὴν πίστι σταματᾶ, ὅταν κινδυνεύει, ὅπως τώρα.

 


Περισσότερα κείμενα του Γ. Τζανάκη εδώ

 

Ο άγιος Ανδρέας ο δια Χριστόν Σαλός, η υπακοή και μια νέα αγάπη!

0
Άγιος Ανδρέας ο δια Χριστόν Σαλός

Ο άγιος Ανδρέας ο δια Χριστόν Σαλός, η υπακοή και μια νέα αγάπη!

 

«Ξέρετε τί έκαναν οι δια Χριστόν Σαλοί; Ξέφευγαν πρώτα από την υποκρισία του κόσμου και έμπαιναν μετά στον χώρο της ευαγγελικής αλήθειας. Αλλά, και αυτό δεν τους έφτανε· γι’ αυτό προχωρούσαν στην αγία υποκρισία για την αγάπη του Χριστού. Ύστερα, δεν τους απασχολούσε ό,τι κι αν τους έκαναν, ό,τι κι αν τους έλεγαν οι άλλοι.»[1]

Μνήμη του αγίου Ανδρέα του δια Χριστόν Σαλού σήμερα  (28.05) και στο μυαλό μου έρχεται η διδακτική ιστορία με τον έλεγχο του ομοφυλοφιλου.

Αναφέρεται λοιπόν στον βίο του αγίου:

«Ενώ καθόταν μπροστά στην είσοδο ο όσιος Ανδρέας ο δια Χριστόν Σαλός, πλησίασε κάποιος νεαρός ευνούχος, θαλαμηπόλος ενός πλουσίου.

Το πρό­σωπό του ήταν ρόδινο και το δέρμα του λευκό σαν χιόνι. Ήταν ωραίος, μάλλον ξανθός, υπερβολικά μαλθακός και μύριζε από μακριά αρώματα.

Με τον Επιφάνιο ήσαν πολύ αγαπημένοι, ήσαν γείτονες και συνομήλικοι. Κρατούσε στο χέρι τριάντα χουρμάδες που φαίνονταν σαν ξερά σύκα. Βλέποντας τον όσιο γυμνό, απόρησε και ρώτησε ταραγμένος:

– Αγαπημένε μου Επιφάνιε, ποιός είναι αυτός; Γιατί γυρίζει γυμνός μέσα στο αφόρητο κρύο και μοιάζει θαλασσοδαρμένος;

– Δεν ξέρω, φίλε μου, τι να σου πω. Τον νου του πάντως τον έχει αιχμαλωτίσει ο πονηρός και γυρίζει σαν τρελός. Γι’ αυτό όλοι οι δαιμονισμένοι γυρίζουν με σχισμένα ρούχα, χωρίς να αισθάνωνται το κρύο ή τον καύσωνα.

Μίλησε έτσι, επειδή δεν ήθελε να αποκαλύψη την αρετή του δικαίου. Ο ευνούχος τότε ηρέμησε, συμπάθησε τον όσιο σαν φτωχό και του πρόσφερε όσους χουρμάδες είχε:

– Δέξου για την ώρα αυτά, του είπε, δεν έχω τίποτε άλλο.

Ο όσιος όμως, που με τους νοερούς οφθαλμούς έβλεπε την κατάστασι της ψυχής του, τον κοίταξε βλοσυρά και του είπε:

– Οι σαλοί δεν δέχονται δώρα από κωλο-φωνίους [Με τη σύνθετη αυτή λέξι ο όσιος εννοεί τους ομοφυλόφιλους, κάνοντας συγχρόνως λογοπαίγνιο με το φυτό κολοφώνιο (είδος λαχάνου)].

Εκείνος δεν κατάλαβε και είπε:

– Πραγματικά είσαι τρελλός. Βλέπεις χουρμάδες και τους λες κολοφώνια;

– Φύγε δόλιε! του απαντά ο μακάριος. Πήγαινε στον κοιτώνα τού κυρίου σου να κάνης μαζί του τη βδελυρή αμαρτία των Σοδομιτών, και θα σου δώση και άλλους χουρμάδες. Ταλαίπωρε! Τις ακτίνες της βασιλείας των ουρανών δεν τις βλέπεις. Την αγριότητα της κολάσεως δεν την γνωρίζεις. Τον άγγελό σου τουλάχιστον, που σ’ ακολουθεί σαν χριστιανό, δεν τον ντρέπεσαι; Αχ, να ήξερες τι τιμωρία σε περιμένει, ακάθαρτε, που συχνάζεις σε απόμερες γωνιές μαζί με άλλους και κάνεις πράξεις αφύσικες, που ούτε οι σκύλοι και οι χοίροι ούτε τα ερπετά και τα φί­δια τις κάνουν! Ποιός σου τα έμαθε αυτά; Κρίμα στα νιάτα σου! Σε πλήγωσε ο σατανάς και σε γκρέμισε αγέρωχα στα τρίσβαθα του άδη. Πρόσεξε! Μην προχωρής περισσότερο, για να μη ρίξη φωτιά ο Θεός και σε κάψη πρόωρα κι έτσι από τη μια φωτιά πέσης στην άλλη, της κολάσεως.

Ο ευνούχος άκουσε και έφριξε. Το πρόσωπό του κοκκίνισε.

– Αλλοίμονό μου του άθλιου, ψέλλισε καταντροπιασμένος.

– Τί έπαθες αγαπητέ μου; ρώτησε ο Επιφάνιος. Γιατί ντράπηκες και κοκκίνισες έτσι; Δεν σου είπα ότι αυτός είναι τρελλός και λέει ό,τι φθάση; Πάντως για ό,τι απ’ αυτά που άκουσες σε ελέγχει η συνείδησίς σου, φρόντισε να το διορθώσης και να μην περιφρονήσης τα λόγια του. Είσαι νέος και ο σατανάς είναι φοβερός. Μας σπρώχνει να κάνουμε την αμαρτία όχι για τίποτε άλλο, αλλά για να έχη κι εμάς μέσα στη φωτιά τής κολάσεως και να παρηγορήται.

Ο ευνούχος, ύστερα απ’ αυτά που άκουσε, ανεχώρησε. Τότε ο Επιφάνιος βοήθησε τον όσιο να σηκωθή και πήγαν στο δωμάτιό του. Εκεί βρήκαν έτοιμο το τραπέζι και κάθησαν να ευφρανθούν. Μετά το φαγητό ρώτησε ο Επιφάνιος:

– Γιατί, σεβαστέ μου φίλε, μίλησες τόσο απότομα στον αγαπητό μου;

– Επειδή είναι φίλος σου, γι’ αυτό του μίλησα έτσι. Αν δεν ήταν, δεν θα άκουγε ούτε μία λέξι. Σκοπός μου δεν είναι να ελέγχω τους αμαρτωλούς, αλλά να τρέχω στον ίσιο δρόμο που οδηγεί στον ουρανό.

– Γνωρίζω κι εγώ τα σχετικά με τον ευνούχο, είπε ο Επιφάνιος. Αφού όμως ο καημένος είναι δούλος και βιάζεται από τον κύριό του, τί μπορεί να κάνη;

– Το ξέρω, είπε ο όσιος, καταλαβαίνω τη θέσι του. Ο δούλος όμως πρέπει να εξυπηρετή τον αφέντη του μόνο στις υλικές του ανάγκες, όχι στα έργα του διαβόλου και στις άτιμες πράξεις του, και μάλιστα σ’ αυτό το καταραμένο, το σιχαμερό αμάρτημα που ούτε στα ζώα το συναντάμε! Γιατί λοιπόν ο άνθρωπος να μην αισθάνεται τη δυσωδία αυτής της ακαθαρσίας και να μην την αποστρέφεται;

– Όταν ο αφέντης, είπε πάλι ο Επιφάνιος, προστάξη τον δούλο να κάνη κάποια υπηρεσία είτε σωματική είτε πνευματική είτε ακόμη και αμαρτωλή, κι αυτός δεν υπακούση, ξέρεις τότε τι κατάρες τον περιμένουν, τι ξύλο, τι απειλές και πόσα άλλα δεινά;

Αυτό, παιδί μου, είναι το μαρτύριο του Χριστού. Αυτό εννοούσε ο Κύριος όταν έλεγε: «Μακάριοι οι δεδιωγμένοι ένεκεν δικαιοσύνης, ότι αυτών εστιν η βασιλεία των ουρανών» (Ματθ. ε ‘ 10). Αν οι δούλοι δεν υποχωρούν στη σιχαμερή σοδομιτική επιθυμία των κυρίων τους, είναι μακάριοι και τρισμακάριοι, γιατί τα βασανιστήρια που θα υποφέρουν θα τους κατατάξουν στη χορεία των μαρτύρων.» [2]

Υπάρχει άραγε κάποιο δίδαγμα σε αυτή την ιστορία; Σαφώς και υπάρχουν πάνω από ένα (διδάγματα). Έτσι όπως τα καταλαβαίνω εγώ τουλάχιστον.

Ας σταθούμε κυρίως στο πιο βασικό, το οποίο μπορεί κανείς να το παραλληλίσει με τις σημερινές πρακτικές…

Ο ταλαίπωρος εκείνος δούλος, θεωρητικά είχε όλα τα ελαφρυντικά του κόσμου ώστε να διαπράξει ένα από τα πιο μεγάλα αμαρτήματα, κατόπιν πιέσεως μάλιστα. Κι όμως, εκείνος έκανε απλώς υπακοή στον αφέντη του.

Άραγε του οφείλει υπακοή όταν μολύνεται η πίστη του και το σώμα του; Μήπως ο άγιος Ανδρέας δίνει άφεση στον δούλο, επειδή ο δεύτερος υποχρεώνεται από τον αφέντη του;

Ίσα-ίσα, ο άγιος ελέγχει αυστηρά και δριμύτατα τον ομοφυλόφιλο και τον προϊδεάζει για τα μεγάλα βάσανα που θα υποστούν, όσοι διαπράττουν αυτό το αμάρτημα, στην κόλαση.

Καμία τιμωρία εδώ δεν συγκρίνεται με την τιμωρία στον άλλο κόσμο. Γι’ αυτό και δεν οφείλουμε υπακοή, ούτε σε άγγελο, αν βλάπτεται η ψυχή μας. Εδώ, άλλωστε, δεν ήρθαμε για να αναπαυθούμε και όλοι οι άγιοι το δηλώνουν ξεκάθαρα. 

Φτάνουμε, λοιπόν, στο δεύτερο πολύ σημαντικό σημείο της ιστορίας, με τις πρακτικές της σημερινής Ιεραρχίας σε θέματα πολιτικής ορθότητας. 

Όπως γνωρίζετε, στο πνεύμα της ευρύτερης αγαπολογίας, εκείνη σιώπησε και στα σύμφωνα συμβίωσης και στις αλλαγές φύλου, αλλά και στα Gay Pride. Αύριο θα σιωπήσει και στα θέματα υιοθεσίας παιδιών. Άλλωστε, πλέον, απλώς προβληματίζεται από το γεγονός πως θα διδάσκονται τα παιδιά την σεξουαλική διαπαιδαγώγηση από το νηπιαγωγείο. 

Πότε θα μιλήσει επιτέλους η Ιεραρχία; Πότε επιτέλους θα βάλει την ΑΓΑΠΗ πάνω από την πολιτική ορθότητα; Πότε θα αποβάλει τα κόμπλεξ της; Πότε θα σταματήσει να φοβάται να χρησιμοποιήσει τα πυρηνικά της όπλα, που είναι οι άγιοι Πατέρες μας, ώστε να προστατεύσει τον άνθρωπο;

Βλέπουμε εδώ, ότι ο άγιος Ανδρέας μιλάει μόνο και μόνο από αγάπη. Έτσι, ώστε ο φίλος του αγίου Επιφανίου να συνετιστεί και να ακολουθήσει τον δρόμο προς την βασιλεία των ουρανών.

Ένας άγιος ποτέ δεν μισεί. Μόνο αγαπά. 

Και ένα τελευταίο δίδαγμα, κυρίως προς εμάς τους λαϊκούς. Οι άγιοι αγάπησαν πάρα πολύ τον άνθρωπο, όμως παράλληλα μίσησαν την αμαρτία. Και, όπως εκείνοι μας διδάσκουν, πραγματική αγάπη είναι να ποθείς πρώτα την σωτηρία του αδερφού σου και πολλές φορές η αγάπη χρησιμοποιεί και τον έλεγχο «ἔλεγχε σοφόν, καὶ ἀγαπήσει σε. δίδου σοφῷ ἀφορμήν, καὶ σοφώτερος ἔσται.»[3] Οφείλουμε να αγαπάμε τους ομοφυλοφίλους, όχι όμως να αναπαύουμε τον λογισμό τους. Πρέπει να τους βοηθήσουμε, διακριτικά, να βρουν τον δρόμο της πραγματικής χαράς και σωτηρίας.

Ας γίνουμε κι εμείς σαλοί για τον Χριστό (χωρίς να μας ενδιαφέρει αν κάποιος θα μας παρεξηγήσει), αν και σαλότητα πλέον είναι απλώς να ζείς στον κόσμο τούτο, προσπαθώντας να ακολουθήσεις τον δρόμο των αγίων πατέρων και του Ευαγγελίου…

 

Χρήστος Βλαμάκης, Χανιά Κρήτης

 

Πηγές:

[1] Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου· «Λόγοι»: Τόμ. Α΄ «Με πόνο και αγάπη για τον σύγχρονο άνθρωπο», σελ. 279, Δεκέμβριος 1998· 

[2] από το βιβλίο «ΑΓΙΟΣ ΑΝΔΡΕΑΣ Ο ΔΙΑ ΧΡΙΣΤΟΝ ΣΑΛΟΣ», εκδ. ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ

[3] Παροιμίαι Σολομώντος (9:8-9)

Ο βίος του αγίου:  Άγιος Ανδρέας ο δια Χριστόν Σαλός

 

Ο Μέγας Βασίλειος καταρρίπτει τη διακήρυξη της υγείας ως «το ύψιστο αγαθό»

0
Μέγας Βασίλειος

Ο Μέγας Βασίλειος καταρρίπτει τη διακήρυξη της υγείας ως «το ύψιστο αγαθό»

Μέσα στήν Ἐκκλησίαν τοῦ Θεοῦ

χειρί  Ιωάννη Λίτινα

«Ἐπειδὴ δυσθήρατος ἡ ἀλήθεια, πανταχόθεν ἡμῖν ἐξιχνευτέα»[i].Επειδή η αλήθεια δύσκολα συλλαμβάνεται, πρέπει από παντού να την εξιχνιάζουμε, προτρέπει ο Μέγας Ιεράρχης. Αυτό είναι ένα καθήκον που πρέπει να συνέχει κάθε πιστό που γνωρίζει τον σκοπό της κλήσεώς του.

Ανάμεσα στα μηνύματα που εξέπεμψε η Διαρκής Ιερά Σύνοδος μέσω εγκυκλίων, ξεχώρισε ένα, βάσει του οποίου οικοδομήθηκε το σαθρό οικοδόμημα της  επισφαλούς για την σωτηρία της ψυχής, «αντιμετώπισης της επιδημίας covid-19».

Αυτό το μήνυμα εμπεριέχεται στο «Συνοδικό Παραμυθητικό Λόγο γιά τήν Μεγάλη Ἑβδομάδα καί τό Ἅγιον Πάσχα» της 10ης Απριλίου 2020, υπ’ αριθ.3019 και αναφέρει μεταξύ άλλων:

«Ἐνώπιον τῆς ἀγωνίας τοῦ ἀνθρώπου νά διατηρήσει τό ὕψιστο ἐπί γῆς ἀγαθό τῆς ζωῆς καί τῆς ὑγείας, ταπεινώθηκε (σ.σ. η διοίκηση της Εκκλησίας)  καί συμπορεύθηκε μέ τόν πόνο καί τήν ἀγωνία τοῦ ἀνθρώπου».

Επειδή η συγκεκριμένη διακήρυξη είναι ξένη στο ορθόδοξο αγιοπατερικό φρόνημα, θα παρουσιάσουμε συνοπτικώς τη διδασκαλία του σπουδαίου Πατέρα της Εκκλησίας μας, Μεγάλου Βασιλείου για το ζήτημα, ώστε και δι’ ημών των «λίθων» να εξιχνιαστεί και ακουστεί η αλήθεια κατά το λόγο του Κυρίου μας : «λέγω ὑμῖν ὅτι ἐὰν οὗτοι σιωπήσωσιν, οἱ λίθοι κεκράξονται». (Λκ.19,40).

 Παραθέτουμε κατωτέρω σε νεοελληνική απόδοση τους λόγους του Αγίου. Αυτούσιοι στο πρωτότυπο, παρατίθενται στις αντίστοιχες σημειώσεις τέλους.

Ερμηνεύοντας τον ριδ’ Ψαλμό, διδάσκει για το ποιο είναι το αληθινό αγαθό και ποιο είναι το φρόνημα το οποίο διέπει τους ανθρώπους που αγαπούν τον Θεό:

«Αγαθόν όμως είναι ο Θεός, και το πρώτο και τελειότερο από τα αγαθά. Αυτόν λοιπόν τον Θεόν αγάπησα, που είναι το πρώτον από τα επιθυμητά, και με χαρά δέχθηκα τα παθήματα χάριν Αυτού. Ποία δε είναι αυτά, τα αναφέρει (σ.σ. ο ψαλμωδός) ύστερα απ’ ολίγον: οι ωδίνες του θανάτου, οι κίνδυνοι του Άδου, η θλίψη, ο πόνος, τα οποία του εφαίνοντο όλα αγαπητά, διότι αγαπούσε τον Θεό και είχε ελπίδα, την οποία αναμένουν όσοι υπομένουν τα παθήματα υπέρ της ευσεβείας (Ορθοδοξίας)… Αγάπησα λέγει, όλα αυτά γνωρίζοντας ότι υποφέρω τους κινδύνους υπέρ της ευσεβείας, έχοντας θεατή και αθλοθέτη τον Δεσπότη των πάντων»[ii].

Παρακολουθεί τη ζωή μας, λοιπόν, ο Χριστός. Και κοιτάζει να δει το πως ανταποκρινόμαστε στις διάφορες περιστάσεις της ζωής μας προκειμένου να μας στεφανώσει ή όχι. Είναι «θεατής και αθλοθέτης». Είναι Αυτός που έδωσε εντολή[iii] να μη βάζουμε τη ζωή μας, πάνω από Αυτόν, αν θέλουμε βεβαίως να είμαστε πραγματικοί μαθητές Του  και όχι ως οι «παρατηρούντες Αυτόν». Τα παθήματα που μας συμβαίνουν ένεκεν της ευσεβείας, προκειμένου να μη χωριστούμε από Εκείνον, είναι όλα αγαπητά και είναι χάρισμα : «ὅτι ὑμῖν ἐχαρίσθη τὸ ὑπὲρ Χριστοῦ, οὐ μόνον τὸ εἰς αὐτὸν πιστεύειν, ἀλλὰ καὶ τὸ ὑπὲρ αὐτοῦ πάσχειν» (Φιλ.1,29)
Ερμηνεύοντας τον α’ Ψαλμό ο Μέγας Βασίλειος, ομοίως κάνει λόγο για το ποιο είναι το πρώτο και αληθινό αγαθό. Κι αυτό είναι ο Θεός, όχι η υγεία, ούτε η ζωή του  «παραμυθητικού λόγου» της ΔΙΣ.

«Υπάρχει βεβαίως το αληθινό αγαθό που είναι το κυρίως και πρωτίστως αξιομακάριστον. Αυτό δε είναι ο Θεός»[iv].

 Γι’ αυτό ο Άγιος επιτιμά ως αμαθείς όσους προκρίνουν και μακαρίζουν άλλα «αγαθά» που δεν έχουν καμία αξία, όπως η υγεία:

«Οι αμαθείς όμως άνθρωποι και φιλόκοσμοι, οι οποίοι αγνοούν την φύση αυτού του αγαθού, μακαρίζουν πολλές φορές εκείνα που δεν έχουν καμία αξίατον πλούτο, την υγεία, την λαμπρότητα του βίου, εκ των οποίων κανένα δεν είναι αγαθό εκ της φύσεως του, όχι μόνο διότι εύκολα μπορεί να μεταβληθεί στα αντίθετα, αλλά και δεν μπορεί να κάνει αγαθούς αυτούς που το κατέχουν»[v].

Τίποτα από αυτά που ο κόσμος θεωρεί πρώτα και ύψιστα, δεν είναι σπουδαίο. Ο  Άγιος Βασίλειος το επισημαίνει αυτό στην ομιλία του «περί φθόνου» :

«Τίποτε από τα ανθρώπινα δεν είναι μέγα, ούτε εξαίσιο· ούτε η ευπορία στους ανθρώπους, ούτε η δόξα που ακμάζει, ούτε η υγεία του σώματος. Διότι δεν ορίζουμε ότι το αγαθό υπάρχει σ’ αυτά που παρέρχονται, αλλ’ έχουμε κληθεί να γίνουμε μέτοχοι των αιωνίων και αληθινών αγαθών… Αυτά δεν έχουν εντός τους την μακαριότητα»[vi].

Και πάλι ο ουρανοφάντωρ Άγιος επιπλήττει ως αμόρφωτον όποιον  ονομάζει «αγαθό» αυτό που είναι πρόσκαιρο και εξαφανίζεται:

«Το τελειότατον αγαθόν είναι αυτός ο Θεός· τον οποίον δεν θα στερηθούν όλοι που Τον ζητούν με πόθο. Μη λοιπόν κανείς αμόρφωτος, που δεν διακρίνει μεταξύ της εννοίας του αγαθού και του κακού, μού ονομάζει αγαθόν εκείνο που έχει πρόσκαιρη απόλαυση και εξαφανίζεται μαζί με τη φθορά του σώματος. Εκείνος που κατεβάζει στην τάξη του αγαθού τον υλικό πλούτο και τα σωματικά προτερήματα, αποδίδει το όνομα το σεμνόν και που αρμόζει μόνο στο Θεό, σε πράγματα ευτελή και ανάξια λόγου και συγχρόνως θα περιπέσει σε δυσχερέστατη αντίθεση. Διότι ή θα πει ότι οι απόστολοι, επειδή δεν ζήτησαν τον Κύριον, δεν επέτυχαν τα σωματικά αγαθά (σ.σ. ερμηνεύει το Ψλμ. 33,11 : «πλούσιοι ἐπτώχευσαν καὶ ἐπείνασαν, οἱ δὲ ἐκζητοῦντες τὸν Κύριον οὐκ ἐλαττωθήσονται παντὸς ἀγαθοῦ») ή εάν ζητούν και δεν πετυχαίνουν αυτών των αγαθών, θα κατηγορήσει αυτή την Γραφή που λέγει ότι οι εκζητούντες τον Κύριον δεν θα στερηθούν κανενός αγαθού. Αλλά οι Άγιοι και εζητούσαν με πόθο τον Κύριον και δεν εστερούντο της κατανοήσεως αυτών που ζητούσαν, ούτε στερήθηκαν των αγαθών που βρίσκονται στην αιώνια ανάπαυση. Περί εκείνων κυρίως θα μπορούσε να λεχθεί το «παντός αγαθού»[vii].

Απόδειξη ο απόστολος Παύλος, ο οποίος δεν επέτυχε του – κατά τον κόσμον «αγαθού» της υγείας, αλλά δεν στερήθηκε το όντως αγαθό, την κοινωνία με τον Θεό, εκ της οποίας κατείχε τα πάντα.

«Τα ανθρώπινα», λέγει προς τον «λόγιον Μάξιμον» , «είναι αμυδρότερα σκιάς και απατηλότερα ονείρων…Η σωματική ωραιότητα μαραίνεται είτε από νόσο, είτε από χρόνο». Γι’αυτό τον προτρέπει να επιμεληθεί των αρετών, ώστε να καταστήσει τον εαυτό του άξιον των αγαθών που απόκεινται στις υποσχέσεις του Κυρίου.[viii]

Και πάλι, σε επιστολή του στον Αμφιλόχιο Ικονίου, ο Ιεράρχης Άγιος αποφαίνεται ότι «υγεία και νόσος, πλούτος και πενία, δόξα και ατιμία, καθώς δεν καθιστούν αγαθούς τους κατόχους τους, δεν ανήκουν στα κατά φύσιν αγαθά… Την δε αρρώστια οι δίκαιοι δέχονται ως άθλημα, περιμένοντας μεγάλους στεφάνους για την υπομονή τους»[ix].

 Προς τούτο διδάσκει να αντιλαμβανόμαστε «την ταχεία μεταβολή των ανθρωπίνων πραγμάτων, να μη μεγαλοφρονούμε για την ευημερία μας…να περιφρονούμε την σάρκα η οποία υπόκειται σε αλλοίωση και να επιμελούμεθα την ψυχή που είναι αγαθό αθάνατο»[x].

Είναι φανερό, πως εκείνο που προσφέρεται άφθονα τους τελευταίους μήνες είναι το αίσθημα του φόβου και της ανασφάλειας.  Φόβος θανάτου επέπεσε παντού. Η Εκκλησία περίμενε την ηγεσία της, να κηρύξει -ως όφειλε- τη διαχρονική της διδασκαλία και να «μὴ συσχηματίζεσθαι τῷ αἰῶνι τούτῳ, ἀλλὰ μεταμορφοῦσθαι τῇ ἀνακαινώσει τοῦ νοὸς ὑμῶν, εἰς τὸ δοκιμάζειν ὑμᾶς τί τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, τὸ ἀγαθὸν καὶ εὐάρεστον καὶ τέλειον» (Ρωμ.12,2).

Ας δούμε όμως αδελφοί, τι μας διδάσκει Ο Μ.Βασίλειος για τον φόβο:

«Δεν είναι αγαθός και σωτήριος κάθε φόβος, αλλά υπάρχει και κάποιος φόβος που είναι εχθρός, δια τον οποίο εύχεται ο προφήτης (σ.σ. Δαβίδ) να μην παρουσιασθεί στην ψυχή του, λέγοντας: «ἀπὸ φόβου ἐχθροῦ ἐξελοῦ τὴν ψυχήν μου». Εχθρός είναι ο φόβος του θανάτου, ο οποίος προξενεί εις ημάς δειλίαν· εκείνος που μας καταπείθει να είμεθα συνεσταλμένοι εμπρός στις εξουσίες των προσώπων. Πώς λοιπόν αυτός που φοβείται αυτά, θα μπορέσει κατά τον καιρό του μαρτυρίου να αντισταθεί προς την αμαρτίαν μέχρι θανάτου και να αποδώσει στον Κύριον το χρέος, ο Οποίος απέθανε και ανέστη δι’ ημάς; Και εκείνος που ευκόλως πτοείται από τους δαίμονες έχει μέσα του ως εχθρό τον φόβο. Και γενικώς ένας τέτοιος φόβος φαίνεται ότι είναι πάθος που γεννάται από την απιστία. Διότι κανείς πιστός ο οποίος έχει ισχυρό βοηθό πλησίον του, φοβείται κάποιον από εκείνους που προσπαθούν να τον τρομάξουν. Θέλεις να σου διηγηθώ ποιος είναι ο σωτήριος φόβος και ο φόβος που αγιάζει, ο φόβος που δημιουργείται από την επιμέλεια και όχι από πάθος; Όταν πρόκειται να διαπράξεις κάποια αμαρτία, σκέψου εκείνο το φρικτό και ανυπόφορο δικαστήριο του Χριστού…Αυτόν τον φόβο του Κυρίου διέταξε ο πατήρ να κηρύττουμε…»[xi]

Και αλλού πάλι διδάσκει πως δεν πρέπει ο χριστιανός να φοβάται και να αγωνιά στις όποιες περιστάσεις του βίου, αφήνοντας την πεποίθησή του στο Θεό, αλλά να έχει θάρρος, αφού είναι παρών ο Κύριος που τον ενδυναμώνει και τον οικονομεί και που το Άγιο Πνεύμα τον διδάσκει μέχρι και το πώς να αποκριθεί στους εναντίους.

«Οὐ δεῖ τὸν Χριστιανὸν φοβεῖσθαι, καὶ αγωνιᾷν ἐν ταῖς περιστάσεσι, μετεωριζόμενον ἀπὸ τῆς ἐν Θεῷ πεποιθήσεως· θαῤῥεῖν δὲ, ὡς τοῦ Κυρίου παρόντος, καὶ τὰ κατʼ αὐτὸν οἰκονομοῦντος, καὶ πρὸς πὰντας ἐνδυναμοῦντος, καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος διδάσκοντος μέχρι καὶ ἀποκρὶσεως τῆς πρὸς τοὺς ὑπεναντίους» (Όρος ΞΓ’ PG.31,800)

Ας συλλογιστούμε τώρα, αν ο Άγιος επέτρεπε ή όχι, τις μάσκες μέσα στο ναό, τις απολυμάνσεις, τις αποστάσεις και τα αντισηπτικά στις αγίες εικόνες…Η απάντηση είναι προφανής.

Δοξάζουμε τον Ζωοδότη μας Χριστό, διότι μας κληροδότησε την σοφία των Πατέρων της Εκκλησίας, ώστε μέσα στο σκοτάδι που απλώθηκε σε όλο τον κόσμο, εμείς να βλέπουμε μέσα από το φως της και να πορευόμαστε.

Καταλήγουμε με έναν ακόμα λόγο του Αγίου μας :

«Τώρα δε, εάν δεν ακολουθούμε ούτε εκείνους, αποφεύγουμε δε και τους έχοντας το ίδιο με αυτούς φρόνημα, δικαίως θα έπρεπε να επιτύχουμε συγχώρεση, διότι δεν θεωρούμε τίποτε άλλο προτιμότερο από την αλήθεια και την σωτηρία μας»[xii].

[i] Μ.Βασιλείου. Περί Αγίου Πνεύματος. ΕΠΕ 10,280.

[ii] Είς τον ΡΙΔ’ Ψαλμόν. ΕΠΕ 5,402. : «Ἀγαθὸν δὲ ὁ Θεός, καὶ πρῶτον καὶ τελειότατον τῶν ἀγαθῶν. Αὐτόν τε οὖν ἠγάπησα τὸν Θεόν, τῶν ὀρεκτῶν ὄντα τὸ ἔσχατον, καὶ τὰ ὑπὲρ Αὐτοῦ παθήματα μετὰ χαρᾶς ὑπεδεξάμην. Τίνα δέ ἐστι ταῦτα μικρὸν ὕστερον διεξέρχεται, τὰς ὠδῖνας τοῦ θανάτου, τοὺς κινδύνους τοῦ ᾅδου, τὴν θλῖψιν, τὴν ὀδύνην, ἅπερ πάντα αὐτῷ ἀγαπητὰ διὰ τὴν πρὸς Θεὸν ἀγάπην καὶ τὴν ἐλπὶδα, τὴν ἀποκειμὲνην τοῖς τὰ ὑπὲρ τῆς εὐσεβεὶας πάθη καταδεχομένους, ἐφαίνετο…Ἠγάπησα οὖν ταῦτα πάντα, εἰδώς, ὅτι ὑπὸ θεατῇ καὶ ἀθλοθὲτῃ τῷ Δεσπὸτῃ τῶν ὅλων, τοὺς ὑπὲρ τῆς εὐσεβεὶας διαφέρω κινδύνους».

[iii] «εἴ τις ἔρχεται πρός με καὶ οὐ μισεῖ τὸν πατέρα ἑαυτοῦ καὶ τὴν μητέρα καὶ τὴν γυναῖκα καὶ τὰ τέκνα καὶ τοὺς ἀδελφοὺς καὶ τὰς ἀδελφάς, ἔτι δὲ καὶ τὴν ἑαυτοῦ ψυχήν, οὐ δύναταί μου μαθητὴς εἶναι» (Λκ.14,26)

[iv] Είς τον Α’ Ψαλμόν. ΕΠΕ 5,20. : «Ἔστι μὲν οὖν τὸ κυρίως καὶ πρώτως μακαριστὸν τὸ ἀληθινῶς ἀγαθόν. Τοῦτο δε ἐστιν ὁ Θεός».

[v]  Ως άνω. ΕΠΕ 5,20. : «Ἀμαθεῖς δὲ ἄνθρωποι καὶ φιλόκοσμοι, ἀγνοοῦντες αυτοῦ τοῦ ἀγαθοῦ τὴν φὺσιν, μακαρὶζουσι πολλάκις τὰ μηδενὸς ἄξια, πλοῦτον, ὑγὶειαν, περηφάνειαν βίου· ὧν οὐδέν ἐστιν ἀγαθὸν τῇ ἑαυτοῦ φύσει· οὐ μόνον καθότι ῥᾳδὶαν ἔχει τὴν πρὸς τὰ ἐναντὶα περιτροπήν, ἀλλʼ ὅτι μηδὲ ἀγαθοὺς δύναται τοὺς κεκτημένους ἀποτελεῖν».

[vi] Περί φθόνου. ΕΠΕ 6,148. : «μηδὲν μέγα, μηδὲ ὑπερφυὲς τῶν ἀνθρωπίνων  κρίνοιμεν· μὴ εὐπορίαν τὴν ἐν ἀνθρώποις, μὴ δὸξαν τὴν ἀπανθοῦσαν, μὴ σώματος εὐεξὶαν. Οὐ γὰρ ἐν τοῖς παρερχομένοις ὁριζόμεθα εἶναι τὸ ἀγαθόν, ἀλλʼ ἐπὶ αἰωνίων ἀγαθῶν καὶ ἀληθινῶν μετουσίαν κεκλήμεθα….οὐκ αὐτὰ ἐν ἑαυτοῖς ἔχοντα τὸ μακάριον».

[vii] Εἰς τὸν ΛΓ´ Ψαλμόν. ΕΠΕ 5,224. : «Τὸ παντὲλειον ἀγαθὸν αὐτός ἐστιν ὁ Θεός· οὗ ουκ ελαττωθήσονται πάντες οἱ ἐκζητοῦντες Αὐτόν. Μὴ γὰρ μοί τις ἀπαίδευτος ἀδιάκριτον ἔχων τὸν περὶ τοῦ ἀγαθοῦ κσὶ κακοῦ τόπον, ἀγαθὸν ὀνομαζέτω τὸν πρόσκαιρον ἔχοντα τὴν ἀπόλαυσιν, καὶ τῇ φθορᾷ τοῦ σώματος συναπερχομένην. Ὁ γὰρ τὸν σωματικὸν  πλοῦτον καὶ τὰ σωματικὰ προτερήματα εἰς τὴν τοῦ ἀγαθοῦ τάξιν κατάγων, εἰς πράγματα εὐτελῆ καὶ οὐδενὸς λόγου ἄξια ἄγειντὸ σεμνὸν καὶ μόνῳ Θεῷ πρέπον ὄνομα, καὶ ἅμα ἐναντιώματι χαλεπωτάτῳ περιπεσεῖται. Ἢ γὰρ τοὺς ἀποστόλους ἐρεῖ, παρὰντὸ μὴβἐκζητῆσαι τὸν Κύριον, μὴ τετυχηκέναι τῶν σωματικῶν ἀγαθῶν· ἢ εἰ ἐκζητοῦντες ἀπετύγχανον τῶν τοιούτων ἀγαθῶν, τῆς Γραφῆς αὐτῆς κατηγορήσει λεγούσης, μηδενός ἀγαθοῦ ἐλαττοῦσθαι τοὺς ἐκζητοῦντας τὸν Κύριον. Ἀλλά, καὶ ἐξεζήτουν οἱ ἅγιοι τὸν Κύριον, καὶ τῆς αὐτοῦ τοῦ ζητουμένου καταλήψεως οὐκ ἠλαττοῦντο, οὐδὲ τῶν ἀποκειμένων ἐν τῇ αἰωνίᾳ ἀναπαύσει ἀγαθῶν ἐστερήθησαν. Περὶ ἐκείνων γὰρ λέγοιτο ἂν κρίως τὸ «παντὸς ἀγαθοῦ».

[viii] Προς τον Λόγιον Μάξιμον. ΕΠΕ 3,386 : «Τὰ δὲ ἀνθρώπινα ταῦτα σκιᾶς ἐστιν ἀμυδρότερα καὶ ὀνεὶρων ἀπατηλότερα. Ἥ τε γὰρ νεὸτης τῶν ἠρινῶν ἀνθῶν ὀξύτερον κσταρρεῖ κσὶ ὥρα σώματος ἢ νόσῳ ἢ χρόνῳ μαραίνεται…Ὧν ἐπιμελόμενος ἄξιον σεαυτὸν καταστήσεις τῶν ἐν ἐπαγγελίαις ἀποκειμένων παρὰ τοῦ Κυρίου ἀγαθῶν».

[ix] Προς Αμφιλόχιον Ικονίου. Επιστ.236. ΕΠΕ 1,179 : «ὑγίεια καὶ νόσος, πλοῦτος καὶ πενὶα, δὸξα καὶ ἀτιμὶα, καθὸ μὲν οὐ ποιεῖ τοὺς ἔχοντας ἀγαθοὺς οὐκ ἔστι τῶν κατὰ φύσιν ἀγαθῶν…Τὴν δὲ νόσον ὡς ἄθλησιν οἱ δίκαιοι δέχονται, μεγάλους ἐπὶ τῇ ὑπομονῇ ἀναμὲνοντες τοὺς στεφάνους».

[x] Εξαήμερος στ´. ΕΠΕ 4,254  : «τῆς ταχείας τῶν ἀνθρωπίνων περιτροπῆς λαμβάνοντας ἔννοιαν, μὴ μέγα φρονεῖν ταῖς εὐημερίαις τοῦ βίου…περιφρονεῖν τῆς σαρκὸς περὶ ἣν ἡ ἀλλοίωσις, ἐπιμελεῖσθαι δὲ τῆς ψυχῆς ἧς τὸ ἀγαθόν ἀκίνητον».

[xi] Εἰς τὸν ΛΓ´ Ψαλμόν. ΕΠΕ 5,228-230 : «Οὐ πᾶς φόβος ἀγαθόν ἐστι καὶ σωτήριον, ἀλλʼ ἔστι τις καὶ ἐχθρὸς φόβος, ὃν ἀπεύχεται ὁ προφήτης ἐγγενεσθαι αὐτοῦ τῇ ψυχῇ, λέγων· «Ἀπὸ φόβου ἐχθροῦ ἐξελοῦ τὴν ψυχήν μου». Εχθρὸς γὰρ φόβος ὁ θανάτου ἡμῖν δειλίαν ἐμποιῶν, ὁ προσώπων ὑπεροχὰς καταπτήσσειν ἡμᾶς ἀναπείθων. Πῶς γὰρ ὁ ταῦτα φοβούμενος δυνήσεται ἐν καιρῷ μαρτυρὶου μέχρι θανάτου πρὸς τὴν ἁμαρτίαν ἀντικαταστῆναι, καὶ ἀποδοῦναι τῷ Κυρίῳ τὴν ὀφειλὴν, τῷ ὑπὲρ ἡμῶν ἀποθανόντι καὶ ἐγερθὲντι; Καὶ ὁ ὑπὸ δαιμόνων εὐπτόητος τὸν ἐχθρὸν ἔχει φόβον ἐν ἑαυτῷ. Καὶ ὅλως, ὁ τοιοῦτος φόβος ἀπιστίας ἔοικεν ἔγγονον εἶναι πάθος. Οὐδεὶς γὰρ πιστεύων ἰσχυρὸν αὐτῷ παρεῖναι τὸν βοηθὸν, φοβεῖται ἀπό τινος τῶν ἐπιχειρούντων αὐτὸν ἐκταράσσειν. Φόβος δε ὁ σωτήριος, καὶ φόβος ἁγιασμοῦ ποιητικὸς, φόβος ὁ κατʼ ἐπιτήδευσιν, καὶ οὐχὶ κατὰ πάθος ἐγγινόμενος τῇ ψυχῇ, ποῖός ἐστι βοὺλει διηγήσομαι; Ὅταν μέλλῃς ἐπί τινα ὁρμᾶν ἁμαρτίαν, ἐννόησόν μοι ἐκεῖνο τὸ φρικτὸν καὶ ἀνύποιστον τοῦ Χριστοῦ δικαστήριον…Τοῦτον τὸν φόβον τοῦ Κυρίου διδάσκειν ἡμᾶς ὁ πατὴρ ἐπηγγείλατο…»

[xii] Προς τον Επίσκοπον Θεόφιλον ΕΠΕ 2,87 : «Νῦν δὲ εἰ μήτε ἐκείνοις συνεπόμεθα καὶ τοὺς τὰ αὐτὰ φρονοῦντας αὐτοῖς ἐκκλίνομεν, συγγνώμης ἄν δικαίως τύχοιμεν μηδὲν προτιμότερον τῆς ἀληθείας καὶ τῆς ἑαυτῶν ἀσφαλείας τιθέμενοι».

Το είδαμε: aktines.blogspot.com

Δημοφιλή Άρθρα

Τα αγαπημένα σας

οι ποιμένες σας θα σας πουλήσουν

π. Ιουστίνος Πάρβου: Θα έλθει η ώρα που οι ποιμένες σας...

0
π. Ιουστίνος Πάρβου: Θα έλθει η ώρα που οι ποιμένες σας θα σας πουλήσουν.  Γι’ αυτόν τον λόγο σήμερα είναι πολύ δύσκολα. Οι άνθρωποι είναι...