Ορθοδοξία

Αρχική Ορθοδοξία Σελίδα 3

Μια ακόμα μεγάλη πτώση. Ο Πειραιώς Σεραφείμ εμβολιάζεται.

Ο Πειραιώς Σεραφείμ εμβολιάζεται

Μιά ακόμα μεγάλη πτώση. Ο Πειραιώς Σεραφείμ εμβολιάζεται.

Μητροπολίτη Πειραιώς

 

Κι ενώ σήμερα μάθαμε πως στη Νορβηγία πέθαναν τουλάχιστον 13 άτομα (εξετάζονται άλλες 10 περιπτώσεις), λόγω του εμβολίου της Pfizer, ο Μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ αποφάσισε να δώσει το “καλό παράδειγμα” στα εύθραυστα γεροντάκια και να εμβολιαστεί πρώτος, αύριο 15 Ιανουαρίου, στο γηροκομείο του Πειραιά.

 

Μια ακόμα μεγάλη πτώση. Ο Πειραιώς Σεραφείμ εμβολιάζεται.

Ο  Μητροπολίτης αποφάσισε να δώσει και το “καλό παράδειγμα” στους “Χριστιανούς”, δεχόμενος αυτό που μέχρι και ο έτερος -και βασικός- πρόδρομος του Αντιχρίστου, Πάπας, παραδέχτηκε: ότι δηλαδή το εμβόλιο εμπεριέχει κύτταρα από εκτρωμένα έμβρυα. Εμείς θα πούμε πως, στην καλύτερη των περιπτώσεων, έχουν χρησιμοποιηθεί αυτά τα κύτταρα για την δημιουργία του εμβολίου της pfizer και εμπεριέχονται σε αυτό της Astra Zeneca.

Και επειδή οι πτώσεις είναι πάρα πολλές, καλό θα ήταν ο κόσμος να σταματήσει να πιστεύει ότι ο Μητροπολίτης Πειραιώς είναι αγωνιστής.

Φώναζε για τον Οικουμενισμό και την Σύνοδο της Κρήτης και έπειτα έστελνε ένα ωραίο δώρο και αντιπροσωπεία στην Κων/πολη.

Μια ακόμα μεγάλη πτώση. Ο Πειραιώς Σεραφείμ εμβολιάζεται.

Φώναζε για το Ουκρανικό και έπειτα συλλειτουργούσε με τον Αρχιεπίσκοπο (στον Πειραιά παρακαλώ) όπου μνημονεύτηκε το όνομα του ψευδεπισκόπου Επιφανίου…

Φώναζε για Νέα Τάξη Πραγμάτων, Σιωνιστές και Αντιχρίστους, αλλά στο τέλος τους έβαλε μια “ωραία” στρωτή μετάνοια.

Αν, λέμε αν, είναι (και) χάραγμα αυτό το εμβόλιο, τότε θα υπάρχει γυρισμός;

 

Χρήστος Βλαμάκης για το orthopraxia.gr

 

 

«Ἵνα ὦσιν ἓν καθὼς ἡμεῖς ἕν ἐσμεν». Ἀπὸ τὴ Σαρακοστὴ στὸ Πάσχα καὶ ἀπὸ τὸ Πάσχα στὴν Πεντηκοστὴ

Ἀπὸ τὴ Σαρακοστὴ στὸ Πάσχα

«Ἵνα ὦσιν ἓν καθὼς ἡμεῖς ἕν ἐσμεν». Ἀπὸ τὴ Σαρακοστὴ στὸ Πάσχα καὶ ἀπὸ τὸ Πάσχα στὴν Πεντηκοστὴ

Ὁ Πανιερώτατος Μητροπολίτης Μόρφου κ. Νεόφυτος ἐκφωνεῖ τὸ «Εὐαγγέλιον τῆς Διαθήκης».

 

μεγάλα πρότυπα

Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

Σύμφωνα μὲ παλαιὰ παράδοση, πολλοὶ πιστοὶ διαβάζουν καθημερινῶς, ἀπὸ τὴν Καθαρὰ Δευτέρα μέχρι τὴ Μεγάλη Πέμπτη, τὸ ἐκτενὲς «Εὐαγγέλιον τῆς Διαθήκης» τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ ἀπὸ τὸ κατὰ Ἰωάννην Εὐαγγέλιο, τὸ ὁποῖο ἀναγινώσκεται πρῶτο ἀπὸ τὰ Δώδεκα Εὐαγγέλια τὸ βράδυ τῆς Μεγάλης Πέμπτης, κατὰ τὸν Ὄρθρο τῆς Μεγάλης Παρασκευῆς.

Ἡ Εὐαγγελικὴ αὐτὴ περικοπὴ ἀποτελεῖ τὴν παρακαταθήκη τοῦ Θεανθρώπου Ἰησοῦ πρὸς τοὺς μαθητές του, διὰ τῆς ὁποίας, ἀποκαλύπτει τὸν τρόπο ὑπάρξεως τῆς Ἁγίας Τριάδος καὶ πῶς σχετίζεται μὲ ἐμᾶς,  άφοῦ μᾶς φανερώνει τὸν τρόπο τῆς ἁγιοτητος διὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ποὺ ὁδηγεῖ τοὺς πιστούς, ὅπως ὁδήγησε καὶ τοὺς μαθητὲς τοῦ Κυρίου, «εἰς πᾶσαν τήν ἀλήθειαν», μετὰ τὴν εἴσοδό Του στὴν καρδία καὶ στὴ ζωή τους κατὰ τὴν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς.  Ἀρχίζοντας νᾶ καθαρίζουμε τὴν καρδία μας ἔρχεται τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο καὶ τότε ἔχουμε βεβαία καὶ ὁλοκληρωμένη πίστη, ὁδηγούμαστε στὸν φωτισμὸ – δοξασμὸ καὶ στὴν ἑνοτητα ὅπου γινόμαστε ἕνα μὲ τὴ δόξα τῆς Ἁγίας Τριάδος κατὰ τὸ χωρίο, «ἵνα ὦσιν ἓν καθὼς ἡμεῖς ἕν ἐσμεν».

Τὸ «Εὐαγγέλιον τῆς Διαθήκης», ὅπως μᾶς ἔχει παραδοθεῖ ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους τῆς Ἀνατολῆς, τοὺς Ρωμηούς,  διαβάζεται χαμηλοφώνως μὲ φωνὴ ταπεινή, γιὰ νὰ μᾶς προετοιμάσει γιὰ τὰ ἅγια Πάθη καὶ τὴ Μεγάλη Ἑβδομάδα, ἀλλά καὶ γιὰ τὴν Πεντηκοστὴ ποὺ ἀκολουθεῖ. Κι ὅπως ἔχουμε προαναφέρει, εἶναι τὸ ἐκτενέστερο εὐαγγέλιο, ποὺ μᾶς ἀποκαλύπτει τὴν Τριαδικὴ Ἀλήθεια: «Γνώσεσθε τὴν ἀλήθειαν, καὶ ἡ ἀλήθεια ἐλευθερώσει ὑμᾶς» (Ἰω. η΄ 32)…Αὐτὴ εἶναι ἡ πίστη τῶν Ἀποστόλων, αὐτὴ εἶναι ἡ πίστη τῶν Πατέρων, αὐτὴ εἶναι ἡ πίστη τῶν Ὀρθοδόξων, αὐτὴ ἡ πίστη τὴν οἰκουμένη ἐστήριξε…Κι ὅποιος δὲν θέλει νὰ φοβᾶται σὲ μιὰ ἐποχὴ φοβερὴ καὶ τρομερὴ ὅπως τὴ δική μας, νὰ διαβάζει καθημερινὰ τὸ Ψαλτήριον καὶ τὸ Εὐαγγέλιο τῆς «Διαθήκης».

Καλὸ στάδιο καὶ τὴ Λαμπρὴ ἀχώριστοι.

Μετὰ πολλῶν ἐν Κυρίῳ εὐχῶν
+ Ὁ Μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος
Ἱερὰ Μητρόπολις Μόρφου, τῇ 15ῃ Μαρτίου 2021.

 

Λογοκρίθηκε ομιλία για τον Πατριάρχη Γρηγόριο Ε’

αναίρεση της Συνοδικής Εγκυκλίου

Λογοκρίθηκε ομιλία για τον Πατριάρχη Γρηγόριο Ε’

Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης

Ὁμότιμος Καθηγητής Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ.

 

Ορθόδοξος Συναξαριστής :: Άγιος Γρηγόριος Ε' Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως

Α´ Τά περιστατικά τῆς ἐκφώνησης καί τῆς λογοκρισίας

Ἡ παραχάραξη τῆς ἱστορίας μέ αὐθαίρετες ἑρμηνεῖες τῶν γεγονότων καί κατασυκοφάντηση ἱστορικῶν προσώπων, λόγῳ ἰδεολογικῶν προκαταλήψεων, εἶναι συνηθισμένο φαινόμενο στίς ἡμέρες μας. Πρόκειται γιά κατευθυνόμενη καί καλά ὀργανωμένη καί καλοπληρωμένη προσπάθεια, ποὺ ἔχει ὡς στόχο νά γκρεμίσει τά παραδοσιακά ἐρείσματα καί νά οἰκοδομήσει νέα, μέ ὑλικά ξένα πρός τόν Ἑλληνισμό καί τήν Ὀρθοδοξία. Πρῶτος καί βασικός στόχος ἡ Ἐκκλησία, γιατί αὐτή, περισσότερο ἀπό κάθε ἄλλο θεσμό, ἐκφράζει τήν αὐτοσυνειδησία τοῦ Γένους, αὐτή ἀποτελεῖ, ὅπως ἐλέχθη προσφυῶς, τή ραχοκοκκαλιά τοῦ Ἔθνους, ἔστω καί ἄν ἡ ἡγεσία της σήμερα ἀπομακρύνεται ἀπό αὐτόν τόν ἱστορικό της ρόλο. Ἀπό τήν πολεμική αὐτή ἐναντίον τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία παρέλαβε τό Γένος ἀπό τά χέρια τῶν πολιτικῶν ἡγετῶν τό 1453 ἐξουθενωμένο καί ταπεινωμένο καί τό κατέστησε πρώτη οἰκονομική καί πολιτιστική δύναμη τῆς Ὀθωμανικῆς αὐτοκρατορίας, ἕτοιμο νά ἀποτινάξει τόν τουρκικό ζυγό τό 1821, ἀπό τήν πολεμική λοιπόν αὐτή δέν γλύτωσε δυστυχῶς καί ὁ πρωταθλητής καί πρωτομάρτυρας τῆς Ἐπαναστάσεως, ὁ πατριάρχης Γρηγόριος Ε´. Οὔτε τό μαρτύριο καί τήν διαπόμπευση ἀπό τόν τουρκικό ὄχλο οὔτε τό σχοινί τοῦ ἀπαγχονισμοῦ του δέν σεβάσθηκαν οἱ δικοί μας συκοφάντες καί παραχαράκτες.

Ἦταν στίς ἀρχές τῆς δεκαετίας τοῦ 1980, ὅταν στό ἀναθεωρητικό πρόγραμμα τῆς νέας καί ὁρμητικῆς κυβέρνησης τοῦ ΠΑΣΟΚ περιελήφθησαν ἡ ἀναθεώρηση τῆς ἱστορίας, οἱ σχέσεις Ἐκκλησίας καί Πολιτείας, τό οἰκογενειακό δίκαιο καί ἄλλα. Τό τρίπτυχο πατρίδα, θρησκεία, οἰκογένεια λοιδορήθηκε καί ἀπαξιώθηκε. Νέα ἀμερικανικά, ξενόφερτα, στοιχεῖα διεκδικοῦσαν νά κυριαρχήσουν στήν παραδοσιακή Ὀρθόδοξη Ἑλλάδα. Μουδιασμένος καί φοβισμένος ὁ παραδοσιακός κόσμος τῆς χώρας ἔβλεπε νά ξηλώνεται τό εἰκονοστάσι τοῦ Γένους ἀπό τούς «προοδευτικούς» πολιτικοὺς καί λογίους. Μέσα στό γενικό μούδιασμα καί στή σιωπή, μπροστά στήν θρασύτητα τῆς ἀντεθνικῆς καί ἀντιεκκλησιαστικῆς προπαγάνδας, ἐλάχιστες φωνές τολμοῦσαν νά ἀντισταθοῦν καί νά ἀντιδράσουν.

Αὐτήν τήν ἀντίσταση καί ἀντίδραση τῆς ἐθνικῆς καί ἐκκλησιαστικῆς αὐτοσυνειδησίας ἐξέφρασε ὁ γράφων, ὅταν τοῦ ἀνατέθηκε ἀπό τόν ἀείμνηστο μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Παντελεήμονα Β´ (Χρυσοφάκη), θερμό πατριώτη καί ἀκραιφνῆ Ὀρθόδοξο, νά ἐκφωνήσει τόν πανηγυρικό τῆς ἡμέρας, στήν μνήμη τοῦ ἐθνομάρτυρος, καί ἱερομάρτυρος τώρα, πατριάρχου Γρηγορίου τοῦ Ε´, στίς 10 Ἀπριλίου τοῦ 1983, ποὺ συνέπιπτε νά εἶναι Κυριακή τῆς Σταυροπροσκυνήσεως, στόν ἱερό ναό τῆς Ἁγίας Σοφίας Θεσσαλονίκης. Νεοεκλεγείς τότε τακτικός καθηγητής στήν Θεολογική Σχολή τοῦ Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, λαϊκός εἰσέτι, ἔνοιωσα τήν ἀνάγκη νά παρουσιάσω γνήσια τήν ἱστορική ἀλήθεια, νά τιμήσω τήν μνήμη τοῦ ἐθνομάρτυρος, τοῦ ὁποίου ἡ θυσία ἔθεσε γερά θεμέλια στόν ξεσηκωμό τῶν Ἑλλήνων ἀπέναντι στόν Τοῦρκο δυνάστη. Ἡ ὁμιλία συγκίνησε τό ἐκκλησίασμα καί ἐνθάρρυνε μέ τά ἐπιχειρήματά της. Θά ἐνθυμοῦμαι πάντοτε τοὺς δακρυσμένους γέροντες καί τοὺς μεσήλικες ποὺ περίμεναν ἔξω ἀπό τό ἱερό τοῦ Ναοῦ, γιά νά μέ συγχαροῦν καί πολλοί νά μέ ἀγκαλιάσουν. Ἦταν ἀπό τίς ὡραιότερες στιγμές τῆς διδασκαλικῆς μου δραστηριότητος.

Ἡ ἀπήχηση τῆς ὁμιλίας ξεπέρασε τά ὅρια τοῦ ἐκκλησιάσματος καί ἔφθασε στίς ἀκοές τῶν δημοσιογράφων. Ἐνημερώθηκε ἀμέσως ἡ φιλοκυβερνητική ἐφημερίδα «Ἐλευθεροτυπία», ἡ ὁποία τήν Δευτέρα 11 Ἀπριλίου, στή στήλη «Πολιτικά Παρασκήνια», μιλοῦσε γιά «κατάπτυστη ἐπίθεση κατά τῆς πολιτικῆς καί πνευματικῆς ἡγεσίας», ποὺ ἔγινε “μπροστά στόν μητροπολίτη Θεσσαλονίκης κ. Παντελεήμονα καί προφανῶς εἶχε τύχει τῆς ἐγκρίσεώς του“[1]. Τήν ἄλλη ἡμέρα μετά ἀπό ἐπικοινωνία τοῦ Ὑπουργοῦ Βορείου Ἑλλάδος μέ τόν Μητροπολίτη βρέθηκα στό γραφεῖο τοῦ Ὑπουργοῦ Βασιλείου Ἰντζέ, βουλευτοῦ Σερρῶν, γιά νά δώσω ἐξηγήσεις καί νά παραδώσω τό χειρόγραφο τῆς ὁμιλίας μου, χωρίς εὐτυχῶς νά ὑπάρξει ἄλλη συνέχεια καί συνέπεια.

Τό κείμενο τοῦ λόγου δημοσιεύθηκε κατόπιν στήν ἐφημερίδα «Ἑλληνικός Βορρᾶς» τῆς Θεσσαλονίκης, ἡ ὁποία στίς 19 Ἀπριλίου, στή στήλη «Ἡ γνώμη μας» καί μέ τίτλο «Ὁ Γρηγόριος Ε´» ἔγραψε τά ἑξῆς:

«Ὑπῆρξε μιά ἀποστομωτική ἀπάντηση στοὺς βεβήλους, οἱ ὁποῖοι ἐπιχειροῦν συστηματικά νά κλονίσουν τόν σεβασμό τῶν Ἑλλήνων στήν ἱερά μνήμη τοῦ Πατριάρχου Γρηγορίου τοῦ Ε´καί τήν πίστη τους στήν Ὀρθοδοξία καί τό Ἔθνος τό ἄρθρο τοῦ καθηγητοῦ κ. Ζήση, ποὺ δημοσιεύθηκε στόν Ἑλληνικό Βορρά τῆς Κυριακῆς. Ἡ ἀποδεικτική συνοχή τῶν γραφομένων καί ἡ δέσμη τῶν ἱστορικῶν ἐπιχειρημάτων γιά τό ρόλο τοῦ ἐθνομάρτυρος Πατριάρχου σχηματίζουν ρόπαλο κινούμενο κατά τῶν κεφαλῶν τῆς ψευδολογίας καί τῆς παραποιήσεως, ποὺ σάν Λερναία Ὕδρα ἀπειλεῖ νά πνίξη τήν ἱστορική ἀλήθεια καί νά μαράνη τό φρόνημα τοῦ Ἔθνους. Καί θά μποροῦσε νά προσθέση κανείς, σέ ὅσα ὑποστήριξε καί ἀπέδειξε ὁ κ. καθηγητής γιά τό νόημα ποὺ εἶχε ὁ ἀφορισμός τῶν ἐπαναστατῶν ἐκ μέρους τοῦ Πατριάρχου, ὡς μέτρου οἰκονομίας, ὅτι δηλαδή ὁ ἀφορισμός δέν ἦταν πραγματικός, τή λαϊκή παροιμία, ποὺ ἦταν σέ εὐρύτατη χρήση κατά τοὺς χρόνους ἐκείνους στοὺς Ἕλληνες, “πίσκοπος κρεμάμενος, ἔγραφε κι᾽ ἀπόγραφε“. Ἤξεραν συνεπῶς οἱ ἐπαναστατήσαντες Ἕλληνες τί ἦταν ἐκεῖνος ὁ “ἀφορισμός“. Πολὺ περισσότερο ὅταν ὁ μέγας ἐκεῖνος “Πίσκοπος“ κρεμάστηκε πραγματικά κι ἔδωσε τόν ἑαυτό του λύτρον ἀντί πολλῶν. Ἀλλά πῶς νά συγχωρήσουν οἱ σύγχρονοι ἀρνητές τήν ὕπαρξη τέτοιων ἐθνικῶν μορφῶν καί τήν προσφορά τέτοιων θυσιῶν, ὅταν δέν ταιριάζουν στοὺς σκοπούς των; Προσπαθοῦν λοιπόν μαζί μέ τοὺς Τούρκους νά κρεμάσουν τόν Γρηγόριο ἀκόμη μιά φορά…».

Ἡ δημοσίευση τοῦ πανηγυρικοῦ λόγου στόν «Ἑλληνικό Βορρά» συνετέλεσε στό νά δεχθεῖ ὁ γράφων πλῆθος συγχαρητηρίων τηλεφωνημάτων καί παρακλήσεις νά δημοσιευθεῖ ὁ λόγος σέ τευχίδιο. Μετά ἀπό ὡριμότερη σκέψη καί σέ συνεννόηση μέ τόν Ἐκδοτικό Οἶκο τῶν Ἀδελφῶν Κυριακίδη ἀποφασίσαμε νά δημοσιεύσουμε τήν ὁμιλία, συνοδευόμενη ὅμως στό β´ μέρος ἀπό ἐκτενές ἀνθολόγιο κειμένων καί γνωμῶν γιά τόν πατριάρχη, μέ τά ὁποῖα πλασιώνονται καί κατοχυρώνονται καλύτερα οἱ θέσεις τῆς ὁμιλίας. Ἡ διάταξη τοῦ ἀνθολογίου εἶναι συγχρόνως θεματική καί χρονική. Μπορεῖ ἔτσι κανείς νά παρακολουθήσει ἱστορικά πῶς ἐξέφρασε τό Γένος τήν ἐκτίμηση καί τήν εὐγνωμοσύνη του πρός τόν πρωταθλητή τῆς Ἐλευθερίας[2].

Τό κείμενο τῆς ὁμιλίας περιελήφθη ἐπίσης στό βιβλίο μας «Ἱεράρχες Ἐθνάρχες. Γρηγόριος Ε´—Χρυσόστομος Σμύρνης—Χρύσανθος Ἀθηνῶν—Σεβαστιανός Δρυϊνουπόλεως»[3].

Β´. Ὁ πατριάρχης Γρηγόριος Ε´. Ἡ ἐπιχειρηθεῖσα ἀλλοίωση τῆς ἱστορίας.

 

Ἀκολουθεῖ τό κείμενο σέ ξεχωριστό ἀρχεῖο PDF.

 

Ο Πατριάρχης Γρηγόριος by Orthopraxia Orthopraxia on Scribd

 


[1]. Τό πλῆρες σχόλιο τῆς «Ἐλευθεροτυπίας» μέ τίτλο «Κηρύγματα» εἶχε ὡς ἑξῆς, ὑπογραφόμενο ἀπό δημοσιογράφο μέ τά ἀρχικά Γ. Λ.:

«Κατάπτυστη ἐπίθεση κατά τῆς πολιτικῆς καί πνευματικῆς ἡγεσίας τοῦ τόπου ἐξαπέλυσε χθές ἀπό τόν Ἄμβωνα τῆς Ἁγίας Σοφίας Θεσσαλονίκης ὁ θεολόγος κ. Θ. Ζήσης, κατάγγειλαν ἀναγνώστες τῆς «Ε». Ἀπό ἀφορμή τή μνήμη τοῦ Πατριάρχη Γρηγορίου Γρηγορίου τοῦ Ε´ ὁ θεολόγος αὐτός εἶπε: «Ὑπάρχουν περίοδοι τῆς Ὀρθοδοξίας, πού ὁ λαός ξεφεύγει ἀπό τόν δρόμο τῆς ἐκκλησίας… τότε βρίσκονται ἡγέτες πού τόν ἐπαναφέρουν, ἐπαναφέρουν τόν λαό στόν σωστό δρόμο… Σήμερα, ὅμως, ἀπό τόν δρόμο, δέν ἔχει ξεφύγει μόνο ὁ λαός, ἀλλά καί οἱ ἡγέτες του…». Καί κάνοντας … ἰδιαίτερη τιμή καί στόν δημοσιογράφο Σπ. Καρατζαφέρη, ὁ θεολόγος αὐτός εἶπε: «Μεγάλο μέρος τῆς εὐθύνης γιά τήν κατάσταση πού ἔχει δημιουργηθεῖ, φέρουν ὁ Τύπος, ἡ τηλεόραση καί οἱ διάφοροι Καρατζαφέρηδες…». Τό κήρυγμα ἔγινε μπροστά στόν Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης κ. Παντελεήμονα καί, προφανῶς, εἶχε τύχει τῆς ἐγκρίσεώς του. Ὁ Μητροπολίτης δέν βρέθηκε γιά νά σχολιάσει τό γεγονός».

[2]. Θεοδωρου Ζηση, Καθηγητοῦ Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, Ὁ πατριάρχης Γρηγόριος Ε´ στή συνείδηση τοῦ Γένους, Ἐκδοτικός Οἶκος Ἀφῶν Κυριακίδη, Θεσσαλονίκη 1986, σελίδες 276.

[3]. Θεοδωρου Ζηση, Πρωτοπρεσβυτέρου Καθηγητοῦ Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, Ἱεράρχες Ἐθνάρχες, Θεσσαλονίκη 2003, σελ. 13-47.

Εισόδια της Θεοτόκου ~ Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα: « ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΤΗΣ ΕΟΡΤΗΣ  ΚΑΙ ΤΑ ΕΞ ΑΥΤΟΥ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ»

Προφητική αναφορά του Γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

Εισόδια της Θεοτόκου ~ Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα:

« ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΤΗΣ ΕΟΡΤΗΣ  ΚΑΙ ΤΑ ΕΞ ΑΥΤΟΥ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ»

 [εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 21-11-1982]

«Την θεόπαιδα Παρθένον  καί Θεοτόκον ἐν ναῷ Κυρίου προσαγομένην εὐσεβῶς ἀνευφημήσωμεν…»

     Σήμερα, αγαπητοί μου, η Εκκλησία μας γιορτάζει την Είσοδον της Υπεραγίας Θεοτόκου εις τον ναόν του Σολομώντος, εις τα Άγια των Αγίων. Είναι γνωστό ότι οι γονείς της Υπεραγίας Θεοτόκου, Ιωακείμ και Άννα, ήσαν στείροι. Δηλαδή δεν έκαναν παιδιά. Και είχαν φθάσει σε μία προχωρημένη ηλικία, και παιδί δεν είχαν. Επειδή δε εθεωρείτο όνειδος, κυρίως εις την γυναίκα που δεν έκανε παιδιά, γι’ αυτό τον λόγο νυχθημερόν παρακαλούσαν τον Κύριο να τους δώσει ένα παιδί. Και ο Κύριος εισήκουσε την προσευχή τους. Και τους έδωκε ένα κορίτσι. Την Υπεραγίαν Θεοτόκον. Και στις προσευχές τους μέσα, είχαν τάξει εις τον Θεόν να προσφέρουν το παιδί εις τον ναόν. Ό,τι δηλαδή είχε κάνει παλιότερα η Άννα, η γυναίκα του Ελκανά, η δεύτερη γυναίκα του Ελκανά, που δεν είχε παιδιά, κι εκεί παρακαλούσε τον  Θεό, στον ναό να της δώσει παιδί. Διότι η άλλη γυναίκα είχε πολλά παιδιά, και ησθάνετο πολύ δύσκολα, ησθάνετο όνειδος, όπως σας είπα, ντροπή· γι’ αυτόν τον λόγο, παρακαλούσε θερμά τον Θεό, και είπε: «Θεέ μου, δώσε μου ένα παιδί, και θα Σου το αφιερώσω». Και πράγματι, έκανε τον Σαμουήλ. Και τριών ετών τον έφερε εις τον ναόν και τον αφιέρωσε τότε επί αρχιερέως Ηλί. Και έμενε εις τον ναόν. Εκεί εκοιμάτο, εκεί έτρωγε, εκεί έμενε ο Σαμουήλ.

    Έτσι, το ίδιο συνέβη και με την Υπεραγίαν Θεοτόκον. Οι γονείς της, ο  Ιωακείμ και η Άννα, θερμά παρεκάλεσαν να τους δώσει παιδί, και αν τους έδινε, θα το αφιέρωναν στον Θεό. Και πράγματι, όταν εγεννήθη το παιδί τους, η Μαρία, την απεγαλάκτισαν, διότι έτσι εσυνηθίζετο τότε, εις ηλικίαν  τριών ετών. Και μόλις απεγαλακτίσθη, δηλαδή έκοψαν το γάλα το μητρικό, προσέφεραν το μικρό παιδάκι εις τον ναόν. Και οι ιερείς οδήγησαν το κοριτσάκι αυτό, των τριών ετών, την τριετίζουσα Μαρία, εις τα Άγια των Αγίων. Εκεί ουδείς εισήρχετο, ούτε ιερεύς, παρά μόνον ο αρχιερεύς, και αυτός μόνο μία φορά τον χρόνο! Και συνεπώς η παρουσία της Υπεραγίας Θεοτόκου ήτο κατ’ έμπνευση του Θεού να βρίσκεται εκεί, εις τα Άγια των Αγίων.

    Το γεγονός αυτό που γιορτάζομε σήμερα, προβάλλεται και σε μας, αγαπητοί μου, με έναν έκτυπον τρόπον, που έρχεται να μας πει πολλά πράγματα. Ας δούμε μερικά σημεία απ’ αυτό το γεγονός που γιορτάζομε σήμερα, τι έχει σε μας να πει.

     Προσέξτε ένα σημείο, ένα πρώτο σημείο. Ότι οι γονείς της Θεοτόκου, δεν έκαναν παιδιά, και προσηύχοντο διαρκώς εις τον Θεόν να τους δώσει παιδί. Συνεπώς η Υπεραγία Θεοτόκος ήτο καρπός των προσευχών των. Τίθεται το ερώτημα: Όταν παντρεύονται δύο άνθρωποι, κι αποφασίζουν να κάνουν παιδιά, τα παιδιά είναι καρπός επιθυμίας ή καρπός αγίου πόθου; Τι είναι από τα δυο; Είναι καρπός προσευχών, ή καρπός, ξαναλέγω, σαρκός; Όταν είπα «καρπός επιθυμίας», δεν εννοώ απλώς και μόνον, ασφαλώς και αυτό, το στοιχείον της σαρκικής επιθυμίας, αλλά εννοώ το εξής: γενικά της επιθυμίας των ανθρώπων, από κίνητρο και ελατήριο το «εγώ» των. Δηλαδή επιθυμώ να έχω παιδιά, γιατί θέλω να έχω παιδιά; Να δημιουργήσω απογόνους; Να δημιουργήσω μίαν προέκτασιν της υπάρξεώς μου, ώστε αν εγώ πεθάνω, να υπάρχω στο παιδί μου και στον εγγονό μου; Αυτό δε, το βλέπομε πολλάκις στο όνομα, όταν οι άνθρωποι διαπληκτίζονται, χαλούν τις καρδιές των, να βγάλουν οπωσδήποτε το δικό τους όνομα, και, βάζοντας το δικό τους όνομα, να θέλουν να απαθανατισθούν στο πρόσωπο του παιδιού των ,του εγγονού των, κ.ο.κ. Αυτό είναι φανερό, ότι το ελατήριο της επιθυμίας της δημιουργίας των παιδιών, είναι εγωιστικό. Μ΄αυτήν λοιπόν, την γενικήν έννοια, λέγω, τι είναι ένα παιδί, καρπός των προσευχών μας, καρπός αγίου πόθου ή καρπός μιας σαρκικής -γιατί όλα αυτά με μία λέξη, έτσι χαρακτηρίζονται- επιθυμίας;

   Πάντως είναι παρατηρημένο και η Ιστορία αυτό το διδάσκει, η  Ιστορία του Θεού, ότι γονείς που έκαναν παιδιά κατόπιν προσευχών, έκαναν άγια παιδιά. Έτσι κι ο άγιος Ιωάννης ο Βαπτιστής, ήτο καρπός προσευχών. Γι’ αυτό αγαπητοί μου, όταν θα κάνουμε παιδιά, όταν θέλουμε να κάνουμε παιδιά, ιδίως το λέγω πιο πολύ στους νέους ανθρώπους, που θα ήθελαν να δημιουργήσουν και να φτιάξουν οικογένειαδεν θα κάνουν την οικογένεια μόνο για να έχουν μία δική τους ψυχολογική άνεση ή και περαιτέρω άλλης φύσεως ανέσεις ή απλώς γιατί όπως λένε κατά τη συνήθη έκφραση «παντρευόμενος να μπει κανείς στο δρόμο του». Ποιο δρόμο; Ας το πούμε, τον κοινωνικόν δρόμον. Δηλαδή; Να, αυτό που κάνουν όλοι, θα το κάνουμε κι εμείς. Να μην διαφέρουμε από εκείνο που κάνουν οι άλλοι.

    Στην πραγματικότητα την έννοια των πραγμάτων την χάνουμεΘα πρέπει να αισθανόμαστε ότι είμεθα οικονόμοι μυστηρίων Θεού, όπως και οι ιερείς· και εδώ έχουμε το μυστήριο των παιδιών, τις αθάνατες ψυχές, που πρέπει να μυσταγωγήσουμε στον Θεό. Έτσι λοιπόν πρέπει να βλέπουμε το θέμα του γάμου και τη γέννηση των παιδιών. Το στριφογυρίζω πολλή ώρα στο μυαλό μου αν πρέπει να σας το πω, αλλά θα σας το πω, γιατί «οὐ βούλομαι σεμνότητι λόγων καλλωπίζεσθαι, ἀλλά σεμνούς ποιῆσαι τούς ἀκούοντας», όπως λέγει ο Μέγας Βασίλειος. Δηλαδή εκείνη η αχαρακτήριστος έκφρασις: «Το παιδί αυτό γεννήθηκε γιατί ξέφυγε!». Ε, όχι δα..! Όχι δα…Που δείχνει ότι όλα τα ελατήρια, όλα τα κίνητρα της δημιουργίας παιδιών, δεν είναι παρά μόνον οι ηδονές μας και τίποτε άλλο. Μα, αν είναι δυνατόν ποτέ, κάτω από τέτοιες καταστάσεις, να έχει ευλογία αυτό το παιδί που θα γεννηθεί.

    Γι’ αυτό λέγει ο Κύριος, το σημειώνει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης είναι εκείνοι οι οποίοι  «οὐκ ἐξ αἱμάτων, οὐδὲ ἐκ θελήματος σαρκὸς, οὐδὲ ἐκ θελήματος ἀνδρὸς, ἀλλ᾽ ἐκ Θεοῦ ἐγεννήθησαν». Αναμφισβήτητα μεσολαβεί η σαρκική επιθυμία· αλλά είναι αγιασμένη. Είναι κάτω από το θέλημα του Θεού. Όταν είναι κάτι κάτω από το θέλημα του Θεού, δεν είναι αυτό το πρωταρχικόν ελατήριον, αλλ΄είναι απλώς κάτι που ακολουθεί, τότε βεβαίως κι αυτό που είναι και μοιάζει για σαρκικό, δεν είναι σαρκικό αλλά είναι πνευματικό. Αυτή η σάρκα η ίδια που φορώ αυτή τη στιγμή και που με τα μάτια αυτά σας βλέπω και με την γλώσσα αυτή σας ομιλώ, δεν είναι σάρκα με την έννοια ότι είναι κάτι απόβλητο και κάτι που δεν θα μπορεί να σταθεί στην αιωνιότητα. Θα αναστηθεί η σάρκα μου. Έχει την σφραγίδα της αιωνιότητος. Γιατί; Διότι η σάρκα μου είναι θέλημα του Θεού. Άλλο πράγμα θα πει σάρκα, κι άλλο πράγμα θα πει ζω σαρκικά. Είναι δύο διαφορετικά πράγματα. Έτσι λοιπόν ασφαλώς μπαίνει ο γάμος, με όλα τα συμπαρομαρτούντα του. Αλλά πρέπει να φέρει ο γάμος τη σφραγίδα του Θεού, του θελήματος του Θεού.  Και τότε μπορώ να λέγω ότι μπορούμε να έχουμε παιδιά αγιασμένα. Έχουμε δηλαδή άγιες καταβολές. Αυτές είναι οι καταβολές, τα θεμέλια. Πολλές φορές λέμε για τα παιδιά ποιες είναι οι καταβολές των. Και συνήθως ανατρέχουμε στους προγόνους, στις λεγόμενες βιολογικές καταβολές. Μας διαφεύγει όμως ότι η μεγίστη καταβολή είναι η ευλογία του Θεού.

    Έτσι, τι βλέπουμε εις αυτό το ζεύγος το αγιασμένο, τον Ιωακείμ και την Άννα; Όταν το παιδάκι τους γίνεται τριών ετών, το έταξαν και το οδήγησαν στον ναό. Εκείνο το «έταξαν» είναι μεγάλο πράγμα. Διότι δεν έταξαν απλώς να του βάλουν μαύρα, όπως μερικοί τάζουν να βάλουν μαύρα στο παιδί τους και βάζουν όταν το  παιδί γεννηθεί ή ζήσει. Είναι ίσως και λίγο ανόητο το πράγμα αυτό… Ή άλλα πράγματα. Να ανάψουνε μια λαμπάδα ή ό, τι άλλο. Αφιερώνουν ολόκληρο το παιδί τους, και φεύγει από τη δικαιοδοσία τους, το αφιερώνουν στον Θεό. Και είχανε μόνο ένα· κι αυτό καρπός των γερατειών των και των προσευχών των. Εδώ κάνουν τόσα παιδιά οι άνθρωποι, και αν υποτεθεί ένα παιδί τους,  όχι αυτοί να το αφιερώσουν, αλλά το παιδί να θέλει να αφιερωθεί, να γίνει υπηρέτης του Θεού, να γίνει μοναχός, να γίνει κληρικός, τότε ξεσηκώνουν τον κόσμον, γιατί δεν θα ήθελαν το παιδί τους να αφιερωθεί εις τον Θεόν. Τους ελέγχει το γεγονός της σημερινής γιορτής.

     Αλλά αφιερώνουν αυτοί οι δύο ευλογημένοι γονείς το παιδί τους στον ναό. Πολλά έχει να μας πει αυτό. Σημειώσατε ότι αφιέρωσαν το παιδί τους στον ναό του ΘεούΑυτό για κάθε οικογένεια σημαίνει ότι οφείλουν να οδηγούν τα παιδιά τους εις τον ναόν. Έκφρασις είναι ο Εκκλησιασμός. Πρέπει τα παιδιά  μας να τα εκκλησιάζουμε. Από νήπια, από βρέφη. Διότι τριών ετών το παιδάκι-ήταν βρέφος- σημειώσατε ότι αφιερώθηκε ολοτελώς. Δεν σήμαινε ότι πιο μπροστά δεν πήγαιναν οι γονείς του να προσφέρουν τις θυσίες τους κλπ. μαζί με το νήπιό τους.

     Έτσι κι εμείς οι Χριστιανοί γονείς οφείλομε, αγαπητοί μου, να οδηγούμε τα παιδιά μας τακτικώς και εγκαίρως εις τον ναόν του Θεού. Όχι Κυριακή παρά Κυριακή. Όχι Χριστούγεννα και Πάσχα. Κάθε Κυριακή και μεγάλη γιορτή. Προσέξτε, δεν θα στέλνομε το παιδί μας στην Εκκλησία· αλλά θα πηγαίνουμε με τα παιδιά μας στην Εκκλησία. Μην ξεχνάτε ότι το παράδειγμα είναι το Α και το Ω. Διότι δεν είναι επαρκές να στείλω το παιδί μου στην Εκκλησία. Πόσοι το λέγουν αυτό γονείς! «Στέλνω», λέγει , «το παιδί μου». Τρώει το παιδί σου για σένα αδελφέ μου; Κοιμάται το παιδί σου για σένα αδελφέ μου; Ο καθένας έχει το πρόσωπό του, έχει την ατομικότητά του. Το παιδί σου για το παιδί σου και σένα για σένα. Είναι δύο διαφορετικά πράγματα. Λοιπόν· δεν θα στείλουμε το παιδί μας στην Εκκλησία, αλλά θα πάμε με το παιδί μας στην Εκκλησία. Ώστε το παιδί μας να λατρεύσει μαζί με μας τον Θεό, αλλά και να αντιληφθεί ότι πρέπει να μιμηθεί-μιμητικός είναι ο άνθρωπος- εκείνο που κάνουν οι γονείς του. Να βαδίσει πάνω στα χνάρια των γονιών του. Αυτό είναι πάρα πολύ σπουδαίο.

    Ακόμη εις τον ναόν η Υπεραγία Θεοτόκος τι έκανε; Έμεινε, ξέρετε, 11-12 χρόνια. Δηλαδή έως 15 ετών. Από εκεί παρελήφθη και οδηγήθηκε εις τα χέρια του Ιωσήφ, δια να μνηστευθεί. Από τον ναόν παρελήφθη. Προσέξτε κάτι. Η Υπεραγία Θεοτόκος προσηύχετο, μελετούσε και έκανε δουλειές στον ναό του Θεού. Δηλαδή διακονούσε τον ναό του Θεού. Αυτό το «προσηύχετο και μελετούσε» προδίδεται από την ωδή της. Βλέπομε την ωδή της, αυτήν την οποία είπε, ότι «από ΄δω και μπρος θα με μακαρίζουν οι γενεές» κλπ. κλπ. Αυτήν την ωδή την οποία είπε όταν είδε τη συγγενή της την Ελισάβετ, η οποία εγκυμονούσε τον Ιωάννη τον Πρόδρομο, και είναι ωδή εφάμιλλος από πλευράς ποιητικής και προφητικής, με τις άλλες ωδές της Παλαιάς Διαθήκηςόπως του Μωυσέως, του Αββακούμ, του Ησαΐου, δεν είναι παρά καρπός παρά μιας διαρκούς μελέτης· διότι έχει στοιχεία πολλά από την ωδή της Άννης, που έζησε 1200 χρόνια πριν από την Υπεραγίαν Θεοτόκον. Και μελετούσε εκεί εις τον ναόν. Αυτό τι σημαίνει; Σημαίνει ότι το παιδί μας πολύ νωρίς θα αρχίσουμε να το κατηχούμε.

    Τι σημειώνει ο Απόστολος Παύλος στον Τιμόθεο; Του λέει ότι «από βρέφους γνωρίζεις τα ιερά γράμματα». Και ποιοι ήσαν που οδηγούσαν το παιδί από βρέφους εις τα ιερά γράμματα; «Η μάμμη σου», λέει, «η Λωίδα και η μητέρα σου η Ευνίκη».Το Πνεύμα του Θεού καταξίωσε να γραφούν τα ονόματα αυτών των δύο σπουδαίων γυναικών στην Αγία Γραφή. Και να ακούγονται και να μνημονεύονται παντού και πάντοτε. Δεν σημειώνεται γι’ αυτές ότι ήσαν μορφωμένες ή εργάζονταν σε γραφεία. Ή ότι ήσαν επιστήμονες. Ήξεραν την μεγίστην επιστήμην. Την πρώτην και μεγάλην και μοναδική επιστήμη. Την επιστήμη να μεγαλώνουν παιδιά! Να μεγαλώνουν και να ανατρέφουν παιδιά. Και το παιδί τους αυτό, ένα και μοναδικό, γιατί δεν είχε πατέρα, πέθανε- Έλληνας ήτο ο πατέρας του Τιμοθέου- Εβραίες αυτές· και μεγάλωσε ο Τιμόθεος όχι προσκολλημένος στην γιαγιά και στην μαμά. Δεν ήταν ένα μαμόθρεφτο παιδάκι, αλλά ήταν ένα παιδί που το πρόσεχαν να καταρτίζεται πνευματικά και να γίνει εκείνος που έγινε. Ο μεγάλος συνεργάτης του Αποστόλου Παύλου και ο πρώτος επίσκοπος Εφέσου.Αυτής της πρωτευούσης της Μικράς Ασίας, της Εφέσου.

    Ναι, αγαπητοί. Έτσι πρέπει να μεγαλώνουμε τα παιδιά μας, με κατήχηση. Να μάθουμε τα παιδιά μας, γι’ αυτό πάνε σχολείο, να μάθουν γράμματα, να διαβάζουν την Αγία Γραφή. Γι’ αυτό είναι δυστύχημα σήμερα που κόψαμε τα Αρχαία Ελληνικά και δεν θα μπορούν τα παιδιά μας να καταλαβαίνουν τα κείμενα. Είναι κι άλλες απόψεις, εθνικές, αλλά από την άποψη τη θρησκευτική, είναι ένα αυτόχρημα δυστύχημα. Ωστόσο όμως θα σας έλεγα βοηθήστε τα παιδιά σας να προσοικειωθούν με το βιβλίο του Λόγου του ΘεούΣιγά σιγά θα γίνεται μια μύησις διαρκής. Μετά στο Κατηχητικό Σχολείο, στην Κατήχηση. Να αγαπούν την κατήχηση, το κήρυγμα, να αγαπούν πολύ τον λόγο του ΘεούΚαι διαρκώς να καταρτίζονται. Να αγαπούν την Εκκλησία. Ο Κύριος πού ευρέθηκε δωδεκαετής; Στον ναό. Και τι είπε όταν η Θεοτόκος τον ζητούσε; «Οὐκ οἲδατε ὅτι ἐν τοῖς τοῦ Πατρός μου δεῖ εἶναι με;». Ότι έπρεπε να βρίσκομαι εις τα σκηνώματα του Πατρός μου;   Το κάθε παιδί πρέπει να αισθάνεται ότι ο οίκος του Θεού είναι οίκος δικός του. Γιατί είναι ο οίκος του Πατρός Του. Να αισθάνεται όμορφα μέσα εις τον ναό του Θεού. Γι’ αυτό, όπως στολίζουμε τα σπίτια μας, να είναι ευχάριστη η διαμονή μας, έτσι στολίζομε και τον ναό του Θεού, όχι μόνο προς τιμήν του Θεού, αλλά και δια την ευχάριστη διαμονή. Δεν είναι πολυτέλεια. Δια την ευχάριστη διαμονήν εκείνων οι οποίοι ευρίσκονται για να λατρεύσουν τον Θεό. Να μην κρυώνουν, να μην κουραστούν αλλά να έχουν όλην την άνεση και δυνατότητα να λατρεύσουν τον  Θεό. Να είναι όλα πολύ ωραία. Γιατί και ο Θεός τα έκανε όλα πολύ ωραία.

     Και κάτι ακόμα. Η Υπεραγία Θεοτόκος με τι ετρέφετο; Λέγει η Παράδοσις ότι άγγελοι την έτρεφαν. Αλλά ετρέφετο και με τον λόγο του Θεού. Άραγε είχε συλλάβει ότι εκείνη η  Κιβωτός, μέσα εις τα Άγια των Αγίων, ήταν η ιδία; Και ότι δεν έπαιρνε τιμή η Υπεραγία  Θεοτόκος, όπως λέγει ο Καβάσιλας, επειδή ευρίσκετο εις τα Άγια των Αγίων. Αλλά έδιδε τιμή εις τα Άγια των ΑγίωνΔιότι η Υπεραγία Θεοτόκος ήτο ανωτέρα από τα  Άγια των Αγίων, που ήταν υλικά, κτίσματα ήσαν, και η Υπεραγία Θεοτόκος ήτο ανωτέρα από την Κιβωτόν την οποία έβλεπε απέναντί της· και η Κιβωτός δεν ήταν παρά ο τύπος ο δικός της. Διότι εκείνη η Κιβωτός είχε τις πλάκες του Νόμου, τις πέτρινες, τις πλάκες του Λόγου του Θεού. Αλλά αυτός ο Λόγος όχι πια τυπωμένος επάνω σε πέτρες, χαραγμένος, αλλά αυτός ο Λόγος ζωντανός πια θα ενοικούσε σε μια άλλη Κιβωτό. Στην Κιβωτό των σπλάχνων της Υπεραγίας Θεοτόκου… Και θα εγίνετο η Υπεραγία Θεοτόκος, η ζωντανή, η ζώσα Κιβωτός. Και εκείνη η παλαιά Κιβωτός χάθηκε. Από τις αλλεπάλληλες συμφορές των Εβραίων χάθηκε. Και ο ναός κατεστράφη. Αλλά ο αληθής ναός του Θεού Λόγου, η Υπεραγία Θεοτόκος, είναι στον ουρανό. Και τιμάται από όλους τους αγγέλους του ουρανού κι από όλες τις γενεές των γενεών. Έτσι η Υπεραγία Θεοτόκος ετρέφετο μέσα εις τον ναό.

     Αγαπητοί μου. Πώς θα οδηγήσουμε τα παιδιά μας να τραφούν; Μόνο με τον λόγο του Θεού και με την κατήχηση; Όχι. Και με τα μυστήρια του ΘεούΘα κοινωνούμε τα παιδιά μας. Δεν θα λέμε στα παιδιά μας ότι πίνουν «κρασάκι και ψωμάκι»Αλλά θα τους λέμε με όλην τη σοβαρότητα ότι κοινωνούν το σώμα και το αίμα του Χριστού. Το παιδί, ξέρετε, ηρωοποιεί και με τη φαντασία του δίδει άλλες εικόνες στον ρεαλισμό που έχει μπροστά του. Θα πρέπει όμως σιγά-σιγά να του πούμε ότι κάτω από το ψωμί και το κρασί, είναι αυτός ο Χριστός ο ίδιος. Ότι αυτό που παίρνει είναι ο Χριστός. Δεν είναι κάτι άλλο. Δεν είναι σύμβολο, αλλά είναι αυτός ο ίδιος ο Χριστός. Τον Οποίον δεν βλέπουμε. Αλλά είναι ο Ίδιος. Και συνεπώς έτσι το παιδί σιγά-σιγά θα τρέφεται. Με τον εκκλησιασμό, με τη λατρεία, με το κήρυγμα, με την κατήχηση, με τα μυστήρια της Εκκλησίας. Έτσι θα γίνει καλός άνθρωπος. Έτσι θα γίνει καλός Χριστιανός.

    Και μάλιστα στην εποχή που περνάμε την πολύ δύσκολη, θα αρχίσει να αποκτά με τον τρόπον αυτόν, κι εκεί πρέπει να αποβλέπουν όλα αυτάνα αποκτηθεί εκκλησιαστικό φρόνημα, εκκλησιαστική συνείδηση. Τι είναι αυτό το εκκλησιαστικό φρόνημα; Να φρονώ εκκλησιαστικά. Να βλέπω τα πάντα μέσα στη Δημιουργία από το πρίσμα της Εκκλησίας. Διότι τα πάντα είναι Εκκλησία.  Το ξέρετε ότι όλα καλούνται να γίνουν Εκκλησία; Όλη η κτιστή φύσις, ό,τι κτιστό επί της γης, αυτή αύτη η γη, όλοι οι άνθρωποι… οι άνθρωποι βέβαια δυστυχώς δεν εκκλησιοποιούνται, γιατί δεν θέλουν, αυτός ο ουρανός, με τα απειράριθμα αστέρια του, το ξέρετε ότι καλούνται να εκκλησιαστικοποιηθούν; Δηλαδή να γίνουν Εκκλησία. Να μπουν στον χώρο της αφθαρσίας και της αθανασίας, μέσα στην οποία θα βασιλεύει η δικαιοσύνη και η αγάπη και η παρουσία του Θεού; Το γνωρίζετε αυτό; Κι όλα αυτά δυνάμει αυτού του σαρκωθέντος Θεού Λόγου και αναστηθέντος; Και αφθαρτισθέντος Θεού Λόγου ως προς την ανθρώπινη φύση; Προσέξτε. Αυτό θα πει έχω εκκλησιαστικό φρόνημα. Είναι μεγάλο πράγμα αυτό.

    Γι’ αυτό, αγαπητοί μου, οδηγείτε τα παιδιά σας σε αυτό το φρόνημα το εκκλησιαστικό. Θα τα στείλετε να φιλήσουν το χέρι των ιερέων. Να σηκώνονται όταν βλέπουν ιερέα. Να προσέχουν πολύ. Έχουμε κι εμείς αμαρτίες. Οι ιερείς έχουμε. Γιατί ο λαός δίνει τους ανθρώπους να γίνουν ιερείς και κατά τον λαό και οι ιερείς και κατά τους ιερείς και ο λαός. Το ίδιο πράγμα είμαστε. Αλλά παρά ταύτα πρέπει να διασώσουμε μερικά πράγματα. Για να παιδαγωγήσουμε ορθά τα παιδιά μας. Και να βγούμε από αυτήν την κατάσταση την άσχημη, την τρομακτική, τη φοβερή. Να δημιουργήσουμε μια καινούρια γενεά. Μια γενεά αναγεννημένη και που θα ευλαβείται τον Θεό, θα έχει εκκλησιαστικό φρόνημα, μια γενεά που θα αγιάζεται και μια γενεά που θα αγαπάει και τους ανθρώπους και την πατρίδα και ό,τι έχει αξία στον κόσμον αυτόν. Γιατί όλες οι αξίες σήμερα έχουν ανατραπεί. Ας δημιουργήσουμε λοιπόν τέτοια εκκλησιαστική αγωγή στα παιδιά μας. Και τότε πραγματικά θα βλέπουμε ευτυχισμένη γενεά. Θέλετε; Η γιορτή η σημερινή, τα Εισόδια της Υπεραγίας  Θεοτόκου, οι γονείς της Υπεραγίας Θεοτόκου, ο Ιωακείμ και η Άννα, αυτό το γεγονός της Εισόδου της Θεοτόκου εις τον ναόν, όλα αυτά δείχνουν τον δρόμο. Στέκονται ένα οροθέσιο.

                ΠΡΟΣ ΔΟΞΑΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ

    και με απροσμέτρητη ευγνωμοσύνη στον πνευματικό μας καθοδηγητή

              μακαριστό γέροντα Αθανάσιο Μυτιληναίο,

μεταφορά της απομαγνητοφωνημένης ομιλίας σε ηλεκτρονικό κείμενο και επιμέλεια:  Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος

ΠΗΓΕΣ:

  • Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.
  • http://www.arnion.gr/mp3/omilies/p_athanasios/ueotokos/ueotokos_020.mp3

Σε τι συνίσταται η πνευματική ζωή (αγ. Νικόδημος Αγιορείτης)

0
πνευματική ζωή

Σε τι συνίσταται η πνευματική ζωή (αγ. Νικόδημος Αγιορείτης)

 

Το μεγαλύτερο και τελειότερο κατόρθωμα που μπορεί να πει ή να συλλογιστεί ο άνθρωπος είναι το να πλησιάσει κάποιος στον Θεό και να ενωθεί με αυτόν. Λοιπόν, αν εσύ, αγαπητέ μου εν Χριστώ αναγνώστη, ποθείς να φτάσεις σε αυτή την κορυφή, πρώτα πρέπει να γνωρίσεις σε τι συνίσταται η πνευματική ζωή και η χριστιανική τελειότητα.

Είναι πολλοί που λένε ότι αυτή η ζωή και η τελειότητα συνίσταται στις νηστείες, στις αγρυπνίες, στις γονυκλισίες, στις χαμαικοιτίες και σε άλλες παρόμοιες σκληραγωγίες του σώματος. Άλλοι πάλι λένε ότι συνίσταται στις πολλές προσευχές και στις μακρές ακολουθίες. Και άλλοι πολλοί νομίζουν ότι η τελειότητα συνίσταται εξολοκλήρου στη νοερά προσευχή, στη μοναξιά και στην αναχώρηση, στη σιωπή και στην άσκηση που γίνεται με κανόνα και μέτρο και δεν κλίνει ούτε σε υπερβολές ούτε σε ελλείψεις.

Οι αρετές όμως αυτές μόνες τους δεν είναι η ζητούμενη χριστιανική τελειότητα, αλλά άλλοτε είναι μέσα και όργανα, για να απολαύσει κάποιος τη χάρη του Αγίου Πνεύματος, και άλλοτε πάλι είναι καρπός του Αγίου Πνεύματος.

Και ότι είναι όργανα πολύ ισχυρά για την απόλαυση της χάρης του Αγίου Πνεύματος δεν υπάρχει καμία αμφιβολία.

Ότι επίσης αυτές οι πράξεις είναι και καρπός του Πνεύματος και προξενούν την αγάπη, τη χαρά, την πίστη, την εγκράτεια, όπως είπε ο Παύλος (Γαλ. 5:22), και αυτό είναι αναμφίβολο.

Οι αρετές όμως που είπαμε, μπορούν να προξενήσουν σε εκείνους, που βάζουν όλο το θεμέλιό τους σ’ αυτές, περισσότερη βλάβη από τις φανερές αμαρτίες· όχι εξαιτίας τους –γιατί αυτές είναι όλες αγιότατες– αλλά εξαιτίας εκείνων που τις μεταχειρίζονται, επειδή αυτοί, με το να προσέχουν σ’ αυτές μόνο, αφήνουν την καρδιά τους να τρέχει στα θελήματα τα δικά τους και του διαβόλου, ο οποίος βλέποντάς τους ότι βγαίνουν από τον ίσιο δρόμο, τους αφήνει όχι μόνο να αγωνίζονται με χαρά σ’ αυτούς τους σωματικούς αγώνες, αλλά ακόμη και να επεκτείνονται, με τον μάταιο λογισμό τους, και ως τις απολαύσεις του Παραδείσου.

Αλλά σε πόσα σφάλματα είναι μπλεγμένοι αυτοί και πόσο είναι μακριά από την αληθινή τελειότητα, μπορεί να το καταλάβει ο καθένας από τη ζωή και τα ήθη τους.

Και αν ο Θεός, θέλοντας να τους φέρει στην επίγνωση του εαυτού τους και στον αληθινό δρόμο της τελειότητας, τους στείλει θλίψεις και αρρώστιες ή παραχωρήσει να τους έρθουν διωγμοί –οι οποίοι είναι το δοκιμαστήριο που δοκιμάζει τους γνήσιους και αληθινούς δούλους του–, τότε φανερώνουν τα κρυφά της καρδιάς τους, ότι είναι διεφθαρμένα από την υπερηφάνεια. Διότι, σε κάθε λυπηρό γεγονός που θα συμβεί, δεν θέλουν να υποταχθούν στο θέλημα του Θεού μένοντας αναπαυμένοι στις δίκαιες, αν και απόκρυφες κρίσεις του Θεού, ούτε θέλουν κατά το παράδειγμα του ταπεινωθέντα και παθόντα Υιού του, του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, να ταπεινωθούν κάτω από όλα τα κτίσματα, έχοντας για αγαπητούς φίλους τους τους διώκτες ως όργανα της θείας αγαθότητας και συνεργούς της σωτηρίας τους.

Οπότε είναι φανερό ότι βρίσκονται σε μεγάλο κίνδυνο. Γιατί, έχοντας το εσωτερικό μάτι, δηλαδή τον νου τους, σκοτισμένο, βλέπουν με εκείνο τον εαυτό τους· και σκεπτόμενοι τις εξωτερικές πράξεις που κάνουν ότι είναι καλές, νομίζουν ότι έφτασαν στην τελειότητα· και έτσι υπερηφανευόμενοι, κατακρίνουν τους άλλους. Γι’ αυτό δεν είναι δυνατό να μεταστρέψει κάποιος άλλος αυτούς, πάρα μόνο μία ξεχωριστή βοήθεια του Θεού. Διότι ευκολότερα μετατρέπεται στο καλό ο φανερός αμαρτωλός, παρά ο απόκρυφος και σκεπασμένος με το κάλυμμα των φαινομενικών αρετών.

Τώρα λοιπόν που γνώρισες πολύ καθαρά ότι η πνευματική ζωή και τελειότητα δεν συνίσταται σ’ αυτές τις αρετές που είπαμε, γνώριζε ότι αυτή δεν συνίσταται σε άλλα, παρά στην επίγνωση της αγαθότητας και της μεγαλειότητας του Θεού και της δικής μας μηδαμινότητας και κλίσης σε κάθε κακό· στην αγάπη του Θεού και στο μίσος του εαυτού μας· στην υποταγή όχι μόνο στον Θεό, αλλά και σ’ όλα τα κτίσματα, για την αγάπη του Θεού· στην αποστροφή κάθε δικού μας θελήματος και στην τέλεια υπακοή στο θείο θέλημα· και ακόμη, στο να τα θέλουμε όλα αυτά και να τα κάνουμε με καθαρότητα για τη δόξα του Θεού και μόνο για να αρέσουμε σε αυτόν, και γιατί έτσι θέλει και αυτός και έτσι πρέπει να τον αγαπούμε και να τον υπηρετούμε.

Αυτός είναι ο νόμος της αγάπης, ο γραμμένος με το χέρι του ίδιου του Θεού στις καρδιές των πιστών δούλων του. Αυτή είναι η απάρνηση του εαυτού μας, την οποία ζητάει από εμάς ο Θεός. Αυτός είναι ο γλυκός ζυγός του Ιησού και το φορτίο του το ελαφρό. Αυτή είναι η υποταγή στο θείο θέλημα, στην οποία μας προσκαλεί ο λυτρωτής μας και Διδάσκαλος με το δικό του παράδειγμα και με τη φωνή του.

Γι’ αυτό κι εσύ, αδελφέ, που ποθείς να φτάσεις στο ύψος αυτής της τελειότητας, επειδή και είναι ανάγκη να ασκείς μια διαρκή βία στον εαυτό σου, για να νικήσεις με ανδρεία και να εξουδετερώσεις όλα τα θελήματά σου, μεγάλα και μικρά, αναγκαστικά πρέπει να ετοιμαστείς με κάθε προθυμία της ψυχής σου γι’ αυτό τον πόλεμο, αφού το στεφάνι δεν δίνεται σε άλλον, παρά μόνο στον ανδρείο πολεμιστή. Διότι όπως ο πόλεμος αυτός είναι δυσκολότερος από κάθε άλλο πόλεμο –γιατί πολεμώντας εναντίον του εαυτού μας, πολεμούμαστε από τον ίδιο τον εαυτό μας–, έτσι και η νίκη που πετυχαίνουμε σε αυτόν θα είναι ενδοξότερη από κάθε άλλη και περισσότερο ευπρόσδεκτη στον Θεό.

Αν και ο Θεός αγαπά περισσότερο την επιστροφή των ψυχών από τη νέκρωση ενός μικρού θελήματος, όμως εσύ, αγαπητέ, δεν πρέπει να θέλεις ούτε να κάνεις τίποτε άλλο κυριότερο από εκείνο που ο Θεός ζητά και απαιτεί περισσότερο από σένα· διότι αυτός, βεβαιότατα, καλύτερα ευχαριστείται στο να αγωνίζεσαι για να απονεκρώσεις εσύ τα δικά σου πάθη, παρά στο να τον υπηρετείς σε οποιοδήποτε άλλο πράγμα, και ας είναι μεγάλο και σπουδαίο, παραβλέποντας τα πάθη σου.

Τώρα λοιπόν, που έμαθες σε τι συνίσταται η χριστιανική τελειότητα και ότι για να την αποκτήσεις πρέπει να έχεις έναν παντοτινό και σκληρότατο πόλεμο εναντίον του εαυτού σου, είναι ανάγκη να προμηθευτείς τέσσερα πράγματα, σαν όπλα πολύ ασφαλή και αναγκαία, για να βγεις νικητής σε αυτό τον αόρατο πόλεμο και να λάβεις το στεφάνι. Και αυτά είναι:

α) το να μην έχεις ποτέ θάρρος στον εαυτό σου,

β) το να έχεις πάντοτε όλο σου το θάρρος και την ελπίδα στον Θεό,

γ) το να αγωνίζεσαι πάντοτε, και

δ) το να προσεύχεσαι.

Από το βιβλίο «ΑΟΡΑΤΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ» του αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου, έκδ. Β’, εν Αθήναις 1853, κεφ. Α’, σελ. 1 (αποσπάσματα).

Γλωσσική προσαρμογή για την Κ.Ο.

Κοινωνία Ορθοδοξίας

Τι ζόφο ζούμε Χριστέ μου …

Τι ζόφο ζούμε

Τι ζόφο ζούμε Χριστέ μου …

Τι ζόφο ζούμε Χριστέ μου …

σ.σ. ( ΤΑΣ ΘΥΡΑΣ) Πέφτουν συνέχεια η μάσκες των ΕΝΕΡΓΟΥΜΕΝΩΝ του Μητσοτάκη και του κάθε πολιτικάντη. Ο κόσμος βοά και αυτοί το χαβά τους. Να γιατί οι «ποιμένες» αυτοί αποκαλούν τους εαυτούς τους «Εκκλησία» και απαιτούν τυφλή υπακοή. Για να θυσιάζουν εύκολα το ποίμνιό τους στα όργανα του Αντιχρίστου έναντι ανταλλαγμάτων.

Οι Επίσκοποι σκέφτηκαν ότι είναι δυνατόν να στέλνουν τα πνευματικά τους παιδιά στο θάνατο;

Δυστυχώς κάποιοι Επίσκοποι αποδεικνύουν ότι είτε από αφέλεια(;) είτε συνειδητά,γίνονται  όργανα τῆς Ν. Τάξεως.

Γι’ αυτὸ λαμβάνουν υπ’ όψιν τους μόνο τὴν Νεοταξικὴ Κυβέρνηση, και αγνοούν α) τὶς προειδοποιήσεις επιστημόνων πού μιλάνε γιὰ τὴν επικινδυνότητα των ἐεμβολίων, β) τὶς πραγματικές παρενέργειες και γ) τοὺς εκατοντάδες ή χιλιάδες θανάτους πού έχουν επισυμβεί μὲ τὸ εμβόλιο πού δὲν έχει ελεγχθεί όπως έπρεπε;

Η ειδηση :«Κάλεσμα στον κόσμο μέσω των Ιερέων για να εμβολιαστεί κάνει ο Μητροπολίτης Ηλείας Γερμανός μέσω εγκυκλίου που εξέδωσε πριν λίγες ημέρες. Συνιστά στους Ιερείς και τους ενορίτες να εμβολιαστούν αλλά και να κάνουν τέστ για τον covid-19 ώστε να μειωθεί όσο είναι δυνατόν περισσότερο η μετάδοση του Ιού. Όπως αναφέρει πριν λίγες ημέρες ο ίδιος έκανε την πρώτη δόση του εμβολίου ενώ στις 9 Φεβρουαρίου θα κάνει τη δεύτερη δόση.»

Τι ζόφο ζούμε Χριστέ μου …

Σχολιο: Ὅσοι δὲν ἀντελήφθησαν τὴν ἀπάτην μὲ τὸν Κορωνοϊόν, ἀκόμη καὶ ἕνα ἔτος μετά, ἔχουν τὴν ψευδαίσθησιν ὅτι θὰ ἀντιληφθοῦν τὴν ἔλευσιν τοῦ Ἀντιχρίστου; Ἂν ναί, πλανῶνται πλάνην οἰκτράν! Ὅταν δὲν ἀντιλαμβάνονται τὰ εὔκολα, πῶς εἶνε δυνατὸν νὰ ἀντιληφθοῦν τὰ δύσκολα;

Αμφιβάλετε; 

η συνέχεια

Τρελο-γιάννης

Ὁ μονόδρομος τῆς ἀντίστασης

Πνευματικώς παρά φύσιν όσα συμβαίνουν. (π. Στυλιανός Καρπαθίου)

Πνευματικώς παρά φύσιν όσα συμβαίνουν

Πνευματικώς παρά φύσιν όσα συμβαίνουν. (π. Στυλιανός Καρπαθίου)

Ο μετανθρωπισμός πίσω από

Τα ελληνικά hoaxes πάνε να αναιρέσουν τον Μοντανιέ, όχι εμένα. Είχαμε πτώση των κρουσμάτων μετά τις μεγάλες γιορτές. Ας μας δώσουν μια απάντηση σε όλα αυτά….

 

Μπράβο στον focus fm για τις συνεντεύξεις που έχει πάρει όλο αυτόν τον καιρό. Άσχετα αν συμφωνούμε με όλους τους ομιλητές, πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι οι ο σταθμός έχει κάνει πολύ καλή δουλειά τον τελευταίο καιρό.

 

 

 

 

Πνευματικώς παρά φύσιν όσα συμβαίνουν. (π. Στυλιανός Καρπαθίου)

Κάτω τα χέρια σας από τον Μητροπολίτη Κυθήρων, ΤΩΡΑ.

Κάτω τα χέρια σας από τον Μητροπολίτη Κυθήρων, ΤΩΡΑ!

 

Ας έρθουν να μας συλλάβουν!

Τόσο πολύ ευαίσθητοι έγιναν ξαφνικά κάποιοι, την ίδια ώρα που καταπατούν κάθε δημοκρατικό δικαίωμα των πολιτών – λες και είμαστε κάτω από ένα (εντελώς) περίεργο καθεστώς.

Είμαστε βέβαιοι πως αυτός ο διωγμός του ΠΑΝΑΞΙΟΥ Μητροπολίτη Κυθήρων θα κάνει την -όντως- Εκκλησία πιο δυνατή. 

Τα βάλατε με τον Θεό ταλαίπωροι και θλιβεροί;

 

 

Λόγος ποιμαντικός για το Halloween ~ Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

       Λόγος ποιμαντικός για το Halloween ~ Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς /From St. Nikolaj (Velimirovic) on Halloween

Halloween 2021: Πότε γιορτάζεται

 

 

“Ως Ορθόδοξοι Χριστιανοί πρέπει να εξετάσουμε προσεκτικά κάθε πτυχή της συμμετοχής μας στον κόσμο, τις δραστηριότητες, τις γιορτές και τα φεστιβάλ, για να είμαστε σίγουροι αν αυτές οι συμμετοχές είναι συμβατές ή όχι με την Αγία Ορθόδοξη πίστη μας. Εδώ και λίγο καιρό όλα στον έξω κόσμο μας θυμίζουν ότι το Halloween είναι κοντά: στο σχολείο τα παιδιά μας είναι απασχολημένα να ζωγραφίζουν κολοκύθες, να κόβουν και να κάνουν επικόλληση νυχτερίδες, φαντάσματα και μάγους και να σχεδιάζουν το ιδανικό κοστούμι με το οποίο θα πάνε για φάρσα ή κέρασμα.

Τα περισσότερα σχολεία μας, οι τοπικές οργανώσεις της κοινότητας και η ψυχαγωγία στην τηλεόραση, το ραδιόφωνο και τον Τύπο θα μοιραστούν και θα αξιοποιούν το φεστιβάλ του Halloween. Πολλοί από εμάς θα συμμετάσχουν σε αυτό το φεστιβάλ πηγαίνοντας σε διάφορα πάρτι, ή παίρνοντας τα παιδιά μας για φάρσα ή κέρασμα στη γειτονιά μας μετά το σκοτάδι στις 31 Οκτωβρίου. Οι περισσότεροι από εμάς θα λάβουμε μέρος στις εορταστικές εκδηλώσεις πιστεύοντας ότι δεν έχει βαθύτερη σημασία από τη διασκέδαση και τον ενθουσιασμό για τα παιδιά. Οι περισσότεροι από εμάς δεν γνωρίζουμε το ιστορικό φόντο του φεστιβάλ του Halloween και των εθίμων του.

Η γιορτή των Halloween ξεκίνησε κατά την προ-χριστιανική εποχή μεταξύ των Σέλτικων  λαών της Βρετανίας, της Ιρλανδίας και της Βόρειας Γαλλίας. Αυτοί οι παγανιστικοί λαοί πίστευαν ότι η φυσική ζωή γεννήθηκε από το θάνατο. Ως εκ τούτου, γιόρτασαν την αρχή του “νέου έτους” το φθινόπωρο, την παραμονή της 31ης Οκτωβρίου και την ημέρα της 1ης Νοεμβρίου, όταν, όπως πίστευαν την εποχή του ψύχους, του σκότους, της σήψης, ο θάνατος ξεκίνησε. Με εντολή από τους ιερείς των ειδώλων, τους Δρυίδες, οι άνθρωποι έσβησαν όλες τις φωτιές και τα φώτα και το σκοτάδι επικράτησε.

 

Σύμφωνα με την κέλτικη παγανιστική  παράδοση, οι ψυχές των νεκρών είχαν εισέλθει στον κόσμο του σκότους, της σήψης και του θανάτου και εισήλθαν σε πλήρη κοινωνία με το Σάιγουιν, τον κύριο του θανάτου, που μπορούσε από καμένες προσφορές να επιτρέψει τις ψυχές των νεκρών να επιστρέψουν σπίτι για μια επίσκεψη αυτή τη μέρα. Η πεποίθηση οδήγησε στην τελετουργική πρακτική της περιπλάνησης στο σκοτάδι ντυμένος με στολές που δείχνουν τους μάγους, τους καλικάντζαρους, τις νεράιδες και τους δαίμονες. Οι ζωντανοί μπήκαν σε συντροφιά και κοινωνία με τους νεκρούς από αυτή την τελετουργική πράξη της απομίμησης, μέσα από τη στολή και την περιπλάνηση στο σκοτάδι. Επίσης πίστευαν ότι οι ψυχές των νεκρών είχαν τη θλίψη της μεγάλης πείνας σε αυτή την επίσκεψη. Αυτή η πεποίθηση έφερε την πρακτική της επαιτείας ως άλλη μια τελετουργική απομίμηση των δραστηριοτήτων των ψυχών των νεκρών κατά την επίσκεψη τους. Ο λόγος ήταν ότι οποιαδήποτε ψυχή των νεκρών και των μιμητών τους που δεν είναι με τις “λιχουδιές”, δηλαδή προσφορές, θα προκαλέσουν την οργή του Σάιγουιν, του οποίου οι άγγελοι και οι υπηρέτες θα μπορούσαν να προχωρήσουν σε αντίποινα να τους καταραστούν.

Στην αυστηρά Ορθόδοξη πρώιμη Εκκλησία στις Κέλτικες περιοχές, οι Άγιοι Πατέρες προσπάθησαν να αντικαταστήσουν αυτό το φεστιβάλ νέας χρονιάς με την ίδρυση της εορτής των Αγίων την ίδια ημέρα (στην Ανατολή, αυτή η γιορτή γιορτάζεται μια άλλη μέρα). Τη νύχτα πριν τη γιορτή (την “παραμονή όλων των Αγίων”), πραγματοποιήθηκε μια αγρυπνία και μια πρωινή γιορτή της Ευχαριστία. Αυτό το έθιμο δημιούργησε τον όρο Halloween. Αλλά οι υπόλοιποι παγανιστές και ως εκ τούτου αντι-Χριστιανοί αντέδρασαν στην προσπάθεια της Εκκλησίας να αντικαταστήσει το φεστιβάλ τους με αυξημένη ένταση αυτό το βράδυ, έτσι ώστε η νύχτα πριν την χριστιανική γιορτή όλων των Αγίων να γίνει μια νύχτα μαγείας και άλλων αποκρυφιστικών πρακτικών, πολλά από τα οποία αφορούν τη βεβήλωση και την κοροϊδία των χριστιανικών πρακτικών και πεποιθήσεων. Οι στολές των σκελετών, για παράδειγμα, αναπτύχθηκαν ως παρωδία του σεβασμού της Εκκλησίας για τα ιερά λείψανα. Ιερά πράγματα κλάπηκαν και χρησιμοποιήθηκαν σε ιερόσυλα τελετουργικά. Η πρακτική της επαιτείας έγινε ένα σύστημα καταδίωξης των χριστιανών που αρνήθηκαν να συμμετάσχουν σε αυτές τις εορταστικές εκδηλώσεις. Και έτσι η προσπάθεια της Εκκλησίας να αντιμετωπίσει αυτό το ανίερο φεστιβάλ απέτυχε. Αυτή είναι μια σύντομη εξήγηση για την ιστορία και το νόημα του φεστιβάλ του Halloween. Είναι σαφές ότι εμείς, ως Ορθόδοξοι Χριστιανοί, δεν μπορούμε να συμμετέχουμε σε αυτό το γεγονός σε οποιοδήποτε επίπεδο (ακόμα και αν έχει ως ετικέτα μόνο την “διασκέδαση”), και ότι η συμμετοχή μας σε αυτό είναι μια ειδωλολατρική προδοσία του Θεού μας και της Αγίας πίστης μας. Γιατί με τη μίμηση των νεκρών με το ντύσιμο ή την περιπλάνηση στο σκοτάδι, ή την επαιτεία μαζί τους, τότε έχουμε ζητήσει σκόπιμα συντροφιά με τους νεκρούς, των οποίων ο Κύριος δεν είναι ο Σέλτικ Σάιγουιν, αλλά ο ίδιος Σατανάς, ο κακός, που στέκεται ενάντια στον Θεό μου. Επιπλέον, αν υποβληθούμε στο διάλογο του “τρικ ή κέρασμα,” η προσφορά μας δεν πάει σε αθώα παιδιά, αλλά μάλλον στον ίδιο τον Σατανά.

Ας θυμηθούμε τους προγόνους μας, τους πρώτους χριστιανούς Μάρτυρες της πρώτης Εκκλησίας, καθώς και τους Σέρβους νεομάρτυρες μας, που αρνήθηκαν, παρά τις επώδυνες κυρώσεις και τις τρομακτικές διώξεις, να λατρεύσουν, να προσκυνήσουν ή να κάνουν υπακοή με οποιονδήποτε τρόπο στα είδωλα που είναι οι άγγελοι του Σατανά. Τα θεμέλια της Αγίας Εκκλησίας μας είναι χτισμένα πάνω στο ίδιο τους το αίμα. Στον σημερινό κόσμο της πνευματικής απάθειας και της νωθρότητας, που είναι οι ρίζες του αθεϊσμού και της αποστασίας από τον Θεό, μας επιβάλλουν πως πρέπει να αγνοήσουμε τις πνευματικές χριστιανικές ρίζες και να προσέλθουμε στις κοσμικές πρακτικές όταν οι εξωτερικές μορφές τους φαίνονται συνηθισμένες, διασκεδαστικές και αθώες. Το δόγμα του αθεϊσμού βασίζεται σε πολλές από αυτές τις πρακτικές, αρνείται την ύπαρξη τόσο του Θεού όσο και του Σατανά.

Η Αγία Εκκλησία μας, μέσω του Ιησού Χριστού, διδάσκει ότι ο Θεός μόνος του στέκεται στην κρίση πάνω σε όλα όσα κάνουμε και πιστεύουμε και ότι οι πράξεις μας είναι είτε για τον Θεό είτε ενάντια στον Θεό. Κανένας δεν μπορεί να εξυπηρετήσει δύο αφεντικά. Ως εκ τούτου, ας μην κάνουμε, όπως έκαναν οι παγανιστές Κέλτες, και να περιπλανιόμαστε στο σκοτάδι μιμούμενοι νεκρές ψυχές. Ας ανάψουμε λαμπάδες αγρυπνίας μπροστά από τις εικόνες των Αγίων μας, και μαζί με τις οικογένειές μας, να ζητήσουμε από τον Θεό να μας χαρίσει πίστη και θάρρος να διατηρηθούμε ως Ορθόδοξοι χριστιανοί σε αυτές τις πολύ δύσκολες στιγμές, και να μας γλυτώσει από το κακό.”

As Orthodox Christians we must carefully examine every aspect of our involvement in the world, its activities, holidays and festivals, to be certain whether or not these involvements are compatible with our Holy Orthodox Faith. For a while now everything in the outside world is reminding us that Halloween is near: at school our children are busy painting pumpkins, cutting and pasting bats, ghosts and witches and planning the ideal costume in which to go trick-or-treating.

Most of our schools, local community organizations and entertainment on television, radio and press will share in and capitalize upon the festival of Halloween. Many of us will participate in this festival by going to costume parties, or by taking our children trick-or-treating in our neighborhood after dark on October 31st. Most of us will take part in the Halloween festivities believing that it has no deeper meaning than fun and excitement for the children. Most of us do not know the historical background of the festival of Halloween and its customs.

The feast of Halloween began in pre-Christian times among the Celtic peoples of Britain, Ireland and Northern France. These pagan peoples believed that physical life was born from death. Therefore, they celebrated the beginning of the “new year” in the fall, on the eve of October 31st and into the day of November 1st, when, as they believed the season of cold, darkness, decay and death began. Instructed by their priests, the Druids, the people extinguished all hearth fires and lights and darkness prevailed.

According to pagan Celtic tradition, the souls of the dead had entered into the world of darkness, decay and death and made total communion with Samhain, the Lord of death, who could be appeased and cajoled by burnt offerings to allow the souls of the dead to return home for a festal visit on this day. The belief led to the ritual practice of wandering about in the dark dressed in costumes indicating witches, hobgoblins, fairies and demons. The living entered into fellowship and communion with the dead by this ritual act of imitation, through costume and the wandering about in the darkness. They also believed that the souls of the dead bore the affliction of great hunger on this festal visit. This belief brought about the practice of begging as another ritual imitation of the activities of the souls of the dead on their festal visit. The implication was that any souls of the dead and their imitators who are not appeased with “treats”, i.e. offerings, will provoke the wrath of Samhain, whose angels and servants could retaliate through a system of “tricks”, or curses.
In the strictly Orthodox early Celtic Church, the Holy Fathers tried to counteract this pagan new year festival by establishing the feast of All Saints on that same day (in the East, this feast is celebrated on another day). The night before the feast (on “All Hallows Eve”), a vigil service was held and a morning celebration of the Eucharist. This custom created the term Halloween. But the remaining pagan and therefore anti-Christian people reacted to the Church’s attempt to supplant their festival by increased fervor on this evening, so that the night before the Christian feast of All Saints became a night of sorcery, witchcraft and other occult practices, many of which involved desecration and mockery of Christian practices and beliefs. Costumes of skeletons, for example, developed as a mockery of the Church’s reverence for holy relics. Holy things were stolen and used in sacrilegious rituals. The practice of begging became a system of persecution of Christians who refused to take part in these festivities. And so the Church’s attempt to counteract this unholy festival failed. This is just a brief explanation of the history and meaning of the festival of Halloween. It is clear that we, as Orthodox Christians, cannot participate in this event at any level (even if we only label it as “fun”), and that our involvement in it is an idolatrous betrayal of our God and our Holy Faith. For if we imitate the dead by dressing up or wandering about in the dark, or by begging with them, then we have willfully sought fellowship with the dead, whose Lord is not a Celtic Samhain, but Satan, the evil one, who stands against God. Further, if we submit to the dialogue of “trick or treat,” our offering does not go to innocent children, but rather to Satan himself.

Let us remember our ancestors, the Holy Christian Martyrs of the early Church, as well as our Serbian New Martyrs, who refused, despite painful penalties and horrendous persecution, to worship, venerate or pay obeisance in any way to idols who are angels of Satan. The foundation of our Holy Church is built upon their very blood. In today’s world of spiritual apathy and listlessness, which are the roots of atheism and turning away from God, one is urged to disregard the spiritual roots and origins of secular practices when their outward forms seem ordinary, entertaining and harmless. The dogma of atheism underlies many of these practices, denying the existence of both God and Satan.

Our Holy Church, through Jesus Christ, teaches that God alone stands in judgment over everything we do and believe and that our actions are either for God or against God. No one can serve two masters. Therefore, let us not, as the pagan Celts did, put out our hearth fires and wander about in the dark imitating dead souls. Let us light vigil lamps in front of our Slava icons, and together with our families, ask God to grant us faith and courage to preserve as Orthodox Christians in these very difficult times, and to deliver us from the Evil One.

-St. Nikolaj (Velimirovic)ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ, ΛΟΓΟΣ ΠΟΙΜΑΝΤΙΚΟΣ ΓΙΑ ΤΟ HALLOWEEN

From St. Nikolaj (Velimirovic) on Halloween

 

Το είδαμε εδώ

Η αγαπολογία και η …εκδίκηση του αγίου Πορφυρίου (Γέροντας Αναστάσιος Κουδουμά)

εκδίκηση του αγίου Πορφυρίου

Η αγαπολογία και η …εκδίκηση του αγίου Πορφυρίου (Γέροντας Αναστάσιος Κουδουμά)

 

Ὁ παπισμός εἶναι ἡ μεγάλη διαστροφή τοῦ Εὐαγγελίου» - Ὅσιος Γέρων Ἀναστάσιος Κουδουμιανός (+2 Δεκεμβρίου 2013) | Pentapostagma

Όταν γεννήθηκε ο Χριστός είχαμε σαν χαρακτηριστικό γνώρισμα στους «θεολογούντες» άνευ Θεού της εποχής εκείνης, στείρα εκνομίκευση της πίστεως, την υποκρισία θεμελιωμένη πάνω στις εξωτερικές διατάξεις του Μωσαϊκού Νόμου.

Σήμερα έχουμε την εκφιλοσόφηση του Ευαγγελίου, τον πλήρη αντινομισμό της πίστεως, την υποκρισία βασιζομένη στον περί αγάπης νόμο! Μιας αγάπης ιδεολογικοποιημένης και όχι βιωματικής, γιατί βασίζεται στην αμνήστευση των παθών κατά απομίμηση των διατάξεων του βοθρικού Κορανίου και όχι στη μετοχή μέσω σταυρικής πορείας στην Άκτιστη Χάρη του Θεού που είναι γνήσια Αγάπη. Έχουμε ένα επιθετικό «αγαπισμό», γιατί είναι ιδέα που κατοχυρώνει πάθη, δεν είναι βίωμα που αποκρυπτογραφεί εσωτερική αναγέννηση…

Άλλο αγάπη έστω σαν έμπνευση ασκητικής προσπάθειας να προσλάβω απαθώς τον συνάνθρωπο σαν ομοσύστατο αδελφό, σαν εικόνα Θεού και άλλο αγαπολογία που δείχνει ανασφάλεια και ψυχική ανισορροπία και επιβάλλει με ένα σπασμωδικό τρόπο τον περί αγάπης νόμο, ακριβώς για να κατοχυρώσει ιδεολογικά το ασταύρωτο της νοσηρής ανθρώπινης παθολογίας…Αυτό μπορεί να βολεύει τις αισθησιακές αντιλήψεις μιας εκθρησκευμένης χριστιανικής πίστεως αλλά δεν βολεύει την αποστολοπαράδοτη δισχιλιετή μέθοδο της προσαγωγής του κτιστού στο Άκτιστο γεγονός που συνιστά τη σωτηρία του ανθρώπου.

Συνελόντι ειπείν : τότε είχαμε την υποκρισία με αυστηρό νομικό επικάλυμμά. Τώρα την έχουμε με φαιδρό αγαπολογικό περίβλημα… Και δεν αισχύνονται να σοφίζονται ερμηνείες και περί του θεοφόρου σύγχρονου αγίου Πορφυρίου προκειμένου να κατοχυρώσουν τις νοσηρές θέσεις τους. Όμως, να είσθε σίγουροι, ότι εν πλησμονή αγίας αγάπης, θα τους “εκδικηθεί” ο ίδιος (ο άγιος Πορφύριος) με τη γνήσια παράθεση της θεόπνευστης θεολογίας του…»

 


Δημοφιλή Άρθρα

Τα αγαπημένα σας

Απέλυσε προσωπικό

Απέλυσε προσωπικό που δεν εμβολιάστηκε ο Μητροπολίτης Ηλείας. Τι άλλο ΦΡΙΚΤΟ...

1
Απέλυσε προσωπικό που δεν εμβολιάστηκε ο Μητροπολίτης Ηλείας. Τι άλλο ΦΡΙΚΤΟ θα διαπράξεις Δέσποτα; σ.σ.: Είναι κουραστικό και σχεδόν ανόητο να γράφει κανείς για τους...