Ορθοδοξία

Αρχική Ορθοδοξία Σελίδα 3

Ἠ σύμφωνη μὲ τὶς ἐντολὲς Του ζωὴ ὁδηγεῖ στὴν ἔντονη ὼς καὶ ὀφθαλμοφανῆ αἴσθηση τῆς ἀθανασίας ~ Αγίου Σωφρονίου του Έσσεξ

Ἠ σύμφωνη μὲ τίς ἐντολές Του ζωὴ ὁδηγεῖ στὴν ἔντονη ὼς καὶ ὀφθαλμοφανῆ αἴσθηση τῆς ἀθανασίας ~ Αγίου Σωφρονίου του Έσσεξ

 

Πηγή: Το μυστήριο της Χριστιανικής Ζωής, Αρχιμανδρίτου Σωφρονίου (σ. 278-279), Ιερά μονή Τιμίου Προδρόμου, Έσσεξ Αγγλίας, Δεύτερη έκδοση (2011) Αντιγραφή orthopraxia.gr




Ἡ αἰωνιότητα εἶναι ὁ Ἴδιος ὁ Θεὸς στὸ Εἶναι Του. Ξεφεύγει ἀπὸ κάθε λογικὸ ὁρισμὸ δὲν ἔχει διάρκεια στὴ φύσῃ της, περιβάλλει τὴ διάρκεια ὅλων τῶν αἰώνων. Ἔμπειρία αὐτῆς τῆς αἰωνιότητος μᾶς δίνεται, ὅταν παραμένουμε ἐξ ὁλοκλήρου στὸν Θεὸ μὲ καθαρὸ νού. Εἴμαστε αἰώνιοι κατα τὸ μέτρο ποὺ παραμένουμε στὸν Θεὸ καὶ ὁ Θεὸς παραμένει σὲ μᾶς. Σὲ ὅσους πίστεψαν στὸν Χριστὸ δόθηκε ἡ ἐπαγγελία ὅτι ὁ Θεὸς θὰ εἶναι «τὰ πάντα ἐν πᾶσιν». Ὅταν αὐτὸ συντελεστεῖ, τότε μόνο θὰ φανοῦμε κάτοχοι τῆς αἰωνιότητος στὴν πληρότητα. Στὰ ὅρια ὅμως τῆς γῆς, ζῶντας ἀκόμη ἐν σαρκί, μετέχουμε στὴν αἰωνιότητα μόνο ἐν μέρει, κατὰ τὸ μέτρο ποὺ μένουμε ἐμεῖς στὸν Θεὸ καὶ ὁ Θεός σε μᾶς.

Τὸ αἴσθημα τῆς αἰωνιότητος κάποτε ἐντείνεται μέσα μας καὶ κάποτε ἐξασθενεῖ, ἀνάλογα μὲ τὸ μέτρο τῆς χάριτος ποὺ ἐκχύνεται ἐπάνω μας. Κατὰ καιροὺς τὸ αἴσθημα αὐτὸ φθάνει σὲ τέτοια ἔνταση, ποὺ ὸ πρόσκαιρος κόσμος λησμονεῖται καὶ ἀποχωρεῖ κάπου πρὸς τὰ πίσω. Μερικὲς ὅμως φορὲς ἐνεργεῖται μὲ λιγότερη δύναμη, ἀλλὰ ὡστόσο φανερώνεται ἐναργῶς στὴν ψυχή. Ἡ πιὸ συνηθισμένη κατάσταση τῶν ἀνθρώπων εἶναι ἐκείνη, κατὰ τὴν ὁποία ἢ γήινη πραγματικότητα ἐπικρατεῖ καὶ ἡ αἰωνιότητα δὲν γίνεται αἰσθητή. Παρατηρεῖται ὅμως καὶ ἄλλη κατάσταση: κατ’ αὐτὴν ὁ ἄνθρωπος ὄχι μόνο δὲν συνειδητοποιεῖ τὴν ἀθανασία του, ἀλλὰ καὶ δύσκολα πιστεύει σὲ αὐτὴν ἢ δὲν τὴν ἀποδέχεται κἂν ὼς δυνατότητα.

Συχνὰ ἐπαναλαμβάνω τίς λέξεις αἴσθημα καὶ αἴσθῃσή. Πρέπει νὰ ἐννοοῦμε τίς λέξεις αὐτὲς ὡς πνευματικὴ κατάσταση καὶ ὄχι ὡς κατάσταση τῶν αἰσθήσεων. Όλόκληρη ἡ στροφὴ μᾶς πρὸς τὴ γῆ, πρὸς τίς σαρκικὲς ἐμπειρίες, φονεύει μέσα μας ὄχι μόνο τὴν αἴσθηση τῆς αἰωνιότητος, ἀλλὰ καὶ τὴν πίστη στὸν Θεό. Ἡ πίστη ὅμως στὴ Θεότητα τοῦ Χριστοῦ ἀποτελεῖ τὴν ἀρχὴ τῆς γεννήσεως Ἀνωθεν ἀπὸ τὸ Πνεῦμα. Καὶ ἡ σύμφωνη μὲ τίς ἐντολές Του ζωὴ ὁδηγεῖ στὴν ἔντονη ὼς καὶ ὀφθαλμοφανῆ αἴσθηση τῆς ἀθανασίας.

 

 

Οὐκρανία, Κράϊνες καὶ τῆς σύγχρονης χαλιμᾶς τὰ παραμύθια. (Γ. Τζανάκης)

Οὐκρανία, Κράϊνες καὶ τῆς σύγχρονης χαλιμᾶς τὰ παραμύθια.

Γράφει ο Γεώργιος Τζανάκης



Ὅποιος πρὶν καμμιὰ τριανταριὰ χρόνια ἔζησε, σὲ κάποιο βαθμό, τὰ πραγματικὰ γεγονότα στὴν τότε Γιουγκοσλαβία, δὲν μπορεῖ παρὰ νὰ ἀνατριχιάσῃ μὲ ὅσα γίνονται σήμερα στὴν Οὑκρανία. Ξαναγίνονται τὰ ἴδια πράγματα, ἀπὸ τοὺς ἴδιους ἀνθρώπους, γιὰ τὸν ἴδιο σκοπό.

Ἀπὸ τὴν Κράϊνα τότε ξεκίνησαν (συνέχεια τῶν σφαγῶν τοῦ Β΄ παγκοσμίου πολέμου). Στὴν Οὑκρανία σήμερα. Στὰ ἀκρινά μέρη, στὶς ἀκρινὲς περιοχές, στὶς ἐσχατιές, ἐκεὶ ποὺ τελειώνει ὁ ὀρθόδοξος κόσμος καὶ ἀρχίζει ἡ φραγκοπαπιστική, ἡ εὐρωμασωνική, ἡ σατανιστικὴ εὐρωσιωνιστικὴ ἐπικράτεια ποὺ θέλει νὰ διαλύσῃ τὸν ὀρθόδοξο κόσμο.

Δύο φορὲς βρέθηκα στὴν τότε Γιουγκοσλαβία καὶ εἶδα μὲ τὰ μάτια μου καὶ ἔζησα -ἔστω καὶ λίγο- καὶ κατάλαβα, ὅσο μποροῦσα νὰ καταλάβω, τὸ τί διαδραματιζόταν καὶ ποιὰ ἦταν ἡ στόχευσις. Ἄκουγα τὸ 1992 τὸν στρατηγὸ Μλάντις νὰ μᾶς λέει: «Μοῦ λένε οἱ Εὑρωπαῖοι -Γιατί πολεμᾶς; Μπορεῖς νὰ νικήσῃς; Δὲν γίνεται. Ἄστα καὶ φῦγε. –Μὰ ἐδὼ εἶναι οἱ τάφοι τῶν προγόνων μου. Δὲν μπορῶ νὰ μὴν τοὺς ὑπερασπιστῶ. –Δὲν μπορεῖς νὰ ἀντέξῃς. Θὰ σὲ διαλύσουμε. -Ἰδού ἡ Ρόδος, ἰδού καὶ τὸ πήδημα. Ἐλάτε νὰ τὰ πάρετε. –Θὰ τὰ πάρουμε καὶ ἐσυ θὰ καταδικαστῇς ὡς ἐγκληματίας πολέμου»

Αὑτὰ μᾶς τὰ ἔλεγε ὁ στρατηγὸς Μλάντιτς τὸ 1992!!! ( Ἴσως κάπου ὑπάρχουν ἀκόμη οἱ ἠχογραφήσεις αὐτές). Προκαταβολικὰ «ἐγκλήματίας πολέμου». Ἀπὸ τότε εἶχε προδιαγραφεῖ αὐτὸ ποὺ ἔγινε πολὺ ἀργότερα. Ἔστησαν τὸ «Σεράγιεβο» καὶ ὅντως κατέληξε στὸ δικαστήριο ὡς ἐγκληματίας πολέμου, γιατὶ ὑπερασπίστηκε τὴν πατρίδα του. Αὑτὸ τὸ τέλος περιμένει ὅσους ὑπερασπίζονται τὴν πίστι τους καὶ τὴν πατρίδα τους ἀπὸ τὴν διαλυτικὴ ἐπιβουλή τῶν σατανιστῶν νεοεποχητῶν.

Τὸ 1994, δεύτερη ἀποστολή, ἐβίωσα τὴν δημοσιογραφικὴ ἀγυρτεία, ὄχι ἀπὸ τὶς τηλεοράσεις καὶ τὶς ἐφημερῖδες, ἀλλὰ μέσα στὸ ἴδιο λεωφορεῖο καὶ στὸ ἴδιο ξενοδοχεῖο μὲ 35 ἔλληνες δημοσιογράφους ποὺ πηγαιναν νὰ καλύψουν τὰ γεγονότα. Δὲν χρειάζονται λεπτομέρειες… Σήμερα πάντως ἔχουν τερματίσει τὴν προπαγάνδα.

 Ἡ οὐσία εἶναι ὅτι τότε φασίστες, φανατικοὶ μουσουλμάνοι, μισθοφόροι καὶ κάθε σατανιστικὸ ἀπόβρασμα μὲ τὶς εὐλογίες τῶν παπιστῶν ἐπετέθησαν καὶ πολέμησαν  μιὰ ὀρθόδοξη χώρα. Τὸ ἔργο τὸ ὁλοκλήρωσαν οἱ ἀμερικανοὶ καὶ τὸ ΝΑΤΟ μὲ τὸν τρόπο ποὺ ὅλοι γνωρίζουν. Βομβάρδιζαν ἐπὶ μῆνες τὰ πάντα. Αὐτοὶ ποὺ τώρα μιξοκλαῖνε γιὰ εἰσβολὴ καὶ  ἀγριότητες στὴν Οὐκρανία.

 Ἀποτέλεσμα νὰ δοθῇ τὸ λίκνο τοῦ Σερβικοῦ ἔθνους, τὸ Κοσυφοπέδιο καὶ τὰ Μετόχια, στοὺς ἀλβανοὺς ἐθνικοφασίστες, στοὺς καλύτερους συμμάχους τῶν ναζὶ μὲ τὴν μεγαλύτερη ἐθελοντικὴ παρουσία στὸν στρατὸ ποὺ ἐξεστράτευσε ἐναντίον τῆς πρώην συμμάχου των ΕΣΣΔ, καὶ νὰ ἀποκόπῇ ἡ Βοσνία ἀπὸ τὴν ἐναπομείνασα Σερβία.

Ἦταν ἡ Σερβία τὸ σύνορο τῶν δύο κόσμων. Ἠ ἄκρη τῆς Ρωμιοσύνης, τῆς  ὀρθοδόξου ὁμολογίας, τῶν ἐχθρῶν τοῦ σατανά, τὸ ἀκρινό μέρος, ἡ Κράϊνα. Καὶ τώρα εἶναι ἡ Οὑκρανία. Ἴδιες λέξεις, ἴδια οὐσία. Πάλι τὸ ἴδιο. Οὐκρανία, Κίεβο. Τὸ λίκνο τῆς ὀρθοδόξου Ρωσίας. Καὶ ἔρχονται πάλι οἱ ἴδιοι. Μὲ σχεδιασμούς  ποὺ πάνε πολὺ πίσω χρονικῶς. Μὲ πολυχρόνιες ὀργανωμένες προσπάθειες ἀπὸ τὰ παπιστικὰ ἄντρα μέχρι τὰ μασωνοσιωνιστικὰ ἐργαστήρια. Ὅποιος δὲν ἐθελοτυφλεῖ, δὲν ἔχει λοβωτομηθῇ ἤ δὲν ἔχει τηλεοπτικῶς ἐκμαλακισθῇ μπορεῖ (καὶ πρέπει) νὰ ἐλέγξῃ τὰ παραπάνω.

Αὑτὸ ποὺ κάνει πιὸ πικρὸ αὐτὸ τὸ ποτήρι εἶναι τὸ γεγονὸς ὅτι τότε πηγαίναμε βοήθεια μὲ τὴν κάλυψι τῆς ἐκκλησίας (ἁπὸ τὴν Ἐλλάδα) καὶ βοηθῶντας τὴν ἐκκλησία (στὴν Σερβία). Σήμερα ἡ ἐλεγχόμενη ἀπὸ τὰ ἴδια παπιστικομασωνικὰ κέντρα ἐκκλησιαστικὴ ἱεραρχία ὄχι μόνο ἔσχισε τὴν ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ ἀναγνωρίζοντας ὡς ἐκκλησία ἀχειροτόνητους καὶ ἀφορισμένους, ἀλλὰ κάνει καὶ ἐράνους γιὰ νὰ βοηθήσῃ  τὴν «ἐκκλησία» τῶν φασιστῶν τοῦ Ἐπιφανίου, τοῦ ψευδεπισκόπου ποὺ κατεσκεύασε ὁ Βαρθολομαῖος γιὰ νὰ βοηθήσῃ τὶς μεθοδεύσεις τῶν ἐβραιοσιωνιστῶν (κατὰ τὰ σχέδια τοῦ Μπιελίνσκι). 

Δὲν μᾶς φτάνει ὁ σατανιΚούλης ποὺ στελνει ὄπλα στοὺς φασιστες γιὰ νὰ σκοτώνουν τοὺς ὀρθοδόξους ὣστε νὰ αὐξηθῇ τὸ μίσος ἀνάμεσα στοὺς ὀρθοδόξους λαοὺς, ποὺ χρόνια μεθοδευμένα καλλιεργοῦν οἱ σατανιστὲς τοῦ Βατικανοῦ· ἔχουμε καὶ τὴν ἄλλη  ἡγεσία, τὴν ἐκκλησιαστικὴ,  ποὺ συμμετέχει ἐνεργῶς στὶς προσπάθειες. Μετέρχονται κάθε τρόπο ὥστε νὰ τρέξῃ ὅσο τὸ δυνατὸν περισσότερο αἷμα καὶ νὰ αὐξηθῇ τὸ μίσος μεταξὺ ὀρθοδόξων ποὺ τόσο μεθοδικὰ καλλιεργοῦν οἱ ἐγχώριοι καὶ οἱ ἐκ Φαναρίου οἰκουμενιστές.

Καὶ κάποιοι προσπαθοῦμε νὰ ποῦμε καὶ νὰ ἐξηγησουμε γιὰ τοὺς διαφόρους ἐπισκόπους καὶ ἀρχιεπισκόπους ποὺ φυτεύουν στὸ σῶμα τῆς ἐκκλησίας τὰ διάφορα κέντρα καὶ τὰ παράκεντρα ὥστε νὰ ἐλέγξουν ἀπὸ μέσα τὴν ἐκκλησία… 

Γνωρίζω ὅτι μέσα στὸν καταιγισμὸ πρώτα τῆς χρεοκοπίας καὶ τῶν μνημονίων, κατόπιν τῆς φασιστικοποιήσεως τῶν πάντων, μὲ ἀφορμὴ τὴν μεθόδευσι τοῦ κορωνοϊοῦ, καὶ τώρα μὲ ἀφορμὴ τὸν πόλεμο δὲν ὑπάρχει πλέον δυνατότης σκέψεως. Ἡ ἀνελέητη συνεχὴς προπαγάνδα τὴν μιὰ γιὰ τὰ ἐμβόλια, τώρα μὲ τὰ τοῦ πολέμου δὲν ἀφήνει περιθώρια ψύχραιμης καὶ στοιχειωδῶς λογικῆς προσεγγίσεως. Ἄνθρωποι ὑλόφρονες, ἐκμαυλισμένοι, ἠθικῶς διαλυμένοι, τρομοκρατημένοι, οὐσιαστικῶς ὑπηρέτες τῶν δαιμονίων -ὅπως ἔχουμε καταντήσει- δὲν μποροῦμε κἄν νὰ ἀντιληφθοῦμε τί γίνεται. Ὁ νοῦς ἔγινε χῶμα. «Τὸν νοῦν χοῦν ἀπετέλεσα» ποὺ λέει τὶς μέρες αὐτὲς ὁ ἅγιος Ἀνδρέας Κρήτης. Χρόνια τώρα, σὲ αὐτὸ τὸ χῶμα φυτεύουν οἱ προδότες τῆς πίστεως τοὺς οἰκουμενιστικοὺς σπόρους τους καὶ καλλιεργοῦν τοὺς γενιτσάρους ποὺ βλέπουμε γύρω μας νὰ στελεχώνουν τὴν ἐκκλησιαστικὴ ἡγεσία καὶ νὰ διαβρώνουν τὸ σῶμα τῆς ἐκκλησίας. Καὶ μεῖς βυθισμένοι στὴν ἀπιστία, τὴν ἁμαρτία, στὸν δαιμονισμὸ, μὲ λογισμοὺς, μὲ ἔργα, μὲ ἀνοχὴ στὸ ὄργιο ποὺ ἐξελίσεται γύρω μας δὲν δίνουμε περιθώρια στὸν Θεό νὰ ἐπέμβῃ καὶ νὰ κολοβώσῃ τὶς ἡμέρες τὶς μαῦρες. 

Καὶ ἀρχίζει ἡ σαρακοστή γιὰ νὰ φτάσουμε στὸ Πάσχα. (σημ: αὐτὰ εἶχαν γραφτεῖ πρὶν τὴν σαρακοστὴ, ἀλλὰ δὲν τὰ δημοσίευσα μιὰ ποὺ ἀφ᾿ ἑνὸς εἶναι γνωστὰ σὲ ὅσους θέλουν νὰ βλέπουν καὶ βδελυρὰ σὲ ὅσους δὲν θέλουν νὰ σκέπτονται, ἀλλὰ πάντως κουραστικὰ γιὰ τοὺς ζαλισμένους ἀδελφούς). Τί θὰ σκεφτοῦν ἄραγε ὁ σατανιΚούλης καὶ τὰ ἐπιτελεία του γιὰ νὰ ἐκτελέσουν τὶς ἐντολὲς τῶν ἀφεντικῶν τους καὶ νὰ μαγαρίσουν καὶ αὐτὸ τὸ Πάσχα; Τὴν πρώτη χρονιὰ ἔκλεισαν τὶς ἐκκλησίες, τὴν ἐπομένη ἔκαναν τὸ Πάσχα τὸ Μεγάλο Σάββατο, φέτος τί θὰ σκεφτοῦν μαζὶ μὲ τὴν προδοτικὴ ἱεραρχία; Ἴσως ὁ ἀλληλοσκοτωμὸς καὶ τὸ μίσος μεταξὺ ὀρθοδόξων νὰ εἶναι ἡ προσφορά τους πρὸς τὸν σατανά.

Πρέπει νὰ ἀντέξουμε στὴν δαιμονικὴ προπαγάνδα. Νὰ κλείσουμε τὶς ὀθόνες τοῦ ψεύδους καὶ μὴν ἀκοῦμε τὰ ἀπύλωτα στόματα τῶν προδοτῶν ἱεραρχῶν καὶ ἱερέων. Γιὰ τὴν πολιτικὴ καὶ δημοσιογραφικὴ ἀγυρτεία δὲν χρειάζεται συζήτησις. Βλέπουμε ποιοὶ ἔχουν τοποθετηθῇ σὲ θέσεις εὐθύνης καὶ τί πράττουν.  

Στὶς ἀκολουθίες τῆς Μεγάλης Τεσαρακοστῆς ὅλα ἔχουν λεχθῇ. Ὅποιοι μποροῦν νὰ καταλαβαίνουν τὰ λόγια ἄς τὰ προσέξουν. Ὅποιοι ξέρουν νὰ προσεύχονται ἄς αὐξήσουν τὶς προσευχές τους. Καὶ ἕνα κύριε ἐλέησον, ἄν εἶναι ἐκ καρδίας, βοηθᾶ, ὅπως λὲν αὐτοὶ ποὺ ξέρουν. Καὶ κυρίως ἄς σταματήσει ἡ πολυδιάσπασι καὶ ἡ καχυποψία πρὸς ὅλους. Στραπατσαρισμένες ψυχὲς καὶ μπαλωμένα μυαλὰ εἴμαστε ὅλοι. Ἄς μὴν ψάχνουμε γιὰ ἄσπιλους καὶ ἀμόλυντους. 

Καὶ ὁσον ἀφορᾶ τοὺς ἱεράρχες, στοὺς ὁποίους ὀνομαστικῶς ἀναφέρομαι τακτικά, δὲν γίνονται ἀναφορὲς ἐπειδὴ δὲν εἶναι ἄσπιλοι, ἐπειδὴ σὲ κάτι ὑστεροῦν. Γίνεται κριτικὴ διότι ἔχουν ἐντελῶς ἀπομακρυνθῇ ἀπὸ τὴν ὀρθόδοξο πίστι. Οἱ πράξεις τους δείχνουν ἀνθρώπους ποὺ δὲν πιστεύουν κἄν στὸν Θεό, πολὺ δὲ περισσότερο ὀρθοδόξως. Ὄχι μόνον λειτουργοῦν ὡς κακοὶ πολιτικοὶ μὲ ράσα, πολιτικὰ πιόνια ἐννοεῖται, ἀλλὰ γίνονται φορεῖς καὶ μεταδότες μιᾶς ἐκκλησιαστικῆς καὶ κοινωνικῆς σαπίλας ποὺ ἀναπόφευκτα θὰ μολύνῃ ἔτι περαιτέρω τὸ ὀρθόδοξο ποίμνιο καὶ θὰ τὸ μετατρέψῃ σὲ ἕνα οἰκουμενιστικὸ πολτό κατάλληλο μόνο γιὰ τὰ νεοεποχήτικα καλούπια. Δὲν μπορεῖ νὰ συνεχιστῇ αὐτὸ. Ἄν δὲν τὸ σταματήσουν οἱ ἄνθρωποι, μάλλον θὰ τὸ σταματήσει ὁ Θεός καὶ μαζί μ᾿ αὐτὸ καὶ μᾶς γιὰ νὰ μὴν συνεχίσουμε νὰ μαγαρίζουμε τὸ χῶμα ποὺ πατοῦμε καὶ νὰ ἐξευτελίζουμε τὴν πίστι τῶν πατέρων μας.

Γεώργιος Κ. Τζανάκης. Ἀκρωτήρι Χανίων. 10 Μαρτίου 2022 

        

 

Άγιος Γεώργιος Καρσλίδης: Προφητεία για την Πόλη και τα πυρηνικά!

Άγιος Γεώργιος Καρσλίδης: Προφητεία για την Πόλη και τα πυρηνικά!


Έζησε κοντά στον γέροντα ο παππούλης, είδε όσα είδε και τα μεταφέρει. Δεν μπορεί όλοι οι άγιοι να έβλεπαν λάθος. Και ο άγιος Γεώργιος δεν ήταν πρόσωπο τυχαίο. Ήταν από τους μεγαλύτερους αγίους των τελευταίων τριών αιώνων. 

Απομ/φώνηση:

Έλεγε, θα γίνει πόλεμος. Η Τουρκία θα σβήσει έλεγε, η Κωνσταντινούπολη θα γίνει ελληνικιά, αλλά….να φοβάστε τα πυρηνικά, να έχετε αμπριά.

Εδώ, το ύψωμα απέναντι… λένε προφήτη Ηλία το ύψωμα, να έχετε αμπριά γιατί… Θα πέσουν πυρηνικά.

Και να έχετε ράδιο: θα πούνε όλοι να βγείτε έξω, για τα πυρηνικά, να είστε έτοιμοι. Γιατί τα χρόνια δεν πάνε καλά.


Ολόκληρο το βίντεο:


 

ΟΡΘΟΠΡΑΞΙΑ

Ἐκκλησία Κρήτης: Νέος Ἀρχιεπίσκοπος. Μπορεῖ νὰ ἀλλάξῃ κάτι; Γ΄ (Γ. Τζανάκης)

Ἐκκλησία Κρήτης: Νέος Ἀρχιεπίσκοπος. Μπορεῖ νὰ ἀλλάξῃ κάτι; Γ΄

Γράφει ο Γεώργιος Τζανάκης


Ἐνθρονιστήριος λόγος (ΕΛ)[1]

 

«Οἱ ὑποθῆκες τοῦ ἀποστόλου Παῦλου διὰ τῆς πρὸς αὐτὸν ἐπιστολῆς του ἀποτελοῦν ὑποθῆκες καὶ γιὰ τὴν δική μου ἀναξιότητα.» Ὁ Κρήτης Εὐγένιος (ΕΛ).

Λέγοντας ὁ νέος ἀρχιεπίσκοπος ὅτι οἱ ὑποθῆκες τοῦ ἀποστόλου Παύλου ἀποτελοῦν καὶ ὑποθῆκες γι᾿ αὐτὸν τὸν ἴδιο μᾶς χαροποιεῖ ἀφ᾿ ἑνὸς, ἀλλὰ μᾶς δίνει τὸ δικαίωμα -καὶ μᾶς ὑποχρεώνει ταυτοχρόνως- νὰ συγκρίνουμε τὰ ὅσα λέγει καὶ πράττει μὲ ὅσα διδάσκει ὁ ἀπόστολος Παῦλος. 

Μπορεῖ νὰ πῇ κανεὶς ὅτι μιλοῦμε σκληρὰ, ἀκόμη καὶ ὅτι λοιδωροῦμε ἐννίοτε, ἀλλὰ δὲν γίνεται γιὰ προσωπικοὺς λόγους. Δὲν γίνεται γιὰ τὸν ἑαυτό μας. Ὅποιος σκέφτεται ἔτσι ἄς ἀναλογιστεῖ τὴν ζημιὰ ποὺ προκαλοῦν οἱ σύγχρονοι ποιμένες μὲ τοὺς λόγους καὶ τὶς ἐνέργειές τους, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ χάνονται οἱ ψυχὲς τῶν ἀνθρώπων.  Καὶ ὁ Χριστὸς ἔλουζε τοὺς γραμματεῖς καὶ τοὺς φαρισαίους μὲ μύρια ὅσα, ἀλλὰ ὄχι γιὰ τὸν ἑαυτό του, ἀλλὰ ἐπειδὴ ὁδηγοῦσαν στὴν ἀπώλεια ὅλους τοὺς ἄλλους.

«Καὶ ὁ Χριστὸς δὲ μυρία ἐλοιδορεῖτο τοῖς γραμματεῦσι καὶ Φαρισαίοις, ἀλλ’ οὐχ ἑαυτοῦ ἕνεκεν, ἀλλ’ ὅτι τοὺς ἄλλους ἅπαντας ἀπώλλυον». ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ PG62.664

(Τὰ ἀποσπάσματα τοῦ ἀγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου εἶναι σκοπίμως ἀπὸ τὴν ἐρμηνεία στὴν πρὸς Τϊτον ἐπιστολὴν τοῦ ἀποστόλου Παύλου ἡ ὁποία , ὡς γνωστόν, ἐγγράφη ἀπὸ τὸν ἅγιο Ἰωάννη, τῇ ὑπαγορεύσει καὶ φωτισμῷ τοῦ ἰδίου τοῦ ἀποστόλου Παύλου, μιὰ ποὺ τὸν σέβεται ὁ νέος ἀρχιεπίσκοπος, ὅπως λέει, καὶ τὰ θεωρεῖ ὑποθῆκες καὶ γιὰ τὸν ἴδιο)

Κατ᾿ ἀρχὴν πρέπει οἱ ἐπίσκοποι νὰ εἶναι πολὺ προσεκτικοὶ καὶ νὰ μὴν σκανδαλίζουν τοὺς ἀνθρώπους. Ἄν ὅποιος σκανδαλίσει μιὰ ψυχὴ, τὸν συμφέρει νὰ δέσῃ μιὰ μυλόπετρα στὸ λαιμό του καὶ νὰ πέσῃ στὴ θάλασσα, αὐτὸς ποὺ σκανδαλίζει τόσες ψυχὲς, πόλεις ὁλόκληρες, ἄνδρες γυναῖκες καὶ παιδιά κλπ τί πρέπει νὰ πάθῃ; (γιὰ ἐπισκόπους λέγει, πολὺ συγκεκριμένα)

«Εἰ δὲ ὁ μίαν ψυχὴν σκανδαλίζων, συμφέρει αὐτῷ ἵνα μύλος ὀνικὸς κρεμασθῇ εἰς τὸν τράχηλον αὐτοῦ, καὶ καταποντισθῇ ἐν τῷ πελάγει τῆς θαλάσσης, ὁ τὰς τοσαύτας ψυχὰς σκανδαλίζων, πόλεις ὁλοκλήρους καὶ δήμους καὶ μυρίας ψυχὰς, ἄνδρας, γυναῖκας, παῖδας, πολίτας, γεωργοὺς, τοὺς ἐν αὐτῇ τῇ πόλει, τοὺς ἐν ἑτέραις ταῖς ὑπ’ ἐκείνην τὴν πόλιν, τί ὑποστήσεται;» ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ PG62.667

Σκανδαλίζει ὁ νέος ἀρχιεπίσκοπος; Καὶ ὡς Ρεθύμνης συμπορεύτηκε ἀπολύτως μὲ τὶς ἐπιταγὲς τῶν τυράννων ποὺ κυβερνοῦν καὶ δήλωσε καὶ τὴν μελλοντικὴ συμπόρευσί του σὲ ὅτι ἀποφασίσουν (τὰ ἔχουμε ἀναφέρει στὰ προηγούμενα). Συνήργησε ἐξ ἀρχῆς στὴν ἀπομάκρυνσι τῶν ἀνθρώπων ἀπὸ τοὺς ναούς, ἔκλεισε τὶς πόρτες τῶν ἐκκλησιῶν (τὶς σφάλισε, ὅπως λένε στὴν Κρήτη) , ἀλλὰ τὸ ἔκανε ἀπὸ ἀγάπη!!! Δὲν τὸ ἤθελε, οὔτε ἦταν προδότης. Ὄχι, βέβαια. Ἀπὸ ἀγάπη τὸ ἔκανε, ὅπως καὶ ὅλα τὰ ὑπόλοιπα. 

«Σφαλίζω ἀπὸ ἀγάπη ὅμως. Δὲν σφαλίσαμε γιατὶ θέλαμε νὰ σφαλίσουμε, οὔτε γιατὶ, ὅπως βιάστηκαν κάποιοι νὰ μᾶς κατηγορήσουν, εἴμαστε προδότες , ἐπιλήσμονες καὶ ἐπίορκοι.». Συνέντευξις τοῦ Ρεθύμνης στὸν ΤΕΑΜ ΦΜ [2]

Καὶ τί ἔγινε ποὺ δὲν γιόρτασαν Πάσχα οἱ Χριστιανοί; Τί ἔγινε ποὺ δὲν πῆγαν στὶς ἐκκλησίες; Ἔγινε τίποτα; Τὸ ἔκαναν (τὸ Πάσχα) στὶς καρδιές τους.  Ἀπλά πράγματα. Χάνεις τίποτα ἄν δὲν πᾶς τὸ Πάσχα στὴν Ἐκκλησία; Ὄχι βέβαια. Τὸ κάνεις στὴν καρδιά σου. 

«Δεν χάνουμε τίποτα αν δεν κάνουμε Πάσχα στις Εκκλησίες μας και κάνουμε Πάσχα στις καρδιές μας, και ίσως θα πρέπει να επανατοποθετηθούμε όλοι μας και στον τρόπο που γιορτάζαμε το Πάσχα» Συνέντευξις τοῦ Ρεθύμνης στὸν ΤΕΑΜ ΦΜ[2]

Λαμπρές ἐπισκοπικὲς ὑποθῆκες. Ἀφοὺ δὲν σημαίνει τίποτα γιὰ τὸν ἐπίσκοπο αὐτὸν τὸ νὰ μὴν πᾶς καθόλου στὴν ἐκκλησία τὸ Πάσχα, θὰ ὑπάρχει κανένα πρόβλημα νὰ τὸ γιορτάσῃς ἀντί τὴν Κυριακὴ τὸ Σάββατο βράδυ; Ὄχι βέβαια. Γι᾿ αὐτὸ μὲ τόση εὐκολία τὸ ἐπόμενο Πάσχα ἀνέστησαν διήμερο τὸν Κύριο. Ἄν αὔριο χρειαστεῖ νὰ συνεορτάσουν μὲ τοὺς παπιστὲς ἤ τοὺς ἐβραίους, θὰ ὑπάρχῃ κανένα πρόβλημα; Δὲν νομίζω. Οἱ ἄνθρωποι τέτοιας νοοτροπίας ἔχουν τὴν ἄνεσι νὰ «ἐπανατοποθετοῦνται», ὅπως οἱ ἴδιοι λένε, ὄχι μόνον στὸν ἑορτασμὸ τοῦ Πάσχα ἀλλὰ σὲ ὅλα τὰ τῆς πίστεως. 

Καὶ ὅμως δηλώνει ὅτι εἶναι διάδοχος τῶν ἀποστολικῶν θρόνων καὶ γνωρίζει ὅτι πρέπει νὰ γίνῃ καὶ μέτοχος τῶν ἀποστολικῶν τρόπων.

«Οἱ ἐπίσκοποι γινόμαστε μὲν θρόνων διάδοχοι τῶν ἁγίων ἀποστόλων, ἀλλὰ καθημερινὸς ἀγῶνας μας εἶναι νὰ γίνωμε καὶ τρόπων μέτοχοι ἐκείνων.» Ὁ Κρήτης Εὐγένιος ΕΛ

Πολὺ σωστὰ, πῶς ὅμως μπορεῖ νὰ συμβῇ αὐτὸ ὅταν λένε , οἱ σημερινοὶ ἐπίσκοποι, ὅτι ἐπιβάλλουν οἱ καιροὶ καὶ τὰ συμφέροντα καὶ ὄχι ὅσα παρέλαβαν χωρὶς νὰ προσθέτουν ἤ νὰ ἀφαιροῦν τὸ παραμικρὸν; Εἷναι κήρυκες τῆς ἀληθείας, ὅπως λέγει ὁ ἀπόστολος Παῦλος, καὶ «καθὼς ὁ κῆρυξ μέσα στὸ θέατρο μπροστὰ σὲ ὅλους κηρύττει ἔτσι καὶ μεῖς κηρύττουμε χωρὶς νὰ προσθέτουμε τίποτα, ἀλλὰ λέμε αὐτὰ ποὺ ἀκούσαμε. Ἡ ἀρετὴ τοῦ κήρυκος πέραν τοῦ ὅτι πρέπει σὲ ὅλους νὰ κηρύξῃ  εἶναι ὅτι δὲν πρέπει νὰ προσθέσῃ ἤ νὰ ἀφαιρέσῃ τίποτα». 

«Ὥσπερ γὰρ ὁ κήρυξ πάντων παρόντων ἐν τῷ θεάτρῳ κηρύττει, οὕτω καὶ ἡμεῖς κηρύττομεν, ὥστε μηδὲν προσθεῖναι, ἀλλ’ αὐτὰ ἃ ἠκούσαμεν εἰπεῖν. Ἡ γὰρ τοῦ κήρυκος ἀρετὴ ἐν τῷ πᾶσιν εἰπεῖν ἐστι τὸ γεγονὸς, οὐκ ἐν τῷ προσθεῖναί τινα καὶ ἀφελεῖν.» ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ PG62.666

Πού εἶπαν οἱ πατέρες νὰ κλείνουμε τὶς ἐκκλησίες ἤ νὰ μπαίνουν μέσα μόνο «ὑγιεὶς» σωματικῶς; Ποὺ εἶπαν νὰ καλοῦμε ἀστυνόμους καὶ νὰ ἐλέγχουμε τοὺς ἀνθρώπους ἐν ὥρα λειτουργίας ἄν εἶναι ἐμβολιασμένοι; Πότε εἶπαν νὰ ἐκβιάζουν τοὺς ἱερεῖς νὰ ἐμβολιαστοῦν ἀλλοιῶς να μὴν λειτουργοῦν καὶ νὰ μὴν ἐξομολογοῦν; Πότε εἶπαν ὅτι οἱ δεσπότες ἀποφασίζουν καὶ διατάζουν ὅτι τοὺς ἔρθει στὸ κεφάλι; Τὸ ἀκριβῶς ἀντίθετο λένε. Τὸ ἀκριβῶς ἀντίθετο. Νὰ μὴν προσθέτουν καὶ νὰ μὴν ἀφαιροῦν τὸ παραμικρό.

Ξεχνοῦν φαίνεται, ὅτι ἄρχουν αὐτεξουσίων ἀνθρώπων. Ξεχνοῦν ὅτι «ἐπ᾿ ἐλευθερία ἐκλήθησαν» οἱ χριστιανοί. Μὲ τὴν ἐξουσιομανία ποὺ τοὺς ἔχει κυριεύσει καὶ μὲ τὸν συμφυρμό τους μὲ τοὺς πολιτικοὺς ἄρχοντες ἔχουν ξεχάσει ὅτι ὑπάρχουν γιὰ τὴν ἐπιστασία καὶ ὄχι γιὰ τὴν τυραννία τοῦ λαοῦ. Αὑτὸς ποὺ ἐξουσιάζει ἐξωτερικῶς, μὲ τὸν νόμο καὶ τὴν ἀνάγκη, συνήθως δὲν ἐνδιαφέρεται γιὰ τὴν γνώμη τῶν ἀρχομένων. Θέλουν δὲν θέλουν ἀναγκάζονται νὰ ὑπακούσουν στὸν νόμο καὶ τὴν βία. Αὑτὸς ὅμως ποὺ καλεῖται νὰ ἄρχῃ σὲ ἀνθρώπους ποὺ ἐκουσίως τοῦ δίδουν αὐτὴν τὴν ἐξουσία, ἄν ὁδηγήσῃ τὰ πράγματα ὥστε νὰ πράττῃ τὰ πάντα στηριζόμενος μόνο στὴν γνώμη του, στὴ θέλησί του καὶ σὲ κανέναν νὰ μὴν λογοδοτῇ, τότε τὴν ἐπιστασία ποὺ τοῦ ἀνετέθη γιὰ τὸ καλὸ τοῦ λαοῦ τὴν ἔχει μετατρέψει σὲ τυραννία.

«Ὁ μὲν γὰρ ἔξωθεν ἄρχων, ἐπειδὴ νόμῳ κρατεῖ καὶ ἀνάγκῃ, εἰκότως οὐ πολλαχοῦ τῆς τῶν ἀρχομένων γνώμης κοινωνεῖ· ὁ μέντοι ἑκόντων ὀφείλων ἄρχειν, καὶ χάριν αὐτῷ τῆς ἀρχῆς εἰδότων, ἂν οὕτω τὸ πρᾶγμα καταστήσῃ, ὡς ἀπὸ τῆς οἰκείας γνώμης μόνον πάντα ποιεῖν, καὶ μηδενὶ μεταδιδῷ λόγου, τυραννικώτερον μᾶλλον ἢ δημοτικώτερον τὴν ἐπιστασίαν πεποίηται» ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ PG62.672

Θὰ μοῦ πῇ ὁ νέος ἀρχιεπίσκοπος ὅτι ἀδίκως κοπιῶ, διότι αὐτὰ ποὺ παραθέτω ἀπὸ τὸν ἄγιο Ἰωάννη τὸν Χρυσόστομο καὶ τὰ γνωρίζει καὶ τὰ λέει καὶ ὁ ἴδιος στὸν ἐνθρονηστήριο λόγο του:

«Ἡ ἑκκλησία δὲν κυριεύει, ἀλλὰ συμμετέχει , δὲν καταπιέζει, ἀλλὰ παρακαλεῖ· δὲν ἐπιβάλλει , ἀλλὰ προσκαλεῖ· δὲν εἶναι αὐθεντία , ἀλλὰ ἀλήθεια· δὲν εἶναι ἐξουσία, ἀλλὰ εὐθύνη· δὲν εἶναι βία, ἀλλὰ ἐλευθερία» Ὁ Κρήτης Εὐγένιος ΕΛ

Τϊ κάνουμε τώρα; Στὰ λόγια ὅλα καλά. «Ἡ ἐκκλησία δὲν ἐπιβάλλει , ἀλλὰ προσκαλεῖ. Δὲν καταπιέζει, ἀλλὰ παρακαλεῖ. Δὲν εἶναι βία , ἀλλὰ ἐλευθερία». Ναὶ, ἀλλὰ δὲν μὲ ἀφήνουν νὰ μπῶ στὸν ναό. Ἀπαιτοῦν νὰ φορῶ μουρόπανα. Ἀπειλοῦν τοὺς ἱερεῖς καὶ μάλιστα μὲ ἐγκυκλίους. Τοὺς κόβουν τὸν μισθὸ, τοὺς ἀπαγορεύουν νὰ ἱερουργοῦν καὶ νὰ ἐξομολογοῦν. Τϊ νὰ πιστέψουμε; Τὰ λόγια ἤ τὶς πράξεις;

Ἀπαντᾶ ὁ ἴδιος ὁ ἀρχιεπίσκοπος: Τὶς πράξεις νὰ πιστέψουμε. 

«Νὰ δοῦμε πῶς θὰ πείθῃ ὄχι ἡ γλῶσσα μας ὅσο ἡ ζωή μας, ἀφοὺ δὲν πείθεις ὅταν δὲν ζῇς. «Ὁ γὰρ μὴ ποιῶν καὶ διδάσκων ἀναξιόπιστος ἐστὶν εἰς ὡφέλειαν», κατὰ τὸν Βασίλειο». Ὁ Κρήτης Εὐγένιος (ΕΛ)  

Οἱ πράξεις, λοιπὸν, τῆς ἱεραρχίας ἀποδεικνύουν τὴν τυραννία ποὺ ἔχει ἐπιβληθῇ. Αὑτὴ ἡ τυραννία εἶναι πασίδηλη στὴν συμπεριφορὰ τῶν σημερινῶν ποιμένων ὅσο καὶ ἄν προσπαθοῦν λεκτικῶς νὰ τὴν ὡραιοποιήσουν.  Ἕνα παράδειγμα ἡ Συνοδικότης στὴν ὁποία ἀναφέρεται ὁ ἀρχιεπίσκοπος στὸν ἐνθρονιστήριο λόγο του. 

« Ἡ συνοδικότητα δὲν ἀρκεῖται στὸ ἐπίπεδο τῶν ἐπισκόπων τῆς ἐκκλησίας, ἀλλὰ ξεκινᾶ ἀπὸ τὴ βάσι, ἀπὸ τὴν ἐνορία, τὸ μικρότερο κύταρο, ποὺ λειτουργεῖ μὲ συνοδικοὺς καὶ δημοκρατικοὺς θεσμούς, καὶ ἀνέρχεται ὡς τὸ ὑψηλότερο ἐπίπεδο». Ὁ Κρήτης Εὐγένιος (ΕΛ)

Τώρα ἄς μὴν ἀναλύσουμε γιὰ ποιὰ συνοδικότητα μιλοῦν οἱ ἐπίσκοποί μας… Καὶ μάλιστα ὑπὸ καθεστῶς φαναριώτικου ἐλέγχου καὶ δικῆς τους ἐθελοδουλείας. Ἡ Κολυμπάριος Σύνοδος βοᾶ… Καὶ ὅμως στὰ λόγια βλέπουν «συνοδικοὺς καὶ δημοκρατικοὺς θεσμούς». Ὅταν κλείνετε τὶς ἐκκλησίες, ὅταν περιορίζετε τοὺς εἰσερχομένους, ὅταν τοὺς ἀναγκάζετε νὰ φοροῦν μουρόπανα, νὰ μὴν προσκυνοῦν τὶς ἅγιες εἰκόνες, νὰ δείχνουν ἐμβολιόχαρτα γιὰ νὰ μποῦν στὸν ναό, ἔχουν προηγηθῇ δημοκρατικὲς διαδικασίες; Ὅταν ἀπαγορεύετε στοὺς ἱερεῖς νὰ ἱερουργοῦν καὶ νὰ ἐξομολογοῦν καὶ τοὺς θέλετε καθοδηγητὲς καὶ προαγωγοὺς τῶν κυβερνητικῶν ἀποφάσεων ἔχουν ληφθῇ ἀποφάσεις δημοκρατικῶς  στὸ μικρότερο κύταρο, στὴν ἐνορία; Καλὰ νὰ τὰ λέῃ κανεὶς, ὡραῖα ἀκούγονται, ἀλλὰ μερικοὶ καταλαβαίνουν καὶ τί λέτε. Ἡ κοροϊδία φαίνεται παρακάτω:

«Μέλημά μας ἡ καλλιέργεια αὐτῆς τῆς συνοδικότητος στὴν καρδιὰ τῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς , ὅπου ὅλες οἱ σκέψεις οἱ ἀπόψεις, οἱ προβληματισμοί , οἱ ἀντιρήσεις καὶ οἱ διαφωνίες ἀκόμη κατατίθενται καὶ μὲ ὀρθόδοξο ἐκκλησιαστικὸ φρόνημα ἐκφράζονται καὶ ἀξιολογοῦνται.» Ὁ Κρήτης Εὐγένιος (ΕΛ)

Τϊ μεγαλόπνοες διακηρύξεις!!! Τί  ἀνωτερότης!!! Προσέξτε διότι θὰ γεμίσουν οἱ ναοὶ ἀπὸ ἀνθρώπους ποὺ θὰ τρέχουν νὰ καταθέσουν τὶς σκέψεις, τὶς ἀπόψεις, καὶ τοὺς προβληματισμούς τους, μήπως κολλήσετε κανέναν κορωνοϊό ἀπὸ τὸ συνωστισμένο πλῆθος.  «Ὅλες οἱ σκέψεις, ὅλες οἱ ἀπόψεις, ὅλοι οἱ προβληματισμοί, ὅλες οἱ ἀντιρρήσεις καὶ οἱ διαφωνίες ἀκόμη κατατίθενται». Ἀκριβῶς, αὐτὸ ποὺ ὅλοι ζοῦμε πάντα στὴν ἐκκλησία, ἀλλὰ  ἰδιαιτέρως τὰ τελευταῖα χρόνια ἔχει ἐνταθῇ. Περιμένουν οἱ ἱερεῖς καὶ οἱ δεσπότες νὰ ἀκούσουν τὶς σκέψεις, τοὺς προβληματισμοὺς καὶ τὶς ἀντιρήσεις τοῦ κάθε ἀνθρώπου. Ὄλοι θὰ τὸ ἔχετε ζήσει φαντάζομε. (Ζητῶ συγνώμη ἀπὸ τοὺς πραγματικοὺς ἱερεῖς τοῦ ὑψίστου ποὺ πράγματι προσπαθοῦν νὰ ἀκούσουν τὴν ψυχὴ τοῦ κάθε ἀνθρώπου γιὰ νὰ δοῦν πῶς θὰ τὴν βοηθήσουν νὰ ἐλευθερωθῇ ἀπὸ τὰ δίκτυα τοῦ διαβόλου. Δὲν τοὺς ἀφοροῦν προφανῶς τὰ γραφόμενα, ἀν καὶ τοὺς θλίβουν ). Μόλις πᾶς στὴν ἐκκλησία ὅλοι παρακαλοῦν γιὰ τὴν γνώμη σου, ἐκλιπαροῦν γιὰ τοὺς προβληματισμούς σου, ζητοῦν ἐναγωνίως τὶς ἀπόψεις σου, ὥστε ἡ ὅποια ἀπόφασι νὰ εἶναι δημοκρατική, ἀποτέλεσμα τῶν σκέψεων καὶ τῶν προβληματισμῶν ὅλων. Ἔτσι δὲν ἔκλεισαν οἱ ναοί; Ἔτσι δὲν γιορτάσαμε Πάσχα τὸ μεγάλο Σάββατο;  Ἔτσι δὲν ἔγιναν καρναβάλι οἱ ἐκκλησίες καὶ κλόουν οἱ πιστοί; Ἔτσι ἀκριβῶς. Μετὰ ἀπὸ δημοκρατικὲς διαδικασίες. Καὶ ἔρχεται ὁ νέος ἀρχιεπίσκοπος καὶ λέει αὐτὰ τὰ λόγια. Καὶ ὅλοι ποὺ τὸν ἄκουγαν, ὑποθέτω, πίσω ἀπὸ τὰ φίμωτρα τους θὰ ἔνοιωθαν ὅπως οἱ ὀπαδοὶ τῶν κομμάτων ὅταν οἱ ἀρχηγοί τους ἐξυμνοῦν τὶς ὑψηλὲς ἀρχὲς ποὺ τὰ κόμματά τους ὑπηρετοῦν καὶ τὶς δημοκρατικὲς διαδικασίες ποὺ ἀκολουθοῦνται…

Γιὰ νὰ μὴν ὑπάρξουν ὅμως παρεξηγήσεις συμπληρώνει ὁ ἀρχιεπίσκοπος:

«Κάθε φωνὴ εἶναι ἀποδεκτὴ καὶ ἀπαραίτητη καὶ ὑπακούοντες στοὺς κανόνες ἐντάσεται στὴν συμφωνία, διαφορετικὰ κινδυνεύει νὰ γίνῃ παραφωνία ἤ ἀπλὰ φωνασκία». Ὁ Κρήτης Εὐγένιος (ΕΛ)

Ὅλα εἶναι ἀποδεκτά ἀρκεῖ στὸ τέλος νὰ ὑπακούουν στοὺς κανόνες καὶ νὰ ἐντάσονται στὴν συμφωνία. Ὑπάρχουν κανόνες ἐδώ, ἀγαπητοί μου. Δὲν εἶναι βεβαίως οἱ κανόνες τῶν Πατέρων καὶ τῶν Συνόδων, αὑτοὶ. Ὅταν δὲν ἐξυπηρετοῦν προνόμια καὶ ἐξουσίες εἶναι τείχη τοῦ αἴσχους, ὅπως λέγει ὁ Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαῖος. Ἄλλοι κανόνες ὑπάρχουν ἐδώ. Καὶ ὑπάρχει καὶ συμφωνία. Ἡ ὀρχήστρα εἶναι συμφωνική καὶ διευθυντὴς εἶναι ὁ Κωνσταντινουπόλεως, ἐξ οὖ καὶ πατέρας πάντων τῶν μουσικῶν. Διευθύνει τὴν ὀρχήστρα καὶ ὅλα τὰ ὄργανα συντονίζονται. Διαφορετικὰ θὰ γίνῃ παραφωνία ἤ θὰ καταλήξουμε σὲ φωνασκία. Ἀντιλαμβάνεστε. Πάντως τὰ λέει πιὸ ραφιναρισμένα ἀπὸ τὸν συνεπίσκοπό του στὰ Χανιά. Αὐτὸς στὴν Ἐγκύκλιό του ἀπαγόρευε τελείως καὶ τὴν συζήτησι ἀκόμη ἐπὶ ποινῇ τιμωρίας.

Γνωρίζω ὅτι θὰ ποῦν ὅτι ὅλα αὐτὰ ποὺ συμπαιραίνω εἶναι ὑβριστικὰ καὶ ἀνήκεια καὶ ἀπάδοντα πρὸς τὸ ἐκλησιαστικὸ ἦθος (αὐτὸ ποὺ ἔχουν οἱ ἴδιοι καὶ τὸ βλέπουμε στὴν πράξι…) Ὅπως εἶπα ξεκινῶντας εἶναι ἀναγκαία διότι χάνονται ψυχές, ἀλλὰ εἶναι καὶ ἀποτέλεσμα ἀγάπης. Πῶς αὐτοὶ ἀπὸ ἀγάπη κλείνουν τὶς ἐκκλησίες; Ἔτσι καὶ ἐμεῖς, ὑπακούοντας στὶς πατρικὲς ὑποδείξεις ἀπὸ ἀγάπη τοὺς λέμε καὶ καμμιὰ ἀνήκεια -κατ᾿ αὐτοὺς- λεξούλα, καὶ ταράττουμε τοὺς μακαρίους κύκλους τους. Τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ ἀπόστολος Παῦλος ὕβριζε ὅλους τοὺς Κρῆτες ἀποκαλῶντας τους ψεῦτες, ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος δὲν τὸ βρίσκει ὑβριστικὸ, ἀλλὰ ἐρωτικό. Ὄχι ἀπλὴ ἀγάπη, ἔρως. Γιατί; Διότι ἦταν πυρπολημένος καὶ ζέων γιὰ τὸ κήρυγμα, γιὰ τὴν πίστι, γιὰ τὴν σωτηρία τῶν ἀδελφῶν καὶ ὄχι γιὰ τὸ ξεγέλασμά τους ὥστε νὰ τοὺς ἐξουσιάζει καὶ νὰ τοὺς ἐκμεταλεύεται, ὅπως κάνουν οἱ σημερινοὶ ποιμένες:

«Εἰ δὲ καὶ ὁλόκληρον τὸ ἔθνος ὑβρίζει (ἐννοεῖ τῶν Κρητῶν), μὴ θαυμάσῃς· καὶ ἐπὶ Γαλατῶν γὰρ αὐτὸ ποιεῖ, λέγων· « Ὢ ἀνόητοι Γαλάται». Οὐχ ὑβριστικοῦ δὲ τοῦτο ἤθους, ἀλλ’ ἐρωτικοῦ. Εἰ μὲν γὰρ τῶν αὑτοῦ ἕνεκεν ταῦτα ἐποίει, εἰκότως τις αὐτῷ ἐπεμέμψατο· εἰ δὲ πεπυρωμένος καὶ ζέων ὑπὲρ τοῦ κηρύγματος, οὐχ ὑβριστικῶς αὐτὸ ἐποίει».  ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ PG62.664

Δυστυχῶς ἡ πολυλογία μακραίνει τὰ γραφόμενα καὶ πρέπει νὰ ἐπανέλθουμε, πρώτα ὁ Θεὸς,  γιὰ νὰ ποῦμε τί λέει ὁ νέος ἀρχιεπίσκοπος γιὰ τὸν Πατριάρχη καὶ τὸ Πατριαρχεπιο, γιὰ τὸ φυσικὸ περιβἀλλον καὶ τὴν κλιματικὴ ἀλλαγή, γιὰ τὴν πανδημία, γιὰ τὴν σύνοδο τοῦ Κολυμβαρίου, τὸν ἐθνοφυλετισμό, τὸν συγκρητισμό καὶ τέλος στὴν αὐτοκριτική του.

Γεώργιος Κ. Τζανάκης. Ἀκρωτήρι Χανίων. 24 Φεβρουαρίου 2022 

 

[1] Ἐνθρονηστήριος λόγος Ἀρχιεπισκόπου Κρήτης Εὐγενίου https://www.youtube.com/watch?v=QlCdKHvpfxM

[2] Ἀπομαγνητοφωνημένη συνέντευξις στὸν ραδιοσταθμὸ TEAM FM 102. http://www.imra.gr/ta-nea-tis-mitropoleos/articles/synenteyxeis-toy-seb-mitropolitoy-rethymnis-kai-aylopotamoy-k-eygenioy-en-meso-tis-pandimias-toy-covid-19.html ἤ στὸ https://www.youtube.com/watch?v=NnjKNJRmW_k&t=11s

 

Δεν ασπάζεσαι την εικόνα; Ανάθεμα!

Δεν ασπάζεσαι την εικόνα

Δεν ασπάζεσαι την εικόνα; Ανάθεμα!

Τράπεζα Ἰδεῶν - Ἡ Ζ΄ Οἰκουμενική Σύνοδος [14 Οκτωβρίου 787 μ.Χ.]



Τῇ καθολικῇ ἐκκλησίᾳ οὔτε, προσθήκην, οὔτε μείωσιν ἐπιδέχεται· μεγίστη γὰρ τὸν προστιθέντα καὶ τὸν ἀφαιροῦντα τιμωρία δεσμεῖ. «Ἐπικατάρατος γὰρ ,φησὶν, ὅς μετατίθησιν ὅρια πατέρων αὐτοῦ»



 

Γράφει ο Χρήστος Βλαμάκης για το orthopraxia.gr

 

Ένας χρόνος μετά το ξεκίνημα της “πανδημίας”  και τα πράγματα συνεχίζουν και προχωράνε. Ειδικά στα εκκλησιαστικά, σε λίγο, αν τα πράγματα συνεχίσουν έτσι, θα φτάσουμε να παίρνουμε και την Θεία Κοινωνία από …το περίπτερο. Μάσκες, αντισηπτικά, γάντια, κορδέλες στα καθίσματα είναι λίγα από τα πολλά της “νέας κανονικότητας”.


Όλα αυτά, κάπως, δυστυχώς, πάμε να τα συνηθίσουμε. Κάτι όμως που δεν αντέχεται, και ποτέ δεν πρέπει να συνηθίσουμε, είναι το να βλέπεις ανθρώπους να υποκλίνονται μπροστά στις εικόνες χωρίς να τις ασπάζονται! Τους οδήγησαν, βλέπετε, οι ίδιοι οι  Ιεράρχες προς το ανάθεμα! 

Οι ίδιοι (οι ιεράρχες) που κοινοποιούν προς τα ΜΜΕ ότι θα λειτουργήσουν αύριο τηρώντας ΟΛΑ τα υγειονομικά μέτρα (ΦΕΚ Β’ 5509/15-12-2020) και θα διαβάσουν και τμήμα από το Συνοδικό της Ορθοδοξίας.

Αναρωτιέμαι, θα ξεκινήσουν τα αναθέματα από τους εαυτούς τους; Διότι είναι ξεκάθαρο ότι προσκύνηση και ασπασμός είναι το ίδιο πράγμα.

Το παραπάνω δεν είναι δική μου γνώμη, αλλά των πατέρων της 7ης οικουμενικής Συνόδου. 

Κατά τους πατέρες, λοιπόν (της 7ης οικουμενικής Συνόδου), προσκυνώ και ασπάζομαι είναι ένα και το αυτό. Και όχι απλώς ασπάζομαι, αλλά ασπάζομαι με επίταση, με πόθο.

Όποιος δεν ασπάζεται τις αγίες εικόνες λοιπόν, “ανάθεμα” και αυτό αναφέρεται σε αρκετά σημεία των πρακτικών [1]  και ιδιαίτερα στις πράξεις/συνεδρίες: ε, ς, ζ, η (Κάπως συνοπτικά  αυτά τα αναφέρει και ο καθηγητής Ιωάννης Καρμιρης [2] –  το σχετικό αρχείο στο παράρτημα).


Ας πάμε όμως στον συγγραφέα του Ιερού Πηδαλίου. Ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, υποσημειώνoντας τα της 7ης Οικουμ. Συνόδου, στο Ιερό Πηδάλιο, μας λέει, για τα περί ασπασμού και προσκυνήσεως:

Προσκυνώ και ασπάζομαι είναι το ίδιο πράγμα, κατά την παλαιά ελληνική γλώσσα. Επειδή κυνώ, σημαίνει ασπάζομαι/φιλώ και το “προς” δηλώνει (την) ένταση. Δηλαδή, φιλώ με θέρμη. Επίσης, μας αναφέρει, πως όσοι δεν έχουν τις αγίες εικόνες για να τις φιλούν, αλλά μόνο τις έχουν ως … ενθύμηση , αυτοι είναι ημίφαυλοι και ψευδαλήθεις (σύμφωνα με την ς’ πράξη της συνόδου).

“Ἐπὶ τῶν ἁγίων εἰκόνων ἕν καὶ το αὐτὸ εἶναι προσκύνησις καὶ ἀσπασμὸς. Διότι κυνῶ κατὰ τὴν παλαιὰν ἑλληνικὴν γλῶσσαν, θέλει νὰ εἰπῇ τὸ ἀσπάζομαι καὶ φιλῶ. Η δὲ πρὸς πρόθεσις, ἐπίτασιν τοῦ ἀσπασμοῦ καὶ τοὺ πόθου καὶ τῆς φιλίας δηλοῖ. Διὸ καὶ ἡ παροῦσα Σύνοδος ἐν τῇ ἑβδόμη πράξει αὐτῆς, εἶπε, κατὰ πάντα ἀποδέχεσθαι τὰς σεπτὰς εἰκόνας καὶ ταύτας προσκυνεῖν, ἤτοι ἀσπάζεσθαι…”   “Ὅσοι δὲ ἔχουν τὰς ἁγίας εἰκόνας εἰς ἐνθύμησιν μόνον, καὶ ὄχι καὶ εἰς τὸ νὰ τὰς ἀσπάζωνται ημίφαυλοι εἶναι καὶ ψευδαλήθεις, κατὰ τὴν αὐτὴν ς’ πράξ. αὐτῆς.” [3]

 

Και επειδή ο άγιος Νικόδημος ποτέ δεν έγραψε κάτι ανυπόστατο ή ανύπαρκτο, αντιγράφω δύο σημεία από τα πρακτικά που επιβεβαιώνουν αυτό που λέει ο άγιος Νικόδημος.

Τι αναφέρει λοιπόν ο ίδιος ο άγιος Ταράσιος, ο προεδρεύων της 7ης Οικουμενικής Συνόδου;

 

«ἐθεσμοθετήθη παρά τε τῶν ἁγίων πρωτάρχων τῆς ἡμῶν διδασκαλίας, καὶ τῶν αὐτῶν διαδόχων θεσπεσίων πατέρων ἡμῶν καὶ ταύτας προσκυνεῖν, ἤτοι ἀσπάζεσθαι. Ταυτὸν γὰρ ἀμφότερα. Κυνεῖν γὰρ τῇ ἑλλαδικῇ ἀρχαίᾳ διαλέκτῳ τὸ ἀσπάζεσθαι καὶ τὸ φιλεῖν σημαίνει. Καὶ τὸ τῆς πρὸς προθέσεως ἐπίτασίν τινα δηλοῖ τοῦ πόθου, ὥσπερ φέρω καὶ προσφέρω, κυρῶ καὶ προσκυρῶ, κυνῶ καὶ προσκυνῶ, ὅ ἐμφαίνει τὸν ἀσπασμὸν καὶ τὴν κατ’ ἐπέκτασιν φιλίαν. ὅ γάρ τις φιλεῖ καὶ προσκυνεῖ καὶ ὅ προσκυνεῖ, πάντως καὶ φιλεῖ, ὡς μαρτυρεῖ ἡ ἀνθρωπίνη σχέσις ἡ παρ’ ἡμῶν πρὸς τοὺς φίλους γινομένη, καὶ ἔντευξις τὰ δύο ἀποτελοῦσα. οὐ μόνον δὲ τοῦτο παρ’ ἡμῖν, ἀλλὰ καὶ παρὰ τοῖς παλαιοῖς ἐν τῇ θείᾳ γραφῇ ἐγγεγραμμένον εὑρίσκομεν». (Πρακτικὰ Ζ´ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, Πρᾶξις στ´ Mansi 13, 361B)


Σε άλλο σημείο της Συνόδου αναφέρονται και τα υπόλοιπα. Κάπως πιο συγκεκριμένα: Σε όσους αρκεί η ανάμνηση και όχι ο άσπασμος είναι «ημίφαυλοι» και «ψευδαλήθεις».

 

«οἱ δέ γε ἀρκεῖσθαι λέγοντες τὰς εἰκονικὰς ἀνατυπώσεις εἰς ἀνάμνησιν μόνον ἔχειν, καὶ οὐχὶ καὶ εἰς ἀσπασμόν, τὸ μὲν ἀποδεχόμενοι, τὸ δὲ ἀθετοῦντες, ἡμίφαυλοί τινες καὶ ψευδαληθεῖς ἀποδείκνυνται»  (Mansi 13, 364B)

 

Σε άλλα σημεία των πρακτικών, αναφέρεται, μεταξύ άλλων, πως αν δεν τα δεχόμαστε αυτά είμαστε ΝΟΘΟΙ και όχι υιοί.  Αναφέρεται  ακόμα πως  “αν κοινωνούμε με εκείνους που ατιμάζουν τις εικόνες – πρέπει και εμείς να είμαστε αναθεματισμένοι”. Επίσης σημειώνεται πως πρέπει να τους βγάζουμε από τις εκκλησίες, όσους δεν τιμούν και ασπάζονται τις ιερές εικόνες.

Και πόσα άλλα αναφέρουν οι πατέρες. Σκέφτηκα όμως, να μην αναφέρω περισσότερα, για να αφήσω την δουλειά αυτή στους Θεολόγους, οι οποίοι, πλην ελαχίστων φωτεινών εξαιρέσεων, έχουν σιωπήσει.

 

Σε λίγο θα βγάλουν και τις εικόνες από τους ναούς. Τότε τι θα κάνουμε; Θα δεχτούμε όλα αυτά τα πράγματα από αγάπη και διάκριση (αλήθεια, πόσο έχει εξευτελιστεί η έννοια των δύο κορυφαίων αρετών της πίστεως μας από τους σημερινούς γνωστικούς); Έχουμε περισσότερη αγάπη από τους πατέρες μια οικουμενικής συνόδου; 

Υποταχθήκαμε, βάλαμε μασκούλες στα πρόσωπα μας και αυτό το θεωρούμε υπακοή; Μα, τότε μιλάμε για κανονική σύγχυση. Σε ποιον θα κάνουμε υπακοή; Στον κάθε απίθανο πνευματικό ή στους αγίους μας;

Αδερφοί και πατέρες, αυτό το κείμενο γράφτηκε για απλούς πιστούς, με καλή προαίρεση και όχι για βολεμένους “υπάκουους” σε ένα αντίχριστο καθεστώς. Γράφτηκε, συνειδητά, με απλό τρόπο, ώστε να αναπτυχθεί από τα κατάλληλα πρόσωπα περισσότερο (έχουμε απαιτήσεις από εσάς αγαπητέ κ. Τσελεγγίδη).

Δεν γράφτηκε γι’ αυτούς που λένε πως μόνο η Θεία Κοινωνία είναι αδιαπραγμάτευτη (όχι και ο τρόπος της Κοινωνίας όμως), άρα και μόνο τότε αφαιρούμε την μάσκα.

– Αλήθεια δεν είδα πουθενά να αναφέρεται ότι την μάσκα θα την αφαιρούν οι πιστοί και όταν πρέπει να ασπαστούν τις εικόνες. Δεν είδα να την αφαιρεί ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών κ.κ. Ιερώνυμος όταν πήγε να ασπαστεί την εικόνα της Παναγίας, όταν της έβαλε εξ αποστάσεως μετάνοια, έπειτα από την έξοδο του από το νοσοκομείο – 

Αυτοί που δεν ασπάζονται τις εικόνες, είναι κανονικοί αιρετικοί, κατά τους αγίους πατέρες, και αυτό πρέπει να το καταλάβουμε όλοι. Και δεν πρέπει  να δεχόμαστε αυτά που οι διοικούντες την εκκλησίαν όρισαν, αθετώντας τους κανόνες και την διαθήκη των αγίων Πατέρων. Δεν είδα καμία διευκρίνηση από τους Αγίους πατέρες, περί ειδικών συνθηκών (αλήθεια, μέχρι τότε, δεν είχαν επιδημίες/πανδημίες;). Είδα τους πατέρες να αναφέρουν ότι οι εικόνες θεραπεύουν – και το σώμα. 

Λοιπόν, τι θα κάνουμε; Οι άγιοι πατέρες είναι ξεκάθαροι. – “ Τᾦ μὴ ἀσπαζομένω τὰς ἀγίας εἰκόνας, ἀνάθεμα”.

Γι’ αυτό όπως έγραψα και πιο πάνω, τα αναθέματα αύριο, πρέπει να ξεκινήσουν να τα διαβάζουν για τους ίδιους τους εαυτούς τους, οι “συνοδικοί”.

Αν έχουν λίγη αξιοπρέπεια.

Εμείς ας ασπαστούμε τις εικόνες “εύλαλα” και με πόθο.

 

ΟΡΘΟΠΡΑΞΙΑ

 


Πηγές

 

[1] Πρακτικά και πράξεις οικουμενικών και τοπικών συνόδων, Mansi, 13B-13Γ

[2]  Τα Δογματικά και Συμβολικά Μνημεία της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας. Τόμος Ι σελ 241

[3] Υποσημειώσεις εις την 7η οικουμενική Σύνοδο. ΠΗΔΑΛΙΟΝ ΤΗΣ ΝΟΗΤΗΣ ΝΗΟΣ ΤΗΣ ΜΙΑΣ ΑΓΙΑΣ ΚΑΘΟΛΙΚΗΣ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ (ΗΤΟΙ ΑΠΑΝΤΕΣ ΟΙ ΙΕΡΟΙ ΚΑΙ ΘΕΙΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ), Εκδόσεις Ρηγόπουλος (2003)




Παράρτημα

Δεν ασπάζεσαι την εικόνα; Ανάθεμα!

Διάφορα Από τα πρακτικά

 

Δεν ασπάζεσαι την εικόνα; Ανάθεμα!

 

Δεν ασπάζεσαι την εικόνα; Ανάθεμα!

 

Δεν ασπάζεσαι την εικόνα; Ανάθεμα!

Δεν ασπάζεσαι την εικόνα; Ανάθεμα!
Δεν ασπάζεσαι την εικόνα; Ανάθεμα!

Ο Νεκτάριος Δαπέργολας βάζει τα πράγματα στη θέση τους.

Ο Νεκτάριος Δαπέργολας βάζει τα πράγματα στη θέση τους.

Ο Νεκτάριος Δαπέργολας είναι Διδάκτωρ Βυζαντινῆς Ἱστορίας

 


Σχόλιο ΧΒ: Βάζω αυτόν τον «βαρύγδουπο» τίτλο, ώστε να  αποτυπωθεί το πόσο ακριβές είναι το σχόλιο του αγαπητού καθηγητή. Το πολύ σύνθετο ζήτημα αυτό, πιάνει ένα πολύ ευρύ φάσμα, το οποίο βάζει κάτω και αναλύει (συνοπτικά) ο Νεκτάριος Δαπέργολας.  


Μπορεί να είναι εικόνα 3 άτομα και άτομα που κάθονται


Ἔχουν ἤδη εἰπωθεῖ πολλά γιά τή δυτική ὑποκρισία, πού ἐνῶ αἱματοκύλισε τήν πρώην Γιουγκοσλαβία και τόσες ἀκόμη περιοχές τοῦ πλανήτη, ἔχει τό θράσος νά μιλάει τώρα γιά παραβιάσεις τοῦ διεθνοῦς δικαίου, ὁπότε δέν ὑπάρχει λόγος νά τά ἐπαναλάβουμε. Ἐκεῖνο πού σίγουρα ἀξίζει νά ἐπαναλάβουμε (νομίζω ὅτι δέν ἔχει εἰπωθεῖ στήν ἔκταση πού πρέπει) εἶναι ὅτι ἡ ρωσική ἐπέμβαση δέν ἦταν ἀπλῶς ἐπιβεβλημένη, ἀλλά ἄργησε κιόλας. Ἡ Ρωσία ἀνέχθηκε γιά πάρα πολύ καιρό τή συνεχή προκλητικότητα τῆς Δύσης (δηλαδή τῶν Η.Π.Α. καί τῶν λακέδων τους), πού ἀθετώντας τήν παλαιότερη συμφωνία ἀλλά καί κάθε ἔννοια μέτρου, ἐπιδόθηκε ἤδη ἀπό τή δεκαετία τοῦ ’90 σέ ἔνα ἄθλιο παιχνίδι ἐπέκτασης καί περικύκλωσης τῆς Ρωσίας μέ κράτη-παλλακίδες. Καί κυρίως ἀνέχθηκε τήν ὕψιστη τῶν προκλήσεων, δηλαδή τήν ἐγκαθίδρυση τό 2014 στό μαλακό της ὑπογάστριο μιᾶς φασιστοκυβέρνησης ἀνδρεικέλων καί ὅλες τίς κρατικές καί κυρίως παρακρατικές ἀθλιότητες πού ἀκολούθησαν σέ βάρος τῶν πολυπληθέστατων ρωσικῶν πληθυσμῶν.

Ἡ ἀπάντηση τῆς Ρωσίας μέ τήν προσάρτηση τῆς Κριμαίας καί τήν ἀπόπειρα αὐτονόμησης τμήματος τοῦ Ντονμπάς ἦταν τό ἐλάχιστο πού θά μποροῦσε νά πράξει τότε – καί συνάμα τό ἀπολύτως αὐτονόητο. Τό αὐτονόητο εἶναι ὅμως πού ἔπραξε καί τώρα, μετά ἀπό μία σχεδόν δεκαετία ὑπομονῆς καί συνεχοῦς κλιμάκωσης τῶν προκλήσεων, ὅταν κάθε ἄλλος τρόπος ἀπέτυχε καί ὅταν ἀποδείχτηκε ὅτι ἡ πραγματικότητα πού βίωνε ὁ comédien (και κυριολεκτικά καί μεταφορικά) προεδρίσκος τοῦ ἀμερικανοπροτεκτοράτου ἧταν πλέον ἀνεπίστροφα εἰκονική, ὅσο καί άθεράπευτα ἀλαζονική. Ὅσα καί ἄν ἐξεμοῦν οἱ παραδουλεύτρες πού παριστάνουν τήν ἑλληνική κυβέρνηση (καί εὐρύτερα τόν πολιτικό κόσμο τῆς χώρας), ὅσα κι ἄν γράφουν οἱ στημένοι κονδυλοφόροι, ὅσα κι ἄν λένε οἱ ξεπουλημένοι τηλεχαφιέδες τῶν βοθροκάναλων, ἀλλά καί ὅσα κι ἄν ἀναμηρυκάζουν κάμποσοι ἐξηλιθιωμένοι ἰθαγενεῖς τὴς ἡμετέρας μπανανίας, ἡ ἀλήθεια εἶναι ἀκριβῶς αὐτή.

Ἄς δοῦμε ὅμως καί μία ἄλλη διάσταση τῆς ἐπικαιρότητας, γιά τήν ὁποία ἀκόμη λιγότεροι μίλησαν (ὁ Πούτιν πάντως τήν ἐπισήμανε σαφῶς στά διαγγέλματά του): ἐπειδή δέν εἶναι πολλές μέρες πού ἔγραφα γιά τούς ἄγριους ἀνέμους πού ἔσπειρε τό ἕτερο ἐνεργούμενο τῶν ἀμερικανικῶν ὑπηρεσιῶν καί…καλός φίλος τοῦ Πάιατ (βασικοῦ χειριστῆ, γιά ὅσους κάνουν πώς τό ξέχασαν, τῶν γεγονότων πού τό 2014 ἔφεραν την ἀνατροπή τοῦ Γιανουκόβιτς), τουτέστιν τό θλιβερό πρόσωπο πού παριστάνει τόν Οἰκουμενικό Πατριάρχη, ἤδη ἡ Οὐκρανία ζεῖ μία ἀπό τίς παρεπόμενες αὐτῶν τῶν ἀνέμων μανιασμένες θύελλες. Τό αὐθαίρετο στήσιμο τῆς ψευτοεκκλησίας τοῦ Ἐπιφανίου, δηλαδή ἑνός ἀνεκδιήγητου συρφετοῦ ἀπό καθηρημένα ἤ ἐντελῶς ἀχειροτόνητα ἐξώλης καί προώλης ὑποκείμενα πού ἐτσιθελικά ὀνοματίστηκε Αὐτοκέφαλη Οὐκρανική Ἐκκλησία καί ἔγινε προσπάθεια νά ἐπιβληθεῖ ἐπίσης ἐν μέσω τρομοκρατίας ἀπό τίς νεοναζί συμμορίες τοῦ Ποροσένκο καί τοῦ Ζελένσκι σέ βάρος τῆς μοναδικῆς νόμιμης Ἐκκλησίας τῆς χώρας, ἦταν μία ἀπό τίς κυριότερες καί πιο χαρακτηριστικές προκλήσεις, ἀπέναντι στήν οποία ἡ Ρωσία ἀπάντησε ἤδη ἐκκλησιαστικά (διακοπή κοινωνίας μέ τόν Βαρθολομαῖο, ἴδρυση ρωσικῆς ἐξαρχίας στήν Ἀφρική), ἀλλά πλέον ἀπαντᾶ καί μέ πολύ ὀξύτερο τρόπο. Γιατί φυσικά τό ξήλωμα τῆς κυβέρνησης Ζελένσκι καί ἡ ἐπικείμενη τιμωρία (ἐπιτέλους) γιά τά ρεμάλια τοῦ «Τάγματος τοῦ Ἀζόφ» καί γιά τό κάθε ἀκόμη νεοναζιστικό σκυλολόι τῆς Οὐκρανίας, θά συνοδευτεῖ μεταξύ ἄλλων καί μέ τό ξήλωμα τῆς σχισματικῆς ψευτοεκκλησίας, πού τόση πολιτική ταραχή, ἀλλά καί τόση πνευματική ζημιά προκάλεσε.

Ὅσο γιά τόν ἴδιο τόν Βαρθολομαῖο, κανείς δέν ξεχνᾶ τή στάση του στήν πρόσφατη ἐπίσκεψή του στήν Ἀμερική, ὅταν σέ ἐρώτηση πῶς αἰσθάνεται γιά τό ὅτι τό Ρωσικό Πατριαρχεῖο διέκοψε τήν ἐκκλησιαστική κοινωνία μαζί του, ἀπάντησε μέ ἐκεῖνο τό ἀνεκδιήγητο «σκασίλα μου μεγάλη»! Πόσο μεγάλη εἶναι ὅμως ἄραγε ἡ…σκασίλα του τώρα, πού τό ἐλεεινό ψευτοεκκλησιαστικό μόρφωμα πού ὁ ἴδιος δημιούργησε καί ἐπέβαλε προς ἀναγνώριση σέ τόσες κατά τόπους Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες, πνέει πιά τά λοίσθια, καί πού ὅλα ὅσα ἔχτισε τά τελευταῖα χρόνια στήν Ούκρανία καταρρέουν τώρα ἐν μιᾷ νυκτί σάν χάρτινος πύργος; Τό πόσο μεγάλη πραγματικά εἶναι, φαίνεται στίς λυσσασμένες δηλώσεις του λίγο μετά τήν ἔναρξη τῶν ρωσικῶν ἐπιχειρήσεων. Προφανῶς ὅμως συνεχίζει νά μή θυμᾶται τί θερίζει αὐτός πού σπέρνει τούς ἀνέμους.

Καί ἀφοῦ μιλᾶμε γιά ἀνέμους, εἶναι προφανές ὅτι ξέχασε καί κάτι ἀκόμη σχετικό: ποιό εἶναι τό ἀμέσως ἐπόμενο πρᾶγμα πού ἔρχεται μετά τά ανεμομαζώματα…

 

8. Περὶ τῆς ἀληθινῆς ἠθικῆς ἐλευθερίας καὶ περὶ τῆς ἐπιφανειακῆς ἢ ψευδοῦς  ἐλευθερίας.

άγιος Νεκτάριος

Περὶ τῆς ἀληθινῆς ἠθικῆς ἐλευθερίας καὶ περὶ τῆς ἐπιφανειακῆς ἢ ψευδοῦς  ἐλευθερίας.

 

Ἁγίου Νεκταρίου, ἐπισκόπου Πενταπόλεως (ἀπὸ τὸ «Γνῶθι σαυτόν»)

 

«Οὐ γὰρ ὁ θέλω ποιῶ ἀγαθόν, ἀλλ’ ὁ οὐ θέλω κακὸν τοῦτο πράσσω». (Ρωμ ζ΄ 9).

 

 

Στὸν ἄνθρωπο ὡς ὑλικὴ καὶ πνευματικὴ ὀντότητα, ἐμφανίζονται δύο ἐνδόμυχες θελήσεις ἑνὸς μὲν προσώπου, ποὺ σὰν νὰ ἔχει ὅμως δύο ὑποστάσεις, τὴ θέληση τοῦ πνεύματος καί τὴ θέληση τῆς σάρκας, δηλαδὴ ἡ θέληση τῆς πνευματικῆς φύσης καί ἡ θέληση τῶν αἰσθήσεων. Οἱ δυὸ αὐτὲς θελήσεις, ποὺ εἶναι θελήσεις ἑνὸς καὶ τοῦ αὐτοῦ προσώπου, ἐμφανίζονται σὰν ἐλεύθερη ἔκφραση τοῦ προσώπου ποὺ ἐπιθυμεῖ καί ἔχουν κάποια ὁμοιότητα. Ἀλλὰ ἡ ἐξωτερικὴ αὐτὴ ὁμοιότητα παύει νὰ ὑπάρχει ἀμέσως μόλις διακρίνουμε τὸν χαρακτήρα καθεμιᾶς θέλησης. Ἡ διαφορὰ τους ἔγκειται στὴν ἴδια τὴ φύση καθεμιᾶς ὑπόστασης, ἀπὸ τὴν ὁποία λαμβάνουν καὶ τὴν ὕπαρξη. Διότι τὸ μὲν πνεῦμα ἐπιθυμεῖ τὰ πνευματικά, ἡ δὲ σὰρξ τὰ σαρκικά. Ἡ ἀντίθεση αὐτὴ γεννᾶ ἀμοιβαῖα ἀντίσταση καὶ σφοδρὴ διαμάχη, κατὰ τὴν ὁποία ἡ καθεμιὰ ζητάει νὰ ὑπερισχύσει καὶ νὰ ἐπιβάλλει τὴ δύναμὴ της. Στὸν ἀγώνα αὐτό, ὁ μὲν πνευματικὸς ἄνθρωπος ἐπιθυμεῖ τὴ νίκη τοῦ πνεύματος, διότι ἀπό τὴ φύση του κλίνει πρὸς τὸ φρόνημα τοῦ πνεύματος καί ἔχοντας διαπιστώσει ὅτι αὐτὸ εἶναι ζωὴ καὶ εἰρήνη. Ἀλλὰ ὁ ὑλικὸς ἄνθρωπος, ἐπιθυμεῖ τὴ νίκη τοῦ φρονήματος τῶν
αἰσθήσεων, τὸ ὁποῖο εἶναι τελικὰ θάνατος.

Γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ λέει καὶ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος: «τὸ γὰρ φρόνημα τῆς σαρκὸς θάνατος, τὸ δὲ φρόνημα τοῦ πνεύματος ζωὴ καὶ εἰρήνη» (Ρωμ. η’ 6). Βλέπουμε λοιπὸν, ὅτι σάρκα καὶ πνεῦμα, πολεμοῦν τὸ ἕνα τὸ ἄλλο. Γιὰ τοῦτο καὶ ὁ Παῦλος λέει: «ἡ γὰρ σὰρξ ἐπιθυμεῖ κατὰ τοῦ Πνεύματος, τὸ δὲ Πνεῦμα κατὰ τῆς σαρκὸς»(Γαλ. ε’ 17).

Εἶναι δὲ τὸ μὲν «φρόνημα τῆς σαρκὸς, ἔχθρα εἰς τὸν Θεὸν, τῷ γὰρ νόμῳ τοῦ Θεοῦ οὐχ ὑποτάσσεται, οὐδὲ γὰρ δύναται, τὸ δὲ φρόνημα τοῦ Πνεύματος, κατὰ Θεὸν ἐντυγχάνει ὑπὲρ ἁγίων» (Ρωμ. η’ 7, 27).

Γι’ αὐτὴν τὴ συνύπαρξη τῶν δυὸ φρονημάτων καί τὴ φυσικὴ συμπάθεια τοῦ ἀνθρώπου στὸ φρόνημα τοῦ πνεύματος, νὰ τὶ λέει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος: «Διότι εὐχαριστιέμαι στὸν νόμο τοῦ Θεοῦ μὲ ὅλη μου τὴν ψυχή, τὴν καρδιά καὶ τὸν νοῦ. Βλέπω ὅμως νὰ κυριαρχεῖ στὰ μέλη μου ἄλλος νόμος, ἡ δύναμη τῆς ἁμαρτίας, ποὺ ἀντιστρατεύεται καὶ μάχεται ὅσα ὁ νοῦς μου καὶ ἡ συνείδηση μου μοῦ ὑποδεικνύουν ὡς σωστὰ καὶ μὲ ὑποδουλώνει στὸν νόμο τῆς ἁμαρτίας, ὁ ὁποῖος κυριαρχεῖ στὴν ἁμαρτωλὴ φύση μου» (Ρωμ. ζ’ 22-23).

Ἄρα ὁ ἄνθρωπος δέχεται μὲ φυσικὸ τρόπο τὸν νόμο τοῦ Θεοῦ, διότι εὐφραίνεται μὲ τὸν νόμο μέσα του, σὰν νὰ εἶναι δικὸς του νόμος, σὰν νὰ εἶναι νόμος τοῦ νοῦ του. Καὶ ἡ θέληση ποὺ ἐκφράζει
τὸ φρόνημα τοῦ πνεύματος, εἶναι ἡ γνήσια θέληση τοῦ ἀνθρώπου ποὺ συμφωνεῖ μὲ τὸν νόμο αὐτὸ καί συμβαδίζει μὲ τὸν νομὸ τοῦ Θεοῦ, μὲ τὸν ὁποῖο εὐχαριστιέται ἡ καρδιά του.

Πάνω σ’ αὐτὸ λέει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνὸς: «Τὸ ἀγαθό ἀπὸ τὴ φύση του εἶναι ἐπιθυμητὸ καὶ ἀρεστὸ καί τὸ ὁποῖο πάντοτε ποθείται μὲ φυσικὸ τρόπο.
Ὡστόσο, ἡ παρὰ φύση ἐπιθυμία εἶναι κάτι κακό, ὅταν δηλαδὴ ποθοῦμε κάτι διαφορετικὸ καὶ πέρα ἀπὸ τὴ φύση».

Ἀλλὰ παρότι ἡ γνήσια θέληση εἶναι ἡ θέληση τοῦ πνεύματος, δηλαδὴ ἡ ἐπιθυμία τοῦ ἀγαθοῦ, τοῦ φύσει ποθητοῦ, πολλὲς φορὲς ἀδυνατεῖ νὰ ὑπερισχύσει στὴν ἀντὶσταση ποὺ προβάλλει ἡ θέληση τῆς σάρκας, γιὰ τὸν λόγο ποὺ ἀνέφερε λίγο πρὶν ὁ Ἀπόστολος Παῦλος «ἐξαιτίας τοῦ νόμου τῆς ἁμαρτίας ποὺ κυριαρχεῖ στὴν
ὕπαρξη μου καὶ μὲ κρατᾶ αἰχμάλωτὸ της» (Ρωμ. ζ’ 23). Γιὰ τὴν ἐπὶδραση αὐτὴ ἀπὸ τὸν νόμο τῆς σάρκας λέει ὁ Ἀπόστολος : «Διότι ἐγὼ θέλω νὰ κάνω τὸ καλό, δὲν ἔχω ὅμως τὴ δύναμη νὰ τὸ πραγματοποιήσω. Ἔτσι δὲν κάνω τὸ καλὸ ποὺ θὰ ἤθελα,
ἀλλὰ ὑπηρετῶ τὸ κακό ποὺ δὲν τὸ θέλω» (Ρωμ. ζ’ 18-19). Διότι ὁ ἔσω ἄνθρωπος, θέλει μὲν καὶ ἐπιθυμεῖ τὸ ἀγαθὸ σὰν γνώριμη ἐπιθυμία, σὰν ἔμφυτο ἀγαθό, σὰν δικὸ του νόμο, ἀλλὰ ὁ νόμος τῆς σάρκας, ὁ νομὸς τῆς ἁμαρτίας, ἀντιμάχεται τὶς ἐνέργειες τῆς ἀληθινῆς μας ἐλευθερίας καὶ ἐμποδίζει τὴν ἐπικράτηση τοῦ ἀγαθοῦ,
ὑπαγορεύοντας μας τὴν ἐργασία τοῦ κακοῦ. Γι’ αὐτὸ λέει πάλι ὁ Ἀποστολος: «Ἐὰν ὅμως πράττω τὸ κακὸ ποὺ στὴν πραγματικότητα δὲν τὸ θέλω, αὐτὸ σημαίνει ὅτι δὲν τὸ πραγματοποιῶ πλέον ἐγὼ, ἀλλὰ ἡ ἁμαρτία ποὺ κατοικεῖ μέσα μου» (Ρωμ. ζ’ 20)

Ὥστε πραγματικὰ τὸ μὲν ἀγαθὸ εἶναι ἔμφυτος νόμος καὶ ἀληθινὴ θέληση τοῦ ἀνθρώπου, τὸ κακὸ ὅμως προέρχεται ἀπ’ ἔξω, εἶναι νόμος ἑτεροφυής, εἶναι κάτι μὴ δημιουργημένο ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ στρέφεται ἐναντίον τῆς θέλησης τοῦ ἀνθρώπου.

Ἔτσι λοιπόν ὅταν ὁ ἄνθρωπος ἐργάζεται πάνω στὸ ἀγαθό, ἐργάζεται ἐλεύθερα καὶ σύμφωνα μὲ τὴν ἐσωτερικὴ του θέληση καὶ εἶναι ἀληθινὰ ἐλεύθερος. Ὁταν ὅμως ἐργάζεται τὸ κακό, δὲν τὸ κάνει ἐλεύθερα ἀφοῦ ἔχει ὑποταχθεῖ στὸν νόμο τῆς ἁμαρτίας, εἶναι ἀνελεύθερος καὶ δοῦλος τῆς ἁμαρτίας. Σύμφωνα μ’ αὐτά,
ἐλεύθερος εἶναι αὐτὸς ποὺ πράττει τὸ ἀγαθό καὶ δοῦλος αὐτὸς ποὺ πράττει τὸ κακό. Ὡς ἐκ τούτου ἀληθινὴ ἐλευθερία εἶναι ἡ κυριαρχία τοῦ φρονήματος τοῦ πνεύματος, ποὺ ἀκολουθεῖ τὸ ἀγαθὸ καί ψευδὴς ἐλευθερία εἶναι ἡ ἐπικράτηση τοῦ φρονήματος τῆς σάρκας, ποὺ ἔργο της ἔχει τὰ πονηρά.

Ἡ διάκριση στοὺς χαρακτῆρες τῆς γνήσιας καὶ τῆς ψευδώνυμης ἐλευθερίας, εἶναι τόσο πολὺ ἀναγκαία, ὅσο σπουδαία εἶναι καὶ ἡ μεταξὺ τους διαφορά. Αὐτὴ ἡ διαφορὰ συνεπάγεται καὶ τὴ διαφορὰ τῆς ἠθικῆς κατάστασης, τὴ διαφορὰ τοῦ ἤθους, τῶν τρόπων, τοῦ εἴδους ζωῆς, τῶν πράξεων καὶ τῶν ἐνεργειῶν καί ἐν γένει
ὅλων ὅσα συμβαδίζουν μὲ τὸν χαρακτήρα τῆς καθεμιᾶς, ἀκόμη δὲ καὶ αὐτὲς οἱ σκέψεις, τὰ διανοήματα, τὰ ἐνθυμήματα, οἱ ἐπιθυμίες καὶ τὰ αἰσθηματία. Ἔτσι λοιπόν οἱ πράξεις τοῦ ἀληθινὰ ἐλεύθερου ἀνθρώπου, γίνονται κατὰ μὲν τὸν χαρακτήρα τῆς ἀληθινῆς ἐλευθερίας, ἐλεύθερες, ἀνεξάρτητες καὶ ἀγαθές, κατὰ δὲ
τὸν χαρακτήρα τῆς ψευδοῦς ἐλευθερίας, ἀνελεύθερες, ἐξαρτημένες καὶ κακές.

Ἐπειδὴ οἱ μὲν ἀγαθὲς πράξεις εἶναι σύμφωνες μὲ τὸν Θεῖο νόμο καὶ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, οἱ δὲ κακὲς Τὸν ἀντιμάχονται, συνεπάγεται ὅτι ὅσοι γνήσια ἐλεύθεροι ἐργάζονται τὸ ἀγαθό, προσεγγίζουν τὸν Θεὸ ποὺ εἶναι τὸ ὑπέρτατο ἐπιθυμητό, ἡ μακαριότητα καὶ ἡ εὐδαιμονία. Ἀλλὰ ὅσοι ἔχουν τὴν ψευδώνυμη ἐλευθερία, ὅσοι
πράττουν τὰ πονηρά, ἀπομακρύνονται ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ τὸ ποθητὸ ὑπέρτατο ἀγαθό τῆς μακαριότητας καί της εὐδαιμονίας ποὺ θὰ ζοῦσαν κοντὰ Του καί καταλήγουν δυστυχεῖς, ἐλεεινοὶ καὶ κακοδαίμονες. Γιὰ τὸν λόγο ὅτι φῶς καὶ ζωὴ καὶ ἀλήθεια
εἶναι ὁ Θεός, ἕπεται ὅτι ὅσοι εἶναι μακριὰ Του βρίσκονται στὸ σκοτάδι, στὸν θάνατο καὶ τὸ ψέμα δηλαδὴ στὸ κράτος τοῦ Διαβόλου, τοῦ πατέρα τοῦ σκότους τοῦ θανάτου καὶ τοῦ ψεύδους. Κατὰ συνέπεια οἱ ἀληθινὰ ἐλεύθεροι βρίσκονται μέσα στὴ βασιλεία τοῦ Θεοῦ καὶ οἱ ψευδελεύθεροι στὴ βασιλεία τοῦ Διαβόλου. Οἱ μὲν
ἐλεύθεροι λοιπόν ἀκολουθοῦν πράξεις ποὺ τοὺς ὁδηγοῦν στὴ θεοποίηση, οἱ δὲ ἀνελεύθεροι ἐπιλέγουν πράξεις ποὺ τοὺς κατολισθαίνουν στὴν ἀποκτήνωση. Αὐτὸ ἀκριβῶς ζητοῦν οἱ δαίμονες, γιατὶ δὲν ἀνέχονται τὴ δόξα τοῦ ἀνθρώπου. Ἡ μὲν μία
ἀνεβάζει τὸν ἄνθρωπος στὴν πιὸ ὑψηλὴ θέση τῆς δόξας καὶ τῆς τιμῆς καί ἡ ἄλλη τὸν κατεβάζει στὴν ἔσχατη ἀδοξία καὶ ἀτιμία. Παρόμοια ἡ μία τὸν μεταφέρει στὴν αἰώνια ζωή, ἡ ἄλλη τὸν ὁδηγεῖ στὸν αἰώνιο Θάνατο. Ἡ μὲν στὸ παντοτινὸ φῶς τῆς
ἀλήθειας, ἡ δὲ στὸ αἰώνιο σκοτάδι τοῦ ψεύδους. Ἀποβαίνει ἀναγκαία λοιπὸν ἡ διάκριση καὶ ὁ διαχωρισμὸς τῆς μιᾶς κατάστασης, ἀπὸ τὴν ἄλλη, γιατὶ ἡ συνταύτιση καὶ ἡ σύγχυση τόσο ἀνόμοιων θελήσεων εἶναι πολὺ ἐπικίνδυνη. Πολὺ περισσότερο
ποὺ ἡ ψευδὴς ἐλεύθερη θέληση ἔχει τὴ δύναμη νὰ ἐξαπατήσει καὶ νὰ παραπλανήσει πολλοὺς ἐπιπόλαιους ἀναζητητὲς καὶ νὰ τοὺς φέρει στὴν ἀπώλεια, ἀφοῦ τοὺς πείσει νὰ δέχονται μέσα τους παροτρύνσεις καὶ ἐπιθυμίες ποὺ ἀπορρέουν ἀπὸ διάφορα πάθη καὶ ἐπιθυμίες τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ σώματος, σὰν δῆθεν ὑπαγορεύσεις τῆς ἀληθινῆς ἐλεύθερης θέλησης τους καὶ σὰν ἐκφράσεις τοῦ ἐσωτερικοῦ ἀνθρώπου, δηλαδὴ τῆς πνευματικῆς φύσης.

Τέτοιου εἴδους ἀποπλάνηση τῶν ἀνθρώπων, ἐξαιτίας τῆς ἀγάπης τους γιὰ τὴν ὕλη καί τῆς ἐξασθένησης τῶν ψυχικῶν τους δυνάμεων ἀπὸ τὴν ἁμαρτία, εἶναι πολὺ συχνή. Διότι ἡ μὲν ἀγάπη τους πρὸς τὴν ὕλη, τοὺς καθιστᾶ εὐκολόπιστους στὶς
παροτρύνσεις τῆς ψευδοῦς θέλησης τους καὶ περισσότερο εὐάλωτους, ἡ δὲ ἐξασθένηση τῶν ψυχικῶν τους δυνάμεων, ἀνίκανους νὰ ἀναγνωρίσουν ἐπακριβῶς τὸν γνήσιο χαρακτῆρα τῶν πραγμάτων καὶ τὴ σημασία τους, γιὰ νὰ μπορέσουν νὰ ἀγαπήσουν μὲ βαθιὰ συναίσθηση τὸ ἀγαθό, ὥστε νὰ θυσιάσουν τὰ πάντα γιὰ νὰ τὸ κατακτήσουν καί νὰ ἀκολουθήσουν τὴ φωνὴ τῆς πραγματικῆς θέλησης, ἀντιστεκὸμενοι σὲ ὁτιδήποτε δὲν προέρχεται καὶ δὲν ὑπαγορεύεται ἀπ’ αὐτὴν καὶ ζώντας ὡς ὑπάρξεις ἀληθινὰ ἐλεύθερες καὶ αὐτεξούσιες.

Ἰδιότητα τῆς ἀληθινῆς ἠθικῆς ἐλευθερίας, δηλαδὴ τῆς ἀληθινῆς ἐλεύθερης θέλησης μας, εἶναι ἡ ἀγάπη τοῦ ἀγαθοῦ, τοῦ καλοῦ, τοῦ ἀληθινοῦ καὶ ἡ προσήλωση σ’ αὐτὴ τὴν ἀγάπη. Ὁ ἔρωτας στὸ ἀγαθὸ εἶναι ἔκφραση τῆς καρδιᾶς τοῦ ἀνθρώπου, τοῦ πνευματικοῦ ἀνθρώπου καὶ ἐξωτερίκευση τοῦ αἰσθήματος αὐτοῦ ποὺ τὸν
πλημμυρίζει. Ὁ ἔρωτας αὐτὸς γεννιέται ἀπὸ τὴν ταυτότητα τῶν ὑπαγορεύσεων τῆς καρδιᾶς καὶ τοῦ Θείου νόμου ποὺ εἶναι χαραγμένος μέσα της. Αὐτὸ ὑπαινίσσεται καὶ ἡ Ἅγια Γραφὴ ὅταν λέει, ὅτι ὁ Θεῖος νόμος δόθηκε γραπτὸς στήν καρδιά τοῦ
ἀνθρώπου, διότι ὁ Θεὸς ἔπλασε τὴν καρδιά του, ὡς ἕδρα τῆς ἀγάπης τοῦ ἀγαθοῦ, γι’ αὐτὸ καὶ ἀπὸ τὴ φύση της ἀγαπᾶ, ποθεῖ καὶ ἀναζητᾶ τὸ ἀγαθό. Καὶ πῶς θὰ ἦταν δυνατὸν νὰ γίνει ἀλλιῶς, ἀφοῦ ἡ πρώτη ἐντύπωση ποὺ τοῦ δόθηκε ἦταν ν ἡ ὄψη τοῦ
ἀγαθοῦ, τοῦ ἀπόλυτου ἀγαθοῦ; Ναί! Ἦταν ἀδύνατον νὰ γίνει ἀλλιῶς, διότι τὸ ἀγαθὸ ἀποτύπωσε στὴν καρδιά του τὶς πρῶτες ἐντυπώσεις, τὶς ὁποῖες συγκράτησε στὰ βάθη τοῦ εἶναι του, γι’ αὐτὸ καὶ εἶναι πλέον αἰώνιες. Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ἀποκαλεῖ τὸν γραπτὸ νόμο τῆς καρδιᾶς, νόμο τοῦ νοῦ του καί τὸν ταυτίζει μὲ τὸν
νόμο τοῦ Θεοῦ.

Ἡ γνώση αὐτὴ τοῦ χαρακτήρα τῆς ἀληθινῆς μας θέλησης, μᾶς καθιστᾶ ἱκανοὺς νὰ διαφυλάξουμε ἀνεπηρέαστη τὴν ἠθικὴ μας ἐλευθερία καὶ νὰ ζήσουμε ἀληθινὰ ἐλεύθεροι, διότι ὁ ἠθικὰ ἐλεύθερος εἶναι καὶ πραγματικὰ ἐλεύθερος.

Ἔτσι, ἠθικὰ ἐλεύθερος εἶναι ἐκεῖνος ποὺ δρᾶ σύμφωνα μὲ τὶς ὑπαγορεύσεις τῆς ἀληθινῆς καὶ ἐλεύθερης θέλησης του.

Κατὰ τὰ παραπάνω ἠθικὴ ἐλευθερία εἶναι τὸ νὰ πράττεις πάντοτε καὶ νὰ ἐπιδιώκεις τὸ ἀγαθό, γιατὶ αὐτὸ εἶναι ἡ μεγαλύτερη ἐπιθυμία, τὸ ἀπὸ καρδιᾶς ποθούμενο καὶ ἐπιδιωκόμενο τῆς ἐσωτερικῆς ὕπαρξης τοῦ ἀνθρώπου.

Αντιγραφή ΟΡΘΟΠΡΑΞΙΑ

Γερ. Δοσίθεος: Αν πας όπως σε θέλει ο Θεός και εκκλησία θα βρεις, και Ιερέα θα βρεις. Δεν είναι μόνο η μάσκα που παίζει ρόλο.

Γερ. Δοσίθεος: Αν πας όπως σε θέλει ο Θεός και εκκλησία θα βρεις, και Ιερέα θα βρεις. Δεν είναι μόνο η μάσκα που παίζει ρόλο.

 

 

 

 

Τραγικοί λυκοποιμένες, προπομποί στο ἔργο τῆς ἀποστασίας… (Γράφει ο Νεκτάριος Δαπέργολας)

Τραγικοί λυκοποιμένες, προπομποί στο ἔργο τῆς ἀποστασίας…

 

Γράφει ο Νεκτάριος Δαπέργολας

 

Συνεχίζεται σέ ὅλη τή χώρα τό ἀνελέητο πογκρόμ ἀπό τούς δεσποτάδες τῆς ντροπῆς. Ἔξι ἀκόμη ἱερεῖς στή Μυτιλήνη προστέθηκαν στόν γενικό κατάλογο καί βγῆκαν σέ ἀργία (τούς ἀπαγορεύεται δηλαδή νά ἱερουργοῦν καί νά ἐξομολογοῦν). Καί ὄχι φυσικά ἐπειδή ἔπεσαν σέ αἵρεση ἤ σέ κάποιο βαρύ ἠθικό παράπτωμα, ἀλλά ἐπειδή ἀπλούστατα…δέν ἐμβολιάστηκαν!

 

Οὔτε λοιπόν οἱ καταιγιστικές ἀποκαλύψεις (καί γιά τήν ἀναποτελεσματικότητα καί γιά τήν τρομερή ἐπικινδυνότητα τῶν ἐμβολίων), οὔτε ἡ θεόσδοτη ἐλευθερία (δηλαδή τό ὕψιστο δῶρο τοῦ Θεοῦ στόν ἄνθρωπο), οὔτε – κυρίως – τά δολοφονημένα ἔμβρυα δέν μποροῦν νά ἀνακόψουν τούς πεπτῶτες ἐκπροσώπους τοῦ θλιβεροῦ δεσποτοφασισμοῦ, πού – μαζί μέ τίς αὐλές καί τίς κλίκες τους – ξεβράζουν ὅλη τή μανία τους πάνω στούς λίγους ἱερεῖς πού ὑπερασπίζονται τά προφανῆ. Καί μαζί ξεβράζουν καί τήν ἐκδικητικότητά τους, γιά τούς…θρασύτατους πού τολμοῦν νά προβάλουν λόγο ἀντίρρησης καί ἀνυπακοῆς στήν ἀπόλυτη ἐξουσία τους (οἱ ταλαίπωροι, βλέπετε, μέσα στήν ἀνεκλάλητη ἀλαζονεία τους ἔχουν πείσει πρό πολλοῦ τούς ἑαυτούς τους ὅτι αὐτοί εἶναι ἡ Ἐκκλησία, ὅτι περίπου κατέχουν τό ἀλάθητο καί ὅτι ἅπαντες εἶναι ὑποχρεωμένοι νά τούς προσκυνοῦν καί νά τούς ὑπακούουν τυφλά, ὅσο δογματικό μολυσμό καί ὅση δαιμονική πλάνη καί ἄν ξεστομίζουν τά χείλη τους)!

Καί ἐδῶ ἀσφαλῶς ζοῦμε ἕνα ἀκόμη μολυσμό, μέ τίς συνεχεῖς διώξεις τῶν εὐσεβῶν, ἐπειδή ἀκριβῶς ἀρνοῦνται νά γίνουν δυσσεβεῖς – καί γι’ αὐτόν τόν λόγο εἶναι διώξεις ἐξ ὁλοκλήρου βέβηλες καί παράνομες, πού φέρνουν στούς δεδιωγμένους πνευματικό μισθό καί βαρύ κατάκριμα στούς διῶκτες. Καί εἶναι σίγουρο βεβαίως πώς, ἄν μποροῦσαν (ἄν δηλαδή ἡ μισθοδοσία ἐλεγχόταν ἀπό τους ἴδιους καί δέν ὴταν κρατική ὑπόθεση), δέν θά ἔβγαζαν μόνο σέ ἐκκλησιαστική ἀργία τούς ὁμολογητές κληρικούς, ἀλλά θά τούς στεροῦσαν καί κάθε μισθολογική ἀπολαβή (εἴδαμε ἐξάλλου τί ἔγινε ἀλλοῦ μέ τούς ἀνεμβολίαστους ἱεροψάλτες, τῶν ὁποίων ἀσφαλῶς ἡ μισθοδοσία, σέ ἀντίθεση μέ τούς κληρικούς, ἐλέγχεται ἀπό τίς μητροπόλεις).

Στυγνός φασισμός ἀπό δῆθεν πνευματικούς πατέρες «εἰς τύπον Χριστοῦ» καί δῆθεν κήρυκες τῆς ἀγάπης, πολύ χειρότερος τελικά ἀκόμη καί ἀπό τίς ἄθλιες πρακτικές τοῦ ὑγειοναζιστικοῦ καθεστῶτος. Τραγικοί λυκοποιμένες, βασιλικότεροι τοῦ ἀντίχριστου καίσαρα, κατάφωροι μπροστάρηδες ἐδῶ καί δύο χρόνια καί προπομποί στό ἔργο τῆς ἀποστασίας καί τῆς βλασφημίας τοῦ Θεοῦ…

Αν ένας ποδοσφαιριστής περνάει αυτά που περνάει, τι θα περάσουν οι Δεσποτάδες μας;

Αν ένας ποδοσφαιριστής περνάει αυτά που περνάει, τι θα περάσουν οι Δεσποτάδες μας;

 

Εικόνα
Σέρχιο Αγκουέρο: “Εάν προσπαθήσω να παίξω ποδόσφαιρο τώρα, θα ξεμείνω από ανάσες. Μερικές φορές αναρωτιέμαι εάν θα μπορέσω να τρέξω ξανά. Νιώθω σαν να μην δουλεύει η καρδιά μου φυσιολογικά.”

 

Πραγματικά είναι να λυπάται κανείς, τα θύματα των ενέσεων. Ακόμα και τον Σέρχιο Αγκουέρο (μέχρι πρότινος ποδοσφαιριστή της Μπαρτσελόνα), ο οποίος πλέον δεν μπορεί να παίξει ξανά ποδόσφαιρο. Πολλοί υπέστησαν χειρότερα από τον Αργεντινό ποδοσφαιριστή, όμως η περίπτωση του ξεχωρίζει. Για ποιον λόγο;

Διότι συμμετείχε σε καμπάνια υπέρ του εμβολιασμού (και) των παιδιών, και 6 εβδομάδες αργότερα έπαθε ζημιά στην καρδιά του.

 

Αν ένας άνθρωπος, ενδεχομένως από άγνοια υπέστη αυτό, τότε τι θα συμβεί με τους επισκόπους μας (τώρα ή, ακόμα χειρότερα, αργότερα) που διαφήμισαν τις ενέσεις και πίεσαν τον κόσμο να βιαστεί;

Κανείς να μην ξαναπάθει ζημιά. Ούτε ποδοσφαιριστής, ούτε γιατρός, ούτε επίσκοπος, ούτε κανένας. Να πάψει να κυκλοφορεί το δηλητήριο και να μετανοήσουν όσοι το έκαναν. Πολύ περισσότερο δε, όσοι προέτρεψαν.

 

Δημοφιλή Άρθρα

Τα αγαπημένα σας

Ο σατανικός ρόλος του ΟΗΕ

Ο σατανικός ρόλος του ΟΗΕ: “Παγκόσμιες ημέρες και παγκόσμια νύχτα”.

0
Ο σατανικός ρόλος του ΟΗΕ: "Παγκόσμιες ημέρες και παγκόσμια νύχτα". Γράφει η Χρυσούλα Μπουκουβάλα για το aperopia.fr Τα τελευταία τριάντα χρόνια, περίεργες γιορτές άρχισαν να παρεισφρέουν στη...