Ορθοδοξία

Αρχική Ορθοδοξία Σελίδα 3

Η μόνη διέξοδος στόν παρόντα κίνδυνο… ~ Αγίου Σωφρονίου του Έσσεξ

ο γάμος γίνεται οδός προς σωτηρία

Η μόνη διέξοδος στόν παρόντα κίνδυνο… ~ Αγίου Σωφρονίου του Έσσεξ

Η μόνη διέξοδος στόν παρόντα κίνδυνο... ~ Αγίου Σωφρονίου του Έσσεξ
Άγιος Σωφρόνιος του Έσσεξ 
Στον παρόντα κίνδυνο, ευγενικές λέξεις που δεν οδηγούν πουθενά δεν φθάνουν.
Είναι ζωτική ανάγκη όλοι σήμερα να στερεώσουμε την πίστη στην αιώνια νίκη του Χριστού, ώστε και εμείς οι ίδιοι να μπορέσουμε να γίνουμε πνευματικά ανίκητοι.
Αισθανόμαστε την ασθένειά μας, τη θανατηφόρα δύναμη της αμαρτίας, να ενεργεί μέσα μας και αναζητούμε γιατρό. Αυτός θεραπεύει τις ψυχές μας από κάθε ασθένεια δίνοντας νέα δραστηριότητα και φωτίζοντάς τες με ανέσπερο φως.
Από τα αρχαία χρόνια η πείρα της ζωής της Εκκλησίας έχει αποδείξει χωρίς αμφιβολία ότι για την προσευχή -δηλαδή για τον Θεό- καμιά ασθένεια του πνεύματος δεν είναι αθεράπευτη.
Είναι σημαντικό για τις μέρες μας να μπορούμε να μην επηρεαζόμαστε από εκείνους με τους οποίους σχετιζόμαστε, γιατί διαφορετικά κινδυνεύουμε να χάσουμε και πίστη και προσευχή.
Μην έχετε υπερβολική εμπιστοσύνη στην ανώτερη μόρφωση που αποκτήσατε στον κόσμο. Ο πολιτισμός στον οποίο ζούμε είναι κουλτούρα της πτώσεως.
Η σοφία του κόσμου αυτού δεν μπορεί να σώσει τον κόσμο. Τα κοινοβούλια, οι κυβερνήσεις, οι πολυσύνθετοι οργανισμοί των πιο αναπτυγμένων συγχρόνων κρατών της γης είναι ανίσχυροι. Η ανθρωπότητα πάσχει χωρίς τέλος.
Η μόνη διέξοδος είναι να βρούμε μέσα μας τη σοφία, την λύση να μη ζούμε σύμφωνα με τις ιδέες αυτού του κόσμου, αλλά να ακολουθήσουμε τον Χριστό.
Αγίου Σωφρονίου του Έσσεξ
αποσπάσματα απο:

Αρχιμανδρίτου Σωφρονίου (Σαχάρωφ), ΟΨΟΜΕΘΑ ΤΟΝ ΘΕΟΝ ΚΑΘΩΣ ΕΣΤΙ, έκδοση, Ιεράς Μονής Τιμίου Προδρόμου, Έσσεξ Αγγλίας,Τετάρτη ἔκδοσις. & Βιβλίο του Αρχ. Σοφρώνιου του Έσσεξ: «Η ζωή Του, ζωή μου»

Αντιγραφή από το αδελφικό ιστολόγιο Πνεύματος Κοινωνία 

Τι θα έλεγε σήμερα, σε Ελπιδοφόρο (αλλά και Μητσοτάκη), ο γέροντας Γρηγόριος Ζουμής;

Γρηγόριος Ζουμής

Τι θα έλεγε σήμερα, σε Ελπιδοφόρο (αλλά και Μητσοτάκη) , ο γέροντας Γρηγόριος Ζουμής;

 

Τα παιδιά gay ζευγαριού βάφτισε ο αρχιεπίσκοπος Αμερικής Ελπιδοφόρος | in.gr

 

Κάποτε, όταν ο Τσίπρας έφερνε το σύμφωνο συμβίωσης, ο πατέρας Γρηγόριος του έγραφε (μεταξύ άλλων) και τα παρακάτω. Σε έναν άθεο, πολιτικό. Σε έναν επίσκοπο της Εκκλησίας που μπαίνει σε ναούς με ΛΟΑΤ σημαίες και τους δέχεται και κανονικότατα, άραγε τι θα έλεγε;

Τι θα έλεγε σήμερα, σε Ελπιδοφόρο (αλλά και Μητσοτάκη), ο γέροντας Γρηγόριος Ζουμής;Ευχαριστώ τον λογαριασμό  φιλοκαλία που μου τα θύμισε.

______

Ολόκληρο το κείμενο που και είναι τόσο επίκαιρο και σήμερα. Δυστυχώς οι σημερινοί ηγούμενοι φάνηκαν …«διακριτικότεροι».

«Ὡς ἄνθρωπος τῆς ὑπαίθρου καὶ τῶν θαλασσοδαρμένων νησιῶν, ἔπρεπε νὰ σπουδάσω τοὺς καιρούς, ὄχι ἁπλὰ νὰτοὺς μάθω. Ἡ κυβέρνησή σου ταξίδεψε μὲ μπάτη. Σιγά-σιγὰ ὅμως ἔγινε μαϊστράλι καὶ τώρα μαΐστρος μὲ τὰ μάγγανα, ποὺ ξερριζώνει τὰ κλαδιὰ καὶ ἐκσφενδονίζει πέτρες, καὶ ἀπὸ τὴν στεριὰ καὶ ἀπὸ τὴν θάλασσα.
Τὰ χρόνια τῆς σκλαβιᾶς ὁ ραγιᾶς τραγουδοῦσε: «Μέριασε, βράχε, νὰ διαβῶ». Μὲ αὐτὸ τὸ μικρὸ τραγουδάκι, ποὺ τὸ ἔλεγε ἄλλοτε ψιθυριστὰ καὶ ἄλλοτε δυνατά, ἀναγνώριζε ὅτι οἱ κρατοῦντες ἦταν βράχος. Ἀλλὰ κι ἐγώ, ὁ ραγιᾶς, εἶμαι φουρνέλο, κι ἂς μὴ φαίνωμαι. Αἰσθάνομαι κι ἐγὼ τὴν ρώμη τῶν δυνάμεών μου. Δὲν μπορῶ νὰ σὲ ἀφανίσω, ἀλλὰ μπορῶ νὰ σὲ μεριάσω, γι᾽ αὐτὸ σοῦ λέω «μέριασε», δὲν σοῦ λέω «ἐξαφανίσου». Δὲν σοῦ συνιστῶ, λοιπόν, οὔτε νὰ πέσης οὔτε νὰ παραιτηθῆς, ἀλλὰ νὰ παραμερίσης μὲ ἀξιοπρέπεια καὶ τιμή.
Ἀνέβηκες σὲ μιὰ πίστα καὶ χορεύεις, ἀλλὰ δυστυχῶς δὲν μπορεῖς νὰ παρακολουθήσης τὰ ὄργανα καὶ μπερδεύονται τὰ βήματά σου. Δὲν μπορεῖς νὰ ἀκούσης τὴν θλιμμένη σήμερα φωνὴ τοῦ κότσυφα, ποὺ λέγει: «Θέλω τὸν Σταυρὸ στοὺς τρούλλους, στὰ καμπαναριὰ τῶν ἐκκλησιῶν, στὰ ἱστία τῶν καραβιῶν καὶ στὸν ἱστὸ τῆς σημαίας. Τὴν μπάλα ποὺ μοῦ ἔβαλες δὲν μπορῶ νὰ τὴν σιγουρευτῶ, ἐνῶ τὰ σκέλη τοῦ σταυροῦ χρόνια τὰ ἔχω βῆμα καὶ τραγουδῶ καὶ ἀνακοινώνω τῆς ἄνοιξης τὶς ὀμορφιὲς καὶ τοῦ χειμῶνα τὶς κακοκαιριές». Ὅποιος τόλμησε στὴν ἱστορία νὰ ρίξη τὸν Σταυρό, τοῦ ᾽ρθε ἡ μπάλα στὸ κεφάλι. Ὄχι τὰ σύμβολα τῆς πίστεως καὶ τοῦ Γένους μας ἀφανισμένα καὶ ἀλογάριαστα ἀπὸ τοὺς κρατοῦντες. Ὄχι οἱ ἀνακοινώσεις τῆς λατρείας ἀπὸ τοὺς κράχτες τῶν τηλεοπτικῶν καναλιῶν, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν παρηγορήτρα καμπάνα. (Βρέθηκα σὲ νοσηλευτήριο τοῦ Βερολίνου. Ἡ μόνη μου παρηγοριὰ ἤτανε κάθε βράδυ ὁ ἦχος μιᾶς καμπάνας, ἴσως ἀπὸ κάποιο μοναστήρι.) Κυριολεκτικὰ δαπανᾶσθε νὰ ὑψώσετε μιναρέδες σ᾽ αὐτὸν τὸν τόπο τὸν ἅγιο καὶ ἀφήνετε τὰ μνημεῖα τοῦ Ἔθνους, τοῦ Γένους καὶ τῆς Ἐκκλησίας νὰ γκρεμίζωνται.
Ἀπόσυρε τὰ θρησκευτικὰ ποὺ διδάσκονται σήμερα τὰ παιδιὰ στὰ σχολεῖα. Δὲν μιλᾶνε αὐτὰ γιὰ τὸν Θεό, ἀλλὰ γιὰ τὰ βδελύγματα τῶν ἐθνῶν. Ἀναπιάνεται τὸ προζύμι χωρὶς νερό; Στὰ χέρια κολλᾶ καὶ τὸ δέρμα βγάζει. Νυμφεύσου στὴν ἐκκλησία, ὅπως καὶ οἱ πρόγονοί σου. Βάπτισε τὰ παιδιά σου, ὅπως βαπτίστηκες κι ἐσύ. Συμμάζεψε κάθε ὑβριστὴ τῆς πίστεως. Ἡ Ἑλλάδα θεμελιώθηκε πάνω στὴν ἀρχὴ τῆς θεοκρατίας. Πρέπει κάθε μέρα νὰ ἀναπλάθεται καὶ νὰ φρεσκάρεται τὸ φύραμά της. Ἂν εἶσαι χριστιανὸς καὶ παρασύρθηκες σὲ ὅσα ἔπραξες μέχρι τώρα, μετανόησε. Ἂν συνειδητὰ δὲν πιστεύεις, παραμέρισε.
Δὲν σὲ γνωρίζω, οὔτε τὸ κάλλος τοῦ προσώπου σου εἶδα ποτέ. Καὶ δὲν θέλω νὰ συναντηθοῦμε, γιατὶ δὲν εἶμαι ὁ ἅγιος Μακάριος ὁ Αἰγύπτιος νὰ σοῦ ἀλλάξω πορεία. Σὲ βλέπω ποὺ τρέχεις σὰν τὸν εἰδωλολάτρη παπᾶ ποὺ ξυλοκόπησε τὸν μοναχό, καὶ τὰ χρόνια τῆς κυβέρνησής σου στριφογυρίζεις τὸ ραβδί σου στὸν ἀέρα. Οὔτε τὸ ραβδί σου θέλω νὰ πάρω οὔτε ἐσένα νὰ πιάσω. Ἀλλὰ ἡ ὀρθόδοξη Ἑλλάδα δὲν διαθέτει τέτοιον ἄνεμο, νὰ ἀνεμίζη ὁ κάθε ἄπιστος καὶ εἰδωλολάτρης τὴν βέργα ποὺ κρατάει στὰ χέρια του. Θέλεις νὰ ἔρθης καὶ στὸ Ἅγιον Ὄρος νὰ στριφογυρίσης τὸ ραβδί σου. Ἀλλὰ θὰ περπατήσης τόσο μόνος, ὅσο ἡ ἐλαφίνα στ᾽ ἀπόσκια τῶν βουνῶν. Ὁ τόπος θὰ σὲ δεχθῆ; Ἀλλὰ οἱ μοναχοί, μόλις σὲ δοῦνε, θὰ σὲ πάρουνε γιὰ παγωμένο μαΐστρο καὶ θ᾽ ἀρχίσουν νὰ φτερνίζωνται.
Ἀπόσυρε τοὺς νόμους ποὺ κατέβασαν τὸν Σταυρό, ποὺ σταμάτησαν τὶς προσευχὲς στὰ σχολεῖα. Ὁ Τοῦρκος, μὲ τὸν ὁποῖο καυκαλίζεσαι, τρεῖς φορὲς τὴν ἡμέρα γονατίζει στὸν θεό του, καὶ τὸ ὀρθόδοξο σχολειὸ θὰ συνάγεται στὶς αἴθουσες ὅπως τὰ μοσχάρια στὰ βοσκοτόπια; Ὅσο ὁ Τοῦρκος μᾶς βάζει χέρι, τόσο ἐμεῖς πρέπει νὰ τοῦ πατᾶμε πόδι. Δὲν μπορεῖς; Μέριασε. Μόνος σου ὡδήγησες τὸν ἑαυτό σου στὸ φρύδι τοῦ βουνοῦ. Προτοῦ πέσης, μέριασε.
Ἡ Ἑλλάδα πρέπει νὰ ἀναπνέη Χριστὸ καὶ ὄχι τὴν μπόχα τῆς βενζίνης καὶ τοῦ καμένου λαδιοῦ. Ὁ Θεὸς σ᾽ αὐτὴν τὴν χώρα ἔδωσε πλούσια τὰ ἀγαθὰ γιὰ τὰ δῶρα τῆς λατρείας· τὸ σιτάρι, τὸ λάδι καὶ τὸ κρασί. Δὲν μᾶς τά ᾽δωσε γιὰ νὰ τὰ τρῶμε στὰ μπαράκια καὶ νὰ τὰ ρουφοῦμε στὰ ποτήρια, ἀλλὰ γιὰ νὰ ἱερουργοῦμε τὸ ἱλαστήριο μυστήριο. Μὴ καταργῆς τὴν Κυριακή. Πολλοὶ ἔδωσαν τὸ αἷμα τους, γιὰ νὰ μείνη αὐτὴ ἡ ἡμέρα «τοῦ Κυρίου». Καὶ μὴ φέρνης στὸ προσκήνιο τὸ Σάββατο. Μὴν ἀμνηστεύης τὴν μοιχεία καὶ ὅλες τὶς ἄλλες παραμέτρους τῆς ἁμαρτίας αὐτῆς. Μὴ θεσπίζης τὰ ζευγαρώματα ποὺ δὲν κάνουν οὔτε τὰ ζῶα, γιατὶ ὁ Θεὸς τὰ κατέκαυσε. Ἄναψες φωτιὲς ποὺ καῖνε ὄχι μόνον τὰ ξερά, ἀλλὰ καὶ τὰ χλωρά. Μὲ αὐτοὺς τοὺς νόμους σάρωσες τὴν οἰκογένεια καὶ τὴν ὀρθόδοξη χριστιανικὴ κοινωνία. Δὲν σὲ θεωρῶ κούσουλο, γιὰ νὰ σὲ φυσήξω νὰ παραμερίσης, ἀλλὰ ἄνδρα σπουδαῖο, μὲ δυνάμεις ὅμως καταστρεπτικές.
Πληροφοροῦμαι ὅτι δόγμα θὰ ἐξέλθη ἀπὸ τὴν βουλή σας, ποὺ θὰ δηλώνη ὁ ἄνθρωπος τὸ φύλο του στὰ δεκαπέντε του χρόνια. Δηλαδή, μέχρι δεκαπέντε ἐτῶν θὰ ψάχνωμαι, γιὰ νὰ προσδιορίσω τὴν δύναμη τῆς ψυχῆς ποὺ λέγεται «ἐπιθυμητικόν». Αὐτὸ εἶναι ἐπέμβαση τοῦ ἀνθρώπου στὸ ἔργο τοῦ Θεοῦ. Ὁ Θεὸς δὲν θὰ ὑπνώση· θὰ ἐξεγερθῆ καὶ δὲν θὰ βρεθῆ ὁ οἶκος σου εἰς τὸν αἰῶνα. Μετὰ ἀπὸ ἕνα τέτοιο νόμο, ἡ Ἑλλάδα θὰ γίνη κρανίου τόπος.
Μὴ παλεύης τὸν Ἰσραήλ, μὴ τὰ βάζης μὲ τὸν Ἰσχυρό, μὴ καθυβρίζης τὸν Δημιουργό. Ἐμεῖς ποὺ ἐμακρύναμε ἀπὸ τὸν κόσμο καὶ φυγαδευθήκαμε στὶς ἐρήμους, ζοῦμε μέσα στὸν κόσμο περισσότερο ἀπὸ σένα ποὺ ζῆς στὸ κέντρο τῆς Ἀθήνας. Βδελυκτὰ καὶ παράνομα πράγματα κατεργάζεσαι. Ὁ ἄνθρωπος ἀγωνίζεται γιὰ τὴν ἐλευθερία του, κι ἐσὺ νομοθέτησες τὴν σκλαβιὰ στὴν ζωή του. Ὁ σκλαβωμένος στὰ πάθη του δὲν εἶναι ἐλεύθερος. Συλλογίσου τα αὐτὰ καὶ παραμέρισε.
Ἄφησε τὶς τόλμες τὶς ἄτολμες. Ἄφησε τοὺς ἀνδρισμούς, ἀφοῦ ἔγινες γυναίκα. Εἴτε πιστεύεις εἴτε δὲν πιστεύεις, εἶσαι ἀπόγονος τοῦ Ἀδάμ, καὶ ἐσὺ καὶ τὸ σινάφι σου, καὶ ὑπάρχει κρίση καὶ ἀνταπόδοση. Φρενάρισε, γιατὶ σκούνταψες καὶ δὲν ὑπάρχει κανένας νὰ σοῦ φέξη, σὲ λίγο θὰ στερῆσαι καὶ δὲν θὰ ἔχης τὸν ἐλεοῦντα.
Μὲ αὐτὸν τὸν νόμο κορυφώνεις τὸ κακό, σταματᾶς τὰ καυχήματα τῶν γονιῶν, τοὺς βάζεις στὴν ἀμφισβήτηση ἂν ἀναθρέφουν ἄνδρα ἢ γυναίκα, σταματᾶς τὸ νανούρισμα τῆς μάννας. Τί θὰ λέη ὅταν κουνάη τὸ παιδί της; «Παιδούλα μου» ἢ «Ἀγόρι μου»; Ὁ ἄνθρωπος μὲ τὶς δαιμονικὲς δυνάμεις κλίνει πρὸς τὸ κακό. Ἂν τὸ κατοχυρώσης καὶ μὲ νόμο, τότε ἦρθε ἡ ἐποχὴ νὰ ψάχνουμε «ὁ διάβολος θηλυκὸς εἶναι ἢ ἀρσενικός;» Ἡ ἱστορία τοῦ γένους τῶν ἀνθρώπων τέτοια φοβερὴ ἀπόκλιση δὲν εἶχε ποτέ. Ὄχι τὸ Ὄρος δὲν πρέπει νὰ σὲ δέχεται, ἀλλ᾽ οὔτε ἡ μάννα ποὺ σὲ γέννησε. Ἡ φουρτούνα ποὺ σήκωσες αὐτὴ θὰ σὲ πνίξη. Μέριασε.

Χριστιανοί, μὴ θροῆσθε. Δὲν θὰ μείνουμε μόνοι μας. Θὰ φύγουμε ἀπὸ τὴν σκιὰ τοῦ θανάτου καὶ θὰ κοιτασθοῦμε κάτω ἀπὸ εὐσκιόφυλλα δένδρα. Ἐμεῖς, οἱ βαπτισθέντες καὶ Θεὸν ὁμολογοῦντες, λέμε:
Ἐξεγέρθητι, Κύριε, ἐν τῇ δυνάμει σου καὶ σῶσον πάντας ἡμᾶς ἀπὸ τὰ ἔθνη τὰ φρυαττόμενα. Κύριε τῶν δυνάμεων, τὸ παρασόλι σου ζητοῦμε, τὸ ἀλεξίβροχό σου. Οὔτε σταγόνα βροχῆς νὰ μὴ μᾶς εὕρη ἀπὸ τὴν καταιγίδα τοῦ ΣΥΡΙΖΑ. Ἄστραψε καὶ βρόντηξε καὶ σκόρπισε τὰ φρυάγματα τῶν ἐθνῶν καὶ διάλυσε τὶς βουλὲς τῶν ἀσεβῶν.
Συντηρητικοὺς μᾶς λέτε. Τὸ Ὄρος εἶναι συντηρητικό, ἀλλὰ μὲ διάκριση. Οὔτε νεοζηλωτὲς εἴμαστε οὔτε φανατικοὶ φονταμενταλιστές. Ἁπλῶς διακρίνουμε ποιὰ πράγματα χρειάζονται συντήρηση καὶ ποιὰ πέταμα. Ἐσεῖς βάζετε τὰ σάπια πράγματα στὴν συντήρηση; Ἐμεῖς τὰ θεωροῦμε θανατικὰ καὶ γιὰ τὰ ζῶα μας ἀκόμη καὶ λέμε «θάψτε τα· ἂν τὰ φᾶνε, θὰ ψοφήσουν». Θαφτῆτε μόνοι σας, γιατὶ βρωμᾶτε πτωμαΐνη. Ἡ μοσχοβολιὰ τοῦ φθινοπώρου δὲν μπορεῖ νὰ ὑπερνικήση τὴν δυσοσμία σας. Σὲ τοποθέτησαν νὰ ἀροτριᾶς τὴν γῆ καὶ ὄχι νὰ τὴν καταστρέφης. Παραμέρισε.»

Γέροντας Γρηγόριος Ι Μ Δοχειαρίου

ΟΡΘΟΠΡΑΞΙΑ

Στην Καρακάλλου ο Ελπιδοκτόνος. Έπεσαν και τα μεγαθήρια…

Στην Καρακάλλου ο Ελπιδοκτόνος. Έπεσαν και τα μεγαθήρια…

 

Μπορεί να είναι εικόνα 5 άτομα

 

Μπορεί να είναι εικόνα 5 άτομα

 

Μπορεί να είναι εικόνα 6 άτομα

 

 

Στην Καρακάλλου ο Ελπιδοκτόνος. Έπεσαν και τα μεγαθήρια...

Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός. Ο Άτλας της Ορθοδοξίας. (19/01)

Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός

Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός. Ο Άτλας της Ορθοδοξίας.

Κρατεί μεν Άτλας μυθικώς ώμοις πόλον,
Κρατεί δ’ αληθώς Μάρκος Oρθοδοξίαν.

Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός. Ο Άτλας της Ορθοδοξίας. (19/01)

 

Ο άγιος Μάρκος (κατά κόσμο Εμμανουήλ), εγεννήθη από ευσεβείς γονείς το 1392 εις την βασιλίδα των πόλεων, Κωνσταντινούπολιν. Ο πατέρας του ωνομάζετο Γεώργιος και ήτο αρχιδικαστής, σακελλίων και διάκονος της Μεγάλης Εκκλησίας, η μητέρα του ωνομάζετο Μαρία και ήτο θυγατέρα του ευσεβούς ιατρού Λουκά.

Αμφότεροι οι γονείς προσπάθησαν και επέτυχαν να αναθρέψουν τον μικρό Εμμανουήλ εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου. Αλλά ο θάνατος του πατρός του άφησε αυτόν και τον μικρότερό του αδελφό Ιωάννη ορφανούς εις νεαρά ηλικία.

Τα πρώτα γράμματα ο άγιός μας τα εδιδάχθη από τον πατέρα του Γεώργιο, ο οποίος είχε μία ονομαστή ιδιωτική σχολή. Μετά τον θάνατον του πατρός του η μητέρα του τον έστειλε να μαθητεύεση εις τους πλέον φημισμένους διδασκάλους της εποχής του, τον Ιωάννη Χορτασμένο (κατόπιν Ιγνάτιο Μητροπολίτη Σηλυμβρίας) και τον μαθηματικόν και φιλόσοφον Γεώργιον Γεμιστόν Πλήθωνα. Μεταξύ των συμμαθητών του ήτο και ο μετ έπειτα άσπονδος εχθρός του Βησσαρίων ο καρδινάλιος.

ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΣ ΚΑΙ ΜΟΝΑΧΟΣ

Όταν ο νεαρός Εμμανουήλ τελείωσε τας σπουδάς του, ανέλαβε την διεύθυνση της πατρικής σχολής και εις σύντομο χρονικό διάστημα ανεγνωρίσθει ως ένας από τους πλέον λαμπρούς διδασκάλους της ψυχορραγούσης πόλεως. Μεταξύ των μαθητών του, που διέπρεψαν αργότερον, ήσαν ο Γεώργιος Γεννάδιος Σχολάριος,-ο πρώτος μετά την πτώσιν της Πόλεως Πατριάρχης-, ο Θεόδωρος Αγαλλιανός, ο Θεοφάνης Μητροπολίτης Μηδείας και ο αδελφός του Ιωάννης ο Ευγενικός.

Αλλά ο θείος έρως δεν άφησε τον Εμμανουήλ να παρασυρθεί από την γεμάτη υποσχέσεις λαμπρά καριέρα του διδασκάλου, ούτε οι λίαν φιλικές σχέσεις του με τον αυτοκράτορα τον εμπόδισαν να απαρνηθεί τον κόσμο και να καταφύγει εις την νήσον των Πριγκιποννήσων Αντιγόνη, πλησίον του φημισμένου ασκητού Συμεώνος. Εκεί έμεινε αγωνιζόμενος πνευματικώς επί δύο έτη και μετά, κατόπιν των τουρκικών επιδρομών εις τας νήσους, ήλθε με τον γέροντά του εις την περίφημο τότε Μονή του Αγίου Γεωργίου των Μαγγάνων, εις την Κωνσταντινούπολιν.

Ο μοναχός Μάρκος συνέχισε και εις την νέαν μετάνοιά του την σκληράν ασκητικήν ζωήν. Εις την μονήν των Μαγγάνων, ο άγιος Μάρκος συνέθεσε σχεδόν τα περισσότερα από τα 100 έργα του που έχουν διασωθεί μέχρι σήμερον. Ιδιαιτέρως σημαντικά είναι τα έργα που έγραψε εναντίων των λατινοφίλων αντιπάλων του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, τον οποίον εσέβετο πολύ και τον είχε ως πρότυπο του. Εις την Μονήν αυτήν ο Μάρκος έλαβε και το χρίσμα της ιεροσύνης, κατόπιν πιέσεως, διότι ο ίδιος θεωρούσε τον εαυτό του ανάξιο δια τέτοιον υψηλόν λειτούργημα. Σύντομα δε απέκτησε και φήμη καλού πνευματικού, δι,αυτό πολλοί κληρικοί και λαϊκοί έγραφον εις τον άγιον ζητώντες την γνώμη του επί διαφόρων ζητημάτων.

ΕΙΣ ΤΗ ΣΥΝΟΔΟΝ ΤΗΣ ΦΕΡΡΑΡΑΣ

Το 1436 και ενώ ακόμη ήτο ιερομόναχος ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας τον διορίζει ως αντιπρόσωπο του εις την συγκληθείσαν σύνοδον δια ένωσιν των εκκλησιών. Το ίδιον έτος ο Αυτοκράτωρ Ιωάννης ο Παλαιολόγος τον αναγκάζει να δεχθεί τον Μητροπολιτικόν θρόνον της Εφέσου που είχε χηρεύσει εκείνον τον καιρόν.

Ο αυτοκράτωρ δείχνει την μεγάλη εκτίμηση που έτρεφε εις τον άγιον Μάρκον διορίζοντάς τον γενικόν έξαρχον της συνόδου. Ούτως ο άγιος ηναγκάσθη να ακολουθήσει τον Πατριάρχη και την λοιπήν αντιπροσωπία εις την Ιταλία.

Ο άγιος Μάρκος πήγε στην σύνοδον με τας καλυτέρας προθέσεις και έδειξε την διαλλακτικότητά του με τον λόγο που συνέθεσε δια τον πάπαν, προτού ακόμη αρχίσουν αι εργασίαι της συνόδου εις την Φερράραν. Μερικοί μάλιστα Ορθόδοξοι αντιπρόσωποι παρεξήγησαν τον Μάρκον δια την διαλλακτικότητα του ύφους του εις τον διάλογο με τον καρδινάλιο Κεσσαρίνι, και απήτησαν όπως εις το εξής ομιλεί ο Βησσαρίων, Μητροπολίτης Νικαίας.

Το πρώτο θέμα των συζητήσεων ήτο το καθαρτήριο πυρ. Του Βησσαρίωνος αδυνατούντος – λόγω ανεπαρκούς θεολογικής καταρτίσεως – να ομιλήσει, ομίλησε δια τους Ορθοδόξους ο άγιος Μάρκος, εκφωνήσας επί του θέματος τέσσαρες αντιρρητικούς λόγους.

Αι κρυστάλλιναι ορθόδοξοι απόψεις, ως επαρουσιάσθησαν από τον άγιο μας, ενθουσίασαν τον αυτοκράτορα, ο οποίος προσέβλεπε εις τον Μάρκον ως τον μόνον Ορθόδοξο θεολόγο που ηδύνατο να απαντά ευχερώς εις τους λόγους των παπικών. Αλλά ο περί τα θεία άσχετος βυζαντινός αυτοκράτωρ ήλπιζε ότι αι ορθόδοξοι απόψεις θα επεκράτουν, μη γνωρίζων ότι οι παπικοί θα επέμεναν αμετακίνητοι εις τας πλάνας των. Δι΄αύτόν τον λόγο, όταν είδε ότι η παράλογος επιμονή των λατίνων θα ναυαγούσε τον πολιτικό του σκοπό – ήτοι την ένωση των δύο εκκλησιών και την εξ αυτής αναμενόμενη παπική βοήθεια δι αντιμετώπισιν των Τούρκων – άρχισε να πιέζει τους Ορθοδόξους να ακολουθήσουν μία ηπιότερη η καλύτερα ενδοτική γραμμή.

Η ΨΕΥΔΟΕΝΩΣΙΣ

Οι λατίνοι άρχισαν να εφαρμόζουν την γνωστή τακτική των ψιθύρων, ψευδών και εκβιασμών, και ούτω κατ εκείνη την εποχή διένειμαν εις την Φερράραν εκατοντάδας φυλλαδίων, τα οποία περιείχαν 54 αιρετικές δοξασίας των Ορθοδόξων!!! Βλέποντας την κατάσταση να χειροτερεύει εις βάρος των Ορθοδόξων, δύο εκ των εγκρίτων μελών της Βυζαντινής αντιπροσωπείας, ο Μητροπολίτης Ηρακλείας Αντώνιος, πρώτος τη τάξει Μητροπολίτης του Οικουμενικού θρόνου και ο αδελφός του Μάρκου Ιωάννης, προσπάθησαν να αποδράσουν από την Φερράραν, αλλά ημποδίσθησαν από τον αυτοκράτορα. Και επειδή ο Ιωάννης συνοδευόταν μέχρι τον λιμένα από τον αδελφό του, ο αυτοκράτωρ και ο Πατριάρχης φοβούμενοι τυχόν άλλας απόπειρας αποδράσεως – εν συνεννοήσει μετά των παπικών – μετακίνησαν τις εργασίες της συνόδου από την Φερράραν, που ήτο πλησίον της θαλάσσης, εις την Φλωρεντία.

Όταν δε επανήρχισαν αι εργασίαι της συνόδου ο Εφέσου ήτο ο κύριος ομιλητής των Ορθοδόξων. Αι σαφείς όμως απαντήσεις του και αι ανατροπαί των λατινικών κακοδοξιών προκάλεσαν το μένος των λατινοφρόνων Ορθοδόξων, οι οποίοι με την σιωπηρά συγκατάθεση και ανοχή του αυτοκράτορος προσπάθησαν να διαβάλουν τον άγιο Μάρκο, κυκλοφορούντες μάλιστα και την είδηση ότι ο Εφέσου είχε τρελαθεί. Εις μίαν δε συνεδρίαση της Ορθοδόξου αντιπροσωπείας, όταν ο Μητροπολίτης Εφέσου απεκάλεσε τους παπικούς «αιρετικούς» οι Μητροπολίτες Λακεδαίμονος και Μυτιλήνης ύβρισαν τον άγιο και προσπάθησαν να τον κτυπήσουν.

Ο ΕΦΕΣΟΥ ΜΑΡΚΟΣ ΔΕΝ ΥΠΟΓΡΑΦΕΙ

Διαπιστώνων ο άγιος ότι όλες οι προσπάθειές του να πείσει τους Ορθόδοξους να μην προχωρήσουν εις την ένωση – γενόμενοι θύματα των παπικών – ήσαν μάταιοι, απεσύρθη από του να συμμετέχει ενεργώς εις τας εργασίας της συνόδου.

Τελικώς την 5 Ιουλίου 1439 υπεγράφη η ένωση και ως αναφέρει ο Συρόπουλος οι περισσότεροι Ορθόδοξοι αντιπρόσωποι υπέγραψαν χωρίς την θέληση των και φοβούμενοι τον αυτοκράτορα. Όταν δε ο πάπας ηρώτησεν εάν υπέγραψε ο Μάρκος και έλαβε απάντηση αρνητική είπε προφορικώς «λοιπόν, εποιήσαμεν ουδέν».Ο υπερόπτης και δεσποτικός πάπας ζήτησε ανερυθριάστως από τον άβουλο βυζαντινό αυτοκράτορα, όπως στείλει τον Μάρκον εις αυτόν δια να τον δικάσει ενώπιον συνοδικού δικαστηρίου, αλλ’ ευτυχώς ο αυτοκράτωρ ηρνήθη.

Αργότερα όμως παρεκάλεσε τον Μάρκον, αφού είχε πάρει προφορικές διαβεβαιώσεις δια την ασφάλειάν του από τον πάπα, να εμφανισθεί ενώπιον του ποντίφικα και να εξηγήσει την στάση του. Ο Μάρκος υπακούοντας εις το αυτοκρατορικό πρόσταγμα επήγε εις τον πάπαν. Μάταια όμως προσπάθησε ο αρχιαιρεσιάρχης της δύσεως να τον πείσει να δεχθεί την εκτρωματική ένωση. Όταν δε είδε ότι ο Μάρκος έμεινε αμετακίνητος εις τας απόψεις του, κατέφυγε εις εκβιασμούς και απείλησε ότι θα καταδίκαζε τον άγιό μας ως αιρετικό. Αλλ΄ ο άγιος Μάρκος μη πτοηθείς απήντησε μετά παρρησίας λέγων. «Αι σύνοδοι κατεδίκαζον τους μη πειθωμένους τη Εκκλησία, αλλ’ εις δόξαν τινά εναντίον αυτής ενισταμένους και ταύτη κηρύττοντας και υπέρ αυτής αγωνιζόμενους, διό και αιρετικούς εκάλουν αυτούς…Εγώ δε ου κηρύττω ιδίαν μου δόξαν ουδέ τι εκαινοτόμησα, ουδέ υπέρ αλλοτρίου τινός δόγματος και νόμου ενίσταμαι, αλλ’ εις την ακραιφνή δόξαν, τηρώ εμαυτόν».

Ο ΛΑΟΣ ΕΠΙΔΟΚΙΜΑΖΕΙ ΤΟΝ ΜΑΡΚΟΝ

Μετά την προδοτική ένωση της Φερράρας – Φλωρεντίας οι Βυζαντινοί εγκατέλειψαν την Ιταλίαν δια την επιστροφήν των εις την πολιορκουμένην Πόλιν. Ο αυτοκράτωρ παρέλαβε τον άγιον Μάρκον εις το αυτοκρατορικόν πλοίον. Ύστερα από ταξίδι τριών και ήμισυ μηνών έφθασαν τελικώς εις την Κωνσταντινούπολιν. Εκεί οι κάτοικοι εδέχθησαν με αισθήματα εχθρικά και απεδοκίμασαν τους υπογράψαντας την ένωση, αλλ’ επεδοκίμασαν και ετίμησαν τον άγιόν μας και ως αναφέρει ο υβριστής του γραικολατίνος επίσκοπος Μεθώνης Ιωσήφ «ο Εφέσου είδε το πλήθος δοξάζων αυτόν ως μη υπογράψαντα και προσεκύνουν αυτώ οι όχλοι παθάπερ Μωϋσεί και Ααρών και ευφήμουν αυτόν και άγιον απεκάλουν»( PG 159, 992).

Ο απλός λαός του Θεού προσέβλεπε εις τον άγιον Μάρκον ως τον μόνον ιεράρχη που είχε το θάρρος και την ικανότητα να υπερασπίσει την Ορθόδοξον πίστη του. Εγνώριζεν ήδη ότι αρκετοί που υπέγραψαν την ένωση είχαν δωροδοκηθεί από τον πάπα, ενώ τα χέρια του Μάρκου ήταν καθαρά. Όταν ο αυτοκράτωρ απεφάσισε να πληρώσει τον πατριαρχικό θρόνο, έστειλε αντιπροσώπους του εις τον άγιον Μάρκον παρακαλών αυτόν να δεχθεί το υψηλόν αξίωμα του Πατριάρχου, αλλ’ ο άγιός μας ηρνήθη.

Η ΦΥΛΑΚΙΣΗΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΕΙΣ ΤΗΝ ΛΗΜΝΟΝ

Την 4ην Μαΐου 1440 ο άγιος Μάρκος ηναγκάσθη να δραπετεύσει από την Βασιλεύουσαν, διότι εκινδύνευε η ζωή του, και να πάει εις την μητροπολιτική του περιφέρεια, την Έφεσον που ήτο κάτω από τους Τούρκους. Εκεί αφού εποίμανεν έπ’ ολίγον το λογικόν του ποίμνιον ηναγκάσθη πάλιν, τώρα υπό των Τούρκων και των ενωτικών, να εγκαταλείψει την Έφεσον και εμπήκεν εις πλοίον που επήγαινεν εις το Άγιον Όρος, όπου απεφάσισε να διέλθει τον υπόλοιπο χρόνο της ζωής του. Όταν όμως το πλοίον έκαμε σταθμό εις την Λήμνο ο άγιος ανεγνωρίσθει και αμέσως συνελήφθη, κατόπιν αυτοκρατορικής εντολής και εφυλακίσθη εκεί επί διετία. Κατά την διάρκεια της φυλακίσεώς του υπέφερε πολύ, αλλά ως έγραψε εις τον ιερομόναχο Θεοφάνη τον εν Ευβοία «ο λόγος του Θεού και η της αληθείας δύναμης ου δέδεται, τρέχει δε μάλλον και ευοδούται, και οι πλείονες των αδελφών τη εμή εξορία θαρρούντες βάλλουσι τοις ελέγχοις τους αλιτηρίους και παραβάτας της ορθής πίστεως…».

Από την Λήμνο ο άγιος εξαπέλυσε την περίφημο εγκύκλιο επιστολή του προς τους απανταχού της γης και των νήσων ευρισκομένους Ορθοδόξους Χριστιανούς. Με αυτήν ελέγχει αυστηρώς τους Ορθοδόξους εκείνους που απεδέχθησαν την ένωσιν και με αδιάσειστα στοιχεία αποδεικνύει ότι οι λατίνοι είναι καινοτόμοι και δι’ αυτό λέγει : «ως αιρετικούς αυτούς απεστράφημεν, και δια τούτο αυτών εχωρίσθημεν». Καλεί δε ο άγιος τους πιστούς να αποφεύγουν τους ενωτικούς, διότι αυτοί είναι «ψευδαπόστολοι και εργάται δόλιοι».

ΣΥΝΕΧΙΣΗΣ ΤΟΥ ΑΓΩΝΟΣ ΑΠΟ ΤΗ ΜΟΝΗ ΜΑΓΓΑΝΩΝ

Μετά την αποφυλάκισίν του άγιος Μάρκος πιεζόμενος υπό της ασθενείας του δεν ηδυνήθη να αποσυρθεί εις το Άγιον Όρος, αλλ’ επέστρεψεν εις την εν Κωνσταντινουπόλει μονήν του, όπου εγένετο δεκτός μετά τιμών ως άγιος και ομολογητής υπό του πιστού λαού. Από το μοναστήριον του Αγίου Γεωργίου των Μαγγάνων ο νέος ομολογητής διηύθυνε τον αγώνα κατά των ενωτικών, γράφων επιστολάς εις μοναχούς και κληρικούς ενθαρρύνων αυτούς να κρατούν την ορθή πίστη και να μη συνεργάζονται μετά των ενωτικών.

Οι διωγμοί, αι εξουδενώσεις και αι πιέσεις επεδείνωσαν την κατάσταση της υγείας του οσίου πατρός, και ούτω την 23ην Ιουνίου τω 1444, αφού είχε καλέσει πλησίον του τα πνευματικά του τέκνα και ανέθεσε εις τον Γεώργιον Σχολάριον την αρχηγίαν του ανθενωτικού αγώνος, απεδήμησεν εις Κύριον. Ήτο δε τότε 52 ετών.

ΤΙΜΑΙ ΑΓΙΟΥ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟΝ ΤΟΥ

Ο πιστός λαός του Κυρίου απορφανισθείς, εθρήνησε πολύ δια την απώλειαν του πνευματικού του πατέρα. Ο δε Γεώργιος Σχολάριος, εξεφώνησεν επικήδειον λόγον εις τον οποίον ανέφερε μεταξύ άλλων ότι ο όσιος «εν ιερεύσει διέπρεψεν, εν αρχιερεύσιν διέλαμψεν, ήθλησεν υπέρ της Εκκλησίας πάνυ καλώς αδάμαντος στερεώτερος ώφθη προς την μετάθεσιν…νυν γυμνή τη ψυχή της μακαριότητος εμφορείται ήν επέγνω καλώς και λαβείν εντεύθεν εσπούδασε την εν Χριστώ κεκρυμμένην ζήσας ζωήν και σύνεστι τοις ιεροίς διδασκάλοις της πίστεως, πάντων είνεκα δίκαιος ών εκείνοις συντάττεσθαι». Πνευματικός καρπός του αγίου είναι οι δύο άγιοι μαθηταί του Πατριάρχαι Κωνσταντινουπόλεως Γεννάδιος και Διονύσιος.

Αμέσως μετά την οσίαν κοίμησίν του ο Μάρκος ετιμήθη ως άγιος και ομολογητής.

Αυτό μαρτυρεί με πόνο και ο σύγχρονος και άσπονδος εχθρός του Ιωσήφ, ουνίτης επίσκοπος Μεθώνης, λέγων, «ώσπερ πολλούς μεν και άλλους, και τον καλούμενον Παλαμάν, και τον Εφέσου Μάρκον, ανθρώπους ούτ’ άλλως φρενήρεις, αλλά και δοξοσοφίας εμπεπλησμένους, μηδεμίαν αρετήν ή αγιωσύνην εν εαυτοίς έχοντας, μόνον δια το λέγειν και συγγράφειν κατά Λατίνων, δοξάζετε και υμνείτε, και εικόνας εγκοσμείτε αυτοίς και πανηγυρίζοντες, στέργετε αυτούς ως αγίους και προσκυνείτε» ( PG 159, 1357)

Την πρώτη ακολουθία προς τιμήν του αγίου συνέθεσε ο αδελφός αυτού Ιωάννης ο φιλόσοφος. Κατ’ αρχάς η μνήμη του εορτάζετο την 23ην Ιουνίου, αλλά βραδύτερον ωρίσθη η 19η Ιανουαρίου – ημέρα προφανώς της ανακομιδής του λειψάνου του αγίου και ταφής αυτού εις την μονήν του Λαζάρου εις τον Γαλατά. Οι αγώνες του Μάρκου όσον και του μαθητού αυτού Γενναδίου ανεγνωρίσθησαν και εδικαιώθησαν από την μεγάλη σύνοδο της Κωνσταντινουπόλεως που τελείωσε το 1484 και κατέγραψε τα ονόματα αυτώ, ως πατέρων αγίων, εις το Συνοδικό της Ορθοδοξίας.


Εξαιρετική ομιλία του π. Θεοδώρου Ζήση, από το 2014,πάνω στον άγιο Μάρκο τον Ευγενικό. Αξίζει να την ακούσετε.

 

Πηγές 

 

ΟΡΘΟΠΡΑΞΙΑ

 ΑΝΑΛΛΟΙΩΤΟΣ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΑ Ο ΟΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΓΑΜΟΥ. ΑΦΥΣΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ Η ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΑ

 

 

ΑΝΑΛΛΟΙΩΤΟΣ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΑ Ο ΟΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΓΑΜΟΥ.

ΑΦΥΣΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ Η ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΑ

 ΑΝΑΛΛΟΙΩΤΟΣ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΑ Ο ΟΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΓΑΜΟΥ. ΑΦΥΣΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ Η ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΑ


Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης

Ὁμότιμος Καθηγητὴς Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ.

 

1. Κατὰ φύσιν καὶ παρὰ φύσιν

 

Δὲν ὑπάρχει καμμία ἀμφιβολία ὅτι στὴν πανανθρώπινη ἱστορία, τὴν προχριστιανικὴ καὶ τὴν μεταχριστιανική, σὲ ὅλες τὶς μορφὲς κοινωνικῆς συμβίωσης, σὲ ὅλους τοὺς τόπους καὶ σὲ ὅλους τοὺς λαούς, ὁ γάμος ἐννοεῖται καὶ ὁρίζεται ὡς σαρκικὴ ἕνωση ἀνδρὸς καὶ γυναικός, ἀπὸ τὴν ὁποία μὲ τὴν γέννηση τέκνων ἐξασφαλίζεται ἡ διαιώνιση τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, ἡ συνέχιση τῆς ἀνθρώπινης ὕπαρξης, τὸ εἶναι τοῦ ἀνθρώπου. Αὐτὸ εἶναι τόσο αὐτονόητο καὶ ἀναμφίβολο, ὥστε περιττεύει ἡ παράθεση μαρτυριῶν, ὅπως θὰ ἐπερίττευε καὶ ἡ συζήτηση γιὰ τὸ ἂν οἱ ρίζες τῶν δένδρων καὶ τῶν φυτῶν βυθίζονται στὴν γῆ ἤ αἰωροῦνται στὸν ἀέρα καὶ γιὰ τὸ ἂν ἡ φωτιὰ ἔχει καυστικὲς καταστρεπτικὲς συνέπειες. Ὅποιος ἀγνοήσει τὴν φυσικὴ τάξη, τοὺς φυσικοὺς νόμους, τὴν φυσικὴ χρήση, καὶ ἐπιχειρήσει τὰ ἀντίθετα, τὰ παρὰ φύσιν, ὡς πρὸς τὰ δύο παραδείγματα ποὺ μνημονεύσαμε θὰ συμβεῖ ὥστε τὰ δένδρα καὶ τὰ φυτὰ μὲ τὶς ρίζες στὸν ἀέρα νὰ ξεραθοῦν, καὶ ἡ φωτιὰ νὰ κάψει καὶ νὰ καταστρέψει ὅποιον ἀγνοήσει τὴν φυσικὴ καυστική της δύναμη. Ὡς πρὸς τὸν ἄνθρωπο ποὺ θὰ ἀλλάξει τὴν φυσικὴ τάξη καὶ τὴν δύναμη τοῦ γάμου, ἀπὸ τὸ κατὰ φύσιν στὸ παρὰ φύσιν, θὰ ὑπάρξουν καταστροφικὲς συνέπειες στὴν κοινωνικὴ ζωή, στὶς οἰκογένειες, στὴν συνέχεια τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, στὴν ὕπαρξη ἀνθρώπων ἐπὶ τῆς γῆς, θὰ κυριαρχήσει ὄχι ἡ ζωὴ ἀλλὰ ὁ θάνατος.

Ἐπειδὴ ὅμως τὰ αὐτονόητα δὲν εἶναι αὐτονόητα στὸν ἀνάποδο κόσμο ποὺ ζοῦμε, ὅπου ὅλα ἔγιναν ἄνω κάτω, τὸ ἄσπρο μαῦρο καὶ τὸ φῶς σκοτάδι, θὰ μνημονεύσω μόνον δύο μαρτυρίες, γενικὰ παραδεκτὲς μέχρι τώρα, γιὰ τὸ ὅτι ὁ γάμος ὁ κατὰ φύσιν εἶναι ἕνωση ἀνδρὸς καὶ γυναικός, δύο προσώπων διαφορετικοῦ φύλου καὶ ὄχι τοῦ ἰδίου φύλου. Ὁ Θεάνθρωπος ἐν πρώτοις Χριστὸς ὑπενθυμίζοντας στοὺς Γραμματεῖς καὶ Φαρισαίους ὅλων τῶν ἐποχῶν τὴν φυσικὴ τάξη ποὺ ἔθεσε ὁ Θεὸς τοὺς εἶπε τὰ ἑξῆς σὲ μετάφραση, μὲ τὸ κείμενο στὴν ὑποσημείωση: «Δὲν διαβάσατε ὅτι ὁ Δημιουργὸς τοὺς ἔκανε ἀπὸ τὴν ἀρχὴ ἄνδρα καὶ γυναίκα καὶ τοὺς εἶπε: “Γι᾽ αὐτὸ θὰ ἐγκαταλείψει ὁ ἄνδρας τὸν πατέρα καὶ τὴν μητέρα του καὶ θὰ προσκολληθεῖ στὴ γυναίκα του καὶ θὰ γίνουν οἱ δύο μία σάρκα”; Ὥστε δὲν εἶναι πλέον δύο, ἀλλὰ ἕνας ἄνθρωπος. Ὅ,τι λοιπὸν συνένωσε ὁ Θεός, δὲν πρέπει νὰ τὸ χωρίζει ὁ ἄνθρωπος»[1]. Ἡ δεύτερη μαρτυρία εἶναι ὁ ὁρισμὸς τοῦ γάμου, ὅπως τὸν διατύπωσε ὁ Ρωμαῖος Νομοδιδάσκαλος Μοδεστῖνος (3ος αἰ. μ.Χ.), ὁ ὁποῖος συνοψίζει ὅσα ἐπὶ χιλιετίες μέχρι σήμερα δέχεται ἡ Ἐπιστήμη καὶ ἡ Νομολογία. Κατὰ τὸν καθηγητὴ Τηλέμαχο Φιλιππίδη ὁ ὁρισμὸς αὐτὸς παραμένει ἀναλλοίωτος[2]. Τὸ κατ᾽ ἐξοχὴν βασικὸ στοιχεῖο τοῦ γάμου καὶ τοῦ ὁρισμοῦ τοῦ Μοδεστίνου εἶναι ἡ ἕνωση ἀνδρὸς καὶ γυναικός: «Γάμος ἐστὶν ἀνδρὸς καὶ γυναικὸς συνάφεια καὶ συγκλήρωσις τοῦ βίου παντός, θείου τε καὶ ἀνθρωπίνου δικαίου κοινωνία». Ὁ ὁρισμὸς συμβαδίζει μὲ τὴν περὶ γάμου Χριστιανικὴ διδασκαλία, ἡ ὁποία ἀνύψωσε τὸν γάμο σὲ μυστήριο θείας ἀρχῆς, τὸ ὁποῖο ἀναφέρεται στὸν δεσμὸ Χριστοῦ καὶ Ἐκκλησίας[3]. Κατὰ τὸν συντάκτη τοῦ σχετικοῦ λήμματος στὸ «Νεώτερο Ἐγκυκλοπαιδικὸ Λεξικό» τοῦ «Ἡλίου» τὸν ὁρισμὸ τοῦ μεγάλου αὐτοῦ Ρωμαίου Νομοδιδασκάλου «ἀπεδέχθη καὶ ἐπεκύρωσεν ὁ Χριστιανισμὸς καὶ ἐν συνεχείᾳ αἱ ἠθικαὶ ἀντιλήψεις τοῦ εὐρωπαϊκοῦ πολιτισμοῦ καὶ τοῦ νεωτέρου κόσμου»[4].

Δὲν ἀποκλείεται ὁ ἑλληνομαθὴς Μοδεστῖνος νὰ ἐγνώριζε ὅσα παρεμφερῆ ἔγραψε πρὶν ἀπὸ πολλοὺς αἰῶνες ὁ Σταγειρίτης Ἀριστοτέλης, (4ος π.Χ. αἰώνας) διδάσκαλος τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου: «Οὕτω προῳκονόμηται ὑπὸ τοῦ θείου ἑκατέρου ἡ φύσις, τοῦ τε ἀνδρὸς καὶ τῆς γυναικός, πρὸς τὴν κοινωνίαν»[5]. Δηλαδὴ ἔτσι τὰ οἰκονόμησε ὁ Θεός, νὰ ὑπάρχουν δύο φύλα, τοῦ ἀνδρὸς καὶ τῆς γυναικός, γιὰ νὰ εἶναι δυνατὴ ἡ μεταξύ τους κοινωνία. Ποιοί ἆραγε εἶναι αὐτοὶ ποὺ ἐπιδιώκουν νὰ καταστρέψουν, νὰ ἀναποδογυρίσουν, τὸν ὑγιῆ Εὐρωπαϊκὸ πολιτισμὸ ποὺ κατὰ γενικὴ ἐκτίμηση τῶν εἰδικῶν στηρίζεται σὲ τρεῖς βασικοὺς πυλῶνες, στὴν ἀρχαία Ἑλληνικὴ Φιλοσοφία, στὸ Ρωμαϊκὸ Δίκαιο καὶ στὸν Χριστιανισμό; Καὶ πῶς ἐπιτρέψαμε οἱ Ὀρθόδοξοι Ἕλληνες σὲ ξενοκίνητους κυβερνῆτες νὰ καταντήσουν καὶ τὴν Ἑλλάδα μέρος τῆς ἀποχριστιανισμένης Εὐρώπης, ποὺ διασώζει ἐλάχιστα μόνον στοιχεῖα ἀπὸ τὸ χριστιανικό της παρελθόν;

2. Ξενοκίνητα σατανικὰ σχέδια τῆς «Νέας Τάξης» καὶ τῆς «Νέας Ἐποχῆς»

 

Θὰ ἀφήσουμε νὰ δώσει τὴν ἀπάντηση ἕνας ἀπὸ τοὺς μέγιστους Πατέρες καὶ Διδασκάλους τῆς Ἐκκλησίας, ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, παρουσιάζοντας τὴν σχετικὴ διδασκαλία του. Ἕνα ἀπὸ τὰ μεγαλειώδη γνωρίσματα τῆς μοναδικῆς προσφορᾶς του[6] εἶναι ὅτι κατόρθωσε δρώντας μέσα σὲ δύο μεγαλουπόλεις τῆς ἐποχῆς του, στὴν Ἀντιόχεια ὡς πρεσβύτερος (386-397) καὶ στὴν Κωνσταντινούπολη ὡς ἀρχιεπίσκοπος (398-404), παρὰ τοὺς διωγμοὺς καὶ τὶς δυσκολίες, νὰ ἀλλάξει τὴν πνευματικὴ τους φυσιογνωμία, μὲ εὐνοϊκὲς ἐπιδράσεις ἐπὶ ὅλης τῆς αὐτοκρατορίας, καὶ νὰ ἀναγνωρίζεται ἀπὸ τὴν ἱστορικὴ καὶ θεολογικὴ ἔρευνα ὡς ἀναμορφωτὴς τῶν ἠθῶν τῆς ἐποχῆς του. Σήμερα οἱ ἰσχυροὶ διάδοχοί του στοὺς ἐπισκοπικοὺς θρόνους συμπορεύονται μὲ τοὺς παραμορφωτὲς τῶν ἠθῶν καὶ τῆς διδασκαλίας τοῦ Εὐαγγελίου καὶ τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας.

Ἀναφερθήκαμε καὶ ἄλλες φορὲς στὴν σχετικὴ διδασκαλία τοῦ ἱεροῦ Πατρός[7], τώρα ὅμως θὰ ἐπικεντρωθοῦμε σὲ ὅσα λέγει σχετικὰ μὲ τὴν ἀνατροπὴ τῶν νόμων τῆς φύσεως, τὸ κατὰ φύσιν καὶ τὸ παρὰ φύσιν, τὶς συνέπειες αὐτῆς τῆς ἐκτροπῆς, τὴν στάση τῶν ἀρχόντων, ἐκκλησιαστικῶν καὶ πολιτικῶν, τὸ ἀναποδογύρισμα τῶν ἀξιῶν καὶ τὶς πνευματικὲς δυνάμεις ποὺ προκαλοῦν ἤ ἀνέχονται αὐτὴν τὴν διαστροφή. Ἐκτιμᾶ ὅτι ἡ Ὁμοφυλοφιλία εἶναι ἕνας καινούργιος καὶ παράνομος ἔρωτας ποὺ εἰσῆλθε ξαφνικὰ καὶ μὲ θόρυβο στὴν ζωὴ τῶν ἀνθρώπων, μιὰ φοβερὴ καὶ ἀνίατη ἀσθένεια, μολυσματικὸ νόσημα χειρότερο ἀπὸ ὅλες τὶς λοιμώξεις. Μὲ αὐτὴν ἀνατρέπονται ὄχι μόνον οἱ νόμοι ποὺ θέτουν οἱ ἄνθρωποι ἀλλὰ καὶ οἱ φυσικοὶ νόμοι. Ἡ πορνεία ὡς ἀσέλγεια στὴν συνεύρεση ἄνδρα καὶ γυναίκας εἶναι βέβαια ἀφόρητο ἁμάρτημα, ἀλλὰ ἡ ὑπερβολὴ τοῦ ἁμαρτήματος τῆς Ὁμοφυλοφιλίας, αὐτὴ ἡ ὕβρη τῆς φύσεως, συντελεῖ στὸ νὰ φαίνεται ὑποφερτὴ ἡ πορνικὴ συνεύρεση μὲ γυναῖκες: «Ἡ τῆς ὕβρεως ταύτης ὑπερβολὴ οὐκέτι ἀφόρητον ποιεῖ φαίνεσθαι τὸ ἀφόρητον, τὴν περὶ τὰς γυναῖκας ἀσέλγειαν». Καθιστᾶ ἀκόμη περιττὴ τὴν ὕπαρξη τῶν γυναικῶν, προσβάλλει δηλαδὴ τὸ ἔργο τοῦ Δημιουργοῦ, ἀφοῦ οἱ ὁμοφυλόφιλοι νέοι χρησιμοποιοῦνται ὡς γυναῖκες. Καὶ τὸ χειρότερο εἶναι ὅτι αὐτὴ ἡ μεγάλη βρωμιά, αὐτὸ τὸ βδέλυγμα τολμᾶται ἐλεύθερα, καὶ ἡ παρανομία ἔγινε νόμος: «Μετὰ πολλῆς τολμᾶται τῆς ἀδείας μύσος τοσοῦτον, καὶ νόμος γέγονεν ἡ παρανομία». Κανένας δὲν φοβᾶται, κανένας δὲν ντρέπεται, οὔτε κοκκινίζει, ἀλλὰ καυχῶνται γι᾽ αὐτὴν τὴν γελοιότητα (Gay Pride). Οἱ σώφρονες καὶ ἐγκρατεῖς θεωροῦνται φανατικοί, καὶ ὅσοι νουθετοῦν τὰ ἀντίθετα εἶναι παράλογοι καὶ τρελλοί. Καὶ ἂν εἶναι ἀδύναμοι, γρονθοκοποῦνται καὶ τραυματίζονται· ἂν εἶναι δυνατοί, χλευάζονται, λοιδοροῦνται, τοὺς πλύνουν μὲ ἀμέτρητες εἰρωνεῖες. Δὲν ὠφελοῦν οὔτε τὰ δικαστήρια, οὔτε οἱ νόμοι, οὔτε οἱ παιδαγωγοί, οὔτε οἱ πατέρες, οὔτε οἱ συνοδοί, οὔτε οἱ διδάσκαλοι, γιατὶ ἄλλοι ἀπὸ αὐτοὺς διαφθείρονται μὲ χρήματα καὶ ἄλλοι φροντίζουν μόνο νὰ μὴ χάσουν τὸ μισθό τους. Καὶ ὅσοι καλοὶ κληρικοὶ φροντίζουν γιὰ τὴν σωτηρία αὐτῶν ποὺ τοὺς ἐμπιστεύθηκε ὁ Θεός, μερικοὶ ἐξαπατῶνται εὔκολα καὶ παρασύρονται, ἐνῶ ἄλλοι φοβοῦνται τὴν δύναμη τῶν ἀκολάστων. Ἀπαντᾶ στὴ συνάφεια αὐτὴ ὁ Ἅγιος Ἰωάννης Χρυσόστομος σὲ ὅσους ἀποροῦν καὶ θαυμάζουν πῶς ὁ Θεὸς μᾶς ἀνέχεται καὶ δὲν μᾶς τιμωρεῖ, ὅπως τὰ Σόδομα, πολὺ περισσότερο μάλιστα ποὺ δὲν σωφρονιζόμαστε μὲ ὅσα οἱ κάτοικοι τῶν Σοδόμων ἔπαθαν: «Πῶς οὖν οὐδὲν γέγονε τοιοῦτον, ἀλλὰ τὰ μὲν Σοδόμων ἁμαρτήματα τολμᾶται, τὰ δὲ Σοδόμων οὐ γίνεται πάθη;». Ἡ ἀπάντηση εἶναι ὅτι τώρα ἡ τιμωρία θὰ εἶναι χειρότερη, διότι τότε οὔτε εἶχε προηγηθῆ παρόμοια τιμωρία γιὰ νὰ τοὺς συνετίσει, οὔτε ὑπῆρχαν δικαστήρια, οὔτε νόμοι, οὔτε προφῆτες, οὔτε ἡ ἐλπίδα τῆς Βασιλείας τῶν Οὐρανῶν, οὔτε τόσα θαύματα, οὔτε τὰ παραδείγματα τῆς ἐνάρετης καὶ φιλοσοφημένης ζωῆς τῶν Ἁγίων. Ἀκόμη καὶ σὲ ἕνα παιδὶ εἶναι φανερὸ ὅτι τοὺς περιμένει σφοδρότερη τιμωρία: «Ἆρ᾽ οὐχὶ καὶ παιδὶ δῆλόν ἐστιν, ὅτι σφοδροτέρᾳ τηροῦνται δίκῃ;»[8].

Καὶ αὐτὸ θὰ συμβεῖ, διότι μὲ τὴν ἀναίσχυντη μίξη τῆς Ὁμοφυλοφιλίας ξεπέρασαν ὅλους τοὺς ἀπολίτιστους καὶ βαρβάρους, ἀλλὰ καὶ ὅλα τὰ εἴδη τῶν θηρίων. Ὑπάρχει καὶ σὲ κάποια ἄλογα ζῶα πολλὴ μανία καὶ ἀφόρητη ἐπιθυμία γιὰ σαρκικὴ μίξη, δὲν εἶναι ὅμως σ᾽ αὐτὰ γνωστὸς αὐτὸς ὁ ἔρωτας· κινοῦνται μέσα στὰ φυσικὰ ὅρια, καὶ ὅταν ἀκόμη κοχλάζει αὐτὴ ἡ ἐπιθυμία δὲν ἀνατρέπουν τοὺς νόμους τῆς φύσεως[9].

Δὲν εἶναι ἄξιοι συγνώμης οἱ Ὁμοφυλόφιλοι, διότι δὲν τοὺς ἐμπόδισε κανεὶς νὰ χρησιμοποιήσουν τὴν νόμιμη καὶ κατὰ φύσιν μίξη. Εἶναι ἀδικαιολόγητοι, διότι ἄφησαν τὴν νόμιμη καὶ ἐπιτρεπόμενη μίξη καὶ στράφηκαν στὴν παρὰ φύσιν, σ᾽ αὐτὴν τὴν ἀλλόκοτη λύσσα«Οὐ γὰρ ἔχει τις εἰπεῖν ὅτι κωλυθεῖσαι (οἱ λεσβίες) τῆς κατὰ νόμον μίξεως ἐπὶ τοῦτο ἦλθον, οὐδ᾽ ὅτι οὐκ ἔχουσαι τὴν ἐπιθυμίαν πληρῶσαι, πρὸς τὴν ἀλλόκοτον ταύτην λύσσαν ἐξώκειλαν… ἀλλ᾽ ὅτι τὴν κατὰ φύσιν ἀτιμάσαντες, ἐπὶ τὴν παρὰ φύσιν ἔδραμον». Διαπιστώνει ὁ Χρυσόστομος ὅτι στὸν εἰδωλολατρικὸ κόσμο, στὸν ὁποῖο ἀναφέρεται ὁ Ἀπόστολος Παῦλος στὸ πρῶτο κεφάλαιο τῆς Πρὸς Ρωμαίους ἐπιστολῆς τοὺς ἐγκατέλειψε ὁ Θεὸς καὶ ἔγιναν ὅλα ἄνω κάτω, διότι ὄχι μόνο ἡ πίστη τους, ἡ εἰδωλολατρεία, ἦταν σατανική, ἀλλὰ καὶ ὁ βίος τους διαβολικός: «Ὅταν ὁ Θεὸς ἐγκαταλίπη, πάντα ἄνω καὶ κάτω γίνεται. Διὰ τοῦτο οὐ τὸ δόγμα αὐτοῖς σατανικὸν μόνον ἦν, ἀλλὰ καὶ ὁ βίος διαβολικός». Ἡ ἐπιδίωξη μεγαλύτερης ἡδονῆς εἶναι τὸ κίνητρο τῆς ὁμοφυλοφιλικῆς πράξης, ἡ πλεονεξία τῆς ἡδονῆς, τὸ ξεπέρασμα τῶν φυσικῶν ὁρίων. Δὲν γνωρίζουν ὅμως ὅσοι τὴν διαπράττουν, ὅτι τὰ παρὰ φύσιν πραττόμενα εἶναι δυσκολότερα καὶ ἀηδέστερα, ὥστε μπορεῖ νὰ πεῖ κανεὶς ὅτι δὲν ἔχουν κἂν ἡδονή, διότι ἡ γνήσια ἡδονὴ εἶναι ἡ κατὰ φύσιν. Ὅ,τι ὑπερβαίνει τοὺς νόμους ποὺ ἔθεσε ὁ Θεός, εἶναι ἀλλόκοτη ἐπιθυμία, καὶ ὀφείλεται στὴν ἐγκατάλειψη ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία ἔχει τὴν αἰτία της στὴν ἀνομία αὐτῶν ποὺ ἐγκατέλειψαν τὸν Θεό:  «Εἰ δὲ λέγεις, Καὶ πόθεν ἡ ἐπίτασις τῆς ἐπιθυμίας αὕτη; Ἀπὸ τῆς τοῦ Θεοῦ ἐγκαταλείψεως. Ἡ δὲ ἐγκατάλειψις τοῦ Θεοῦ πόθεν;  Ἀπὸ τῆς τῶν ἀφέντων αὐτὸν ἀνομίας». Ἐπιβεβαιώνει ὅτι πίσω ἀπὸ τὴν φρικτὴ αὐτὴ ἁμαρτία βρίσκεται ὁ Διάβολος, ὁ ὁποῖος ἐπιδιώκει καὶ ἐπιτυγχάνει δύο στόχους· νὰ διαλύσει τὸ ἀνθρώπινο γένος μὲ τὸ νὰ μὴ γεννιοῦνται νέοι ἄνθρωποι, ἀφοῦ εἶναι ἄκαρπη ἡ Ὁμοφυλοφιλία, ἀλλὰ καὶ νὰ προκαλέσει πόλεμο μεταξὺ ἀνδρῶν καὶ γυναικῶν μὲ τὸ νὰ μεταλλάξει τὴν φυσικὴ ἕλξη ποὺ ὑπάρχει ἀνάμεσα στὰ δύο φύλα, ἡ ὁποία προξενεῖ εἰρήνη καὶ ἑνότητα στὴν οἰκογένεια, στὴν κοινωνία, στὸν κόσμο: «Ἐπειδὴ γὰρ εἶδεν ὁ διάβολος, ὅτι αὕτη μάλιστα συνάγει τὰ γένη ἡ ἐπιθυμία, τὸν δεσμὸν ἐσπούδασε διακόψαι, ὥστε οὐ τῷ μὴ σπείρεσθαι μόνον κατὰ νόμον τὸ γένος διαλῦσαι, ἀλλὰ καὶ τῷ πρὸς ἀλλήλους ἐκπεπολεμῆσθαι τὸ γένος καὶ στασιάζειν»[10].

 

 

Ἐπίλογος

 

Ἐπανήλθαμε δυστυχῶς στὰ ἴδια, στὰ παλιὰ καὶ σκοτεινὰ τῆς πρὸ Χριστοῦ ἀνθρωπότητος καὶ τῆς μετὰ Χριστὸν ἄθεης καὶ ἀντίχριστης. Καλοκάθεται ὁ δυτικὸς κόσμος, Ἀμερικὴ καὶ Εὐρώπη, τώρα καὶ ἡ Ἑλλάδα, μέσα στὸ σκοτάδι τῆς ἀθεΐας καὶ τῆς ἀνηθικότητας, ὅπως καλοκαθόταν καὶ ἡ συγκρητιστική «Γαλιλαία τῶν ἐθνῶν», ὅταν ἄρχισε ὁ Χριστὸς τὸ κήρυγμά Του ἀμέσως μετὰ τὴν Βάπτισή Του. Τότε ὅμως καὶ ἐπὶ δύο χιλιάδες χρόνια «ὁ λαὸς ὁ καθήμενος ἐν σκότει εἶδε φῶς μέγα καὶ τοῖς καθημένοις ἐν χώρᾳ καὶ σκιᾷ θανάτου φῶς ἀνέτειλεν αὐτοῖς»[11]. Τώρα καὶ πάλι ὁ Διάβολος ποὺ ἀπέτυχε νὰ νικήσει τὸ ἀειλαμπὲς Φῶς τοῦ Χριστοῦ, προσπαθεῖ νὰ πάρει τὴν ρεβάνς μὲ τοὺς παγκόσμιους ὀργανισμούς, ἀκόμη καὶ μὲ τὶς ἀνὰ τὸν κόσμο πρεσβεῖες τῶν Η.Π.Α. ποὺ προωθοῦν ξεδιάντροπα τὴν Ὁμοφυλοφιλία, ὅπως προκύπτει ἀπὸ πάμπολλες μαρτυρίες καὶ γεγονότα[12]. Ἂς παύσουν τουλάχιστον νὰ ἐμφανίζονται, ὅσοι προωθοῦν τὴν ἀτζέντα τῶν ΛΟΑΤΚΙ, ὡς προοδευτικοὶ καὶ ἐκσυγχρονιστές. Εἶναι ὀπισθοδρομικοί, ὑποστηρικτὲς βλάσφημων καὶ ἐκθεμελιωτικῶν τῆς οἰκογένειας καὶ τῆς ἀνθρωπότητος μέτρων, ὑπέρμαχοι ὄχι τῆς ζωῆς, ποὺ ἐξασφαλίζεται μὲ τὴν κατὰ φύσιν ἕνωση ἄνδρα καὶ γυναίκας, ἀλλὰ τοῦ θανάτου, γιὰ τὸν ὁποῖο μόνο ὁ Διάβολος ἠμπορεῖ νὰ καυχᾶται, ὡς ἀνθρωποκτόνος[13]. Ἀκολουθοῦν ὄχι τὰ πάμφωτα πρότυπα τῆς ἱστορίας, τὸν Θεάνθρωπο Χριστό, τοὺς Ἀποστόλους, τοὺς Ἁγίους, τοὺς πατέρες καὶ μητέρες ὅλων τῶν ἀνθρώπων, καὶ τῶν δικῶν τους γονέων, ἀλλὰ τὸν παράφρονα αὐτοκράτορα τῆς Ρώμης Νέρωνα, τὸν διώκτη τῶν Χριστιανῶν καὶ σφαγέα τῶν Ἀποστόλων, ὁ ὁποῖος πρῶτος ἐνομοθέτησε τὸν γάμο τῶν Ὁμοφυλοφίλων καὶ τὸν ἐφήρμοσε δύο φορὲς στὸν ἄθλιο ἑαυτό του, τὴν μία ὡς νυμφίος καὶ τὴν ἄλλη ὡς νύμφη[14]. Στὴν σωστὴ πλευρὰ τῆς ἱστορίας βρίσκονται ὅσοι ἀκολουθοῦν τὸν Θεάνθρωπο Χριστό, καὶ ὄχι ὅσοι καταργοῦν τὸ Εὐαγγέλιο καὶ συντάσσονται μὲ σατανικὲς ξενοκίνητες δυνάμεις, ἀρνούμενοι ἔτσι καὶ τὸ Βάπτισμά τους, κατὰ τὸ ὁποῖο ὑποσχέθηκαν νὰ συνταχθοῦν μὲ τὸν Χριστὸ καὶ νὰ ἀποκηρύξουν τὸν Σατανᾶ [15].

[1]. Ματθ. 19, 4-6: «Οὐκ ἀνέγνωτε, ὅτι ὁ ποιήσας ἀπ᾽ ἀρχῆς ἄρσεν καὶ θῆλυ ἐποίησεν αὐτοὺς καὶ εἶπεν, ἕνεκεν τούτου καταλείψει ἄνθρωπος τὸν πατέρα αὐτοῦ καὶ τὴν μητέρα καὶ κολληθήσεται τῇ γυναικὶ αὐτοῦ καὶ ἔσονται οἱ δύο εἰς σάρκα μίαν; Ὥστε οὐκέτι εἰσὶ δύο, ἀλλὰ σὰρξ μία. Ὃ οὖν ὁ Θεὸς συνέζευξεν, ἄνθρωπος μὴ χωριζέτω».

[2]. Τηλεμαχοσ Φιλιππιδησ (Ὁμότιμος Καθηγητὴς Νομικῆς Σχολῆς ΑΠΘ), «Περὶ τοῦ γάμου τῶν ὁμοφυλοφίλων. Πρῶτος διδάξας ὁ Νέρων», εἰς Θεοδρομία 9 (2007) 555-556. Τὸ ἴδιο καὶ στὸ πρόσφατο βιβλίο: Ὁμοφυλοφιλία. Προβλήματα καὶ Ἀντιδράσεις, ἐκδόσεις ΘΕΟΔΡΟΜΙΑ, Θεσσαλονίκη 2023, σελ. 23-24.

[3]. Ἐφ. 5, 32: «Τὸ μυστήριον τοῦτο μέγα ἐστίν, ἐγὼ δὲ λέγω εἰς Χριστὸν καὶ εἰς τὴν Ἐκκλησίαν».

[4]. Πετροσ Καλοναροσ, «Μοδεστῖνος Ἑρέννιος», Νεώτερον Ἐγκυκλοπαιδικὸν Λεξικόν, Ἀθῆναι, τόμ. 13, σελ. 702-703.

[5]. Αριστοτελουσ, Περὶ οἰκονομίας, βιβλ. Α´, κεφ. γ´.

[6]. Βλ. γενικώτερα περὶ αὐτῶν εἰς Πρωτοπρεσβυτέρου Θεοδωρου Ζηση, Χρυσοστομικά. Μελέτες καὶ ἄρθρα, τὸ κεφ. Δ´ «Ἅγιος Ἰωάννης Χρυσόστομος. Τὸ μεγαλεῖο καὶ ἡ προσφορά του», Θεσσαλονίκη 2021, Ἐκδόσεις «Τὸ Παλίμψηστον», σελ. 63-81.

[7]. Πρωτοπρεσβύτερος Θεοδωροσ Ζησησ, «Ἡ ἐκκλησιαστικὴ ἀντίδραση κατὰ τῆς Ὁμοφυλοφιλίας. Ἀνύπαρκτη στὴν Ἀθήνα, ὑποτονικὴ στὴν Θεσσαλονίκη» καὶ Του Ιδιου, «Ὑβριστικὸ καὶ βλάσφημο τὸ Ἑλληνικὸ Κοινοβούλιο. Συνένοχη ἡ ἐκκλησιαστικὴ ἡγεσία». Ἀμφότερα στὸ πρόσφατο βιβλίο: Ὁμοφυλοφιλία. Προβλήματα καὶ Ἀντιδράσεις, ἔνθ᾽ ἀνωτ., τὸ πρῶτο στὶς σελ. 113-123, τὸ δεύτερο στὶς σελ. 270-304.

[8]. Πρὸς τοὺς πολεμοῦντας 3, 8, PG 47, 360-362.

[9]. Αὐτόθι.

[10]. Εἰς τὴν Πρὸς Ρωμαίους Ὁμ. 4, 1-2, PG 60, 417-418.

[11]. Ματθ. 4, 12-16.

[12]. Βλ. ἐνδεικτικὰ εἰς Μοναχοῦ Αρσενιου Βλιαγκοφτη, «Ὁμοφυλοφιλία καὶ Νέα Τάξη Πραγμάτων» καὶ Γιωργου Παπαθανασοπουλου, (Δημοσιογράφου-Συγγραφέως), «Τὸ Παγκόσμιο Οἰκονομικὸ Φόρουμ προωθεῖ τὴν Ὁμοφυλοφιλία». Ἀμφότερα στὸ νέο βιβλίο: Ὁμοφυλοφιλία. Προβλήματα καὶ ἀντιδράσεις, ἔνθ᾽ ἀνωτ., τὸ πρῶτο στὶς σελ. 146-173, τὸ δεύτερο στὶς σελίδες 186-188.

[13]. Ἰω. 8, 44: «Ὑμεῖς ἐκ τοῦ πατρὸς τοῦ Διαβόλου ἐστέ, καὶ τὰς ἐπιθυμίας τοῦ πατρὸς ὑμῶν θέλετε ποιεῖν. Ἐκεῖνος ἀνθρωποκτόνος ἦν ἀπ᾽ ἀρχῆς καὶ ἐν τῇ ἀληθείᾳ οὐχ ἕστηκεν».

[14]. Βλ. περισσότερα εἰς Τηλεμαχου Φιλιππιδη, «Περὶ τοῦ γάμου τῶν Ὁμοφυλοφίλων. Πρῶτος διδάξας ὁ Νέρων». Αὐτόθι.

[15]. Ἀκολουθία Βαπτίσματος: Ἀποτάσσῃ τῷ Σατανᾷ; Ἀποτάσσομαι. Ἀπετάξω τῷ Σατανᾷ; Ἀπεταξάμην. Συντάσσῃ τῷ Χριστῷ; Συντάσσομαι. Συνετάξω τῷ Χριστῷ; Συνεταξάμην.

Ντροπή σας στο Άγιον Όρος. Γκρεμίζετε ψυχές και χτίζετε Μοναστήρια. (π. Στυλιανός Καρπαθίου)

Photo: GOARCH/Dimitrios Panagos

Ντροπή σας στο Άγιον Όρος. Γκρεμίζετε ψυχές και χτίζετε Μοναστήρια. (π. Στυλιανός Καρπαθίου)

Ντροπή σας στο Άγιον Όρος. Γκρεμίζετε ψυχές και χτίζετε Μοναστήρια. (π. Στυλιανός Καρπαθίου)

 

Ντροπή σας στο Άγιον Όρος. Γκρεμίζετε ψυχές και χτίζετε Μοναστήρια. (π. Στυλιανός Καρπαθίου)
Ντροπή σας στο Άγιον Όρος. Γκρεμίζετε ψυχές και χτίζετε Μοναστήρια. (π. Στυλιανός Καρπαθίου)
Ντροπή σας στο Άγιον Όρος. Γκρεμίζετε ψυχές και χτίζετε Μοναστήρια. (π. Στυλιανός Καρπαθίου)
Ντροπή σας στο Άγιον Όρος. Γκρεμίζετε ψυχές και χτίζετε Μοναστήρια. (π. Στυλιανός Καρπαθίου)
Ντροπή σας στο Άγιον Όρος. Γκρεμίζετε ψυχές και χτίζετε Μοναστήρια. (π. Στυλιανός Καρπαθίου)
Ντροπή σας στο Άγιον Όρος. Γκρεμίζετε ψυχές και χτίζετε Μοναστήρια. (π. Στυλιανός Καρπαθίου)

Από την συνέντευξη του π. Στυλιανού εδώ

ΤΩΡΑ: Πολύ έντονες διαμαρτυρίες για τον Εσταυρωμένο, στο Περιστέρι (βίντεο)!

ΤΩΡΑ: Έντονες διαμαρτυρίες για τον Εσταυρωμένο, στο Περιστέρι!

ΤΩΡΑ: Πολύ έντονες διαμαρτυρίες για τον Εσταυρωμένο, στο Περιστέρι (βίντεο)!

 


Ένα μεγάλο μπράβο στα αδέρφια μας στο Περιστέρι!!!

 

 

 

 

 

 

Σχετικά:

ΕΔΩ

Και εδώ…

Ο Εσταυρωμένος στο Ιερό Βήμα (α)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Επιβεβλημένη ενημέρωση (π. Στυλιανός Καρπαθίου)

Συγκλονιστική Ἀνοικτὴ Ἐπιστολὴ

Επιβεβλημένη ενημέρωση (π. Στυλιανός Καρπαθίου)

Επιβεβλημένη ενημέρωση (π. Στυλιανός Καρπαθίου)

 


Το σχετικό βίντεο από το ΕκκλησίαOnline με τον παραπλανητικό τίτλο «Εκκλησία Ελλάδος: Έχει καταδικαστεί σε τριετή αργία ο πατήρ Στυλιανός Καρπαθίου από εκκλ. δικαστήριο.

Σχετικό επίσης: Σε καιρούς συστηματικής, σκληρής εκ-πούστευσης της Ελληνικής κοινωνίας, ορθόδοξες(;) ιστοσελίδες εμφανίζονται με έναν περίεργο ρόλο.

ΠΗΓΗ: ΤΑΣ ΘΥΡΑΣ

Το αιρετικό και ψυχόλεθρο βιβλίο του Θωμά Κεμπησίου, «Μίμηση Χριστού» (άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσιανίνωφ)

φωτογραφία από το κανάλι Γρηγόριος Δεκαπολίτης

Άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσιανίνωφ

Συνομιλία γέροντα και υποτακτικού για την προσευχή του Ιησού. Β΄. Για την πλάνη. [5. Η «γνώμη», το δεύτερο είδος πλάνης. Το αιρετικό και ψυχόλεθρο βιβλίο του Θωμά Κεμπησίου, «Μίμηση Χριστού»].

Μπορείτε να διαβάσετε και το υπόλοιπο βιβλίο εδώ: Αγίου Ιγνατίου Μπριαντσιανίνωφ, Έργα 1 – Ασκητικές εμπειρίες Α΄.

Αντιγραφή από ΕΔΩ


Συνομιλία γέροντα και υποτακτικού για την προσευχή του Ιησού

ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ. ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΛΑΝΗ

5


ΥΠΟΤΑΚΤΙΚΟΣ: Υπάρχει κάποια σχέση ανάμεσα στην πλάνη του πρώτου είδους και σ’ εκείνη του δεύτερου είδους;

ΓΕΡΟΝΤΑΣ: Οπωσδήποτε υπάρχει σχέση ανάμεσα στις δύο μορφές πλάνης. Η πρώτη είναι πάντα ενωμένη με τη δεύτερη, τη «γνώμη». Όποιος με την ψυχική ικανότητα της φαντασίας σχηματίζει στον νου του πλανεμένες εικόνες και τις συνδέει σε ελκυστικές παραστάσεις, στην απατηλή επήρεια των οποίων υποτάσσει όλη την ύπαρξή του, αυτός νομίζει σε κάθε περίπτωση πως οι παραστάσεις δημιουργούνται με την ενέργεια της θείας χάριτος και πως τα καρδιακά αισθήματα, που προκαλούνται απ’ αυτές, προέρχονται από τη χάρη.

Το δεύτερο είδος πλάνης είναι κυρίως η «γνώμη», που ενεργεί χωρίς τον σχηματισμό πλανεμένων παραστάσεων. Αρκείται στην πρόκληση νόθων αισθημάτων και, γενικά, καταστάσεων της χάριτος, από τις οποίες αποκτάται ψεύτικη, αλλοιωμένη αντίληψη όλων των πνευματικών ασκήσεων. Όποιος βρίσκεται στην πλάνη της «γνώμης» δεν αντιλαμβάνεται ορθά τίποτε. Απατάται και εσωτερικά και εξωτερικά. Η φαντασία του είναι εξαιρετικά δημιουργική, αλλά ενεργεί αποκλειστικά στην περιοχή της εκτροπής, της σφαλερότητας.

Δεν επιδιώκει καθόλου ή επιδιώκει σπάνια τον σχηματισμό στον νου, δια της φαντασίας, παραστάσεων του παραδείσου και των ουράνιων σκηνωμάτων, την όσφρανση ουράνιας ευωδίας, την δράση θείου φωτός, του Χριστού, αγγέλων και αγίων.

Αυτή η πλάνη του δημιουργεί φαινομενικά πνευματικές καταστάσεις –στενή φιλία με τον Ιησού (βλ. Θωμά Κεμπησίου, Η μίμηση του Χριστού, βιβλ. Β ́, κεφ. η΄), εσωτερική συνομιλία μ’ Εκείνον (ο.π., βιβλ. Γ’, κεφ. α ́.), μυστικές ακροάσεις και αποκαλύψεις (ο.π., βιβλ. Γ’, κεφ. β΄), απολαύσεις– με τις οποίες τον κάνει να έχει, όπως είπαμε, ψευδή αντίληψη του εαυτού του και της χριστιανικής ασκήσεως, να έχει, γενικά, ψευδή νοήματα και αισθήματα, και τον οδηγεί άλλοτε σε μια μέθη, άλλοτε σε μιαν έξαψη, άλλοτε σε μιαν έκσταση.

Αυτές οι ποικίλες καταστάσεις οφείλονται στην ενέργεια πολύ λεπτής υπερηφάνειας και εξίσου λεπτής ηδυπάθειας, που θέτουν σε εφάμαρτη, απατηλή κίνηση το αίμα. Έτσι, ενώ είναι καταστάσεις πλάνης, παρουσιάζονται ως απολαυστικές δωρεές της χάριτος. Η υπερηφάνεια και η ηδυπάθεια γεννούν, επίσης, την υψηλοφροσύνη, που είναι ο αχώριστος σύντροφος της «γνώμης».

Ο φοβερός εγωισμός, ο όμοιος με τον εγωισμό των δαιμόνων, αποτελεί την κυρίαρχη ιδιότητα όσων οικειοποιήθηκαν και τη μία και την άλλη πλάνη.

Εκείνους που έπεσαν στην πρώτη μορφή πλάνης, ο εγωισμός τους οδηγεί σε φανερή παραφροσύνη.

Εκείνους που έπεσαν στη δεύτερη μορφή πλάνης, τους οδηγεί σε μιαν άλλη βλάβη του νου, που στη Γραφή ονομάζεται διαφθορά του νου (βλ. Β ́ Τιμ. 3:8) και γίνεται πολύ πιο δύσκολα αντιληπτή, καθώς φοράει το προσωπείο της ταπεινοφροσύνης, της ευσέβειας, της σοφίας. Αναγνωρίζεται, ωστόσο, από τους πικρούς καρπούς της.

Οι πλανεμένοι από τη «γνώμη» για τα ‘‘χαρίσματα’’ τους, ιδιαίτερα για την ‘‘αγιότητα’’ τους, είναι ικανοί και πρόθυμοι για όλα, για κάθε υποκρισία, για κάθε πονηριά, για κάθε απάτη, για κάθε κακουργία. Αδιάλλακτη εχθρότητα αισθάνονται εναντίον των εργατών της αλήθειας, με λυσσαλέο μίσος στρέφονται εναντίον τους, όταν αυτοί δεν αποδέχονται την κατάσταση της πλάνης τους ως αγιοπνευματική, όπως τη θεωρούν οι ίδιοι, ανεβάζοντας με τη «γνώμη» τον εαυτό τους. Ντροπή για τον τυφλωμένο κόσμο!

ΥΠ.: Υπάρχουν και καταστάσεις πνευματικές που προέρχονται από τη χάρη του Θεού, όπως όταν γεύεται κανείς πνευματική γλυκύτητα και χαρά, καταστάσεις κατά τις οποίες αποκαλύπτονται στην ψυχή τα μυστήρια της πίστεως, καταστάσεις κατά τις οποίες γίνεται αισθητή στην καρδιά η παρουσία του Αγίου Πνεύματος, καταστάσεις κατά τις οποίες ο εργάτης του Χριστού αξιώνεται πνευματικών δράσεων;

ΓΕΡ.: Αναμφίβολα υπάρχουν, αλλά μόνο στους πιστούς που έφτασαν στη χριστιανική τελειότητα, κατεξοχήν σ’ εκείνους που καθαρίστηκαν και ετοιμάστηκαν με τη μετάνοια. Η ενέργεια της μετάνοιας, γενικά, που εκφράζεται με όλες τις μορφές του ταπεινού φρονήματος, ιδιαίτερα με την προσευχή που προσφέρεται στον Θεό με συναίσθηση πνευματικής πτωχείας και με πένθος, βαθμιαία εξασθενίζει στον άνθρωπο την ενέργεια της αμαρτίας.

Αυτό, όμως, αφενός απαιτεί σημαντικό χρόνο και αφετέρου αποτελεί όχι ανθρώπινο κατόρθωμα αλλά δωρεά της πρόνοιας του Θεού, που άγρυπνα μας παρακολουθεί, στους αληθινά καλοπροαίρετους αγωνιστές. Η πάλη με τα πάθη είναι εξαιρετικά ωφέλιμη, καθώς αυτή, περισσότερο απ’ οτιδήποτε άλλο, οδηγεί στην πτωχεία του πνεύματος. Αποβλέποντας στην ουσιαστική ωφέλεια μας, ο Θεός και Κριτής μας δεν βιάζεται να μας απαλλάξει από τον εχθρό μας, την αμαρτία (πρβλ. Λουκ. 18:7).

Όταν τα πάθη αδυνατίσουν πολύ κι αυτό συμβαίνει συνήθως προς το τέλος της ζωής του ανθρώπου, τότε σιγά-σιγά θ’ αρχίσουν να εμφανίζονται πνευματικές καταστάσεις εντελώς διαφορετικές από την κατάσταση της «γνώμης».

Πρώτα – πρώτα μπαίνει στον πνευματικό ναό της καρδιάς το μακάριο πένθος. Το πένθος καθαρίζει και λευκαίνει την καρδιά. Έτσι την αξιώνει να υποδεχθεί τα δώρα που, σύμφωνα με τον πνευματικό νόμο, ακολουθούν το πένθος. Ο σαρκικός άνθρωπος με κανένα τρόπο δεν μπορεί να αποκτήσει ακόμα και την παραμικρή ιδέα είτε του μακάριου πένθους είτε των πνευματικών καταστάσεων που το ακολουθούν. Η γνώση αυτών των καταστάσεων δεν αποκτάται αλλιώς παρά μόνο με την πείρα [Βλ. Αββά Ισαάκ του Σύρου, Λόγοι Ασκητικοί, ΠΕ’, 23γ].

Τα πνευματικά χαρίσματα μοιράζονται με θεϊκή σοφία: Ο Θεός δίνει τα δώρα του στα λογικά εκείνα σκεύη που μπορούν δίχως βλάβη να τα αντέξουν. Το καινούριο κρασί κάνει τα παλιά ασκιά να σκάσουν (Βλ. Ματθ. 9:17). Όπως παρατηρούμε, στην εποχή μας τα πνευματικά χαρίσματα δίνονται πολύ φειδωλά, κι αυτό οφείλεται στη χαλαρότητα της πνευματικής ζωής των χριστιανών. Όταν δίνονται, πάντως, εξυπηρετούν σχεδόν αποκλειστικά τον σκοπό της σωτηρίας. Απεναντίας, η «γνώμη» σκορπίζει τα δώρα της σπάταλα και με μεγάλη προθυμία.

Κοινό γνώρισμα όλων των αληθινά πνευματικών καταστάσεων είναι η βαθιά ταπείνωση, το ταπεινό φρόνημα. Όποιος οικειώνεται αυτό το φρόνημα, βάζει πάνω από τον εαυτό του όλους τους συνανθρώπους του, συμπάσχει με όλους τους συνανθρώπους του, αγαπά ευαγγελικά όλους τους συνανθρώπους του, αλλά έχει την τάση να αψηφά τον κόσμο και να απομακρύνεται από τον κόσμο. Η «γνώμη» δεν έχει θέση μέσα του. Γιατί ο ταπεινός άνθρωπος απαρνιέται κάθε προσωπική αξία, ομολογεί ειλικρινά τον Λυτρωτή, αποθέτει όλες τις ελπίδες του και συγκεντρώνει όλα τα στηρίγματά του σ’ Εκείνον.

Ο πλανεμένος από τη «γνώμη», απεναντίας, αποδίδει στον εαυτό του όχι μόνο τα χαρίσματα του Θεού αλλά και ικανότητες ανύπαρκτες, στηρίζει τις ελπίδες του επίσης στον εαυτό του, ομολογεί τον Λυτρωτή ψυχρά και επιφανειακά, δοξάζει τον Θεό για να δοξαστεί ο ίδιος, όπως έκανε ο Φαρισαίος (Βλ. Λουκ. 18:11). Τέτοιοι άνθρωποι στην πλειοψηφία τους είναι παραδομένοι στην ηδυπάθεια, κι ας αποδίδουν στον εαυτό τους πολύ υψηλές πνευματικές καταστάσεις, απαράδεκτες για τον γνήσιο ορθόδοξο ασκητισμό. Λίγοι είναι εκείνοι που συγκρατούνται από την ωμή υποδούλωση στην ηδυπάθεια, και συγκρατούνται μόνο και μόνο επειδή κυριαρχεί σ’ αυτούς η αμαρτία των αμαρτιών, η υπερηφάνεια.

ΥΠ.: Η πλάνη της «γνώμης» μπορεί να έχει αρνητικές συνέπειες που να είναι φανερές, ψηλαφητές;

ΓΕΡ.: Απ’ αυτή την πλάνη προήλθαν οι ολέθριες αιρέσεις, τα σχίσματα, η αθεΐα, η βλασφημία. Η πιο φανερή αρνητική συνέπεια της είναι η σφαλερή πνευματική δραστηριότητα, δραστηριότητα καταστροφική για τον ίδιο τον άνθρωπο, που έχει πλανηθεί από τη «γνώμη», και για τους άλλους, που είναι κοντά του. Το κακό, παρ’ όλη την εμφάνεια και την έκταση του, δύσκολα γίνεται αντιληπτό και κατανοητό. Επειδή ή «γνώμη», μολονότι αποτελεί φρικτή πλάνη του νου, δεν τον οδηγεί σε παράκρουση, όπως η διαταραγμένη φαντασία, σπάνια γίνεται στους εργάτες της προσευχής αιτία δυστυχημάτων, αλλά συμβαίνει κι αυτό.

Στο νησί Βαλαάμ, σ’ ένα απόμακρο ερημικό καλύβι, ζούσε ο μεγαλόσχημος μοναχός Πορφύριος, τον οποίο κι εγώ γνώρισα. Ασκούσε την προσευχή, δεν ξέρω με ποιον ακριβώς τρόπο· πως ήταν, όμως, τρόπος εσφαλμένος μπορούμε να το συμπεράνουμε από τούτο: Αγαπημένο του ανάγνωσμα ήταν το βιβλίο του δυτικού συγγραφέα Θωμά Κεμπησίου, Η μίμηση του Χριστού, το οποίο εκτιμούσε πολύ και χρησιμοποιούσε ως οδηγό. Το βιβλίο αυτό, ωστόσο, είναι γραμμένο από έναν άνθρωπο που είχε πέσει στην πλάνη της «γνώμης».

Ο π. Πορφύριος, λοιπόν, κάποιο ανοιξιάτικο βράδυ επισκέφθηκε τους γέροντες της σκήτης, που δεν ήταν μακριά από το καλύβι του.

Όταν τους αποχαιρετούσε, εκείνοι τον προειδοποίησαν: “Μη σκεφθείς να περάσεις πάνω από τον πάγο, επειδή είναι πολύ πρόσφατος και γι’ αυτό πολύ λεπτός”.

Ο π. Πορφύριος έπρεπε να διανύσει μια μεγάλη απόσταση, βαδίζοντας στην όχθη της λίμνης Λάντογκα, προκειμένου να φτάσει στον έρημο τόπο του, που τον χώριζε από τη σκήτη ένας βαθύς κόλπος αυτής της λίμνης.

Με σιγανή φωνή και με εξωτερική σεμνότητα ο μοναχός αποκρίθηκε: “Εγώ έγινα πια ελαφρός’’. Και έφυγε.

Σε λίγο ακούστηκε μια απελπισμένη κραυγή. Οι γέροντες της σκήτης πετάχτηκαν έξω ταραγμένοι. Είχε σκοτεινιάσει, και άργησαν να βρουν το μέρος όπου έγινε το δυστύχημα. Άργησαν, επίσης, να βρουν μέσο για να βγάλουν τον πνιγμένο από τη λίμνη -να βγάλουν το σώμα που το είχε ήδη εγκαταλείψει η ψυχή.

ΥΠ.: Είπες για το βιβλίο, Η μίμηση του Χριστού ότι είναι γραμμένο από άνθρωπο που βρισκόταν σε κατάσταση αυταπάτης. Ωστόσο το διαβάζουν πολλοί, ακόμα και μέλη της Ορθόδοξης Εκκλησίας!

ΓΕΡ.: Αυτοί που το διαβάζουν και ενθουσιάζονται και διαλαλούν την αξία του, δεν το κατανοούν.

Στον πρόλογο της ρωσικής εκδόσεως -Μόσχα 1834- ο μεταφραστής αναφέρει: «Ένας μεγαλόπνευστος άνδρας» -Ρώσος ορθόδοξος- έλεγε: “Αν ζητούσαν τη γνώμη μου, αδίσταχτα μετά την Αγία Γραφή θα έβαζα τη Μίμηση του Χριστού του Κεμπησίου”». Μ’ αυτή την τόσο αποφασιστική απόφανση εκφράζεται ξεκάθαρη προτίμηση στον ετερόδοξο συγγραφέα έναντι όλων των αγίων πατέρων της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Στη δική μου σκέψη, απεναντίας, κυριαρχούν οι ορισμοί του συνόλου της Εκκλησίας, η οποία με τις άγιες Συνόδους της δέχτηκε τα συγγράμματα των αγίων πατέρων ως θεόπνευστα και εισηγήθηκε τη μελέτη τους, όχι μόνο για την πνευματική ωφέλεια όλων των παιδιών της, αλλά και για την εξεύρεση λύσεων στα εκκλησιαστικά προβλήματα. Στα συγγράμματα των πατέρων είναι φυλαγμένος ένας μεγάλος πνευματικός, χριστιανικός και εκκλησιαστικός θησαυρός, η δογματική και ηθική παράδοση της αγίας Εκκλησίας.

Όπως φαίνεται, το ίδιο το βιβλίο, Η μίμηση του Χριστού έφερε τον άνθρωπο εκείνο στην κατάσταση που τον έκανε να εκφραστεί τόσο απερίσκεπτα, τόσο εσφαλμένα, τόσο λυπηρά*.

Η Μίμηση, όταν εμφανίστηκε, καταδικάστηκε ακόμα και από τη Λατινική Εκκλησία. Καταδιώχθηκε, μάλιστα, από την Ιερά Εξέταση. Η δίωξη διακόπηκε αργότερα και μεταβλήθηκε σε υπεράσπιση, όταν οι παπικοί διαπίστωσαν ότι το βιβλίο αυτό τους χρησίμευε ως ένα καλό όπλο στην προπαγάνδα τους μεταξύ των ανθρώπων που δεν αντιλαμβάνονταν ορθά τον Χριστιανισμό και διατηρούσαν μ’ αυτόν επιφανειακή σχέση. Λέγοντας παπική προπαγάνδα εννοούμε τη διάδοση της απόψεως εκείνης την οποία ο πάπας θέλει να επιβάλει στην ανθρωπότητα για τον εαυτό του και η οποία στοχεύει στην αποδοχή της υπέρτατης, αυταρχικής και απεριόριστης εξουσίας του πάνω στον κόσμο. Η προπαγάνδα, στρέφοντας το ενδιαφέρον της αποκλειστικά στον στόχο, πολύ μικρή σημασία δίνει στην ποιότητα της διδασκαλίας της. Έτσι, αν ο στόχος επιτυγχάνεται, δέχεται τα πάντα, ακόμα και πίστη στον Χριστό δίχως εγκατάλειψη της ειδωλολατρίας

Τι αυταπάτη! Τι πλάνη! Πλάνη που διαμορφώθηκε από ψευδή νοήματα. Τα ψευδή νοήματα γεννήθηκαν από εσφαλμένα αισθήματα που προκάλεσε το βιβλίο. Σ’ αυτό το βιβλίο υπάρχει και απ’ αυτό το βιβλίο αναδύεται η οσμή του πονηρού πνεύματος, που αποπλανά τους αναγνώστες, που τους ποτίζει με το φαρμάκι του ψεύδους, νοστιμίζοντας το με τα πολύ λεπτά αρτύματα της οιήσεως, της υπερηφάνειας και της ηδυπάθειας.

Το βιβλίο οδηγεί τους αναγνώστες σε άμεση κοινωνία με τον «Θεό», χωρίς προηγούμενη κάθαρση με τη μετάνοια, και γι’ αυτό είναι ιδιαίτερα ελκυστικό σε ανθρώπους εμπαθείς, που δεν γνωρίζουν τον δρόμο της μετάνοιας, που δεν φυλάγονται από την αυταπάτη και την πλάνη, που δεν διδάχθηκαν τον σωστό τρόπο ζωής, σύμφωνα με τη διδασκαλία των αγίων πατέρων της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Προκαλεί, επίσης, κυκλοφορική και νευρική διέγερση, και γι’ αυτό είναι πολύ αρεστό σε ανθρώπους αιχμαλωτισμένους από τον αισθησιασμό. Διαβάζοντάς το κανείς μπορεί να ευφραίνεται, χωρίς να αρνείται τις παχυλές αισθησιακές ικανοποιήσεις. Η οίηση, η υπερηφάνεια και η λεπτή ηδυπάθεια παρουσιάζονται στις σελίδες του σαν ενέργειες της χάριτος του Θεού.

Οι σαρκικοί άνθρωποι, καθώς οσφραίνονται την ασωτία τους στις πιο λεπτές της ενέργειες, έρχονται σε κατάσταση ενθουσιασμού, γλυκασμού, μέθης, που προσφέρονται δίχως κόπο, δίχως αυταπάρνηση, δίχως μετάνοια, δίχως νέκρωση της σάρκας μαζί με τα πάθη και τις επιθυμίες (βλ. Γαλ. 5:24), αλλά με θωπεύματα στην κατάσταση της πτώσεως. Οδηγημένοι από τον τυφλό εγωισμό τους, πορεύονται από το ψεύδος της κτηνώδους αγάπης, στο ψεύδος μιας αγάπης πιο εγκληματικής, μιας αγάπης που βασιλεύει στα καταγώγια των πονηρών πνευμάτων.

Κάποιο πρόσωπο υψηλής κοινωνικής θέσεως και μεγάλης μορφώσεως, που τυπικά ανήκει στην Ορθόδοξη Εκκλησία, εκφράστηκε με τον εξής τρόπο για μια Λουθηρανή, όταν αυτή πέθανε, την οποία θεωρούσε αγία: “Αγαπούσε με πάθος τον Θεό, συλλογιζόταν μόνο τον Θεό, ατένιζε μόνο τον Θεό, μελετούσε μόνο το Ευαγγέλιο και τη Μίμηση, που είναι το δεύτερο Ευαγγέλιο’’ [Η ενθουσιώδης αυτή γνώμη διατυπώθηκε στη γαλλική γλώσσα, που είναι κατάλληλη για τη θεατρική σκηνή!].

Το ίδιο ουσιαστικά πνεύμα εκφράζει και η ονομαστή Γαλλίδα συγγραφέας μαντάμ ντε Σεβινιέ*, η οποία τόλμησε να πει για τον διάσημο Γάλλο ποιητή Ρακίνα τον πρεσβύτερο**: “Αγάπησε τον Θεό όπως αγαπούσε πρώτα τις παλλακίδες του”. Ο γνωστός κριτικός Λαγκάρπ, που ήταν πρώτα άθεος και μετά ασπάστηκε έναν εσφαλμένο και διαστρεβλωμένο από τον ίδιο Χριστιανισμό, ενισχύοντας τη φράση της κυρίας ντε Σεβινιέ, είπε: “Η καρδιά αγαπά και τον Πλάστη και το πλάσμα, μόνο αν τα επακόλουθα της διπλής αυτής αγάπης είναι τόσο διαφορετικά όσο και τα αντικείμενά της”.

* Σ.τ.Μ.: Η Μαρία ντέ Ραμπουτέν-Σαντάλ, μαρκησία ντε Σεβινιέ (Marie de Rabutin-Chantal, marquise de Sevigné), Γαλλίδα συγγραφέας (1626- 1696), είναι γνωστή κυρίως για τις περίφημες επιστολές της προς την κόρη της, οι οποίες θέλγουν με την απλότητα και τη φυσικότητά τους. Σ’ αυτές μιλάει για προσωπικές και οικογενειακές υποθέσεις της, προπάντων όμως για την κοινωνία, τον στρατό και τη βασιλική Αυλή, παρέχοντας έναργη και ενδιαφέρουσα εικόνα των ηθών και των εθίμων της εποχής της. Η πρώτη έκδοση των επιστολών έγινε το 1726 και ή πλήρης το 1873.

** Σ.τ.Μ.: Ο Ιωάννης Ρακίνας (Jean Racine), Γάλλος δραματικός ποιητής (1639-1699), που επονομάζεται πρεσβύτερος για να διακρίνεται από τον γιο του Λουδοβίκο, τον ποιητή Ρακίνα τον νεότερο (1692-1763), από το 1664 ως το 1677 έγραψε τραγωδίες, τις οποίες η κριτική και η κοινή γνώμη της εποχής του θεώρησαν αριστουργηματικές (Θηβαΐδα, Αλέξανδρος, Ανδρομάχη, Βρετανικός, Βερενίκη, Βαγιαζήτ, Ιφιγένεια, Φαίδρα). Σ’ αυτές αναλύει τα ανθρώπινα πάθη με τρόπο απαράμιλλα λεπτό, με γλώσσα πλούσια και εκφραστική, με ύφος υψηλό αλλά και φυσικό. Τέλος, το 1689 έγραψε την Εσθήρ και το 1691 την Αθαλία, όχι τόσο ως έργα θεατρικά όσο ως μεγάλα θρησκευτικά ποιήματα, κατάλληλα να απαγγέλλονται και να ψάλλονται.

Ο Ρακίνας μεταπήδησε από τη διαφθορά στην πλάνη της «γνώμης». Αυτή η πλάνη σ’ όλη της την έκταση είναι αποτυπωμένη στις δύο τελευταίες τραγωδίες του ποιητή Εσθήρ και Αθαλία. Τα υψηλά χριστιανικά νοήματα και αισθήματα του Ρακίνα βρήκαν τον κατάλληλο χώρο τους στον ναό των Μουσών και του Απόλλωνα, το θέατρο, όπου ξεσήκωσαν ενθουσιασμό και χειροκροτήματα. Της τραγωδίας Αθαλία, που θεωρήθηκε η πιο σπουδαία δημιουργία του Ρακίνα, δόθηκαν σαράντα διαδοχικές παραστάσεις. Το πνεύμα της είναι ταυτόσημο με το πνεύμα της Μιμήσεως.

Εμείς πιστεύουμε, ότι στην καρδιά του ανθρώπου υπάρχει κτηνώδης διάθεση, που την προκάλεσε η πτώση του και που σχετίζεται με τη διάθεση των πονηρών πνευμάτων.

Ωστόσο, πιστεύουμε ακόμα πως υπάρχει στην καρδιά και πόθος πνευματικός με τον οποίο πλαστήκαμε και με τον οποίο αγαπάμε φυσικά και ορθά τον Θεό και τον πλησίον. Ο πόθος αυτός βρίσκεται σε αρμονία με τον πόθο των αγίων αγγέλων. Για ν’ αγαπήσουμε τον Θεό και με την αγάπη του Θεού τον πλησίον, πρέπει απαραίτητα να καθαρθούμε από τον κτηνώδη πόθο. Την κάθαρση της καρδιάς μας την επιτελεί το Άγιο Πνεύμα, όταν εμείς με τη ζωή μας εκδηλώσουμε τη σχετική βούληση.

Ουσιαστικά καρδιά ονομάζονται, με έννοια ηθική, ο πόθος και οι λοιπές ψυχικές δυνάμεις, όχι το ομώνυμο όργανο του σώματος. Οι δυνάμεις συγκεντρώνονται σ’ αυτό το όργανο, από το οποίο πήραν την κοινή ονομασία.

Οι πνευματικοί άνθρωποι, σε αντίθεση με τους σαρκικούς, μόλις οσφρανθούν τη δυσωδία του κακού που μεταμφιέστηκε σε καλό, τη δυσωδία που αναδίνεται από το βιβλίο, αισθάνονται αποστροφή γι’ αυτό.

Στον γέροντα Ησαΐα, μοναχό που ασκούσε τη σιωπή στην Έρημο Νικηφόρωφ και που προόδευσε τόσο στη νοερά προσευχή ώστε αξιώθηκε του θείου φωτισμού, διάβασαν ένα απόσπασμα από τη Μίμηση.

Ο γέροντας μπήκε αμέσως στο νόημα του βιβλίου. Γέλασε και αναφώνησε: “Ω! Αυτό είναι γραμμένο από τη «γνώμη». Δεν έχει τίποτα το αληθινό. Επινοημένα είναι όλα. Ο Θωμάς φανταζόταν κάποιες πνευματικές καταστάσεις και τις περιέγραφε υποθετικά, χωρίς να τις γνωρίζει εμπειρικά”.

Η πλάνη ως δυστύχημα παρουσιάζει θέαμα θλιβερό, ως παραλογισμός, όμως, είναι θέαμα γελοίο.

Ο ηγούμενος της Μονής Αγίου Κυρίλλου Νοβογιεζέρσκ ήταν γνωστός για την αυστηρή ζωή του. Με απλότητα καρδιάς, πάντως, καταγινόταν σχεδόν αποκλειστικά σε σωματικές ασκήσεις. Μέτρια ήταν η γνώση του για τις πνευματικές ασκήσεις. Στα πρόσωπα που τον συμβουλεύονταν και βρίσκονταν κάτω από την καθοδήγησή του σύστηνε αρχικά την ανάγνωση της ΜιμήσεωςΛίγα χρόνια πριν από την κοίμηση του, όμως, άρχισε να την απαγορεύει, λέγοντας με την αγία απλότητα του: “Πρώτα θεωρούσα το βιβλίο αυτό ψυχωφέλιμο, αλλά ο Θεός μου αποκάλυψε πως είναι ψυχόλεθρο”.

Την ίδια γνώμη για τη Μίμηση είχε και ο γνωστός εργάτης της μοναχικής εμπειρίας ιερομόναχος Λεωνίδας*, που έβαλε την αρχή της ηθικής ευταξίας στην έρημο της Όπτινα. Όλοι αυτοί οι ασκητές μου ήταν προσωπικά γνωστοί.

* Σ.τ.Μ.: Πρόκειται για τον όσιο Λεωνίδα της Όπτινα (1768-1841).

Κάποιος κτηματίας, που δεν απέκτησε μεγάλη κοσμική παιδεία αλλά ανατράφηκε μέσα στο πνεύμα της Ορθοδοξίας, είδε μια φορά τη Μίμηση στα χέρια της κόρης του. Αμέσως της απαγόρευσε την ανάγνωση του βιβλίου, λέγοντας: “Εγώ δεν θέλω ν’ ακολουθείς τη μόδα και να κάνεις την κοκέτα μπροστά στον Θεό”. Πρόκειται για την πιο ορθή εκτίμηση του βιβλίου.

ΥΠ.: Υπάρχουν κι άλλες μορφές πλάνης.

ΓΕΡ.: Όλες οι άλλες μορφές της αυταπάτης και της δαιμονικής απάτης είναι ειδικές περιπτώσεις των δύο κύριων μορφών που ανέφερα, και οφείλονται σε εσφαλμένη λειτουργία είτε του νου είτε της καρδιάςιδιαίτερα στην κυριαρχία της «γνώμης».

Όχι αβάσιμα, ωστόσο, ως κατάσταση αυταπάτης και πλάνης θεωρείται και η ψυχική κατάσταση των μοναχών εκείνων, που, απορρίπτοντας την άσκηση της προσευχής του Ιησού και της νοεράς εργασίας γενικά, αρκούνται στην εξωτερική δέηση, δηλαδή στην τακτική συμμετοχή στις εκκλησιαστικές ακολουθίες και στη συνεπή εκτέλεση του ατομικού κανόνα στο κελί με προφορικές προσευχές και ψαλμωδίες.

Αυτοί δεν μπορούν να αποφύγουν τη «γνώμη», όπως εξηγεί ο γέροντας Βασίλειος του Μερλοπολιάνι, στην εισαγωγή του στο βιβλίο του οσίου Γρηγορίου του Σιναΐτου, κάνοντας αναφορά στα συγγράμματα του τελευταίου και του οσίου Συμεών του Νέου Θεολόγου.

Η κρυμμένη «γνώμη» αποκαλύπτεται, όταν ο ασκητής νομίζει πως είναι τάχα προσεκτικός, συχνά καταφρονεί από υπερηφάνεια τους άλλους, κατηγορώντας τους σαν απρόσεκτους, και συστήνει τον εαυτό του ως ποιμένα προβάτων, μοιάζοντας με τυφλό που υπόσχεται να οδηγεί άλλους τυφλούς [Οσίου Συμεών του Νέου Θεολόγου, Περί των τριών τρόπων της προσευχής λόγος – Περί του δευτέρου τρόπου].

Η προφορική δέηση και η ψαλμωδία τότε είναι καρποφόρες, όταν συνδέονται με την προσοχή, κάτι που συμβαίνει πολύ σπάνια, μια και την προσοχή τη διδασκόμαστε κυρίως με την άσκηση της προσευχής του Ιησού [Γέροντα Βασιλείου του Μερλοπολιάνι, Εισαγωγή ή Προπαρασκευή…].

ΑΓΑΠΗ ἤ ΑΠΑΤΗ; (Γ. Τζανάκη)

(ΒΑΣΙΛΗΣ ΡΕΜΠΑΠΗΣ/EUROKINISSI)

ΑΓΑΠΗ ἤ ΑΠΑΤΗ; (Γ. Τζανάκη)

 

ΑΓΑΠΗ ἤ ΑΠΑΤΗ; (Γ. Τζανάκη)

 



Α΄. Περὶ ὁμοφύλων.

Ἔχουν ἀνοίξει οἱ ὀχετοὶ τῆς προπαγάνδας καὶ ὅλα τὰ πετσωμένα μεγάφωνα τῆς πληροφόρηρης, δημοσιογράφοι, «ἰνφλουένσερς»,  καὶ κάθε ἄλλο νυκτερινό, πρωϊνὸ, ἤ μεσημβρινὸ δαιμόνιο ἐπὶ εἰκοσιτετραώρου, ἀπὸ τὰ παράθυρα τῶν τηλεοράσεων, ἀπὸ τὶς συχνότητες τῶν ραδιοφώνων, ἀπὸ κάθε σημεῖο τοῦ διαδυκτίου, ἀπὸ τὶς σελίδες τῶν ἐφημερίδων, ἀπὸ τὶς ταμπέλες τῶν διαφημήσεων, ἀπὸ παντοῦ· ὅλα μαζὶ, μὲ μία οὐρανομήκη φωνὴ προσπαθοῦν νὰ ἐπιβάλλουν τὸν «γάμο τῶν ὁμοφύλων».

Ἐπιστήμονες, εἰδικοὶ, ψυχολόγοι, ἰδρύματα, ΜΚΟάδες, καὶ φυσικὰ οἱ λεγόμενοι πολιτικοί, ἐν χορῷ ἐξαπολύουν συνεχῶς  ἀκατάσχετες ὁμοβροντίες κραυγῶν καὶ λόγων, ἐπιχειρημάτων καὶ σοφιστειῶν, ἐπιδιώκοντας τὴν ἀπόλυτη κυριαρχία καὶ ὁλοκληρωτικὴ ἐπικράτησι τους. Μέσα στὴ βία καὶ στὴ βουὴ, ξεχωρίζουν λέξεις γνωστὲς μὲν, ἀλλὰ ντυμένες πλέον μὲ ρὸζ ἤ πολύχρωμο μανδύα: Γάμος, δικαιώματα, ἱσότητα, παιδιά, ὁμόφυλοι, ἀγάπη. Ὅλοι ξέρουν αὐτὲς τὶς λέξεις, ἀλλὰ τὶς ξέρουν ἀλλοιῶς. Ἡ πείρα , ἡ ζωὴ, οἱ αἰῶνες ποὺ πέρασαν, τὰ ἐκατομύρια ἀνθρώπων ποὺ βίωσαν τὸ περιεχόμενό τους  καὶ διαμόρφωσαν τὴν μορφή τους καὶ τὴν σημασία τους, τώρα θεωροῦνται ἄχρηστα καὶ ὀπισθοδρομικὰ πράγματα. Οἱ λέξεις αὐτὲς ποὺ ὑπηρέτησαν τὸν ἄνθρωπο τόσους αἱῶνες τώρα πρέπει νὰ ἀλλάξουν χρῆσι. Εἶναι σὰν νὰ παίρνεις τὰ γλυπτά καὶ  τὶς κολῶνες τῆς Ἀκροπόλεως γιὰ νὰ φτιάξεις τὸ χοιροστάσιό σου ἤ τὸ βόθρο τοῦ σπιτιοῦ σου.

Σ᾿ αὐτὸν τὸν ἀγῶνα ἐπιδόθηκε τελευταῖα καὶ ὁ κ.Πρωθυπουργὸς, ποὺ ἐκτὸς ἀπὸ τὸ ξεπούλημα κάθε Ἐθνικοῦ καὶ παραδεδομένου, πρωτοστατεῖ καὶ σ᾿ αὐτὴ τὴν σύλησι  λέξεων καὶ ἐννοιῶν προκειμένου νὰ διαλύσῃ τὰ πάντα.  Ἐδῶ συνεργάστηκαν τὰ πολιτικὰ δαιμόνια μὲ τὰ δημοσιογραφικά, τὰ ὁποία εἶναι, ὡς γνωστὸν, ἐξαγορασμένοι πετσωμένοι ὑπηρέτες τους, καὶ στήθηκε μιὰ πράστασι ἀγάπης καὶ εὐαισθησίας ὥστε νὰ πεισθοῦν οἱ ἀφελεῖς καὶ οἱ ἐπιπόλαιοι.

Ὁ Δημοσιογράφος τῆς Κρατικῆς Τηλεοράσεως κ. Γεώργοις Κουβαρᾶς, ὅσον ἀφορᾶ τὸ θέμα τοῦ «γάμου» ἀτόμων τοῦ ἰδίου φύλου (ἄνδρας μὲ ἄνδρα καὶ γύναίκα μὲ γυναίκα), ξεκίνησε ρωτῶντας εὐθέως τὸν κ. Πρωθυπουργὸ: 

«Τὸ θέμα τῆς ἰσότητος στὸν γάμο. Αὐτὸ ποὺ λέμε στὸν δημόσιο διάλογο «Τὸ δικαίωμα τῶν ὁμόφυλων ζευγαριῶν στὸν γάμο καὶ τὴν τεκνοθεσία». Ἔχετε δεσμευθῇ ὅτι θὰ τὸ νομοθετήσετε , πρὶν τὶς ἐκλογὲς θυμᾶμαι τὶς συνεντεύξεις σας, καὶ θέλω σήμερα νὰ ξεκαθαρίσουμε τὰ πράγματα. Πρῶτον , Τί ἀκριβῶς σκοπεύετε νὰ νομοθετήσετε;  Δηλαδὴ θὰ δώσετε στὰ ὁμόφυλα ζευγάρια ἀκριβῶς ἵσα δικαιώματα μὲ τὰ ἐτερόφυλα στὸν γαμο καὶ στὴν τεκνοθεσία; Στὴν ἐκπομπή μου προχθὲς τὸ βράδυ -δὲν ξέρω ἄν εἴχατε τὴν εὐκαιρία νὰ τὴν παρακολουθήσετε- εἴχαμε ὁμόφυλα ζευγάρια καὶ νομικοὺς οἱ ὁποῖοι μᾶς ἔλεγαν ὅτι δὲν μπορεῖ νὰ ἀποσυνδεθῇ ἡ τεκνοθεσία ἀπὸ τὸν γάμο. Ἰσχύει αὐτὸ ἤ ὄχι;»  Γ. Κουβαρᾶς. ΕΡΤ. Ἐκπομπή ΕΡΤNEWS 10/1/2024 [1] 

Ὁ Πρωθυπουργὸς ἀπαντῶντας εἶπε τὴν ἐπιθυμία του μὲ δυὸ λόγια :

«Αὐτὸ ποὺ θέλω νὰ νομοθετήσουμε εἶναι τὴν ἱσότητα στὸν γάμο. Δηλαδὴ τὴν ἀπαλοιφὴ ὁποιασδήποτε διάκρισης   ἀνάλογα μὲ τὸν σεξουαλικὸ προσανατολισμό, στὸ ζήτημα τῆς σύναψης μίας  σχέσης γάμου» Κ. Μητσοτάκης (ὅ.π.) [1]

Εἶπε καὶ τὴν ἄποψί του γιὰ τὸ πῶς (θεωρεῖ  ὅτι) βλέπουν οἱ «συμπολῖτες» του τὸ θέμα:

«Νομίζω, ὅτι οἱ συμπολῖτες μας δὲν ἔχουν ἐπὶ τῆς οὐσίας ἀντίρησι στὸν γάμο». Κ. Μητσοτάκης (ὅ.π.) [1]

Ὁπότε ἀφοὺ τὸ νομίζει ὁ Πρωθυπουργὸς, σίγουρα (θεωρεῖ  ὅτι) εἶναι ὅπωσδήποτε ἔτσι καὶ τίποτε ἄλλο  δὲν χρειάζεται, καὶ ἔκλεισε ἐκεῖ τὸ θέμα αὐτό!!! Τίποτε ἄλλο γιὰ τὴν «γάμο»!!!

Καὶ ἀρχίζει μία μαραθώνιος ἀναφορά ὄχι στοὺς «ὁμοφιλόφιλους» καὶ στὸν «γάμο» τους, ἀλλὰ στὰ «παιδιά» καὶ στὰ δικαιώματά τους. 

Ἀποτέλεσμα: στὴν ὅλη συζήτησι γίνεται δύο (2) φορὲς ἀναφορὰ στὸ δικαίωμα στὸν γάμο, δύο(2) φορὲς στὴν ἱσότητα στὸν γάμο καὶ εἰκοσιέξ (26) φορὲς στὰ «παιδιά»!!! 

Πολλοὶ , μπορεῖ νὰ ἔχουν τὴν ἐντύπωσι, ὅτι ὁ κ. Πρωθυπουργὸς εἶναι ἕνας σκληρὸς καὶ ἀμείλικτος ἄνθρωπος, ἕνας ἐντολοδόχος, ποὺ στέρησε ἐλευθερίες, ἄνθρωποι ἔχασαν τὶς δουλειὲς τους καὶ οἰκογένειες δὲν μποροῦσαν οὔτε νὰ ἐπιβιώσουν, ἐπέβαλε τὰ ἐμβόλια τῶν φαρμακεμπόρων, ἀδιαφόρησε γιὰ τὸ ἔγκλημα τῶν Τεμπῶν, ξεπούλησε τὶς πλουτοπαραγωγικὲς πηγὲς τῆς χώρας μέχρι καὶ  τὸ Αἰγαῖο, ἄφησε ἀσύδοτους τοὺς κερδοσκόπους τῆς ἀγορᾶς (τρόφιμα-ἐνέργεια-ὑγεία), διέλυσε τὴν δημόσια ὑγεία καὶ τὰ τόσα ἄλλα ποὺ ζοῦμε καὶ ἀκοῦμε. 

Ἐδῶ ὅμως φαίνεται ἕνας ἄλλος ἄνθρωπος. Ἕνας ἄνθρωπος εὐαίσθητος σὲ τέτοιο σημεῖο ποὺ ἀδιαφορεῖ γιὰ τὴν πολιτικὴ του καριέρα, μόνο καὶ μόνο γιατὶ ἄκουσε τὶς ἱστορίες κάποιων παιδιῶν:

«Ἐγὼ πρέπει νὰ σᾶς πῶ ὅτι πῆρα ὁριστικὰ τὴν ἀπόφασι ὅτι θέλω νὰ προχωρήσω ὅταν ἄκουσα τὶς ἱστορίες τῶν παιδιῶν». Κ. Μητσοτάκης (ὅ.π.) [1]

Ἀποφάσισε νὰ προχωρήσῃ στὴν νομοθέτησι τῶν «κουκλοπαντρειῶν», ποὺ ἔλεγε ὁ Παπαδιαμάντης, γιατὶ ἄκουσε ἱστορίες παιδιῶν. Καὶ αὐτὲς τὶς ἱστορίες ποὺ ἄκουσε καὶ τὸν συγκίνησαν τὶς λέει μήπως καὶ συγκινηθοῦν καὶ οἱ ὑπόλοιποι σκληρόκαρδοι ἤ ἐπιπόλαιοι ἤ καθυστερημένοι καὶ πεισθοῦν:

«Μία μητέρα ἡ ὁποία συζεῖ μὲ τὴ σύντροφό της, ἔχει καρκίνο καὶ μπορεῖ νὰ πεθάνῃ. Ἐὰν συμβεῖ αὐτὸ ἡ σύντροφός της δὲν ἔχει κανένα δικαίωμα στο παιδί. Τὸ παιδὶ αὐτὸ θὰ πρέπει νὰ πάῃ σὲ ἵδρυμα. Καὶ ρωτῶ. Κοιτάω στὰ μάτια ὅλους αὐτοὺς ποὺ μπορεῖ νὰ ἔχουν κάποια ἐπιφύλαξι γιὰ τὸ θέμα αὐτό». Κ. Μητσοτάκης (ὅ.π.) [1]

Βλέπετε πιὰ εἶναι ἡ ἀφετηρία τῶν προβληματισμῶν καὶ τοῦ ἀγώνα τοῦ κ. Πρωθυπουργοῦ; Βλέπετε τὰ ὑψηλά κίνητρά του; Βλέπετε τὴν λεπτότητα μιᾶς εὐαίσθητης ψυχῆς ποὺ κονταροχτυπιέται μὲ συντηρητικὰ κατεστημένα αἰώνων, μόνο καὶ μόνο γιατὶ κουβέντιασε μὲ τέτοιους ἀνθρώπους καὶ ἄκουσε τὶς ἰστορίες τους; Νὰ πῶς γεννήθηκε μέσα του τὸ μεγάλο ἐρώτημα: «Τί θὰ γίνῃ μὲ τὰ δικαιώματα αὐτῶν τῶν παιδιῶν;»

«Τί θὰ γίνῃ μὲ τὰ παιδιά. Πᾶμε νὰ δοῦμε λοιπὸν τί θὰ γίνῃ, τί πρέπει νὰ γίνῃ. Παιδιὰ ὑπάρχουν σήμερα, καὶ δὲν νομίζω ὅτι κανεὶς ἀμφισβητεῖ μιὰ πραγματικότητα, ὅτι τὰ ὁμόφυλα ζευγάρια ἔχουν παιδιά καὶ δὲν θὰ σταματήσουν αὐτὰ τὰ παιδιὰ νὰ ὑπάρχουν. Δὲν θὰ ἐξαφανιστοῦν. Καὶ ὅμως αὐτὰ τὰ παιδιὰ ξερετε δὲν ἔχουν ἵσα δικαιώματα. Γιατὶ δὲν ἔχουν ἵσα δικαιώματα;» Κ. Μητσοτάκης (ὅ.π.) [1]

Ἄν ὅλα τὰ παραπάνω ἦταν διάλογοι κωμικῆς ταινίας τοῦ ᾿60, θὰ γελοῦσε κανείς γιὰ τὴν φαντασία καὶ τὴν εὑρηματικότητα τοῦ σεναριογράφου, γιὰ τὴν ἐποχὴ ἐκείνη, ἀλλὰ καὶ γιὰ τοὺς ἠθοποιούς ποὺ ἐπέλεξε. Καὶ ὁ Μητσοτάκης προσπάθησε νὰ παίξῃ καλὰ τὸν ρόλο τοῦ εὐαίσθητου χαμηλῶν τόνων χαζοῦ, καὶ ὁ δημοσιογράφος τὸν ρόλο τοῦ (ξε)πετσωμένου ὑπαλλήλου του.

Ὅμως ὁ ἕνας εἶναι πρωθυπουργὸς τῆς χώρας, κρατᾶ τὰ ἡνία, καὶ οἱ νόμοι καὶ οἱ ἀποφάσεις του ἐπηρεάζουν τὸ μέλλον της, ὁ δὲ ἄλλος εἶναι ἕνας «διαμορφωτὴς τῆς κοινῆς γνώμης», ὅπως λένε. Ὁπότε τὸ πράγμα μόνο γιὰ γέλια δὲν εἶναι.

Ἄς δοῦμε δυό τρία ἀπὸ τὰ πολὺ «χοντρά» αὐτῆς τῆς παραστάσεως.

Πρώτα-πρώτα ὁ τίτλος τῆς ταινίας, ὅπως τὸν ἔθεσε ὁ δημοσιογράφος, συνοψίζοντας, ὅπως εἶπε, «τὸν δημόσιο διάλογο»:  «Τὸ δικαίωμα τῶν ὁμόφυλων ζευγαριῶν στὸν γάμο καὶ τὴν τεκνοθεσία».

Ξεκινοῦμε ἀπὸ τὸ ὑποκείμενο τῆς προτάσεως. Ὁμόφυλα ζευγάρια. Δηλαδὴ; Θέλουν νὰ ποῦν ἄνδρας ποὺ σεξουαλικὰ προτιμᾶ ἄνδρα καὶ ἀντιστοίχως γυναίκα ποὺ προτιμᾶ γυναίκα.[2] Αὐτὴ ἡ κατάστασι δὲν εἶναι πρωτόγνωρη οὔτε ἀχαρακτήριστη. Ὑπάρχουν πάμπολλες λέξεις τῆς Ἐλληνικῆς γλώσσας ποὺ περιγράφουν τὴν ὕπαρξι, τὴν παρουσία, τὶς ροπὲς, καὶ τὴν δράσι τέτοιων προσώπων. Κίναιδοι, θυληδρίες, ἀνδρόγυνοι, θηλυπρεπεῖς, γυναικώδεις, ἀρσενοκοῖτες, γυναικιζόμενοι,  ἔκφυλοι, σοδομῖτες, λεσβίες, μέχρι  τὰ  πιὸ πρόσφατα λαϊκά πούστης, λούγκρα, πισωγλέντης, κουνιστὸς , ἀδελφή, ξεφωνημένος καὶ μύρια ὅσα. [βλέπε LEXIGRAM Λεξικὸ συνωνύμων-ἀντιθέτων. Λέξη: κίναιδος] Καὶ φυσικὰ ἡ συνήθης λέξι ποὺ ἔχει ἐπικρατήσει τοὺς δύο τελευταίους αἰῶνες: ὁμοφυλόφιλοι.

 Γιατὶ δὲν χρησιμοποιεῖται κάποια ἀπὸ αὐτὲς τὶς λέξεις ἤ ἔστω ἡ ἐπικρατήσασα τελευταῖα (ὁμοφυλόφιλοι) ποὺ εἶναι πλέον καὶ συνήθης;

Ὁ κ. Πρωθυπουργὸς καὶ τὴν λέξι γνωρίζει καὶ τὰ περὶ ὁμοφυλοφίλων, ὅπως (τοῦ εἶπαν καὶ) λέει: 

«Νὰ πῶ καὶ κάτι ἀκόμα, ἡ ὁμοφυλοφιλία δὲν εἶναι μιὰ μόδα τῶν καιρῶν. Ὑπάρχει ἀπὸ καταβολῆς τοῦ ἀνθρώπινου γένους». Κ. Μητσοτάκης (ὅ.π.)[1]

Γιατί τότε δὲν μιλοῦν γιὰ «γάμο» ὁμοφυλοφίλων; Ποιό εἶναι τὸ πρόβλημα; Ἐπειδὴ ἡ λέξις ἔχει ζωὴ περίπου δύο αἰώνων ἔχει καὶ τὴν ἀνάλογη φόρτισι, ἀπὸ τὶς ἐποχὲς ποὺ ἐθεωρεῖτο πάθος. Δηλ, πρὶν παρουσιαστοῦν οἱ χρηματοδότες καὶ προπαγανδιστὲς κάθε διαστροφῆς καὶ κάθε ΛΟΑΤΚίας. 

«Ὁμοφυλόφιλος: ὁ ἐπιδιώκων τὴν ἰκανοποίησιν τοῦ γενετησίου αὐτοῦ ἐνστίκτου ἐπὶ προσώπων τοῦ αὐτοῦ φύλου, ὁ πάσχων ἐξ ὁμοφυλοφιλίας»

 «Ὁμοφυλοφιλία: γενετήσιος διαστροφή, καθ’ἦν ἐπιδιώκει τις τὴν ἰκανοποίησιν τοῦ ἐρωτικοῦ αὐτοῦ ἐνστίκτου ἐπὶ προσώπου τοῦ αὐτοῦ φύλου, ἐρωτικὴ σχέσις πρὸς ἄτομον τοῦ αὐτοῦ φύλου, πρβλ. ἀρσενοκοιτία, λεσβιασμός». Δ. ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΥ ΜΕΓΑΛΕΞΙΚΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΗΣ τομ 10 σελ.5144

Ὁπότε, ὅπως ἀντιλαμβάνεστε, ἡ μὲν ὁμοφυλοφιλία ὁρίζεται ὡς γενετήσιος διαστροφή, ὁ δὲ ὁμοφυλόφιλος ὡς πάσχων ἐξ αὐτῆς. Ἐπειδὴ αὐτὰ εἶναι γνωστὰ, ἔστω στοὺς κάποιας ἡλικίας, ἡ λέξις δὲν βοηθᾶ στὴν παρουσίασι αὐτῶν τῶν ἀνθρώπων ὡς ἀδικημένων καὶ στερημένων δικαιωμάτων, ὅπως τοῦ γάμου καὶ τῆς υἱοθεσίας παιδιῶν. Βρήκαν ἄλλη λέξι. Ὁμόφυλος. Μόνο ποὺ αὐτὴ ἡ λέξι, ἔχει μιὰ τεράστια εὐρύτητα σημασιῶν καὶ μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ ποὺ τώρα ἐπιχειρεῖται νὰ χρησιμοποιηθῇ (ὁμόφυλα ζευγάρια-γἀμος ὁμοφύλων) καὶ ἡ Ἑλληνικὴ γλώσσα  κακοποιεῖται καὶ ἀπόλυτη σύγχισις προκαλεῖται. Ἔτσι νομίζω εγὼ, ἀπὸ τὰ λίγα ποὺ ἔχω ἀκούσει. 

Ἡ πρώτη συνήθης ἔννοια τῆς λέξεως σημαίνει τὸ ἴδιο γένος, τὴν ἴδια φυλή. Ἄς ποῦμε Ἕλληνες σὲ ἀντιπαραβολὴ μὲ τοὺς βαρβάρους ἤ τοὺς ξένους.

«Ἐμοὶ δὲ κρείσσων ὁ ὑπὲρ τῆς Ἑλλάδος θάνατος τοῦ μοναρχεῖν τῶν ὁμοφύλων». ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΥ. Ἀποφθέγματα Λακωνικά. Stephanus 225, C

«Τὸν μὲν γὰρ ὁμόφυλον εἶναι καὶ πολλοῖς συνήθη δι’ Ἀλέξανδρον, ἔπηλυν δὲ καὶ ξένον ἄνδρα τὸν Πύρρον» ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΥ. Βιογραφία Δημητρίου 44,6 

Οἱ Ἀθηναῖοι π.χ. καὶ οἱ Θηβαῖοι δὲν ἔνοιωθαν ξένοι , ἀλλὰ ὁμόφυλοι.

«Ἔτι δὲ οὐδὲ ἀλλότριον ἡγεῖται εἶναι ὁ Ἀθηναίων δῆμος τὸν Θηβαίων δῆμον οὔτε τῇ συγγενείᾳ οὔτε τῷ ὁμοφύλῳ». ΔΗΜΟΣΘΕΝΟΥΣ, ΥΠΕΡ ΚΤΗΣΙΦΩΝΤΟΣ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΣΤΕΦΑΝΟΥ 186,2

Δηλαδὴ ὅταν ἀνάφεραν τὸ ὁμόφυλον ἐννοοῦσαν  τὸ ἴδιο ἔθνος μὲ τὸ πολίτευμα τοὺς νόμους τὰ ἤθη καὶ τὸν θεό (καὶ ὄχι μόνο οἱ Ἕλληνες).

 «Προϋπέλαβε γάρ, ὡς εἰκός, τὸν ὁμόφυλον καὶ συγγενῆ μετέχοντα τῆς πρὸς τὴν ἀνωτάτω συγγένειαν οἰκειότητος – ἡ δ’ ἀνωτάτω συγγένειά ἐστι πολιτεία μία καὶ νόμος ὁ αὐτὸς καὶ εἷς θεός, ᾧ πάντες οἱ ἀπὸ τοῦ ἔθνους προσκεκλήρωνται» ΦΙΛΩΝ ΙΟΥΔΑΙΟΣ: ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΕΝ ΜΕΡΕΙ ΔΙΑΤΑΓΜΑΤΩΝ Βιβλίο 4, 159,1

 

«Τήν τε γὰρ φύσιν τὴν αὐτήν τινας εἰληχότας καὶ ὁμοφύλους ἀλλήλοις ὄντας, ἔν τε τοῖς αὐτοῖς ἤθεσι τεθραμμένους καὶ ἐν τοῖς ὁμοίοις νόμοις πεπαιδευμένους, καὶ κοινὴν καὶ τὴν τῶν σωμάτων καὶ τὴν τῶν ψυχῶν χρῆσιν τῇ πατρίδι παρέχοντας»  ΔΙΩΝ ΝΙΚΑΕΥΣ ΡΩΜΑΪΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ  Βιβλίο 52,4,1

Ἀπὸ τὰ παραπάνω, τὰ ὁποία εἶναι ἐλάχιστα ἀπὸ τὰ ὑπάρχοντα,  φαίνεται καθαρά πῶς ἀντιπαραβάλλονται οἱ γηγενεῖς, οἱ ἐντόπιοι τοῦ ἰδίου γένους, οἱ ὁμοεθνεῖς, οἱ ὁμόφιλοι δηλαδὴ, μὲ τὰ ἴδια ἤθη, τοὺς ἰδίους θεσμούς, τὴν ἴδια πίστι, μὲ τοὺς ἐπήλυδες, τοὺς ξένους. Σήμερα ποὺ πραγματοποιεῖται ὁ ἐποικισμὸς τῆς χώρας ἀπὸ τοὺς μεταφερόμενους λαθροεισβολεῖς, τοὺς ξένους δηλαδὴ, τοὺς ἐπήλυδες, γίνεται μανιώδης προσπάθεια νὰ ἐξαφανιστῇ ἡ ἔννοια καὶ ἡ αἴσθησι τοῦ ὁμοφύλου. Γι᾿ αὐτὸ μεταφέρουν τὴν λέξι στοὺς κιναίδους ( ὁμοφιλόφιλους) καὶ ἔχουν διπλό κέρδος. Καὶ αὐτοὺς τοὺς ντύνουν μὲ λέξι καθαρὴ καὶ τίμια καὶ ταυτόχρονα γδύνουν τοὺς γηγενεῖς ἀπὸ τὴν παραδεδομένη στολή τους, προκειμένου νὰ τοὺς ἐξισώσουν μὲ τοὺς ἀναμαζωξιάρηδες ποὺ κουβαλοῦν ἐδῶ.

Βλέπει κανεὶς  πῶς γκρεμίζεται ὅ,τι ἔχει παραδοθῇ, ὅ,τι ἔχει βιωθῇ, ὅ,τι ἔχει δοκιμαστῇ αἰῶνες τώρα, ἀπὸ τοὺς ἴδιους τοὺς ἡγέτες, πνευματικοὺς καὶ πολιτικούς, τῆς χώρας. 

Ἔχει ὅμως, ἡ λέξις ὁμόφυλος,  πολλάκις καὶ εὐρύτερη τοῦ ἔθνους ἔννοια καθῶς περιλαμβάνει πολλὰ κοινὰ χαρακτηριστικά γνωρίσματα: 

«τὸ γὰρ τῶν Ἀρμενίων ἔθνος καὶ τὸ τῶν Σύρων καὶ Ἀράβων πολλὴν ὁμοφυλίαν ἐμφαίνει κατά τε τὴν διάλεκτον καὶ τοὺς βίους καὶ τοὺς τῶν σωμάτων χαρακτῆρας, καὶ μάλιστα καθὸ πλησιόχωροί εἰσι». ΣΤΡΑΒΩΝΟΣ ΓΕΩΓΡΑΦΙΚΑ . Βιβλίον1 κεφ.2 παρ.34

Χρησιμοποιεῖται ἀκόμη καὶ γιὰ τὰ ζώα. Κάθε εἶδος θεωρεῖται ὁμόφυλον. Ὁ Ξενοφὼν μιλάει γιὰ ὁμόφυλα πουλιά (καὶ δὲν ἐννοεῖ βέβαια ὁμοφυλόφιλα πουλιά, ὅπως μπορεῖ νὰ τὸ μεταφράζουν σὲ λίγο διάφοροι ΛΟΑΤΚισμένοι)

«Ὄρνιθες δ’ ἐπεπαίδευντό σοι ὥστε σοὶ μὲν τὰ συμφέροντα ὑπηρετεῖν, τὰς δὲ ὁμοφύλους ὄρνιθας ἐξαπατᾶν»· ΞΕΝΟΦΩΝΤΟΣ, ΠΕΡΙ ΚΥΡΟΥ ΠΑΙΔΕΙΑΣ. Βιβλίον 1,6,39,9

Χρησιμοποιεῖται σπανίως καὶ γιὰ τὴν περιγραφὴ τῶν φύλων ἀρρένων καὶ θηλέων, ὅπως λέει κάπου ὁ Ἀριστοτέλης, μόνο ποὺ τὸ λεει γιὰ νὰ περιγράψῃ τὴν κατὰ φύσιν ἔνωσι ἄρρενος καὶ θήλεως καὶ ὄχι μεταξύ τῶν ὁμοφύλων, ὅπως φρονοῦν οἱ νῦν διεστραμμένοι:

«φύσις γλίχεται καὶ ἐκ τούτων ἀποτελεῖ τὸ σύμφωνον, οὐκ ἐκ τῶν ὁμοίων, ὥσπερ ἀμέλει τὸ ἄρρεν συνήγαγε πρὸς τὸ θῆλυ καὶ οὐχ ἑκάτερον πρὸς τὸ ὁμόφυλον, καὶ τὴν πρώτην ὁμόνοιαν διὰ τῶν ἐναντίων σηνῆψεν, οὐ διὰ τῶν ὁμοίων». ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ. ΠΕΡΙ ΚΟΣΜΟΥ. Bekker 396b

Δυστυχῶς ἀκούω καὶ ὀρθοδόξους χριστιανοὺς  καὶ μάλιστα ἱερωμένους νὰ λένε καὶ νὰ ξαναλένε γιὰ «ὁμόφυλα ζευγάρια», ( διότι ἄλλο ὁ Κουμπαρᾶς καὶ ὁ Μητσοτάκης -ἀφορισμένος καὶ ἀφ᾿ἑαυτοῦ καὶ ἀπὸ ὀρθόδοξο ἀρχιερέα· καὶ ἄλλο νὰ δηλώνῃς χριστιανός καὶ μάλιστα ἱερωμένος) ὁπότε πρέπει νὰ δοῦμε λίγο πῶς χρησιμοποιοῦν τὸν ὅρο οἱ πραγματικοί Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, ἐκτὸς ἀπὸ τοὺς θύραθεν συγγραφεῖς ποὺ παραθέσαμε. (Περιττὸν νὰ πῶ ὅτι ὅλοι οἱ Πατέρες ἀναφέρουν καὶ ὅσα λένε οἱ θύραθεν, καθότι πανανθρώπινα, καὶ ἔτσι δὲν τὰ παρουσιάζουμε).

Ὁ ἅγιος Κλήμης Ρώμης, ἀποστολικὸς πατήρ, παρουσιάζει ἐπιστολή Πέτρου πρὸς Ἰάκωβον ὅπου ὁ ἀποστολεῦς της  γράφει σὲ ἀδελφὸ χριστιανὸ νὰ μὴν δώσῃ τὰ βιβλία ποὺ ἔχει στείλει οὔτε σὲ εἰδωλολάτρη, ἀλλὰ οὔτε καὶ σὲ ὁμόπιστο χωρὶς νὰ τὸν ἔχει δοκιμάσει. Τὸν ὁμόπιστο τὸν λέει ὁμόφυλο:

«Ἀξιῶ καὶ δέομαι τῶν ἐμῶν κηρυγμάτων ἃς ἔπεμψά σοι βίβλους μη-
δενὶ τῶν ἀπὸ τῶν ἐθνῶν μεταδοῦναι μήτε ὁμοφύλῳ πρὸ πείρας, ἀλλ’ ἐάν τις δοκιμασθεὶς ἄξιος εὑρεθῇ, τότε αὐτῷ κατὰ τὴν ἀγωγὴν παραδοῦναι» ΑΓΙΟΣ ΚΛΗΜΗΣ ΡΩΜΗΣ PG 2.25

Καὶ διευρύνοντας τὴν ἔννοια ὅλοι οἱ ἄνθρωποι εἶναι ὁμόφυλοι ὅπως καὶ ὅλοι οἱ ἄγγελοι.

«Μετὰ ἀνθρώπων ἄνθρωποι καὶ μετὰ ἀγγέλων ἄγγελοι καὶ πάντα μετὰ τῶν ὁμοφύλων ἐπιγινώσκεται» ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΝΥΣΣΗΣ ΚΑΤΑ ΜΑΚΕ∆ΟΝΙΑΝΩΝ PG45.1321

 Καὶ ἀκόμα, πηγαίνοντας πιὸ πέρα, ὅλη ἡ κτίσης εἶναι ὁμόφυλος ἐν ἀντιδιαστολῇ μὲ τὴν ἄκτιστον Θεϊκὴ φύσιν.

«Εὑρίσκεται γὰρ ἐκ τῆς ἀκολουθίας τοῦ λόγου οὐκ ὂν ἐκ τῆς κτίσεως τὸ τῇ ἀκτίστῳ συνθεωρούμενον φύσει· ἢ εἰ ἐντεῦθεν εἴη, μηδὲν πλέον τῆς ὁμοφύλου ἰσχύειν κτίσεως μηδὲ δύνασθαι τῇ ὑπερκειμένῃ συναρμόζεσθαι φύσει». ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΝΥΣΣΗΣ ΚΑΤΑ ΜΑΚΕ∆ΟΝΙΑΝΩΝ PG45.1321

Βλέπει κανεὶς τὴνεὐρύτητα τοῦ ὅρου ὁμόφυλος. Τὰ παραπάνω, ὅμως, πῶς θὰ γίνουν ἀντιληπτά σὲ ὅποιον ἀσπαστεῖ  τὴν ἐπιχειρούμενη παραποίησι τῶν ἐννοιῶν; Ὁλόκληρη ἡ κτίσις εἶναι ὁμοφυλόφιλη; Ὅλοι οἱ ἄνθρωποι , ἀλλὰ καὶ οἱ ἄγγελοι, εἶναι ὁμοφυλόφιλοι; 

 Ἄλλος εἶναι ὁ ὁμόφυλος, ἄλλος ὁ ὁμοφυλόφιλος, ὅπως φαίνεται ἀπὸ τὰ λίγα ποὺ παρετέθησαν. Ἐγὼ μὲ τὴ γυναίκα μου εἴμαστε ὁμόφυλοι (ἵδιας φυλῆς, ἀλλὰ διαφορετικοῦ φύλου) καὶ ἔχουμε κάνει γάμο. Ἄρα γάμος ὁμοφύλων ὑπῆρχε καὶ ὑπάρχει.  Ὁ Μῆτσος μὲ τὸν Σάκη ποὺ συμβιώνουν εἶναι καὶ αὐτοὶ ὁμόφυλοι, ἀλλὰ ὁ καινοφανὴς «γάμος» ποὺ θέλουν νὰ κάνουν δὲν περιγράφεται μὲ τὸν ὅρο γάμος ὁμοφύλων, διότι ἀποτελοῦν ὑποσύνολο τοῦ συνόλου ὁμόφυλοι, τὸ ὁποῖο ὑποσύνολο ὀνομάζεται ὁμοφιλόφιλοι, καὶ αὐτοὺς στοχεύει δῆθεν νὰ ἐξυπηρετήσῃ ἡ προτεινομένη νομοθεσία, χρησιμοποιῶντας ὅμως ἕνα ὑπάρχοντα γενικώτερο ὅρο.  Δὲν εἶναι δύσκολο. Σ᾿ αὐτὲς τὶς ἀκαδημίες καὶ στὰ Πανεπιστήμια δὲν ὑπάρχει κανένας νὰ πῇ τὴν διαφορά; Μὲ τί ἀσχολοῦνται αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι, ποὺ βέβαια γνωρίζουν τὰ παραπάνω ἀπλά; 

 Θὰ μποροῦσε νὰ γραφτοῦν πολλὰ μόνο γιὰ τὸ ὁμόφυλον. Ἐνδεικτικῶς παραθέτω αὐτὰ διότι τὸ μέγεθος τῆς διαστρεβλώσεως κάθε λέξεως καὶ ἔννοιας ποὺ ἐπιχειρεῖται στὶς μέρες μας εἶναι ἀπέραντο καὶ χρησιμοποιοῦνται χιλιάδες στόματα καὶ γραφίδες εἴτε ἀφιονισμένων, εἴτε πληρωμένων, εἴτε ἐλαυνομένων ἀπὸ τοὺς ἐπιβούλους, ἐκμεταλευόμενα τὴν δειλία καὶ τὸν φόβο ὅλων μας καὶ ἰδιαιτέρως τὴν ἀνικανότητα καὶ τὴν παραίτησι πολλῶν ταγμένων νὰ ἐπισκοποῦν καὶ νὰ καθοδηγοῦν τὸν λαό.

Συγνώμη γιὰ τὸ μέγεθος τοῦ γραφτοῦ, ἀλλὰ δυστυχῶς δὲν γίνεται διαφορετικά. Ὅταν ὁ λόγος προσπαθεῖ νὰ εἶναι στοιχειωδῶς ἀποδεικτικὸς ἀπαιτεῖται παράθεσις τεκμηρίων. Χωρὶς κούρασι δὲν ἀποκτᾶται τίποτε. Ὅποιος ἐνδιαφέρεται πρέπει νὰ ὁπλιστῇ μὲ τὴν πίστι πρωτίστως καὶ μὲ τὴν γνὠσι δευτερευόντως γιὰ νὰ ἀντιμετωπίσῃ τὶς ἐπιθέσεις τοῦ ἀντιδίκου· ἔτσι λένε οἱ ἅγιοι. Καὶ ἄς μὴν ἀγανακτεῖ κανεὶς ἀπὸ τὸ μῆκος διότι δὲν μπορεῖ ἀλλοιῶς νὰ σαφηνιστῇ τὸ ζητούμενο.

«Μή τοίνυν μηδ᾿ αὐτὸς, εἰ ἀγωνιστικὸς καὶ ἀποδεικτικός  ἐμπέσοι λόγος, αἰτιῶ  τὸ μῆκος, ἀλλ’ ἐκεῖνο σκόπει, ὅτι σαφηνίσαι ἄλλως οὐχ οἷόν τε ἦν τὸ ζητούμενον, εἰ μὴ πολλῇ περιδρομῇ ἐχρήσατο». ΑΓΙΟΣ ΙΣΙΔΩΡΟΣ ΠΗΛΟΥΣΙΩΤΗΣ 78.768-9

Αὐτὰ βέβαια τὰ λέει ὁ ἄγιος γιὰ ἀνθρώπους ποὺ γραφουν σοβαρά, ἀλλὰ ἰσχύει καὶ στὴν δική μας τὴν περίπτωσι ποὺ ἀπλῶς ψελίζουμε ἤ φωνάζουμε ἀγανακτισμένοι, ἀλλὰ ἔρημοι πνευματικῆς ἰκμάδας.

Ὅταν λοιπὸν μέχρι σήμερα ἀναφερόταν «γάμος ὁμοφύλων» σημαίνει γάμος ἀνδρὸς καὶ γυναικὸς ἀπὸ τὴν ἰδία φυλή ἤ εθνος ἤ πίστι. Τώρα θὰ σημαίνει τὴν συμβίωσι τῶν ἐκφύλων, τῶν ἀνωμάλων. Οἱ ΛΟΑΤΚΙσμένοι θὰ ἑννοοῦν ἀνθρώπους τοῦ ἱδίου φύλου. Φανταστεῖται τί θὰ καταλάβῃ ὅποιος διαβάσει τὸν Πλούταρχο νὰ λέει:

 «Γυνὴ δ’ ὁμόφυλος οὖσα τοῦ Σπαρτάκου». ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΥ ΚΡΑΣΣΟΣ 8,4,3 

Πῶς θὰ τὸ μεταφράσει; Μιὰ γυναίκα ποὺ ἦταν ὁμόφυλη μὲ τὸν Σπάρτακο, ποὺ εἶναι ὅμως ἄντρας. Μάλλον, μὲ τὰ μυαλὰ ποὺ κυκλοφοράνε, θὰ θεωρήσῃ ὅτι ἔχει σύγχισι φύλου ἡ γυναίκα, ἄν ἔνοιωθε αὐτὴ ἔτσι, καὶ ἄν ζοῦσε σήμερα θὰ ἔπρεπε νὰ πάῃ γιὰ ἀλλαγὴ φύλου· ἤ ὅτι ὁ Πλούταρχος δὲν ξέρει τί λέει, ὁ ἔρμος. 

Αὐτὰ γιὰ τὸ ἕνα μέρος τοῦ ὑποκειμένου τῆς προτάσεως. Τὰ «ὁμόφυλα ζευγάρια». Ἄν πάει ἔτσι τὸ πράμα, μὲ τέτοιο μῆκος, μέχρι νὰ γραφτοῦν ὅλα θὰ ἔχει περάσει ὁ Μητσοτάκης τὸ νομοσχέδιο καὶ θὰ ἔχει πείσῃ τοὺς νωθροὺς ὁμοφύλους μας γιὰ τὴν ἀλήθεια τῶν λεγομένων του γιὰ τὸ θέμα αὐτὸ ποὺ ὅπως λέει: 

 «Ἐγὼ ὁ ἴδιος μὲ δικηά μου πρωτοβουλία τὸ ἔχω ἀνοίξει, ἔχω ἀσχοληθῇ  πάρα πολὺ μὲ τὸ θέμα αὐτό. Ἔχω διαβάσει, ἔχω μελετήσει πολὺ, ἔχω συζητήσει μὲ πολλοὺς συμπολῖτες μας τοὺς ὁποίους τοὺς ἀφορᾶ αὐτὴ ἡ ἐπικείμενη νομοθέτησι» . Κ. Μητσοτάκης (ὅ.π.)[1]

Διαβασμένος καὶ μελετημένος πολύ, δηλώνει ὁ πρωθυπουργός μας. Φαίνεται ἐξ ἄλλου ἀπὸ ὅσα λέει, ἀλλὰ καὶ  ἀπὸ τὸ σπινθηροβόλο βλέμμα του, ἡ σοφία ποὺ ἀπέκτησε ἀπὸ τὰ διαβάσματά του. Φαντάζομαι ὅτι ἡ φλόγα τῶν διανοημμάτων του θὰ κάψει ἀκαριαίως τὰ ἄχυρα ποὺ παραθέσαμε σ᾿αὐτό τὸ γραφτό, κάτω ἀπὸ τὶς ἐπευφημίες καὶ τὶς ζητωκραυγὲς τῶν κιναιδόφιλων ὁμοφύλων μας ἀπ᾿ τὰ κανάλια  τοῦ ψεύδους καὶ τὶς στοὲς τοῦ διαδικτύου. 

Γεώργιος Κ. Τζανάκης. Ἀκρωτήρι Χανίων. 12 Ἰανουαρίου 2024

[1] https://www.youtube.com/watch?v=_o18T8vaXWw&t=1969s

[2] Σχετικὰ ὑπάρχουν στὸ κείμενο: «Ἀρχὴ σοφίας, τέλος ἀνωμαλίας» στὸ διαδίκτυο

Δημοφιλή Άρθρα

Τα αγαπημένα σας

Ἄφαντος ὁ μητρ. Περιστερίου στὴν προκαθορισμένη συνάντηση ποὺ ὑποσχέθηκε γιὰ διάλογο...

0
Ἄφαντος ὁ μητρ. Περιστερίου στὴν προκαθορισμένη συνάντηση ποὺ ὑποσχέθηκε γιὰ διάλογο μὲ τοὺς πιστοὺς   Μὲ ἀφορμὴ τὴν ἔντονη ἀντίδραση τοῦ πιστοῦ λαοῦ γιὰ τὴν ἀφαίρεση...