Ορθοδοξία

Αρχική Ορθοδοξία Σελίδα 3

Η απόκτηση της αγάπης αυτής… (Αγίου Σωφρονίου του Έσσεξ)

Η απόκτηση της αγάπης αυτής

Η απόκτηση της αγάπης αυτής…

Αγίου Σωφρονίου του Έσσεξ
Όψόμεθα τον Θεόν καθώς εστι σ. 341-344 / Ή υποστατική αρχή

ο γάμος γίνεται οδός προς σωτηρία


….Η απόκτηση της αγάπης αυτής είναι ουσιαστικά «ή απόκτηση της χάριτος του Αγίου Πνεύματος», για την οποία μιλούσε ο όσιος Σεραφείμ του Σαρώφ. Η πορεία προς αυτήν διέρχεται από τρία στάδια:

Η πρώτη ένωση με τον Θεό είναι δυνατή ως δώρο ευδοκίας σε μια στιγμή που ο Θεός βρίσκει ευνοϊκή, όταν ο άνθρωπος είναι σε θέση να δεχθεί με αγάπη την επίσκεψή Του. Αυτό είναι πράξη Αυτοαποκαλύψεως του Θεού στο συγκεκριμένο πρόσωπο. Το Φώς του Θεού χαρίζει την αυθεντική πείρα της Θείας αιωνιότητος. Αυτό όμως δεν είναι ακόμη και τελείωση της θεώσεως του ανθρώπου. Μπορούμε να ορίσουμε το δώρο αυτό ώς τον «άδικο μαμωνά» ή Θεία χάρη δεν αφομοιώθηκε ακόμη από εμάς τόσο, ώστε να γίνει ένα με τη φύση μας για όλη την αιωνιότητα (βλ. Λουκ. ις’ 9-12).

Το δεύτερο στάδιο είναι η παρατεταμένη και με ποικίλη ένταση περίοδος της Θεοεγκαταλείψεως. Στις ακραίες μορφές της είναι φοβερή. Η ψυχή αισθάνεται την έκπτωσή της από το Φώς ως πνευματικό θάνατο. Το Φώς που εμφανίστηκε δεν είναι ακόμη αναφαίρετη κληρονομιά της ψυχής. Ό Θεός «έτρωσε» την καρδιά μας με αγάπη, ύστερα όμως αποχώρησε. Μάς περιμένει αγώνας που μπορεί να διαρκέσει για χρόνια και για δεκαετίες ακόμη. Κάποτε ή χάρη επανέρχεται και έτσι ενισχύει την ελπίδα, ανανεώνει την έμπνευση και πάλι απομακρύνεται. Η εναλλασσόμενη αυτή κατάσταση είναι εξαιρετικά σημαντική περίοδος αναπτύξεως του ανθρώπου μέχρι τη δυνατότητα αυτοπροσδιορισμού στην αιωνιότητα. Ο Θεός μάς εγκαταλείπει για να εκδηλωθεί το αυτεξούσιό μας. Τη γνώση όμως της «οδού» προς την τελειότητα την κληρονομήσαμε από τους Πατέρες μας. Έχει παρατηρηθεί ότι πολλοί, αγνοώντας τα σχετικά με την τάξη της πνευματικής αυξήσεως του χριστιανού, γεύονται στην αρχή τη χάρη και όταν την στερηθούν απομακρύνονται από τον Θεό. Τείνουν να δεχθούν την εμπειρία της Άνωθεν επισκέψεως ως παροδική ψυχική έξαρση, ιδιαιτέρως χαρακτηριστική στην αρχή της ενηλικιώσεως. Ό άγιος Σιλουανός έλεγε γι’ αυτό: «Όλα όσα μας δίδαξε οποτεδήποτε η χάρη πρέπει να τα εκτελούμε μέχρι τέλους της ζωής… Ο Κύριος εγκαταλείπει καμιά φορά την ψυχή για να την δοκιμάσει, για να δείξει η ψυχή τη σύνεση και την προαίρεσή της, αν όμως ο άνθρωπος δεν βιάζει τον εαυτό του για το έργο της ασκήσεως, τότε η χάρη τον εγκαταλείπει άν, αντίθετα, δείχνει προαίρεση, η χάρη θα τον αγαπήσει και δεν θα τον εγκαταλείψει ποτέ πιά». 

«Η χάρη θα τον αγαπήσει και δεν θα τον εγκαταλείψει πιά ποτέ». Η κατάσταση αυτή είναι η τελείωση του αγώνα για την απόκτηση της χάριτος. Αυτό είναι το τρίτο στάδιο, το τελικό. Ό άνθρωπος δεν μπορεί να παραμένει διαρκώς στην τελειότητα, όπως στην πρώτη περίοδο, διότι το ανθρώπινο σώμα δεν μπορεί να αντέξει την διά της χάριτος κατάσταση της θεώσεως. Αναπόφευκτα θα ακολουθήσει «η μετάβαση από τον θάνατο στη ζωή» (πρβλ. Ιωάν. ε’ 24). Αλλά και ο ίδιος ο άνθρωπος δεν επιθυμεί να «επιστρέψει» σε εκείνη την καταθλιπτική εναλλαγή των καταστάσεων. Αν όμως ευδοκήσει ο Κύριος να παρατείνει την παραμονή του ασκητού σε αυτό τον κόσμο, τότε τον συγκρατεί σε τέτοιο μέτρο χάριτος, ώστε να διατηρεί την ικανότητα να ενεργεί και επομένως τη δυνατότητα «παραθείναι πιστούς ανθρώποις, οίτινες ικανοί έσονται και ετέρους διδάξαι» (πρβλ. Β΄ Τιμ. β’ 2), όσα ο ίδιος παρέλαβε από τους Πατέρες και κατά άμεσο τρόπο από τον Θεό.

Η τελειότητα της ζωής εν τω αληθινώ Θεώ εκφράζεται με τα απλά λόγια του Ευαγγελίου, αλλά η διδαχή αυτή αφομοιώνεται με μεγάλο κόπο. Χιλιάδες φορές επανερχόμαστε στους ίδιους λόγους της Γραφής και όμως μετά βίας συλλαμβάνουμε το αιώνιο νόημά τους. Πολλές φορές μεταπίπτουμε από τη μια κατάσταση στην άλλη, από την καλή στην κακή, από την αγάπη στην αντιπάθεια, από το Φώς στο σκοτάδι των παθών. Συγκρίνουμε την επίδρασή τους στην ψυχή και αγωνιζόμαστε να διατηρήσουμε την καλύτερη. Υποβάλλουμε τον εαυτό μας στις πλέον ποικίλες δοκιμασίες, και δι’ αυτών αναπτυσσόμαστε πνευματικά. Πρέπει να αναχθούμε από τους νηπιώδεις συλλογισμούς στην επίγνωση «τού τελείου ανδρός, εις μέτρον ήλικίας του πληρώματος του Χριστού» (πρβλ. Έφεσ. δ’ 13, βλ. Α’ Κορ. ιγ’ 11), μέχρι την ικανότητα να κάνουμε ελεύθερα και συνετά την «εκλογή» για τον αυτοπροσδιορισμό μας, πράγμα που θα κρίνει όλο το μέλλον μας. Η ελευθερία χωρίς το πλήρωμα της συνέσεως μετατρέπεται εύκολα και κακία.

Ο Θεός, αφού μάς αποκαλυφθεί μέσα στο φως κρύβεται ύστερα από εμάς. Ή ψυχή από την άμετρη θλίψης για την απώλεια αυτή φθάνει σε ολοκληρωτική μετάνοια μέχρι και το αυτομίσος. Χωρίς αυτό θα ήταν σχεδόν αδύνατον στον άνθρωπο, τον κληρονόμο του Πρωτοπλάστων Άδάμ, να απαλλαγεί από τις συνέπειες της εωσφορικής πτώσεως. Μόνο τότε θα μπορέσει να εισέλθει στη σφαίρα του ανεσπέρου Φωτός, «είς το εσώτερον του καταπετάσματος, όπου πρόδρομος υπέρ ημών εισήλθεν Ιησούς» (Έβρ. ς19-20). Και αυτό θα είναι η τελείωση της θεώσεως, κατά την οποία αποκλείεται νέα πτώση,

Τα σημεία του «πληρώματος της ηλικίας του Χριστού» στα όρια της γής είναι προσευχή παρόμοια με εκείνη του Χριστού στη Γεθσημανή, και θάνατος παρόμοιος με εκείνον στον Γολγοθά. Τότε συντελείται η αυθεντική εισαγωγή του ανθρώπου στη Θεία αιωνιότητα: «ή είσοδος εις την χαράν του Κυρίου» (πρβλ. Ματθ. κε’ 21).

Σε προσευχή παρόμοια με εκείνη στη Γεθσημανή μάς δίδεται η οντολογική πείρα της «υποστάσεως» ή όμοίωση δε του θανάτου μας με τον θάνατο του Χριστού είναι η οδός της «κενώσεως». Όσο πληρέστερη είναι αυτή η τελευταία, τόσο τελειότερη είναι η ανάβαση του πνεύματός μας στον φωτοφόρο χώρο της Προαιωνίου Θεότητος. Και ανεξάρτητα από το αν ο άνθρωπος εκφράζει με λόγια ή όχι την πραγματική του κατάσταση, την ζεί ώς οντολογική γνώση. Τώρα εν Χριστώ μπορεί και αυτός να πει, «εγώ είμι».

 

 

Αντιγραφή orthopraxia.gr

 

ΟΡΘΟΠΡΑΞΙΑ

Η απόκτηση της αγάπης αυτής... (Αγίου Σωφρονίου του Έσσεξ)

Ἕως πότε δυσί κυρίοις δουλεύοντες;

Ἕως πότε δυσί κυρίοις

Ἕως πότε δυσί κυρίοις δουλεύοντες;

του Νεκτάριου Δαπέργολα

Διδάκτορος Ἱστορίας


      Ὅσα ἔγιναν τό βράδυ τοῦ Μ.Σαββάτου, ἔθεσαν μία ἀκόμη πολύ χαρακτηριστική ψηφίδα στό ἀποτρόπαιο ψηφιδωτό πού κατασκευάζεται ἐδῶ καί πολλά χρόνια (ὑπό τό κράτος τῆς οἰκουμενιστικῆς λαίλαπας), ἀλλά ἡ κατασκευή του ἔχει πια τόσο πολύ προχωρήσει, ὥστε ἡ ἕως πρότινος θολά ὁρατή ἀκόμη εἰκόνα νά γίνεται πλέον ἀντιληπτή ἀπό σχεδόν ὅλους. Ἤ τουλάχιστον, ἀπό  ὅλους τούς δυναμένους (καί κυρίως βουλομένους) ὁρᾶν.

       Ὁ λόγος προφανῶς γιά τήν ἀλλαγή τῆς ὥρας τῆς Ἀναστάσεως, πού δέν εἶναι φυσικά μία ἀπλή ἀλλαγή ὥρας (καί πρωτίστως ἀλλαγή ἡμέρας), ἀλλά μία ἀκόμη ἐνέργεια βλασφημίας καθώς καί κατάφωρης δογματικῆς ἐκτροπῆς, μία ἀπό τίς πολλές πού βιώνουμε ἐδῶ καί καιρό, καί γιά τήν ὁποία ὑπεύθυνοι εἶναι ἔνα ἀμφιφανῶς ἀντίχριστο πολιτικό καθεστώς και μία ἐπίσης ἀμφιφανῶς προδοτική ἐκκλησιαστική ἡγεσία. Μέ τήν κύρια εὐθύνη ὅμως νά βαραίνει κατά την ἄποψή μου κυρίως (καί πάλι) τή δεύτερη. Γιατί γιά τό ποιον καί τίς προθέσεις τοῦ Καίσαρα οὔτε αὐταπᾶτες μπορεῖ νά ὑπῆρχαν, οὔτε ἀμφιβολίες. Ἡ Ἱεραρχία μας ὅμως θά μποροῦσε, ἄν ἤθελε, νά ἀντιτάξει οὐσιώδη λόγο ἀντιρρήσεως καί πνεῦμα ἀντιστάσεως ἀπέναντι στό καθεστώς – καί ἥδη ἀπό τήν περσινή ἄνοιξη τό ἔχουμε πολλές φορές ξαναγράψει ὅτι σέ μιά τέτοια περίπτωση τίποτε ἀπό ὅλα αὐτά πού ζοῦμε ἐδῶ και ἕνα χρόνο, δέν θά εἶχε γίνει. Τίποτε ἀπό ὅλο αὐτό τό αἶσχος μέ τούς κλειδωμένους καί ἀπολυμασμένους ναούς, τίποτε ἀπό αὐτό τό συνεχές κουτρουβάλιασμα στόν κατήφορο τῶν συνεχῶν ὑποχωρήσεων σέ θέματα ὁλοένα καί πιό οὐσιώδη, τίποτε ἀπό τή συνεχῆ ἀπώθηση τῶν δῆθεν κόκκινων γραμμῶν ὅλο καί πιό πέρα. Σέ βαθμό πού νά μήν ὑπάρχει κανένα ὅριο πιά. Σέ βαθμό πού καί τίς ὁποιεσδήποτε ἀπομείνασες διαβεβαιώσεις περί δῆθεν μή διαπραγματεύσιμων ζητημάτων (ὅπως π.χ. ἡ Θεία Κοινωνία), τά ὁποῖα βρίσκονται πέρα ἀπό τό «κατ’ οἰκονομίαν», ἐλάχιστοι ἀφελεῖς νά μποροῦν νά τίς παίρνουν πλέον ἀκόμη στά σοβαρά.

      Ἐπειδή ὅμως δεν εἴμαστε ἅπαντες αἰθεροβάμονες, δέν ἐννοοῦμε προφανῶς ὅλη τήν Ἱεραρχία. Δεν ἐννοοῦμε κἄν  τό μεγαλύτερο κομμάτι της. Δέν πάει λοιπόν σέ αὐτούς τό «ἄν ἤθελε». Εὐτυχῶς ἤ δυστυχῶς, εἶναι γνωστά τά τεράστια προβλήματα που ταλανίζουν τη διοικοῦσα Ἐκκλησία μετά ἀπό τόσες δεκαετίες ἐκκοσμίκευσης καί εὐρύτερης κατάπτωσης, γνωστές οἱ σχέσεις πολλῶν ἐπισκόπων (καί ἀνερχόμενων ἀρχιμανδριτῶν) μέ στοές, γνωστές οἱ εὐρύτερες παθογένειες τοῦ πάση θυσία καριερισμοῦ ἀπό ἀρκετούς ἀνθρώπους πού φοροῦν ράσο ἀλλά δέν πιστεύουν σέ τίποτε ἄλλο, γνωστό ὅτι κάποιοι «κρατοῦνται» μέ διάφορα ζητήματα καί ἐκβιάζονται, γνωστά καί πολλά ἀκόμη. Γνωστό συνεπῶς (ἀπέναντι σέ αὐτό τό «ἄν ἤθελε») καί τό ὅτι ὄντως μία μεγάλη μερίδα ἐξαρχῆς δέν ἤθελε.

      Εἰδικά ὅμως τό παρόν κείμενο δέν ἀναφέρεται σέ αὐτούς. Αὐτοί δέν εἶναι ἐξάλλου «δυσί κυρίοις δουλεύοντες». Γιατί αὐτοί, παρά τά φαινόμενα καί πάρα τά ὅσα διακηρύττουν, εἶναι ὑπηρέτες σέ ἕνα ἀποκλειστικά καί πολύ συγκεκριμένο ἀφεντικό. Καί αὐτοί ἤδη «ἀπέχουσιν τόν μισθόν αὐτῶν». Ὑπάρχουν ὅμως καί οἱ ἄλλοι. Λιγότεροι μέν, ἀλλά γνωρίζουμε ὅτι ὑπάρχουν, σέ ὅλη τήν Ἑλλάδα. Καί δέν εἶναι μόνο κάποιοι λίγοι ἐπίσκοποι, ἀλλά καί (πολύ περισσότεροι) ἱερεῖς καί λαϊκοί ἀκόμη. Αὐτοί πού δεν συμφωνοῦν μέ ὅλα αὐτά, αὐτοί πού θλίβονται καί ἴσως καί νά πονοῦν μέ ὅλη αὐτή τήν προδοσία, αὐτοί πού ἔχουν ἀκόμη κάτι μέσα τους. Ἀλλά πού φοβοῦνται ἀκόμη νά μιλήσουν, δεν ἀποφασίζουν νά «ἐκτεθοῦν», διστάζουν νά ἀκολουθήσουν τούς ἀπειροελάχιστους πού ἀπέμειναν πλέον μόνο νά ἀντιδροῦν ἀνοιχτά καί ὁμολογιακά, παραμένουν ἐγκλωβισμένοι σέ ψευτοδιλήμματα, βραχυκυκλωμένοι στήν ἀνακολουθία μεταξύ καλῶν προθέσεων καί κακῶν ἐπιλογῶν, ἐνίοτε ἴσως καί σχιζοφρενικά μπερδεμένοι ἀπό τίς δύο βάρκες πού ἐπέλεξαν ταυτόχρονα νά πατοῦν. 

      Ὅμως θα πρέπει νά τό ξεκαθαρίσουμε, ὅσο κι ἄν ἀκούγεται σκληρό. Οἱ καλές προθέσεις, ὅταν μένουν μόνο προθέσεις, στρώνουν ἀπλῶς τόν δρόμο πρός τήν Κόλαση. Δέν γίνεται νά τά ἔχεις καλά μέ ὅλους. Δέν γίνεται νά ἀναλίσκεσαι ἐς ἀεί σέ ἰσορροπισμούς. Ὄταν ἐπιμένεις νά πατᾶς σέ δύο βάρκες, εἶναι νομοτελειακά βέβαιο ὅτι κάποτε θά καταποντιστεῖς. Κάποια στιγμή θά πρέπει ἐπιτέλους νά ἐπιλέξεις μέ ποιούς θα πᾶς καί ποιούς θά ἀφήσεις. Καί εἰδικά σέ μία τέτοια κρίσιμη πλέον φάση, ὅπου ἡ ἀνάγκη γιά πραγματική ὁμολογία Χριστοῦ (ἔργοις ὅμως, ὄχι ἀπλῶς λόγοις) εἶναι πιά τόσο ἐπιτακτική καί ὅπου περισσότερο ἀπό κάθε ἄλλη φορά «ὁ σιωπῶν δοκεῖ συναινεῖν». Δέν μίλησαν γιά τήν οἰκουμενιστική πληγή, πού εἶναι ἐπί τόσα χρόνια χαίνουσα καί βαριά κακοφορμισμένη. Δέν μίλησαν γιά τό Οὐκρανικό. Δεν μίλησαν γιά τό κλείδωμα τῶν ναῶν, χωρίς ἀπολύτως κανένα σοβαρό λόγο (αὐτό δέν συνέβη ἄλλωστε ποτέ ἀκόμη καί σέ πραγματικά φονικές πανδημίες, πού οὐδεμία σχέση ἔχουν μέ τή σημερινή διαστροφικά ὑπερδιογκωμένη πραγματικότητα). Δέν μίλησαν, ὅταν κάποιοι ἐπινόησαν μία ὁλόκληρη ψευτοθεολογία τῆς μάσκας καί τοῦ…dettol, γιά νά δικαιώσουν τήν πτώση τους. Δεν μίλησαν οὔτε και προχτές, μέ τή νέα ψευτοθεολογία τῆς…διημέρου ’Αναστάσεως. Ἐπιτέλους, πότε θα μιλήσουν; 

     Καί τό πιό τραγικά εἰρωνικό εἶναι βέβαια ὅτι γίνονται ἔνοχοι ὅλης αὐτῆς τῆς ἀφωνίας και ἀπραξίας, ἀκόμη καί «μηδενός διώκοντος». Ποιός θά τούς ἐξανάγκαζε ἄραγε σέ πλήρη συμμόρφωση πρός τήν κάθε ἀνεκδιήγητη ἐγκύκλιο σάν κι αὐτές πού βγάζει ἐδῶ καί μῆνες ἡ διαδικτυακή παρέα πού συνέρχεται μέσω…zoom (εἰς τύπον δῆθεν τῆς Ἱερᾶς Συνόδου); Ποιός θά τούς τιμωροῦσε, ἄν ἔλεγαν ἐπιτέλους στή ζωή τους καί ἕνα ΟΧΙ (σάν κι αὐτά δηλαδή ἀπό τά ὁποῖα ἀποκλειστικά γράφεται ἡ Ἱστορία); Ποιός θά τούς δίωκε, ἄν ἐπέλεγαν ἔστω πρό ὁλίγων ἡμερῶν νά ἀρνηθοῦν τό νά τιναχτεῖ στόν ἀέρα ἡ Ἱερά Παράδοση 2.000 ἐτῶν ὡς πρός τήν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου; Ποιός τιμώρησε δηλαδή τόσες καί τόσες ἐνορίες σέ ὅλη τήν Ἑλλάδα, πού ἀρνήθηκαν νά συμπράξουν στή νέα βεβήλωση καί ἑόρτασαν κανονικά τά μεσάνυχτα ἤ ἔστω νωρίς τό πρωί τῆς Κυριακῆς; Γιατί πρέπει κάποιοι νά εἶναι τόσο τρομακτικά ὑπάκουοι καί πειθήνιοι, γιατί πρέπει ἐνίοτε νά γίνονται ἀκόμη καί «βασιλικότεροι τοῦ βασιλέως» – καί δή (τό ἐπαναλαμβάνω) «μηδενός διώκοντος»; Καί σέ καιρούς μάλιστα πού τό καθῆκον τους ὡς πνευματικῶν ποιμένων δέν εἶναι ἡ προστασία τῶν πιστῶν ἀπό πρόστιμα ἤ ἀπό τή σωματική ἔκθεση σέ ἄκρως ἀμφισβητούμενες ἀσθένειες, ἀλλά ἡ προστασία τῶν ψυχῶν ἀπό τή βλασφημία, τήν πλάνη καί τήν αἵρεση. Καί ἕνα καθῆκον βέβαια πού θά ὄφειλαν νά τό πράξουν, ἀκόμη καί «πολλῶν διωκόντων». Γιατί οἱ καιροί αὐτό πλέον ξεκάθαρα ἀπαιτοῦν.

     Και οἱ καιροί εἶναι καιροί ἀποκαλύψεων καί κοσκινίσματος. Θα τό ποῦμε καθαρά: ὅσοι λένε πώς εἶναι ζωντανοί (ἐπίσκοποι, ἱερεῖς καί λαϊκοί), δέν ἀρκεῖ πλέον νά τό λένε ἀπό μέσα τους. Ἀρκετά ἔπαιξαν ἔστω καί ἀπρόθυμα τό παιχνίδι τοῦ συστήματος (μέ τήν ἀδράνεια, τή φοβικότητα, τή ραθυμία τους). Ἀρκετά ἔμειναν στή σκιά, μήπως καί κάποιοι τούς ἀποκαλέσουν ψεκασμένους καί…ταλιμπάν ἤ μήπως δυσαρεστηθεῖ κάποιος πατριάρχης, ἀρχιεπίσκοπος ἤ ἄλλος ἀπό τό (πολιτικό καί ἐκκλησιαστικό) καθεστώς. Ἀρκετά κρύφτηκαν πίσω καί ἀπό προφάσεις, ὅπως ἡ ἐπίκληση τῆς δῆθεν ἀδυναμίας καί ὁλιγαριθμίας τους ἀπέναντι στήν ἰσχύ τῶν πολλῶν ἤ ὅπως ἡ παντελῶς ἐκείνη ἀθεολόγητη ἀνοησία τῆς ὑπακοῆς σέ ἐκκλησιαστικά ἀνωτέρους (κι ἄς εἶναι ἀπολύτως δεδομένο καί ξεκάθαρο ὅτι ἀπροϋπόθετος ὑπακοή οὔτε νοεῖται οὔτε ὑφίσταται βάσει καμίας πατερικῆς παρακαταθήκης, καμίας ἐκκλησιαστικῆς Παράδοσης, κανενός Ἱεροῦ Κανόνα). 

     Ὅσοι λένε λοιπόν πώς εἶναι ζωντανοί, ὅσοι λένε πώς νοιάζονται καί θλίβονται, δέν ἀρκεῖ πιά νά τό λένε ἀπό μέσα τους ἤ ἔστω διά ψιθυρισμῶν στόν στενό τους περίγυρο. Κάποια στιγμή θά πρέπει ἐπιτέλους καί νά τό φωνάξουν. Καί ἀμέσως μετά θά πρέπει καί νά τό ἀποδείξουν. Οἱ καιροί ἀπαιτοῦν πράξεις. Τίς ἀναμένουμε…

Ἕως πότε δυσί κυρίοις δουλεύοντες;

Η εποχή μας είναι καιρός ομολογίας, 4-5-2021, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου (Ἀπόσπασμα)

Φοβερή η ευθύνη

Η εποχή μας είναι καιρός ομολογίας, 4-5-2021, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου (Ἀπόσπασμα)

από το Κανάλι Υπεραγία Θεοτόκος

Η εποχή μας είναι καιρός ομολογίας, 4-5-2021, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου (Ἀπόσπασμα)

Έκαναν την Ορθόδοξη Πίστη μας «πνευματικό σέρβις» για τους αιρετικούς «γαλαζοαίματους». Επιμνημόσυνη δέηση για τον αγγλικανό «πρίγκιπα» Φίλιππο από τον Μητροπολίτη Κέρκυρας !!

real.gr

Έκαναν την Ορθόδοξη Πίστη μας «πνευματικό σέρβις» για τους αιρετικούς «γαλαζοαίματους». Επιμνημόσυνη δέηση για τον αγγλικανό «πρίγκιπα» Φίλιππο από τον Μητροπολίτη Κέρκυρας !!

«Μὴ δῶτε τὸ ἅγιον τοῖς κυσίν, μηδὲ βάλητε τοὺς μαργαρίτας ὑμῶν ἔμπροσθεν τῶν χοίρων, μήποτε καταπατήσωσιν αὐτοὺς ἐν τοῖς ποσὶν αὐτῶν καὶ στραφέντες ῥήξωσιν ὑμᾶς» (Ματθ.7,6)

ΚΑΛΑ ΜΑΣ ΚΑΝΕΙΣ ΘΕΕ ΜΟΥ. ΔΩΣΕ ΚΙ ΑΛΛΟ.

Πηγή: ΤΑΣ ΘΥΡΑΣ

Όταν ο άγιος Γεώργιος ανέστησε τον νεκρό ειδωλολάτρη!

0

Όταν ο άγιος Γεώργιος ανέστησε τον νεκρό ειδωλολάτρη! 

Όταν ο άγιος Γεώργιος ανέστησε τον νεκρό ειδωλολάτρη!


Αναφέρει ο συναξαριστής του Ματθαίου Λαγγή…

«….Ὁ δὲ Μαγνέντιος ἐζήτησε καὶ ἄλλον καὶ ἄλλο σημεῖον ὁ Ἅγιος, ἤτοι νὰ ἀναστήσῃ νεκρόν τινα, ὅστις πρὸ πολλῶν ἐτῶν εἶχεν ἀποθάνει καὶ εἶχεν ἐνταφιασθή ἐν τάφῳ ἐκεῖ ἔμπροσθέν του κειµένῳ.

Ὄθεν προσηυχήθη ὁ ΄Άγιος ἐπὶ τῆς πλακὸς τοῦ τάφου ἐκείνου καί, ὢ τοῦ θαύματος! ἀφέστη ὁ νεκρός, ὅστις προσκυνήσας τὸν ΄Άγιον, ἐδόξασε τὴν θεότητα καὶ τὴν δύναμιν τοῦ Χριστοῦ. Ἡρώτησε δὲ αὐτὸν ὁ βασιλεύς, ποῖος εἶναι καὶ πότε ἀπέθανεν, ὅ δὲ νεκρὸς ἀπεκρίθη, ὅτι εἶναι ἐκ τῶν βιωσάντων πρὸ τῆς ἐλεύσεως τοῦ Χριστοῦ εἷς τὸν κόσµον, ἤτοι πρὸ τριακοσίων ἐτῶν χαὶ ἐπέκεινα καὶ ὅτι για τὴν πρὸς τὰ εἴδωλα πλάνην του κατεκαίετο εἰς τὸ πῦρ ἐπὶ τοσαῦτα ἔτη. Τοῦτο τὸ θαῦμα βλέποντες πολλοὶ Ἕλληνες ἐπίστευσαν εἰς τὸν Χριστόν και ομοφώνως εδόξαζον τον Θεόν: έκ τούτων δε είς ήτο καὶ ο γεωργός Γλυκέριος, του οποίου τον νεκρόν βούν ἀνέστησεν ο Ἅγιος και ο ὁποίος, επειδή έστερεώθη εις την Πίστιν του Χριστοῦ – ἔνεκα του τοιούτου θαύματος, κατεκόπη μὲ τὰ ξίφη υπό των ἀπίστων και ἔλαβεν ὁ ἀοίδιμος τοῦ Μαρτυρίου τὸν στέφανον… »

 

Μέγας Συναξαριστής Της Ορθοδόξου Εκκλησίας: Μην Απρίλιος, Ματθαίου Λαγγη – Αθήνα 1990 (Ε’ έκδοση)

Αντιγραφή orthopraxia.gr

Όταν ο άγιος Γεώργιος ανέστησε τον νεκρό ειδωλολάτρη!

Ἅγιος Μεγαλομάρτυς Γεώργιος ὁ Τροπαιοφόρος 

Ἅγιος Μεγαλομάρτυς Γεώργιος ὁ Τροπαιοφόρος 

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού 


 

         Η αγία μας Εκκλησία έχει να επιδείξει νέφη Μαρτύρων. Μυριάδες πιστοί βασανίστηκαν και έχυσαν το αίμα τους για την πίστη του Χριστού, την  σώζουσα πίστη της Εκκλησία μας. Πολλοί από αυτούς χαρακτηρίζονται ως Μεγαλομάρτυρες, διότι βασανίστηκαν περισσότερο από τους άλλους και έδειξαν μεγάλη ανδρεία. Ένας από αυτούς είναι και ο λαοφιλής άγιος Μεγαλομάρτυρας Γεώργιος, ο οποίος έλαβε και την προσωνυμία Τροπαιοφόρος, διότι κατατρόπωσε τους διώκτες του ειδωλολάτρες και θριάμβευσε έτσι η χριστιανική πίστη, στα μάτια των ισχυρών της εποχής του.

     Γεννήθηκε στην Καππαδοκία της Μ. Ασίας στα τέλη του 3ου μ. Χ. αιώνα, από ευσεβής και εύπορους γονείς. Δεν γνωρίζουμε δυστυχώς τα ονόματά τους, ούτε περισσότερα στοιχεία γι’ αυτούς. Γνωρίζουμε όμως ότι, ως συνειδητοί χριστιανοί, μεγάλωσαν το Γεώργιο με παιδεία και νουθεσία Κυρίου. Του ενέπνευσαν ακράδαντη πίστη στο Σωτήρα Χριστό, αφοσίωση στην μοναδική χριστιανική διδασκαλία και βίωση της ευαγγελικής ηθικής. Φρόντισαν ακόμα να λάβει σοβαρή μόρφωση στα ονομαστά σχολεία της περιοχής. 

      Η ομορφιά της ψυχής του σε συσχετισμό μα το κλασικό σωματικό του κάλλος συνέθεταν μια σπάνια προσωπικότητα, φωτεινό παράδειγμα και πρότυπο για τους νέους της ευρύτερης περιοχής της Καππαδοκίας. Τέτοιοι υπήρξαν άλλωστε οι καλλίμαχοι μάρτυρες της Εκκλησίας μας, όπως ο Δημήτριος, ο Προκόπιος, οι Θεόδωροι κ.α., οι οποίοι, ως θεοφόροι, ξεχώριζαν από τους εμπαθείς ειδωλολάτρες. 

      Ως επάγγελμα ο νεαρός Γεώργιος διάλεξε τη στρατιωτική σταδιοδρομία. Εντάχθηκε στον  ρωμαϊκό στρατό και σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα, χάρις στα σπάνια προσόντα του, ανέβηκε τη στρατιωτική ιεραρχία. Έγινε χιλίαρχος. Τόσο οι ανώτεροι, όσο και οι κατώτεροί του στρατιωτικοί τον εκτιμούσαν και τον θαύμαζαν για τα ψυχικά, διανοητικά και σωματικά του χαρίσματα. 

     Ο Γεώργιος δεν έκρυβε την χριστιανική του πίστη. Με το παράδειγμά του ξεχώριζε από τους ειδωλολάτρες συναδέλφους του. Το ήθος του και πως τα χαρίσματά φανέρωναν την πίστη του στο Χριστό. Επίσης δεν παρέλειπε να κάνει ιεραποστολή στο πολυπληθές στράτευμα με αποτέλεσμα πλήθος ανδρών του στρατεύματος να ασπασθεί τον Χριστιανισμό. 

     Η ύφεση των διωγμών ανάμεσα στα έτη 258 μέχρι 284 είχε ως συνέπεια οι χριστιανοί να ανασάνουν για λίγο. Αυτό όμως δεν κράτησε για πολύ. Το 284 ανέβηκε στον αυτοκρατορικό θρόνο του απέραντου ρωμαϊκού κράτους ο Διοκλητιανός (284-305), ο οποίος με διάταγμά του ανανέωσε τους διωγμούς εναντίον του Χριστιανισμού. Πρόκειται για έναν από τους πλέον θρησκομανείς και εμπαθείς Ρωμαίους αυτοκράτορες. Μάλιστα, επειδή πίστεψε πως η χριστιανική πίστη ήταν η αιτία της κατάπτωσης του κράτους, κήρυξε τον χειρότερο διωγμό που γνώρισαν οι χριστιανοί ως τότε. Γκρεμίστηκαν οι ναοί, κάηκαν βιβλία και μυριάδες πιστοί οδηγήθηκαν σε φρικτά μαρτύρια και το θάνατο. Είναι ιστορικά βεβαιωμένο πως εκείνοι που εξώθησαν τον δεισιδαίμονα αυτοκράτορα σε απηνή διωγμό κατά των Χριστιανών ήταν οι σκοτεινοί και αδίστακτοι ειδωλολάτρες ιερείς – μάντεις των διαβόητων μαντείων, του Κλαρίου και Διδυμαίου Απόλλωνος της Μ. Ασίας. Επειδή, με την αύξηση των Χριστιανών, ερήμωναν τα κέντρα αυτά του σκοταδισμού, της δεισιδαιμονίας και της απάτης, και οι ιερείς έχαναν τεράστια ποσά από την έλλειψη ζητητών χρησμών, διαμήνυσαν στον αυτοκράτορα πως το θέλημα των «θεών» ήταν η ολοκληρωτική εξαφάνιση του Χριστιανισμού και των οπαδών του. Ότι δήθεν έτσι θα ήταν ευμενείς προς το κράτος!   

       Ο φανατικός ειδωλολάτρης αυτοκράτορας θέλησε επίσης να καθαρίσει το στράτευμα από τους χριστιανούς στρατιωτικούς. Έδωσε σαφείς εντολές να εντοπισθούν όλοι οι χριστιανοί του στρατεύματος και να αναγκασθούν να αρνηθούν την πίστη του, διαφορετικά να εκτελούνται χωρίς έλεος. Πλήθος χριστιανών στρατιωτών συνελήφθησαν και οδηγήθηκαν στο μαρτύριο Μεταξύ αυτών συνελήφθη και ο Γεώργιος, ο οποίος οδηγήθηκε μπροστά στον αυτοκρατορικό απεσταλμένο Μαγνέντιο για να απολογηθεί. 

      Ο ρωμαίος αξιωματούχος θαύμασε το παράστημα του Γεωργίου και εκτίμησε τα σπάνια προσόντα του και γι’ αυτό μεταχειρίστηκε όμορφο τρόπο να τον μεταπείσει να απαρνηθεί την πίστη του και να ασπασθεί την ειδωλολατρία. Ο Γεώργιος με θάρρος και ευγένεια αρνήθηκε να υπακούσει στις προτροπές του Μαγνέντιου. Το γεγονός αυτό εξόργισε τον ρωμαίο αξιωματούχο και διέταξε να τον βασανίσουν σκληρά. Φανατικοί ειδωλολάτρες στρατιώτες έμπηγαν αιχμηρά αντικείμενα στο κορμί του Γεωργίου. Εκείνος προσεύχονταν, όχι για τη σωτηρία του, αλλά για την μεταστροφή των βασανιστών του. Τότε έγινε το απροσδόκητο. Οι βαθιές και επώδυνες πληγές του επουλώνονταν πάραυτα θαυματουργικά. Τότε ο Μαγνέντιος έδωσε διαταγή να τον  κλείσουν στη φυλακή.

     Ύστερα από λίγες ημέρες έκανε περιοδεία στα μέρη της Ανατολής ο ίδιος ο Διοκλητιανός, μαζί με τη σύζυγό του, την ελληνίδα Αλεξάνδρα. Όταν επισκέφτηκε το στρατόπεδο του Γεωργίου πληροφορήθηκε το γεγονός και θέλησε να τον μεταπείσει ο ίδιος. Τον οδήγησε λοιπόν σε παραπλήσιο ναό το Απόλλωνα και τον παρότρυνε να θυσιάσει στα είδωλα. Εκείνος όμως και πάλι αρνήθηκε να ασπασθεί την πλάνη της ειδωλολατρίας. Μάλιστα αναφέρεται πως την ώρα που βρισκόταν μπροστά στο άγαλμα του ψευτοθεού, ρώτησε ο Γεώργιος το άγαλμα «θέλεις εσύ άψυχο είδωλο να λάβεις ως Θεός από μένα θυσία;».  Το δαιμόνιο που κατοικούσε μέσα σε αυτό αναγκάστηκε να ομολογήσει ότι «δεν είμαι εγώ ο Θεός, ούτε κάποιος. άλλος από μας. Μόνο αυτός που κηρύττεις είναι αληθινός Θεός. Εμείς ήμασταν κάποτε άγγελοι και εξαιτίας της υπερηφάνειας μας γίναμε διάβολοι. Από τότε φθονούμε τους ανθρώπους και τους κοροϊδεύουμε ότι εμείς είμαστε οι θεοί για να μας προσκυνούν». Αμέσως ακούστηκε μέγας κλαυθμός μέσα από τα αγάλματα και με μεγάλη βοή σωριάστηκαν μόνα τους στη γη και έγιναν κομμάτια. Τότε η αυτοκράτειρα συγκλονίστηκε από το θαυμαστό αυτό γεγονός και ομολόγησε πίστη στο Χριστό, αντίθετα ο θηριώδης αυτοκράτορας, όχι μόνο δεν επηρεάστηκε από το θαύμα, αλλά το θεώρησε μαγικό τέχνασμα του Γεωργίου. Οι φανατικοί ειδωλολάτρες ιερείς άρχισαν να κτυπούν ανελέητα τον άγιο, ώσπου τον άφησαν λιπόθυμο. Τελικά έδωσε ο αυτοκράτορας    διαταγή να τον αποκεφαλίσουν και επίσης να ρίξουν στη φυλακή την Αλεξάνδρα.

         Το πράσινο ανοιξιάτικο χορτάρι ποτίστηκε με το τίμιο αίμα του μάρτυρα και η αγία του ψυχή ανέβηκε στο θρόνο του Χριστού, για να λάβει τον πολύτιμο και αμάραντο στέφανο του μαρτυρίου. Επίσης και η Αλεξάνδρα πέθανε λίγο αργότερα από τις κακουχίες της φυλακής, παίρνοντας και αυτή το δικό της μαρτυρικό στέφανο.

        Οι χριστιανοί της περιοχής παρέλαβαν με ευλάβεια και έθαψαν το σώμα του μάρτυρα με τιμές. Ο τάφος του είχε γίνει κέντρο συνάθροισης των πιστών όλης της περιοχής, για να χαιρετήσουν και να τιμήσουν τον καλλιμάρτυρα του Χριστού. Πλήθος θαυμάτων γινόταν εκεί. Τυφλοί έβλεπαν το φως τους, παράλυτοι σύσφιγγαν τα μέλη τους, βαριά ασθενείς έβρισκαν την υγεία τους, πένητες διασώζονταν, αιχμάλωτοι επέστρεφαν στα σπίτια τους, χάρη στην δύναμη του Γεωργίου. Σύμφωνα με την παράδοση το σώμα του Μάρτυρα μεταφέρθηκε αργότερα στην Παλαιστίνη και θάφτηκε εκεί. Ο τάφος του σώζεται μέχρι σήμερα και επιτελούνται εκεί θαύματα ιάσεως σε πονεμένους χριστιανούς και αλλοθρήσκους.

       Ο Μεγαλομάρτυς Γεώργιος δεν άργησε να αγιοποιηθεί στη συνείδηση της Εκκλησίας Ευθύς μετά το μαρτύριό του άρχισε να τιμάται από όλους τους χριστιανούς. Μέχρι σήμερα βρίσκεται την πρωτοπορία της χορείας των αγίων. Πάμπολλοι ναοί είναι αφιερωμένοι στη χάρη του, πλήθος χριστιανών φέρουν με καμάρι το ηρωικό και σεπτό όνομά του, επίσης τοπωνύμια, περιοχές, ακόμα και πόλεις φέρουν το όνομά του! Στις μουσουλμανικές χώρες και ιδιαίτερα στην Αίγυπτο και στην Παλαιστίνη ο άγιος Γεώργιος τιμάται και από τους μουσουλμάνους για τα άπειρα θαύματα που επιτελεί και σε αυτούς!

       Η μνήμη του μαρτυρίου του εορτάζεται στις 23 Απριλίου. Όμως επειδή αρμόζει σε εκείνον να εορτάζεται λαμπρά η μνήμη του και επειδή συχνά συμπίπτει αυτή με την Μ. Τεσσαρακοστή, μετατίθεται, στην περίπτωση αυτή, την Δευτέρα του Πάσχα

       Ως συνειδητοί πιστοί αισθανόμαστε μεγάλη ευλογία να τον έχουμε προστάτη και βοηθό μας. Αυτός θα πρέπει να είναι το ιδεώδες, του οποίου οφείλουμε να μιμούμαστε αν θέλουμε να είμαστε αρεστοί στο Θεό. Το ηρωικό του παράδειγμα θα πρέπει να είναι για μας κανόνας πίστεως και ιδιαίτερα για τους νέους μας, οι οποίοι παραπαίουν στους σύγχρονους δύσκολους καιρούς του πνευματικού αποπροσανατολισμού και της σύγχυσης.

Ἅγιος Μεγαλομάρτυς Γεώργιος ὁ Τροπαιοφόρος 

ἄγ. Ἰωάννης Χρυσόστομος – «Ἀληθῶς Ἀνέστη»

Ἄγ. Ἰωάννης Χρυσόστομος – «Ἀληθῶς Ἀνέστη»

ΣΥΝΘΕΣΗ ΑΠΟ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΟΜΙΛΙΕΣ
Ἐπιμέλεια: Ἱερὰ Μονὴ Παρακλήτου
Πηγή: Ἀντιαιρετικὸν Ἐγκόλπιον/orthodox fathers


Ἡ πλάνη πάντα αὐτοκαταστρέφεται καί, παρόλο ποὺ δὲν τὸ θέλει, στηρίζει σὲ ὅλα τὴν ἀλήθεια.

Πρόσεξε: Ἔπρεπε ν᾿ ἀποδειχθεῖ ὅτι ὁ Χριστὸς πέθανε καὶ τάφηκε καὶ ἀναστήθηκε.

Ἔ, λοιπὸν ὅλα αὐτὰ τὰ κατοχυρώνουν οἱ ἴδιοι οἱ ἐχθροί!

Ἐφ᾿ ὄσoν ἔφραξαν μὲ τὸν βράχο καὶ σφράγισαν καὶ φρούρησαν τὸν τάφο, δὲν ἦταν δυνατὸ νὰ γίνει καμία κλοπή.

Ἀφοῦ ὅμως δὲν ἔγινε κλοπὴ καὶ ἐν τούτοις ὁ τάφος βρέθηκε ἄδειος, εἶναι ὁλοφάνερο καὶ ἀναντίρρητο ὅτι ἀναστήθηκε. Εἶδες πὼς καὶ μὴ θέλοντας στηρίζουν τὴν ἀλήθεια;

Ἀλλὰ καὶ πότε θὰ Τὸν ἔκλεβαν οἱ μαθηταί; Τὸ Σάββατο;

Μὰ ἀφοῦ δὲν ἐπιτρεπόταν ἀπὸ τὸν νόμο νὰ κυκλοφορήσουν. Κι ἂν ὑποθέσουμε ὅτι θὰ παραβίαζαν τὸν νόμο τοῦ Θεοῦ, πῶς θὰ τολμοῦσαν αὐτοὶ οἱ τόσο δειλοὶ νὰ βγοῦν ἔξω ἀπ᾿ τὸ σπίτι;

Καὶ μὲ ποῖο θάρρος θὰ ριψοκινδύνευαν γιὰ ἕνα νεκρό;
Προσμένοντας ποιὰ ἀνταπόδοση; Ποιὰ ἀμοιβή;
Καὶ στ᾿ ἀλήθεια, ποῦ στηρίζονταν;
Στὴ δεινότητα τοῦ λόγου τους;
Ἀλλὰ ἦταν ἀπ᾿ ὅλους ἀμαθέστεροι.
Στὰ πολλά τους πλούτη;
Ἀλλὰ δὲν εἶχαν οὔτε ραβδὶ οὔτε ὑποδήματα.
Μήπως στὴν ἔνδοξη καταγωγή τους;
Ἀλλὰ ἦταν οἱ ἀσημότεροι τοῦ κόσμου.
Μήπως στὸ πλῆθος τους;
Ἀλλὰ δὲν ξεπερνοῦσαν τοὺς ἕνδεκα, ποὺ κι αὐτοὶ σκόρπισαν.

Ἂν ὁ κορυφαῖος τους φοβήθηκε τὸν λόγο μιᾶς γυναίκας θυρωροῦ κι ὅλοι οἱ ἄλλοι,
ὅταν εἶδαν τὸν Διδάσκαλό τους δεμένο,
σκόρπισαν καὶ διαλύθηκαν, πῶς θὰ τοὺς περνοῦσε κἂν ἀπ᾿ τὸν νοῦ νὰ τρέξουν στὰ πέρατα τῆς οἰκουμένης καὶ νὰ φυτέψουν πλαστὸ κήρυγμα ἀναστάσεως;

Ἀφοῦ φοβήθηκαν τὴ γυναικεία ἀπειλὴ καὶ τὴ θέα μόνο τῶν δεσμῶν, πῶς θὰ μποροῦσαν νὰ τὰ βάλουν μὲ βασιλεῖς καὶ ἄρχοντες καὶ λαούς, ὅπου ξίφη καὶ τηγάνια καὶ καμίνια καὶ μύριοι θάνατοι κάθε μέρα, ἂν δὲν εἶχαν ἀπολαύσει καὶ οἰκειοποιηθεῖ τὴ δύναμη καὶ τὴν ἕλξη τοῦ Ἀναστάντος;

Ἀλλὰ γι᾿ αὐτὰ πρέπει νὰ ἐπανέλθουμε.

Ἂς ξαναρωτήσουμε ὅμως τώρα τοὺς Ἑβραίους:
Πῶς ἔκλεψαν τὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ οἱ μαθηταί, ὦ ἀνόητοι;

Ἐπειδὴ ἡ ἀλήθεια εἶναι λαμπρὴ καὶ ὁλοφάνερη, τὸ ἰουδαϊκὸ ψέμα δὲν μπορεῖ οὔτε σὰν σκιά, νὰ σταθεῖ.
Πῶς θὰ τὸ ἔκλεβαν, ποὺ εἶχαν τὴν ὑποψία καὶ ἀγρυπνοῦσαν καὶ πρόσεχαν;

Μὰ καὶ γιὰ ποῖο λόγο θὰ τὸ ἔκλεβαν;
Γιὰ νὰ πλάσουν τὸ δόγμα τῆς Ἀναστάσεως;
Καὶ πῶς τοὺς ᾖρθε νὰ πλάσουν κάτι τέτοιο αὐτοὶ οἱ δειλοί;
Καὶ πῶς κύλησαν τὸν ἀσφαλισμένο βράχο;
Πῶς ξέφυγαν ἀπὸ τόσους ἄγρυπνους κι ἄγριους φρουρούς;

Πρόσεξε ὅμως πὼς μὲ ὅσα κάνουν οἱ Ἑβραῖοι πιάνονται πάντα στὰ ἴδια τους τὰ δίχτυα.

Νά, ἂν δὲν πήγαιναν στὸν Πιλότο κι ἂν δὲν ζητοῦσαν τὴν κουστωδία, πιὸ εὔκολα θὰ μποροῦσαν νὰ λένε τέτοια ψεύδη οἱ ἀδιάντροποι.
Μὰ τώρα ὄχι.
(Ὑπῆρχε ἡ κουστωδία. Κανεὶς δὲν μποροῦσε νὰ γλιτώσει ἀπ᾿ τὴν ἄγρυπνη προσοχή της κι ἀπ᾿ τὰ ξίφη της).

Κι ἔπειτα γιατί νὰ μὴν κλέψουν τὸ σῶμα νωρίτερα;

Ἀσφαλῶς ἂν εἶχαν σκοπὸ νὰ κάνουν κάτι τέτοιο,
θὰ τὸ ἔκαναν ὅταν δὲν ἐφρουρεῖτο ὁ τάφος,
τότε ποὺ ἦταν καὶ ἀκίνδυνο καὶ σίγουρο, δηλ. τὴν πρώτη νύχτα- γιατὶ τὸ Σάββατο πῆγαν οἱ Ἑβραῖοι στὸν Πιλότο καὶ ζήτησαν τὴν κουστωδία καὶ φρούρησαν τὸν τάφο, ἐνῷ, τὴν πρώτη νύχτα δὲν ἦταν κανένας ἐκεῖ.

Καὶ τί γυρεύουν στὸ ἔδαφος τὰ σουδάρια ποτισμένα μὲ τὴ σμύρνα, ποὺ βρῆκαν, τυλιγμένα μάλιστα, ὁ Πέτρος καὶ οἱ ἄλλοι ἀπόστολοι;

Εἶχε πάει πρώτη ἡ Μαγδαληνὴ Μαρία.
Κι ὅταν γύρισε καὶ ἀνήγγειλε τὰ θαυμαστὰ συμβάντα στοὺς ἀπόστολους, ἐκεῖνοι χωρὶς καθυστέρηση τρέχουν ἀμέσως στὸ μνημεῖο καὶ βλέπουν κάτω τὰ ὀθόνια.

Αὐτὸ ἦταν σημεῖο Ἀναστάσεως.
Γιατί ἂν ἤθελαν κάποιοι νὰ Τὸν κλέψουν,
δὲν θὰ Τὸν ἔκλεβαν βέβαια γυμνό.
Αὐτὸ θὰ ἦταν ὄχι μόνο ἀτιμωτικὸ ἀλλὰ καὶ ἀνόητο.
Δὲν θὰ κοίταζαν νὰ ξεκολλήσουν τὰ σουδάρια,
νὰ τὰ τυλίξουν μὲ ἐπιμέλεια καὶ νὰ τὰ βάλουν τακτοποιημένα σ᾿ ἕνα μέρος.

Ἀλλὰ τί θὰ ἔκαναν;
Θ᾿ ἅρπαζαν ὅπως-ὅπως τὸ σῶμα καὶ θά φευγαν γρήγορα.

Γι᾿ αὐτὸ ἄλλωστε προηγουμένως ὁ Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης εἶπε ὅτι Τὸν ἔθαψαν μὲ πολλὴ σμύρνα ποὺ κολλάει τὰ ὀθόνια πάνω στὸ σῶμα, ὅπως τὸ μολύβι τὰ μέταλλα, καὶ δὲν ἦταν καθόλου εὔκολο νὰ ξεκολλήσουν ὥστε ὅταν ἀκούσεις ὅτι τὰ σουδάρια βρέθηκαν μόνα τους, νὰ μὴν ἀνεχθεῖς ἐκείνους ποὺ λένε ὅτι ἐκλάπη. Θὰ πρέπει νὰ ἦταν βέβαια πολὺ ἠλίθιος ὁ κλέφτης, ὥστε νὰ σπαταλήσει γιὰ ἕνα περιττὸ πράγμα τόση προσπάθεια.

Γιὰ ποιὸ σκοπὸ θ᾿ ἄφηνε τὰ σουδάρια;
Καὶ πῶς ἦταν δυνατὸ νὰ ξεφύγει τὴν ὥρα ποὺ θὰ ἔκανε αὐτὴ τὴν ἐργασία;

Γιατὶ ἀσφαλῶς θὰ δαπανοῦσε πολὺ χρόνο καὶ ἦταν φυσικὸ καθυστερώντας νὰ συλληφθεῖ ἐπ᾿ αὐτοφώρῳ.

Ἀλλὰ καὶ τὰ ὀθόνια γιατί κείτονται χωριστὰ καὶ χωριστά, τὸ σουδάριο, τυλιγμένο μάλιστα;

Γιὰ νὰ βεβαιωθεῖς ὅτι δὲν ἦταν ἔργο βιαστικῶν οὔτε ἀνήσυχων κλεφτῶν τὸ νὰ τοποθετήσουν χωριστὰ ἐκεῖνα καὶ χωριστὰ τοῦτο τυλιγμένο.
Κι ἀπὸ ἐδῶ λοιπὸν ἀποδεικνύεται ἀπίθανη ἡ κλοπή.

Ἄλλωστε καὶ οἱ ἴδιοι οἱ Ἑβραῖοι τὰ σκέφθηκαν ὅλα αὐτὰ καὶ γι᾿ αὐτὸ ἔδωσαν χρήματα στοὺς φρουροὺς λέγοντας: «Πεῖτε σεῖς πὼς Τὸν ἔκλεψαν, κι ἐμεῖς θὰ τὰ κανονίσουμε μὲ τὸν ἡγεμόνα».

Ὑποστηρίζοντας ὅτι οἱ μαθηταὶ Τὸν ἔκλεψαν ἐπικυρώνουν καὶ μ᾿ αὐτὸ πάλι τὴν Ἀνάσταση, γιατὶ ἔτσι ὁμολογοῦν πάντως ὅτι τὸ σῶμα δὲν ἦταν ἐκεῖ.

Ὅταν ὅμως αὐτοὶ οἱ ἴδιοι βεβαιώνουν ὅτι τὸ σῶμα δὲν ἦταν ἐκεῖ, ἐνῷ ἀπὸ τὴν ἄλλη μεριὰ ἡ κλοπὴ ἀποδεικνύεται ψευδὴς καὶ ἀπίθανη ἀπὸ τὴ σχολαστικὴ φρούρηση καὶ τὶς σφραγίδες τοῦ τάφου καὶ τὰ ὀθόνια καὶ τὸ σουδάριο καὶ τὴ δειλία τῶν μαθητῶν, ἀναμφισβήτητα προβάλλει καὶ ἀπὸ τὰ δικά τους τὰ λόγια ἡ ἀπόδειξη τῆς Ἀναστάσεως.

Ρωτᾶνε ὅμως πολλοί: Γιατί μόλις ἀναστήθηκε νὰ μὴ φανερωθεῖ ἀμέσως στοὺς Ἰουδαίους;
Αὐτὸς ὁ λόγος εἶναι περιττός.

Ἂν ὑπῆρχε ἐλπίδα νὰ τοὺς ἑλκύσει στὴν πίστη, δὲν θ᾿ ἀμελοῦσε νὰ φανερωθεῖ σὲ ὅλους.

Ἀλλὰ ὅτι δὲν ὑπῆρχε τέτοια ἐλπίδα τὸ ἀπέδειξε ἡ ἀνάσταση τοῦ Λαζάρου: Ἂν καὶ ἦταν ἤδη τέσσερις μέρες νεκρὸς καὶ εἶχε ἀρχίσει νὰ μυρίζει καὶ νὰ σαπίζει, τὸν ἀνέστησε μπροστὰ στὰ μάτια ὅλων. Παρὰ ταῦτα, ὄχι μόνο δὲν ἑλκύστηκαν στὴν πίστη, ἀλλὰ καὶ ἐξαγριώθηκαν ἐναντίον τοῦ Χριστοῦ, ὥστε ἤθελαν νὰ σκοτώσουν κι Αὐτὸν καὶ τὸν Λάζαρο.

Ἀφοῦ λοιπὸν ἄλλων ἀνάστησε καὶ ὄχι μόνο δὲν πίστεψαν, ἀλλὰ καὶ ἐξαγριώθηκαν ἐναντίον Του, ἂν ὁ ἴδιος μετὰ τὴν Ἀνάστασή Του τοὺς φανερωνόταν, δὲν θὰ ἐξαγριώνονταν πολὺ περισσότερο τυφλωμένοι ἀπὸ τὸ μίσος καὶ τὴν ἀπιστία τους;

Ἀλλὰ γιὰ ν᾿ ἀφοπλίσει τὸν ἄπιστο ἀπὸ κάθε ἀμφιβολία, ὄχι μόνο σαράντα ὁλόκληρες ἡμέρες ἐμφανιζόταν στοὺς μαθητές Του καὶ ἔτρωγε μάλιστα μαζί τους, ἀλλὰ παρουσιάσθηκε καὶ σὲ πάνω ἀπὸ πεντακόσιους ἀδελφούς, δηλ. σὲ πλῆθος ὁλόκληρο.

Στὸ Θωμᾶ μάλιστα πoὺ δυσπιστοῦσε, ἔδειξε τὰ σημάδια ἀπ᾿ τὰ καρφιὰ καὶ τὸ τραῦμα ἀπ᾿ τὴ λόγχη.
Καὶ γιατί, λένε, νὰ μὴν κάνει μετὰ τὴν Ἀνάστασή Του μεγάλα κι ἐντυπωσιακὰ θαύματα, ὅλα μόνο ἔφαγε καὶ ἤπιε;

Γιατὶ αὐτὴ καθ᾿ ἐαυτὴ ἡ Ἀνάσταση ἦταν τὸ μέγιστο θαῦμα, καὶ ἡ πιὸ ἰσχυρὴ ἀπόδειξη τῆς Ἀναστάσεως ἦταν ὅτι ἔφαγε καὶ ἤπιε.

Μά, γιὰ σκέψου, ἂν οἱ ἀπόστολοι δὲν ἔβλεπαν τὸν Χριστὸ Ἀναστάντα, πῶς τοὺς ᾖρθε νὰ φαντασθοῦν ὅτι θὰ κυριέψουν τὴν οἰκουμένη; Μήπως τρελάθηκαν ὥστε νὰ νομίζουν ὅτι θὰ κατόρθωναν κάτι τέτοιο;

Ἂν ὅμως ἦταν στὰ λογικά τους, ὅπως ἔδειξαν καὶ τὰ πράγματα, πῶς, χωρὶς ἀξιόπιστα ἐχέγγυα ἀπὸ τοὺς οὐρανοὺς καὶ χωρὶς θεία δύναμη, πῶς, πές μου, θ᾿ ἀποφάσιζαν νὰ βγοῦν σὲ τόσους πολέμους, νὰ τὰ βάλουν μὲ στεριὲς καὶ θάλασσες καί, δώδεκα ὅλοι κι ὅλοι, ν᾿ ἀγωνισθοῦν μὲ τόση γενναιότητα γιὰ νὰ μεταβάλουν ὅλης τῆς οἰκουμένης τὰ ἔθνη, ποὺ ἦταν ἐπὶ τόσα χρόνια νέκρα ἀπ᾿ τὴν ἁμαρτία;

Καὶ ἂν ἀκόμη ἦταν ἔνδοξοι καὶ πλούσιοι καὶ δυνατοὶ καὶ μορφωμένοι, οὔτε τότε θὰ ἦταν λογικὸ νὰ ξεσηκωθοῦν γιὰ τόσο μεγαλεπήβολα σχέδια. Ἀλλὰ ἐπιτέλους θὰ εἶχε κάποιο λόγο ἡ προσδοκία τους.

Αὐτοὶ ὅμως εἶχαν περάσει τὴ ζωή τους ἄλλοι στὶς λίμνες, ἄλλοι κατασκευάζοντας σκηνὲς κι ἄλλοι στὰ τελωνεῖα. Ἀπ᾿ αὐτὰ τὰ ἐπαγγέλματα δὲν ὑπάρχει σχεδὸν τίποτε πιὸ ἄχρηστο καὶ γιὰ τὴ φιλοσοφία καὶ γιὰ νὰ πείσεις κάποιον νὰ σκέπτεται ἀνώτερα, ὅταν μάλιστα δὲν ἔχεις νὰ τοῦ ἐπιδείξεις ἀνάλογο προηγούμενο.

Πόσο μᾶλλον ποὺ οἱ ἀπόστολοι, ὄχι μόνο δὲν εἶχαν ἀνάλογα παραδείγματα ἀπ᾿ τὸ παρελθόν, ὅτι θὰ ἐπικρατήσουν, ἀλλὰ ἀντίθετα εἶχαν παραδείγματα, καὶ μάλιστα πρόσφατα, ὅτι δὲν θὰ ἐπικρατήσουν.

Εἶχαν ἐπιχειρήσει πολλοὶ νὰ εἰσαγάγουν καινούργιες διδασκαλίες, ἀλλὰ ἀπέτυχαν. Κι ὄχι μὲ δώδεκα ἀνθρώπους, μὰ μὲ πολὺ πλῆθος. Ὁ Θευδᾶς κι ὁ Ἰούδας π.χ. ἔχοντας ὁλόκληρες μάζες ἀνθρώπων χάθηκαν μαζὶ μὲ τοὺς ὀπαδούς των.
Ὁ φόβος ἐκεῖνος θὰ ἦταν ἀρκετὸς νὰ τοὺς διδάξει.

Ἀλλὰ ἂς ὑποθέσουμε ὅτι περίμεναν νὰ κυριαρχήσουν. Μὲ ποιὲς ἐλπίδες θὰ ἔμπαιναν σὲ τέτοιους κινδύνους, ἂν δὲν ἀπέβλεπαν στὰ μέλλοντα ἀγαθά;

Τί κέρδος προσδοκοῦσαν μὲ τὸ νὰ ὁδηγήσουν ὅλους στὸν μὴ Ἀναστάντα, καθὼς ἰσχυρίζονται οἱ ἐχθροί;

Ἂν τώρα ἄνθρωποι ποὺ πίστεψαν στὴ βασιλεία τῶν οὐρανῶν καὶ στὰ ἀμέτρητα ἀγαθὰ δύσκολα δέχονται νὰ κινδυνέψουν, πῶς ἐκεῖνοι θὰ ὑπέμεναν τὰ πάνδεινα ματαίως ἢ μᾶλλον γιὰ κακό τους;

Γιατί ἂν δὲν ἔγινε ἡ Ἀνάσταση, ποὺ ἔγινε, κι ὁ Χριστὸς δὲν ἀνέβηκε στὸν οὐρανό, τότε προσπαθώντας νὰ τὰ πλάσουν ὅλα αὐτὰ καὶ νὰ πείσουν τοὺς ἄλλους, ἔμελλαν ὁπωσδήποτε νὰ προκαλέσουν τὴν ὀργὴ τοῦ θεοῦ καὶ νὰ περιμένουν μύριους κεραυνοὺς ἀπ᾿ τὸν οὐρανό.

Ἄλλωστε κι ἂν ἀκόμη εἶχαν μεγάλη προθυμία ὅταν ζοῦσε ὁ Χριστός, θὰ ἔσβηνε μόλις πέθανε.

Ἂν δὲν Τὸν ἔβλεπαν ἀναστημένο, τί θὰ ἦταν ἱκανὸ νὰ τοὺς βγάλει σ᾿ ἐκεῖνο τὸν πόλεμο;
Ἂν δὲν εἶχε ἀναστηθεῖ, ὄχι μόνο δὲv θὰ ριψοκινδύνευαν γι᾿ Αὐτόν, μὰ θὰ τὸν θεωροῦσαν ἀπατεῶνα: τοὺς εἶχε πεῖ «μετὰ τρεῖς ἡμέρες θ᾿ ἀναστηθῶ» καὶ τοὺς ὑποσχέθηκε τὴ βασιλεία τῶν οὐρανῶν. Τοὺς εἶπε ὅτι ἀφοῦ λάβουν τὸ Ἅγιο Πνεῦμα θὰ κυριαρχήσουν στὴν οἰκουμένη κι ἀκόμη τόσα ἄλλα ὑπερφυσικὰ καὶ οὐράνια. Ἂν τίποτε ἀπ᾿ αὐτὰ δὲν γινόταν, ὅσο κι ἂν Τὸν πίστευαν ζωντανό, πεθαμένο δὲν θὰ Τὸν ὑπάκουαν φυσικά, ἂν δὲν Τὸν ἔβλεπαν Ἀναστάντα.

Καὶ μὲ τὸ δίκιο τους, γιατί θὰ ἔλεγαν: «Μετὰ τρεῖς ἡμέρες», μᾶς εἶπε, «θ᾿ ἀναστηθῶ», καὶ δὲν ἀναστήθηκε. Ὑποσχέθηκε νὰ μᾶς στείλει Πνεῦμα Ἅγιο, καὶ δὲν τὸ ἔστειλε. Πῶς λοιπὸν νὰ Τὸν πιστέψουμε γιὰ τὰ μέλλοντα, ἀφοῦ διαψεύδονται τὰ παρόντα;

Ἀλλὰ γιὰ πές μου, σὲ παρακαλῶ, γιὰ ποῖο λόγο, χωρὶς ν᾿ ἀναστηθεῖ, κήρυτταν ὅτι ἀναστήθηκε; Γιατί, λέει, Τὸν ἀγαποῦσαν. Μὰ τὸ λογικὸ θὰ ἦταν νὰ Τὸν μισοῦν τώρα, ἐπειδὴ τοὺς ἐξαπάτησε καὶ τοὺς πρόδωσε. Ἐνῷ τοὺς ξεμυάλισε μὲ χίλιες δυὸ ἐλπίδες καὶ τοὺς χώρισε ἀπ᾿ τὰ σπίτια τους κι ἀπ᾿ τοὺς γονεῖς τους κι ἀπ᾿ ὅλα καὶ ξεσήκωσε κι ὁλόκληρο τὸ ἰουδαϊκὸ ἔθνος ἐναντίον τους, ὕστερα τοὺς πρόδωσε. Κι ἂν μὲν ἦταν ἀπὸ ἀδυναμία, θὰ Τὸν συγχωροῦσαν. Τώρα ὅμως ἦταν σωστὸ κακούργημα: Ἔπρεπε νὰ τοὺς εἶχε πεῖ τὴν ἀλήθεια καὶ ὄχι νὰ τοὺς ὑποσχεθεῖ τὸν οὐρανό, ἀφοῦ ἦταν θνητός.

Ὥστε λοιπὸν ἦταν φυσικὸ νὰ κάνουν τὸ ἐντελῶς ἀντίθετο: Νὰ κηρύττουν τὴν ἀπάτη καὶ νὰ Τὸν λένε ἀπατεώνα καὶ μάγο. Ἔτσι θὰ γλίτωναν κι ἀπὸ τοὺς κινδύνους κι ἀπὸ τοὺς πολέμους τῶν ἀντίπαλων.

Ὅλοι ξέρουν ὅτι οἱ Ἰουδαῖοι ἀναγκάστηκαν νὰ δωροδοκήσουν τοὺς στρατιῶτες, γιὰ νὰ ποῦν ὅτι ἔκλεψαν τὸ σῶμα ἂν λοιπὸν πήγαιναν οἱ ἴδιοι οἱ μαθηταὶ κι ἔλεγαν, «ἐμεῖς τὸ κλέψαμε, δὲν ἀναστήθηκε», πόσες τιμὲς δὲν θ᾿ ἀπολάμβαναν;

Ὥστε ἦταν στὸ χέρι τους καὶ νὰ τιμηθοῦν καὶ νὰ στεφανωθοῦν! Ἔ, λοιπὸν δὲν ἀναρωτιέσαι γιατί ν᾿ ἀνταλλάξουν ὅλα αὐτὰ μὲ τὶς ἀτιμίες καὶ τοὺς κινδύνους, ἂν δὲν ἦταν μία θεία δύναμη ποὺ τοὺς βεβαίωνε, δυνατότερη ἀπ᾿ ὅλα αὐτὰ τὰ γήϊνα ἀγαθά;

Κι ἂν μὲ ὅλα αὐτὰ δὲν σὲ πείσαμε, σκέψου καὶ τοῦτο: Ἔστω ὅτι δὲν εἶχε γίνει ἡ Ἀνάσταση. Κι ἂν ἀκόμη οἱ ἀπόστολοι ἦταν ἀποφασισμένοι νὰ διδάξουν τὸν κόσμο, ἐπ᾿ οὐδενὶ λόγῳ θὰ κήρυτταν στὸ ὄνομά Του. Γιατὶ εἶναι γνωστό, πὼς ὅλοι μας δὲν θέλουμε οὔτε τὰ ὀνόματα ν᾿ ἀκούσουμε, ὅσων μᾶς ἐξαπάτησαν. Ἄλλωστε γιατί θὰ διατυμπάνιζαν τὸ ὄνομά Του; Ἐλπίζοντας νὰ ἐπικρατήσουν μ᾿ αὐτό; Μὰ θὰ ἔπρεπε νὰ περιμένουν τὸ ἀντίθετο, γιατὶ κι ἂν ἔμελλαν νὰ κυριαρχήσουν θὰ χάνονταν φέρνοντας στὴ μέση τὸ ὄνομα ἑνὸς ἀπατεῶνα.

Ἂς θυμηθοῦμε ἐξ ἄλλου ὅτι ἡ ἀγάπη τῶν μαθητῶν πρὸς τὸν Διδάσκαλο, ἐνῷ ζοῦσε ἀκόμη, μαραινόταν σιγὰ-σιγὰ ἀπ᾿ τὸν φόβο τοῦ ἐπικείμενου μαρτυρίου.

Ὅταν τοὺς προανήγγειλε τὰ δεινὰ ποὺ θ᾿ ἀκολουθοῦσαν καὶ τὸν σταυρό, πάγωσαν ἀπ᾿ τὸν φόβο τους κι ἔσβησαν τελείως. Ἕνας μάλιστα δὲν ἤθελε οὔτε κἂν νὰ Τὸν ἀκολουθήσει στὴν Ἰουδαία, ἐπειδὴ ἄκουσε γιὰ κινδύνους καὶ γιὰ θανάτους. Ἂν μαζὶ μὲ τὸν Χριστὸ φοβόταν τὸν θάνατο, χωρὶς Αὐτὸν καὶ τοὺς ἄλλους μαθητάς, μόνος δηλαδή, πῶς θ᾿ ἀποτολμοῦσε;

Ἐπὶ πλέον: Πίστευαν ὅτι θὰ πεθάνει μέν, ἀλλὰ θ᾿ ἀναστηθεῖ κι ὅμως ὑπέφεραν τόσο. Ἂν δὲν τὸν ἔβλεπαν Ἀναστημένο, πῶς δὲν θὰ ἐξαφανίζονταν καὶ δὲν θὰ ζητοῦσαν ν᾿ ἀνοίξει ἡ γῆ νὰ τοὺς καταπιεῖ ἀπ᾿ τὴν ἀπελπισία τους γιὰ τὴν ἀπάτη κι ἀπ᾿ τὴ φρίκη γιὰ τὰ ἐπερχόμενα; Θ᾿ ἀντιμετώπιζαν τώρα τὴν κατακραυγὴ γιὰ τὴν ἀδιαντροπιά τους. Τί θὰ εἶχαν νὰ πoῦν;

Τὸ πάθος τὸ ἤξερε ὅλος ὁ κόσμος: Τὸν κρέμασαν σὲ ψηλὸ ἰκρίωμα, ἦταν μέρα μεσημέρι, μέσα στὴν πρωτεύουσα καὶ στὴν πιὸ μεγάλη γιορτὴ ποὺ κανένας δὲν ἦταν δυνατὸ ν᾿ ἀπουσιάζει.

Τὴν Ἀνάσταση ὅμως δὲν τὴν εἶδε κανεὶς ἀπ᾿ τοὺς ἄλλους. Κι αὐτὸ δὲν ἦταν μικρὸ ἐμπόδιο γιὰ νὰ τοὺς πείσουν. Πῶς λοιπὸν θὰ μποροῦσαν νὰ βεβαιώσουν στεριὰ καὶ θάλασσα γιὰ τὴν Ἀνάσταση; Καὶ γιατί, πές μου, ἀφοῦ σώνει καὶ καλὰ ἤθελαν νὰ τὸ κάνουν αὐτό, δὲν ἐγκατέλειπαν τὴν Ἰουδαία ἀμέσως, νὰ πᾶνε στὶς ξένες χῶρες; Ἀλλὰ δὲν θαυμάζεις ὅτι ἔπεισαν πολλοὺς καὶ μέσα στὴν Ἰουδαία;

Εἶχαν τὴν τόλμη νὰ παρουσιάσουν τὰ τεκμήρια τῆς Ἀναστάσεως στοὺς ἴδιους τοὺς φονεῖς, σ᾿ ἐκείνους ποὺ Τὸν σταύρωσαν καὶ Τὸν ἔθαψαν, στὴν ἴδια τὴν πόλη ὅπου ἀποτολμήθηκε τὸ φοβερὸ κακούργημα. Ὥστε καὶ ὅλοι οἱ ἔξω ν᾿ ἀποστομωθοῦν. Γιατὶ ὅταν οἱ «σταυρώσαντες» γίνονται «πιστεύσαντες», τότε καὶ ἡ παρανομία τῆς σταυρώσεως βεβαιώνεται καὶ λάμπει ἡ ἀπόδειξη τῆς Ἀναστάσεως.

Γιὰ νὰ ἑλκύονται ὅμως τὰ πλήθη σημαίνει πὼς οἱ μαθηταὶ ἔκαναν θαύματα. Ἂν ὅμως δὲν ἀναστήθηκε καὶ μένει νεκρός, πῶς οἱ ἀπόστολοι θαυματουργοῦσαν στὸ ὄνομά Του;
Πῶς πάλι, ἂν δὲν ἔκαναν θαύματα, ἔπειθαν;
Καὶ ἂν μὲν ἔκαναν -καὶ βεβαίως ἔκαναν- εἶχαν Θεοῦ δύναμη. Ἂν ὅμως δὲν ἔκαναν καὶ ἐν τούτοις κυριαρχοῦσαν παντοῦ, θὰ ἦταν ἀκόμη πιὸ ἀξιοθαύμαστο. Θὰ ἦταν τὸ μέγιστο θαῦμα, ἂν χωρὶς θαύματα διέσχιζαν καὶ κυρίευαν τὴν οἰκουμένη δώδεκα φτωχοὶ καὶ ἀγράμματοι ἄνθρωποι.

Ἀσφαλῶς οὔτε μὲ τὰ πλούτη οὔτε μὲ τὴ σοφία τους ἐπεκράτησαν οἱ ψαράδες. Ὥστε καὶ χωρὶς νὰ θέλουν κηρύττουν ὅτι μέσα τους ἐνεργοῦσε ἡ θεία δύναμη τῆς Ἀναστάσεως. Γιατὶ εἶναι τελείως ἀδύνατο ἀνθρώπινη δύναμη νὰ κατορθώσει ποτὲ τέτοια ἐκπληκτικὰ πράγματα.

Προσέξτε μὲ πολὺ ἐδῶ, γιατί αὐτὰ εἶναι ἀναμφισβήτητες ἀποδείξεις τῆς Ἀναστάσεως.

Γι᾿ αὐτὸ καὶ θὰ ἐπαναλάβω πάλι: Ἂν δὲν ἀναστήθηκε, πῶς ἔγιναν ἀργότερα στὸ ὄνομά Του μεγαλύτερα θαύματα; Κανεὶς βέβαια δὲν κάνει μετὰ τὸν θάνατό Του μεγαλύτερα θαύματα ἀπ᾿ ὅσα ὅταν ζοῦσε. Ἐνῷ ἐδῶ μετὰ τὸν θάνατο τοῦ Χριστοῦ γίνονται θαύματα μεγαλύτερα καὶ κατὰ τὸν τρόπο καὶ κατὰ τὴ φύση: Κατὰ τὴ φύση ἦταν μεγαλύτερα, γιατί ποτὲ ἡ σκιὰ τοῦ Χριστοῦ δὲν θαυματούργησε. Ἐνῷ οἱ σκιὲς τῶν ἀποστόλων ἔκαναν πολλὰ θαύματα. Κατὰ τὸν τρόπο πάλι ἦταν μεγαλύτερα, ἐπειδὴ τότε μὲν ὁ ἴδιος ὁ Κύριος πρόσταζε καὶ θαυματουργοῦσε. Μετὰ τὴ Σταύρωση ὅμως καὶ τὴν Ἀνάστασή Του οἱ δοῦλοι Του ἐπικαλούμενοι ἁπλῶς τὸ σεβάσμιο καὶ ἅγιο ὄνομά Του μεγαλύτερα καὶ ἐκπληκτικότερα ἐπιτελοῦσαν. Ἔτσι δοξαζόταν κι ἀκτινοβολοῦσε πιὸ πολὺ ἡ δύναμή Του.

Γι᾿ αὐτὸ οἱ ἅγιοι Πατέρες ὅρισαν νὰ διαβάζονται ἀμέσως μετὰ τὸν Σταυρὸ καὶ τὴν Ἀνάστασή Του, οἱ «Πράξεις» ποὺ περιγράφουν τὰ θαύματα τῶν ἀποστόλων καὶ κατ᾿ ἐξοχὴν ἐπικυρώνουν τὴν Ἀνάσταση, γιὰ νὰ ἔχουμε σαφῆ καὶ ἀναμφισβήτητη τῆς Ἀναστάσεως τὴν ἀπόδειξη: Δὲν Τὸν εἶδες Ἀναστάντα μὲ τὰ μάτια τοῦ σώματος; Ἀλλὰ Τὸν βλέπεις μὲ τὰ μάτια τῆς Πίστεως. Δὲν Τὸν εἶδες μὲ τὰ «ὄμματα» τοῦτα; Θὰ Τὸν δεῖς μὲ τὰ θαύματα ἐκεῖνα. Τῶν θαυμάτων ἡ ἐπίδειξη σὲ χειραγωγεῖ στῆς Ἀναστάσεως τὴν ἀπόδειξη.

Θέλεις ὅμως νὰ δεῖς καὶ τώρα θαύματα; Θὰ σοῦ δείξω. Καὶ μάλιστα πιὸ μεγάλα ἀπ᾿ τὰ προηγούμενα: Ὄχι ἕνα νεκρὸ ν᾿ ἀνασταίνεται, ὄχι ἕνα τυφλὸ νὰ ξαναβλέπει, ἀλλὰ τὴ γῆ ὁλόκληρη νὰ ἐγκαταλείπει τὸ σκοτάδι τῆς πλάνης.

Μεγίστη ἀπόδειξη τῆς Ἀναστάσεως εἶναι ὅτι ὁ Ἐσφαγμένος Χριστὸς ἔδειξε μετὰ τὸν θάνατο τόση δύναμη, ὥστε ἔπεισε τοὺς ζωντανοὺς νὰ περιφρονήσουν καὶ πατρίδα καὶ σπίτι καὶ φίλους καὶ συγγενεῖς καὶ τὴν ἴδια τὴ ζωή τους γιὰ χάρη Του καὶ νὰ προτιμήσουν μαστιγώσεις καὶ κινδύνους καὶ θάνατο.

Αὐτὰ δὲν εἶναι κατορθώματα νεκροῦ κλεισμένου στὸν τάφο, ἀλλὰ ἀναστημένου καὶ ζωντανοῦ.

Πρόσεξε παρακαλῶ: Οἱ ἀπόστολοι, ὅταν μὲν ζοῦσε ὁ Διδάσκαλος ἀπὸ τὸν φόβο τους Τὸν πρόδωσαν κι ἐξαφανίσθηκαν ὅλοι. Ὁ Πέτρος μάλιστα Τὸν ἀρνήθηκε μὲ ὅρκο τρεῖς φορές.

Ὅταν ὅμως πέθανε ὁ Χριστός, αὐτὸς ποὺ Τὸν ἀρνήθηκε τρεῖς φορὲς καὶ πανικοβλήθηκε μπροστὰ σὲ μίαν ὑπηρετριούλα, τόσο ἀπότομα ἄλλαξε, ὥστε ν᾿ ἀψηφήσει ὁλόκληρο λαὸ καὶ μέσ᾿ στὴ μέση του Ἰουδαϊκοῦ ὄχλου νὰ διακηρύξει ὅτι ὁ Σταυρωθεὶς καὶ Ταφεὶς ἀναστήθηκε ἐκ νεκρῶν τὴν τρίτη ἡμέρα καὶ ὅτι ἀνέβηκε στὰ οὐράνια. Καὶ τὰ κήρυξε ὅλα αὐτὰ χωρὶς νὰ ὑπολογίσει τὴ φοβερὴ μανία τῶν ἐχθρῶν καὶ τὶς συνέπειες.

Ποῦ βρῆκε αὐτὸ τὸ θάρρος; Ποῦ ἀλλοῦ, παρὰ στὴν Ἀνάσταση. Τὸν εἶδε καὶ συνομίλησε μαζί Του καὶ ἄκουσε γιὰ τὰ μέλλοντα ἀγαθά, κι ἔτσι ἔλαβε δύναμη νὰ πεθάνει γι᾿ Αὐτὸν καὶ νὰ σταυρωθεῖ μὲ τὴν κεφαλὴ πρὸς τὰ κάτω.

Τὸ ἐξόχως σπουδαῖο εἶναι ὅτι ὄχι μόνο ὁ Πέτρος καὶ ὁ Παῦλος καὶ οἱ λοιποὶ ἀπόστολοι, ἄλλα, καὶ ὁ Ἰγνάτιος, ποὺ οὔτε κὰν Τὸν εἶδε οὔτε ἀπόλαυσε τὴ συντροφιά Του, ἔδειξε τόση προθυμία γιὰ χάρη Του, ὥστε γι᾿ Αὐτὸν πρόσφερε θυσία τὴ ζωή του. Καὶ μόνο ὁ Ἰγνάτιος καὶ οἱ ἀπόστολοι; Καὶ γυναῖκες καταφρονοῦν τὸν θάνατο, πού, πρὶν ἀναστηθεῖ ὁ Χριστός, ἦταν φοβερὸς καὶ φρικώδης ἀκόμη καὶ σὲ ἄνδρες καὶ μάλιστα ἁγίους.

Ποιὸς τοὺς ἔπεισε ὅλους αὐτοὺς νὰ περιφρονήσουν τὴν παροῦσα ζωή;

Φυσικὰ δὲν εἶναι κατόρθωμα ἀνθρώπινης δυνάμεως νὰ πειστοῦν τόσες μυριάδες, ὄχι μόνο ἀνδρῶν, ἀλλὰ καὶ γυναικῶν καὶ παρθένων καὶ μικρῶν παιδιῶν, νὰ πειστοῦν νὰ θυσιάσουν τὴν παροῦσα ζωή, νὰ τὰ βάλουν μὲ θηρία, νὰ περιγελάσουν τὴ φωτιά, νὰ καταπατήσουν κάθε εἶδος τιμωρίας καὶ νὰ σπεύσουν πρὸς τὴ μέλλουσα ζωή!

Καὶ ποιός, παρακαλῶ, τὰ κατόρθωσε ὅλ᾿ αὐτά; Ὁ νεκρός; Ἀλλὰ τόσοι νεκροὶ ὑπῆρξαν καὶ κανένας δὲν ἔκανε τέτοια πράγματα. Μήπως ἦταν μάγος καὶ ἀγύρτης; Πλῆθος μάγοι καὶ ἀγύρτες καὶ πλάνοι πέρασαν, ἄλλα ξεχάστηκαν ὅλοι, χωρὶς ν᾿ ἀφήσουν τὸ παραμικρὸ ἴχνος μαζὶ μὲ τὴ ζωή τους ἔσβησαν κι οἱ μαγγανεῖες τους. Ἡ φήμη ὅμως κι ἡ δόξα κι οἱ πιστοί τοῦ Χριστοῦ κάθε μέρα αὐξάνουν κι ἁπλώνονται σ᾿ ὅλη τὴν οἰκουμένη.

Οἱ ἄπιστοι φρίττουν κι οἱ πιστοὶ διακηρύττουν:

Χριστὸς ἀνέστη! Ἀληθῶς ἀνέστη!

ἄγ. Ἰωάννης Χρυσόστομος – «Ἀληθῶς Ἀνέστη»

Μόνο εμβολιασμένοι στον Ναό της Αναστάσεως

Μόνο εμβολιασμένοι στον Ναό

Μόνο εμβολιασμένοι στον Ναό της Αναστάσεως…

Μόνο εμβολιασμένοι στον Ναό της Αναστάσεως


Η ιστοσελίς του Πατριαρχείου ανακοινώνει ότι όσοι εκ των τέκνων του Αραβοφώνου ποιμνίου αυτού εξ Ιεροσολύμων και των κατεχομένων περιοχών, Ιερείς, Επίτροποι ή και πιστοί, επιθυμούν να προσέλθουν εις την τελετήν του Αγίου Φωτός το Μέγα Σάββατον, οφείλουν να προσέλθουν την ημέραν ταύτην μεταξύ 9.00 και 11.00 π.μ. ώραν εις την Νέαν Πύλην και εκείθεν παρά της Αστυνομίας και εκπροσώπων του Πατριαρχείου θα λάβουν την έγκρισιν να εισέλθουν, οι μεν εμβολιασμένοι εις τον Ναόν της Αναστάσεως, οι δε μη εμβολιασμένοι να μείνουν εις το Κεντρικόν Μοναστήριον επί των δωμάτων του Ναού των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης.

Μόνο εμβολιασμένοι στον Ναό της Αναστάσεως

Αδιανόητη η πρόταση του π. Βασιλείου Βολουδάκη να τελεστεί η Ακολουθία της Αναστάσεως στις 9 το βράδυ του Σαββάτου.

Αδιανόητη η πρόταση

Αδιανόητη η πρόταση του π. Βασιλείου Βολουδάκη να τελεστεί η Ακολουθία της Αναστάσεως στις 9 το βράδυ του Σαββάτου.


Σχόλιο από orthopraxia.gr (X.B.) π. Βασίλειε, εύχομαι να βγείτε έστω και τώρα να πείτε ότι κάνατε λάθος. Όχι για κανένα άλλο λόγο, απλά για να μην παρασύρονται οι υπόλοποι που επηρεάζονται από εσάς και θεωρούν ορθόδοξη την πρόταση σας. 

Η Ανάσταση είναι βλασφημία να γίνει πριν τις 00:00. Να είμαστε ξεκάθαροι. Δεν μπορούμε χάριν της …«αγάπης» να μετακινούμε όρια αιώνια και τα όσα θέσπισαν οι θεοφόροι πατέρες ημών. 

Στο τέλος θα πάμε όλοι μαζί στην κόλαση, με τόσες οικονομίες… 


Αδιανόητη η πρόταση του π. Βασιλείου Βολουδάκη να τελεστεί η Ακολουθία της Αναστάσεως στις 9 το βράδυ του Σαββάτου.

Την Κυριακή 18-4 ο π. Βασίλειος Βολουδάκης προέβη σε μία αδιανόητη πρόταση προς τους Ιερείς να τελέσουν την Ακολουθία της Αναστάσεως στις 9 το βράδυ του Σαββάτου «για τα πλήθη που θα έχουνε συγκεντρωθεί», και για εκείνους που έχουν ενδιαφέρον για την Θεία Λειτουργία προτείνει να κλειστούν μέσα στους Ναούς και να το τραβήξουν μέχρι την δωδεκάτη, αρκεί η «…Ευχή της Αναφοράς άξιον και δίκαιον να μην είναι προ της δωδεκάτης. Το Ευλογημένη μπορεί να είναι νωρίτερα.»! (Σημειωτέον, ο Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης, φρόντιζε να ψάλλει το Χριστός Ανέστη όχι στις 12 τα μεσάνυχτα αλλά στις 01, για να είναι σίγουρος μετά την αλλαγή στη θερινή ώρα! Φανταστείτε πότε έφτανε στο Ευλογημένη η Βασιλεία και στην Ευχή της Αναφοράς)

 

Ας μου επιτραπεί όμως να σχολιάσω ορισμένα σημεία σε αυτήν την πολύ προβληματική πρόταση. Οφείλω να το κάνω διότι ο π. Βασίλειος προβάλλεται συχνά εδώ για τις γενναίες και σθεναρές του θέσεις ενάντια στην σκευωρία του κορωνοϊού. Το ιστολόγιο όμως αυτό ΕΠ’ ΟΥΔΕΝΙ συμμερίζεται την θέση του π. Βασιλείου να τελεστεί η Ακολουθία της Αναστάσεως στο «πλήθος» την ώρα που δεν έχει Αναστηθεί ακόμη ο Χριστός.

Ξεκινώντας από το «πλήθος, είναι αδιανόητο να χαρακτηρίζεται η σύναξη των μελών της Εκκλησίας «πλήθος», «βιαστικοί» και άλλα. Η σύναξη των μελών της Εκκλησίας με κεφαλή τον Ιησού Χριστό, ούτε «πλήθος» είναι, ούτε «βιαστικοί» για την μαγειρίτσα είναι, ούτε «πιστοί της λαμπαδούρας» είναι. Το να χαρακτηρίζει κανείς ένα κομμάτι των πιστών με αυτόν τον τρόπο για να το βοηθήσει και να διορθώσει τα κακώς κείμενα είναι άλλο πράγμα, και άλλο είναι να το αντιμετωπίζει «φυσιολογικά» και να το επιβραβεύει. «Να οικονομήσουμε», λέει, «και ανθρώπους που δεν γνωρίζουν θεολογία». Έτσι θα τους «οικονομήσουμε»; Αλλάζοντας την ώρα της Ανάστασης; !! Μέχρι χθες ακούγαμε από τους Ιερείς μας αρνητικά σχόλια για όσους έφευγαν μετά το Χριστός Ανέστη. Τους παρομοίαζαν με τους εχθρούς του Χριστού που διασκορπίσθηκαν μετά την Ανάστασή Του. Τί συνέβη ξαφνικά και βλέπουμε να προτείνεται η μετατροπή της Ιεράς Ακολουθίας της Αναστάσεως σε βραδινή θεατρική παράσταση για την…. διασκέδασή τους; Είμαστε με τα καλά μας; Έτσι βοηθιούνται αυτοί οι άνθρωποι; Μήπως χτίζεται οργανωμένα αυτήν την στιγμή εκείνο το κομμάτι της Εκκλησίας που στην Αποκάλυψη ο Ιησούς Χριστός είπε στον Ευαγγελιστή Ιωάννη να μην μετρήσει; Και οι μασκοφόροι; Κάπως έτσι αθώα δεν ξεκίνησε η ιστορία με τους μασκοφόρους; «Σας καταλαβαίνουμε», «σας αγαπάμε», «σας δεχόμαστε», λέγαν οι αγαπούληδες. Και τώρα αν δεν φοράς μάσκα δεν τολμάς να εισέλθεις σε Ναό που υπερτερούν. Είναι ικανοί να πέσουν πάνω σου να σε φάνε.

Στην Γερμανική κατοχή, παρότι «οι επίσκοποι έπρεπε να φαίνονται ότι υπακούν» στον κατακτητή, φρόντισαν σε αυτό το θέμα να κινηθούν κατ’ άκρα οικονομία μέσα σε κάποια όρια. Πρόσφατα ήλθαν στο φως στοιχεία τα οποία δείχνουν ότι ούτε και στην Γερμανική κατοχή δεν τόλμησαν να κάνουν Ανάσταση άλλη μέρα εκτός της Κυριακής.

Λυπούμαι που το λέω αλλά επιχειρήθηκε υποβάθμιση της Ακολουθίας της Αναστάσεως για να προσπεραστεί ελαφρά τη καρδία ότι προτείνεται να γίνει ΗΜΕΡΑ ΣΑΒΒΑΤΟ !!

«…έχει γίνει το πρωί και ο Εσπερινός της Αναστάσεως. Μόνο το Απολυτίκιο δεν έχει ψαλλεί, το Χριστός Ανέστη. Αυτό μπορούμε να το πούμε και να τονίσουμε στους πιστούς μας ότι το Χριστός Ανέστη δεν είναι η εορτή. Το Χριστός Ανέστη το λέμε όλο το χρόνο. Το λέμε και στους τάφους και στις κηδείες και λοιπά. Γιατί είναι ο ύμνος αυτός που μας δίνει την προοπτική της αιωνιότητος. Η Θεία Λειτουργία είναι. Συνεπώς, μπορούμε να τελέσουμε την Ακολουθία αυτή την ορθρινή για τα πλήθη που θα έχουνε συγκεντρωθεί στις πλατείες κτλ. …. Δεν είναι Ανάσταση παιδί μου αυτό. Όπως το πρωί κάναμε τον Εσπερινό, έτσι και το απόγευμα θα γίνει αυτό. Εκείνοι ας μην έρθουν εκεί. Να ‘ρθουν αργότερα. »

Με συγχωρείτε αλλά δεν είναι έτσι. Δεν είναι μια οποιαδήποτε ημέρα αυτή. Πότε άλλοτε πραγματοποιείται σύναξη των μελών της Εκκλησίας για να πάρουν το Άγιο Φως, να ακούσουν αυτό το ωραίο Ευαγγέλιο της Αναστάσεως και να ψάλλουν όλοι μαζί το Χριστός Ανέστη; Την ημέρα της Αναστάσεως γίνεται αυτό και μόνο τότε. Και η ΣΥΝΑΞΗ αυτή οφείλει να γίνεται την ώρα που πρέπει για να δίνεται η Ορθόδοξη αληθινή ΜΑΡΤΥΡΙΑ σε όλον τον κόσμοΟΤΙ ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ Ο ΚΥΡΙΟΣ. Όχι ο Χριστός να είπε ότι θα αναστηθεί σε τρεις ημέρες, να αναστήθηκε την τρίτη ημέρα, και «το πλήθος» να Τον βγάζει ψεύτη και να λέει ότι αναστήθηκε την δεύτερη. Εάν εμείς δεν σεβόμαστε την Πίστη μας, ούτε για τα πανηγύρια δεν θα μας θέλουνε σε λίγο.

Δύο χιλιάδες χρόνια, η λειτουργική θέση της Ακολουθίας της Αναστάσεως βρίσκεται στο ίδιο χρονικό σημείο, όπως μας την περιγράφει ο διαπρεπής λειτουργιολόγος κ. Ιωάννης Φουντούλης.

«… ἡ λειτουργικὴ θέσις τῆς ἀκολουθίας τῆς Ἀναστάσεως [μετὰ τὴν ἀπόλυσι τοῦ μεσονυκτικοῦ] ὑποδηλώνει, ὅτι αὐτή ἐτελεῖτο κατὰ τὶς πρῶτες μετὰ τὸ μεσονύκτιο ὧρες, τότε δηλαδὴ ποὺ ἄρχιζε καὶ ἡ συνήθης ἀκολουθία τοῦ ὄρθρου.»

Ποιοί είμαστε εμείς που θα παραμορφώσουμε την αρχαιοτέρα Χριστιανική παννυχίδα; Είναι αδιανόητο να μεταφέρουμε την Ακολουθία της Αναστάσεως σε άσχετο χρόνο, διότι «αποχρωματίζουμε» με αυτόν τον τρόπο την Αναστάσιμη Θεία Λειτουργία που ακολουθεί. Υποβαθμίζουμε και διαψεύδουμε εμείς οι ίδιοι το μήνυμα της Αναστάσεως που ψάλλει το συνειδητοποιημένο σώμα του Χριστού, όταν το μετατρέπουμε σε ένα άσχετο χρονικά happening ενός όχλου της πλατείας. Συζητήσεις της μίας ώρας και κάτι στο youtube δεν μπορούν να ανατρέπουν τις αποφάσεις που πήραν οι θεοφόροι Πατέρες μετά από αγώνες και θυσίες. Λέει ο π. Βασίλειος:

«Εμείς θέλουμε να κάνουμε και μία εξωτερική συμμόρφωση προς αυτό που είναι ανώδυνονα σεβαστούμε την απόφαση της Ιεράς Συνόδου, η οποία δεν αφορά στη Θεία Λειτουργία που είναι η καρδιά του θέματος

Τώρα αυτό μου θυμίζει την «κόκκινη γραμμή» στην Θεία Κοινωνία. Όλα τα άλλα διαλύστε τα. Λοιπόν. Δεν είναι έτσι. Ο π. Αθανάσιος Μυτιληναίος μας το περιγράφει ωραία. Το λέω με δικά μου λόγια: ένα πετραδάκι από το ψηφιδωτό της Εκκλησίας να αφαιρεθεί, αρχίζουν να χαλαρώνουν τα διπλανά. Δεν μπορείς να μου μεταφέρεις την Ακολουθία της Αναστάσεως στο Σάββατο και να μου λες ότι αυτό δεν θα έχει επιπτώσεις στον βασικό κορμό από τον οποίον απέσπασες την Ακολουθία. Αυτή η «λύση» στο εσωτερικό της περιέχει το ίδιο μικρόβιο αποδόμησης της πρότασης της ΔΙΣ. Η ΔΙΣ τα πήρε όλα και τα σήκωσε. Ο π. Βασίλειος έβγαλε το ένα πετραδάκι και νομίζει ότι τα άλλα θα παραμείνουν το ίδιο στέρεα στη θέση τους. Ούτε με τη λογική δεν στέκει αυτό. Και αυτή τη «λύση» την αποκαλεί «ανώδυνη». «Ανώδυνη» για ποιόν; Και το περιγράφει όλο αυτό «εξωτερική συμμόρφωση». Όχι. Δεν είναι «εξωτερική συμμόρφωση». Κινείται ακριβώς στο ίδιο πνεύμα αποδόμησης που κινείται η απόφαση της ΔΙΣ, γι’ αυτό και είναι νέτα σκέτα συμμόρφωση στην ΔΙΣ. Τέτοιες «λύσεις» που νανουρίζουν, συμπλέουν και συνεχίζουν να παρέχουν ασυλία στις προδοσίες των ταγών της Εκκλησίας, δεν εξασφαλίζουν καμία αποφυγή «σκανδάλων», «σχισμάτων» και «αποσκιρτήσεων». Υποταγή εξασφαλίζουν για να φτάσει η σαπίλα και η οργή στο κόκκαλο.

Πόσο άλλο να συντηρηθεί αυτό το «πτώμα»; Έφτασε η μπόχα μέχρι τα έγκατα της γης και η μυρωδιά δεν σας πήρε ακόμη σεβαστέ π Βασίλειε; Είπε ο Ιερέας την Κυριακή των Βαΐων στο εκκλησίασμα να φοράει διπλές μάσκες και να κρατά αποστάσεις!! Δεν είχε πει ποτέ τέτοια πράγματα έως τώρα. Την Κυριακή που μας πέρασε ήρθε και η δική του ώρα! Άλλος χθες, άλλος σήμερα, άλλος αύριο, ΜΑΣ ΠΕΤΑΝΕ ΟΙ ΙΕΡΕΙΣ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ Π. ΒΑΣΙΛΕΙΕ, ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΠΟΥ ΝΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΟΥΜΕ. ΠΟΥ ΖΕΙΤΕ; Για να έχει μετά να λέει ο φιλοσχισματικός π. Νεκτάριος Μουλατσιώτης ότι εμείς που διαμαρτυρόμαστε είμαστε σχισματικοί και αποκομμένοι από τις Ενορίες μας!!

Υπάρχει λόγος να σεβαστούμε αυτήν την Ιεραρχία; Κανένας λόγος δεν υπάρχει. Υπάρχουν όμως ένα εκατομμύριο λόγοι να διαμαρτυρηθούμε και να ομολογήσουμε.

Δεν είναι δυνατόν να συμφωνούμε ότι οι αντίχριστοι θέλουν να καταπαύσουν τας εορτάς του Θεού, και παράλληλα να υπονομεύουμε από μόνοι μας τις εορτές μας. Δεν είναι δυνατόν να γινόμαστε εμείς οι πρωταγωνιστές που θα συναινέσουν έμπρακτα σε τέτοια καταστροφικά για την Πίστη μας προηγούμενα. ΝΑ ΜΗΝ ΠΑΤΗΣΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΤΟ ΠΟΔΙ ΤΟΥ ΣΤΙΣ ΑΚΟΛΟΥΘΙΕΣ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ ΤΟΥ ΣΑΒΒΑΤΟΥ ΤΩΝ ΕΒΡΑΙΩΝ. Και να απομακρυνθεί από τους καινοτόμους Ιερείς που θα γυρίσουν την πλάτη τους στην Ανάσταση του Χριστού, στο Ευαγγέλιο, στο Σύμβολο της Πίστεως, στους Πατέρες της Εκκλησίας.

Δεν είναι δυνατόν να παράγουμε τέτοια πυρηνικά απόβλητα στην Εκκλησία και μετά να περιμένουμε από τους επόμενους να τα σκουπίσουν. Να συστήνεται χαλαρά στους πιστούς να πάνε σε ‘Σαββατιάτικες Ακολουθίες της Κυριακάτικης Αναστάσεως’ !! και μετά να…

«…πρέπει να γίνει Σύνοδος μεθαύριο για δω, και να πούνε ότι αυτό που έγινε εκεί είναι άτοπο. γιατί, πάτερ Στυλιανέ θα γίνουνε αυτά, οι αποκαταστάσεις. Δεν θα μείνουνε έτσι. Η Εκκλησία γνώρισε και αιρετικούς πατριάρχες κλπ και ήρθε μετά από 100 χρόνια, δεν ξέρω πόσα ευδοκεί ο Θεός, και λέει αυτό ήτανε πλάνη.»

Ο Θεός σεβαστέ π. Βασίλειε ας ευδοκήσει ό,τι θέλει. Αντίχριστοι όμως υπάρχουν σε όλες τις εποχές διότι ο Τριαδικός Θεός θέλει να δώσει σε όλους μας την ευκαιρία να ομολογήσουμε. Όχι να βάζουμε με καμάρι τα δικά μας τα σκουπίδια κάτω από το χαλί για να τα μαζέψουν οι επόμενοι. Έκαναν έτσι οι Πατέρες της Εκκλησίας; Οι Άγιοι Μάρτυρες και οι Ομολογητές; Αλλοίμονο. Δεν θα είχε μείνει κολυμπηθρόξυλο. Τώρα καταλαβαίνω γιατί ο π. Θεόδωρος Ζήσης πολεμήθηκε τόσο πολύ. Γιατί αυτός ο άνθρωπος είπε να μην αφήσει σκουπίδια στους επόμενους.

Τι να τα κάνουμε λοιπόν τα… Ορθόδοξα γαλόνια; Ότι η Αποστολική Παράδοση είναι, λέει, σαφέστατη. Ότι πάνε να μας ενώσουν με τους παπικούς που κάνουν διπλές λειτουργίες. Ότι το 2025 ετοιμάζουν το κοινό πασχάλιο. Ότι δεν πρέπει να καινοτομούμε. Ότι πρέπει να γίνει αποκατάσταση όλων αυτών σε μία μέλλουσα Σύνοδο. Τι να τα κάνουμε όλα αυτά όταν τα άλλα που εμείς προτείνουμε οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια σε αυτά που καταγγέλλουμε;

Και εν τέλει, τί έχει σημασία; Αυτά που θέλουν να κάνουν οι αντίχριστοι ή αυτά που κάνουμε εμείς οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί από μόνοι μας;

«Τώρα επειδή το θέλουν οι πολιτικοί δεν μπορεί να αλλάξουν ούτε το Ευαγγέλιο ούτε το Σύμβολο της Πίστεως

Πως θα αλλάξουν οι άπιστοι πολιτικοί το Σύμβολο της Πίστεως και το Ευαγγέλιο; Τί νόημα έχει να πει κανείς ότι οι πολιτικοί θα αλλάξουν κάτι το οποίο ούτως ή άλλως δεν πιστεύουν; Εμάς που πιστεύουμε θα μας βάλουν να τα αλλάξουμεΚΑΙ ΗΔΗ ΤΟ ΚΑΝΟΥΜΕ. Ήδη αλλάζουμε την Πίστη μας με μια πιο «μοντέρνα» φορεσιά. Γι’ αυτό και ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός είπε ότι οι εχθροί και την στάχτη από την φωτιά μπορούν να μας πάρουν αλλά [ΕΜΕΙΣ] να μην αλλάξουμε την Πίστη μαςόπως θα κάμουν άλλοι.

«Θάρθη καιρός να σας πάρουν οι εχθροί σας και τη στάχτη από τη φωτιά, αλλά σεις να μην αλλάξετε την πίστη σας, όπως θα κάμνουν οι άλλοι.»

Και ένα τελευταίο. Το Νομικό Φάσχα των Εβραίων το 2021, είναι το Μέγα Σάββατο. Την ημέρα που κατά παράβαση ενός εκ των τεσσάρων όρων της Α’ Οικουμενικής, ο π. Βασίλειος, εν αγνοία του προφανώς, προέτρεψε τους Ιερείς να τελέσουν την Ακολουθία της Αναστάσεως και πάνω σε αυτό το ερώτημα αμνήστευσε και την αντικανονική εξπρές Θεία Λειτουργία την ημέρα αυτή που η Α΄ Οικουμενική το απαγορεύει. Τελικά, με όλο το σεβασμό, ποιά είναι η πραγματική «απόσταση» μεταξύ της πρότασης του π. Βασιλείου να γίνει η Ακολουθία της Αναστάσεως το Σάββατο, και της επαίσχυντης απόφασης της ΔΙΣ να γίνουν όλα το Σάββατο; Σε αλλεπάλληλα ερωτήματα ακροατών για το ότι η δίωρη Λειτουργία θα γίνει με το Νομικό Φάσκα των Εβραίων, ο π. Βασίλειος απάντησε:

«Ναι αλλά θέλω να πω επ’ ευκαιρία αυτού, γιατί διαδίδεται. … Εάν κοιτάξετε στο Μέγα Ωρολόγιο, το Πάσχα, το Φάσκα … είναι 25 Μαρτίου φέτο. Έχει προηγηθεί. Το γιατί μετετέθη, ίσως το μετέθεσαν γι’ αυτό το λόγο φέτο οι Εβραίοι. Αλλά το κανονικό νομικό Φάσκα είναι 25 Μαρτίου. Ανοίξτε το Μέγα Ωρολόγιο που έχει τα πασχάλια όλων των εορτών και το λέει. Εάν οι Εβραίοι μετέθεσαν για να συμπέσει αυτό είναι αίσχος και πρέπει και η Ιεραρχία μας να το επισημάνει. Γιατί το μετέθεσαν επίτηδες φέτος, ενώ η σειρά του είναι 25 Μαρτίου. Ας κοιτάξουνε όσοι μας ακούνε τα Μεγάλα Ωρολόγια. Στο τέλος υπάρχουν τα πασχάλια. Να δείτε «Νομικόν Φάσκα 25 Μαρτίου». 25 γράφει το Ωρολόγιο

Το ανοίξαμε το Μέγα Ωρολόγιο:

Αδιανόητη η πρόταση του π. Βασιλείου Βολουδάκη να τελεστεί η Ακολουθία της Αναστάσεως στις 9 το βράδυ του Σαββάτου.

Τι να «επισημάνει» η Ιεραρχία μας σεβαστέ π. Βασίλειε; Να «επισημάνει» στους Εβραίους τί έκαναν με το Πάσχα τους; Και στην Ιεραρχία ποιος θα επισημάνει τί έκανε με το δικό μας Πάσχα;

Μήπως οι Εβραίοι;

Φώτισέ μας Θεέ μου γιατί χανόμαστε.

***

Ιστολόγιο: ΤΑΣ ΘΥΡΑΣ

Άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσιανίνωφ – Επίσκοπος Σταυρουπόλεως (30/4)

ἀναγκαίο νά διαβάζουμε τούς Πατέρες

Άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσιανίνωφ – Επίσκοπος Σταυρουπόλεως (30/4)

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού


    Η ρωσική Ορθοδοξία εμπλούτισε το αγιολόγιο της Εκκλησίας μας με μυριάδες αγίους. Την πρωτοπορία έχουν οι άγιοι Επίσκοποι, οι οποίοι αναδείχτηκαν, σε αγιότητα και εκκλησιαστικό φρόνημα, εφάμιλλοι των αγίων Πατέρων της αρχαίας Εκκλησίας. Ένας από αυτούς υπήρξε και ο άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσιανίνωφ, Επίσκοπος Σταυρουπόλεως, ένας ακούραστος και ζηλωτής ποιμένας.

     Γεννήθηκε το 1807 στην ρωσική κωμόπολη Ποκρόφσκ στην επαρχία Βολογκντά. Οι γονείς του ανήκαν σε ευγενή οικογένεια της παλιάς αριστοκρατίας. Το βαπτιστικό του όνομα ήταν Δημήτριος. Οι ευσεβείς γονείς του ενστάλαξαν στην ψυχή του την ευσέβεια και την πίστη στο Θεό, ώστε από μικρό παιδί άρχισε να δείχνει σημάδια υπέρμετρης αγάπης για την Εκκλησία. Σύχναζε στο ναό της πόλεως και συχνά αποσύρονταν σε γειτονικά δάση, όπου προσευχόταν με θέρμη στο Θεό και διάβαζε, εκεί στην ησυχία τη ερημιάς, βίους αγίων. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο το γεγονός ότι γεννήθηκε σε έναν ευλογημένο τόπο, γεμάτο σκήτες και ερημητήρια αγίων αναχωρητών. Μάλιστα η περιοχή αυτή αποκαλούνταν ως η «Θηβαΐδα της Ρωσίας». Αυτό το πνευματικό κλίμα και το περιβάλλον επέδρασε τα μέγιστα στην ψυχή του νεαρού Δημητρίου. 

      Τα πρώτα γράμματα τα έμαθε στην πατρίδα του και στη συνέχεια οι εύποροι γονείς του τον έστειλαν στην Αγία Πετρούπολη, να σπουδάσει στην περίφημη Στρατιωτική Σχολή Μηχανικού. Εκεί ο Δημήτριος έδειξε ιδιαίτερη επιμέλεια, ώστε οι μαθησιακές του επιδόσεις έγιναν γνωστές από τον μελλοντικό τσάρο Νικόλαο Α΄, ο οποίος τον πήρε υπό την προστασία του, προορίζοντάς τον για  λαμπρή στρατιωτική καριέρα.  

      Σύντομα ο Δημήτριος άρχισε να χάνει τον ενθουσιασμό του για το στρατιωτικό επάγγελμα. Παρά τις λαμπρές επιδόσεις του στη Στρατιωτική Σχολή, γεννήθηκε στην ψυχή του η επιθυμία να ακολουθήσει τη μοναχική ζωή και να αφιερωθεί στην υπηρεσία της Εκκλησίας. Γι’ αυτό άρχισε να έχει κρυφές επαφές με τους πατέρες και τους μοναχούς της φημισμένης Ιεράς Μονής Αγίου Αλεξάνδρου Νιέφσκι. Εκείνοι συμμερίστηκαν τις ανησυχίες του και τον ενθάρρυναν να αναζητεί το πραγματικό νόημα της ζωής του. 

      Το 1826 μια σοβαρή ασθένεια στάθηκε αφορμή να αλλάξει πορεία στη ζωή του. Όντας είκοσι ετών, παραιτήθηκε από τη σχολή, παρ’ όλες τις αντιρρήσεις των αξιωματικών και των καθηγητών του και αποσύρθηκε στην Ιερά Μονή Αγίου Αλεξάνδρου Σβιρ, κοντά στην Αγία Πετρούπολη. Εκεί συνδέθηκε με ισχυρό πνευματικό δεσμό με τον φημισμένο Στάρετς (Γέροντα)  Λεωνίδα της Όπτινα, ο οποίος έτυχε την περίοδο εκείνη να βρίσκεται στη Μονή αυτή. Από εκεί πήγε στην Ιερά Μονή Αγίου Κυρίλλου Πετρουπόλεως, όπου γνώρισε έναν άλλο σημαντικό Στάρετς, τον Θεοφάνη. Έμεινε κοντά του τέσσερα χρόνια ως υποτακτικός και μαθητευόμενος. Κατόπιν γύρισε ξανά στη Μονή της Όπτινα, στο Γέροντα Λεωνίδα. 

    Στα 1831 εκάρη μοναχός και έλαβε το μοναχικό όνομα Ιγνάτιος. Μετά από λίγο καιρό χειροτονήθηκε διάκονος και στη συνέχεια πρεσβύτερος. Ύστερα διορίστηκε ηγούμενος της Ιεράς Μονής Λοπώφ, στην επισκοπική περιφέρεια Βολογκντά, στην πατρίδα του. Η Μονή αυτή βρισκόταν τον καιρό εκείνο σε εγκατάλειψη και ερήμωση. Όμως ο δραστήριος Ιγνάτιος, παρά τα προβλήματα υγείας που αντιμετώπιζε και την ασθενική του  κράση, επέδειξε ιδιαίτερες ικανότητες, ώστε σύντομο χρόνο ανάδειξε τη Μονή σε σημαντικό πνευματικό κέντρο της περιοχής. Ανακαίνισε τα παλαιά κτήρια, έκτισε νέα και προσέλκυσε πολλούς μοναχούς. 

        Όμως η υγεία του επιδεινώνονταν σταδιακά. Μετά από νέα σκληρή και επώδυνη αρρώστια αποφάσισε να μεταβεί σε άλλη Μονή κοντά στη Μόσχα. Ο τσάρος Νικόλαος πληροφορήθηκε την άφιξή του, θυμήθηκε ότι ήταν ο προστατευόμενος του στη Στρατιωτική Σχολή και θέλησε να τον αξιοποιήσει. Τον όρισε ηγούμενο στην Ιερά Μονή Αγίου Σεργίου, πλησίον της Αγίας Πετρουπόλεως. Και εδώ ο Ιγνάτιος επέδειξε τις ιδιαίτερες ικανότητές του και τον ένθερμο ζήλο του για την Εκκλησία.  Σε λίγο χρόνο ανέδειξε και τη νέα Μονή πνευματικό φάρο της περιοχής. Ανακαίνισε τα παλαιά κτίρια, αποκατέστησε την κοινοβιακή ζωή και τάξη και επανέφερε το λειτουργικό τυπικό, το οποίο είχε παρεκκλίνει. Επίσης η πνευματική του δράση προσέλκυσε πλήθος μοναχών, επανδρώνοντας τη Μονή. Ο ίδιος λειτουργούσε, εξομολογούσε και κήρυττε αδιάκοπα στους πολυπληθείς προσκυνητές. Τόνιζε με έμφαση την αξία της συνεχούς νήψεως, δηλαδή της πνευματικής επαγρύπνησης και της νοεράς προσευχής, ήτοι: της μονολόγιστης ευχής: «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με τον αμαρτωλό»

      Ο ίδιος προόδευε πνευματικά, με την συνεχή προσευχή, τη νηστεία, τις αγρύπνιες, την ησυχία και την  άσκηση των αρετών. Μάλιστα τα σημάδια αγιότητας άρχισαν να είναι εμφανή σε αυτόν. Αξιώθηκε του χαρίσματος της θαυματουργίας. Με τις προσευχές του επιτελούσε πολλά θαύματα.  Η φήμη του διαδόθηκε στην ευρύτερη περιοχή. Ο επιχώριος Επίσκοπος τον διόρισε γενικό επόπτη όλων των Ιερών Μονών της Αγίας Πετρούπολης, γεγονός που τον έκαμε περισσότερο γνωστό. Περισσότερο αγαπήθηκε από τους νέους, οι οποίοι έτρεχαν κατά χιλιάδες κοντά του να πάρουν τις ευλογίες του και τις πολύτιμες πνευματικές του νουθεσίες.  Αλλά δεν έλειψαν και οι εχθροί του. Άνθρωποι κακεντρεχείς τον μίσησαν και τον πολέμησαν με πάθος. 

       Το 1847, η κατάσταση της υγείας του επιδεινώθηκε περισσότερο. Η σωματική του εξάντληση τον ανάγκασαν να παραιτηθεί προσωρινά από τα πολλά καθήκοντά του και να αποσυρθεί στην Ιερά Μονή Νικολάου Μπαμπάγεβο, για ανάπαυση. Εκεί ανάπαυσε μεν το σώμα του, όχι όμως και το πνεύμα του. Στο ήσυχο και γαλήνιο εκείνο μέρος βρήκε την ευκαιρία να επιδοθεί στο συγγραφικό του έργο. Έγραψε πολυάριθμες επιστολές  και πνευματικές πραγματείες, αφιερωμένες στην πνευματική ζωή και ιδίως στην  νοερά προσευχή.  Μετά από λίγο καιρό ανάλαβε πάλι τα καθήκοντά του στη Μονή Αγίου Σεργίου.

      Το 1857 η Εκκλησία τον κάλεσε να την υπηρετήσει ως Επίσκοπος. Επιλέχτηκε και χειροτονήθηκε Επίσκοπος Σταυρουπόλεως στην περιοχή του Καυκάσου στον Εύξεινο Πόντο. Ο Ιγνάτιος, παρ’ όλα τα προβλήματά του, συνέχισε να δείχνει τον αστείρευτο ζήλο του για την Εκκλησία. Ανάλωσε κυριολεκτικά τις δυνάμεις του, περιοδεύοντας την αχανή επισκοπική του περιφέρεια, διδάσκοντας, νουθετώντας και λύνοντας τα χρονίζοντα προβλήματα των ενοριών. Έδωσε μεγάλη σημασία στην χριστιανική εκπαίδευση των παιδιών, έχοντας την πεποίθηση ότι οι χριστιανοί νέοι είναι το μέλλον της Εκκλησίας. 

       Η επισκοπική του διακονία δεν έμελλε να είναι μακροχρόνια. Τέσσερα χρόνια μετά μια νέα αρρώστια τον κατέβαλε και τον καταρράκωσε σωματικά, ώστε να μη μπορεί να ανταποκριθεί στα επισκοπικά του καθήκοντα. Γι’ αυτό ζήτησε την άδεια από τη Σύνοδο να αποσυρθεί στην Ιερά Μονή Νικολάου Μπαμπάγεβο. Έμεινε εκεί έξι χρόνια, ως απλός μοναχός, εφησυχάζων, προσευχόμενος και συγγράφοντας πνευματικά συγγράμματα. Στις 30 Απριλίου 1867, σε ηλικία 60 ετών κοιμήθηκε ειρηνικά. Τα πνευματικά του τέκνα τον είδαν λουσμένο σε ένα εκτυφλωτικό φώς, δείγμα της αγιότητάς του. Η Εκκλησία τον ανακήρυξε άγιο και όρισε να τιμάται η μνήμη του στις 30 Απριλίου, την ημέρα της οσιακής κοιμήσεώς του. 

Άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσιανίνωφ - Επίσκοπος Σταυρουπόλεως (30/4)

Δημοφιλή Άρθρα

Τα αγαπημένα σας

Νεομάρτυς Νικόλαος ο Κορίνθιος

Ο Άγιος Νεομάρτυς Νικόλαος ο Κορίνθιος [14.2.1554] 

0
Ο Άγιος Νεομάρτυς Νικόλαος ο Κορίνθιος   από τον Κωνσταντίνο Αθ. Οικονόμου, δάσκαλο Ο Νεομάρτυς Νικόλαος γεννήθηκε λίγο μεταξύ των ετών το 1510-1520 μ.Χ., από φτωχούς...