Ορθοδοξία

Αρχική Ορθοδοξία Σελίδα 3

Οι σχισματικοί Ουκρανοί δεν δέχονται τους Ρώσους αγίους.

Οι σχισματικοί Ουκρανοί δεν δέχονται τους Ρώσους αγίους!

All Saints of Russia | A Russian Orthodox Church Website

 

….Και μετά ψάχνουν οι ψευδεπίσκοποι του Φαναρίου και τα τσιράκια τους να δικαιολογήσουν με βάση τους ιερούς κανόνες (!!!) την αδιανόητη πράξη τους – να έχουν «αναγνωρίσει» κίναιδους και νεοναζί για επισκόπους. Να έχουν αναγνωρίσει αχειροτόνητους και αβάπτιστους εγκληματίες.

Και επειδή κάποιοι θα πούνε: «μα εγώ που να ξέρω να αναλύσω το Ουκρανικό σε μία αντιπαράθεση με τον (τάχα μου) παπά της ενορίας μου, ο οποίος λέει τα αντίθετα από αυτά που μας λες εσύ», αρκεί να διαβάσετε τα παρακάτω. Τις απίθανες δηλώσεις του Επιφανίου, όπως δημοσιεύτηκαν στην ΕΟΔ:

Ο επικεφαλής της OCU, Σεργκέι Ντουμένκο, είπε ότι οι Ουκρανοί πρέπει να απαρνηθούν τον άγιό τους, προς τιμήν του οποίου βαφτίστηκαν, εάν ο άγιος έχει σχέση με τη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία ή τη Ρωσία.

Απαντώντας στην ερώτηση του δημοσιογράφου του lb.ua, τι πρέπει να κάνει αν βαφτίστηκε με τα’ όνομα της Ξένιας της Αγίας Πετρούπολης, ο Ντουμένκο απάντησε ότι τώρα πρέπει να προσευχηθούμε σε κάποια άλλη Ξένια: «Μπορούμε να μιλήσουμε για αλλαγή του ενός ή του άλλου αγίου. Αν πάρουμε το όνομα Ξένια, υπάρχουν άλλες Ξένιες προς τιμήν των οποίων μπορούμε να αλλάξουμε την ημερομηνία της γιορτής». Σύμφωνα με τον ίδιο, αν κάποιος θέλει να απαρνηθεί τον άγιό του υπέρ κάποιου άλλου, πρέπει να πάει στον ιερέα και να λάβει ευλογία.

Την ίδια στιγμή, ο Ντουμένκο παραπονιέται ότι οι πιστοί της OCU απαίτησαν να μείνουν στο ημερολόγιο οι «Ρώσοι» άγιοι.

«Αναγκαστήκαμε να αφήσουμε τόσο γνωστούς σεβαστούς αγίους, αν και γνωρίζουμε τι ρόλο έπαιξαν μερικές φορές στην ιστορία», πρόσθεσε ο Ντουμένκο, μιλώντας για την Αγία Ξένια της Αγίας Πετρούπολης, τον ορθόπιστο πρίγκιπα Αλέξανδρο Νιέφσκι και άλλους αγίους.

Ο Επιφάνιος είναι βέβαιος ότι η παρουσία αυτών των αγίων στο ημερολόγιο είναι ένα προσωρινό φαινόμενο που προκαλείται από το αίτημα των ενοριτών και μόλις αλλάξει η γενιά, οι πιστοί δεν θα θυμούνται καν αυτούς τους αγίους του Θεού.

«Έχει συμβεί στην ιστορία ότι υπήρξε μια ορισμένη χρονική περίοδος που ήμασταν ενωμένοι, ήμασταν σε αυτήν την πνευματική κατοχή και χρειάζεται χρόνος για να απομακρυνθούμε σταδιακά από αυτή τη ρωσική παράδοση», είπε ο επικεφαλής της OCU.

 

 

Παράδειγμα σωστής αντίδρασης στο Μακεδονικό Ζήτημα (π. Θεόδωρος Ζήσης)

αναίρεση της Συνοδικής Εγκυκλίου

Παράδειγμα σωστής αντίδρασης στο Μακεδονικό Ζήτημα

 

Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης

Ὁμότιμος Καθηγητής Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ.


 

 

Ἡ ἵδρυση «Κέντρου Μακεδονικής Γλώσσας» στὴν Φλώρινα, ὅπου ἡ προπαγάνδα τῶν Σκοπιανῶν ἐπὶ δεκαετίες ἔβρισκε τὴν σθεναρή, ἔμπρακτη καὶ ἀποτελεσματικὴ ἀντίδραση τοῦ μακαριστοῦ ὁσίου ἐπισκόπου Αὐγουστίνου Καντιώτη, πανάξιου ἀγωνιστῆ καὶ ὁμολογητῆ τῆς Πίστεως καὶ τῆς Πατρίδος, ἀποδεικνύει περίτρανα τὴν ἔλλειψη ἡγετῶν, πολιτικῶν καὶ ἐκκλησιαστικῶν, ποὺ θὰ μποροῦσαν νὰ φρενάρουν τὴν ταχύτατη διολίσθησή μας στὸν κατήφορο τῆς ἐθνικῆς καὶ ἐκκλησιαστικῆς ἀπαξίωσης καὶ ἐξουθένωσης. Περιμέναμε τὸ Χριστουγεννιάτικο Φῶς νὰ διαλύσει ἔστω γιὰ λίγο τὸ σκοτάδι τῆς χωρὶς Χριστὸ Ἑλλάδος, ποὺ φιλοδόξησε καὶ τὰ κατάφερε, ἑνωμένη τώρα μὲ τὴν γοητευτικὴ ἁμαρτωλὴ Εὐρώπη, νὰ ἀποχριστιανισθεῖ, καὶ λόγῳ αὐτῆς τῆς ἀποστασίας νὰ βιώνει τὴν σταδιακὰ αὐξανόμενη ἐγκατάλειψή μας ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ. Ἡ θεϊκὴ παρουσία καὶ προστασία καὶ πρὸς τὰ πρόσωπα καὶ πρὸς τὰ ἔθνη ἀποδεικνύεται ἀπὸ τὴν προνοίᾳ τοῦ Θεοῦ ἀνάδειξη καὶ ἐμφάνιση ἀξίων καὶ ἱκανῶν ἡγετῶν, οἱ ὁποῖοι μὲ τὸ προσωπικό τους παράδειγμα καὶ ἀκολουθώντας τὴν θεία κυβερνητικὴ τῆς ἀρετῆς, τῆς τιμιότητας, τῆς ἀγάπης, τῆς φιλανθρωπίας, τῆς ἁγιότητας, τῆς ἀληθινῆς Θεογνωσίας λειτουργοῦν ὡς ἁλάτι γιὰ τὴν ἀποφυγὴ τῆς ἠθικῆς, πνευματικῆς καὶ κοινωνικῆς σήψης καὶ παρακμῆς.

Δυστυχῶς πανθομολογεῖται ὅτι ἐδῶ καὶ δεκαετίες ἡ Ἑλλάδα δὲν ἔχει ἀξίους ἡγέτες, πολιτικοὺς καὶ ἐκκλησιαστικούς, καὶ γι᾽ αὐτὸ ὁ λαὸς παραδέρνει ἐδῶ καὶ ἐκεῖ, ὡς πρόβατα μὴ ἔχοντα ποιμένα, τρεφόμενα μὲ ἐπικίνδυνες καὶ δηλητηριώδεις τροφές. Ὁλοφάνερα παραδείγματα πάμπολλα, ποὺ παρέλκει νὰ τὰ ἀναφέρουμε, γιατὶ τὸ κάναμε πολλὲς φορὲς καὶ ἐξαντλητικά, ἰδιαίτερα γιὰ τὴν ἐκκλησιαστικὴ παρακμὴ καὶ ἀποστασία, βοῶντες ὅμως «εἰς ὦτα μὴ ἀκουόντων», ἀλλὰ καὶ διωκόμενοι καὶ συκοφαντούμενοι.

Μὲ τὸ παρὸν μικρὸ ἄρθρο ἐπιθυμοῦμε ἁπλῶς νὰ ὑπενθυμίσουμε πῶς ἐνεργοῦσαν πρὶν ἀπὸ δύο τρεῖς-γενεὲς ἐκκλησιαστικοὶ καὶ πολιτικοὶ ἡγέτες στὸ καυτὸ καὶ ζωτικὸ θέμα τῆς Μακεδονίας, καὶ ἰδιαίτερα πῶς ἀντέδρασε γιὰ τὸ θέμα τῆς ψευδεπίγραφης “Μακεδονικῆς” γλώσσας ἕνας ἀποθανὼν ἀρχιεπίσκοπος. Ἐλπίζουμε καὶ προσδοκοῦμε νὰ ξυπνήσουμε κάποιες ὑπνώττουσες συνειδήσεις καὶ νὰ ἀντιδράσουν, ἔστω καὶ τώρα, πρὶν εἶναι πολὺ ἀργά· πρὶν εἰσαχθεῖ στὰ σχολεῖα ἢ καὶ σὲ ἰδιωτικὰ φροντιστήρια ἡ διδασκαλία τῆς «Μακεδονικῆς» γλώσσας, καὶ ὁλοκληρωθεῖ τὸ ἐθνικὸ ἔγκλημα α) τῆς προδοτικῆς Συμφωνίας τῶν Πρεσπῶν, β) τῆς ἐν συνεχείᾳ ἀναγνώρισης αὐτῆς τῆς Συμφωνίας ἀπὸ τοὺς σημερινοὺς κυβερνῶντες, ἐνῶ προεκλογικὰ πρὸς ἄγραν ψήφων ὑπόσχονταν νὰ τὴν καταγγείλουν, καὶ γ) τῆς ἀναγνώρισης τῆς σχισματικῆς «Ἐκκλησίας» τῶν Σκοπίων μὲ τὴν ὀνομασία «Μακεδονικὴ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία-Ἀρχιεπισκοπὴ Ἀχρίδος». Ἀμφότεροι οἱ χαρακτηρισμοὶ τῆς νεόκοπης αὐτῆς «Ἐκκλησίας», καὶ τό «Μακεδονική» καὶ τό «Ἀχρίδος» παραπέμπουν σὲ ἑλληνικὴ ἱστορικὴ κυριότητα καὶ ἰδιοκτησία, τὶς ὁποῖες τώρα ξεπουλοῦν ἀνιστόρητοι πολιτικοί, οὔτε ἀντὶ πινακίου φακῆς γιὰ τὸ ἔθνος, ἁπλὰ καὶ μόνο γιὰ ἱκανοποίηση φαινομενικὰ χρήσιμων ἀνταλλαγμάτων καὶ γιὰ τὴν προσωπική τους προβολὴ καὶ καταξίωση στοὺς κύκλους τῶν ἐθνομηδενιστῶν καὶ τῶν ἰσχυρῶν σχεδιαστῶν τῆς Παγκοσμιοποίησης.

Ἂν παραμείνει καὶ δὲν ἐκπέσει ἡ ἀχαρακτήριστη ἀπόφαση τοῦ Πρωτοδικείου τῆς Φλώρινας ποὺ ἐπιτρέπει τὴν λειτουργία «Κέντρου Μακεδονικῆς Γλώσσας» στὴν πόλη, μὲ τὴν ἐκ τοῦ Καταστατικοῦ προβλεπόμενη διδασκαλία τῆς κλεμμένης ψεύτικης αὐτῆς γλώσσας καὶ σὲ ἄλλες ἀνὰ τὴν Ἑλλάδα περιοχές, τότε ἐμεῖς οἱ ἴδιοι ἀποδεχόμαστε ὅτι οἱ Μακεδόνες, ὁ Φίλιππος καὶ ὁ Μ. Ἀλέξανδρος, ἀλλὰ καὶ ὁ διδάσκαλος τοῦ Ἀλεξάνδρου, ὁ μέγας φιλόσοφος Ἀριστοτέλης, δὲν ὁμιλοῦσαν ἑλληνικά, ἀλλά «μακεδονικά», αὐτὸ τὸ συνονθύλευμα σλαβικῶν, βουλγαροσερβικῶν, διαλέκτων, τῶν ὁποίων οἱ ρίζες βρίσκονται στὸν 6ο καὶ 7ο μεταχριστιανικὸ αἰώνα, χίλια χρόνια περίπου μετὰ τὸν Ἕλληνα Μακεδόνα Μέγα Ἀλέξανδρο. Τότε πρέπει νὰ δεχθοῦμε ὅτι ὄχι μόνον ἡ ἱστορία ἀλλὰ καὶ ἡ Ἁγία Γραφή, Παλαιὰ καὶ Καινὴ Διαθήκη, κάνουν λάθος, ὅταν μαρτυροῦν ὅτι ὁ Μακεδόνας Μ. Ἀλέξανδρος ἦταν βασιλεὺς τῶν Ἑλλήνων (στὸ βιβλίο τοῦ προφήτη Δανιὴλ τῆς Π.Δ.) καὶ ὅτι ὁ Μακεδόνας ἄνδρας ποὺ ἐμφανίσθηκε σὲ ὅραμα στὸν Ἀπόστολο Παῦλο, ἐνῶ βρισκόταν ἀκόμη στὴν Ἀσία, καὶ τοῦ εἶπε στὰ ἑλληνικά «Διαβὰς εἰς Μακεδονίαν βοήθησον ἡμῖν» ἦταν Σλαβομακεδόνας Σκοπιανὸς ποὺ ἐγνώριζε ἑλληνικά, καὶ ὅτι ὁλόκληρη τότε ἡ ἑλληνικώτατη Μακεδονία μὲ τοὺς Φιλίππους, τὴν Θεσσαλονίκη, τὴν Βέροια καὶ πάμπολλες ἄλλες πόλεις καὶ χωριά, ὁμιλοῦσαν σλαβικὰ καὶ στὰ σλαβικὰ τοὺς ἐκήρυξε καὶ ἔγραψε τὶς ἐπιστολές του ὁ ἑλληνιστὴς Ἀπόστολος Παῦλος.

Ἡ ἀναφορὰ στὴν παραδειγματικὴ ἐνέργεια τοῦ μακαριστοῦ ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν κυροῦ Σεραφείμ (Τίκα), ὁ ὁποῖος δὲν ἦταν σπουδαῖος θεολόγος καὶ δὲν ἀπέφυγε λάθη καὶ ἀστοχίες, ἦταν ὅμως θερμὸς πατριώτης καὶ ἁπλοϊκῆς Πίστεως Ὀρθόδοξος πρωθιεράρχης, ὀφείλεται εἰς τὸ ὅτι ἤμουν καὶ ἐγὼ δέκτης καὶ συνεργὸς τῆς πατριωτικῆς του ἐνέργειας σχετικὰ μὲ τὸν αὐθάδη σήμερα «Μακεδονισμό» τῶν Σλαβοσκοπιανῶν, ἰδιαίτερα μάλιστα μὲ τήν «μακεδονική» γλώσσα ποὺ ξεχείλισε τὸ ποτήρι τῆς ἀγανάκτησης ὅσων σέβονται καὶ τιμοῦν τὰ ἱερὰ καὶ ὅσια τῆς ἐθνικῆς καὶ ὀρθόδοξης κληρονομιᾶς μας.

Συγκεκριμένα: Εἶχε ἀρχίσει ἐπισήμως ὁ Θεολογικὸς Διάλογος μεταξὺ Ὀρθοδόξων καὶ Ρωμαιοκαθολικῶν, ἡ πανηγυρικὴ ἔναρξη τοῦ ὁποίου ἔγινε στὰ νησιὰ Πάτμος-Ρόδος τὸ 1980 (29 Μαΐου-4 Ἰουνίου). Ἡ δεύτερη συνάντηση τῆς ὁλομελείας τῆς Μικτῆς Ἐπιτροπῆς τοῦ Διαλόγου ἔγινε στὸ Μόναχο τὸ 1982 (30 Ἰουνίου-6 Ἰουλίου), ὅπου συζητήθηκε καὶ ὑπογράφτηκε τὸ ἐγκριθὲν κείμενο μὲ τίτλο «Τὸ Μυστήριον τῆς Ἐκκλησίας καὶ τῆς Εὐχαριστίας ὑπὸ τὸ φῶς τῆς Ἁγίας Τριάδος».

Ἡ τρίτη ἐν ὁλομελείᾳ συνέλευση τῆς Μικτῆς Ἐπιτροπῆς ἔγινε μετὰ ἀπὸ δύο ἔτη τὸ 1984 στὴν Κρήτη, στοὺς χώρους τῆς γνωστῆς πατριαρχικῆς Ὀρθόδοξης Ἀκαδημίας (30 Μαΐου-8 Ἰουλίου). Εἶχε προετοιμασθῆ γιὰ συζήτηση καὶ ἔγκριση κοινὸ κείμενο μὲ τίτλο «Πίστις, μυστήρια καὶ ἑνότης τῆς Ἐκκλησίας». Τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος ἐκπροσωπούσαμε στὸν Διάλογο ὁ μητροπολίτης Περιστερίου κυρὸς Χρυσόστομος (Ζαφείρης), καὶ γιὰ πρώτη φορὰ ὁ γράφων, λαϊκὸς εἰσέτι, ὡς πανεπιστημιακὸς καθηγητής. Εἷχα ἀντικαταστήσει μὲ ἀπόφαση τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τὸν καθηγητή, ἀείμνηστο τώρα, Μέγα Φαράντο, τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν, ὁ ὁποῖος παρητήθη, προφανῶς γιατὶ δὲν συμφωνοῦσε μὲ ὅλη τὴν προετοιμασία καὶ τὴν διαδικασία τοῦ Διαλόγου. Γιὰ τοὺς ἴδιους περίπου λόγους ἐκδιώχθηκα καὶ ἐγὼ ἀπὸ τὸν Διάλογο μὲ πρωτοβουλία τοῦ πατριάρχου Βαρθολομαίου καὶ μὲ εἰσπήδηση στὴν δικαιοδοσία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἐπειδὴ εἶχα συμβάλει σημαντικὰ στὴν καταδίκη τῆς Οὐνίας, ἀκόμη καὶ ἀπὸ τοὺς Παπικοὺς, στὴν ΣΤ´ Συνέλευση τῆς Ὁλομελείας τῆς Μικτῆς Ἐπιτροπῆς στὸ Freising τοῦ Μονάχου τὸ 1990 (6-15 Ἰουνίου), καὶ ἐπειδὴ ἀντέδρασα ἰσχυρά, ὅταν μὲ μεθοδεύσεις Φαναρίου καὶ Ρώμης ἀθωώθηκε ἡ Οὐνία σὲ νέα κολοβὴ Συνέλευση τῆς Μικτῆς Ἐπιτροπῆς στὸ Balamand τοῦ Λιβάνου (17-24 Ἰουνίου 1993), τὶς ἀποφάσεις τῆς ὁποίας ἀνήρεσα μὲ θεολογικό μου κείμενο, ὅπως ἐν ἐκτάσει ἔχω παρουσιάσει τὴν ὅλη ἐξέλιξη στὸ βιβλίο μου «Οὐνία. Ἡ καταδίκη καὶ ἡ ἀθώωση, στὸ Freising καὶ στὸ Balamand» (Θεσ/κη 2002).

Κατὰ τὴν τρίτη αὐτὴ Συνέλευση τῆς Ὁλομελείας τῆς Μικτῆς Ἐπιτροπῆς στὴν Κρήτη τὸ 1984 δὲν ἐπιτεύχθηκε συμφωνία στὸ κείμενο ποὺ προετοιμάσθηκε, τὴν ὁποία ἀποτυχία διπλωματικὰ στὸ τελικὸ Ἀνακοινωθὲν οἱ δύο συμπρόεδροι τῆς Μικτῆς Ἐπιτροπῆς, ὁ Καρδινάλιος Ἰωάννης Willebrands, καὶ ὁ ἀρχιεπίσκοπος Αὐστραλίας Στυλιανός (Χαρκιανάκης) ἀπέδωσαν σὲ ἔλλειψη χρόνου.

Μετὰ ἀπὸ δύο ἔτη προγραμματίσθηκε νὰ συνέλθει στὸ Μπάρι τῆς Ἰταλίας ἡ τέταρτη Συνέλευση τῆς Μικτῆς Ἐπιτροπῆς τὸ 1986, γιὰ νὰ συζητήσει καὶ ἐκγρίνει τὸ κείμενο ποὺ δὲν προλάβαμε νὰ ὁλοκληρώσουμε στὴν Κρήτη. Καὶ πάλι ὅμως οὔτε ἀρχίσαμε κἂν τὴ συζήτηση, διότι κατὰ τὴν ἐναρκτήρια συνεδρία λάβαμε οἱ δύο ἀντιπρόσωποι τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος τὴν ἐντολὴ ἀπὸ τὸν τότε ἀρχιεπίσκοπο Σεραφεὶμ νὰ διαμαρτυρηθοῦμε πρὸς τὴν παπικὴ ἀντιπροσωπεία καὶ στὴ συνέχεια νὰ ἀποχωρήσουμε ἀπὸ τὸν Διάλογο, διότι μὲ ἄδεια τοῦ Βατικανοῦ ὀργανώθηκε στοὺς χώρους του ἀπὸ τὴν σχισματικὴ ἐκκλησία τῶν Σκοπίων ἔκθεση «Μακεδονικῆς Τέχνης» μὲ ἐκθέματα ἑλληνικὰ ἀπὸ τοὺς βυζαντινοὺς ναούς της περιοχῆς. Τὴν ἀποχώρησή μας, λόγῳ τοῦ ὅτι τὸ Βατικανὸ ὑπὸ τὸν Πολωνὸ πάπα Ἰωάννη Παῦλο Β´ (Βοϊτύλα) ἐνίσχυε τὸν ψευδο-Μακεδονισμὸ τῶν Σκοπίων, ἀκολούθησαν καὶ οἱ ἄλλες Ὀρθόδοξες ἀντιπροσωπεῖες, καὶ ἡ Συνέλευση διαλύθηκε. Συνεκλήθη ἐμβόλιμα τὸ ἑπόμενο ἔτος στὸν ἴδιο τόπο, στὸ Μπάρι τῆς Ἰταλίας (Ἰούνιος 1987) καὶ ἐνέκρινε τὸ κείμενο ποὺ ἦταν σὲ ἐκκρεμότητα ἀπὸ τὴν Συνέλευση τῆς Κρήτης (1984).

Παρόμοια διαμαρτυρία γιὰ τὴν συνεχιζόμενη ἀπὸ τὸ Βατικανὸ ὑποστήριξη τῶν ψευτο-Μακεδόνων κατέθεσε ἡ ἀντιπροσωπεία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος μὲ ἐκτενῆ Δήλωση τοῦ μητροπολίτη Περιστερίου Χρυσοστόμου κατὰ τὴν ΣΤ´ Συνέλευση τῆς Ὁλομελείας τῆς Μικτῆς Ἐπιτροπῆς στὸ Freising τοῦ Μονάχου (6-15 Ἰουνίου 1990), ὅπου καταδικάσαμε τὴν Οὐνία. Τὴν ἐνδιαφέρουσα αὐτὴ Δήλωση θὰ παραθέσουμε σὲ ἑπόμενο ἄρθρο μας, ὅπου θὰ ἀναλύσουμε τὴν ἀνθελληνικὴ γεωπολιτικὴ δράση τοῦ Βατικανοῦ στὸν χῶρο τῶν Βαλκανίων. Ἀρκούμαστε πρὸς τὸ παρὸν νὰ διαπιστώσουμε καὶ νὰ διαβεβαιώσουμε τὰ πατριωτικὰ καὶ Ὀρθόδοξα ἀντανακλαστικὰ παλαιῶν πολιτικῶν καὶ ἐκκλησιαστικῶν ἡγετῶν, ποὺ ἀφήνουν ἀναπολόγητους τοὺς σημερινούς, ὄχι μόνον γιὰ τὴν ἀφωνία τους, ἰδιαίτερα τοὺς πολιτικοὺς καὶ τοὺς ἐπισκόπους τῆς μίας καὶ μοναδικῆς Μακεδονίας, ἀλλὰ καὶ διότι συνέπραξαν οἱ πολιτικοὶ καὶ συμπράττουν στὴν σύναψη καὶ στὴν ἀναγνώριση τῆς ἀπαράδεκτης «Συμφωνίας τῶν Πρεσπῶν», οἱ δὲ ἐκκλησιαστικοί, «ἀφωνότεροι ἰχθύος καὶ ἀπραγότεροι βατράχου», δέχθηκαν ἤδη σὲ εὐχαριστιακὴ κοινωνία τοὺς σχισμαστικοὺς τῶν Σκοπίων ὡς «Μακεδονικὴ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία-Ἀρχιεπισκοπὴ Ἀχρίδος», καὶ ὁσονούπω θὰ δεχθοῦν καὶ τὴν αὐτοκεφαλία τους, ἀριθμώντας τους ὡς 16η ἐκκλησία μετὰ τὴν 15η τῶν σχισματικῶν τῆς Οὐκρανίας, ποὺ ἤδη τοὺς ἀναγνώρισαν. Παλαιὰ τὸ «μακεδονική», λεγόμενο ἀπὸ τὸν πάπα ἐκτὸς Ἑλλάδος ἐνοχλοῦσε, τώρα τό «Κέντρο Μακεδονικῆς Γλώσσας», ἐγκρίνεται ἀπὸ ἑλληνικὸ δικαστήριο, καὶ ἐπίσημη ἀντίδραση, πολιτικὴ καὶ ἐκκλησιαστική, δὲν ὑπάρχει. Τόσο πολὺ ξεγυμνωθήκαμε καὶ ἀποβάλαμε τὴν ταυτότητά μας;

Γερόντισσα Θεοφανώ(μητέρα του γέροντος Εφραίμ).Κατάφερε να συνδυάσει αρμονικά την μητρότητα με την μετέπειτα,μοναχική κλίση

Γερόντισσα Θεοφανώ(μητέρα του γέροντος Εφραίμ).Κατάφερε να συνδυάσει αρμονικά την μητρότητα με την μετέπειτα,μοναχική κλίση

Αποτέλεσμα εικόνας για γεροντισσα Θεοφανω μητερα γεροντος Εφραιμ

Το μοναστήρι του Αγ.Αρχαγγέλου Μιχαήλ στην Θάσο είναι μετόχη της Μονής Φιλοθέου του Αγίου Όρους. Εδώ έζησε τα τελευταία χρόνια της ζωής της η γερόντισσα Θεοφανώ,μητέρα του γέροντος Εφραίμ του Φιλοθεϊτου,πριν την κοίμησή της,το 1986. Στο μοναστήρι και γενικά στην πνευματική οικογένεια του γέροντος Εφραίμ,όλοι ονόμαζαν την γερόντισσα Θεοφανώ ”γιαγιά”,ενώ ο γέροντας Ιωσήφ ο Ησυχαστής ήταν ο ”παππούς”. Αν και έζησε για πολλά χρόνια στον κόσμο και είχε τρεις γιούς,έφτασε σε μεγάλα πνευματικά ύψη,καταφέρνοντας να συνδυάσει αρμονικά την μητρότητα με την μετέπειτα,μοναχική κλίση.

Η γερόντισσα Θεοφανώ,κατά κόσμον Βικτώρια Μωραΐτη,είχε πραγματικά μητρική αγάπη για όλον τον κόσμο.Ήταν αυστηρή,η αυστηρότητά της όμως πήγαζε από την αγάπη της. Ήταν πρώτα απ’όλα αυστηρή με τον εαυτό της και έπειτα με τις ψυχές που τις είχε εμπιστευτεί ο Θεός να καθοδηγήσει. Της άρεσε να επισκέπτεται νέα μέρη και να κάνει διάφορες εκδρομές.Απ’όταν όμως πήρε το σπίτι της φωτιά και έλαβε μέρος κάποιο θαυμαστό γεγονός,η γερόντισσα αφιέρωσε πλήρως την καρδιά της στον Χριστό. Σε σύντομο χρονικό διάστημα ο Θεός της έστειλε έναν πνευματικό καθοδηγητή.

Εμείς όλοι μαζί δεν αξίζουμε όσο η Βικτώρια από μόνη της

 Όπως γράφει στο βιβλίο «Ο γέροντάς Ιωσήφ ο Ησυχαστής»,ο πατήρ Εφραίμ Καραγιάννης,ένα από τα πνευματικά τέκνα του γέροντος Ιωσήφ,είχε εγκατασταθεί στον Βόλο,και έγινε πνευματικός όχι μόνο ολόκληρης της οικογένειας,αλλά και ολόκληρης της κοινότητας της οποίας ήταν μέλη η Βικτώρια και η οικογένειά της. Κάποια μέλη αυτής της κοινότητας παντρεύτηκαν,άλλοι έγιναν μοναχοί. Ανάμεσά τους ξεχώριζε η Βικτώρια,για την μετριοφροσύνη της,την αγάπη της για τον Θεό και για το χάρισμα της προσευχής,της αγρυπνίας και της ελεημοσύνης. Ο π.Εφραίμ,ο πνευματικός της,είχε πει κάποτε:«Εμείς όλοι μαζί δεν αξίζουμε όσο η Βικτώρια από μόνη της»

Και ο σύζυγος της Βικτώριας,ο Δημήτρης Μωραΐτης,ήταν άνθρωπος πιστός. Πήγαινε στην εκκλησία,αλλά δεν είχε τον ίδιο ζήλο με την σύζυγό του. Παρόλα αυτά,η Βικτώρια ποτέ δεν συνάντησε εμπόδια εκ μέρους του στην πνευματική της πορεία. Για παράδειγμα νήστευε πολύ,τόσο στα πλαίσια των καθιερωμένων από την Εκκλησία νηστειών,όσο και εκτός αυτών.Όσες φορές ετοιμάζονταν να κοινωνήσει των Αχράντων Μυστηρίων νήστευε για τρεις ημέρες τηρώντας πλήρη ασιτία.Την ημέρα που κοινωνούσε έτρωγε λίγο και μετά ξανανήστευε με τον ίδιο τρόπο.

Старец Ефрем, игумен Филофейского монастыря

Την νύχτα σηκωνόνταν και προσευχόνταν κλεισμένη στην κουζίνα.Προσευχόναν γονατιστή,χύνοντας άφθονα δάκρυα και κάνοντας αμέτρητες μετάνοιες. Ο γιός της Ιωάννης -ο μετέπειτα γέροντας Εφραίμ-συνήθιζε να της λέει:

«Μητέρα,όταν τελειώσεις την προσευχή,ξύπνα με να προσευχηθούμε λίγο μαζί» Τοιουτρόπως,από τα παιδικά του ακόμη χρόνια, και χάρη στη μητέρα του,αγάπησε την αγρυπνία. Όντας παιδί,τού ήταν δύσκολο να προσέυχεται για πολύ ώρα μέσα στη νύχτα,προαπαθούσε όμως να ξυπνήσει για να προσευχηθεί έστω και για λίγο,όσο μπορούσε.

Ο σύζυγος της γερόντισσας Θεοφανώς τής επέτρεψε να νηστεύει αυστηρά και να προσεύχεται για πολλή ώρα,δεν προσπάθησε όμως να μιμηθεί την άσκησή της. Ήταν αυτό που λέμε τυπικός χριστιανός. Είχε ένα ξυλουργείο και έμαθε στα παιδιά του την τέχνη από πολύ μικρή ηλικία. Το όνειρό του ήταν να τους κληρονομήσει το ξυλουργείο. Τελικά ο Νικόλαος,ο μεγάλος αδελφός του γέροντα Εφραίμ,παρέλαβε το ξυλουργείο

Elder Ephraim's family

Πόσο δυνατή είναι η προσευχή μίας μητέρας;

 Ο Δημήτριος και η Βικτώρια είχαν τέσσερα παιδιά. Το 1924 γέννηθηκε ένα κορίτσι,η Ελένη. Η Βικτώρια ήταν ορφανή από 11 ετών και αναγκάστηκε να εργάζεται σε διάφορα σπίτια για να εξασφαλίσει τα προς το ζην.Μία από τις γυναίκες στις οποίες εργάζονταν την λυπήθηκε,της φέρθηκε πολύ όμορφα και την βοήθησε μάλιστα να παντρευτεί. Γι’αυτό,η πρώτη κόρη της Βικτώριας πήρε το όνομά της,Ελένη,Ελενίτσα,όπως την έλεγαν χαϊδευτικά,και η οποία πέθανε σε πολύ μικρή ηλικία. Έπειτα η Βικτώρια γέννησε τρία αγόρια:τον Νικόλαο το 1926,τον Ιωάννη-τον μετέπειτα γέροντα Εφραίμ-το 1928,και τον Χρήστο το 1930.

Κατά τον Β’Παγκόσμιο Πόλεμο,η Ελλάδα βρισκόνταν υπο γερμανική κατοχή και ο Βόλος,όπως και πολλές ελληνικές πόλεις,υπέφερε από την πείνα. Οι κάτοικοι μάζευαν χόρτα για να μπορούν να επιβιώσουν. Αυτές τις δύσκολες ώρες η προσευχή της Βικτώριας έσωσε την οικογένειά της. Πολλές φορές ο γέροντας και τα αδέλφια του γλύτωσαν με τρόπο θαυμαστό από τον θάνατο.

Αυτά τα δύσκολα χρόνια ο Ιωάννης και τα αδέλφια του πουλούσαν ότι μπορούσαν για να επιζήσουν.Μία από αυτές τις ημέρες,ενώ ο Νικόλαος και ο Ιωάννης βρισκόνταν στην αγορά,περικυκλώθηκαν από τους Ναζί οι οποίοι απειλούσαν να πυροβολήσουν τους παρευρισκόμενους. Ο Νικόλαος είχε εγκαταλείψει την αγορά λίγα λεπτά πριν,ο Ιωάννης όμως ήταν ανάμεσα σε αυτούς που έπρεπε να εκτελεστούν.Την τελευταία στιγμή,οι κάτοικοι έπεισαν τους Γερμανούς να ελευθερώσουν τις γυναίκες και τα παιδιά.Ο Ιωάννης ήταν 15 ετών,αλλά φαινόνταν πιο μικρός εξαιτίας της έλλειψης φαγητού και της ευθραυστης υγείας του.Ο γέροντας ήταν ένα κεφάλι πιο κοντός από τα άλλα παιδιά και ακόμη φορούσε κοντά παντελονάκια. Επίσης τα χρόνια εκείνα τα ρούχα ήταν συνήθως κουρελιασμένα. Αυτό τον έσωσε.Οι Γερμανοί τον πέρασαν για παιδάκι και τον άφησαν ελεύθερο,ενώ τους άλλους έφηβους και τους άντρες τους εκτέλεσαν όλους.

Πολλούς ανθρώπους τους κρεμούσαν. Όλοι ζούσαν σε μία ατμόσφαιρα φρίκης και τρόμου. Μόνο η προσευχή και η πίστη κράτησαν την Βικτώρια και την οικογένειά της. Όταν άρχισαν οι βομβαρδισμοί,την ώρα που όλοι οι γείτονες είχαν πάει στα καταφύγια,η Βικτώρια αρνούνταν να παέι,γονατίζοντας μπροστά στις εικόνες. Τόσο δυνατή ήταν η πίστη της..

Από την αρχή η Βικτώρια ήξερε ότι ένα από τα παιδιά της θα γινόνταν μοναχός. Να πως περιγράφει η πνευματική της κόρη Ελένη Ξενίτσα-πνευματική κόρη του γέροντα Εφραίμ από τα 12 της χρόνια- αυτό το θαυμαστό γεγονός:

«Η γερόντισσα Θεοφανώ διηγήθηκε στην μητέρα μου τα δύο σημάδια που έλαβε από τον Θεό σχετικά με τον γέροντα Εφραίμ.Ήταν κάτι ανάμεσα σε όνειρο και όραμα. Την πρώτη φορά είδε τρία στεφάνια που υψώνονταν προς τον ουρανό. Τα πρώτα δύο στεφάνια ήταν δάφνινα,ενώ το τρίτο,το οποίο κατευθύνονταν προς το Άγιον Όρος,ήταν χρυσό. Τον καιρό εκείνο ήταν έγκυος και ακόμη δεν ήξερε πόσα παιδιά θα αποκτήσει.
Μετά την γέννηση του τρίτου παιδιού,του γέροντα Εφραίμ,σαράντα ημέρες μετά την γέννηση,μετάξυ ονείρου και πραγματικότητας άκουσε μία φωνή:«Βικτώρια,έλα να δεις τον γιό σου,έναν ηγούμενο ερχόμενο από το Άγιο Όρος». Σκέφτηκε τότε έκπληκτη:«Πώς γίνεται αυτό; Μόλις τον γέννησα.Πότε πρόλαβε να γίνει μοναχός;»

Παρόλα αυτά βγήκε και είδε τον γιό της με την μορφή ιερομοναχού φορώντας άμφια στολισμενα με  χρυσό με λουλούδια.

Όχι μισά πράγματα,ακριβώς όπως σας το ζήτησα

 

  Ξέροντας ότι ο Ιωάννης θα ακολουθήσει τον μοναχικό βίο,η Βικτώρια ήταν πιο αυστηρή μαζί του. ‘Ηταν όμως γεμάτη αγάπη. Ο μεγάλος αδελφός,ο Νικόλαος,θυμάται πως τους ζητούσε να τηρούν επακριβώς τις υποδείξεις της:«Όχι μισά πράγματα,ακριβώς όπως σας το ζήτησα!»

Το 1947 ο γέροντας Εφραίμ έφυγε για το Άγιον Όρος. Ο πατέρας του δεν ήταν σύμφωνος και δεν του έδινε ευλογία να γίνει μοναχός επειδή είχε ανάγκη στο ξυλουργείο. Τότε η μητέρα του τον βοήθησε να φύγει στα κρυφά.Σε αυτήν την περίπτωση εναντιώθηκε στην θέληση του συζύγου της επείδή γνώριζε ότι ήταν θέλημα Θεού να γίνει ο γιός της μοναχός.

Старец Ефрем с сестрами
Η πρώτη συνοδεία της Ιεράς Μονής Παναγίας Οδηγήτριας Πορταριάς

Όταν ο Ιωάννης συμπλήρωσε το 19ο έτος της ηλικίας του και έλαβε ευλογία από τον πνευματικό του,τον πατέρα Εφραίμ,για να πάει στο Άγιον Όρος,η μητέρα του τον βοήθησε στα κρυφά να ετοιμάσει τα απαραίτητα για το ταξίδι του. Ο πατέρας του,γνωρίζοντας την μεγάλη επιθυμία του γιού του να πάει στο Άγιον Όρος,τον έλεγχε με αυστηρότητα και του ζητούσε να του ανακοινώνει που πάει. Ο Ιωάννης πήγαινε συχνά στον ναό της ενορίας του για να παρακολουθήσει τα κατηχητικά μαθήματα. Ο πατέρας του τού απαγόρευσε να πηγαίνει σε αυτά τα κατηχητικά μαθήματα του π.Εφραιμ,του πνευματικού της οικογένειας.Την ημέρα που έφυγε για το Άγιον Όρος η μητέρα του τον συμβούλευσε να αφήσει ένα σημείωμα που να λέει ότι πάει στα κατηχητικά μαθήματα. Ο γέροντας Εφραίμ έλεγε συχνά στις ομολίες του ότι αυτή η λεπτομέρεια ήταν αληθινή αφού στο Άγιον Όρος ”υπέφερε” τόσα και τόσα κατηχητικά μαθήματα.

Ο Ιωάννης έγραψε ένα σημείωμα,πήρε τα πράγματά του και πήγε στο λιμάνι για να μπαρκάρει. Όταν ο πατέρας του γύρισε από την δουλειά,ρώτησε την Βικτώρια πού ήταν ο γιός τους. Αυτή του έδωσε το σημείωμα και μόλις το διάβασε ο πατέρας ηρέμησε. Αργότερα,και ενώ είχε περάσει κατά πολύ η ώρα που έπρεπε ο Ιωάννης να επιστρέψει,ο πατέρας ανησύχησε και άρχισε να κάνει ερωτήσεις στην γυναίκα του. Τελικά,εκείνη αναγκάστηκε να ομολογήσει την αλήθεια. Ο πατέρας τότε φώναξε θυμωμένος:
«Αυτό δεν θα συμβεί» Ανέβηκε στο ποδήλατό του και πήγε προς το λιμάνι με την ελπίδα να βρει τον γιό του και να τον φέρει πίσω στο σπίτι. Στον δρόμο όμως έπεσε από το ποδήλατο και τραυματίστηκε,γι’αυτο αναγκάστηκε να γυρίσει στο σπίτι. Ο γέροντας έλεγε ότι αυτό το συμβάν ήταν θέλημα Θεού για να μπορέσει να μπαρκάρει για το Άγιον Όρος.

Γερόντισσα Θεοφανώ(μητέρα του γέροντος Εφραίμ).Κατάφερε να συνδυάσει αρμονικά την μητρότητα με την μετέπειτα,μοναχική κλίση


Η μοναχική κουρά


Ο γιός έστειλε στην μητέρα ένα μόνο γράμμα από το Άγιον Όρος:«Εδώ μητέρα δεν πλενόμαστε με νερό,αλλά με δάκρυα».Έπειτα,για πολλά χρόνια δεν έλαβε κανένα νέο. Όπως γνωρίζουμε,η πρώτη έξοδος του γέροντα Εφραίμ  από το μοναστήρι έγινε σύμφωνα με την θέληση  του γέροντα Ιωσήφ,μετά την κοίμησή του,και επισκέφτηκε τον τόπο της γεννήσεως του,τον Βόλο,για να καθοδηγήσει πνευματικά τις αδελεφές που την περίοδο εκείνη ζούσαν σε ένα σπίτι στο χωριό Σταγιάτες του Πηλίου. Τότε συναντήθηκε για πρώτη φορά με την μητέρα του και εκείνη ούτε που τον αναγνώρισε,τόσο πολύ τον είχε αλλάξει η σκληρή πνευματική άσκηση.

Το 1962,με την ευλογία του γέροντα Εφραίμ,οι αδελφές αγόρασαν ένα οικόπεδο στην Πορταριά για να χτίσουν εκεί ένα μοναστήρι. Την θαυματουργή εικόνα που είχαν μαζί τους στους Σταγιάτες,την μετέφεραν στο νέο τόπο διαμονής.Το 1963 μετακόμισαν οριστικά στην Πορταριά. Ο γέροντας Εφραίμ έκηρε την πρώτη μοναχή,την ίδια του την μητέρα Βικτώρια,η οποία πήρε το όνομα Θεοφανώ,και την φίλη της η οποία πήρε το όνομα Ματρώνα. Ο γέροντας Εφραίμ διάλεψε το όνομα Θεοφανώ από την σύζυγο του αυτοκράτορα Λέοντος του Σοφού. Ο γέροντας της είχε μεγάλη ευλάβεια και γι’αυτό την ονόμασε έτσι προς τιμήν της αυτοκράτειρας. Έπειτα,σε αρκετές από τις κουρές που έκανε,οι μοναχές έπαιρναν το ίδιο όνομα.

Γερόντισσα Θεοφανώ(μητέρα του γέροντος Εφραίμ).Κατάφερε να συνδυάσει αρμονικά την μητρότητα με την μετέπειτα,μοναχική κλίση

Η πρώτη και καλύτερη μαθήτρια

 Μετά την κουρά της η γερόντισσα Θεοφανώ γύρισε στο σπίτι της. Ο άντρας της είχε πεθάνει,αλλά ο μικρότερος γιός ο Χρήστος ήταν ακόμη ανύπαντρος. Έμεινε μαζί του μέχρι να παντρευτεί και έπειτα πήγε στο μοναστήρι.

Μετά από σύντομο χρονικό διάστημα έγινε και η κουρά της Μαρίας η οποία και έγινε η ηγουμένη του μοναστηριού στον Βόλο. Η μοναχή Μακρίνα(Βασοπούλου) θεωρούσε την Θεοφανώ ως την πραγματική της ηγουμένη και πνευματική μητέρα.Για πολλά χρόνια μοιράστηκαν το ίδιο κελί και ασκήτεψαν και αγωνίστηκαν μαζί,όπως συνήθιζαν και στο σπίτι της Βικτώριας,όταν κλείνονταν με τις ώρες στην κουζίνα για να προσευχηθούν. Ήταν γυναίκες βαθιάς προσευχής. Οι ντόπιοι έδωσαν μαρτυρία ότι έβλεπαν δύο πύρινες στήλες να υψώνονται προς τον ουρανό. Ήταν οι προσευχές των μοναχών Θεοφανώς και Μακρίνας.
Συνεπώς,η γερόντισσα Θεοφανώ έγινε η πρώτη και καλύτερη μαθήτρια του γιού της. Κατα τα λεγόμενα των άλλων μοναχών,έδειχνε πραγματική υπακοή και προσευχόνταν αδιαλείπτως γι’αυτό αντιμετώπιζε πολυάριθμους πειρασμούς.
Πρώτη στον ναό
Η γερόντισσα Θεοφανώ έζησε στην Πορταριά μέχρι το 1983,όταν η κατάσταση της υγείας της δεν της επέτρεπε πια να μένει σε αυτήν την περιοχή. Ο γέροντας Εφραίμ αποφάσισε να την μετακινήσει στην  μονή του Αρχάγγελου Μιχαήλ στη Θάσο. Στο τελευταίο μέρος της ζωής της στο νησί,οι μοναχές ομολογούν ότι η γερόντισσα ερχλονταν πάντοτε πρώτη στον ναό και πάντα στεκόνταν όρθια στις ακολουθίες. Δεν κάθονταν ποτέ. Προσευχόνταν με το κομποσχοίνι της το οποίο δεν αποχωριζόνταν ποτέ.Εξαιτίας όμως της ασκήσεώς της υπέφερε πολλά από τους δαίμονες. Διηγήθηκε στις αδελφές ότι μόλις έμπαινε στο κελί για να ξεκουραστεί πριν τις αγρυπνίες,οι δαίμονες εμφανίζονταν και την ενοχλούσαν φωνάζοντας:

«Παλιόγρια,εεε,παλιόγρια!». Την τραβούσαν απ’όλες τις μεριές και της έριχναν την κουβέρτα κάτω. Μία φορά την ενόχλησαν τόσο πολύ που δεν κοιμήθηκε όλη νυχτα.Τελικά την άφησαν ήσυχη λίγο πριν αρχίσει η ακολουθία και η γερόντισσα αποκοιμήθηκε. Τότε χτύπησε το σήμαντρο,καλώντας τις μοναχές στην ακολουθία.Βλέποντας ότι δεν ήλθε στην ακολουθία,η μοναχή Ισιδώρα πήγε στο κελί της για να την ξυπνήσει. Χτύπησε την πόρτα,ενώ η γερόντισσα Θεοφανώ,πιστεύοντας ότι επέστρεψαν οι δαίμονες για να την βασανίσουν,φώναξε:«Φύγετε! Μη με χτυπάτε άλλο!». Αργότερα διηγήθηκε ότι οι δαίμονες την χτυπούσαν όλη νύχτα και δεν την άφησαν να κοιμηθεί.

 

 Η τελευταία δοκιμασία

Όταν η γερόντισσα συμπλήρωσε τα 92 της χρόνια(20 Δεκεμβρίου 1983),μετά από ένα εγκεφαλικό,παράλυσε. Μέχρι και την προηγούμενη ημέρα ήταν όρθια,φρόντιζε τον εαυτό της και βοηθούσε στην κουζίνα στο μαγείρεμα και μαθαίνοντας στις νεώτερες αδελφές να φτιάχνουν πρόσφορο, και άλλα χρήσιμα πράγματα.Ήταν μία πολύ καλή νοικοκυρά και με ότι καταπιάνονταν το έφερνε σε πέρας επιτυχώς. Σπάνια ξεκουράζονταν και περνούσε κάθε στιγμή εργαζόμενη ή προσευχόμενη.

Γερόντισσα Θεοφανώ(μητέρα του γέροντος Εφραίμ).Κατάφερε να συνδυάσει αρμονικά την μητρότητα με την μετέπειτα,μοναχική κλίση

Την Μεγάλη Τεσσαρακοστή,μετά το εγκεφαλικό,όλοι πίστευαν ότι θα πεθάνει. Ο γέροντας Εφραίμ ήλθε από το Άγιον Όρος για 40 ημέρες,για να είναι δίπλα στην μητέρα του. Είδε πολυάριθμους δαίμονες γύρω από την ψυχή της οι οποίοι δεν την άφηναν σε ησυχία. Άρχισε να προσεύχεται θερμά για να την απαλλάξει ο Θεός από τις δαιμονικές επιθέσεις. Χάρη στις προσευχές του η γερόντισσα θεραπεύτηκε,επανήλθε,και είχε πνευματική διαύγεια μέχρι την ευλογημένη κοίμησή της,δύο χρόνια αργότερα.
Όταν εκοιμήθη και έβγαλαν το φέρετρό της έξω από την αυλή της μονής,ήλθαν τα πρόβατα και τα τρυγόνια για να την οδηγήσουν στον τελευταίο της δρόμο.

Τα πρόβατα βγήκαν από την μάντρα προς το φέρετρο,και γύρισαν ξανά πίσω. Ένα σμήνος τρυγονιών ήλθε από το πουθενά,πέταξε πάνω από το φέρετρο,και χάθηκε στα ύψη.

Elder Ephraim at the grave of his mother

Όταν μετά από κάποια χρόνια άνοιξαν τον τάφο της γερόντισσας Θεοφανώς,τα οστά της είχαν κεχριμπαρένιο χρώμα και εξέπεμπαν ένα μεθυστικό άρωμα


Απόδοση στα ελληνικά π.Γεώργιος Κονισπολιάτης proskynitis.blogspot.com/

Αὐτός, ὁ Θεάνθρωπος εἶναι ἡ κεφαλὴ τῆς ἐκκλησίας, καὶ ὄχι ἕνας ἄνθρωπος, ὁποιοσδήποτε καὶ ἂν εἶναι (ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς)


Αὐτός, ὁ Θεάνθρωπος εἶναι ἡ κεφαλὴ τῆς ἐκκλησίας, καὶ ὄχι ἕνας ἄνθρωπος, ὁποιοσδήποτε καὶ ἂν εἶναι (ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς)

 Ἄνθρωπος καὶ Θεάνθρωπος



Πῶς αἰσθάνεται ὁ ὀρθόδοξος ἐνώπιον τοῦ Προσώπου τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ; Ὅλος παναμαρτωλός: αὐτὸ εἶναι τὸ αἴσθημά του, ἡ στάση του, ὁ τρόπος του, ὁ νοῦς του, ὁ λόγος του, ή συνείδησή του, ἡ ἐξομολόγηση του, αὐτὸς ὁ ἴδιος, ὁλόκληρος.

Αὐτὸ τὸ αἴσθημα τῆς προσωπικῆς παναμαρτωλότητος ἐνώπιον τοῦ Γλυκυτάτου Κυρίου εἶναι ἡ ψυχὴ τῆς ψυχῆς του καὶ ἡ καρδιὰ τῆς καρδιᾶς του. Ρίξτε ἕνα βλέμμα στὶς εὐχὲς μετανοίας, τίς ωδές, τὰ τροπάρια, τὰ στιχηρὰ τῆς Δευτέρας καὶ τῆς Τρίτης, ἔστω, στὴν Παρακλητική, καὶ ἀμέσως θὰ διαπιστώσετε ὅτι τὸ αἴσθημα αὐτὸ ἀποτελεῖ ἱερὸ χρέος καὶ προσευχητική πραγματικότητα παντὸς ὀρθοδόξου χριστιανοῦ ἀνεξαιρέτως. Σ’ αὐτὸ προπορεύονται καὶ μᾶς ὁδηγοῦν πάντοτε οἱ ἀθάνατοι παιδαγωγοί μας, οἱ ἅγιοι Πατέρες. Ἂς θυμηθούμε τουλάχιστον δύο ἀπὸ αὐτούς: τὸν Ἅγιο Ι. τον Δαμασκηνό καὶ τὸν Ἅγιο Συμεὼν τὸν Νέο Θεολόγο. Ἡ ἁγιότητά τους εἶναι ἀναμφιβόλως χερουβική· ή προσευχή τους ἀσφαλῶς σεραφική· ἐντούτοις, οἱ ἴδιοι ἔχουν μιὰ πλήρη ἐπίγνωση τῆς προσωπικής τους παναμαρτωλότητας καὶ συγχρόνως μιὰ βαθύτατη διάθεση μετανοίας. Αὐτὴ εἶναι ἡ βιωματικὴ ἀντινομία τῆς ὀρθοδόξου εὐαγγελικῆς, ἀποστολικῆς πίστης μας καὶ τῆς ταπεινοφροσύνης μας μέσα στὴν πίστη αὐτή.

Ὁ «ἀλάθητος» ἄνθρωπος καὶ ἀπέναντί του ὁ «παναμαρτωλός» ἄνθρωπος· ἡ ταπεινοφροσύνη ἀπὸ τὸ ἕνα μέρος καὶ ἡ ὑψηλοφροσύνη ἀπὸ τὸ ἄλλο. Τὸ ἀπαράμιλλο ἀηδόνι τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ Θεανθρώπου, ὁ Ἅγιος Χρυσόστομος, εὐαγγελίζεται: «Θεμέλιός ἐστι τῆς καθ’ ἡμᾶς φιλοσοφίας ἡ ταπεινοφροσύνη». Ἡ ταπεινοφροσύνη εἶναι τὸ θεμέλιο τῆς φιλοσοφίας μας γιὰ τὴν ζωὴ καὶ τὸν κόσμο, γιὰ τὸν χρόνο καὶ τὴν αἰωνιότητα, περὶ τοῦ ἀνθρώπου καὶ τῆς Ἐκκλησίας. Ἐνῶ θεμέλιο παντὸς οὑμανισμοῦ, ἀκόμη κι ἐκείνου τοῦ ἀναχθέντος σὲ δόγμα, εἶναι ἡ ὑψηλοφροσύνη, ἡ πίστη στὸν λόγο τοῦ ἀνθρώπου, στὸν νοῦ καὶ τὴν λογική του.

Ἡ ὑψηλοφροσύνη μετέτρεψε σὲ διάβολο ἀκόμη καὶ τὸν ἀκτινοβολοῦντα Ἑωσφόρο. Ἡ ὑψηλοφροσύνη εἶναι ἡ ἀνίατος νόσος τοῦ νοῦ τοῦ διαβόλου. Εντός της βρίσκονται καὶ ἀπὸ αὐτὴν πηγάζουν ὅλα τὰ λοιπὰ διαβολικὰ κακά. Ἐνῶ ἡ ταπεινοφροσύνη μᾶς διδάσκει νὰ ἀναθέτουμε τὴν ἐλπίδα μας καὶ νὰ ἔχουμε ἀπόλυτη ἐμπιστοσύνη στὸν ἅγιο, καθολικό, θεανθρώπινο νοῦ τῆς Ἐκκλησίας, τὸν «νοῦν Χριστοῦ». «Ἡμεῖς νοῦν Χριστοῦ ἔχομεν». Ἐμεῖς ἐντὸς τοῦ θεανθρωπίνου σώματος τοῦ Χριστοῦ, τῆς Ὀρθοδόξου Εκκλησίας, στὴν ὁποία ὁ Θεάνθρωπος Χριστὸς εἶναι τὸ πᾶν: καὶ ἡ κεφαλὴ καὶ τὸ σῶμα καὶ ἡ ζωὴ καὶ ἡ ἀλήθεια καὶ ἡ ἀγάπη καὶ ἡ δικαιοσύνη καὶ ὁ χρόνος καὶ ἡ αἰωνιότητα ἀλλὰ καὶ ἐμεῖς διὰ τῆς πίστεως σὲ Αὐτὸν καὶ τῆς ἐν Αὐτῷ ζωῆς.” Διότι «τὰ πάντα δι᾿ Αὐτοῦ καὶ εἰς Αὐτὸν ἔκτισται· καὶ Αὐτός ἐστιν πρὸ πάντων καὶ τὰ πάντα ἐν Αὐτῷ συνέστηκε· καὶ Αὐτός ἐστιν ἡ κεφαλὴ τοῦ σώματος τῆς Ἐκκλησίας, ἵνα γένηται ἐν πᾶσιν Αὐτὸς πρωτεύων». Αὐτός, ὁ Θεάνθρωπος καὶ ὄχι ἕνας ἄνθρωπος, ὁποιοσδήποτε καὶ ἂν εἶναι. 

Ταπεινῶς ζητῶ συγγνώμην, διότι καὶ ἐγὼ ὁ παναμαρτωλός, ὄντως παναμαρτωλός, ἐτόλμησα νὰ ψελλίσω αὐτὲς τὶς λίγες λέξεις περὶ τῆς Β’ Συνόδου τοῦ Βατικανοῦ. Ἔπραξα δὲ τοῦτο «καθ’ ὑπακοήν». Τοῦτο ἐζητήθη ἀπὸ μένα τὸν μηδαμινὸ καὶ παναμαρτωλό. Ἐξετέλεσα τὴν ὑπακοὴ εἰλικρινῶς, εὐσυνειδήτως, μὲ συνοχὴ καρδίας καὶ στεναγμούς, ἐρειδόμενος στὴν ὑποστήριξη τοῦ ἁγίου πρωτοκορυφαίου Αποστόλου.

Ἂν δὲ κάποιος, διαβάζοντας τις γραμμές αὐτές, αἰσθανθεῖ τὸν ἑαυτό του θιγόμενο, ἂς μὲ συγχωρέσει, διότι λόγῳ τῆς παναμαρτωλότητός μου δὲν μπόρεσα νὰ διατυπώσω καλύτερα τὴν ἀλήθεια περὶ τῆς Παναληθείας. Καὶ ἂς ἱκετεύσει τὸν Γλυκύτατο Κύριο Ἰησοῦ, τὸν πάντοτε φιλεύσπλαγχνο καὶ πολυεύσπλαγχνο γιὰ κάθε ἁμαρτωλὸ μετανοοῦντα, νὰ συγχωρέσει καὶ σὲ μένα τὸν παναμαρτωλὸ τὶς νέες μου καὶ τὶς νεώτερές μου ἁμαρτίες. Διότι πιστεύω, ἐξ ὅλης καρδίας πιστεύω, ὅτι «πολὺ ἰσχύει δέησις δικαίου», ἀκόμη καὶ γιὰ ἕναν παναμαρτωλό, ὅπως εἶμαι ἐγώ, σὲ ὅλο τὸ εἶναι μου. 

Άνθρωπος και Θεάνθρωπος σ. 146-148, Μετάφραση Αθανασίου Γιέφτιτς, εκδόσεις Ι.Μ. Βατοπαιδίου – Δεκ. 2020

Αντιγραφή orthopraxia.gr 


Αδιανόητο: Ο Μητροπολίτης Εδέσσης δώρισε  λείψανα του Αγίου Καλλινίκου σε σχισματοαιρετικούς!

Αδιανόητο: Ο Μητροπολίτης Εδέσσης δώρισε  λείψανα του Αγίου Καλλινίκου σε σχισματοαιρετικούς!

Γράφει ο Χρήστος Βλαμάκης για το orthopraxia.gr

Αδιανόητο: Ο Μητροπολίτης Εδέσσης δώρισε  λείψανα του Αγίου Καλλινίκου σε σχισματοαιρετικούς!

Στο αποκαλυπτικό  άρθρο του Νεκτάριου Δαπέργολα διαβάσαμε και είδαμε φωτογραφίες από την επίσκεψη του σχισματικού Ουκρανού ψευδεπισκόπου Ντραμπίνκο σε διάφορες μονές και μητροπόλεις.  Δεν πρέπει  να τα συνηθίζουμε, και καλώς γράφουν, όσοι γράφουν γι’ αυτά. Βέβαια, τα πράγματα προχώρησαν περισσότερο.

Η «μεγάλη είδηση»  βγαίνει από το «σκάλισμα» στο προφίλ του ψευδεπισκόπου. Εκεί βρήκαμε πράγματα που δεν τιμάνε καθόλου τον επίσκοπο Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας. Το έτρεξε το θέμα και το πήγε παρακάτω… 

Όταν, πριν από κάποιους μήνες, ο Μητροπολίτης Εδέσσης, συλλειτούργησε με τον ψευδολβίας Επιφάνιο, υπήρξαν διαρροές, από το περιβάλλον του ιδίου, πως εξαπατήθηκε, και ότι τάχα δεν γνώριζε ότι ο Ολβίας Επιφάνιος ήταν από την ψευδοεκκλησία του ψευδοκιέβου Επιφανίου.

Τώρα λοιπόν, ο πρώην «εξαπατημένος» σεβασμιώτατος ΕΦΤΑΣΕ ΝΑ ΔΩΡΙΣΕΙ ΛΕΙΨΑΝΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΚΑΛΛΙΝΙΚΟΥ ΣΤΟΥΣ ΚΛΟΟΥΝ ΠΟΥ ΥΠΟΔΥΟΝΤΑΙ ΤΟΥΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥΣ. 

Τουλάχιστον, σύμφωνα με όσα δηλώνει ο ίδιος ο Ουκρανός ψευδεπίσκοπος.


Κι αν εξαπατήθηκε και πάλι ο Έλληνας Μητροπολίτης, γιατί έβαλε τους «υποτακτικούς» του να προϋπαντήσουν τον ψευδεπίσκοπο, τον Οκτώβριο, στην Έδεσσα; Θα υπήρξε οπωσδήποτε κάποια επικοινωνία, πιο πριν.

Αδιανόητο: Ο Μητροπολίτης Εδέσσης δώρισε  λείψανα του Αγίου Καλλινίκου σε σχισματοαιρετικούς!

Και στην τελική δεν θα έβγαιναν και αναμνηστικές φωτογραφίες….

Αδιανόητο: Ο Μητροπολίτης Εδέσσης δώρισε  λείψανα του Αγίου Καλλινίκου σε σχισματοαιρετικούς!

Πριν γίνει το μεγάλο έγκλημα. Να δωθούν τα λείψανα του αγίου Καλλινίκου, σε κάποιους επισκόπους από τα ….Λιντλ.

Αδιανόητο: Ο Μητροπολίτης Εδέσσης δώρισε  λείψανα του Αγίου Καλλινίκου σε σχισματοαιρετικούς!
Στις 10 Οκτωβρίου, ενώ βρισκόταν σε προσκύνημα στην Ελλάδα, επισκέφθηκε τη Μητρόπολη Έδεσσας, όπου είχε συνάντηση με τον Μητροπολίτη Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας Ιωήλ. Ως δώρο στη Μητρόπολη Pereyaslav-Vyshniv, ο Μητροπολίτης Yoil έδωσε μέρος των λειψάνων του Αγίου Καλλίνικ της Έδεσσας (+1984). Ο Άγιος Καλλίνικος κυβέρνησε τη μητρόπολη Εδέσσης για 17 χρόνια, διάστημα κατά το οποίο γνώρισε περίοδο ακμής. Αυτός ο ασκητής αγιοποιήθηκε από την Ορθόδοξη Εκκλησία της Κωνσταντινούπολης στις 23 Ιουνίου 2020.

 

Αλήθεια , που φτάσαμε, να γνωρίζουν οι λαϊκοί ποιος είναι σχισματικός και ποιος όχι, και «να μην γνωρίζουν» οι υποτιθέμενοι ποιμένες! Με άλλα λόγια, αντί να αγρυπνά και να μας προφυλάσσει ο ποιμένας, φτάσαμε να γνωρίζουμε εμείς και να κοιμάται ο εκάστοτε «ποιμένας».

Βέβαια, πλέον δεν μπορεί να επικαλεστεί την ίδια δικαιολογία ο Μητροπολίτης και όσοι έβαλαν «καλό» λογισμό θα πρέπει να το ξανασκεφτούν. Η εποχή επιτάσσει το να γνωρίζουμε με ποιους έχουμε να κάνουμε, ώστε να προστατέψουμε εαυτούς και …αλλήλους.

Και μια ταπεινή σκέψη και προτροπή προς όσους πραγματικά αγωνίζονται και πονάνε γι’ αυτή την κατάσταση. Η διαμαρτυρία μας πρέπει να πάει στο επόμενο επίπεδο, όπως και η δική τους ΑΝΟΜΙΑ έχει πάει πολλά επίπεδα πιο κάτω.

Αν μαζευόμασταν 10-20 άτομα, για διαμαρτυρία, σε κάθε Μητρόπολη που καινοτομεί, θα έτρεχαν τα πράγματα τόσο γρήγορα; Μήπως πρέπει να μετριάσουμε την διαδικτυακή διαμαρτυρία και να εντείνουμε την διαμαρτυρία μας, διαμαρτυρόμενοι με φυσική παρουσία, έξω από τις μητροπόλεις; 

Αλίμονο μας, αν δεν κάνουμε κάτι… Πιο πολύ για να το δει ο Θεός, καθώς αυτοί δεν παίρνουν από λόγια. Η αθεοφοβία τους έχει τερματίσει τα κοντέρ. 

Ἅγιο Ὄρος: συνεχίζονται ἡ μίανση καί ἡ βεβήλωση… (τοῦ Νεκτάριου Δαπέργολα)

Ἅγιο Ὄρος: συνεχίζονται ἡ μίανση καί ἡ βεβήλωση…

Ἅγιο Ὄρος: συνεχίζονται ἡ μίανση καί ἡ βεβήλωση… (τοῦ Νεκτάριου Δαπέργολα)

 

τοῦ Νεκτάριου Δαπέργολα

Διδάκτορος Βυζαντινῆς Ἱστορίας

 

       Μέσα στήν εὐρύτερη λυσσώδη νεοταξική προσπάθεια νά χτυπηθεῖ ἡ ὀρθόδοξη πίστη καί νά μαγαριστεῖ μέ πλάνες καί δαιμονικές κακοδοξίες κυρίαρχη θέση ἔχει φυσικά ἡ ἐπίθεση κατά τοῦ Ἁγίου Ὄρους. Ὡς βασικό ἐδῶ καί αἰῶνες προπύργιο τῆς Ὀρθοδοξίας εἶναι σαφές ὅτι τό Ὄρος ἔπρεπε νά πληγεῖ καί νά ὑπονομευθεῖ, πρᾶγμα πού ζοῦμε δυστυχῶς ἐδῶ καί ἀρκετές δεκαετίες ὄχι ἀσφαλῶς μέ ἀπευθείας καί ἀπροκάλυπτα χτυπήματα, πού θά ἐνεργοποιοῦσαν συνειδήσεις καί θά προκαλοῦσαν ἀντιδράσεις, ἀλλά μέ ὕπουλους καί ὑπόγειους τρόπους. Τά κοινοτικά (καί ὄχι μόνο) κονδύλια πού εἰσέρρευσαν μέ τήν ταμπέλα τῶν συντηρήσεων-ἀναστυλώσεων, καί ἀκολούθως γιά ἀνέσεις καί πολυτέλειες, ἔπληξαν τό αὐθεντικό ὀρθόδοξο μοναστικό πνεῦμα, ἐνῶ σήμερα πιά εἴμαστε δυστυχῶς σέ θέση νά ἐκτιμήσουμε ὅτι καί τό φούντωμα τοῦ ἁγιορείτικου μοναχισμοῦ μέσα στή δεκαετία τοῦ ’70 καί τοῦ ’80, πού μέ τόση φήμη περιεβλήθη τότε καί τόσο πολύ θαυμάζαμε στά νιᾶτα μας, δέν ἦταν αὐτό ἀκριβῶς πού πιστεύαμε: χωρίς νά μηδενίζουμε τόν ζῆλο καί τήν ὄντως ἀξιοθαύμαστη ἀπόφαση ἑκατοντάδων νέων νά προσέλθουν στό ἀγγελικό σχῆμα, ἐκείνη ἡ ἄνθηση συνοδεύτηκε δυστυχῶς καί μέ τό φύτεμα μέσα στό Περιβόλι τῆς Παναγιᾶς μας πολλῶν ζιζανίων (δυστυχῶς καί ἐγκαθέτων στοιχείων), πού λειτούργησαν εἴτε ἐν παρεκτροπῇ εἴτε καί ἐν πλήρει συνειδότι ὡς δούρειοι ἵπποι γιά τήν ἅλωση τοῦ Ἁγίου Ὄρους ἀπό τήν ἀθρώα ἐκκοσμίκευση καί τήν πολυμέτωπη ἐπίθεση του Οἰκουμενισμοῦ.

       Ἡ τελευταία τριετία ἔφερε καί ἐδῶ ἐκκωφαντικά ἀποκαλυπτήρια, ἀρχικά μέ τή χλιαρή ὑποδοχή (οὐσιαστικά στήριξη) τῆς ψευτοσυνόδου της Κρήτης, ἀκολούθως μέ τήν υἱοθέτηση τοῦ κορωναϊκοῦ καί ἐμβολιαστικοῦ ἀφηγήματος, ἐνῶ ἡ συμπόρευση μέ τό βλάσφημο Φανάρι μεταφράστηκε καί σέ ἀποδοχή τοῦ Οὐκρανικοῦ ψευδο-αὐτοκεφάλου καί κοινωνία ἤ ἔστω συγκατάβαση ἀπέναντι στούς σχισματικούς του Ἐπιφανίου. Ὄχι φυσικά ἀπό ὅλους, καθώς κάποια μοναστήρια καί ἀρκετοί σκητιῶτες καί κελλιῶτες μοναχοί ἀντιστάθηκαν καί συνεχίζουν νά ἀντιστέκονται στήν ἐπέλαση τοῦ συνολικοῦ ζόφου. Στό Ὄρος – δόξα τῷ Θεῷ – ὑπάρχουν ἀκόμη ἀναχώματα καί συνεχίζουν νά ζοῦν προσευχόμενοι Ἅγιοι. Ἡ γενικότερη εἰκόνα ὅμως εἶναι δυστυχῶς θλιβερή. Καί ἐνῶ ὅλα γύρῳ μας καταρρέουν μέ πάταγο καί ἡ μπόχα τῆς Νέας Ἐποχῆς μᾶς ζώνει ἀσφυκτικά, τό Ἅγιον Ὄρος τοὐλάχιστον ὡς ἐπίσημη φωνή χάνεται ὅλο καί περισσότερο μέσα στήν ἀφωνία, ἐνίοτε δέ καί στήν expressis verbis κακοδοξία.

       Ἀφορμή γιά νά ξαναθυμηθοῦμε ὅλα τά παραπάνω, μᾶς ἔδωσε μία ἀκόμη σχετικά πρόσφατη περιοδεία ἐκπροσώπων τῆς σχισματικῆς Οὐκρανικῆς συμμορίας, πού κάλυψε μεγάλο χῶρο καί ἐπέτεινε τόν μαγαρισμό σέ πολλά μοναστικά σημεῖα τῆς Ἀθωνικῆς Πολιτείας. Ὁ λόγος γιά τόν «ἐπίσκοπο» Ἀλεξάντερ Ντραμπίνκο πού μαζί μέ ὁμάδα ἄλλων Οὐκρανῶν ψευτοκληρικῶν ἀλλά καί ἁπλῶν «πιστῶν», ἔγινε δεκτός στίς Μονές Ξενοφῶντος καί Παντοκράτορος (ἀμφότερες διαβόητα ἄντρα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καί θεοσκότεινα προπύργια τοῦ Φαναρίου), ὅπου ἀντιστοίχως διαβάζουμε ὅτι «ἱερούργησε» καί «συλλειτούργησε» (οἱ ὅροι σέ εἰσαγωγικά γιατί τά δῆθεν Μυστήρια πού ἐπιτελοῦν οἱ ἐν λόγῳ ἀπατεῶνες εἶναι ἄκυρα), «κοινώνησε» μάλιστα μέ τά ἴδια του τά χέρια τόν ἡγούμενο τῆς Ξενοφῶντος Ἀλέξιο (γνωστό φυσικά καί γιά τήν ἐπίσκεψή του στό Κίεβο καί τήν παλαιότερη φιλοξενία καί ἄλλων σχισματικῶν στήν Ξενοφῶντος, πρᾶγμα πού ἰσχύει καί γιά τόν Παντοκρατορινό Γαβριήλ).

       Ἡ περιοδεία ὅμως περιεῖχε ἐπίσημες «ὑποδοχές» καί ἀπό τούς Κατσουλιέρηδες τοῦ Ψευτοεσφιγμενίτη Βαρθολομαίου (ἀλίμονο!) καί ἀπό τόν Πρωτεπιστάτη τῆς Ἱερᾶς Ἐπιστασίας στίς Καρυές Χριστόφορο Ἰβηρίτη, ἀλλά καί ἀπό τούς ἡγουμένους τῶν Μονῶν Ἰβήρων καί Σταυρονικήτα (πῶς θά ἔλειπε ἄραγε ο…Μάρτης ἀπό τή Σαρακοστή, δηλαδή ἀπό τόν οἰκουμενιστικό σαματᾶ τά τέκνα τῆς γοντικάκειας κακοδοξίας!), ἐνῶ οἱ σχισματικοί ἐπισκέφθηκαν γιά «εὐλαβικό προσκύνημα» καί τίς (ἐπίσης γνωστές καί μή…εξαιρετέες) Μονές Βατοπαιδίου καί Σιμωνόπετρας (ὅπου δέν εἶναι γνωστό ποιοί τούς συνάντησαν καί ποιοί τούς ὑποδέχθηκαν, ἀλλά πάντως φωτογραφίες καί τῆς ἐκεῖ παρουσίας τους φρόντισαν νά δημοσιεύσουν).

      Ἐκτός δέ τοῦ Ἁγίου Ὄρους, ὁ συγκεκριμένος ψευδεπίσκοπος μαζί μέ τόν θίασό του πραγματοποίησε καί εὐρύτερη περιοδεία στή Βόρεια Ἑλλάδα, ὅπου ἐπισκέφτηκε μοναστήρια τῆς Θεσσαλονίκης, προσευχήθηκε (ὅπως γράφει ὁ ἴδιος στήν ἱστοσελίδα του στό facebook) μπροστά στό πάνσεπτο σκήνωμα τοῦ Ἁγίου Δημητρίου γιά τήν νίκη τῆς…πατρίδας του ἀπέναντι στούς «Ρώσους τρομοκράτες», εἶχε δέ καί ἀβρότατες συναντήσεις μέ τούς μητροπολῖτες Ἐδέσσης Ἰωήλ, Κασσανδρείας Νικόδημο καί Λαγκαδά Πλάτωνα!

      Δυστυχῶς συνεχίζονται λοιπόν ἡ μόλυνση καί τό μαγάρισμα. Μαζί τους μεγαλώνει καί βαθαίνει καί ἡ ἀποστασία ὄχι μόνο τῆς λεγόμενης διοικούσας Ἐκκλησίας, ἀλλά καί τοῦ ἁγιορείτικου (καί εὐρύτερου ἑλλαδικοῦ) μοναχισμοῦ. Ζοῦμε ἡμέρες τρομακτικές καί ἀποτρόπαιες, μέ τά «σημεῖα τῶν καιρῶν» κυριολεκτικά νά βοοῦν καί νά κραυγάζουν. Ποιοί εἶναι ἄραγε ἐκεῖνοι πού τολμοῦν ἀκόμη νά τά παραβλέπουν;

Ἅγιο Ὄρος: συνεχίζονται ἡ μίανση καί ἡ βεβήλωση… (τοῦ Νεκτάριου Δαπέργολα) Ἅγιο Ὄρος: συνεχίζονται ἡ μίανση καί ἡ βεβήλωση… (τοῦ Νεκτάριου Δαπέργολα) Ἅγιο Ὄρος: συνεχίζονται ἡ μίανση καί ἡ βεβήλωση… (τοῦ Νεκτάριου Δαπέργολα)

Ἐπίκαιρα καὶ ἀξιοπρόσεκτα μηνύματα ἀπὸ τὸν βίο τῆς ἁγίας μεγαλομάρτυρος Αἰκατερίνας (π. Θεοδώρου Ζήση)


Ἐπίκαιρα καὶ ἀξιοπρόσεκτα μηνύματα ἀπὸ τὸν βίο τῆς ἁγίας μεγαλομάρτυρος Αἰκατερίνας

Αγία Αικατερίνη: Η αγία των θρύλων - Η ζωή και το έργο της

Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης

Ὁμότιμος Καθηγητὴς Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ.

 

  1. Τὰ νέα εἴδωλα καὶ ἡ κρατικὴ τρομοκρατία

 

Πρὶν ἀπὸ λίγες ἡμέρες γιορτάσαμε τὴν μνήμη τῆς Ἁγίας Μεγαλομάρτυρος καὶ πανσόφου Αἰκατερίνης (25 Νοεμβρίου). Μεταξὺ ἄλλων κειμένων ποὺ διαβάσαμε γιὰ νὰ ἐφοδιασθοῦμε μὲ ὑλικὸ στὴν προετοιμασία τοῦ κηρύγματος ἦταν καὶ τὸ κείμενο τοῦ Ἁγίου Συμεὼν τοῦ Μεταφραστοῦ μὲ τίτλο «Μαρτύριον τῆς Ἁγίας καὶ Καλλινίκου Μεγαλομάρτυρος τοῦ Χριστοῦ Αἰκατερίνης»[1]. Τὸ εἴχαμε ξαναδιαβάσει καὶ παλαιότερα. Τώρα ὅμως προσέξαμε ὁρισμένα σημεῖα του, τὰ ὁποῖα δίνουν ἀφορμὴ νὰ κάνουμε παραλληλισμοὺς μὲ τὴν ἐποχή μας καὶ νὰ ἀποκομίσουμε διδάγματα καὶ μηνύματα ἐπωφελῆ γιὰ τὴν κατὰ Χριστὸν πορεία μας.

Ὅσοι ἀπὸ πεποίθηση ἢ ἀπὸ συμφέρον εἰδωλοποιοῦν κτιστὰ πράγματα, κτιστὰ ὄντα, καὶ ἀθετοῦν τὸν ἄκτιστο Δημιουργό, τὸν κτίστη τους, προσπαθοῦν μὲ ποικίλους τρόπους, τὶς περισσότερες φορὲς μὲ τρομοκράτηση τῶν λαῶν, νὰ ἐπιβάλουν τὴν τιμὴ καὶ τὴν λατρεία τῶν εἰδώλων, τῶν ψεύτικων καὶ ἀδύναμων θεῶν, ἀθετώντας τὴν τιμὴ τοῦ μόνου ἀληθινοῦ καὶ παντοδύναμου Θεοῦ, τοῦ ἐν Τριάδι Ἁγίᾳ προσκυνουμένου καὶ τιμωμένου. Ἔχουν καταγραφῆ στὴν ἐκκλησιαστικὴ ἱστορία οἱ φοβεροὶ διωγμοὶ ἐναντίον τῶν Χριστιανῶν ἀπὸ τοὺς Ρωμαίους αὐτοκράτορες κατὰ τοὺς τρεῖς πρώτους χριστιανικοὺς αἰῶνες. Πολλοὶ Χριστιανοὶ ὑπέκυπταν στὶς ἀπειλὲς καὶ στὴν κρατικὴ τρομοκρατία καὶ ἐθυσίαζαν στὰ εἴδωλα, θεωρούμενοι ἔτσι ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία ὡς πεπτωκότες (lapsi), ἐνῶ ἀρκετοὶ μὲ θάρρος καὶ παρρησία δὲν ἐδέχοντο νὰ ἀρνηθοῦν τὴν πίστη τους καὶ ὑφίσταντο φοβερὰ βασανιστήρια, τελικῶς δὲ καὶ τὸν μαρτυρικὸ θάνατο, τιμώμενοι ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία ὡς Ἅγιοι Μάρτυρες.

Τέτοιο κλῖμα τρομοκρατίας εἶχε ἐπιβάλει ὁ αὐτοκράτωρ Μαξέντιος (306-312) καὶ στὴν Ἀλεξάνδεια, ὅπου εἶχε γεννηθῆ καὶ ζοῦσε ἡ Ἁγία Αἰκατερίνα, κόρη τοῦ ἡγεμόνα τῆς πόλεως Κώνστα, πανέμορφη καὶ πολυσπουδασμένη κοπέλα. Εἶχε ἐξαποστείλει διάταγμα ὁ Μαξέντιος, μὲ τὸ ὁποῖο καλοῦσε ὅλους ἀνεξαιρέτως, ὄχι ἁπλῶς νὰ προσφέρουν ζῶα, ἀνάλογα μὲ τὶς οἰκονομικές του δυνατότητες, μεγάλα ἢ μικρά, τὰ ὁποῖα ἐπρόκειτο νὰ θυσιασθοῦν στὸν ναὸ σὲ ὁρισμένη ἡμέρα καὶ ὥρα, ἀλλὰ καὶ νὰ ὁμολογήσουν τὴν πίστη τους στοὺς θεοὺς τῶν εἰδώλων, ἀρνούμενοι τὴν δική τους θρησκεία· διαφορετικὰ θὰ ὑφίσταντο τὰ χειρότερα τῶν κακῶν: «Εἰδότες ὡς ὁ τὸ τοιοῦτον ἡμῶν διάταγμα παρορῶν, καὶ πρὸς ἑτέραν ἀπηγορευμένην ἡμῖν ἀπονεύων θρησκείαν, αὐτῆς τε τῆς μεγάλης τῶν θεῶν ἐκπεσεῖται φιλανθρωπίας, καὶ παρ᾽ ἡμῶν κακοῖς τοῖς ἐσχάτοις ὑποβληθήσεται» [2]. Ὁ ἴδιος γιὰ νὰ δώσει τὸ καλὸ παράδειγμα προσφορᾶς ζώων γιὰ τὴν θυσία στοὺς θεοὺς πρόσφερε ἑκατὸν τριάντα (130) ταύρους.

Γέμισε ἡ Ἀλεξάνδρεια ἀπὸ πλήθη ἀνθρώπων καὶ ζώων, τόσο πολλῶν, ὥστε ἡ πόλη ἀσφυκτιοῦσε καὶ ἐστενοχωρεῖτο καὶ ἀπὸ τὶς φωνὲς τῶν ζώων ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὴν κνίσσα, τὸν καπνό, τῶν καιόμενων ζώων ποὺ ἐμόλυνε τὸν ἀέρα. Ἀντίδραση οὐδεμία. Φόβος καὶ τρόμος μπροστὰ στὶς αὐτοκρατορικὲς ἀπειλές.

Ἀναλογικὰ τὸ ἴδιο συνέβη καὶ στὶς ἡμέρες μας κατὰ τὸ διάστημα τῆς ψευδοπανδημίας τοῦ Κορωνοϊοῦ. Ἡ παγκόσμια κυβέρνηση τῆς Νέας Ἐποχῆς τρομοκράτησε ὅλους τοὺς λαούς, ὡς νέα αὐτοκρατορία καὶ τυραννία, μὲ τὸ πρόσχημα τῆς λοίμωξης ἀπὸ τὸν κατασκευασμένο ἰὸ καὶ ἔστησε γιὰ προσκύνηση τὰ νέα εἴδωλα α) τῆς Ὑγείας καὶ β) τῆς ἰατρικῆς Ἐπιστήμης τῶν εἰδικῶν. Ὅλοι ἀναγκαστικὰ ἔπρεπε χάριν τῆς Ὑγείας, τῆς νέας θεᾶς, καὶ χάριν τῶν “εἰδικῶν“ ἰατρῶν, νέων θεῶν, νὰ ἐφαρμόσουμε ὅσα μὲ διατάγματα καὶ ὑγειονομικὲς ἀποφάσεις τῶν “εἰδικῶν“ ἀποφασίζονταν, ἔστω καὶ ἂν αὐτὰ ἔρχονταν σὲ σύγκρουση μὲ τὶς θρησκευτικές μας πεποιθήσεις. Πλήθη κόσμου συνέρρεαν καθημερινὰ στοὺς ναοὺς τῆς Ὑγείας, στὰ διάφορα ὑγειονομικὰ κέντρα, εἴτε γιὰ νὰ κάνουν τὰ ποικίλα διαγνωστικὰ τέστ, εἴτε γιὰ νὰ ἐμβολιασθοῦν μὲ τὸ διαφημιζόμενο “σωτήριο“ ἐμβόλιο. Καὶ ὅπως ὁ Μαξέντιος ἔδωσε πρῶτος τὸ παράδειγμα προσφορᾶς στοὺς θεοὺς μὲ τοὺς ἑκατὸν τριάντα ταύρους, ἔτσι καὶ οἱ ἀξιωματοῦχοι, πολιτικοὶ καὶ ἐκκλησιαστικοί, ἔσπευδαν δημόσια νὰ ἐμβολιασθοῦν ἢ νὰ ὑποβληθοῦν στὰ διαγνωστικὰ τέστ, ὥστε νὰ τοὺς μιμηθεῖ καὶ ὁ λαὸς στὴν πτώση καὶ ἀποστασία, στὴν λατρεία τῶν νέων εἰδώλων τῆς Ὑγείας καὶ τῆς Ἰατρικῆς Ἐπιστήμης [3].

 

  1. Τὸ σωματικὸ κάλλος καὶ ἡ σοφία δῶρα τοῦ Θεοῦ γιὰ ἀγαθοὺς σκοποὺς καὶ ὄχι γιὰ τὴν ἁμαρτία

 

Ἡ ἀντίδραση στὴν τρομοκρατία τοῦ αὐτοκράτορα προῆλθε ἀπὸ μία γυναίκα καλλονὴ καὶ πάνσοφη. Τὰ δύο αὐτὰ χαρίσματα καὶ πλεονεκτήματα τῆς Ἁγίας Αἰκατερίνης προβάλλονται ἰδιαίτερα στὸ κείμενο ποὺ ἀναφέραμε, ἀλλὰ καὶ στὰ λειτουργικὰ καὶ ὑμνογραφικὰ κείμενα. Ὑποδεικνύουν ὅτι ἡ σωματικὴ ὀμορφιά, τὸ σωματικὸ κάλλος, χαρίζεται ἀπὸ τὸν Θεὸ σὲ ἄνδρες καὶ γυναῖκες, ὄχι γιὰ ἁμαρτωλὲς σαρκικὲς ἐκτροπές, ἀλλὰ γιὰ νὰ θαυμάζεται ἡ καλαισθησία τοῦ Θεοῦ στὴν δημιουργία εὔμορφων καὶ ὡραίων εἰκόνων Του στὰ πρόσωπα ἀνδρῶν καὶ γυναικῶν, καὶ δι᾽ αὐτῶν νὰ ἀναγόμαστε στὸ ὑπέρκαλον κάλλος τῆς Θεότητος, οἱ διαθέτοντες δὲ καὶ οἱ διαθέτουσες σωματικὸ κάλλος νὰ τὸ χρησιμοποιοῦν ὡς μέσο καὶ ἐργαλεῖο γιὰ νὰ ὁδηγήσουν τοὺς ἀνθρώπους στὴν ἀληθινὴ θεογνωσία καὶ στὴν ἁγιότητα. Σὲ ὅσους ἐπίσης ἔχει δοθῆ τὸ χάρισμα τῆς σοφίας, αὐτὴ δὲν πρέπει νὰ σπαταληθεῖ σὲ γήϊνους κοσμικοὺς στόχους ἢ σὲ ἐξυπηρέτηση καὶ ἐνίσχυση τοῦ κακοῦ στὶς ποικίλες ἐκδηλώσεις του, ἀλλὰ στὴν διάδοση καὶ ἑρμηνεία τοῦ Εὐαγγελίου καὶ στὴν βοήθεια τῶν ἀσθενῶν καὶ ἀδυνάτων. Στὴν δεύτερη περίπτωση προστίθεται καὶ ὁ θεῖος φωτισμὸς καὶ μεταμορφώνει τὴν ἀνθρώπινη σοφία σὲ θεία σοφία, τὸν ἀνθρώπινο Διαφωτισμὸ σὲ Φωτισμὸ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Ὅταν ἡ Ἁγία Αἰκατερίνα εἶδε ὅτι ἡ κρατικὴ τρομοκρατία ὁδηγοῦσε τὸν λαὸ στὴν ἀπώλεια, ἀποφάσισε νὰ φανερώσει τὸν ὑπὲρ τῆς πίστεως ζῆλο. Δὲν παρασύρθηκε ἡ ἴδια, οὔτε ἐσιώπησε, ὅπως συμβαίνει συνήθως. Δὲν σκέφθηκε ὅτι ἠ ἀπόφασή της αὐτὴ ἔθετε σὲ κίνδυνο καὶ τὴν ὀμορφιά της καὶ τὴν σοφία της, τὰ ὁποῖα θὰ μποροῦσε νὰ χρησιμοποιήσει γιὰ ἕνα λαμπρὸ κοσμικὸ μέλλον. Ὁ Ἅγιος Συμεὼν περιγράφοντας τὴν Ἁγία λέγει ὅτι ἦταν «γυνὴ εὐσεβής, νέα τὴν ἡλικίαν, τὴν ὄψιν περικαλλής». Ὅταν ἐμφανίσθησε στὰ πρόθυρα τοῦ ναοῦ, ὅπου ἐγίνοντο οἱ θυσίες στὰ εἴδωλα, ὅλων τὰ μάτια ἔπεσαν ἐπάνω της, γιατὶ ἡ ὀμορφιά της ἦταν ἀπερίγραπτη, συνδυασμένη καὶ μὲ ἐσωτερικὴ ὡραιότητα, χωρὶς τὴν ὁποία ἡ ἐξωτερικὴ ὀμορφιὰ εἶναι ἄχρηστη: «Καὶ στᾶσα πρὸς τῇ φιλιᾷ, εἷλκε μὲν τὰς τῶν ἄλλων ὄψεις πρὸς ἑαυτήν, κάλλος ἀμήχανον οὖσα, καὶ τὴν ἔνδον ὡραιότητα διὰ τῆς ἐκτὸς μηνύουσα ὄψεως» [4].

Ὁ αὐτοκράτορας στὴν δεύτερη συνάντηση ποὺ εἶχε μαζί της μετὰ τὴν πρώτη της ἀντίδραση στὸν ναό, κατὰ τὴν ὁποία τὸν ἐντυπωσίασε καὶ τὸν ἐξέπληξε μὲ τὴν σοφία της, τόσο ποὺ ἀναγκάσθηκε νὰ σιωπήσει, γιὰ νὰ μὴ ὑποστεῖ δημόσια ταπεινωτικὴ ἧττα ἀπὸ μία γυναίκα, τώρα ποὺ τὴν βλέπει ἀπὸ κοντὰ πιστεύει, λόγῳ τῆς ὀμορφιᾶς της, ὅτι ἔχει ἐνώπιον του ὄχι ἕναν θνητὸ ἄνθρωπο ἀλλὰ μία θεὰ μὲ ἀνθρώπινο σχῆμα. Τὴν ἐκτίμησή του αὐτὴ διέγνωσε ἡ Ἁγία καὶ τοῦ εἶπε ὅτι δὲν εἶναι μία ὀπτασία, σὰν αὐτὲς ποὺ οἱ θεοί τους, οἱ δαίμονες, ἐμφανίζουν καὶ ἐξαπατοῦν τοὺς ἀνθρώπους, γιὰ νὰ τοὺς ὁδηγήσουν σὲ ἀσέλγειες καὶ σὲ ἄτοπες ἐπιθυμίες. Εἶναι χῶμα καὶ πηλὸς μὲ τὰ ὁποῖα ὁ Θεὸς ἔπλασε τὴν μορφή της καὶ τὴν ἐτίμησε μὲ τὴν εἰκόνα Του, ὥστε ἁρμόζει νὰ θαυμάζει κανεὶς τὴν σοφία τοῦ Δημιουργοῦ, γιατὶ μὲ τὸν πηλό, μὲ τόσο εὐτελὲς ὑλικό, μπόρεσε νὰ πλάσει τέτοια ὀμορφιά: «Ἐγὼ δέ, ὁποία τις ἂν ὦ, χοῦς εἰμι καὶ πηλός, εἰς τοιαύτην παρὰ τοῦ Θεοῦ πλασθεῖσα μορφὴν καὶ τῇ αὐτοῦ εἰκόνι τετιμημένη· ὥστε καὶ θαυμάζειν μᾶλλον ἐντεῦθεν τὴν σοφίαν τοῦ δημιουργοῦ προσήκει, ὅτι περ ἐν πηλῷ καὶ οὕτως εὐτελεῖ τῇ ὕλῃ τοσοῦτον ἴσχυσεν ἐξασκῆσαι κάλλος[5]».

Καὶ λίγο πρὶν δώσει ἐντολὴ νὰ τὴν βασανίσουν καὶ ἀφοῦ οὔτε μὲ τὸ δέλεαρ τῆς συμβασιλείας μπόρεσε νὰ τὴν λυγίσει, ἐπικαλέσθηκε καὶ πάλι ὁ Μαξέντιος τὴν ὀμορφιά της, ποὺ θὰ καταστρεφόταν μὲ τὰ βασανιστήρια, γιὰ νὰ λάβει καὶ πάλι χριστιανικότατη καὶ ρεαλιστικὴ ἀπάντηση ἀπὸ τὴν Ἁγία, ὅτι ἡ ὀμορφιὰ εἶναι γῆ καὶ σκόνη· μαραίνεται μὲ τὸν χρόνο καὶ τὶς ἀρρώστιες καὶ δὲν ἔχει τίποτε σταθερὸ καὶ μόνιμο: «Δεῦρο τοίνυν θύσασα τοῖς θεοῖς, βασίλευσον σὺν ἡμῖν, μηδὲ θελήσῃς παρακαλῶ, βασάνοις ἀπολέσθαι τοσαύτην ὄψεως ὡραιότητα. Ἡ δὲ ῾῾Γῆ μόνον ἐστίν, εἶπε, καὶ κόνις, καὶ πάλιν σοί φημι, βασιλεῦ, ἀπανθεῖν δὲ αὐτὴν καὶ χρόνος ποιεῖ, καὶ νόσος ἐπελθοῦσα μαραίνει, βέβαιον οὐδὲν οὐδὲ μόνιμον ἔχουσα[6]».

Τὴν ὀμορφιά της προβάλλει καὶ τὸ σύντομο Συναξάρι τοῦ Μηναίου (25 Νοεμβρίου) λέγοντας, ὅτι ἦταν πολὺ ὡραία καὶ στὸ κάλλος ἀξεπέραστη: «Πάνυ οὖσα ὡραία καὶ τῷ κάλλει ἀμίμητος».

Ἐξ ἴσου σπουδαῖο χάρισμα καὶ πιὸ ἀποτελεσματικὸ στὴν ἀντιπαράθεση τῆς Αἰκατερίνης μὲ τὴν ἀνοησία τῆς εἰδωλολατρίας ἦταν ἡ σοφία της, ποὺ εἶχε διπλῆ προέλευση. Προερχόταν ἐν πρώτοις ἀπὸ τὴν θύραθεν, ἀπὸ τὴν κοσμική της, παιδεία σὲ σχολὲς ρητόρων καὶ φιλοσόφων καὶ πρὸ παντὸς ἀπὸ τὸν ἄνωθεν, τὸν ἐκ Θεοῦ, φωτισμό της. Τὸ κείμενο τοῦ Ἁγίου Συμεὼν τοῦ Μεταφραστοῦ, στὸ ὁποῖο στηριζόμαστε, συναριθμεῖ στὰ προσόντα της τὸ ὅτι εἶχε μελετήσει ὅλα τὰ συγγράμματα τῆς ἐποχῆς, εἰδωλολατρῶν καὶ χριστιανῶν συγγραφέων· «πᾶσαν ἐπελθοῦσα γραφήν, τὴν ἔξω τε καὶ τὴν καθ᾽ ἡμᾶς» [7]. Καὶ τὸ Συναξάρι τοῦ Μηναίου ἀναφέρεται λεπτομερέστερα στὴν μόρφωσή της λέγοντας: «Αὕτη πᾶσαν παιδείαν Ἑλληνικὴν καὶ Ρωμαϊκὴν ἄκρως ἐκγυμνασθεῖσα, Ὁμήρου τε καὶ Βιργιλίου, τοῦ Ρωμαίων μεγίστου Ποιητοῦ, Ἀσκληπιοῦ τε καὶ Ἱπποκράτους καὶ Γαληνοῦ, τῶν Ἰατρῶν, Ἀριστοτέλους τε καὶ Πλάτωνος, Φιλιστίωνός τε καὶ Εὐσεβίου, τῶν Φιλοσόφων, Ἰαννῆ καὶ Ἰαμβρῆ, τῶν μεγάλων μάγων, Διονύσου καὶ Συβίλλης, καὶ ὅση Ρητορικὴ ἐφευρέθη τῷ κόσμῳ, οὐ μὴν δέ, ἀλλὰ καὶ πᾶσαν λέξιν γλωσσῶν μεμαθηκυῖα, εἰς ἔκπληξιν ἔφερεν οὐ μόνον τοὺς ὁρῶντας αὐτήν, ἀλλὰ γε καὶ τοὺς ἀκούοντας περὶ τῆς φήμης καὶ σοφίας καὶ παιδείας αὐτῆς». Ἐθαύμαζαν ὅλοι αὐτὴν τὴν νεαρὴ γυναίκα ὄχι μόνον βλέποντας τὴν ὀμορφιά της ἀλλὰ ἀκούοντας καὶ τὰ σοφὰ λόγια της.

Ἐφοδιασμένη λοιπὸν μὲ τὰ ἐκπληκτικὰ αὐτὰ πλεονεκτήματα, κατὰ τὴν πρώτη της ἐμφάνιση ἐνώπιον τοῦ Μαξεντίου τὸν ἐλέγχει, γιατὶ ἀκολουθεῖ καὶ ἐπιβάλλει τὴν ἀνοησία καὶ τὴν αἰσχύνη τῆς εἰδωλολατρίας, φανερὰ τυφλὸς πρὸς τὴν Ἀλήθεια τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ. Τοῦ ἀναφέρει ὀνομαστικὰ ἀρχαίους σοφοὺς ποὺ ἔγραψαν γιὰ τὴν πλάνη καὶ ἀπάτη τῶν εἰδώλων, στοὺς ὁποίους ἔπρεπε νὰ πεισθῆ καὶ νὰ ἀκολουθήσει τὸν μὸνο ἀληθινὸ Θεό, ὁ ὁποῖος τοῦ ἔδωσε τὴν βασιλικὴ ἐξουσία ἀλλὰ καὶ τὴν ζωή, καὶ ὁ ὁποῖος, ἀνενδεὴς καὶ ἀθάνατος, ἔγινε ἄνθρωπος καὶ ὑπέστη τὸν Σταυρὸ καὶ τὸν θάνατο γιὰ νὰ ἐξασφαλίσει τὴν σωτηρία τῶν ἀνθρώπων.

Ἔμεινε ἄναυδος ὁ αὐτοκράτωρ, τοῦ κόπηκε ἡ φωνή, μπροστὰ στὸ ἐκπληκτικὸ αὐτὸ πλάσμα καί, ὅταν στὴν συνάντησή τους στὰ ἀνάκτορα τὴν ρώτησε πῶς γνωρίζει ὅλους αὐτοὺς τοὺς σοφούς, ἐκείνη τοῦ εἶπε τὸ ὄνομα καὶ τὴν ἀρχοντικὴ καταγωγή της καὶ ὅτι ἐσπούδασε «πᾶσαν παιδείαν, ρητορικῆς καὶ φιλοσοφίας, γεωμετρίας τε καὶ τῶν ἄλλων ἐπιστημῶν». Ὅλα ὅμως αὐτὰ τὰ θεώρησε μηδαμινὰ καὶ ἀκολούθησε τὸν Χριστό, ὁ ὁποῖος διὰ τοῦ προφήτου Ἠσαΐου εἶχε προαναγγείλει ὅτι θὰ ἀχρηστεύσει τὴν σοφία τῶν σοφῶν καὶ θὰ ἀθετήσει τὴν σύνεση τῶν συνετῶν: «Ἀπολῶ τὴν σοφίαν τῶν σοφῶν καὶ τὴν σύνεσιν τῶν συνετῶν ἀθετήσω» [8]. Κατάλαβε ὁ Μαξέντιος ὅτι δὲν μποροῦσε ὁ ἴδιος μὲ τὶς γνώσεις του νὰ ἀντιπαραταχθεῖ πρὸς τὴν πάνσοφη νεαρὴ γυναίκα, ἡ ὁποία ἐκπροσωποῦσε τὴν νέα θρησκεία τοῦ Χριστοῦ, καὶ ὑπῆρχε κίνδυνος νὰ ντροπιάσει τοὺς δικούς του θεοὺς τῶν εἰδώλων, προφασίσθηκε ὅτι δὲν ταιριάζει σὲ ἕνα αὐτοκράτορα νὰ συνομιλεῖ μὲ γυναίκα, γι᾽ αὐτὸ καὶ θὰ καλέσει τοὺς καλύτερους πενήντα (50) σοφοὺς τῆς αὐτοκρατορίας (σὲ ἄλλες πηγὲς ἑκατὸν πενήντα σοφούς), γιὰ νὰ ἀποστομώσουν «τὸ σοφώτατον γύναιον» καὶ νὰ δοξασθεῖ ἔτσι ἡ πάτρια σοφία. Ἔγραφε στὴν πρόσκλησή του πρὸς τοὺς σοφοὺς ὁ αὐτοκράτωρ: «Ὅσοι τοῦ σοφωτάτου τῶν θεῶν Ἑρμοῦ τῆς προνοίας ἐτύχετε, τὰς αἰτίας τῆς γνώσεως ἐπικαλεσάμενοι μούσας, ἔλθετε μέχρις ἡμῶν, τὸ φανὲν ἡμῖν ἔκ τινος ὡς ἔοικε μηχανῆς σοφώτατον γύναιον θᾶττον ἐπιστομίσαντες, μὴ τοὺς μεγάλους διαχλευάζειν θεούς, μηδὲ μύθους τὰ περὶ αὐτῶν ἡγεῖσθαι, ὑπὸ πιθανῷ τῷ ψεύδει καλυπτομένους» [9].

Καὶ ὅταν ἔφθασαν οἱ κορυφαῖοι πενήντα σοφοὶ στὴν Ἀλεξάνδρεια τοὺς συνεβούλευσε ὁ αὐτοκράτωρ καὶ τοὺς εἶπε νὰ μὴν ὑποτιμήσουν τὴν Αἰκατερίνα, ὡς γυναίκα, ἀλλὰ νὰ προετοιμασθοῦν νὰ ἀντιμετωπίσουν γενναῖο καὶ ἀνδρειότατο ἀντίπαλο. Ἂν τὴν νικήσουν, δὲν θὰ τοὺς ὑπολογισθεῖ ὡς κατόρθωμα μεγάλο, ἂν ὅμως ἡττηθοῦν, θὰ ντροπιασθοῦν καὶ θὰ γίνουν καταγέλαστοι, διότι οἱ πολλοὶ νομίζουν ὅτι, ἐπειδὴ εἶναι γυναίκα, ἀσθενὴς ὡς πρὸς τὴν φύση, ἔχει καὶ ἀσθενικὸ καὶ ἀδύναμο λόγο καὶ γι᾽ αὐτὸ δὲ μπορεῖ ποτὲ νὰ πράξει ἢ νὰ πεῖ κάτι γενναῖο καὶ ἀνδρικό. Ἐγώ, ὅμως τοὺς εἶπε, σᾶς μεταφέρω τὴν ἐμπειρία ποὺ εἶχα στὴν συζήτηση μαζί της, καὶ θὰ μποροῦσα νὰ πῶ ὅτι εἶναι ἰσάξια μὲ τὸν πρῶτο ἀνάμεσα στοὺς φιλοσόφους, τὸν Πλάτωνα, καὶ νὰ προετοιμασθῆτε ὡσὰν νὰ ἔχετε ἐκεῖνον ἀντίπαλο [10].

Χάρηκε καὶ ἐνθαρρύνθηκε ὁ αὐτοκράτωρ, ὅταν ὁ πρῶτος καὶ καλύτερος τῶν φιλοσόφων τοῦ εἶπε ὅτι ὅσο σοφὴ καὶ ἔξυπνη καὶ ἂν εἶναι ἡ Αἰκατερίνα, δὲν μπορεῖ νὰ τὰ βάλει μὲ τόσους ρήτορες, μὲ τὴν ἴδια τὴν ρητορικὴ τέχνη: «Τὶ γάρ ἐστι γυνὴ πρὸς τέχνην ρητορικήν;». Ἔτσι σκέπτονται καὶ ἐνεργοῦν ὅσοι ὑπερεκτιμοῦν τὴν ἀνθρώπινη γνώση καὶ σοφία, τὰ ἐπιτεύγματα τῆς ἐπιστήμης ὅλων τῶν ἐποχῶν, καὶ πολλὲς φορὲς ὑποτιμοῦν καὶ μειώνουν τὴν θεία σοφία, τοὺς φωτισμένους ἀπὸ τὸν Θεὸ ἐπιστήμονες ἢ καὶ τοὺς ἁγίους ἀνθρώπους, ὅταν αὐτοὶ ἐπισημαίνουν ἀντίθεες καὶ ἀντιανθρώπινες ἐνέργειες τῶν ἐπιστημόνων, τῶν ὁποίων οἱ δυνατότητες εἶναι περιορισμένες καὶ ἐλάχιστες μπροστὰ στὶς ἀπεριόριστες δυνατότητες τοῦ παντοδύναμου Θεοῦ. Στὴν δημόσια συζήτηση ποὺ διεξήχθη στὴν συνέχεια παρουσίᾳ τοῦ αὐτοκράτορος καὶ πλήθους κόσμου ἡ ἀνθρώπινη σοφία καὶ ἐπιστήμη τῶν φιλοσόφων καὶ ρητόρων ἀπὸ τὴ μία πλευρά, ἀλαζονικὴ καὶ ἐπηρμένη, αὐτοδύναμη καὶ αὐτάρκης, ὅπως νομίζει, καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρὰ ἡ σοφία καὶ ἡ ἐπιστήμη τῆς Αἰκατερίνης, σὲ συμμαχία ὅμως μὲ τὴν σοφία καὶ τὴ φώτιση τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία, ὅταν προστίθεται στὴν ἀνθρώπινη σοφία, τὴν καθιστᾶ ἀσυναγώνιστη καὶ παντοδύναμη. Εἶναι ποτὲ δυνατὸν ἡ ἀνθρώπινη σοφία νὰ νικήσει τὴν θεία σοφία, ἀφοῦ ὅπως λέγει σχετικὰ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος «τὸ μωρὸν τοῦ Θεοῦ σοφώτερον τῶν ἀνθρώπων ἐστὶ καὶ τὸ ἀσθενὲς τοῦ Θεοῦ ἰσχυρότερον τῶν ἀνθρώπων ἐστί; [11]». Αὐτὴν τὴν ἐνθάρρυνση ἔδωσε στὴν Αἰκατερίνα ἄγγελος τοῦ Θεοῦ, πρὶν τὴν ὁδηγήσουν ἀπὸ τὴν φυλακὴ στὸν χῶρο ὅπου θὰ γινόταν ἡ ἀντιπαράθεση μὲ τοὺς φιλοσόφους. «Μὴ φοβᾶσαι, κόρη τοῦ Θεοῦ· στὴ δική σου σοφία θὰ προσθέσει ὁ Θεὸς καὶ θεϊκὴ σοφία, καὶ ὄχι μόνο θὰ πείσεις τοὺς φιλοσόφους, ἀλλὰ θὰ ὁδηγήσεις καὶ αὐτοὺς καὶ πολλοὺς ἄλλους στὸν ἀληθινὸ Θεὸ καὶ τελικῶς θὰ στεφανωθεῖς μὲ τὸ στεφάνι τοῦ μαρτυρίου» [12].

Στὴν ἀντιπαράθεση της μὲ τὸν ἐπὶ κεφαλῆς τῶν φιλοσόφων, ὁ ὁποῖος προσπάθησε νὰ τὴν κολακεύσει καὶ νὰ τὴν κερδίσει λέγοντας πὼς δὲν δικαιολογεῖται αὐτὴ ποὺ γεύθηκε τὴν σοφία καὶ τὴν γλυκύτητα τῶν ἀρχαίων ποιητῶν, οἱ ὁποῖοι τιμοῦν τοὺς θεούς, νὰ ἔρχεται σὲ ἀντίθεση μαζί τους, ἡ Αἰκατερίνα ἀπήντησε συνετὰ καὶ εἶπε τὰ ἑξῆς: Ἡ σοφία ποὺ ἔχω δὲν εἶναι δική μου, εἶναι δῶρο τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος εἶναι κυριολεκτικὰ ἡ σοφία καὶ ἡ ζωή· τὸ νὰ φοβεῖται κανεὶς τὸν Θεὸ καὶ νὰ τηρεῖ τὶς ἐντολές του εἶναι ἡ ἀρχὴ τελειότερης καὶ μεγαλύτερης σοφίας, ἐνῶ ὅλα τῶν δικῶν σας θεῶν εἶναι καταγέλαστα καὶ γεμᾶτα ἀπὸ ἀπάτη [13]. Στὴν διαλογικὴ συζήτηση ποὺ ἀκολούθησε καὶ στὴν ἀνταλλαγὴ ἐπιχειρημάτων μὲ ἐπίκληση μαρτυριῶν ἀπὸ τοὺς ἀρχαίους σοφοὺς νικήτρια βγῆκε ἡ Ἁγία. Ἀποστόμωσε τὸν καλύτερο ἀπὸ τοὺς ρήτορες παρουσιάζοντας τὶς σκοτεινὲς πλευρὲς τῆς εἰδωλολατρίας, μὲ συνέπεια νὰ στενοχωρηθεῖ ὁ βασιλεὺς καὶ νὰ προτρέψει τοὺς ὑπολοίπους σοφοὺς νὰ συνεχίσουν τὸν ἀγῶνα. Αὐτοὶ ὅμως ἀρνήθηκαν, λέγοντας ὅτι δὲν ἔχομε νὰ ἀντιτάξουμε ἐπιχειρήματα σὲ ὅσα λέγει ἡ σοφὴ γυναίκα καὶ ἀφοῦ ἐνίκησε τὸν πρῶτο καὶ ἄριστο ἀπὸ ἐμᾶς, τὸ ἴδιο θὰ συμβεῖ μὲ ὅλους μας. Αὐτὸ εἶχε σὰν συνέπεια νὰ θυμώσει ὁ βασιλεὺς καὶ νὰ δώσει ἐντολὴ νὰ ἀνάψουν φωτιὰ στὸ κέντρο τῆς πόλεως καὶ νὰ κάψουν τοὺς πενήντα σοφούς, οἱ ὁποῖοι ἔπεσαν στὰ πόδια τῆς Αἰκατερίνης, ἐζήτησαν συγγνώμη γιὰ τὴν προηγούμενη ἄγνοιά τους καὶ συγχώρηση ἀπὸ τὸν ἀληθινὸ Θεὸ τῆς Ἁγίας, καὶ ὑπέστησαν στὴν συνέχεια τὸν διὰ πυρὸς θάνατο, καταταγέντες στὸν χορὸ τῶν Μαρτύρων.

 

  1. Ἀκατήχητος ἀλλὰ μὲ καλὴ προδιάθεση ὁ στρατηλάτης Πορφυρίων

 

Ἕνα ἀκόμη σημαντικὸ σημεῖο θὰ σχολιάσουμε ἀπὸ τὰ πολλὰ ἄλλα ποὺ μᾶς προσφέρει τὸ κείμενο τοῦ Ἁγίου Συμεὼν τοῦ Μεταφραστοῦ. Ἀπὸ αὐτὸ θὰ πληροφορηθοῦμε ὅτι ὑπάρχουν καλῆς διαθέσεως ἄνθρωποι, προικισμένοι ἀπὸ τὴν φύση μὲ καλὰ στοιχεῖα, καλοὶ καὶ ἀγαθοί, πρόθυμοι νὰ ἀκολουθήσουν καὶ νὰ πράξουν τὸ καλό, ὅταν τὸ διδαχθοῦν καὶ τὸ δοῦν νὰ ἐφαρμόζεται. Ἐπειδὴ ὅμως γεννιοῦνται καὶ ἐκπαιδεύονται ἐπαγγελματικὰ σὲ περιβάλλοντα ἀδιάφορα ἢ καὶ ἐχθρικὰ πρὸς τὸν Θεὸ καὶ τοὺς Ἁγίους, παραμένουν κλειστοὶ καὶ ἀνεπηρέαστοι ἀπὸ τὴν ἀληθινὴ θεογνωσία καὶ ἁγιότητα. Μεταστρέφονται ὅμως ἀμέσως, ὅταν συναντήσουν τὴν Ἀλήθεια, ὅταν γνωρίσουν καὶ ἀκούσουν Ἁγίους ἀνθρώπους, ὅταν τοὺς δοθεῖ ἡ εὐκαιρία νὰ συγκρίνουν τὴν Ὀρθοδοξία μὲ τὴν αἵρεση, τὴν ἀλήθεια μὲ τὴν πλάνη. Αὐτὸ συνέβη μὲ τὸν στρατηλάτη Πορφυρίωνα στὴν γνωριμία του μὲ τὴν Ἁγία Αἰκατερίνα, καὶ αὐτὸ δείχνει τὴν μεγάλη εὐθύνη ποὺ ἔχουμε ὅλοι οἱ Χριστιανοί, ἰδιαίτερα οἱ ἐπίσκοποι καὶ οἱ ἱερεῖς, ὅταν δὲν ἀποκαλύπτουμε τὴν πλάνη καὶ τὸ σκοτάδι τῶν θρησκειῶν καὶ τῶν αἱρέσεων, ὅταν ἀφήνουμε τὸν λαὸ ἀκατήχητο καὶ ἀπληροφόρητο νὰ χάνεται μέσα στὴν ἐξαπλούμενη διαρκῶς πλάνη τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ τῆς Πανθρησκείας τοῦ Ἀντιχρίστου.

Παρακινημένη ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ μὲ καλὴ προδιάθεση ἡ σύζυγος τοῦ Μαξεντίου, ἡ αὐγούστα Φαύστα, ἐντυπωσιάσθηκε ἀπὸ ὅσα εἶδε καὶ ἄκουσε γιὰ τὴν θαυμαστὴ νεαρὴ γυναίκα, τὴν Αἰκατερίνα, καὶ θέλησε νὰ τὴν γνωρίσει προσωπικὰ στὴν φυλακή. Ἐπειδὴ ὅμως αὐτὸ δὲν θὰ τὸ ἐπέτρεπε ποτὲ ὁ Μαξέντιος, συνεννοήθηκε κρυφὰ μὲ τὸν καλύτερο στρατιωτικὸ καὶ ἀπολύτως ἔμπιστο τοῦ αὐτοκράτορος, στρατηλάτη Πορφυρίωνα, γιὰ νὰ πραγματοποιήσει τὴν ἐπιθυμία της καὶ νὰ ἀπολαύσει τὴν Χάρη ποὺ ἐξέπεμπε ἡ Ἁγία. Καὶ ὄντως αὐτὸ πραγματοποιήθηκε κάποια νύκτα ποὺ ἔλειπε ὁ Μαξέντιος ἀπὸ τὴν Ἀλεξάνδρεια. Παρὼν ὁ Πορφυρίων στὴν συζήτηση μεταξὺ τῆς Ἁγίας καὶ τῆς αὐγούστας ἐντυπωσιάσθηκε ἀπὸ ὅσα ἄκουσε γιὰ τὸ πρόσκαιρο καὶ ἀνάξιο τῶν κοσμικῶν τιμῶν καὶ ἀξιωμάτων καὶ γιὰ τὴν αἰώνια δόξα ποὺ περιμένει ὅσους ἀκολουθήσουν τὸν Χριστό, ἰδιαίτερα ἂν ὑποστοῦν βασανισμοὺς καὶ μαρτύρια. Ζήτησε ἀπὸ τὴν Ἁγία νὰ μάθει τὶ θὰ τοῦ δωρήσει ὁ Χριστός, ἂν πιστεύσει εἰς Ἐκεῖνον, γιατὶ ἤδη ἀποφάσισε νὰ γίνει στρατιώτης Του. Στὴν ἀπορία τῆς Αἰκατερίνης, πῶς μέχρι τώρα δὲν διάβασε ἢ δὲν ἄκουσε γιὰ τὸν Χριστό, ἀπάντησε ὅτι ἀπὸ παιδὶ ἀσχολεῖται μὲ τοὺς πολέμους καὶ οὐδέποτε φρόντισε νὰ μάθει γιὰ ἄλλα πράγματα. «Ἐκ παίδων ἀεὶ περὶ πολέμους ἠσχολημένος καὶ μηδέποτε μεταθεὶς τὴν φροντίδα πρὸς ἕτερον» [14].

Ἡ ἀπάντηση τῆς Ἁγίας Αἰκατερίνης γιὰ τὰ ἀγαθὰ ποὺ περιμένουν ὅσους ἀκολουθοῦν τὸν Χριστὸ συνετέλεσαν ὥστε καὶ ὁ Πορφυρίων καὶ οἱ διακόσιοι στρατιῶτες ποὺ τὸν συνόδευαν νὰ βαπτισθοῦν, καὶ νὰ γίνουν Χριστιανοί, μὲ συνέπεια ὅμως καὶ αὐτοὶ καὶ ἡ αὐγούστα Φαύστα νὰ ὑποστοῦν μαρτυρικὸ θάνατο, καὶ νὰ ἀπολαύσουν τὴν δόξα τῆς αἰώνιας ζωῆς καὶ βασιλείας.

Πόση σχέση ἔχουμε οἱ σημερινοὶ Χριστιανοὶ μὲ αὐτὸ τὸ μαρτυρικὸ φρόνημα, ἰδιαίτερα οἱ τοῦ κλήρου, ποὺ κινδυνεύουμε νὰ ταυτισθοῦμε ἀπόλυτα μὲ τὸν κόσμο, μὲ τοὺς Διοκλητιανοὺς καὶ Μαξεντίους τῆς Νέας Ἐποχῆς, τῆς Μεγάλης Ἐπανεκκίνησης τοῦ Ἀντιχρίστου;

 


Βιβλιογραφία

[1] PG 116, 276-301.

[2] Αὐτόθι 116, 276.

[3] Περισσότερα γιὰ ὅλα αὐτὰ βλ. Πρωτοπρεσβυτέρου Θεοδωρου Ζηση, Ἐκκλησία καὶ Κορωνοϊός. Προσβολὴ τῶν Δογμάτων καὶ τῆς Ἱερότητας τῶν ναῶν, Θεσσαλονίκη 20212, Ἐκδόσεις «Τὸ Παλίμψηστον». Γιὰ τὴν εἰδωλοποίηση τῆς ὑγείας βλ. σελ. 50-60 καὶ τῆς ἐπιστήμης σελ. 154 ἑ.

[4] PG 116, 277

[5] Αὐτόθι 116, 281. 

[6] Αὐτόθι 116, 296.

[7] Αὐτόθι 116, 277.

[8] Αὐτόθι 116, 280-281. Ἠσ. 39, 14. Α´ Κορ. 1, 19.

[9] Αὐτόθι 116, 281.

[10] Αὐτόθι 116, 284.

[11] Α´ Κορ. 1, 25.

[12] PG 116, 284.

[13] PG 116, 285: «Τὴν μὲν σοφίαν ὡς τοῦ ἐμοῦ, φησί, δῶρον ἔχω Θεοῦ, ὅς ἐστιν ἡ σοφία καὶ ἡ ζωή, καὶ ὃν τὸ φοβεῖσθαι καὶ τὰς αὐτοῦ τηρεῖν ἐντολὰς ἀρχὴ σοφίας ἐστί τελεωτέρας καὶ μείζονος· τὰ δὲ τῶν ὑμετέρων θεῶν καταγέλαστα ὄντα, καὶ πολλῆς γέμοντα τῆς ἀπάτης, οὐκέτι οὐδὲ ἀξίου τινὸς ἔτυχε ψόγου».

[14] PG 116, 296.

Δεν είναι εναντίον των προγαμιαίων σχέσεων ο Μητροπολίτης Λεμεσού! Το θεωρεί …βαρύ!

Δεν είναι εναντίον των προγαμιαίων σχέσεων ο Μητροπολίτης Λεμεσού! Το θεωρεί …βαρύ!


Φαίνεται πως ο αρχιεπισκοπικός θώκος είναι πολύ γλυκός για κάποιους. Τόσο γλυκός, που υποχρεώθηκαν μερικοί ταλαίπωροι Μητροπολίτες να κατεβάσουν τελείως τις μάσκες τους.

Για τον Μητροπολίτη Λεμεσού, συγκεκριμένα, το ιστολόγιο δεν έχει και την καλύτερη άποψη – εδώ και καιρό. Δυστυχώς, είναι ένας άνθρωπος που ενώ θα έπρεπε να έχει καθαιρεθεί για τα όσα απαράδεκτα έχει πει τα τελευταία χρόνια (ότι η εκκλησία μπορεί να πλανάται, ότι η μασκοφορία και ο εμβολιασμός δεν είναι εφάμαρτες πράξεις, και άλλα πολλά), πλέον φαντάζει ως ένα εκ των «φαβορί» για την θέση του Αρχιεπισκόπου Κύπρου.

Δεν μας έφτανε που πλέον δέχεται τους σχισματικούς Ουκρανούς (καθώς αποφασίζει η …σύνοδος), τώρα ήρθε να μας πει πως κατανοεί τους νέους ανθρώπους στο θέμα των προγαμιαίων σχέσεων.

Αποκύημα της φαντασίας μας οι δηλώσεις αυτές; Ευτυχώς που σήμερα υπάρχουν και τα βίντεο στο διαδίκτυο. Πιο συγκεκριμένα, τα βίντεο από την χθεσινή του συνέντευξη (6.12.22) στο κανάλι «Sigma» και την εκπομπή (φοβερή η ειρωνεία εδώ) «Χωρίς Περιστροφές».

Απομαγνητοφώνηση του αποσπάσματος:

Δημοσιογράφος: Προγαμιαίες σχέσεις: Θέλω την θέση σας.

Μητρ. Λεμεσού: Κοιτάξτε, η εκκλησία από ανέκαθεν έχει πάντοτε την θέση της, ότι ευλογεί τον γάμο των δύο φύλων. Του ανδρός και της γυναικός… Προ του γάμου δεν ευλογεί τις σχέσεις αυτές, 

Σίγουρα η εκκλησία δεν λειτουργεί σαν χωροφύλακας, ούτε σαν δικαστήριο, η εκκλησία, όπως είπαμε, λειτουργεί ως φιλόστοργος μητέρα και καταλαβαίνει και τις συνθήκες της εποχής μας και τα δεδομένα που ζουν τα νέα παιδιά μας. Αλλά καλεί τα παιδιά με σεβασμό, και αγάπη και σωφροσύνη να γνωρίσει ο ένας τον άλλον και να προσέλθουν στο μυστήριο του στεφανώματος, του γάμου, και να κάνουν την ευλογημένη οικογένεια που θα κάνουν με την βοήθεια του Θεού. 

Δημοσιογράφος: Δηλαδή δεν είστε εναντίον των προγαμιαίων σχέσεων αντιλαμβάνομαι.

Μητρ. Λεμεσού: Δεν είμαι υπέρ!

Δημοσιογράφος: Δεν είστε υπέρ, άλλα αν δεν είστε υπέρ, είστε εναντίον.

Μητρ. Λεμεσού: Δεν σημαίνει πάντοτε εναντίον, είναι βαρύς ο λόγος!

 

Ώστε ο πανιερώτατος δεν είναι εναντίον των προγαμιαίων σχέσεων. Κατανοεί μάλιστα την δυσκολία. Και τι κάνει έπειτα, η εκκλησία; Στεφανώνει τι; Αφού δεν έχει υπάρξει η παραμικρή εγκράτεια, η παραμικρή μετάνοια.

Αυτές ήταν οι θέσεις των πατέρων της εκκλησίας; Τι θα πείτε μετά, στα παιδιά, που με τις παρούσες συνθήκες αγωνίζονται; Θα κολάσετε και αυτούς που βαδίζουν σωστά; Τι ιερείς θα βγάλετε, αφού θα έχουν κώλυμα ιεροσύνης; Τι θα διδάξετε στα κατηχητικά σας; Τι είδους ευλογημένη οικογένεια θα κάνουν;

Σε τι είδους μετάνοια θα έρθει ένας άνθρωπος που εισέρχεται στην εκκλησία, από την στιγμή που ακόμα και η πορνεία παραβλέπεται, ή μάλλον …κατανοείται; Και ειδικά η σημερινή πορνεία, της σημερινής γενιάς, που …γαλουχήθηκε με δωρεάν (σκληρό) πορνό. Πως θα εγκρατευτεί αυτός ο νέος αύριο; Πως δεν θα μοιχεύσει; Πως δεν θα υποπέσει σε παρα φύσιν αμαρτήματα; Πως θα αντέξει την αποφυγή της τεκνογονίας;

Τι είδους αρχιεπίσκοπος θα γίνεις, Μητροπολίτη Λεμεσού; Τι είδους διπλωματίες είναι αυτές;

Συνέλθετε, ΑΠΑΝΤΕΣ οι υποψήφιοι. 

 

Ο πραγματικός άγιος Πορφύριος «Γιά τά παιδιά, τήν ἐξωσωματική καί τά παντελόνια στίς γυναῖκες» (Ἀρχιμ. Σάββας Ἁγιορείτης)

Ο πραγματικός άγιος Πορφύριος «Γιά τά παιδιά, τήν ἐξωσωματική καί τά παντελόνια στίς γυναῖκες» (Ἀρχιμ. Σάββας Ἁγιορείτης)

 

Ἀκοῦστε τήν ὁμιλία ἐδῶ: «Γιά τά παιδιά, τήν ἐξωσωματική καί τά παντελόνια στίς γυναῖκες»

Ἁγίου Πορφυρίου

Ἀρχιμ. Σάββας Ἁγιορείτης, Ὁμιλία στίς 3-7-2018

Ὁ Ἅγιος Πορφύριος ἦταν ἀσκητής στό Ἅγιον Ὄρος ἀπό πολύ μικρή ἡλικία. Ἀπό τήν ἡλικία περίπου τῶν δώδεκα ἐτῶν πῆγε καί ἔμεινε ἐκεῖ μέχρι περίπου δεκαοχτώ – δεκαεννέα ἐτῶν, μετά ὅμως ἀναγκάστηκε νά βγεῖ, μέ εὐλογία τῶν Γεροντάδων του, γιατί ἀρρώστησε. Ἦρθε στήν Εὔβοια, πού ἦταν ἡ πατρίδα του, ἔμεινε κάποια χρόνια σέ μοναστηράκια τῆς Εὔβοιας, καί μετά, ἐπειδή εἶχε πόθο νά διακονήσει τούς ἀσθενεῖς, ἦρθε στήν Ἀθήνα καί γιά τριάντα τρία χρόνια ὑπηρέτησε στήν Πολυκλινική Ἀθηνῶν στήν Ὁμόνοια. Ἦταν ἱερέας τοῦ Νοσοκομείου, τῆς Κλινικῆς.

Κάνει ἐντύπωση ἡ βαθιά του γνώση, ἡ πνευματική, γιά θέματα οἰκογενειακά καί μάλιστα ἡ σημασία πού δίνει στίς λεπτομέρειες. Ἔλεγε: «Ὅ,τι θέλουμε, γεννᾶμε. Θέλουμε Ἁγίους, γεννᾶμε Ἁγίους. Στό χέρι μας εἶναι νά γεννήσουμε ἉγίουςἩ ψυχοσωματική ὑγεία τοῦ παιδιοῦ ἀρχίζει νά διαμορφώνεται ἀπό τή σύλληψη, ἐν συνεχείᾳ ἐπηρεάζεται ἀπό τή ζωή τῆς μητέρας κατά τήν κύηση καί φυσικά ἀπό τή ζωή τοῦ ζεύγους»1.

Αὐτά πού θά διαβάζουμε καί θά σχολιάζουμε εἶναι ἀπό ἕνα βιβλίο μέ τίτλο «Ἕνας νά μέ ἀκούσει….. καί θά τοῦ στείλει ὁ Θεός πλούσια τή Xάρη Του!». Ὁ Ἅγιος, μέ τή φώτιση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἀλλά καί μέ τήν πεῖρα πού εἶχε ἀπό τήν ἐξομολόγηση, ἤτανε ἀκράδαντα βέβαιος ὅτι, ἄν κανείς ἐφάρμοζε τίς ὁδηγίες του, θά γεννοῦσε καί θά ἔπλαθε ἕναν ἅγιο. Μιά μητέρα πού θά ἀκολουθήσει τίς ὁδηγίες τοῦ Ἁγίου, θά κάνει ἕνα ἅγιο παιδί.

Ἔλεγε, ἄς ποῦμε, σέ μία μητέρα, ὅταν συνέλαβε: «Μή διαλαλεῖς ὅτι εἶσαι ἔγκυος μέχρι νά φανεῖ… Μυστικά νά χαίρεσαι, νά προσεύχεσαι γι’ αὐτό πού ἔχεις, χωρίς βλέμματα καί σκέψεις τῶν ἀνθρώπων. Μοναδικά, ἀποκλειστικά. Ὅσο πιό μυστικά, τόσο πιό δυνατά, πιό αὐθεντικά. Ὅπως ἡ Παναγία, ἔτσι καί ἡ Ἐλισάβετ, (μητέρα Ἁγίου Ἰωάννου Προδρόμου) «καί περιέκρυβεν ἑαυτήν μῆνας πέντε»2»3. Δηλαδή, τί βλέπουμε ἐδῶ; Ὅτι ὁ Ἅγιος ἔχει ὡς πρότυπο τή ζωή τῶν Ἁγίων, τό Εὐαγγέλιο. Αὐτά πού λέει βασίζονται στίς μαρτυρίες τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, πού εἶναι καταγραμμένες μέσα στό ἱερό Εὐαγγέλιο.

Ἡ Παναγία μας, ὅταν συνέλαβε, δέν κοινοποίησε τή κυοφορία της. Ὁ Ἅγιος Πορφύριος εἶναι ἕνας αὐθεντικός ἑρμηνευτής τῆς Ἁγίας Γραφῆς καί τῶν Ἁγίων Πατέρων, γιατί ἔχει τή φώτιση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἀλλά καί τήν ἐμπειρία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἔτσι καί οἱ ὁδηγίες πού δίνει γιά τήν ἀνατροφή τῶν παιδιῶν, γιά τή μητρότητα, γιά τή συζυγία, ἀλλά καί γιά τή μοναχική ζωή, εἶναι Ἁγιοπνευματικές καί σωτήριες.

Ἔτσι λοιπόν βλέπουμε, νά συμβουλεύει τίς ἔγκυες μητέρες νά μή κοινοποιοῦν τήν κυοφορία τους, τήν ἐγκυμοσύνη τους, μέχρι νά φανεῖ, ὅπως ἀκριβῶς καί ἡ Παναγία μας καί ἡ Ἐλισάβετ, ἡ ὁποία λέει, «περιέκρυβεν ἑαυτήν μῆνας πέντε»4. Ἔλεγε, «ὅσο πιό μυστικά, τόσο πιό δυνατά, πιό αὐθεντικά». Καί ἔλεγε «ἡ διάπλαση ἑνός Ἁγίου ἐξαρτᾶται ἀπό τήν ἀγωγή πού θά πάρει τό παιδί ἀπό τήν ὥρα τῆς συλλήψεως»5. Καί φυσικά ἀπό τή ζωή τῆς μητέρας ὅσο κυοφορεῖ τό ἔμβρυο καί μετά, ἀλλά καί ἀπό τή ζωή τοῦ πατέρα.

Ἔλεγε «ἡ στενοχώρια τῆς μητέρας κατά τήν κύηση προσβάλλει ψυχικά καί σωματικά τό παιδί, ὅπως ἀλλεργίες, καρκίνος, καρδιά». Ὅταν ἡ μητέρα εἶναι σέ κατάσταση ἐγκυμοσύνης, γίνεται, ἔλεγε, «πολύ λεπτή, εὐαίσθητη, εὐσυγκίνητη, συγχωρητική, ἀνεκτική». Καί συμβούλευε: «Νά κάνεις περιπάτους. Νά παρατηρεῖς εἰκόνες Ἁγίων. Νά χαίρεσαι τή φύση, τόν γήινο παράδεισο. Νά χάνεσαι στό δάσος μέ εὐτελῆ ροῦχα (ἔχει σημασία νά φορᾶς παλιόρουχα). Νά ψάλλεις, νά μελετᾶς, νά ἀποστηθίζεις. Φιλοσόφισε τή ζωή. Καμιά στενοχώρια, πίεση, ἄγχος. Ὅλες, καί οἱ πιό λεπτές κινήσεις περνᾶνε στό βρέφος. Ζῆσε ἁπλά, σάν ἀρνάκι στό λιβάδι, ἀμέριμνα! Προσευχήσου ἔνθεα, λαχταριστά, ἀβίαστα, ἐντατικά»6. Βλέπετε; Στήν προσευχή πρέπει νά βάζουμε ὅλη μας τή ψυχή. Νά μήν τή κάνουμε ἔτσι χαλαρά, ξέψυχα.

«Ὅλα γύρω μᾶς διδάσκουν! Νά ’σαι ξύπνια, σέ ἐγρήγορση. Ὅλες οἱ αἰσθήσεις ἀνοιχτές. Οἱ περισσότεροι ζοῦν ὡς κουφοί καί τυφλοί. Ἕνας νωθρός δέν βλέπει καί δέν ἀκούει. Γύρω μας χιλιάδες ζωές. Ἦχοι, συχνότητες, εὐωδίες»7. Σφύζει γύρω μας ἡ ζωή στήν κυριολεξία. Ἀλλά, ὅταν ζοῦμε μ’ αὐτή τήν πλαδαρότητα, τή νωρθότητα, ὅπως ἔλεγε ὁ Ἅγιος, δέν βλέπουμε καί δέν ἀκοῦμε τίποτα.

«Δέν φαντάζεσαι», λέγει, «πόσο ἐπηρεάζει τό ἔμβρυο τό περιεχόμενο τῶν αἰσθήσεών μας κατά τήν ἐγκυμοσύνη, ἀκόμα καί τήν ὄψη του. Πῶς νά τό ποῦμε αὐτό, εἶναι ἀδόκιμη λέξη. Νά τό λέμε «ἰδεοπλασία». Ψάξε στό λεξικό νά δεῖς ἄν ὑπάρχει»8. Δηλαδή, ἀνάλογα μέ τίς ἰδέες πού ὑπάχουνε στή μητέρα, πλάθεται τό ἔμβρυο.

Μάλιστα εἶχε καταθέσει ἕνα περιστατικό ὁ Ἅγιος, σέ ἕνα ζευγάρι πού τόν ρώτησε ἄν ἐπιτρέπεται τό κοριτσάκι τους νά φοράει παντελόνια, καί γιά νά τούς πείσει ὅτι αὐτό δέν ἐπιτρέπεται, ὅπως λέει καί ἡ Ἁγία Γραφή, ἀπό τήν Παλαιά Διαθήκη ἀκόμα, στό Δευτερονόμιο, ὅτι δέν ἐπιτρέπεται οἱ ἄνδρες νά φορᾶνε γυναικεῖα καί οἱ γυναῖκες ἀνδρικά, τούς εἶχε διηγηθεῖ ἕνα περιστατικό. Μία μητέρα ἔγκυος ἔβλεπε κάθε πρωί ἕναν νέο γείτονα, ὁ ὁποῖος εἶχε ἔτσι μία πολύ ἄσχημη παραμόρφωση στό πρόσωπό του, σάν μελιτζάνα ἦταν, ἕνα ἐξόγκωμα. Καί σκεφτόταν αὐτή ἡ κυοφοροῦσα μητέρα, πόσο δυστυχισμένη θά ἤτανε ἡ μητέρα τοῦ νέου αὐτοῦ, πού εἶχε ἕνα τέτοιο παιδί. Μ’ αὐτές τίς σκέψεις κυοφοροῦσε τό παιδί της καί φανταζόταν πόσο θά ἦταν καί ἡ ἴδια δυστυχισμένη ἄν εἶχε ἕνα τέτοιο παιδί, καί ὅταν γεννήθηκε τό παιδί της εἶχε ἀκριβῶς τήν ἴδια παραμόρφωση! Ἀνάλογα μέ τή φαντασία πού εἶχε κάνει αὐτή, καί τίς σκέψεις πού εἶχε, διαμορφώθηκε τό παιδί της. Καί ἔγινε ὁλόκληρο ἰατρικό συμβούλιο καί ὁ Ἅγιος Πορφύριος ἔδωσε αὐτή τή λύση στό πρόβλημα. Οἱ ἰδέες καί οἱ σκέψεις καί οἱ φοβίες τῆς μητέρας ἐπηρέασαν τό ἔμβρυο. Αὐτό πού τό ὀνομάζει ὁ Ἅγιος «ἰδεοπλασία».

Βλέπετε τί σημασία ἔχει τό τί σκεφτόμαστε, ποῦ εἶναι ὁ νοῦς μας. Πόσο περισσότερο, τί σημασία ἔχει τί φορᾶμε. Ποιό εἶναι τό περιβάλλον μας καί τό ἄμεσο περιβάλλον μας, πού εἶναι τά ροῦχα μας.

Στό ἴδιο βιβλίο, ἐπίσης, καί μιά πού εἴμαστε σ’ αὐτό τό θέμα, μιλάει πάλι γιά τό θέμα αὐτό τῆς ἐνδυμασίας. Καί ἔλεγε, ὅτι δέν πρέπει νά φοροῦνε τά κορίτσια -ἀπό μικρά νά μή φοροῦνε- παντελόνια, διότι ὠθοῦνται στήν ὁμοφυλοφιλία. Γι’ αὐτό καί ἡ Ἁγία Γραφή ἀπαγορεύει νά φορᾶνε οἱ ἄνδρες γυναικεῖα καί οἱ γυναῖκες ἀνδρική ἐνδυμασία. Πρέπει νά ξεχωρίζουν τά φύλα, γιατί ἀλλιῶς ὁδηγούμαστε στήν ὁμοφυλοφιλία. Τό κοριτσάκι, ἄν φοράει παντελόνια, νιώθει σάν ἀγόρι. Καί μάλιστα ἔλεγε καί κάτι πολύ σπουδαῖο, ὅτι τά παντελόνια μέ τήν πίεση πού ἀσκοῦνε ἐκεῖ στήν περιοχή ἀνάμεσα στά πόδια ἀπενεργοποιοῦν κάποια κύτταρα τῆς ἡδονῆς ἤ καί τά καταστρέφουν, τά ὁποῖα εἶναι πολύ εὐαίσθητα, καί ὅταν τό παιδάκι μεγαλώσει, δέν ἱκανοποιεῖται μέ τή φυσιολογική σχέση καί πάει πρός ἀνώμαλες σχέσεις, ὁδηγεῖται δηλαδή στήν ὁμοφυλοφιλία.

Βλέπετε, πόση ζημιά κάνουν τά παντελόνια! Πόση ζημιά κάνει ἡ παραβίαση τοῦ νόμου τοῦ Θεοῦ. Οἱ ἐντολές τοῦ Θεοῦ εἶναι ὁδηγίες χρήσεως τῆς ὕπαρξής μας καί ὅταν ὁ ἄνθρωπος τίς παραβαίνει, ὁπωσδήποτε ἔχει συνέπειες. Δέν εἶναι ὅτι τόν τιμωρεῖ ὁ Θεός, ἀλλά ἡ ἴδια ἡ παρανομία, ἡ ἴδια ἡ παράβαση, ἔχει μέσα της τόν θάνατο.

Ἔλεγε, λοιπόν, ὁ Ἅγιος γιά τήν «ἰδεοπλασία». «Ἡ ἰδέα ὑλοποιεῖται, παίρνει χαρακτηριστικά, ἀλλάζει ἀκόμα καί τό DNA. Ὅπως συνέβη στόν Ἰακώβ καί τόν Λάβαν ὅταν ἦταν νά χωρίσουν τή περιουσία τους. Λέει ὁ Ἰακώβ: «Θά μοῦ δώσεις τά πρόβατα πού αὐτή τή χρονιά θά βγοῦν παρδαλά» κι ὁ Ἰακώβ ἐκεῖ πού τά πρόβατα ἔπιναν νερό, ἔβοσκαν καί μετά συνευρίσκοντο, ξεφλούδισε κατά μέρη τούς φλοιούς τῶν δένδρων, κι ἐκείνη τή χρονιά ὅλα τά ζῶα γέννησαν παρδαλά νεογνά»9.

Ἔλεγε πάλι πνευματικό του παιδί: «Παιδί μου, βλέπω ὅτι φορᾶς ψηλά τακούνια. Καλό θά εἶναι νά βάλεις στρωτά, γιατί δέν γίνεται καλή κυκλοφορία τοῦ αἵματος καί ἐπηρεάζεται ἀρνητικά τό μωρό»10.

Ἐπίσης ἔλεγε στή μητέρα ὅταν θά εἶναι λεχώνα: «Μή δεχθεῖς ἐπισκέψεις ἐπί σαράντα ἡμέρες. Εἶναι μοναδικές γιά σᾶς. Καθορίζεται ἡ πορεία τοῦ μωροῦ. Πολύ σοφά τό καθόρισε ἡ Ἐκκλησία μας»11.

«Τά παιδιά», ἐπίσης ἔλεγε, «νά μή τά παίρνεις ἀγκαλιά καί νά μήν τά χαϊδεύεις. Ὅπως τά μάθεις τίς πρῶτες ὧρες! Τό κλάμα τοῦ μωροῦ εἶναι τραγούδι ἄν τοῦ ἔχεις καλύψει τίς ἀνάγκες. Ἄν ὑποκύψεις τήν πρώτη φορά, τό ’χασες τό παιχνίδι ͘ ἄν ὑπακούσεις, τό κέρδισες». Δηλαδή, ἄν δέν δώσεις σημασία στό πρῶτο κλάμα, τό ἀφήσεις νά κλάψει καί δέν τό πάρεις ἀγκαλιά, τό μαθαίνεις τό παιδί νά κάνει ὑπακοή. Ἀλλιῶς σέ χειρίζεται μέ τό κλάμα. «Μήν ἀφήνεις ἄλλους νά τά παίρνουν ἀγκαλιά, γιατί γίνονται μαλθακά, ἐξαρτημένα σωματικά, νωθρά, καί μετά τούς μεταδίδουν τά δικά τους. Τ’ ἁρπάζουν ὅλα. Οἱ ἀδυναμίες κολλᾶνε σάν τά μικρόβια»12.

«Νά τά χαϊδεύεις πνευματικά, νά τά φιλᾶς νοερά, ἡ ἀγάπη σας νά εἶναι μυστική. Ὅταν προσεύχεσαι, νά τούς αἰσθάνεσαι ὅλους ἑνωμένους μέσα στήν καρδιά σου. Ἄν θέλεις νά τά φιλήσεις καμιά φορά, κάν’ το στό κεφαλάκι τους πρίν κοιμηθοῦν». Τό πολύ-πολύ, ἔλεγε, νά τά χαϊδεύεις λίγο στά μαλλιά. «Τά μωρά εἶναι πολύ εὐαίσθητα καί ἐρεθίζονται μέ τά χάδια καί διατηροῦν στή μνήμη τους τήν εὐχαρίστηση ἀπό αὐτά»13.

«Νά προσεύχεσαι πάνω ἀπό τά κρεβάτια τους ὅταν κοιμοῦνται, διότι τότε τό κακό εἶναι ἀδύναμο, δέν ἀντιστέκεται. Νά ’στε προσεκτικοί, μή σᾶς βλέπουν μέ νυκτικά.. ἤ ἐσώρουχα. Τά σταυρώνουμε, σηκώνουμε τά χέρια ψηλά καί εὐχόμαστε μέ λαχτάρα. Ἡ προσευχή μας τότε ἐπιδρᾶ πιό εὔκολα καί ἡ εὐχή ἐνεργεῖ σέ βάθος»14. Βλέπετε, πόση σημασία δίνει ὁ Ἅγιος στή σεμνοπρεπή ἐμφάνιση καί μέσα στό σπίτι, γιά νά διδαχθοῦν καί τά παιδιά τή σεμνότητα.

«Ἄν κάνουν ἀταξίες τά παιδιά, νά τά διορθώνεις κι ἄς μή σέ ἀκούσουν. Τό σωστό πρέπει νά λέγεται, νά φανερώνεται. Ἄν δέν χρησιμοποιεῖς τή βακτηρία σου, μισεῖς τόν σόν υἱόν15». Νά ἐδῶ πού λένε ὅτι ὁ Ἅγιος ἤτανε πολύ ἐλαστικός καί χαλαρός. Τό ἀντίθετο! Διδάσκει στούς γονεῖς τήν αὐστηρότητα, ὅπως τό λέει καί ἡ Ἁγία Γραφή. Πρέπει ὁ γονιός νά μή λυπᾶται τή μαγκούρα του, ἀλλιῶς μισεῖ τό παιδί του, ἄν δέν τό τιμωρεῖ, ἄν δέν τό παιδαγωγεῖ σωστά. «Θά ’χεις μιά βεργούλα ὥστε νά μήν τά δέρνεις μέ τό χέρι. Θά τούς λές: «πήγαινε φέρε τή βεργούλα νά σέ δείρω». Ἐν τῷ μεταξύ ὁ θυμός σου θά ἔχει ἐξατμιστεῖ καί τότε ἀπαθῶς τά δέρνεις. «Τώρα, ἄς ζητήσουμε συγγνώμη ἀπό τόν Χριστό μας. Αὐτό πού κάναμε δέν τό θέλει ὁ Χριστός»». Ἔτσι δηλαδή νά λές στό παιδί σου, νά τό παρακινεῖς σέ μετάνοια. ««Ὅς φείδεται τῆς βακτηρίας μισεῖ τόν υἱόν αὐτοῦ, ὁ δέ ἀγαπῶν ἐπιμελῶς παιδεύει»16»17. Βλέπετε; Εἶναι ἀναγκαῖο, ἀναγκαιότατο, ἡ παίδευση, ἡ παιδαγωγία.

«Δέ χρειάζεται νά φορᾶς παντελόνια στά κοριτσάκια σου. Κατευθείαν φουστανάκια. Ὅταν φορᾶνε ἀντρικά παντελόνια χαλάει ὁ ψυχισμός τους. Κάτι παθαίνει καί μετά δέν ἀγαπᾶνε τούς ἄντρες τους ὅταν παντρευτοῦν. Ὑπάρχει μεγάλη προσπάθεια ἐξομοίωσης τῶν δύο φύλων καί θά τό δεῖς ἀργότερα»18. Αὐτό τό ζοῦμε σήμερα, πού βασιλεύει ἡ ὁμοφυλοφιλία καί ἔχει κυριαρχήσει παγκοσμίως. Καί βλέπετε ἐπιβάλλονται, ἐνῶ εἶναι μόνο τό 6% -ζήτημα ἄν εἶναι καί τό 6% τοῦ πληθυσμοῦ τῆς γῆς- καί ἔχουν πάρει τά πόστα στήν πολιτική, στόν καλλιτεχνικό κόσμο ἔχουν κυριαρχήσει, ἀκόμα καί μέσα στήν Ἐκκλησία σ’ ἕναν βαθμό. Θέλει λοιπόν πολλή προσπάθεια νά μή συμπλέουμε μ’ αὐτή τή τάση τοῦ λεγόμενου “unisex”, πού ἀπό πίσω εἶναι ὁ διάβολος. Θέλει νά καταστρέψει τήν ἀνθρωπότητα μέ τήν ὁμοφυλοφιλία.

«Οἱ ὁμοφυλοφιλικές τάσεις ἀρχίζουν ἀπό τή βρεφική ἡλικία. Ἀπόφυγε ἐντελῶς τά παντελόνια. Ἐκεῖ πού πιέζουν ἀνάμεσα στά πόδια εἶναι τά κύτταρα τῆς ἡδονῆς, τά ὁποῖα εἶναι εὐπαθῆ καί ἀδρανοποιοῦνται μέ τήν πίεση, καταστρέφονται καί δέν ἱκανοποιοῦνται μετά ἀπό τούς ἄνδρες τους καί ζητᾶνε μή φυσιολογικές διεξόδους»19.

«Νά μάθουμε στήν οἰκονομία, στή στέρηση, τά παιδιά. Μή τούς παίρνεις ὅ,τι θέλουν. «Δέν ἔχουμε χρήματα», νά λές κι ἄς ἔχετε. «Θά μαζέψουμε κι ἄν μπορέσουμε θά τό πάρουμε αὐτό τό παιχνίδι». Βάλε τά παιχνίδια στό πατάρι καί κατά διαστήματα κατέβασε ἕνα. Μάζεψε τό ἄλλο, ὥστε νά ξεχαστεῖ… καί μετά ἀπό κάποιο διάστημα νά τό βγάλεις ὡς καινούριο. Ἔτσι θά ἀπασχολεῖται ὅταν εἶσαι ἔξω ἀπό τό δωμάτιο»20.

«– Θά ἔρθει ἡ τάδε, νά σᾶς δεῖ». Κοιτάξτε, αὐτό εἶναι πολύ σημαντικό τό περιστατικό. Λέει στή μητέρα, θά ἔρθει ἡ τάδε γυναίκα νά σᾶς δεῖ. «- Δέν πρέπει νά ἀγγίξει ἤ νά πάρει τό παιδί ἀγκαλιά. – Γέροντα, αὐτό εἶναι ἀδύνατον. Ὅ,τι ἄλλο εἶναι νά τό ὑποστῶ, ἀλλά αὐτό δέν μπορῶ νά τῆς τό πῶ, εἶναι ζεμάτισμα, δέν τό ἀντέχω, λέει ἡ μάνα. «- Παιδί μου, πάρε τό μωρό καί φύγε. Πήγαινε βόλτα στήν παιδική χαρά, κάπου. – Δέ γίνεται, Γέροντα. Δέν μπορῶ. – Κόρη μου, ὅπως ὑπάρχουν τά φυσικά μικρόβια, ὑπάρχουν καί τά πνευματικά, πού τά κολλᾶμε καί ὑποβόσκουν. Ὅμως σ’ ἔναν πειρασμό ξεπηδοῦν καί σέ ἁρπάζουν μέ ἔξαρση καί δύσκολα θεραπεύονται. Τί νά σοῦ πῶ. Τό μωρό τά ἁρπάζει ὅλα. Πάρ’ το καί φύγε»21.

«Πήγαμε στόν Γέροντα. – Γέροντα, πῶς θά τό ποῦμε; Προτιμῶ νά ὑπομείνω ὁτιδήποτε, παρά νά στενοχωρήσω συγγενικό πρόσωπο». Βλέπετε, πόσο κολλημένοι εἴμαστε στή σαρκική συγγένεια. Ἐνῶ δέν ὑπάρχει πνευματική συγγένεια πολλές φορές μέ τούς σαρκικούς μας συγγενεῖς, γιατί εἶναι μακράν τοῦ Χριστοῦ καί ἔχουν ἕνα σωρό πνευματικά μικρόβια καί αὐτοί οἱ ἄνθρωποι ἀπαγορεύεται νά ἔρχονται σέ στενή ἐπικοινωνία μέ τά παιδιά μας. «- Ἐγκληματεῖς ἐνώπιον τοῦ παιδιοῦ σου», λέει ὁ Γέροντας. «- Ἐγώ τί ἦλθα νά κάνω; Νά χωρίζω ἀνθρώπους; Παπάς εἶμαι, ἦρθα νά τούς εἰρηνεύω. Ἔχω δεῖ πολλά ἐγκλήματα, πολλούς χωρισμούς ἐξαιτίας τῶν γονέων τῶν συζύγων. Ἐμεῖς ὅ,τι γίναμε, γίναμε. Ἀλλά αὐτό τό μωρό δέν θέλω νά δηλητηριαστεῖ… Μίλησε στόν καθένα ἰδιαιτέρως καί μετά καί στούς δύο. Πρώτη φορά ὁ Γέροντας ἦταν τόσο αὐστηρός. – Ἄν δέν μέ ἀκούσετε, θέλω νά βρεῖτε ἄλλον πνευματικό»22Βλέπετε; Ἀμέσως τούς διώχνει κιόλας, ἀφοῦ δέν κάνουν ὑπακοή. Πόσο αὐστηρός καί ἀπόλυτος ἦταν! Γιατί ἤθελε νά προφυλάξει τό παιδί ἀπ’ τά πνευματικά μικρόβια.

«Ἀκοῦστε παιδιά μου, ὑπάρχει αὐστηρότης πού εἶναι ὅμως ἐλεημοσύνη καί ἐλεημοσύνη πού εἶναι κακούργημα»23Φοβερός λόγος! Αὐτοί πού περνᾶνε σήμερα ὡς διαλλακτικοί, ὡς ἔτσι ἀνθρώπινοι.. πού κατανοοῦν τίς δυσκολίες κ.λ.π. τῶν ἀνθρώπων, εἶναι ἐγκληματίες πολλές φορές. Καί αὐτοί μπορεῖ νά εἶναι καί «πνευματικοί» χωρίς Ἅγιο Πνεῦμα, οἱ ὁποῖοι κάνουν ἀνεπίτρεπτες ἐκπτώσεις στόν νόμο τοῦ Θεοῦ καί στούς ἱερούς Κανόνες.

Ὑπάρχει αὐστηρότης πού ὅμως εἶναι ἐλεημοσύνη, γιατί εἶναι ἀληθινή ἀγάπη. Ἐξάλλου καί ἡ δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ εἶναι ἀγάπη. Καί ὑπάρχει καί ἐλεημοσύνη φαινομενική, πού εἶναι κακούργημα.

«Νά βάλετε τά παιδιά νά δουλεύουν. Νά ἀπασχολοῦνται. Τό καθένα ὑπεύθυνο σέ κάποιο τομέα. Ἄλλο στίς κότες, ἄλλο στά δένδρα. Ἔτσι θά μάθουν ν’ ἀγαποῦν καί νά προσέχουν τή φύση, τόν γήινο παράδεισο, καί δέν θά τρέχουν στίς καφετέριες. Πάρε μία γίδα. Θά σέ διδάξει ἡ Γερόντισσα πῶς νά τή περιποιεῖσαι»24. Βλέπετε, πώς ὁ Ἅγιος ἦταν πρακτικός καί δίδασκε αὐτό τό τόσο αὐτονόητο, κι ὅμως δέ γίνεται, νά μάθουν τά παιδιά νά ἐργάζονται.

Γιά τήν τηλεόραση. «Ὁ πόθος γιά τηλεόραση βλάπτει λιγότερο ἀπό τό νά τήν ἔχετε μέσα στό σπίτι»25Λένε μερικοί, τί θά κάνουμε χωρίς τηλεόραση;… θά τρέχουν τά παιδιά μας σέ ξένα σπίτια κ.λ.π. Αὐτό εἶναι λιγότερο κακό ἀπό τό νά τήν ἔχεις μέσα στό σπίτι.

«Οἱ κατ’ οἶκον ἀσχολίες τῶν μελῶν τῆς οἰκογενείας εἶναι νά ἐργαζόμαστε, νά μελετᾶμε, νά προσευχόμαστε, νά συζητᾶμε»26.

«Τούς φίλους σας νά τούς κρατᾶτε σέ κάποια ἀπόσταση, ὥστε νά σᾶς ἐπισκέπτονται μόνο ὅταν τούς καλεῖτε». Βλέπετε πῶς πρέπει νά ἔχουμε τήν ἀνεξαρτησία μας; Τήν προσωπική μας ζωή. Καί νά μήν ἔχουμε παρεμβολές. «Καλό θά εἶναι νά μήν πιάνεις φιλίες μέ τούς γείτονες. Θά τούς χαιρετᾶς, θά τούς μιλᾶς γιά λίγο, ἀλλά ὄχι κάθε τόσο νά τούς βάζεις στό σπίτι σου». Γιατί δυστυχῶς, οἱ περισσότεροι σήμερα γείτονες -καί Ἕλληνες- στατιστικά εἶναι εἰδωλολάτρες, ἄν σκεφτοῦμε ὅτι μόνο τό 3% τῶν Ἑλλήνων ἐκκλησιάζεται. Καί φυσικά αὐτοί θά εἶναι καί γείτονές σου. Δέν μπορεῖς νά τούς ἔχεις στό σπίτι, οἱ ὁποῖοι, ὅταν ἔρχονται, θά ἐπηρεάσουν ἀρνητικά ὅλη τήν ἀτμόσφαιρα, καί τά παιδιά σου. Θά τούς χαιρετᾶς, θά τούς μιλᾶς γιά λίγο, ἀλλά ὄχι κάθε τόσο νά τούς βάζεις στό σπίτι σου. «Δέν ἔχουμε καιρό γιά χάσιμο. Μή χάσουμε τή στιγμή τῆς Χάριτος πού ἀναζητοῦμε μέ τή μελέτη καί τήν προσευχή. Ἄς μή χασομερᾶμε, ἀλλά νά ζοῦμε «ἐξαγοραζόμενοι τόν καιρόν»27»28.

«Μέ προτροπή τοῦ Γέροντα πῆγα σέ ἕνα συνέδριο ψυχολογίας καί ἀπηύθυνα τήν ἑξῆς ἐρώτηση: – Ποιά εἶναι ἡ φυσιολογία τῆς ψυχῆς; Στήν ἰατρική ἔχουμε ἀνατομία, φυσιολογία, ὑγιεινή, θεραπευτική ἀγωγή. Ὅταν σπάσει ἤ στραβώσει τό χέρι ἡ ἐπαναφορά του μέ γύψο ἤ νάρθηκα γίνεται μέ εὐθυγράμμιση. Μιά ἄρρωστη ψυχή πῶς θά τήν θεραπεύσει ὁ ψυχίατρος, ἀφοῦ δέν γνωρίζει τήν ἀκριβή φυσιολογία της; Ποιά εἶναι ἡ φυσιολογία τῆς ψυχῆς;

Ἀπάντηση μᾶς δίνει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος στήν πρός Γαλάτας ἐπιστολή του, ὅπου γράφει γιά τόν καρπό τοῦ Ἁγίου Πνεύματος: «Ὁ δέ καρπός τοῦ Πνεύματος ἐστιν ἀγάπη, χαρά, εἰρήνη, μακροθυμία, χρηστότης, ἀγαθωσύνη, πίστις, πρᾳότης, ἐγκράτεια»29. Ἔ, ἡ ἀγάπη, ἡ χαρά, ἡ εἰρήνη κ.λ.π. εἶναι τό φυσικό». Αὐτή εἶναι ἡ φυσιολογική ζωή τῆς ψυχῆς. «Τό δύσκολο εἶναι νά θυμώνεις, νά βρίζεις, νά ὑποφέρεις. Ἡ ἁμαρτία εἶναι μιά κουταμάρα»30.

Ἀκοῦστε τί λέει καί γιά τόν κόπο. «Ἀγκάλιασε τόν κόπο. Ὁ κόπος εἶναι χαρά, ἀγαλλίαση, ὑπομονή. Τί σημαίνει ὑπομονή; Μοῦ ἀξίζει αὐτό πού μοῦ συμβαίνει. Δέν θέλω νά κάνεις ὑπομονή! Ἔχει κάτι τό τεχνητό, τό τῆς προσωπικῆς θελήσεως. Ἀφέσου στόν Θεό. Μεταποίησέ τα ὅλα σέ προσευχή. Μή νομίζεις ὅτι ἐσύ κάτι κατορθώνεις. Ὅλα «ἐν τῷ ἐνδυναμοῦντί ἡμᾶς Χριστῷ»31. Τίποτα νά μή σέ πιέζει, νά μή σέ στενοχωρεῖ. Ὅλα μέσα στήν ἐλευθερία τοῦ «πᾶσαν τήν ζωήν ἡμῶν Χριστῷ τῷ Θεῷ παραθώμεθα». Μέ ποιά ἔννοια λέει, δέν θέλω νά κάνεις ὑπομονή; Νά μήν τό κάνεις δηλαδή κάτι ἀναγκαστικά. Ἔ, τί νά κάνουμε;.. ὑπομονή.. Ὄχι! Νά τά δέχεσαι ὅλα μέ χαρά, μέ δοξολογία. «Εὐφροσύνη, ἐνθουσιασμός, τόνωση τῆς ψυχῆς»32.

«Ἡ δουλειά νά εἶναι προσευχή σου καί ἡ προσευχή νά εἶναι ἡ κατ’ ἐξοχήν δουλειά σου»33. Ὁ ἄνθρωπος εἶναι λατρευτικό ὄν. Ἡ κύρια ἐργασία τοῦ ἀνθρώπου εἶναι τό νά λατρεύει τόν Θεό, ν’ ἀγαπᾶ τόν Θεό. Ἡ πρώτη ἐντολή. Νά λειτουργεῖ. Γι’ αὐτό εἶναι κεφαλαιώδους σημασίας νά συμμετέχουμε στήν καθημερινή Θεία Λειτουργία.

«Ὅσο πιό βαθιά ζεῖς αὐτά τά πράγματα, τόσο πιό ἀνέκφραστα εἶναι, πιό λεπτά, πιό μυστικά, «ἀνώτερα μαθηματικά». Μόνο ὅποιος τά ζεῖ, τά αἰσθάνεται. Ὅπως τό λέει ὁ ποιητής «τό πιό καλό δοξαστικό μου θά μένει αὐτό πού δέν εἰπώθη»34.

Ἀκοῦστε τί λέει καί γιά τά παιδιά τοῦ σωλῆνα, τή λεγόμενη «ἐξωσωματική». «Τά παιδιά τοῦ σωλῆνα εἶναι οἱ ἐγκληματίες τοῦ μέλλοντος». Ἀκοῦτε τί λέει; «Ἁφοῦ ὑπάρχει ἕνα χρονικό διάστημα (κατά τό ὁποῖο καλλιεργοῦνται τά ὠάρια καί τά σπερματοζωάρια στό ἐργαστήριο) πού δέν ἐπενεργεῖ ἡ ψυχή τῆς μητέρας προστατευτικά γιά τήν ψυχή τοῦ παιδιοῦ». Βλέπετε; Προστατεύει ἡ ψυχή τῆς μητέρας τό ἔμβρυο. Ἀλλά ὅταν καλλιεργεῖται ἐκτός τῆς μητέρας; Τά κύτταρα εἶναι ἀπροστάτευτα, πού σημαίνει εἶναι ἀνοιχτά σέ δαιμονικές ἐπιρροές. Γι’ αὐτό, λέει, θά δημιουργηθοῦν ἀπ’ αὐτά τά παιδιά ἐγκληματίες τοῦ μέλλοντος. «Αὐτό τό χρονικό διάστημα δέν καλύπτεται μέ τίποτε. Ξεφεύγουμε ἀπό τήν ἀνθρώπινη διαδοχή, ἀπ’ τό ἀνθρώπινο γένος. Αὐτά τά παιδιά εἶναι κάτι ἄλλο! Οὔτε τά σκληρά ναρκωτικά δέν τά ἱκανοποιοῦν!»35 Ἔχουνε στέρηση ἀγάπης.

«Ὁ Ἅγιος Πορφύριος σέ πάρα πολλές περιπτώσεις ὑπεστήριζε ὅτι ἡ τεχνητή γονιμοποίηση εἶναι ἐπιβλαβής γιά τό ἔμβρυο. – Κάνε, μετά εἴκοσι χρόνια, μιά σχετική ἔρευνα νά βρεῖς τί κάνουνε αὐτά τά παιδιά, σέ τί κατάσταση βρίσκονται», τά παιδιά πού ἔχουν γεννηθεῖ μέ ἐξωσωματική. «Ἕνας πολύ γνωστός γυναικολόγος, πού εἶχε μετεκπαιδευθεῖ στήν Ἀμερική στό θέμα τῶν παιδιῶν τοῦ σωλῆνα, ὅταν τοῦ ἐξήγησα τίς βλάβες πού προκαλεῖ αὐτή ἡ μέθοδος συλλήψεως, τά παράτησε ἀμέσως. Μέ ἄκουσε, μωρέ, αὐτός ἀμέσως! Εἶναι σπουδαῖος. Κατάλαβε!, μοῦ ἔλεγε ὁ Γέροντας μέ ἐνθουσιασμό»36.

«Ἡ ψυχική νόσος εἶναι ἡ πιό εὔκολη στό νά ἰαθεῖ». Λέει «Πῶς νά στό πῶ; Ἡ ψυχική νόσος εἶναι ἐγωισμός»37Καί ἡ κατάθλιψη καί ὅλα αὐτά τά ψυχικά – ψυχολογικά ἔχουν ὡς ὑπόβαθρο τόν ἐγωισμό.

Ἔλεγε καί γιά τίς μετάνοιες πόσο ὠφέλιμες εἶναι, οἱ γονυκλισίες. «Ὁ Γέροντας μᾶς ἔδειξε μέσα στό τροχόσπιτό του τόν τρόπο πού γίνονται οἱ μετάνοιες. Ἔκανε πολλές μετάνοιες καί τόσο γρήγορα, πού μᾶς συναγωνιζόταν στή νεότητα. Ἔκανε τίς πιό ὡραῖες μετάνοιες καί μάλιστα μέ εἰδική τέχνη: τά γόνατα νά μήν ἀκουμπᾶνε στό δάπεδο, οἱ ὠμοπλάτες νά συναντῶνται, τό κεφάλι νά γέρνει πρός τά κάτω καί πρός τό στέρνο. Οἱ μετάνοιες, μᾶς ἔλεγε ὁ Γέροντας, εἶναι ἡ πιό φιλάνθρωπη καί σοφή γυμναστική γιά τήν κανονική λειτουργία τόσο τῆς ψυχῆς ὅσο καί τοῦ σώματος. Βοηθοῦν τήν κανονική ἀναπνοή, τήν ἀνάπτυξη τοῦ στήθους, τήν ἐνδυνάμωση τῶν μυῶν τοῦ στομάχου, τήν κυκλοφορία τοῦ αἵματος καί πολλές ἄλλες λειτουργίες τοῦ ὀργανισμοῦ μας»38.

«Παρακολουθώντας ὁ Γέροντας τήν τηλεοπτική ἐκπομπή «Τό Ἀρχονταρίκι» λέει: «Μωρέ, τί βάζουν αὐτούς τούς ἱερεῖς νά μιλοῦν; Αὐτοί εἶναι πολύ μπερδεμένοι. Δέν πιστεύουν οὔτε στήν ἐξομολόγηση οὔτε στή δύναμη τῶν Μυστηρίων τῆς Ἐκκλησίας μας. Αὐτοί πιστεύουν στήν ψυχανάλυση, πού ἔμαθαν στήν Ἀμερική̔!»39Βλέπετε; Ἁπλά, σοφά καί «Ad hoc» πού λέμε, στόν στόχο ἀκριβῶς! Δυστυχῶς , ὑπάρχουν τέτοιοι πολλοί, ἱερεῖς καί θεολόγοι, «μεταπατερικοί» λεγόμενοι, πού προσπαθοῦν νά ἑρμηνεύσουν καί νά βοηθήσουν τούς ἀνθρώπους ψυχολογικά, μέ βάση τίς θεωρίες τῶν ψυχολόγων καί τῶν ψυχαναλυτῶν, τοῦ Φρόυντ καί τοῦ Γιούνγκ, οἱ ὁποῖοι ὅσο περνᾶνε τά χρόνια ἀποδεικνύεται ὅτι ἦταν ἀποκρυφιστές, μάγοι, συνδεδεμένοι μέ τή μαγεία. Διδασκαλίες δαιμόνων εἶναι οἱ διδασκαλίες τῆς ψυχολογίας καί τῆς ψυχιατρικῆς. Κι ὅμως πάρα πολλοί γονεῖς σήμερα ἀκολουθοῦν αὐτές τίς διδασκαλίες, γι’ αὐτό καί καταστρέφουν τά παιδιά τους.

«Ὁ ἔπαινος βγάζει κούφιο τόν ἄνθρωπο». Ἐνῶ, βλέπετε, ἡ ψυχολογία τί λέει; Νά τονώνεις τό παιδί μέ ἐπαίνους, μέ μπράβο, γιά νά ἔχει ὑψηλή αὐτοεκτίμηση καί αὐτοπεποίθηση! Ὁ Ἅγιος ἔλεγε τό ἀντίθετο, ὁ ἔπαινος κάνει κούφιο τόν ἄνθρωπο. «Διώχνει ἀπό πάνω του τή χάρη τοῦ Θεοῦ. Ἡ χάρις ἔρχεται μέ τήν ἁγία ταπείνωση» καί ὄχι μέ τήν ὑπερηφάνεια καί τόν ἐγωισμό. «Οἱ ἐγωισταί δέν μποροῦν νά εἶναι χριστιανοί. Ἄν ἐπαινεῖς τά παιδιά, θά βγοῦν στή ζωή τους ἐγωιστές, ὄχι χριστιανοί»40Γι’ αὐτό ἔχουμε χάσει ὅλα τά παιδιά ἀπ’ τήν Ἐκκλησία σήμερα.

«Ὁ διάβολος εἶναι ὁ μέγας ἑωσφόρος, ὁ μέγας ἐγωιστής. Ὁ ἄνθρωπος ὁ ταπεινός εἶναι ὁ τέλειος ἄνθρωπος, ἐνῶ ὁ ἐγωιστής εἶναι ὁ πλανεμένος, ὁ ὁδηγούμενος ὑπό τοῦ διαβόλου. Εἶναι ἄνθρωπος τοῦ κακοῦ πνεύματος, ἀπροσάρμοστος»41Βλέπετε, πόσα παιδιά σήμερα δέν μποροῦν νά προσαρμοστοῦν… μέ τίποτε.

«Τά παιδάκια μας, μέσα ἀπό τίς οἰκογένειές τους καί τά σχολεῖα μας, ἔγιναν ἀτίθασα, δέν ξέρουν τί κάνουν. Ὁ διάβολος κατόρθωσε νά κάνει τή γῆ βαβέλειο». Βαβέλ! Πύργος τῆς Βαβέλ.. σύγχυση. «Μᾶς ἔφερε σέ βαβέλειο ἐποχή γιά νά μή μποροῦμε νά συννενοηθοῦμε. Κατόρθωσε νά κρύψει τόν ἑαυτό του καί στή θέση του νά βάλει ἄλλα πράγματα. Γι’ αὐτό οἱ -σύγχρονοι- ψυχολόγοι, ψυχαναλυτές, οἱ ψυχίατροι, οἱ ψυχοπαθολόγοι δέν παραδέχονται τόν διάβολο». Κι ὅμως, πίσω ἀπ’ ὅλα τά ψυχικά καί τά ψυχολογικά κρύβονται δαιμόνια. «Ὅλοι αὐτοί –ψυχολόγοι κ.λ.π.– δέν λένε, λοιπόν, ὅτι αὐτό πού ἔχεις εἶναι διαβολικό, ἑωσφορικό, ἐγωιστικό… Φύγαμε ἀπό τόν Χριστό. Ἄν πᾶς σέ αὐτούς τούς γιατρούς, σοῦ γεμίζουν τίς τσέπες ναρκωτικά (ψυχοφάρμακα) καί μέ φάρμακα κοιμᾶσαι, μέ φάρμακα ξυπνᾶς, μέ φάρμακα περπατᾶς. Αὐτά τά φάρμακα τεμπελιάζουν τόν ὀργανισμό καί ἀντί νά ἀναλάβει ὁ ἴδιος τήν ἀντιμετώπιση, περιμένει βοήθεια ἀπ’ ἔξω.

Νά δυό παραδείγματα ἀπροσάρμοστων καί ἐγωιστῶν, πού ἔγιναν τέτοιοι γιατί στή ζωή τους δεχόντουσαν μόνο ἐπαίνους: 1. Ἄν πεῖς σέ κάποιον ἀπό τούς ἐργάτες ἐδῶ τοῦ μοναστηριοῦ ὅτι «δέν τό ἔκανες καλά αὐτό, διόρθωσέ το, σέ παρακαλῶ», αὐτός τά παρατάει ὅλα στή μέση καί φεύγει. Ἡ δουλειά μένει πίσω. Πότε θά τελειώσει τό μοναστήρι;»42Ἔχει τόσο ἐγωισμό, πού δέν δέχεται οὔτε μία ὑπόδειξη.

«2. Δίνω ὁδηγία σέ μιά κοπέλα ἐδῶ γιά μιά δουλειά. Βλέπω πώς δέν τή κάνει σωστά καί τῆς λέω «Τί εἶναι αὐτά; Κοτζάμ γυναίκα καί δέν καταλαβαίνεις νά κάνεις σωστά τή δουλειά;». Δέν κατάλαβα ὅτι τή μάλωσα. Καί ὅμως ἔφυγε θυμωμένη στό δάσος καί κλαίουσα»43Μόνο πού τῆς εἶπε αὐτή τήν κουβέντα.

«Τί σημαίνει μονοτονικό;». Μιλάει καί γιά τή γλώσσα. «Σημαίνει μονότονο. Καί τόνους θέλει μιά γλώσσα, γιά νά εἶναι ἐκφραστική, ἀλλά βέβαια καί πλούσιο λεξιλόγιο. Ὅσο πιό πλούσιο λεξιλόγιο ἔχει μιά γλώσσα, τόσο λεπτομερέστερα μπορεῖ νά ἐκφράσει τίς ἐμπειρίες μας, τά (συν)αισθήματά μας»44Εἶναι ἐγκληματικό αὐτό πού ἔχει γίνει στή γλώσσα μας.

Ἔμαθα ὅτι σχεδιάζεται νά φτιαχτεῖ ἕνα σχολεῖο στήν Ἀριζόνα, δίπλα στό μοναστήρι τοῦ πατρός Ἐφραίμ, συγχρόνου ἁγίου, καί θά εἶναι -παρακαλῶ- μέ πολυτονικό! Θά διδάσκονται τά ἑλληνικά τά παιδιά μέ τό πολυτονικό ἀπό τήν πρώτη μέχρι τήν τελευταία τάξη. Θά πηγαίνουμε νά μάθουμε ἑλληνικά στήν Ἀμερική… αὐτά εἶναι τά χάλια μας.

«Στίς πρῶτες πρόβες τῆς Πειραϊκῆς Ἐκκλησίας πῆρα τόν Σεβασμιότατο Πειραιῶς καί τοῦ λέω «ὅ,τι ἐπόθησε ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος (νά κηρύττει καί νά τόν ἀκούει ὅλος ὁ κόσμος) ἐσύ τό πέτυχες μέ τό ραδιόφωνο. Χρησιμοποίησέ το!»45Βλέπετε; Ὁ Ἅγιος ἤτανε ὑπέρ τῆς καλῆς χρήσης τῆς τεχνολογίας. Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος ἔλεγε, θέλω ν’ ἀνέβω σ’ ἕνα βουνό καί νά κηρύξω σ’ ὅλο τόν κόσμο, νά μ’ ἀκούσει ὅλος ὁ κόσμος. Καί ἔλεγε ὁ Ἅγιος Πορφύριος, αὐτό γίνεται τώρα μέ τήν τεχνολογία, μέ τό ραδιόφωνο καί μέ τό διαδίκτυο.

Αὐτά εἶναι μερικά ἀπό αὐτά πού γράφει σ’ αὐτό τό ὡραῖο βιβλίο, «Ἕνας νά μέ ἀκούσει» τοῦ Ἁγίου Πορφυρίου καί βλέπετε πόσο σοφά καί πρακτικά διδάσκει ὁ Ἅγιος καί κατευθύνει τούς γονεῖς καί ὅλους μας. Πόσο μεγάλη ἀξία ἔχει ἡ προσευχή, ἡ ταπείνωση, ἡ ἐν Χριστῷ ζωή καί πόσο πλανεμένοι γινόμαστε ὅταν ἀκολουθοῦμε ὅλα αὐτά τά σύγχρονα διδάγματα τῶν ἀθέων καί οὐσιαστικά ἀνθρώπων πού εἶναι ὄργανα τοῦ πονηροῦ: ψυχολόγων κ.λ.π. Εἴδατε πῶς λέει ὁ Ἅγιος, πίσω ἀπό αὐτές τίς θεωρίες κρύβεται ὁ διάβολος.

ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ

Ἐρ.: Μᾶς εἶπε ὁ Ἅγιος ὅτι τά παντελόνια στά κορίτσια συμβάλλουν στό νά νεκρώνουν τά κύτταρα κι ἔτσι τείνουν πρός τήν ὁμοφυλοφιλία. Στά ἀγόρια ὅμως.. γιά ποιό λόγο;

Ἀπ.: Δέν μᾶς λέει γιά τά ἀγόρια. Γιά τά κορίτσια μιλάει ὅτι ὑπάρχει αὐτή ἡ φθορά ἡ βιολογική, ἡ καταστροφή στά κύτταρα αὐτά. Γιά τά ἀγόρια δέ μᾶς λέει τέτοιο πράγμα. Καί εἶναι γεγονός, μοῦ τό ἔχουνε πεῖ μητέρες, γυναῖκες γενικῶς, ὅτι ἀπό τή στιγμή πού πέταξαν τά παντελόνια, αἰσθάνονται γυναῖκες. Ἐνῶ μέχρι τότε, πού φοροῦσαν παντελόνια, δέν αἰσθανόντουσαν ἔτσι. Ἀπόδειξη ὅτι τό περιβάλλον μᾶς ἐπηρεάζει πάρα πολύ. Καί τό πιό ἄμεσο περιβάλλον, πού μᾶς περιβάλλει, εἶναι τά ροῦχα μας. Ἄν λοιπόν τά ροῦχα σου, σέ μπερδεύουν ὡς πρός τό φύλο, καί δέν ξέρεις τί εἶσαι, ἄνδρας ἤ γυναίκα, φαντάζεστε τί μεγάλη καταστροφή γίνεται στήν προσωπικότητα τοῦ ἀνθρώπου. Καί νά ξέρετε, ὅλοι αὐτοί πού προωθοῦν ὅλα αὐτά τά νομοσχέδια περί ἀλλαγῆς φύλου, ὁμοφυλοφιλίας κ.λ.π. σ’ αὐτό στοχεύουν, στό νά ἔχουν ἀνθρώπους μέ διαλυμένες προσωπικότητες. Ὁπότε, νά ἔχουν ἀνθρώπους «χρησιμοποιήσιμους», νά μποροῦν νά τούς κάνουν ὅ,τι θέλουν. Καί ὄχι ἀνθρώπους πού θά ἔχουν προσωπικότητα καί πυγμή καί ἀντίσταση στό κακό.

Τά Κέντρα αὐτά Συμβουλευτικῆς τῶν Προέδρων τῶν Η.Π.Α. αὐτό συμβουλεύουν στούς Προέδρους, νά δώσουν χρήματα γιά νά προωθηθεῖ παγκοσμίως ἡ ὁμοφυλοφιλία, ἔτσι ὥστε νά ἑδραιωθεῖ ἡ κυριαρχία τῆς Ἀμερικῆς παγκοσμίως, διαλύοντας τίς ἀνθρώπινες προσωπικότητες. Γιατί, βλέπετε, ὁ πρῶτος χορηγός εἶναι ἡ Ἀμερικάνικη Πρεσβεία στά gay pride. Καί ἡ Vodafone παρακαλῶ, καί ἡ Aegean, ὅλες αὐτές οἱ ἐταιρεῖες, καί τό Ἱδρυμα Ὠνάση καί κάποια ἄλλα. Λοιπόν.. τά λέμε γιά νά μήν κοιμόμαστε.

Ἐρ.: Εὑλογεῖτε πάτερ. Ἔχω διαβάσει κάπου ὅταν εἶναι ἐγκυμονοῦσες οἱ γυναῖκες καί σκέφτονται νά κάνουν ἔκτρωση, τό νιώθουν τά παιδιά καί ἔχει ἀποδειχθεῖ ὅτι ἔχουν τάσεις αὐτοκτονίας. Τώρα, κατά πόσο ἀληθεύει, δέ γνωρίζω. Τό ἔχω διαβάσει.

Ἀπ.: Ὅλα τά αἰσθάνονται τά παιδιά. Ὁ Ἅγιος Πορφύριος ἔλεγε ὅτι: ὅ,τι ζεῖ ἡ μητέρα, τό ζεῖ καί τό παιδί. Γι’ αὐτό μάλιστα συνιστοῦσε ὅτι δέν πρέπει νά συνέρχονται οἱ σύζυγοι, ὅταν εἶναι κυοφοροῦσα ἡ μητέρα. Εἶναι ἀπαράδεκτο. Ἀντίθετα μ’ αὐτά πού λένε οἱ γιατροί καί οἱ ψυχολόγοι. Γιατί ὅ,τι ζεῖ ἡ μητέρα, τήν ἡδονή καί ὅλα αὐτά, τά ζεῖ καί τό ἔμβρυο. Μάλιστα ἔλεγε, καί μετά δέν πρέπει νά συνέρχονται, ὅταν ἡ μητέρα θηλάζει, γιατί χαλάει καί τό γάλα τότε.

Ἐρ.: Αὐτό πού ἀνέφερε μέ τούς γείτονες τή πολλή συναναστροφή νά τήν κόβει… ἡ ἁπλότητα πού ἔχουμε στόν νοῦ μας δέν χάνεται μ’ αὐτό τόν τρόπο, γιατί ἔχουν ἀλλάξει οἱ ἄνθρωποι; Ἄς ποῦμε, παλιότερα, καί οἱ Φαρασιῶτες κάνανε ὅλοι μαζί προσευχή… δέν τούς ἔδιωχναν. Δηλαδή ἦταν ἄλλη πνευματική κατάσταση, γι’ αὐτό συμβουλεύει κάτι διαφορετικό ὁ Γέροντας;

Ἀπ.: Γιατί, δυστυχῶς, σᾶς εἶπα, οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι δέν εἶναι προσευχόμενοι σήμερα. Δέν εἶναι ἀγωνιζόμενοι. Καί τί θά κάνουν; Θά μᾶς μεταφέρουν τό κοσμικό πνεῦμα καί φρόνημα, τό ὁποῖο εἶναι τό ἀντίχριστο πνεῦμα. «Ὁ κόσμος ἐν τῷ πονηρῷ κεῖται»46. Εἶναι πολύ λυπηρό -σήμερα ἔχουμε καί τά τηλέφωνα καί τά διαδίκτυα- νά περνάει ὁ ἄνθρωπος τήν ἡμέρα του στό τηλέφωνο καί στό διαδίκτυο. Καί τί νά λέει; Ἄρες-μάρες-κουκουνάρες, ὅπως λέει ὁ λαός… τίποτα! Ἔτσι δέν εἶναι; Ἀντί νά καθίσει νά διαβάσει ἕνα ὡραῖο βιβλίο, νά ἀκούσει μία ὁμιλία, νά κάνει μία παράκληση στήν Παναγία, χάνει τόν πολύτιμο χρόνο τῆς ζωῆς του, πού δέν θά ξαναγυρίσει. Πέρασε ἡ ἡμέρα σου, τελείωσε. Δέν ξαναγυρνάει ἡ ἡμέρα ἡ σημερινή. Χάνει τόν χρόνο τῆς ζωῆς του καί θά ἔρθει κάποια στιγμή, θά βρεθεῖ στό ξυλοκρέβατο – τό νεκροκρέβατο, καί θά πεῖ, τέρμα… τελείωσε.. αὐτό ἦταν. Γιατί πέρασα ἔτσι τή ζωή μου; Θά μετανοεῖ τότε, ἀλλά ἀνώφελα.

Γι’ αὐτό ἔλεγε ὁ Ἅγιος, μή χάνετε καιρό. Δέν ἔχουμε καιρό γιά χάσιμο… τό λιγότερο. Ἀλλά εἶναι καί πολύ ἐπικίνδυνο. Γιατί εἴδατε, πόσο αὐστηρά μιλοῦσε σέ κείνη τήν περίπτωση τῆς ἐπίσκεψης. Καί δέν ἤθελε νά καταλάβει ἡ μητέρα. Δυστυχῶς, αὐτό τό πρόβλημα ἀντιμετωπίζουμε οἱ πνευματικοί, λές καί δέ σ’ ἀκοῦνε. Στό τέλος ὁ Ἅγιος ἔφτασε νά τούς ἀπειλήσει, νά βρεῖτε ἄλλο πνευματικό! Γιά νά καταλάβουν πόσο σοβαρό εἶναι αὐτό πού λέει.

Θρηνοῦμε, ὅταν τά παιδιά μας φεύγουνε στήν ἐφηβεία, καί ἀργότερα, πού ἔχουν γεμίσει μέ ψυχολογικά καί εἶναι κατεστραμμένα… ἀλλά ὅταν πρέπει ν’ ἀκούσουμε τόν πνευματικό πού μᾶς συμβουλεύει, δέν τόν ἀκοῦμε. Ἡ ἀγωγή, ἔλεγε ὁ Ἅγιος, γίνεται μέχρι τά ἑφτά. Μετά τά ἑφτά πέταξε τό πουλάκι. Μετά τό παιδί ἁπλῶς φανερώνει αὐτά πού ἔχει πάρει μέχρι τά ἑφτά χρόνια, ὅ,τι τό ἔχεις διδάξει, ὅ,τι καταγραφές εἶχε. Γι’ αὐτό ὁ Ἅγιος λέει μέ πόνο, ἕνας νά μέ ἀκούσει καί θά ἔχει πλούσια τή Xάρη τοῦ Θεοῦ!

Ἐρ.: Πάτερ, εὐλογεῖτε. Ὅλοι οἱ ψυχολόγοι εἶναι τό ἴδιο; Ἀνήκουν στήν κατηγορία πού εἴπατε ὅτι εἶναι ὑπό δαιμονική ἐπήρεια;

Ἀπ.: Ἔχετε ἀκούσει κανένα ψυχολόγο νά μιλάει γιά διάβολο; Δέν ὑπάρχει κανένας! Κανέναν πού νά μιλάει γιά ταπείνωση; Γιά Χάρη Θεοῦ; Γιά μηδενική αὐτοεκτίμηση; Αὐτό εἶναι τό νορμάλ. Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος λέει, αὐτός εἶναι πού γνωρίζει ἀληθινά τόν ἑαυτό του, αὐτός πού πιστεύει ὅτι εἶναι τό μηδέν. Ἄν λοιπόν δέν μιλᾶς γι’ αὐτά, καί ὄχι μόνο δέν μιλᾶνε γι’ αὐτά, μιλᾶνε γιά ἀκριβῶς τά ἀντίθετα, ἔ, δέν εἶναι ὑπό δαιμονική διδασκαλία καί ἐπήρεια; Ὅταν σοῦ λέει ὅτι πρέπει νά ἔχεις ὑψηλή αὐτοπεποίθηση καί αὐτοεκτίμηση γιά νά πετύχεις στή ζωή σου; Ἀκριβῶς τό ἀντίθετο ἀπ’ αὐτό πού λέει τό Εὐαγγέλιο, πού λέει νά ἔχεις ταπείνωση γιά νά ἔρθει ἡ Χάρη τοῦ Θεοῦ καί νά ἔχεις τή βοήθεια τοῦ Θεοῦ.

Οἱ Ἅγιοι ἦταν κάθετοι. Καί ὁ Ἅγιος Παΐσιος τά ἴδια ἔλεγε καί ὅλοι οἱ σύγχρονοι Γεροντάδες. Γιατί αὐτό τό φροῦτο μᾶς ἦρθε τελευταῖα. Ὁ Φρόυντ καί ὁ Γιούνγκ εἶναι τόν 19ο καί τόν 20ο αἰῶνα. Οἱ Ἅγιοι εἶναι καταπέλτες. Δέν θέλουν ν’ ἀκούσουν γιά ψυχολογία καί ὅλες αὐτές τίς θεωρίες. Τούς ἀνθρώπους τούς ἀγαποῦσαν. Ὅλους τούς ἀγαποῦσαν καί τούς ψυχιάτρους καί τούς ψυχολόγους… δέν εἶχαν τίποτα προσωπικά μ’ αὐτούς. Ἀλλά δέν ἤθελαν ν΄ ἀκούσουν αὐτές τίς θεωρίες. Πηγαίνουν τά νέα παιδιά στούς ψυχιάτρους καί τί τούς λένε; Νά κάνετε σχέσεις, ν’ ἀφήσετε ἐλεύθερα τά ἔνστικτα. Νά μήν ὑπάρχουν συγκρούσεις -τάχατες- μέσα σας. Καί τί ἐννοοῦν συγκρούσεις; Τήν ἀντίσταση στή σαρκικότητα, τήν ἀντίσταση στά πάθη. Δηλαδή, ὁ ἄνθρωπος δέν πρέπει νά ἀντιστέκεται στά πάθη του, νά ἱκανοποιεῖ τά πάθη! Αὐτά λένε.. Αὐτά δέν εἶναι δαιμονικές διδασκαλίες;

Ἐρ.: Ἡ δεύτερη ἐρώτηση εἶναι ἄν τά παιδιά πού πάσχουν ἀπό κατάθλιψη πρέπει νά ἔχουν εἰδική μεταχείριση ὡς πρός τήν ἀγωγή.

Ἀπ.: Ὁ Ἅγιος ἔχει πεῖ πολλά γιά τήν κατάθλιψη. Ἡ θεραπεία τῆς κατάθλιψης εἶναι ἡ ταπείνωση, εἶναι ὁ θεῖος ἔρωτας, εἶναι ν’ ἀγαπήσει ὁ ἄνθρωπος τόν Θεό. Ἐμεῖς τί εἰδκική ἀντιμετώπιση νά ἔχουμε στά παιδιά; Νά τά βοηθήσουμε ν’ ἀγαπήσουν τόν Θεό. Νά τούς διδάξουμε τήν ἀλήθεια, τό σωστό.

Δυστυχῶς, οἱ ψυχολόγοι καί οἱ ψυχίατροι, στούς ὁποίους στέλνουμε τά παιδιά, δέν τούς λένε τό σωστό. Καί ξέρετε, γιατί δέν τούς τό λένε; Ἐκ πεποιθήσεως, γιατί λένε θά τούς δημιουργήσουμε ἐνοχές, ἄν τούς ποῦμε ὅτι αὐτό πού κάνουνε εἶναι λάθος. Καί μπορεῖ νά κάνουν φοβερές ἁμαρτίες καί νά μήν τούς λένε ὅτι εἶναι λάθος, γιατί λένε θά τούς δημιουργήσουμε ἐνοχές.. Ἀκοῦτε διαβολικές θεωρίες; Δηλαδή ὁ ἄλλος πάει ν’ αὐτοκτονήσει, αὐτοκτονεῖ, καί δέν πρέπει νά τοῦ πεῖς ὅτι κάνεις κακό! Νά τόν ἀφήσεις ν’ αὐτοκτονήσει…

Ἐρ.: Ἡ τελευταία ἐρώτηση εἶναι, ἄν ἅγιος γεννιέσαι ἤ γίνεσαι. Ἄν μποροῦμε ν΄ ἀπαντήσουμε καθολικά σ’ αὐτό τό ἐρώτημα, γιατί ἀναφερθήκατε ὅτι κάποιες φορές μπορεῖ νά γίνει κάποιος ἅγιος καί σέ πολύ δύσκολο περιβάλλον. Ἐνῶ ὁ Ἅγιος τόνιζε τή σημασία τῆς γέννησης τοῦ ἁγίου.

Ἀπ.: Ἅγιος γεννιέσαι ἤ γίνεσαι; Καί γεννιέσαι καί γίνεσαι! Γεννιέσαι, ἄν ἡ μητέρα σου καί ὁ πατέρας σου εἶναι σωστοί. Ἅγιος ἐκ κοιλίας μητρός, δέν λέμε; Ὁ Ἅγιος Σάββας, ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος, ἡ Παναγία μας. Γιατί ἦταν ἅγιοι οἱ γονεῖς καί κάνανε τά σωστά ὅσο κυοφοροῦσαν τά βρέφη τους, τά παιδάκια τους. Καί ἡ Ἁγία Ἄννα πού γέννησε τήν Παναγία μας καί ἡ Ἁγία Ἐλισάβετ πού γέννησε τόν Ἅγιο Ἰωάννη τόν Πρόδρομο ἦταν τέλειοι, δίκαιοι, ἅγιοι, πανάγιοι! Τό ἁγιότερο, τό ἀπαθέστερο ζευγάρι στή γῆ ἦταν οἱ γονεῖς τῆς Παναγίας, γι’ αὐτό καί γεννήθηκε τό ἀπαθέστερο βρέφος παγκοσμίως, ἡ Παναγία μας. Ἀλλά καί ἡ ἴδια μετά συνέχισε. Γιατί θά μποροῦσε μέ τή θέλησή της νά φύγει ἀπό τόν δρόμο αὐτό, πού τῆς ἐνεφύσησαν οἱ γονεῖς. Δέν ἔφυγε. Συνέχισε καί ἁγιάστηκε ἀκόμα περισσότερο.

Καί γεννιέσαι λοιπόν καί γίνεσαι. Κι ἄν, παρ’ ἐλπίδα, δέν ἔχεις καλούς γονεῖς, καλές καταβολές, μέ τή βούλησή σου, μέ τή θέλησή σου, ξεπερνᾶς τή κακή κληρονομικότητα καί μπορεῖς νά γίνεις κορυφαῖος ἅγιος. Ἀπόδειξη τόσοι ἅγιοι, οἱ ὁποῖοι εἶχαν μεγάλες ἁμαρτίες, γεννήθηκαν ἀπό εἰδωλολάτρες γονεῖς καί ὅμως ἔφτασαν σέ ὕψιστες βαθμίδες. Παραδείγματος χάριν, ἡ Ἁγία Μαρία ἡ Αἰγυπτία. Δεκαεφτά χρόνια δούλευε στήν ἀνηθικότητα καί ἔφτασε μετά νά προσεύχεται καί νά σηκώνεται δύο μέτρα στόν ἀέρα. Τόση Χάρη εἶχε! Καί νά περπατάει πάνω στό νερό σάν σέ ξηρά!

Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

https://hristospanagia3.blogspot.com/

Ἕνας νά μέ ἀκούσει…. καί θά τοῦ στείλει ὁ Θεός πλούσια τή Xάρη Του!, Γέροντας Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης, ἐκδ. Ἡ Μεταμόρφωσις τοῦ Σωτῆρος (Ἱερό Γυναικεῖο Ἡσυχαστήριο), 2018, (στό ἑξῆς: Ἕνας νά μέ ἀκούσει… καί θά τοῦ στείλει ὁ Θεός πλούσια τή Xάρη Του).

Λουκ. 1, 24.

Ἕνας νά μέ ἀκούσει… καί θά τοῦ στείλει ὁ Θεός πλούσια τή Xάρη Του.

Λουκ. 1, 24.

Ἕνας νά μέ ἀκούσει… καί θά τοῦ στείλει ὁ Θεός πλούσια τή Xάρη Του.

Ὅ.π.

Ὅ.π.

Ὅ.π.

Ὅ.π.

10 Ὅ.π.

11 Ὅ.π.

12 Ὅ.π.

13 Ὅ.π.

14 Ὅ.π.

15 Πρβλ. Παρ. 13, 24.

16 Ὅ.π.

17 Ἕνας νά μέ ἀκούσει… καί θά τοῦ στείλει ὁ Θεός πλούσια τή Xάρη Του.

18 Ὅ.π.

19 Ὅ.π.

20 Ὅ.π.

21 Ὅ.π.

22 Ὅ.π.

23 Ὅ.π.

24 Ὅ.π.

25 Ὅ.π.

26 Ὅ.π.

27 Ἐφ. 5, 16.

28 Ἕνας νά μέ ἀκούσει… καί θά τοῦ στείλει ὁ Θεός πλούσια τή Xάρη Του.

29 Γαλ. 5, 22.

30 Ἕνας νά μέ ἀκούσει… καί θά τοῦ στείλει ὁ Θεός πλούσια τή Xάρη Του.

31 Πρβλ. Φιλιπ. 4, 13.

32 Ἕνας νά μέ ἀκούσει… καί θά τοῦ στείλει ὁ Θεός πλούσια τή Xάρη Του.

33 Ὅ.π.

34 Ὅ.π.

35 Ὅ.π.

36 Ὅ.π.

37 Ὅ.π.

38 Ὅ.π.

39 Ὅ.π.

40 Ὅ.π.

41 Ὅ.π.

42 Ὅ.π.

43 Ὅ.π.

44 Ὅ.π.

45 Ὅ.π.

46 Α΄Ἰωάν. 5, 19.

Αναδημοσίευση από ΕΔΩ

Ορθόδοξο εγχειρίδιο διδασκαλίας του οικουμενισμού με την «ευλογία» του πατριάρχη Βαρθολομαίου.

In this photo provided by the Vatican paper L' Osservatore Romano, Pope Francis meets Bartholomew I, the first ecumenical patriarch to attend the installation of a Pope since the Catholic and Orthodox church split nearly 1,000 years ago, at the Vatican Wednesday, March 20, 2013. Pope Francis has promised to continue the Catholic Church's "fraternal" dialogue with Jews and work with Muslims for the common good. Francis met Wednesday with religious representatives from a dozen faiths and traditions who attended his installation Mass a day earlier. (AP Photo/Osservatore Romano, HO)

Ορθόδοξο εγχειρίδιο διδασκαλίας του οικουμενισμού με την «ευλογία» του πατριάρχη Βαρθολομαίου.

Ορθόδοξο εγχειρίδιο διδασκαλίας του οικουμενισμού με την «ευλογία» του πατριάρχη Βαρθολομαίου.

Γράφει ο Ιωάννης Λίτινας

Από τον οικουμενιστικό εκδοτικό οίκο «Regnum Books», [ο οποίος είναι μέρος του διαχριστιανικού Κέντρου Μελετών Αποστολής της Οξφόρδης (OCMS)], με την συνεργασία του Παγκοσμίου Συμβουλίου «Εκκλησιών» (ΠΣΕ), του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου «Εκκλησιών» και της μεταπατερικής Ακαδημίας του Βόλου, «λαθόν ἐτέχθη» το 2014 ένα εγχειρίδιο στην Αγγλική – ύμνος στην παναίρεση του Οικουμενισμού υπό τον τίτλο «Orthodox Handbook on Ecumenism – Resources for Theological Education» (Ορθόδοξο Εγχειρίδιο στον Οικουμενισμό – Πόροι για Θεολογική Εκπαίδευση).

 

Το εγχειρίδιο αυτό, περίπου 1000 (!) σελίδων, προλογίζεται ανερυθρίαστα από τον πατριάρχη Βαρθολομαίο και περιέχει χαιρετισμούς, άρθρα και μελέτες -όλα υποστηρικτικά και ευλογούντα την κατεγνωσμένη υπό των Αγίων Πατέρων παναίρεση του Οικουμενισμού- από τους: Μητροπολίτη Δημητριάδος Ιγνάτιο, π. Αλκιβιάδη Καλύβα, π. Αυγουστίνο Μπαϊρακτάρη, π. Ιουστίνο-Ιωάννη Κεφαλούρο, Παντελή Καλαϊτζίδη, Αθανάσιο Μπασδέκη, Μιλτιάδη Κωνσταντίνου, Αθανάσιο Παπαθανασίου, Γεώργιο Λεμόπουλο, Στυλιανό Τσομπανίδη, Αικατερίνη Πεκρίδου, Νικόλαο Ασπρούλη, Βασιλική Σταθοκώστα, Γρηγόριο Λιάντα, κ.α.

Ορθόδοξο εγχειρίδιο διδασκαλίας του οικουμενισμού με την «ευλογία» του πατριάρχη Βαρθολομαίου.

Στον πρόλογο του πατριάρχη που παραθέτουμε κατωτέρω σε μετάφραση, διακρίνεται το πνεύμα με το οποίο βλασφημείται αυτό το Πανάγιον και Πανακήρατον Σώμα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, ήτοι η Μόνη, Αγία, Καθολική και Αποστολική Ορθόδοξη Εκκλησία ως δήθεν να αναζητά απεγνωσμένα και να απαιτεί την ένωση και κοινωνία με την πανσπερμία των αιρετικών δοξασιών ανά τον κόσμο, όπως αυτές είναι, χωρίς την αποκήρυξη των κακοδοξιών τους, «ανεξάρτητα από τις δογματικές διαφορές», μέσα από ατέρμονους (προδοτικούς ενίοτε) διαλόγους.

Για τον Βαρθολομαίο και κάθε αιρετικό οικουμενιστή το παράδειγμα και η διδασκαλία των θεοφόρων Πατέρων στην αντιμετώπιση των αιρέσεων είναι «πρακτικές του παρελθόντος» που πρέπει «να εγκαταλειφθούν» και οι αγώνες τους εναντίον των αιρέσεων, είναι κακές «διαμάχες του παρελθόντος» που πρέπει «να ξεπεραστούν». Η μαρτυρία δε, του ευαγγελικού μηνύματος πρέπει να είναι από κοινού με τους αιρετικούς, με στόχο πάντοτε την τελική ένωση μαζί τους, η οποία παραπλανητικώς αποκαλείται «αποκατάσταση της ενότητάς τους».

Προσπαθώντας να απενοχοποιήσει την παναίρεση ο πατριάρχης και να της προσδώσει ορθόδοξη χροιά, αποτολμά να διδάξει ότι «ο οικουμενισμός ήταν στο επίκεντρο της ποιμαντικής διακονίας της Εκκλησίας από τους πρώτους αποστολικούς χρόνους», και ούτως δεν θεωρεί την Ορθοδοξία ως τη Μία Εκκλησία, αλλά μέλος της «Εκκλησίας» στην οποία συμμετέχει μέσω του «οικουμενικού κινήματος».

Κατά την πλανεμένη πίστη που κληρονόμησε από τους προκατόχους του, οι αιρέσεις είναι εξίσου Εκκλησίες, συγγενείς και μέλη της οικογένειας του Χριστού, και θεωρούνται «συγκληρονόμοι, μέλη του ίδιου σώματος και κοινωνούς της υπόσχεσης του Θεού εν Χριστώ».  Αυτό άλλωστε εσφράγισε και στη ψευδοσύνοδο της Κρήτης, 3 χρόνια μετά.

Αχόρταγος εραστής των διαλόγων, οι οποίοι μόνο προδοτικές υπογραφές ορθοδόξων έχουν να επιδείξουν ως καρπούς, παρουσιάζει αυτούς ως μια ευαγγελική υποχρέωση, απαίτηση και όραμα που αν δεν ενεργούνται τότε «αγνοούμε» ως Ορθόδοξοι Χριστιανοί «τους γύρω μας» και περιορίζουμε έτσι την αόριστη «παγκόσμια αλήθεια». Αν η Ορθοδοξία δεν πραγματοποιεί συνεχώς διαλόγους είναι δείγμα ανεπίτρεπτου φόβου, «θα αποτύχει στην αποστολή της και θα πάψει να είναι η «καθολική» και «οικουμενική» Εκκλησία. Αντίθετα, θα γίνει εσωστρεφής και κλειστή στον εαυτό της, ένα «γκέτο» στο περιθώριο της ιστορίας».

Κατά τα ανωτέρω η Ορθοδοξία πάλι, χρειάζεται την εκκοσμίκευση ώστε «να ερμηνεύεται υπό το φως των υπαρξιακών αναζητήσεων και των αναγκών της ανθρωπότητας σε κάθε δεδομένη ιστορική περίοδο και πολιτισμική περίσταση»…

Και αυτά μόνο στον πρόλογο. Πόσα περισσότερα πλανεμένα υπάρχουν μέσα στις 1000 σελίδες αυτού του εγχειριδίου; Γιατί ενώ βλασφημείται η πίστη μας περί την Εκκλησία, οι ορθόδοξοι σιωπούμε;

Τι έχουμε εδώ; Μία δημοσία, διαρκή, «γυμνή τη κεφαλή» κήρυξη της παναίρεσης του Οικουμενισμού η οποία δεν μπορεί να αγνοηθεί πλέον από κανένα ορθόδοξο πιστό και μάλιστα από όσους εν Βορείω Ελλάδι μνημονεύουν ακόμα τον πατριάρχη αλλά και τον οικουμενιστή μητροπολίτη Δημητριάδος Ιγνάτιο. Ας αναλογιστούμε τι δέον γενέσθαι.

Ο πρόλογος σε μετάφραση (επισημάνσεις με έντονα δικές μας):

«Στην πρόσφατη ιστορία της Εκκλησίας, οι δύο πρώτες δεκαετίες του εικοστού αιώνα θεωρούνται σίγουρα ως η αυγή της μιας νέας και ελπιδοφόρας περιόδου στις σχέσεις της Εκκλησίας. Οι πρωτοποριακές πρωτοβουλίες του Οικουμενικού Πατριαρχείου για συμφιλίωση και συνεργασία – με κρίσιμες εγκυκλίους που δημοσιεύθηκαν το 1902, το 1904 και το 1920 – μαζί με την έκκληση της Παγκόσμιας Ιεραποστολικής Διάσκεψης του Εδιμβούργου για μια κοινή χριστιανική μαρτυρία στον κόσμο (1910), το σχηματισμό της Παγκόσμιας Συμμαχίας για την προώθηση της διεθνούς φιλίας μέσω των Εκκλησιών (1914), καθώς και οι προπαρασκευαστικές διασκέψεις των κινημάτων «Πίστη και Τάξη» και «Ζωή και Εργασία» (1920) σηματοδότησαν αξιέπαινες προσπάθειες να εγκαταλειφθούν πρακτικές του παρελθόντος και να τεθούν τα θεμέλια του οικουμενικού κινήματος. Αυτό το κίνημα έγινε αντιληπτό ως μια προσπάθεια των χριστιανικών Εκκλησιών και πολλών αφοσιωμένων χριστιανών να ξεπεράσουν τις διαμάχες του παρελθόντος και να διακρίνουν σημαντικούς παρονομαστές για την κοινή μαρτυρία των Εκκλησιών και την υπηρεσία προς τον κόσμο, προετοιμάζοντας έτσι τις συνθήκες που θα διευκόλυναν την αποκατάσταση της ενότητάς τους.

Θα πρέπει, ωστόσο, να τονιστεί ότι παρόλο που ο όρος «Οικουμενική Κίνηση» χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά τη δεκαετία του 1920, προκειμένου να προσδιοριστεί αυτή η θετική εξέλιξη στις διεκκλησιαστικές σχέσειςη ιδέα του Οικουμενισμού δεν αποτελεί πρόσφατη εξέλιξη στη ζωή της Εκκλησίας. Αντίθετα, θα μπορούσε να ειπωθεί ότι ο οικουμενισμός ήταν στο επίκεντρο της ποιμαντικής διακονίας της Εκκλησίας από τους πρώτους αποστολικούς χρόνους. Η Εκκλησία δεν θεώρησε ποτέ τον εαυτό της ως αίρεση ή ομολογία. Πάντα θεωρούσε τον εαυτό της ως την αληθινή Εκκλησία του Θεού, το Σώμα του Χριστού, τη θεία παρουσία και μαρτυρία στον κόσμο. Είναι αυτή η πραγματικότητα που ορίζει τόσο την αναγκαιότητα όσο και τα όρια της δικής μας συμμετοχής στο οικουμενικό κίνημα.

Από τη μία πλευρά, βέβαια, είναι αλήθεια ότι ο σύγχρονος οικουμενισμός προέκυψε μέσα από τον προτεσταντικό κόσμο, ως το αποτέλεσμα της προσπάθειάς του να παρουσιάσει μια πιο συνεκτική εικόνα του Προτεσταντισμού, επιχειρώντας να επανενώσει το πλήθος των προτεσταντικών ομολογιών στη βάση μιας κοινής εκκλησιολογικής αντίληψης. Από την άλλη πλευρά, ωστόσο, θα ήταν εσφαλμένο να αποδώσουμε την πατρότητα του οικουμενισμού μόνο στον προτεσταντικό και αγγλικανικό κόσμο. Είναι γεγονός ότι η ιστορία του οικουμενικού κινήματος, και ειδικότερα του Παγκόσμιου Συμβουλίου Εκκλησιών, είναι πολύ στενά συνδεδεμένη με την Ορθόδοξη Εκκλησία γενικά και το Οικουμενικό Πατριαρχείο ειδικότερα.

Εξάλλου, θα πρέπει να υπενθυμίσουμε ότι η πρώτη συγκεκριμένη πρόταση για τη δημιουργία μιας «ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ» προήλθε από την Εκκλησία της Κωνσταντινούπολης, η οποία, με τη γνωστή εγκύκλιό της του 1920, υποστήριξε ότι η κοινωνία και η συνεργασία των χριστιανικών Εκκλησιών δεν αποκλείεται από τις δογματικές διαφορές που κατά τα άλλα τις χώριζαν. Όπως τόνισε κάποτε ο W.A. Visser’t Hooft: «Η Εκκλησία της Κωνσταντινούπολης χτύπησε το καμπανάκι της δικής μας συνάθροισης, διότι ήταν από τις πρώτες στη σύγχρονη ιστορία που μας υπενθύμισε με την εγκύκλιό της του 1920 ότι ο κόσμος της Χριστιανοσύνης θα ήταν ανυπάκουος στο θέλημα του Κυρίου και Σωτήρα της αν δεν προσπαθούσε να εκδηλώσει στον κόσμο την ενότητα του λαού του Θεού και του Σώματος του Χριστού». Όπως σημειώθηκε στην εγκύκλιο εκείνη που απευθυνόταν «Προς τις απανταχού Εκκλησίες του Χριστού «: Η αγάπη πρέπει να αναζωπυρωθεί και να ενισχυθεί μεταξύ των Εκκλησιών, ώστε να μη θεωρούν πλέον ο ένας τον άλλον ως άγνωστο ή ξένο, αλλά ως συγγενή και μέλος της οικογένειας του Χριστού, και ως «συγκληρονόμους, μέλη του ίδιου σώματος και κοινωνούς της υπόσχεσης του Θεού εν Χριστώ».

Το Οικουμενικό Πατριαρχείο ήταν πάντοτε πεπεισμένο για την ευρύτερη οικουμενική του ευθύνη στον κόσμο. Αυτή η έντονη αίσθηση της υποχρέωσης και της ηγεσίας ενώπιον των άλλων ανθρώπων και ενώπιον του Θεού έχει εμπνεύσει πολλαπλές πρωτοβουλίες, όπως οι άοκνες προσπάθειες του Πατριαρχείου για την εδραίωση της ενότητας της Ορθόδοξης Εκκλησίας παγκοσμίως, μια προσπάθεια που συχνά ήταν γεμάτη με εθνικές εντάσεις και πολιτικές διαιρέσεις. Πράγματι, η συμμετοχή του Οικουμενικού Πατριαρχείου στις οικουμενικές συναντήσεις και ανταλλαγές χρονολογείται τουλάχιστον από τον 16ο αιώνα με την αλληλογραφία «Άουσγκμπουργκ-Κωνσταντινούπολης», η οποία αποτελείτο από μια σειρά επικοινωνιών μεταξύ λουθηρανών θεολόγων από το Tübingen και του Οικουμενικού Πατριάρχη Ιερεμία Β’ από το 1572 έως το 1595. Αν και δεν ήταν διάλογοι με την τυπική έννοια, οι ανταλλαγές αυτές ήταν ωστόσο ενδεικτικές της γενικής φιλοσοφίας του Οικουμενικού Πατριαρχείου σε σχέση με άλλες εκκλησίες και άλλες θρησκείες.

Η ίδια φιλοσοφία ενέπνευσε επίσης την κατ’ αρχήν ενθάρρυνσή μας για οικουμενικές συζητήσεις από αρχές του 20ου αιώνα, ενώ παράλληλα έδωσε το έναυσμα και τη βάση για πολλές διμερείς συζητήσεις με άλλες Χριστιανικές Εκκλησίες. Πέρα από τις ποικίλες συζητήσεις και τις συμφωνημένες δηλώσεις μεταξύ της Ανατολικών Εκκλησιών, οι πιο αποτελεσματικοί και μέχρι σήμερα γόνιμοι από αυτούς τους θεολογικούς διαλόγους έχουν διεξαχθεί με την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, την Αγγλικανική Κοινότητα και τη Λουθηρανική Παγκόσμια Ομοσπονδία. Πράγματι, ακόμη και με το κόστος πολλών δυσφημίσεων για «προδοσία» της ευαγγελικής αλήθειας, ποτέ δεν περιορίσαμε αυτές τις δεσμεύσεις μόνο στις διάφορες χριστιανικές ομολογίες. Άλλωστε, στέκοντας, όπως συμβαίνει, στο σταυροδρόμι ηπείρων, πολιτισμών και θρησκευτικών κοινοτήτων, το όραμα του Οικουμενικού Πατριαρχείου αγκάλιαζε πάντοτε την ιδέα και την ευθύνη να λειτουργεί ως γέφυρα μεταξύ Χριστιανών, Μουσουλμάνων και Εβραίων.

Γιατί συμμετέχουμε στην οικουμενική κίνηση; Η απάντηση είναι απλή: επειδή η αποστολή και το όραμα της Εκκλησίας το απαιτούν. Η Εκκλησία δεν μπορεί να ξεφύγει από την ευθύνη και την ευκαιρία της να «δώσει απάντηση σε όλους, που μας ζητούν να δώσουμε τον λόγο για την ελπίδα που έχουμε – και να το κάνουμε αυτό με ευγένεια και σεβασμό». (Α Πέτρου 3:15) Ως Ορθόδοξοι Χριστιανοί, δεν έχουμε το δικαίωμα να αγνοούμε τον κόσμο γύρω μας- αυτός ο κόσμος απαιτεί την παρουσία και τη φωνή μας όπου μπορεί να ακουστεί, ακριβώς επειδή η Εκκλησία είναι ο θεματοφύλακας μιας παγκόσμιας αλήθειας, την οποία δεν έχουμε το δικαίωμα να περιορίσουμε ή να εγκλείσουμε μέσα στις ζώνες της άνεσής μας. Στην πραγματικότητα, καλούμαστε να διακηρύξουμε την πληρότητα αυτής της αλήθειας ακριβώς εκεί που αισθανόμαστε άβολα.

Για το σκοπό αυτό, λοιπόν, η Ορθοδοξία πρέπει να βρίσκεται σε συνεχή διάλογο με τον κόσμο. Η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν φοβάται τον διάλογο, διότι η αλήθεια δεν φοβάται τον διάλογο. Αντίθετα, αν η Ορθοδοξία είναι κλεισμένη στον εαυτό της…και δεν βρίσκεται σε διάλογο με τους έξω, θα αποτύχει στην αποστολή της και θα πάψει να είναι η «καθολική» και «οικουμενική» Εκκλησία. Αντίθετα, θα γίνει εσωστρεφής και κλειστή στον εαυτό της, ένα «γκέτο» στο περιθώριο της ιστορίας. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι μεγάλοι Πατέρες της Εκκλησίας δεν φοβήθηκαν ποτέ τον διάλογο με τον πνευματικό πολιτισμό της εποχής τους, αντίθετα καλωσόριζαν ακόμη και τον διάλογο με τους ειδωλολάτρες και τους φιλοσόφους. Είναι αυτό το πνεύμα με το οποίο επηρέασαν και μεταμόρφωσαν τον πολιτισμό της εποχής τους και μας πρόσφεραν μια πραγματικά οικουμενική Εκκλησία. Η Ορθοδοξία παραμένει πάντα σύγχρονη και οικουμενική, αρκεί να την προωθούμε με ταπεινότητα και να την ερμηνεύουμε υπό το φως των υπαρξιακών αναζητήσεων και των αναγκών της ανθρωπότητας σε κάθε δεδομένη ιστορική περίοδο και πολιτισμική περίσταση.

Σήμερα, η Ορθοδοξία καλείται να συνεχίσει αυτόν τον διάλογο με τον έξω κόσμο, προκειμένου να προσφέρει μαρτυρία και τη ζωογόνο πνοή της πίστης της. Ωστόσο, αυτός ο διάλογος δεν μπορεί να φτάσει στον έξω κόσμο αν δεν περάσει πρώτα από μέσα από όλους εκείνους που φέρουν το χριστιανικό όνομα. Και έτσι πρώτα πρέπει να συνομιλούμε ως χριστιανοί μεταξύ μας, να επιλύσουμε τις διαφορές μας, ώστε η μαρτυρία μας στον έξω κόσμο να είναι αξιόπιστη. Η προσπάθειά μας για την υπόθεση να ενωθούν όλοι οι χριστιανοί είναι η εντολή του Κυρίου μας, ο οποίος πριν από το πάθος Του προσευχήθηκε στον Πατέρα Του «όλοι [δηλαδή οι μαθητές Του] να είναι ένα, για να πιστέψει ο κόσμος ότι εσύ με απέστειλες». (Ιωάν. 17,21) Δεν είναι δυνατόν ο Κύριος να αγωνιά για την ενότητα των μαθητών Του και εμείς να μένουμε αδιάφοροι για την ενότητα όλων των χριστιανών. Αυτό θα αποτελούσε προδοσία της φιλαυτίας και παράβαση του θελήματός Του.

Για τον λόγο αυτό, χαιρετίζουμε ολόψυχα την έκδοση αυτού του Πανορθοδόξου Εγχειριδίου για τη διδασκαλία του Οικουμενισμού, το οποίο συντάσσεται στο πλαίσιο της προετοιμασίας της 10ης Γενικής Συνέλευσης του Παγκόσμιου Συμβουλίου των Εκκλησιών στο Μπουσάν της Νότιας Κορέας φέτος (σ.σ. το 2013). Είναι η θερμή προσευχή μας ότι ο τόμος αυτός θα αποκαταστήσει και θα αναζωογονήσει το οικουμενικό όραμα μεταξύ των Εκκλησιών μας και ιδιαίτερα μεταξύ της νεότερης γενιάς, η οποία καλείται να να το στηρίξουν και να το επεκτείνουν τα επόμενα χρόνια.

Οικουμενικό Πατριαρχείο, 3 Σεπτεμβρίου 2013

Μετά προσευχών δικός σας,

† BΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ
Αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως-Νέας Ρώμης
και Οικουμενικός Πατριάρχης»


Το εγχειρίδιο στο πρωτότυπο :

https://evl.fi/documents/1327140/41251337/Orthodox_Handbook_on_Ecumenism-Watermarked.pdf/3a95c2a2-7ca9-a6fa-cb9b-8325ba2be337

Δημοφιλή Άρθρα

Τα αγαπημένα σας

καὶ ἀλλοίμονό μας

Οὐαί, ἡμῖν· καὶ ἀλλοίμονό μας (Γεώργιος Τζανάκης)

0
Οὐαί, ἡμῖν· καὶ ἀλλοίμονό μας. Γράφει ο Γεώργιος Τζανάκης Ἀκρωτήρι Χανίων. Μ. Δευτέρα 2021 Πρέπει νὰ τὸ χωνέψουμε. Τὸ πλήρωμα τοῦ σκάφους δὲν μπορεῖ. Δὲν φτάνει. Δὲν...