Ορθοδοξία

Αρχική Ορθοδοξία Σελίδα 2

Βλάσφημη απεικόνιση της Παναγίας από Σχολείο στο Επισκοπείο της Ι.Μ.Περιστερίου.

Βλάσφημη απεικόνιση της Παναγίας από Σχολείο στο Επισκοπείο της Ι.Μ.Περιστερίου.

Βλάσφημη απεικόνιση της Παναγίας από Σχολείο στο Επισκοπείο της Ι.Μ.Περιστερίου.

 

Βλάσφημη απεικόνιση της Παναγίας από Σχολείο στο Επισκοπείο της Ι.Μ.Περιστερίου.
Βλάσφημη απεικόνιση της Παναγίας από Σχολείο στο Επισκοπείο της Ι.Μ.Περιστερίου.

Κακή πρωτιά της Ορθόδοξης Ελλάδας. Καμμία Ὀρθόδοξη χώρα δὲν νομοθέτησε ὑπὲρ τοῦ γάμου τῶν Ὁμοφυλοφίλων.

Αντορθόδοξη και αντικανονική καταχώριση

Κακή πρωτιά της Ορθόδοξης Ελλάδας. Καμμία Ὀρθόδοξη χώρα δὲν νομοθέτησε ὑπὲρ τοῦ γάμου τῶν Ὁμοφυλοφίλων.

Κακή πρωτιά της Ορθόδοξης Ελλάδας. Καμμία Ὀρθόδοξη χώρα δὲν νομοθέτησε ὑπὲρ τοῦ γάμου τῶν Ὁμοφυλοφίλων.

1. Ἡ αὐτοκέφαλη ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας δὲν ἔχει πανορθόδοξη ἀναγνώριση.

Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἔχει διαχρονικὰ τὴν συνείδηση ὅτι μόνον αὐτὴ εἶναι ἡ Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως, καὶ ὅτι ὅλες οἱ ἄλλες χριστιανικὲς κοινότητες, ἐκτός αὐτῆς, εἶναι αἱρέσεις καὶ σχίσματα. Καὶ αὐτὴ ἡ βεβαιότητα στηρίζεται εἰς τὸ ὅτι μόνον αὐτὴ ἐκράτησε καὶ διετήρησε διαχρονικὰ τὸν καθολικὸ κανόνα τῆς Πίστεως, ὅπως πραδόθηκε ἀπὸ τοὺς Ἁγίους Ἀποστόλους, χωρὶς προσθῆκες, ἀφαιρέσεις καὶ ἀλοιώσεις. Μέχρι καὶ τὸν 19ο αἰώνα, μετὰ καὶ τὴν ἀπόσχιση τοῦ Παπισμοῦ ἀπὸ τὸ σῶμα τῆς Μιᾶς Ἐκκλησίας τὸν 11ο αἰώνα καὶ την χειρότερη ἀπόσχιση τῶν Προτεσταντῶν ἀπὸ τὸν Παπισμὸ τὸν 16ο αἰώνα, ἡ Ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ὡς ἔχουσα τὰ πρεσβεῖα τιμῆς ἀνάμεσα στὶς λοιπὲς τοπικὲς ἐκκλησίες, πρωτοστατοῦσε στοὺς ἀγῶνες γιὰ τὴν ἑδραίωση καὶ ἐξάπλωση τῆς Ὀρθοδοξίας. Ἀπό τίς ἀρχές τοῦ 20ου αἰώνα εἶναι συνδιαμορφώτρια καὶ κήρυκας τῆς παναίρεσης τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ τοῦ Συγκρητισμοῦ.

 

Πρόλαβε πρὸ τοῦ δυτικοῦ σχίσματος καὶ μετέδωσε τὴν Ὀρθοδοξία στοὺς σλαβικοὺς λαούς, οἱ ὁποῖοι εὐγνωμόνως σέβονται και τιμοῦν τοὺς Ἕλληνες ὡς φωτιστὲς καὶ διδασκάλους. Μετὰ ταῦτα στὸν ἀριθμὸ τῶν τεσσάρων πρεσβυγενῶν πατριαρχείων (Κωνσταντινουπόλεως, Ἀλεξανδρείας, Ἀντιοχείας καὶ Ἱεροσολύμων) μὲ τὴν ἀναγνώριση ἢ χορήγηση αὐτοκεφαλίας, λόγῳ τῆς δημιουργίας νέων ἐθνικῶν κρατῶν, οἱ τέσσερες αὐτοκέφαλες πρεσβυγενεῖς ἐκκλησίες πού ἀναφέραμε ἔγιναν δεκατέσσερες. Προστίθενται δηλαδὴ οἱ ἐκκλησίες α) Ρωσίας, β) Σερβίας, γ) Ρουμανίας, δ) Βουλγαρίας, ε) Γεωργίας, στ) Κύπρου, ζ) Ἑλλάδος, η) Πολωνίας, θ) Ἀλβανίας καὶ ι) Τσεχίας καὶ Σλοβακίας. Δὲν συναριθμοῦμε τὴν Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας, διότι ἡ αὐτοκεφαλία δὲν χορηγήθηκε στὴν κανονικὴ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ὑπὸ τὸν μητροπολίτη Ὀνούφριο, ἀλλὰ σὲ σχισματικὴ μερίδα Οὐκρανῶν ὑπὸ τὸν μητροπολίτη Ἐπιφάνιο, μετὰ ἀπὸ ἀντικανονικὴ καὶ διαιρετικὴ εἰσπήδηση τοῦ πατριάρχου Βαρθολομαίου σὲ ξένη δικαιοδοσία γιὰ ἐξυπηρέτηση γεωπολιτικῶν σχεδίων τῶν Δυτικῶν, ποὺ ἐπιδιώκουν νὰ ἀποσπάσουν ὄχι μόνο πολιτικὰ ἀλλὰ καὶ ἐκκλησιαστικὰ τὴν Οὐκρανία ἀπὸ τὴν Ρωσία. Ἡ συντριπτικὴ πλειοψηφία τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν καὶ τῶν Ὀρθοδόξων πιστῶν δὲν ἀναγνωρίζουν τοὺς σχισματικοὺς τῆς Οὐκρανίας ὡς κανονικὴ αὐτοκέφαλη ἐκκλησία. Καὶ ἀφοῦ δὲν ὑπάρχει πανορθόδοξη συνοδικὴ ἀναγνώριση, κακῶς καὶ ἀντικανονικῶς μνημονεύεται ὁ σχισματικὸς Ἐπιφάνιος ὡς 15ος προκαθήμενος, ἀπό τέσσερες μόνον, δυστυχῶς ἑλληνόφωνες, ἐκκλησίες (Κων-σταντινουπόλεως, Ἀλεξανδρείας, Κύπρου καὶ Ἑλλάδος)[1].

2. Ὑποτονικὴ καὶ ἀναποτελεσματικὴ ἡ ἀντίδραση τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. Συνένοχοι οἱ Ἐπίσκοποι.

Ἀπὸ τὶς δεκατέσσερες (14) λοιπὸν τοπικὲς ἐκκλησίες, ποὺ συγκροτοῦν τὴν Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία, οἱ ἑπτὰ (7) δροῦν καὶ ἐνεργοῦν μέσα στὰ ὅρια ἐλεύθερων καὶ ἀνεξάρτητων κρατῶν, οἱ πολῖτες τῶν ὁποίων στὴν συντριπτική τους πλειοψηφία εἶναι Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί, καὶ γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ οἱ χῶρες αὐτὲς χαρακτηρίζονται ὡς Ὀρθόδοξες χῶρες, καὶ ἐξακολουθοῦν πράγματι νὰ ἀκολουθοῦν τὴν Ὀρθόδοξη Πίστη καὶ Παράδοση, παρὰ τὴν λυσσαλέα καὶ ἐπίμονη προσπάθεια τῆς ἀποχριστιανισμένης Δύσης, Εὐρώπης καὶ Ἀμερικῆς, νὰ τὶς καταστήσουν ἄθρησκα καὶ οὐδετερόθρησκα κράτη. Οἱ Ὀρθόδοξες αὐτὲς χῶρες κατὰ σειρὰ τῶν Διπτύχων τῆς Ἐκκλησίας εἶναι οἱ ἑξῆς: Ρωσία, Σερβία, Ρουμανία, Βουλγαρία, Γεωργία, Κύπρος, Ἑλλάδα[2].

Ἀπὸ τὸν καιρὸ λοιπὸν ποὺ ἄρχισε παγκοσμίως συστηματικὰ καὶ σχεδιασμένα ἡ προβολὴ τῆς Ὁμοφυλοφιλίας μὲ πρόσχημα τὰ δῆθεν δικαιώματα τῶν ΛΟΑΤΚΙ, ὡσὰν νὰ ὑπάρχει δικαίωμα στὴν ἁμαρτία νομικὰ καὶ ἠθικά, μὲ στόχο βέβαια νὰ πληγοῦν ἡ χριστιανικὴ Ἠθικὴ καὶ ἡ κοινωνικὴ εὐστάθεια καὶ εἰρήνη, ἀντέδρασαν δυναμικὰ οἱ ὀρθόδοξες ἐκκλησίες τῶν χωρῶν ποὺ ἀναφέραμε καὶ δὲν ἐπέτρεψαν στὶς πολιτικὲς ἡγεσίες νὰ προχωρήσουν στὴν νομιμοποίηση καὶ ἀθώωση τῆς φρικτῆς καὶ κορυφαίας ἁμαρτίας τοῦ Σοδομισμοῦ. Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, ἐνῶ λόγῳ ἱστορίας καὶ πολιτιστικῆς πνευματικῆς πρωτοπορίας ἔπρεπε νὰ ἡγεῖται στὴν προάσπιση τῶν ἀρχῶν τοῦ Εὐαγγελίου καὶ νὰ δίδει τὸ παράδειγμα καὶ στὶς ἄλλες Ὀρθόδοξες ἐκκλησίες, ὄχι μόνον δὲν τὸ ἔπραξε πρώτη, ἀλλὰ οὔτε ἀκολούθησε, ἔστω καὶ ὡς οὐραγός. Ἀντίθετα γιὰ περισσότερα ἀπὸ δεκαπέντε χρόνια, ἀντιδρᾶ ὑποτονικὰ  καὶ  ἀναποτελεσματικὰ στὶς παρελάσεις ὑπερηφανίας (Gay Pride) σὲ Ἀθήνα καὶ Θεσσαλονίκη, πού ὀργανώνονταν ὑπὸ τὴν αἰγίδα τῶν δημάρχων Καμίνη καὶ Μπουτάρη, στὸ Σύμφωνο Συμβίωσης Ὁμοφυλοφίλων τῆς κυβέρνησης Τσίπρα (2015) καὶ τώρα τὸ ἴδιο ὑποτονικὰ καὶ προσχηματικὰ στὸ πολὺ χειρότερο νομοσχέδιο γιὰ τὸν «γάμο» τῶν ὁμοφυλοφίλων τῆς δῆθεν συντηρητικῆς, παραδοσιακῆς δεξιᾶς κυβέρνησης τοῦ Κυριάκου Μητσοτάκη. Δὲν θὰ τολμοῦσε ὁποιαδήποτε κυβέρνηση νὰ προχωρήσει σὲ ὅλα αὐτά, που συνιστοῦν ὕβρη πρὸς τὸν Δημιουργό, κατάργηση τοῦ Εὐαγγελίου, τῆς ἀρετῆς καὶ τῆς ἁγιότητας, καὶ ἀντεισαγωγὴ ἑτέρου εὐαγγελίου, τῆς ἁμαρτίας καὶ τῆς ἀσέλγειας, ἂν ἡ ἡγεσία τῆς Ἐκκλησίας, οἱ ἐπίσκοποι καὶ οἱ ἄλλοι κληρικοί, περνούσαμε ἀπὸ τὰ λόγια στὰ ἔργα, στὶς πράξεις, καὶ ἐφαρμόζαμε αὐτὰ ποὺ διδάσκει τὸ Εὐαγγέλιο, ὅταν ἐπιχειρεῖται εἰσαγωγὴ ἄλλου «Εὐαγγελίου», ὅπως τὸ ἀποσαφηνίζει τὸ στόμα τοῦ Χριστοῦ, ὁ Ἀπόστολος Παῦλος. Ἐπικρίνει τοὺς Χριστιανοὺς τῆς Γαλατίας, γιατί τόσο γρήγορα μεταπήδησαν «εἰς ἕτερον εὐαγγέλιον»  καὶ ἀκολούθησαν τοὺς ταραχοποιοὺς ποὺ μεταστρέφουν καὶ διαστρέφουν τὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ. Μὲ ἔμφαση καὶ κατηγορηματικὴ ἐντολὴ λέγει πρὸς τοὺς Γαλάτες καὶ πρὸς τοὺς Χριστιανοὺς ὅλων τῶν ἐποχῶν, ἐπαναλαμβάνοντάς το μάλιστα δύο φορές, ὅτι ἀκόμη καὶ ἂν ἐγὼ ὁ ἴδιος ἢ ἄγγελος ἀπὸ τὸν οὐρανὸ σᾶς κηρύξουμε διαφορετικὸ εὐαγγέλιο ἀπὸ ἐκεῖνο ποὺ σᾶς κηρύξαμε, νὰ εἴμαστε ἀναθεματισμένοι: «Ἀλλὰ καὶ ἐὰν ἡμεῖς ἢ ἄγγελος ἐξ οὐρανοῦ εὐαγγελίζηται ὑμῖν παρ᾽ ὃ εὐηγγελισάμεθα ὑμῖν, ἀνάθεμα ἔστω»[3]. Καὶ γνωρίζουμε τί ἐκήρυξε ὁ Ἀπόστολος Παῦλος γιὰ τὴν Ὁμοφυλοφιλία[4].

3. Μᾶς ἀπαγορεύθηκε ἀπὸ τὸν ἐπίσκοπο νὰ ἀντιδράσουμε. Ἀπραγότεροι βατράχων.

Ὅταν πολλοί ἀπό ἐμᾶς καὶ τὸ Ὀρθόδοξο ποίμνιο ἀρχίσαμε νὰ ἀντιδροῦμε στὶς παρελάσεις ὑπερηφανίας καὶ ἑτοιμάζαμε καθόδους καὶ στὸ πεζοδρόμιο, μᾶς ἀπαγορεύθηκε στὴν Θεσσαλονίκη ἀπὸ τὸν τότε μητροπολίτης Ἄνθιμο. Στὸν αὐλόγυρο τοῦ ἱστορικοῦ ναοῦ τοῦ Ἁγίου Δημητρίου, ὅπου «κρύψαμε» τὴν συγκέντρωση, οἱ ἱερεῖς δὲν μᾶς χορήγησαν οὔτε ἠλεκτρικὸ ρεῦμα γιὰ τὴν μεγαφωνικὴ ἐγκατάσταση, ἐνῶ στὸν γράφοντα ἀπαγορεύθηκε νὰ ὁμιλήσει στὴν σύναξη, ψαλλιδίσθηκε μάλιστα ἡ ἀφίσα ποὺ ἔφερε τὸ ὄνομά του ὡς ὁμιλητῆ, μὲ τὴν δικαιολογία ὅτι ἔπρεπε νὰ φαίνεται ὅτι οἱ λαϊκοί ἀντιδροῦν καὶ ὄχι οἱ κληρικοί. Τὸ ποίμνιο ἐνεργεῖ δυστυχῶς χωρὶς ποιμένες, ἀφημένο στὴν διάθεση τῶν λύκων, ὅπως τὸ εἶχε προείπει ὁ Χριστὸς γιὰ τοὺς μισθωτοὺς ποιμένες[5].

Τότε στενοχωρούμενοι γιὰ τὴν δειλία αὐτὴ καὶ ἀνανδρία σὲ ἄρθρο μας μὲ τίτλο «Δὲν μᾶς ἔφθανε ὁ Οἰκουμενισμός, ἦλθε καὶ ὁ Σοδομισμός», παρουσιάσαμε τὰ «Ἀξιομίμητα παραδείγματα Ὀρθοδόξων Χωρῶν» γράφοντας τὰ ἑξῆς: «Ἔχομε τὸ καλὸ παράδειγμα ἄλλων ἀδελφῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, οἱ ὁποῖες ἀπέτρεψαν ἢ τουλάχιστον κατεδίκασαν συνοδικὰ τὶς παρελάσεις τῶν Ὁμοφυλοφίλων. Στὴν Γεωργία πλῆθος πιστῶν, ἔχοντας ἐπικεφαλῆς ἐπισκόπους, ἱερεῖς καὶ μοναχούς, παρεμπόδισαν τὴν παρέλαση τῶν Ὁμοφυλοφίλων. Τὸ ἴδιο συνέβη καὶ στὸ Βουκουρέστι καὶ στὸ Βελιγράδι, ὅπου μάλιστα ἡ τότε ὑπουργὸς τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν Χίλαρι Κλίντον, παρὰ τὴν παρεμπόδιση τῆς παρελάσεως τῶν Gay ἀπὸ τοὺς πιστούς, συνεχάρη τὸν Σέρβο πρωθυπουργό, γιατὶ ἐπέτρεψε νὰ πραγματοποιηθεῖ ἡ ἐκδήλωση. Ἀποκαλυπτικὴ εἶναι ἐπίσης ἡ πληροφορία ὅτι ὅπου γίνονται αὐτὲς οἱ ἐκδηλώσεις τυγχάνουν τῆς προστασίας τῶν πρεσβειῶν τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν. Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῆς αὐτόνομης Μολδαβίας ἐπίσης κατεδίκασε συνοδικὰ τὶς παρελάσεις τῶν Ὁμοφυλοφίλων μὲ τὸ πολὺ ὡραῖο ποιμαντικὸ καὶ ἠθικὸ ἐπιχείρημα ὅτι ἔχομε ἐντολὴ ἀπὸ τὸ Εὐαγγέλιο νὰ παρεμποδίζουμε τὴν ἐξάπλωση τῆς ἁμαρτίας καὶ ὅτι δὲν ὑπακούουμε στὰ κελεύσματα τῶν ἀρχόντων τοῦ κόσμου, ἀλλὰ στὶς ἐντολὲς τοῦ βασιλέως τῶν βασιλέων, τοῦ Κυρίου τοῦ Οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς. Ἀποφάσισε μάλιστα νὰ θέτει σὲ ἀκοινωνησία ὅποιον ὑποστηρίζει τὴν Ὁμοφυλοφιλία. Στὴν Ὀρθόδοξη Ρωσία δὲν χρειάσθηκε νὰ ἐπέμβει ἡ Ἐκκλησία, διότι οἱ πολιτικοὶ ἄρχοντες, μιμούμενοι τοὺς Ὀρθοδόξους βασιλεῖς τοῦ Βυζαντίου, ἐψήφισαν στὴν Βουλή τους (Δούμα) νόμο, μὲ τὸν ὁποῖο θὰ ἀπελαύνονται ἀπὸ τὴ Ρωσία ὅσοι ξένοι προπαγανδίζουν ὑπὲρ τῆς Ὁμοφυλοφιλίας καὶ θὰ φυλακίζονται ὅσοι Ρῶσοι προσβάλλουν τὰ παραδοσιακὰ ἤθη καὶ ἔθιμα τοῦ Ὀρθοδόξου λαοῦ.

Καὶ ἡ Ἑλλάδα, τὸ «ψέμμα τὸ βασίλειο», ποὺ γεννήθηκε ἀτόφιο ἀπὸ τὴν Ρωμιοσύνη τοῦ Βυζαντίου, δὲν κληρονόμησε τίποτε ἀπὸ τὸ μεγαλεῖο της, ἀλλὰ μόνο τὰ χαμηλὰ καὶ τιποτένια, ὅπως διαπιστώνει ὁ μεγάλος μας ποιητὴς Κωστῆς Παλαμᾶς στὸν «Δωδεκάλογο τοῦ Γύφτου». Τὸ χειρότερο μάλιστα, κατὰ τὸν ἴδιο ποιητή, εἶναι ὅτι δὲν τὴν κυβερνοῦν φρόνιμοι καὶ συνετοὶ ἄνδρες, ἀλλὰ μὲ λόγια παχιὰ πολιτικάντηδες καὶ ὁμοφυλόφιλοι»[6].

4. Πρωτοφανὴς στὴν ἱστορία τῆς Ἑλλάδας, γιὰ τὸ θράσος τῆς βλασφημίας, ἡ ἀπόφαση τῆς κυβέρνησης τοῦ ΣΥΡΙΖΑ (2015).

Μὲ τὶς Παρελάσεις Ὑπερηφανίας» (Gay Pride) προετοιμάσθηκε τὸ κλῖμα γιὰ τὴν ἐπίσημη κρατικὴ νομιμοποίηση τῆς Ὁμοφυλοφιλίας. Ἡ τολμηρὴ στὶς κακὲς μεταρρυθμίσεις κυβέρνση τοῦ Ἀλέξη Τσίπρα, σχεδὸν μόλις ἐξελέγη, ἔφερε στὴν Βουλὴ τὸν Δεκέμβριο τοῦ 2015 τὸ «Σύμφωνο Συμβίωσης Ὁμοφύλων», τὸ ὁποῖο ὑπερψηφίσθηκε ἀπὸ 194 βουλευτὲς συμπολίτευσης καὶ ἀντιπολίτευσης, καταψηφίσθηκε ἀπὸ 55, ἐνῶ 51 ἀπουσίαζαν. Περιχαρὴς τότε ὁ καθ᾽ ὁμολογίαν του ἄθεος πρωθυπουργὸς ἐδήλωσε ὅτι μὲ τὴν ψήφιση τοῦ νομοσχεδίου «κλείνει ἕνας κύκλος ὀπισθοδρόμησης καὶ ντροπῆς», ἐνῶ στὴν πραγματικότητα γιὰ πρώτη φορά στὴν ὀρθόδοξη Ἑλλάδα ἐγκανιαζόταν ἐπισήμως στὸ ἑλληνικὸ κοινοβούλιο ὁ ἀνάποδος κόσμος τῆς ἀσέβειας, τῆς ἀδιαντροπιᾶς τῆς ἀσχημοσύνης, τῆς ἀσέλγειας, τῆς διάλυσης τῆς οἰκογενείας καὶ τῆς κοινωνίας, τῆς ἀνατροπῆς τῶν φυσικῶν καὶ ἠθικῶν νόμων, τῶν ἱερῶν καὶ ὁσίων τοῦ Γένους. Ἀντιδρώντας στὴν ἄθεσμη ἀνθελληνικὴ καὶ ἀντιχριστιανικὴ αὐτὴ ἐξέλιξη γράψαμε τότε καὶ ἀναρτήσαμε στὸ Διαδίκτυο ἄρθρο μὲ τίτλο: «Ὑβριστικὸ καὶ βλάσφημο τὸ Ἑλληνικὸ Κοινοβούλιο. Συνένοχη ἡ Ἐκκλησιαστικὴ Ἡγεσία». Στὸ ἄρθρο αὐτὸ ἀναπτύσσαμε τὶς ἑξῆς ἑνότητες: 1. Νόμος ντροπῆς ἡ νομιμοποίηση τῶν κιναίδων. 2. Βδέλυγμα καὶ πάθος ἀτιμίας ἡ Ὁμοφυλοφιλία κατὰ τὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ τοὺς Ἁγίους Πατέρες. 3. Τὸ θράσος καὶ ἡ οἴηση τοῦ πρωθυπουργοῦ καὶ ἄλλων· Ἑωσφορικὴ κατάσταση. 4. Οἱ εὐθύνες τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἡγεσίας[7].

5. Χειρότερη ἡ ἀπόφαση τῆς μεταλλαγμένης κυβέρνησης τῆς «Νέας Δημοκρατίας».

Ὅσα τότε ἐγράφαμε ἰσχύουν πολύ περισσότερο σήμερα μετὰ ἀπὸ ὀκτὼ (8) χρόνια μὲ τὸ ἀσεβέστατο καὶ βλάσφημο νομοσχέδιο γιὰ τὸν «γάμο» τῶν Ὁμοφυλοφίλων ποὺ ἐσπευσμένα προωθεῖ στὴν Βουλὴ ὁ πρωθυπουργὸς Κυριάκος Μητσοτάκης, γιὰ νὰ δωρήσει στοὺς ΛΟΑΤΚΙ τὴν δυνατότητα τεκνοθεσίας, ποὺ δὲν ἦταν δυνατὴ μὲ τὸ  «Σύμφωνο Συμβίωσης» τοῦ Τσίπρα, ὁ ὁποῖος ἐξέφραζε ὡς συνεπὴς ἀριστερὸς τὶς ἀξίες καὶ τὰ πιστεύματα τῆς πολιτικῆς του ἰδεολογίας. Ἀντίθετα ὁ σημερινὸς πρωθυπουργὸς ἐδικαιολογεῖτο ἴσως ὡς βουλευτὴς νὰ ἐνεργεῖ κατὰ συνείδησιν καὶ ἐλεύθερα, ὅπως ἔπραξαν αὐτὸς καὶ ἡ ἀδελφή του Ντόρα Μπακογιάννη, ποὺ ἐψήφισαν τὸ «Σύμφωνο» τοῦ Τσίπρα τὸ 2015, καὶ ἐπροξένησαν ρωγμὲς καὶ ἀναστατώσεις στὴν Νέα Δημοκρατία. Ὑπενθυμίζουμε ὅτι ἀπὸ τοὺς 75 τότε βουλευτές τῆς Νέας Δημοκρατίας μόνον 19 ἐψήφισαν ναί, ὡς νεοταξικῆς προελεύσεως, 29 ὄχι, συνεπεῖς στὴν παραδοσιακὴ συντηρητικὴ γραμμὴ τοῦ κόμματος, καὶ 27 ἀπουσίαζαν, ἀφιταλαντευθέντες μεταξὺ τῶν δύο τάσεων. Ἦταν πάντως ἠχηρὴ ἡ ἀπουσία τοῦ τότε ἀρχηγοῦ τῆς Νέας Δημοκρατίας Βαγγέλη Μεϊμαράκη, ὁ ὁποῖος, ἂν ἐξελέγετο στὴν συνέχεια ἀρχηγὸς τῆς Νέας Δημοκρατίας, οὔτε θὰ διενοεῖτο νὰ προωθήσει τέτοιο νεοταξίτικο καὶ βλάσφημο νομοσχέδιο. Ἡ ἐκλογὴ τοῦ νεοταξίτη Κυριάκου Μητσοτάκη ὡς ἀρχηγοῦ τῆς Νέας Δημοκρατίας ἀλλοίωσε καὶ παραμόρφωσε τὴν πολιτική της φυσιογνωμία, μὲ τὸν ἀρχηγό της φαινομενικὰ νὰ ἐνεργεῖ καὶ νᾶ ἐμφανίζεται ὡς Χριστιανός, γιὰ νὰ ξεγελᾶ τοὺς συντηρητικοὺς ψηφοφόρους, στὴν πράξη ὅμως νὰ ἐνεργεῖ ἐναντίον τοῦ Εὐαγγελίου. Τί νὰ τοὺς κάνεις τοὺς σταυροὺς καὶ τοὺς ἐκκλησιασμούς, ὅταν νομοθετεῖς ἐναντίον τοῦ Εὐαγγελίου, ὅταν περιφρονεῖς τὴν γνώμη τῆς Ἐκκλησίας καὶ τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ πληρώματος, ὅταν δίνεις ἐντολὴ νὰ κλείσουν οἱ ναοὶ καὶ νὰ τιμωροῦνται ὅσοι κληρικοὶ ἀρνοῦνται νὰ συμμορφωθοῦν, ὅταν ἀλλάζεις ἀκόμη καὶ τὴν ὥρα ποὺ θὰ γιορτασθεῖ ἡ Ἀνάσταση, καὶ ὅταν ἀθωώνεις καὶ νομιμοποιεῖς τὸ βδελυρὸ καὶ ἀκάθαρτο πάθος τῆς Ὁμοφυλοφιλίας; Δὲν εἶναι ἀρκετὸ τὸ νὰ φαίνεσαι Χριστιανός, πρέπει καὶ νὰ εἶσαι. Διαφορετικὰ εἶσαι ὑποκριτὴς ἢ παίζεις κάποιο ρόλο, ποὺ σοῦ ἀνέθεσαν.

5. Ἡ Ἑλλάδα εἶναι ἀκόμη χριστιανικὸ κράτος.

Τὸ Σύνταγμα τῆς Ἑλλάδος ποὺ ἐκφράζει τὴν παραδοσιακὴ Ἑλλάδα τῶν ἀγωνιστῶν τοῦ 1821, ποὺ ἀγωνίσθηκαν «γιὰ τοῦ Χριστοῦ τὴν πίστη τὴν ἁγία, γιὰ τῆς πατρίδος τὴν ἐλευθερία», παρὰ τὶς προοδευτικές ἀναθεωρήσεις του, διασώζει μὲ τὴν ἐπικεφαλίδα του «Εἰς τὸ ὄνομα τῆς Ἁγίας καὶ ὁμοουσίου καὶ ἀδιαιρέτου Τριάδος» τὸν χριστιανικὸ χαρακτήρα τοῦ κράτους, τῆς πολιτείας. Ἡ Ἑλλάδα συνταγματικὰ ἐξακολουθεῖ νὰ εἶναι χριστιανικὸ κράτος, νὰ ὑπάρχει συνταγματικὰ καθιερωμένος δεσμὸς Ἐκκλησίας καὶ Πολιτείας, παρὰ τὶς μέχρι τώρα προσπάθειες νὰ γίνουμε ἄθρησκο, οὐδετερόθρησκο κράτος μὲ τὸν πολυσυζητούμενο καὶ σχεδιαζόμενο χωρισμὸ Ἐκκλησίας καὶ Πολιτείας, ποὺ τὸν ἐπανέφερε ὁ ἐκ τῆς σκοτεινῆς καὶ ἁμαρτωλῆς Δύσεως ἐλθὼν νέος ἀρχηγὸς τοῦ ΣΥΡΙΖΑ Στέφανος Κασσελάκης. Στὸ 3ο ἄρθρο τοῦ Συντάγματος ρυθμίζονται οἱ σχέσεις Ἐκκλησίας καὶ Πολιτείας καὶ ἀναγνωρίζεται ὅτι ἡ Ἐκκλησία «τηρεῖ ἀπαρασάλευτα τοὺς ἱεροὺς ἀποστολικοὺς καὶ συνοδικοὺς κανόνες καὶ τὶς ἱερὲς παραδόσεις». Ἐπὶ τῇ βάσει τοῦ ἄρθρου αὐτοῦ ἔπρεπε νὰ διακόψει ἡ Ἐκκλησία κάθε κοινωνία ἐκκλησιαστικὴ μὲ ὅσους ψηφίσουν τὸ ἀσεβὲς καὶ βλάσφημο νομοσχέδιο ποὺ ἀντίκειται στοὺς ἱεροὺς ἀποστολικοὺς καὶ συνοδικοὺς κανόνες καὶ τὶς ἱερὲς περὶ γάμου παραδόσεις. Ἂν τὸ πράξει, θὰ ἐνεργήσει ὄχι μόνο σύμφωνα μὲ τὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ τὴν Πατερικὴ Παράδοση, ἀλλὰ καὶ σύμφωνα μὲ τὸ Σύνταγμα τῆς χώρας, τὸ ὁποῖο ἐπὶ πλέον μὲ τὸ ἄρθρο 21 ἀναθέτει στὸ κράτος τὴν προστασία τῆς οἰκογένειας, τοῦ γάμου, τῆς μητρότητας καὶ τῆς παιδικῆς ἡλικίας. Θεωρεῖ μάλιστα τὴν οἰκογένεια ὡς θεμέλιο τῆς συντήρησης καὶ προαγωγῆς τοῦ Ἔθνους. Ὁ γάμος εἶναι ἕνωση ἀνδρὸς καὶ γυναικὸς, ἡ μητρότητα χρειάζεται μητέρες, ἡ οἰκογένεια ἀπαρτίζεται ἀπό τὸν πατέρα, τὴν μητέρα καὶ τὰ παιδιά. Ἕως ὅτου ἰσχύει τὸ Σύνταγμα τῆς χώρας, ποὺ καθιερώνει τὴν συναλληλία καὶ συνεργασία Ἐκκλησίας καὶ Πολιτείας, ὁ δρόμος τῆς προσφυγῆς στὸ Συμβούλιο τῆς Ἐπικρατείας γιὰ τὴν ἀκύρωση τοῦ νόμου, ποὺ φαίνεται ὅτι θὰ ψηφισθεῖ, εἶναι εὔκολος καὶ ἀνοικτὸς καὶ μάλιστα γιὰ τὴν ἡγεσία τῆς Ἐκκλησίας ἢ καὶ μεμονωμένους ἐπισκόπους, σωματεῖα καὶ ὁμάδες πιστῶν. Δὲν εἶναι βέβαια σίγουρο, ὅτι ὁ πρωθυπουργός θὰ σεβασθεῖ τὶς ἀποφάσεις τῶν ἀνθρώπων δικαστῶν, ἀφοῦ δὲν σέβεται τὶς ἀποφάσεις τοῦ Θεοῦ, τὴν διδασκαλία τοῦ Εὐαγγελίου. Καὶ ἂν αὐτός καὶ ἡ κυβέρνησή του ἔπεσαν ἀπὸ τὸ ὕψος τοῦ νόμου τοῦ Ὑψίστου Θεοῦ, στὸν βάλτο τῆς ἀνομίας καὶ τῆς ἁμαρτίας, ἐλπίζουμε ὅτι τουλάχιστον οἱ δικαστὲς θὰ καταξιώσουν τὸ λειτούργημά τους καὶ θὰ τὸ κρατήσουν στὸ ὕψος του. Τὴν προηγούμενη Κυριακὴ στοὺς Ἀναβαθμοὺς τοῦ Ὄρθρου, ὁ συγγραφεύς τους, Ἅγιος Θεόδωρος Στουδίτης, μᾶς παρέδωσε νὰ παρακαλοῦμε τὸν Θεό, ἀφοῦ μᾶς ὑψώσει καὶ μᾶς ἀνεβάσει στὰ ὑψηλὰ ὄρη τῶν νόμων Του, νὰ μᾶς λαμπρύνει μὲ ἀρετές, ὥστε ἐπάξια νὰ τὸν ὑμνοῦμε: «Εἰς τὰ ὄρη τῶν σῶν ὑψώσας με νόμων, ἀρεταῖς ἐκλάμπρυνον, ὁ Θεός, ἵνα ὑμνῶ σε»[8].


[1]. Γιὰ τὴν ἀντικανονικὴ ἀναγνώριση αὐτοκεφαλία στοὺς σχισματικοῦς τῆς Οὐκρανίας, βλ. Πρωτοπρεσβύτερος Θεοδωρος Ζησης, Τὸ Οὐκρανικὸ Αὐτοκέφαλο. Ἀντικανονικὴ καὶ διαιρετικὴ εἰσπήδηση τῆς Κωνσταντινούπολης, Θεσσαλονίκη 2018, ἐκδόσεις «Τὸ Παλίμψηστον» καὶ Πρωτοπρεσβύτερος Αναστασιος Γκοτσοπουλος, Οὐκρανικὸ Ἁυτοκέφαλο. Συμβολὴ στὸν Διάλογο, Θεσσαλονίκη 2019, ἐκδόσεις «Τὸ Παλίμψηστον».

[2]. Δὲν ἀναφέρουμε τὶς ἄλλες ἑπτὰ (7) Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες, διότι τὰ κράτη εἰς τὰ ὁποῖα ὑπάρχουν καὶ ζοῦν δὲν εἶναι ὀρθόδοξα, μερικὰ οὔτε χριστιανικά (Κων-σταντινούπολη, Ἀλεξάνδρεια, Ἀντιόχεια, Ἱεροσόλυμα, Πολωνία, Ἀλβανία, Τσεχία-Σλοβακία).

[3]. Γαλ. 1,6-9: «Θαυμάζω ὅτι οὕτω ταχέως μετατίθεσθε ἀπὸ τοῦ καλέσαντος ὑμᾶς ἐν χάριτι Χριστοῦ εἰς ἕτερον εὐαγγέλιον, ὃ οὐκ ἔστιν ἄλλο, εἰ μὴ τινές εἰσιν οἱ ταράσσοντες ὑμᾶς καὶ θέλοντες μεταστρέψαι τὸ εὐαγγέλιον τοῦ Χριστοῦ. Ἀλλά καὶ ἐὰν ἡμεῖς ἢ ἄγγελος ἐξ οὐρανοῦ εὐαγγελίζηται ὑμῖν παρ᾽ ὃ εὐηγγελισάμεθα ὑμῖν, ἀνάθεμα ἔστω. Ὡς προειρήκαμεν, καὶ ἄρτι πάλιν λέγω· εἴ τις ὑμᾶς εὐαγγελίζεται παρ᾽ ὃ παρελάβετε, ἀνάθεμα ἔστω».

[4]. Ρωμ. 1, 26-27: «Διὰ τοῦτο παρέδωκεν αὐτοὺς ὁ Θεὸς εἰς πάθη ἀτιμίας. Αἵ τε γὰρ θήλειαι αὐτῶν μετήλλαξαν τὴν φυσικὴν χρῆσιν εἰς τὴν παρὰ φύσιν, ὁμοίως δὲ καὶ οἱ ἄρσενες ἀφέντες τὴν φυσικὴν χρῆσιν τῆς θηλείας ἐξεκαύθησαν ἐν τῇ ὀρέξει αὐτῶν εἰς ἀλλήλους, ἄρσενες ἐν ἄρσεσι τὴν ἀσχημοσύνην κατεργαζόμενοι».

[5]. Ἰω. 10, 11-13: «Ὁ ποιμὴν ὁ καλὸς τὴν ψυχὴν αὐτοῦ τίθησιν ὑπὲρ τῶν προβάτων· ὁ μισθωτὸς δὲ καὶ οὐκ ὢν ποιμήν, οὗ οὐκ εἰσὶ τὰ πρόβατα ἴδια, θεωρεῖ τὸν λύκον ἐρχόμενον καὶ ἀφίησι τὸν λύκον καὶ φεύγει· καὶ ὁ λύκος ἁρπάζει αὐτὰ καὶ σκορπίζει τὰ πρόβατα. Ὁ δὲ μισθωτὸς φεύγει, ὅτι μισθωτός ἐστι καὶ οὐ μέλει αὐτῷ περὶ τῶν προβάτων». Γιὰ τὴν ἀπουσία ἢ σχεδὸν μηδαμινὴ ἀντίδραση ἐκ μέρους τῶν διοικούντων τὴν Ἐκκλησία βλ. τὸ ἄρθρο μας «Ἡ ἐκκλησιαστικὴ ἀντίδραση κατὰ τῆς Ὁμοφυλοφιλίας. Ἀνύπαρκτη στὴν Ἀθήνα, ὑποτονικὴ στὴν Θεσσαλονίκη» στὸ περιοδικὸ Θεοδρομία 16 (2014), σελ. 163-171, καὶ στὸ νέο βιβλίο συλλογῆς ἄρθρων καὶ μελετῶν ὑπὸ τὴν ἐποπτεία μας: Ὁμοφυλοφιλία. Προβλήματα καὶ ἀντιδράσεις, Θεσσαλονίκη 2023, ἐκδόσεις «Θεοδρομία», σελ. 113-123.

[6]. Τὸ ἄρθρο στὴν Θεοδρομία 15 (2013) 163-170 καὶ στὸ βιβλίο: Ὁμοφυλοφιλία. Προβλήματα καὶ ἀντιδράσεις, ἔνθ᾽ ἀνωτ. σελ. 85-95. Ἀναπτύσσονται σ᾽ αὐτό οἱ ἑξῆς ἑνότητες: 1. Μὲ τὴν κουτσὴ Εὐρώπη κουτσαίνουμε καὶ ἐμεῖς. 2. Κορυφαῖο κακὸ ἡ Ὁμοφυλοφυλία. 3. Ἀποῦσα καὶ σιωπῶσα ἡ ἐκκλησιαστικὴ ἡγεσία στὴν Ἑλλάδα. Τὰ πνευματικά σκουπίδια στοὺς Δήμους Ἀθηνῶν καὶ Θεσσαλονίκης. 4. Τὸ ποίμνιο καθοδηγεῖ τοὺς ποιμένες. 5. Ἀξιομίμητα παραδείγματα Ὀρθοδόξων χωρῶν.

[7]. Τὸ ἄρθρο στὴν Θεοδρομία 17 (2015) 485-509 καὶ στὸ βιβλίο: Ὁμοφυλοφιλία. Προβλήματα καὶ ἀντιδράσεις, ἔνθ᾽ ἀνωτ. σελ. 270-304.

[8]. Ἀναβαθμοὶ Ὄρθρου, τοῦ α´ἤχου.

Οι τρείς ιεράρχες ως αγωνιστές! Φοβερή ομιλία του π. Αυγουστίνου Καντιώτη.

Οι τρείς ιεράρχες ως αγωνιστές

Οι τρείς ιεράρχες ως αγωνιστές!

Του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Ν. Καντιώτου
Αθηνα 31. 1. 1966

Περίοδος Δ ́ – Ἔτος ΛΗ ́Φλώρινα – ἀριθμ. φύλλου 2348
Τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν, Σάββατο 30 Ἰανουαρίου 2021

 

Σήμερα, ἀγαπητοί μου, ἔχουμε ἑορτή. Εἶνε ἡ ἡμέρα τῶν γραμμάτων, τῆς χριστιανικῆς παιδείας· ἑορτάζουν οἱ Τρεῖς Ἱεράρχαι.

Δὲν εἶνε εὔκολο νὰ ὑμνήσῃς «τοὺς τρεῖς μeγίστους φωστῆρας τῆς τρισηλίου Θεότητος»(ἀπολυτ.). Εἴμαστε νᾶνοι μπροστὰ σὲ γίγαντες.

Τί νὰ ἐξάρουμε ἀπὸ τὸ βίο καὶ τὴ δρᾶσι τους; τὴν οἰκογένεια – τὶς μητέρες τους; τὴ φιλομάθεια ἢ τὴ σοφία τους; τὴ ῥητορικὴ δεινότητα ἢτὴ συγγραφική τους ἱκανότητα; τὴ φιλία ποὺ τοὺς ἕνωνε; τὴν ἄσκησί τους ἐν «σπηλαίοις καὶ ταῖς ὀπαῖς τῆς γῆς»(Ἑβρ. 11,38); ἢ τὴ φιλανθρωπικήτους δρᾶσι; Θὰ μπορούσαμε νὰ λάβουμε ὡς θέμα· οἱ Τρεῖς Ἱεράρχαι ὡς τέκνα, ἢ ὡς φοιτηταί, ἢ ὡς μοναχοί, ἢ ὡς ἐπίσκοποι, ἢ ὡς διανοούμενοι, ἢ ὡς ἐπιστήμονες, ἢ ὡς παιδαγωγοί. Ἀφήνω ὅμως αὐτὰ τὰ θέματα καὶ ἐκλέγω τοῦτο· «Οἱ Τρεῖς Ἱεράρχαι ὡς ἀγωνισταί».

Ἀγωνίστηκαν! ὅλη ἡ ζωή τους ἦταν ἀγώνας·κατὰ τῶν παθῶν καὶ τῆς ἁμαρτίας, κατὰ τῆς πλάνης καὶ τῶν αἱρέσεων, κατὰ τοῦ ἰουδαϊσμοῦ καὶ τῆς εἰδωλολατρίας, κατὰ τῶν ἀρειανῶν καὶ τῶν πνευματομάχων· ἐναντίον αὐτοκρατόρων καὶ βασιλισσῶν, ἐναντίον ἀδίκων κριτῶν καὶ ἀσπλάχνων πλουσίων, ἐναντίον κάθε κακίας καὶ διαφθορᾶς. Δὲν εἶπα τίποτα.

Ὁ σκληρότερος ἀγώνας, ποὺ τοὺς κατέβαλε –πέθαναν σὲ μικρὴ σχετικῶς ἡλικία– ἦταν κατὰ τῆς διαφθορᾶς μέσα στὸν ἐκκλησιαστικὸ ὀργανισμό· ἐναντίον συναδέλφων τους κακῶν ποιμένων, ποὺ μπῆκαν στὰ ἐνδότερα τῆς Ἐκκλησίας γιὰ νὰ «θύσουν καὶ ἀπολέσουν»(Ἰω. 10,10). Ναί· ὁ πόθος τους νὰ δοῦν τὴν Ἐκκλησία καθαρὴ ἀπὸ στοιχεῖα ἀνάξια καὶ φαῦλα, αὐτὸ ἔφθειρε τὶς δυνάμεις τους.

Ἂς πλησιάσουμε ὅμως στὸν στίβο τους.

* * *

– Καὶ πρῶτα ὁ μέγας Βασίλειος (330-387 μ.Χ.).

Ἡ ἐκλογή του ὡς ἐπισκόπου Καισαρείας δὲν ἔγινε εὔκολα. Ὅταν κενώθηκε ὁ θρόνος κακοὶ ἐπίσκοποι κατέβαλαν προσπάθεια, μὲ χρήμα τα καὶ πολιτικὰ πρόσωπα καὶ γυναῖκες, νὰ ἐκλεγῇ ἕνας δικός τους ἄνθρωπος. Ἀλλὰ ὁ λαὸς δὲν ἔμεινε ἀδιάφορος καὶ ἀμέτοχος, κινήθηκε. Σηκώθηκαν καὶ πῆγαν στὴ Ναζιανζό, βρῆκαν ἐκεῖ τὸ γέροντα ἐπίσκοπο Γρηγόριο (90 ἐτῶν, πατέρα τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ θεολόγου), τὸν ἔφεραν ἀπὸ ἀπόστασι 30 χιλιομέτρων μέσα ἀπὸ βουνὰ στὰ χέρια, πάνω σὲ φορεῖο· καὶ ἡ δική του ψῆφος ἔκανε τὴν πλάστιγγα νὰ κλίνῃ ὑπὲρ τοῦ μεγάλου Βασιλείου· ἔτσι ἐξελέγη ὁ ἅγιος, χωρὶς νὰ τὸ ζητήσῃ, μὲ διαφορὰ λίγων ψήφων.

Ἀλλὰ καὶ ὁ ἴδιος ὁ μέγας Βασίλειος, ὅταν ἔγινε ἐπίσκοπος Καισαρείας, ἔκανε βαθειὰ τομὴ στὸν ἐκκλησιαστικὸ ὀργανισμό. Στὴν πρώτη ἐγκύκλιο – κανόνα ποὺ ἐξέδωκε καὶ ἀπέστειλε πρὸς τοὺς χωρεπισκόπους «Περὶ τῶν ὑπηρετῶν Ἐκκλησίας», ἐπειδὴ ἡ μάνδρα τοῦ Κυρίου γέμισε ἀπὸ λύκους καὶ τὰ θυσιαστήρια ἀπὸ ἱερεῖς ἀναξίους, γράφει· «καθαρίσατε τὴν ἐκκλησίαν τοὺς ἀναξίους αὐτῆς ἀπελαύνοντες»(καν. ΠΘ ́· Ἁμ. Ἀλιβιζάτου, Οἱ ἱ. κανόνες, ἔκδ. Ἀπ. Διακονίας 19973, σ. 524).

Ἀγωνίστηκε ἐπίσης γιὰ νὰ ἐπανδρώσῃ τὴν ἐπισκοπή του μὲ ἄνδρες ἀκεραίους. Δὲν χειροτονοῦσε εὔκολα· ὁ ὑποψήφιος κληρικὸς ἔπρεπε νὰ περάσῃ ἀπὸ κρισάρα. Ὄχι χτὲς Γιάννης καὶ αὔριο παπα-Γιάννης. Δὲν ἀπέβλεπε σὲ προσόντα τυπικά, μόρφωσι καὶ διπλώματα. Τὸν κάλεσαν κάποτε σὲ κάποιο μοναστήρι νὰ χειροτονήσῃ ἕναν ἱερομόναχο, καὶ τότε ἐκεῖ ἐπανελήφθη ἕνα ἐπεισόδιο τῆς παλαιᾶς διαθήκης (βλ. Α ́ Βασ. 16,1-13). Ὅπως ὁ προφήτης Σαμουὴλ ἀπὸ τοὺς 8 γυιοὺς τοῦ Ἰεσσαὶ ἐξέλεξε ὡς κατάλληλο ὄχι κάποιον ἀπὸ τοὺς μεγάλους ἀλλὰ τὸ μικρότερο, τὸν Δαυῒδ ποὺ ἔβοσκε τὰ πρόβατα, ἔτσι ὁ μέγας Βασίλειος ἐξέλεξε ὄχι ἄλλον ἀπὸ τοὺς ὑποψηφίους ἀλλὰ ἕνα ταπεινὸ καλόγερο ποὺ ἦταν ὁ μάγειράς τους.

Ἕνας συνάδελφος τοῦ μεγάλου Βασιλείου, ὁ Τυάνων Ἄνθιμος (βλ. Θ.Η.Ε. τ. 2ος, στ. 770. P.G. 32,477·37,95 κ.ἑ.), πλεονέκτης καὶ φιλάργυρος, κατέλαβε –διὰ πολιτικῶν μέσων καὶ τοῦ αὐτοκράτορος– μία λίμνη τῆς μητροπόλεως Καισαρείας, ἀπὸ τὴν ὁ ποία ζοῦσε πλῆθος φτωχῶν. Ὁ μέγας Βασίλειος τὸν πολέμησε· τοῦ ἀπηγόρευσε νὰ πλησιάζῃ στὴ μητρόπολί του. Τότε χειροτόνησε ἐπίσκοπο Σασίμων, μικρῆς πόλεως κοντὰ στὰ Τύανα, τὸν ἀδελφικό του φίλο Γρηγόριο, γιὰ νὰ εἶνε ἐκεῖ πρόμαχος κατὰ τῆς κακοηθείας καὶ πλεονεξίας τοῦ Ἀνθίμου.

Ὅπλο τῶν μαχητῶν τῆς Ὀρθοδοξίας στὸν ἀντιαιρετικὸ ἀγῶνα, π.χ. τῶν χιλιαστῶν, ἀποτελεῖ πάντοτε τὸ ἔργο τοῦ μεγάλου Βασιλείου Περὶ τοῦ ἁγίου Πνεύματος(βλ. P.G. 32,67-218). Ἀπηχεῖ τὸν πόνο του γιὰ τὴν ποίμνη τοῦ Χριστοῦ· τὸ τέλος του εἶνε ἕνας θρῆνος γιὰ τὴν ἀθλιότητα τῶν ἐκκλησιαστικῶν πραγμάτων.

Μνημεῖο στὴν πατερικὴ γραμματεία ἀποτελοῦν καὶ οἱ 6 Ἐπιστολαὶ τοῦ μεγάλου Βασιλείου πρὸς τὸν μέγα Ἀθανάσιο(βλ. P.G. 32, [ξα ́]416,[ξς ́]422, [ξζ ́]425, [ξθ ́]429, [π ́]456, [πβ ́]457). Διότι, ὅταν αὐτὸς ἀνελάμβανε τὸν ἀγῶνα, τότε ὁ μέγας Ἀθανάσιος ἀπεσύρετο καὶ τοῦ παρέδιδε τὴ σκυτάλη. Σ ̓ αὐτὸν λοιπὸν ἀπευθύνεται καὶ τοῦ λέει· Γέροντα, κινδυνεύουμε, τρέξε νὰ μᾶς βοηθήσῃς!

-Τώρα, ἀγαπητοί μου, ἂς ἔλθουμε στὸν ἅγιο Γρηγόριο τὸ Ναζιανζηνό (328-391 μ.Χ.).

Ἦταν ὁ πιὸ φιλήσυχος ἀπὸ τοὺς Τρεῖς Ἱεράρχας. «Πελεκὰν ἐρημικός»(Ψαλμ. 101,7), ἐραστὴς τῆς ἡσυχίας καὶ φιλοσοφίας, περνοῦσε ὧρες ὁλόκληρες προσευχόμενος. «Μνημονευτέον Θεοῦ μᾶλλον ἢ ἀναπνευστέον»(P.G. 36,16), ἔλεγε· ὅτι δηλαδὴ πρέπει νὰ νιώθουμε τὴν προσευχὴ πιὸ ἀπαραίτητη κι ἀπ ̓ τὴν ἀναπνοή μας. Ἐν τούτοις δὲν ἦταν ἀδιάφορος γιὰ τὴν πορεία τῆς Ἐκκλησίας οὔτε ἔμενε ἀμέτοχος στὰ διαδραματιζόμενα· ἀγωνιοῦ σε καὶ ἀγωνιζόταν.

Εἶχε ὑψηλὴ ἰδέα γιὰ τὴν ἱερωσύνη. Εἶνε, λέει, «τέχνη τεχνῶν καὶ ἐπιστήμη ἐπιστημῶν»(βλ. P.G. 35,425a). Μόνο ἄνδρες ἐξαγνισμένοι καὶ πεφωτισμένοι πρέπει νὰ πλησιάζουν τὰ ἅγια· πρῶτα κανεὶς νὰ φωτιστῇ κ ̓ ἔπειτα νὰ φωτίσῃ, πρῶτα ν ̓ ἁγιασθῇ ὁ ἴδιος κ̓ ἔπειτα ν’ ἁγιάσῃ ἄλλους, πρῶτα νὰ πλησιάσῃ τὸ Θεὸ καὶ κατόπιν νὰ ὁδηγήσῃ ἄλλους πλησίον του(βλ. P.G.35,480b). Αὐτὰ ἔλεγε καὶ πίστευε, καὶ γι ̓ αὐτὸ ἀπέφευγε ὁ γίγαντας αὐτὸς νὰ γίνῃ ἱερεύς. Διὰ τῆς βίας τὸν ἔσυραν οἱ κάτοικοι τῆς Ναζιανζηνοῦ νὰ γίνῃ ἱερεύς, διὰ τῆς βίας τὸν ἔσυρε ὁ μέγας Βασίλειος νὰ τὸν κάνῃ ἐπίσκοπο Σασίμων, διὰ τῆς βίας καὶ ὁ λαὸς τῆς Κωνσταντινουπόλεως τὸν κάλεσε νὰ γίνῃ ἀρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως.

Ἕνα ὅμως ἐπεισόδιο τῆς ζωῆς του παρερμηνεύεται. Κάποιοι ψευδοευλαβεῖς λένε ὅτι,ἂν φωνάξῃς διαμαρτυρόμενος ἐναντίον παρανομούντων κληρικῶν, θὰ κολαστῇς. Ὅταν λοιπὸν ἦταν ἀρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως ὁ ἅγιος Γρηγόριος, παρουσιάστηκε ἕνα «κάθαρμα» –ἔτσι τὸν ὀνομάζει ὁ ἴδιος–, ὁ Μάξιμος ὁ κυνικός. Αὐτός, περιβαλλόμενος ἀπὸ διεφθαρμένους κόλακες, ἤθελε νὰ τοῦ πάρῃ τὸ θρόνο. Μὲ χρήματα ποὺ διέθετε πῆρε ἀπὸ τὴν Ἀλεξάνδρεια 7 δεσποτάδες, πέρασαν τὰ Δαρδανέλλια καὶ ἄραξαν κρυφὰ στὸ Βόσπορο, μὲ σκοπὸ τὴν ἄλλη μέρα νὰ τὸν χειροτονήσουν σὲ μία ἀρειανικὴ ἐκκλησία. Κανείς δὲν τὸ ἤξερε, οὔτε ὁ αὐτοκράτορας οὔτε ὁ Γρηγόριος. Τό ̓μαθε μία πιστὴ Χριστιανή, εἰδοποίησε καὶ μαζεύτηκαν οἱ ὀρθόδοξοι. Μπῆκαν στὸ ναὸ ὅπου βρίσκονταν οἱ πληρωμένοι Αἰγύπτιοι ἀρχιερεῖς, καὶ μόλις ἦταν ἕτοιμοι νὰ χειροτονήσουν ἀκούστηκε γιὰ τὸ Μάξιμο ἰσχυρὴ φωνή «Ἀνάξιος»! Καὶ ἐνῶ ἔπρεπε νὰ σταματήσῃ ἡχειροτονία, ἐκεῖνοι ἀγνοοῦσαν τὶς φωνές. Τότε οἱ ὀρθόδοξοι ὁρμοῦν καὶ τοὺς κυνηγοῦν στοὺς δρόμους. Αὐτοί, καταδιωκόμενοι ἀπὸ τοὺς πιστούς, ἄντρες καὶ γυναῖκες μὲ τὶς ῥόκες ποὺ φώναζαν «ἀνάξιος», κατέφυγαν – ποῦ· σ ̓ ἕνα πλυσταριό, γιὰ νὰ τελειώσῃ ἐκεῖ ἡ χειροτονία τοῦ Μαξίμου!

Ἂν ζοῦσε τότε κάποιος ἀπὸ τοὺς σημερινοὺς ψευτοευλαβεῖς, θὰ τοὺς ἔλεγε φανατικούς. Ἐκεῖνοι ὅμως πονοῦσαν τὴν Ἐκκλησία περισσότερο κι ἀπὸ τὸ σπίτι τους καὶ ἡ φωνή τους ἦταν φωνὴ τοῦ Κυρίου ποὺ εἶπε «Μὴ ποιεῖτε τὸν οἶκον τοῦ πατρός μου οἶκον ἐμπορίου»(Ἰω. 2,16).

Ναί, ἔτσι ἔδρασαν τότε ἐκεῖνοι. Καὶ δὲν μ ̓ ἐνδιαφέρει πῶς κρίνουν τὴν ἐνέργειά τους μερικοὶ σημερινοὶ θεολόγοι· μ ̓ ἐνδιαφέρει πῶς τὴν κρίνει ὁ πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Βασίλειος Γ ́(1846-1929). Αὐτὸς προηγουμένως χρημάτισε τελευταῖος ἐπίσκοπος Ἀγχιάλου(1889-1906). Στὴν Ἀγχίαλο λοιπὸν σὰν σήμερα, τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν, μίλησε γιὰ τὸν ἅγιο Γρηγόριο τὸν Θεολόγο καὶ ἀναφέρει τὸ περιστατικὸ αὐτό. Ἐὰν τότε, λέει, στὴν Κωνσταντινούπολι δὲν ξεσηκωνόταν ὁ λαός, ἀρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως θὰ ἦταν ὄχι ὁ ἅγιος Γρηγόριος ἀλλὰ ὁ Μάξιμος.

Τέτοιος λαός, τέτοιοι ἐπίσκοποι! Οἱ καλοὶ κληρικοὶ δὲν ἀναδεικνύονται τυχαῖα. Ἐὰν δὲν γίνετε ἀγωνισταὶ σὰν ἐκείνους, μὴν παραπονεῖστε ἐναντίον ἱερέων καὶ ἀρχιερέων. Ἀγωνισθῆτε ν ̓ ἀποκτήσετε καλοὺς ποιμένες. Ἀγωνίστηκε λοιπὸν ὁ ἅγιος Γρηγόριος· ἀλλὰ ὁ σπουδαιότερος ἀγώνας του ἦταν στὴν Β ́ Οίκουμενικὴ Σύνοδο(Κων/πολις 381 μ.Χ.), στὴν ὁποία θεολόγησε καὶ προήδρευε ἐν μέσῳ ἀσθενειῶν καὶ πολλῶν δυσκολιῶν. Ἡ πλειοψηφία τῆς συνόδου ἦταν βέβαια ὑπὲρ αὐτοῦ· ἀλλ ̓ αὐτός, εὐαίσθητη ψυχή, ποὺ δὲν ἄντεχε σὲ προσωπικὲς ἀντεγκλήσεις, ὅταν εἶδε νὰ δημιουργῆται ταραχὴ γύρω ἀπ ̓ τὸ ὄνομά του, εἶπε· Ἀδελφοί, ἂν εἶμαι ἐγὼ ὁ αἴτιος τῆς ταραχῆς, ῥίξτε με στὴ θάλασσα σὰν τὸν Ἰωνᾶ, γιὰ νὰ γαληνεύσῃ ἡ Ἐκκλησία. Ἀποχαιρετῶ βασίλεια καὶ ἄρχοντες, φίλους καὶ ἐχθρούς. «Κέκμηκα(=κουράστηκα) καὶ λόγῳ καὶ φθόνῳ μαχόμενος…»(λόγ. μβ ́ Συντακτήριος εἰς τὴν τῶν ρν ́ ἐπισκόπων παρουσίαν· P.G. 36,481b-c).

Καὶ ἔφυγε στὴν ἔρημο τὸ ἀηδόνι, «τρυγὼν ἡφιλέρημος»(μην. Σεπτ. κγ ́ ὄρθρ. κάθ.), γιὰ νὰ περάσῃ ἐκεῖτὴν ὑπόλοιπη ζωή του μὲ προσευχὴ καὶ ἄσκη-σι, νὰ γράψῃ ἐπιστολὲς καὶ ποιήματα. Κάπου ἐκεῖ λέει μὲ θλῖψι· Ἔμεινα μόνος, ἀσθενής, καὶ τὸ γῆρας πλησιάζει· οἱ φίλοι προδίδουν, τὰ ἐκκλησιαστικὰ μένουν ἀφρόντιστα…· «ὁπλοῦς ἐν νυκτί, πυρσὸς οὐδαμοῦ, Χριστὸς καθεύδει». Λοιπόν, τί ὑπολείπεται; ἐκεῖνο ποὺ θὰ σταματήσῃ τὰ κακὰ εἶνε ὁ θάνατος(ἐπιστ. Π ́ [80ή], Εὐδοξίῳ ῥήτορι· P.G. 37,153c. Ε.Π.Ε. 7,152)· ν ̓ ἀπαλλαγῶ ἀπ ̓ αὐτὴ τὴν ἀθλιότητα καὶ νὰ πάω στὸν οὐρανό. «Ὦ πάντων ἐπέκεινα» Κύριε!(ἔπη ΚΘ ́ [29], Ὕμνος εἰς Θεόν·P.G.37,507a), ποὺ εἶσαι ὑπεράνω τοῦ «τρίτου οὐρανοῦ»(Β ́ Κορ. 12,2), στὸν κόσμο τῆς αἰωνιότης· ὦ ψυχή, ὦ κριτήριο, ὦ κόλασις αἰωνία!… Ἔτσι ζοῦσαν οἱ πατέρες, ὄχι γιὰ χρήματα καὶ ἐπίγειες δόξες· τὴν αἰωνιότητα διψοῦσαν ἀπὸ παιδιά.

Ἂς δοῦμε τέλος τὸν ἀγῶνα τοῦ ἱεροῦ Χρυσοστόμου(354-407 μ.Χ.).

Ὡς υἱὸς σπουδαίου στρατιωτικοῦ –παίζει ῥόλο ἡ κληρονομικότης– ὁ Ἰωάννης κληρονόμησε τὸ ἀγωνιστικὸ πνεῦμα. Δώδεκα χρόνια ἐργάστηκε στὴν Ἀντιόχεια. Ἀλλὰ κάποια μέρα, χωρὶς αὐτὸς νὰ ξέρῃ τίποτε, μία αὐτοκρατορικὴ ἅμαξα τὸν ἅρπαξε βιαίως καὶ τὸν πῆγε στὴν Κωνσταντινούπολι. Εἶχε χηρεύσει ὁ θρόνος· ἦταν ἐποχὴ ποὺ ὁ λαὸς εἶχε λόγο στὴν ἐκλογὴ τῶν ἐπισκόπων καὶ ὅλοι ζητοῦσαν αὐτόν. Ἔτσι ὁ Ἀρκάδιος ἔφερε στὸ θρόνο τὸ Χρυσόστομο. Ἀλλὰ ὁ Ἰωάννης δὲν ἦταν ὁ ψευτοευγενὴς ποὺ λέει καλημέρα καὶ στὸν ἄγγελο καὶ στὸν διάβολο· δὲν ἦταν ὁ τύπος ποὺ συμβιβάζεται εὔκολα· εἶδε ὅτι ὁ ἐκκλησιαστικὸς ὀργανισμὸς εἶνε γεμᾶτος πύον καὶ καρκινώματα, πῆρε τὴ μάχαιρα καὶ σὰν ἰατρὸς ἔκανε χειρουργικὴ ἐπέμβασι ἐναντίον τῆς κακοηθείας καὶ τῆς διαφθορᾶς.

Τὴν ἐποχὴ ἐκείνη τὰ μοναστήρια ἄδειασαν· καλόγεροι νεώτατοι, ἀντὶ νὰ προσεύχωνται, κατέβηκαν στὴν πόλι, ἔπιασαν σχέσεις μὲ πλουσίους καὶ ἄρχοντες, καὶ τὸ χειρότερο συγκατοικοῦσαν μὲ καλογριές· ἦταν τὸ διαβόητο σκάνδαλο τῶν «συνεισάκτων». Ὁ Χρυσόστομος, ἁγνὸς ἀσκητής, δίνει ἐντολή, ὅλοι αὐτοὶ νὰ ἐγκαταλείψουν τὴν πόλι. Δὲν ἦταν εὔκολο, εἶχαν ῥιζώσει. Ἐκεῖνος ὅμως πολέμησε τὴ διαφθορὰ καὶ ἀκολασία τῶν μοναχῶν. Ἔδωσε ἀκόμη μάχη ἐναντίον τῆς πλεονεξίας καὶ τῆς πολυτελείας πλουσίων ἀλλὰ καὶ κληρικῶν ποὺ ντύνονταν στὸ μετάξι. Ἀπηγόρευσε στοὺς ῥασοφόρους νὰ κυκλοφοροῦν ἔτσι, κι ὁ ἴδιος ἔδιωξε ἀπ ̓ τὸ ἐπισκοπεῖο ἀκριβὰ ἔπιπλα, τάπητες, καταπετάσματα. Ἀρκέστηκε σ ̓ ἕνα ἁπλὸ κρεβάτι κ ̓ ἕνα λιτὸ πιάτο τροφῆς. Διέταξε νὰ ἐκποιηθῇ ὅ,τι πολυτελὲς καὶ τὰ χρήματα νὰ διατεθοῦν γιὰ τοὺς ἐνδεεῖς.Ὑπερασπίστηκε τοὺς φτωχούς. Ὅταν κάποτε ἔγινε σεισμὸς στὴν Κωνσταντινούπολι κ ̓ ἔτρεμαν ὅλοι σὰν τὰ φύλλα καὶ ἡ αὐτοκράτειρα Εὐδοξία ἔπεσε καὶ παρακαλοῦσε τὸ Θεό, ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος ἀνέβηκε στὸν ἄμβωνα καὶ εἶπε· Θέλετε νὰ σᾶς πῶ τὴν ἀλήθεια; Χθὲς σείστηκαν τὰ πάντα. Ἂν μὲ ρωτήσετε ποιός ἦταν ἡ αἰτία, σᾶς λέω· τὰ ἀνάκτορα, οἱ ἄδικοι πλούσιοι, οἱ ἄσπλαχνοι πλεονέκτες! ἐξ αἰτίας τους ὁ Θεὸς σείει τὸ Βόσπορο. Κι ἂν πάλι μὲ ρωτήσετε ποιός μᾶς ἔσωσε, σᾶς ἀπαντῶ· οἱ φτωχοὶ καὶ οἱ ἄσημοι, χάριν αὐτῶν σωθήκαμε· μποροῦσε ὁ «ἁπτόμενος τῶν ὀρέων καὶ καπνίζονται» (Ψαλμ.103,32) νὰ κουνήσῃ λίγο ἀκόμα τὴ γῆ καὶ νὰ μὴ μείνῃ τίποτε· σ ̓ αὐτοὺς χρωστᾶμε τὴ ζωή μας. Μᾶς ἔσεισε γιὰ τὴν ἀσπλαχνία τῶν πλουσίων, καὶ μᾶς ἔσωσε γιὰ τὴν ἀρετὴ τῶν φτωχῶν. Ἀλλὰ δὲν εἶπα τὸ σπουδαιότερο.

Ὁ μεγάλος ἀγώνας τοῦ Χρυσοστόμου ἦταν γιὰ κάθαρσι τῆς Ἐκκλησίας ἀπὸ φαύλους κληρικούς. Ἔμαθε, ὅτι στὴν Ἔφεσο τῆς Μικρᾶς Ἀσίας γίνεται χριστεμπόριο· πουλᾶνε ἱερὰ σκεύη, μάρμαρα, ἱερὰ μυστήρια, τὴ θεία κοινωνία. Ζήτησε γι ̓ αὐτὰ ἔγγραφη καταγγελία. Ὅταν τὴν ἔλαβε, χωρὶς ἀναβολὴ μπαίνει σὲ πλοῖο ἐν καιρῷ χειμῶνος, ταξιδεύει μὲ κίνδυνο καὶ φτάνει Δεκέμβριο μῆνα στὴν Ἔφεσο. Ἀποβιβάζεται καὶ ἀρχίζει τὸ δύσκολο ἔργο. Στήνει δικαστήριο, κάνει ἀνακρίσεις, οἱ κατηγορίες ἀποδεικνύονται ἀληθινές· καὶ τότε μέσα σὲ μία μέρα καθαιρεῖ ὡς σιμωνιακοὺς 13 ἐ πισκόπους! Ὁ λαὸς τοῦ ζητεῖ διάδοχο ἀρχιεπίσκοπο στὴν Ἔφεσο· ὁ Χρυσόστομος πηγαίνει καὶ βρίσκει ἕναν ἀσκητὴ ποὺ νήστευε καὶ προσευχόταν, τὸν παίρνει μὲ τὴ βία, τὸν παρουσιάζει στοὺς πιστούς, καὶ τότε καὶ οἱ πέτρες φώναξαν «ἄξιος». Ἔτσι, μὲ τέτοιους ἀγῶνες, πάει μπροστὰ ἡ Ἐκκλησία. Ἐπιστρέφοντας περνάει καὶ ἀπὸ τὴ Νικομήδεια. Ἐκεῖ ἕνας ἐπίσκοπος, ὁ Γερόντιος (390-400 μ.Χ.), ἔκανε τὸ μάγο! καὶ διὰ τῆς μαγείας καὶ τῆς ἀστρολογίας ἀπατοῦσε τὸ λαό. Κατόπιν ἐξετάσεως καὶ κανονικῆς διαδικασίας τὸν κα-θαιρεῖ καὶ αὐτόν. Τέλος, μετὰ ἀπὸ ὅλη αὐτὴ τὴ μακρὰ καὶ δύσκολη ἀποστολή, ἐπιστρέφει στὴν Κωνσταντινούπολι κατάκοπος. Στὸ διάστημα ὅμως τῆς ἑπτάμηνης ἀπουσίας του οἱ ῥαδιοῦργοι θριάμβευσαν. Κι ὅταν ἐπανῆλθε, βλέπει τὰ πνεύματα ἀλλοιωμένα· ἄνθρωποι ποὺ τὸν σέβονταν μεταστράφηκαν, τ ̓ ἀνάκτορα ὑπέκυψαν σὲ αὐλοκόλακες. Αὐτοί, κυρίως ὅσοι θίγονταν (οἱ καθῃρημένοι, συγγενεῖς καὶ φίλοι τους), ἀντιδροῦσαν μὲ δολοφονικὲς διαθέσεις (πετοῦσαν ξύλα, γίνονταν ἐπεισόδια). Ἀλλὰ στὸ πλευρὸ τοῦ ἱεράρχου ἦταν ὁ πιστὸς λαός, ἕτοιμος νὰ τὸν ὑπερασπιστῇ. Γι ̓ αὐτὸ στρατιῶτες τὸν συνέλαβαν κρυφά, τὸν ὡδήγησαν στὴν παραλία τοῦ Βοσπόρου καὶ τὸν πέρασαν ἀπέναντι μὲ βάρκα. Τὴ νύχτα αὐτὴ οἱ Χριστιανοὶ δὲν ἔκλεισαν μάτι· ζητοῦσαν τὸν ποιμένα, φώναζαν, ἔβαλαν φωτιές… Ἀλλ ̓ ἐνῷ αὐτὸς ἦταν ἤδη μακριά, ἔγινε σεισμός, σείστηκαν τὰ ἀνάκτορα, οἱ βασιλεῖς φοβήθηκαν καὶ μετανοημένοι τὸν ἐπανέφεραν στὸ θρόνο του. Ἦταν ἕνας θρίαμβος.

Μὰ δὲν κράτησε πολύ. Γιατὶ ὁ Χρυσόστομος δὲν ὑποχώρησε, συνέχισε τὸν ἀγῶνα, καὶ σὲ λίγο ἀκούστηκε πάλι ἡ φωνὴ ῥαδιούργων ἐπισκόπων· Νὰ φύγῃ ὁ Χρυσόστομος! Καὶ τελικὰ αὐτοὶ ἐπικράτησαν.

Δὲν τὸν νίκησαν τὰ ἀνάκτορα καὶ ἡ Εὐδοξία, τὸν νίκησαν οἱ κακοὶ ἐπίσκοποι. Μαζεύτηκαν σὲ σύνοδο λῃστρικὴ παρὰ τὴν Δρῦν(403 μ.Χ.) ἑβδομήντα ἐγκολπιοφόροι μὲ ἐπὶ κεφαλῆς τὸν Θεόφιλο Ἀλεξανδρείας, ἔστησαν κατηγορητήριο μὲ 29 κατηγορίες(!) καὶ ἀποφάσισαν νὰ καθαιρεθῇ. Τέλος στρατιῶτες περικύκλωσαν τὴν ἀρχιεπισκοπὴ καί, γιὰ νὰ μὴ χυθῇ αἷμα, ὁ Χρυσόστομος παραδόθηκε καὶ ἀνεχώρησε ἀπὸ τὴν πίσω πόρτα, δεύτερη φορὰ γιὰ τὴν ἐξορία, ὅπου θὰ κοιμηθῇ μαρτυρικῶς. Γι ̓ αυτὸ ἔγραψε ἐκεῖνα τὰ βαρειὰ λόγια· «Οὐδὲν δέ δοικα (=τίποτα δὲν φοβήθηκα) ὡς τοὺς ἐπισκό- πους, πλὴν ὀλίγων»(ἐπιστ. πρὸς Ὀλυμ π. ΙΔ ́, δ ́·P.G. 52,617).

Τί νὰ προσθέσω; τὰ δάκρυα καὶ τὸ θρῆνο τοῦ λαοῦ; τὴν ἐξορία ποὺ διῄρκεσε δύο χρόνια(406-407 μ.Χ.); τὶς ταλαιπωρίες καὶ τὰ βάσανα ἑ νὸς ἀσθενοῦς 52 ἐτῶν; Ὅταν ἔφτασε στὰ Κόμανα, ἕνα ἐρημικὸ χωριὸ στὰ σύνορα τῆς Ἀρμενίας κοντὰ στὸ Ἀραράτ, ἔπεσε νὰ κοιμηθῇ, κατάκοπος κ ̓ ἐγκαταλελειμμένος ἀπ ̓ ὅλους ὁ ἡρωικὸς ἱεράρχης, ἐκεῖ ποὺ ἦταν ὁ τάφος τοῦ ἱερομάρτυρος Βασιλίσκου ἐπισκόπου Κομάνων. Στὸν ὕπνο του ἐμφανίζεται ὁ ἅγιος Βασιλίσκος καὶ τοῦ λέει· «Θάρρος, ἀδελφέ Ἰωάννη, γιατὶ αὔριο θά ̓μαστε μαζί». Τὴν ἑπομένη ἡμέρα, ἀδύναμος νὰ συνεχίσῃ τὴν πορεία, γύρισε στὸ ναὸ τοῦ ἁγίου, κοινώνησε γιὰ τελευταία φορὰ καὶ ἔκλεισε τὰ μάτια του μὲ τὰ λόγια «Δόξα τῷ Θεῷ πάντων ἕνεκεν».

* * *

Ἐάν, ἀγαπητοί μου, δὲν γίνονταν ἀγῶνες, ἐπίσκοποι θὰ ἦταν· στὴν Καισάρεια ὄχι ὁ Βασίλειος ἀλλὰ ὁ Τυάνων Ἄνθιμος, στὴν Κωσταντινούπολι ὄχι ὁ Γρηγόριος ἀλλὰ ὁ Μάξιμος ὁ κυνικός, καὶ στὸ θρόνο τοῦ Χρυσοστόμου κάποιος τοῦ Θεοφίλου Ἀλεξανδρείας.

Μία σκέψι θὰ κάνω καὶ τελειώνω. Κάντε μιὰ ὑπόθεσι· ἐὰν ζοῦσαν στὶς ἡμέρες μας οἱ  Τρεῖς Ἱεράρχαι, τί θὰ ἔκαναν; θὰ συμμαχοῦσαν, ἀσκηταὶ αὐτοὶ καὶ ἀκτήμονες, μὲ τοὺς πλουσίους καὶ ἰσχυροὺς καὶ κοσμικόφρονες; Ἁμαρτωλοὶ ποῦ φύγωμεν!

Ὁ Βασίλειος θὰ ἔλεγε «Καθαρίστε τὴν Ἐκκλησία».

Ὁ Γρηγόριος θὰ ἔψαλλε τὰ θρηνωδέστερα ποιήματά του γιὰ τὴ σημερινὴ κατάντια. Καὶ ὁ Χρυσόστομος θὰ καθαιροῦσε περισσότερους ἀπὸ ὅσους καθῄρεσε τότε. Ἐδῶ δὲν χρειάζεται οἶκτος. Ἡ Ἐκκλησία μας νοσεῖ βαρύτατα, δὲν θεραπεύεται παθολογικῶς, πρέπει νὰ μπῇ στὸ χειρουργεῖο καὶ νὰ γίνῃ ἀποκοπὴ σεσηπότων μελῶν. Δυστυχῶς δὲν ὑπάρχουν σήμερα Χρυσόστομοι, Γρηγόριοι καὶ Βασίλειοι. Μανάδες ποὺ μ ̓ ἀκοῦτε, δουλέψτε στὶς ψυχὲς τῶν παιδιῶν σας, νὰ μᾶς δώσετε νέους Χρυσοστόμους καὶ νέους Βασιλείους καὶ νέους Γρηγορίους. Οἱ λίγοι καλοὶ ἐπίσκοποι ποὺ ὑπάρχουν δειλιάζουν, δὲν ἔχουν σθένος νὰ συγκρουσθοῦν.Τρέμουν μήπως καθαιρεθοῦν ἀπὸ τοὺς κακούς. Λησμονοῦν, ὅτι μία τέτοια καθαίρεσις εἶνε τίτλος τιμῆς. Καθῃρημένος πέθανε ὁ Χρυσόστο μος, ἀλλὰ ἡ δόξα του μένει αἰωνία. Χίλιες φορὲς νὰ καθαιρεθῶ ἀπὸ τέτοιους ἐπισκόπους καὶ νὰ πάω στὴν ἔρημο νὰ κλαίω τ ̓ ἁμαρτήματά μου, παρὰ νὰ μένω συμβιβασμένος μὲ τὴν κακοήθεια καὶ τὴ διαφθορά.

Οἱ θεῖοι πατέρες ἀγωνίστηκαν. Σήμερα οἱ κληρικοὶ δὲν ἔχουν φρόνημα ἀγωνιστικό. Τί μέλλει γενέσθαι; Ὁ ἀγώνας γιὰ τὴν Ἐκκλησία πέφτει στὸ λαό. Ἀδελφοί μου! ἀγωνιστήκαμε, θ ̓ ἀγωνιστοῦ -με καὶ πάλι· μὲ τὰ ὅπλα τοῦ φωτός, μὲ ἐπιμονὴ καὶ σταθερότητα, μέχρι ἐσχάτων, μὲ σύνθημα «Ἕως τοῦ θανάτου ἀγώνισαι περὶ τῆς ἀληθείας, καὶ Κύριος ὁ Θεὸς πολεμήσει ὑπὲρ σοῦ»(Σ. Σειρ. 4,28).

Ὡς πρὸς ἐμένα –δὲν γνωρίζω τί μὲ περιμένει (ἔρημος, ἐξορία, θάνατος)– δὲν παραδίδω τὰ ὅπλα· θ ̓ ἀγωνισθῶ μέχρι τέλους, γιὰ νὰ δοῦμε μία Ἐκκλησία ὑψηλὴ καὶ ἁγία. Μ ̓ ἐνθουσιάζει ὅτι, στὸν τίμιο ἀγῶνα τῆς καθάρσεως τῶν ἱερῶν θυσιαστηρίων, θὰ ἔχουμε ἀπὸ τὰ οὐράνια τὴν εὐλογία τοῦ μεγάλου Βασιλείου, τοῦ Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου καὶ Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, οἱ ὁποῖοι ἀγωνίστηκαν γιὰ μία ζῶσα καὶ ἐλευθέρα Ἐκκλησία· ἀμήν

(†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος

Πηγή: www.augoustinos-kantiotis.gr

 

Οι τρείς ιεράρχες ως αγωνιστές! Φοβερή ομιλία του π. Αυγουστίνου Καντιώτη.

Στην εποχή των ανώδυνων διαπιστώσεων, βρέθηκες πατέρας ή μήπως τέρας;

Στην εποχή των ανώδυνων διαπιστώσεων, βρέθηκες πατέρας ή μήπως τέρας;

(ΟΡΘΟΠΡΑΞΙΑ)


Μπήκε ο Γερμανός στην χώρα.

-Αυτό είναι εισβολή! Θα μας πάρεις την χώρα, του είπες. Έπεσες όμως αμαχητί.

Έπιασες την γυναίκα σου με τον κουμπάρο.

Τους είπες ότι αυτό είναι μεγάλη αμαρτία και προδοσία, αλλά έκατσες να παρακολουθήσεις το θέαμα.

Είδες να δολοφονούν το παιδί σου. Τους είπες, αυτό είναι ένα ποινικό αδίκημα. Το παιδί το σκότωσαν. Εσύ έπεσες και κοιμήθηκες.

Είδες την ανωμαλία να νομιμοποιείται. Είπες ότι αυτό είναι παράβαση του Θείου νόμου. Ότι αυτό είναι κάτι το αφύσικο. Ότι από αυτό θα επέλθουν αλλά κακά. Αποφάσισες όμως να μην διαταράξεις τις σχέσεις σου με την πολιτεία και τους κίναιδους, απλώς διαπιστώνοντας πως αυτό είναι κάτι το κακό. Τι είσαι; Είσαι Ποιμένας; Είσαι πατέρας, ή μήπως είσαι τέρας;;

Ένα φύσημα να κάνατε “άγιοι” αρχιερείς, αυτοί δεν θα τόλμαγαν. Προτιμήσατε να μην έρθετε σε ρήξη. Αν σας έκοβαν τους μισθούς όμως; Εκεί, τι θα κάνατε; Θα μένατε στις ανώδυνες διαμαρτυρίες;

ΥΠΟΚΡΙΤΕΣ!

Ο Όσιος Φιλόθεος Ζερβάκος για την ενδυμασία και τον στολισμό των γυναικών.

0
φιλοθέου ζερβάκου

Ο Όσιος Φιλόθεος Ζερβάκος για την ενδυμασία και τον στολισμό των γυναικών.



(Σχόλιο από Τας Θύρας) Βρε παιδιά, βάζουμε δυο απλά, σεμνά ρούχα και φεύγει όλο το άγχος, το έχετε παρατηρήσει; Ἡ ἄσεμνη ἐνδυμασία τῶν γυναικῶν        Τί νὰ πῶ καὶ γιὰ τὶς γυναῖκες;  Δὲν ἔχουν ἄλλο στὸ νοῦ τους παρὰ πῶς νὰ στολιστοῦν. Συναγωνίζονται ποιὰ θὰ ξεπεράσει τὴν ἄλλη στὸ στολισμό. Τί νὰ πῶ καὶ γιὰ τὴν […]



Ολόκληρο το κείμενο εδώ –> Ο Όσιος Φιλόθεος Ζερβάκος για την ενδυμασία και τον στολισμό των γυναικών.

Ἀπαιτοῦμε πλέον δυναμική ἀντιπαράθεση (καί πλήρη ρήξη, ἂν χρειαστεῖ) μὲ τὸν καθεστωτικὸ βόθρο – Νεκτάριου Δαπέργολα

Ἀπαιτοῦμε πλέον δυναμική ἀντιπαράθεση (καί πλήρη ρήξη, ἂν χρειαστεῖ) μὲ τὸν καθεστωτικὸ βόθρο

 

Νεκτάριου Δαπέργολα Δρ. Βυζαντινής Ιστορίας

Ἀπαιτοῦμε πλέον δυναμική ἀντιπαράθεση (καί πλήρη ρήξη, ἂν χρειαστεῖ) μὲ τὸν καθεστωτικὸ βόθρο - Νεκτάριου Δαπέργολα
(ΒΑΣΙΛΗΣ ΡΕΜΠΑΠΗΣ/EUROKINISSI)


Τέλος οἱ χαριτωμενιὲς καὶ τὰ μισόλογα! Ὄχι ἄλλα κείμενα καὶ κειμενάκια καὶ ἐπιστολὲς μὲ «ἐπιχειρήματα» καὶ παρακάλια. Ἀπαιτοῦμε πλέον δυναμική ἀντιπαράθεση (καί πλήρη ρήξη, ἂν χρειαστεῖ) μὲ τὸν καθεστωτικὸ βόθρο, κανονικὸ ξεσηκωμὸ τοῦ λαοῦ σέ δρόμους καί πλατεῖες καὶ αὐστηρὲς προειδοποιήσεις πὼς ὅποιος ἀχρεῖος δὲν καταψηφίσει τὸ αἶσχος μέσα στὸ κυνοβούλιο, θὰ ἀφορίζεται καὶ θὰ κηρύσσεται persona non grata στὶς ἐκκλησίες καὶ ὅπου ἀλλοῦ συναθροίζονται Ὀρθόδοξοι πιστοὶ (νὰ πᾶνε στὶς Στοές, στὴν Ἕνωση Ἀθέων καὶ στοὺς καφενέδες τοῦ Σύριζα στὶς ἑπόμενες ἐκλογὲς γιὰ νὰ μαζέψουν ψήφους)! Ἀνάθεμα, ἀποκοπή καὶ excommunicatio κανονικὰ πρὸς ὅλους! Καὶ νὰ διαμηνυθεῖ ἐπίσης στὸ ἀντίχριστο καθεστὼς ὅτι τὸ βδέλυγμα δέν θὰ περάσει!

Εἶστε ἱκανοὶ νὰ τὸ κάνετε; Ἂν δὲν μπορεῖτε νὰ σταθεῖτε ἐπί τέλους στοιχειωδῶς στὸ ὕψος τῶν περιστάσεων οὔτε καὶ στὸ τρομακτικὸ αὐτὸ θέμα, σηκωθεῖτε καὶ ἀπαλλᾶξτε μας ἀπὸ τὴν τραγικὴ παρουσία σας, πρὶν ἀρχίσει νὰ βρέχει φωτιὰ καὶ θειάφι ἀπὸ τὸν οὐρανό! Πάντως μὲ τὰ κείμενα, τίς ἀναλύσεις καὶ τὰ (τύποις διαφωνοῦντα ἀλλὰ ἐπὶ τῆς οὐσίας νανουριστικὰ) κηρύγματα τελειώσαμε. Καὶ νὰ τὰ ἀκοῦνε αὐτὰ καὶ οἱ ἁπλοὶ παπᾶδες, ἂν τυχὸν καί τούς θέσετε πάλι καὶ ἐδῶ θέμα πειθαρχίας (ἐλπίζω νὰ καταλάβουν πιὰ ἐπί τέλους ποιούς ὀλέθριους δρόμους στρώνουνε οἱ τυφλὲς ὑπακοές). Δὲν ὑπάρχει πιά οὔτε χρόνος, οὔτε ὑπομονὴ γιὰ ἄλλες καθυστερήσεις, δικαιολογίες καὶ ὑπεκφυγές. Τώρα εἶναι πλέον ὁ καιρὸς τοῦ ἀνένδοτου ἀγώνα!

Αγαπητέ επίσκοπε Τιμόθεε, αν βρίσκεις άξιο τον Αμερικής τι να σε κάνω;

Αγαπητέ επίσκοπε Τιμόθεε, αν βρίσκεις άξιο τον Αμερικής τι να σε κάνω;

Αγαπητέ επίσκοπε Τιμόθεε, αν βρίσκεις άξιο τον Αμερικής τι να σε κάνω;

 

Όταν βλέπω κάτι το οποίο συγκινεί τους πάντες, ενώ παράλληλα δεν διώκεται – και ΚΥΡΙΩΣ σχετίζεται με τον οικουμενικό Φατριάρχη, κρατάω απόσταση. Δεν πα’ να λες τα καλύτερα, τα ομορφότερα, τα πιο συγκινητικά; Θα περιμένω.

Όταν σε βλέπω να βρίσκεις άξιο τον αρχιεπίσκοπο Αμερικής, νιώθω ότι η εποχή μας έχει 1 δισεκατομμύριο παγίδες.

Σε αγαπάμε, σε σεβόμαστε, όμως έτσι δεν σε δεχόμαστε.

Μέχρι να αρχίσεις να ομολογείς την αλήθεια του ΧΡΙΣΤΟΥ (που είναι πάνω και από την πατρίδα) και να μην σκύβεις το κεφάλι σε τσαρλατάνους που σε λίγο θα βγάλουν τις μίτρες και ίσως προσθέσουν …μήτρες.

Είσαστε επίσκοπος και τέτοιες αστοχίες δεν επιτρέπονται.

Ἅγιος Ἀθανάσιος Πάριος: Φεύγετε ὅσον δύνασθε τὴν Εὐρώπην!

Ἅγιος Ἀθανάσιος Πάριος

Ἅγιος Ἀθανάσιος Πάριος: Φεύγετε ὅσον δύνασθε τὴν Εὐρώπην!

 


ΣΧΟΛΙΟ από ορθοπραξία:

Επαναδημοσιεύεται, τώρα που τα ελεεινά υποκείμενα της Ευρωπαϊκής Ένωσης διατάζουν νόμους του …πισινού (κυριολεκτικά) και τα σιωνιστiκά πιόνια του Ελληνικού (;) κΥνο-βουλίου εκτελούν. Για το ποια είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση και το τι δουλειά έχει μια ορθοδόξη χώρα σε αυτήν τα έχει πει και ο ΜΕΓΑΣ Καντιώτης.

ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΑΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ….ΧΘΕΣ! Θα πεινάσουμε για λίγα χρόνια, αλλά δεν θα μας πάρουν  την ψυχή…


 

Ἅγιος Ἀθανάσιος Πάριος: Φεύγετε ὅσον δύνασθε τὴν Εὐρώπην!

Δὲν δύναμαι, οὔτε νὰ ἀκούω οὔτε νὰ ἀναγινώσκω μὲ ὑπομονὴν τοὺς ταλανισμοὺς τοῦ ἡμετέρου γένους, μὲ τὸ νὰ πάσχη ἀμάθειαν τῆς ἔξω φιλοσοφίας. Ὅλοι σχεδόν, ὅσοι εἰς τὰς ἀκαδημίας τῆς Εὐρώπης ὑπάγουσι καὶ ἐκεῖ βλέπουσι τόσα πλήθη φιλοσόφων, ἄλλοι διὰ ζῴσης φωνῆς καὶ ἄλλοι ἐν τοῖς προλεγομένοις τῶν βιβλίων, ὁπού ἐκδίδουσι εἰς τὸ κοινὸν φῶς, τόσους ταλανισμοὺς καὶ τόσας θρηνολογίας κάνουσι τοῦ γένους μας διὰ τὴν στέρησιν τῆς ἔξω σοφίας, ὥστε ὁπού καὶ τυφλὸν καὶ σκοτεινὸν καὶ ἐλεεινὸν καὶ μυρίων δακρύων ἄξιον τὸ ὀνομάζουσι, τόσος φαίνεται νὰ εἶναι ὁ ζῆλος των. Ἀλλὰ τάχα ὁ ζῆλος αὐτῶν οὗτος, εἶναι ἕνας ζῆλος ἐπαινετὸς ἢ ὄχι;
Ἀδόκιμος κρίνεται ὁ ζῆλος οὗτος. Διατί; Ἐπειδὴ τοῦ λείπει ἡ ἐπίγνωσις. Ἤγουν διατὶ δὲν αἰσθάνονται, οὔτε διακρίνουσι τί θέλει νὰ εἰπῆ γῆ, καὶ τί θέλει νὰ εἰπῆ οὐρανός· τί θέλει νὰ εἰπῆ σῶμα καὶ τί θέλει νὰ εἰπῆ ψυχή· τί θέλει νὰ εἰπῆ κόσμος, καὶ τί θέλει…
νὰ εἰπῆ Ἐκκλησία· τί θέλει νὰ εἰπῆ φιλοσοφία, καὶ τί θέλει νὰ εἰπῆ Ἁγία Γραφή.
Ἠξεύρω βέβαια πὼς ὁ λόγος οὗτος οὗτος θέλει φανῆ ἀπαράδεκτος, καὶ πολλοὺς ἔχει νὰ λυπήση ἀπὸ ἐκείνους ὁπού μάλιστα καὶ σεμνύνονται εἰς αὐτὴν (τὴν φιλοσοφίαν) παρὰ εἰς τὴν λογικήν τους ψυχήν.
Μέγα τίποτας καὶ ἐξαίσιον χάρισμα παρὰ Θεοῦ ἐδόθη εἰς τὸν ἄνθρωπον ὁ νοῦς. Τέχνας ἐπινοεῖ, ἐπιστήμας εὑρίσκει διαφόρους […] Καὶ ἐπειδὴ ὅλα αὐτὰ ὁπού ἐξετάζει ὁ νοῦς εἶναι ποιήματα Θεοῦ, διὰ τοῦτο ἡ φιλοσοφία, ὁπού εἶναι γνῶσις τούτων ἁπάντων, ὀνομάζεται ἀπὸ τοὺς παλαιοὺς γνῶσις θείων πραγμάτων.
Ἡ λογικὴ ταύτη παδεία δὲν εἶναι διὰ τὸν οὐρανόν, εἶναι διὰ τὴν γῆν, διὰ τὰς πόλεις, διὰ τὰ βασίλεια, αὐτὴ εἶναι ἕνα ἀπὸ τὰ ὀργανικὰ ἀγαθά, καθὼς εἶναι δηλαδὴ τὰ χρήματα, τὰ κάλλη, ἡ ῥώμη τοῦ σώματος, τὰ ἀξιώματα καὶ τὰ τοιαῦτα, μὲ ταύτην τὴν διαφοράν, ὅτι αὐτὴ εἶναι τὸ πρῶτον καὶ τιμιώτατον τῶν ὀργανικῶν καλῶν. Διατὶ ὅλα τὰ ἄλλα εἶναι καὶ λέγονται ὑλικὰ καὶ σωματικά, ἡ δὲ μάθηση εἶναι λογική, δηλαδὴ τῆς λογικῆς ψυχῆς γέννημα καὶ καρπὸς ἐξαίρετος. Πλὴν καὶ αὐτὴ δὲν εἶναι ἀπὸ τὴν ἐδικήν της φύσιν οὔτε κακή, οὔτε καλή, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν μεταχείρισιν τῶν ἐχόντων αὐτήν, γίνεται ἢ καλὴ ἢ κακή. Λοιπὸν ἡ κατάχρηση τῆς ἔξω σοφίας δίδει εἰς αὐτὴν τὸ ὄνομα νὰ λέγεται κακή.
Δὲν εἶναι ὅμως ἡ κατάχρηση αὐτὴ ἁπλὴ καὶ μονοειδής, ἀλλὰ πολλῶν λογιῶν. Πρώτη κατάχρηση εὑρίσκεται ἐκείνη, ὁπού πολλοὶ τὴν κρατοῦν εἰς μίαν ὑπόληψιν ὑπερτάτην, φρονοῦντες καὶ λέγοντες πὼς αὐτὴ μόνη, ἤγουν ἡ φιλοσοφία, εἶναι φῶς. Καὶ ὅσοι τὴν ἔχουν, ἐκεῖνοι μόνοι ἰλλουμινάτοι καὶ εἶναι καὶ λέγονται, ἤγουν φωτισμένοι. Οἱ δὲ ἄλλοι εἶναι σκοτεινοὶ καὶ τυφλοί. Τέτοια ἦτον ἡ δόξα τοῦ παράφρονος Βαρλαὰμ τοῦ Καλαβροῦ, καὶ τέτοια εἶναι ἡ τῶν Γάλλων καὶ τῶν ὁμοίων τους.
Δευτέρα κατάχρηση εἶναι ἐκείνη, ὁποὺ μερικοὶ καταγηράσκουσι καὶ φθείρονται ἐπάνω εἰς πράγματα πάντη ἄχρηστα, διὰ νὰ ἐπαινοῦνται πὼς εἶναι πνεύματα ὑψηλὰ καὶ περίεργα. Τρίτη κατάχρηση εἶναι, ὁποὺ πολλοὶ ἱερωμένοι, ἀφήνοντες τὴν τάξιν τους καὶ τὴν εὐσχημοσύνην τοῦ ἐπαγγέλματος των, ὑπάγουν καὶ κυλίονται εἰς τοὺς βορβωρώδεις τόπους τῶν ἀθεωτάτων γενῶν τῆς Εὐρώπης, διὰ νὰ παραλάβουν μαθήματα πάντη ἀνοίκεια καὶ ἀλλότρια του ἰδίου τῶν ἐπαγγέλματος. Τετάρτη καὶ τελευταία καὶ χειρίστη ἁπασῶν κατάχρηση εἶναι ἐκείνη, ὁπού τολμᾶ νὰ κρίνη καὶ νὰ ἀνακρίνη τὰς θείας γραφάς, καὶ νὰ μεταχειρίζεται τὴν ἀντίθεον γλῶσσαν τῆς ἐναντίον εἰς τὴν θείαν πρόνοιαν. Οὕτω γίνεται καὶ κακὴ καὶ ὀλεθρία καὶ ψυχοβλαβεστάτη, καὶ μίσους ἀξία καὶ ἀποφυγῆς ἡ ἔξω μάθηση.
Λοιπὸν διὰ νὰ βάλλωμεν ὅρια εἰς ἐκείνους ὁπού θέλουν καὶ καταδέχονται νὰ μᾶς ἀκούσουν, λέγομεν καὶ συμβουλεύομεν νὰ παύσουν καὶ νὰ λείψουν ἀπὸ μίας ἀπὸ τὴν Εὐρώπην, ἂν θέλουν νὰ εἶναι καὶ νὰ μένουν Χριστιανοί … Ἀληθινὴν παιδείαν καλοῦνε τὴν τῶν ἀλόγων παθῶν κάθαρσιν καὶ τῶν ἀρετῶν πασῶν κατόρθωσιν, ἤγουν τὴν ἀνδρείαν, τὴν δικαιοσύνην, τὴν σωφροσύνην, τὴν ἐπιείκειαν, τὴν πραότητα, τὴν συμπάθειαν καὶ τὰς λοιπὰς ἐννοίας. Αἱ ὁποῖαι μὲ ἕναν λόγον, ἠθικὴ φιλοσοφία ὀνομάζονται καὶ εἰς τὴν μητέρα, ἤτοι εἰς τὴν εὐδαιμονίαν, αὐταὶ φέρουσι τὸν ἄνθρωπον. Καὶ τοιοῦτοι φιλόσοφοι ἦσαν καὶ ὠνομάζοντο οἱ ἀναχωρηταὶ καὶ ἀσκηταὶ λεγόμενοι. Λοιπὸν ὅταν καὶ οἱ Ἕλληνες ἀκόμη ὀνομάζουσι ψευδοπαιδείαν τὴν γεωμετρίαν καὶ τὰς ἄλλας λογικὰς ἐπιστήμας, ὡσὰν ὁπού καμμίαν ἠθικὴν ὠφέλειαν δὲν προξενοῦν εἰς τὴν ψυχήν, μάλιστα καὶ τὴν γεμίζουν ἀπὸ φαντασίαν καὶ δαιμονικὴν ὑψηλοφροσύνην […] Φεύγετε ὅσον δύνασθε τὴν Ευρώπην. Καὶ ἀκόμη καὶ ἐκείνους ὁποὺ ἔρχονται ἀπὸ τὴν Εὐρώπην. Ὅτι οἱ λόγοι τοὺς ῥέουσι ἀπὸ τὰ χείλη τοὺς γλυκύτεροι ἀπὸ τὸ μέλι. Μὰ ἀλλοίμονον, αὐτοὶ ἀπαραλλάκτως εἶναι ἐκεῖνοι διὰ τοὺς ὁποίους ὁ προφήτης λέγει τάδε: ὅτι οὐκ ἔστιν ἐν τῷ στόματι αὐτῶν ἀλήθεια, ἡ καρδία αὐτῶν ματαία. Ἐγὼ κατὰ ἀλήθειαν φρίττω καὶ ἀμηχανῶ, ὅταν ἀπὸ τὸ ἕνα μέρος στοχάζομαι τὴν σημερινὴν κατάστασιν τῆς Εὐρώπης, καὶ ἀπὸ τὸ ἄλλο μέρος βλέπω τούτους τοὺς ἡμετέρους, ὁποὺ ἔτσι ἀκρατῶς φέρονται εἰς τὴν ἀπόλαυσιν τῶν δῆθεν καλῶν αὐτῆς. Ἕνα καιρὸν ἡμεῖς οἱ ἀνατολικοὶ εἴχαμεν φόβον διὰ ἐκείνους ὁπού ἐπήγαιναν εἰς τὴν Εὐρώπην, μὴ τύχη καὶ πάθουν ἕνα ἀπὸ τὰ δύο, ἢ τὴν σωφροσύνην νὰ χάσουν, ἢ νὰ πέσουν εἰς λατινισμόν. Τὴν σήμερον αὐτὰ καὶ τὰ δύο λογίζονται παραμικρὰ καὶ σχεδὸν τὸ οὐδὲν ὡς πρὸς τὸ ἔσχατον καὶ ἀκρότατον τῶν κακῶν, τὴν ἀθεΐαν. Οἱ Γάλλοι τὴν ἐπαρρησίασαν, ἀποβάλλοντες κοινῶς τὸν Χριστιανισμόν, ἀπὸ τὸν ὁποῖον καὶ πρὸ τούτου χριστιανοὶ ὀνομαζόμενοι, δὲν εἶχαν καμμίαν ὠφέλειαν. Τὰ ἄλλα μέρη τῆς Εὐρώπης ἀκόμα γελοῦν τὸν ἑαυτό τους τάχα πὼς εἶναι χριστιανοί, οὐδὲ μόρφωσιν κἄν ἔχοντες, εἰ μὴ μόνους τους ναοὺς καὶ πολλὰς καὶ μεγάλας καμπάνας καὶ τὰς πυκνὰς λιτανείας καὶ τὰ ποικίλα καὶ διάφορα σχήματα καὶ τὰ βδελυκτὰ καὶ θεοστυγῆ τάγματα καὶ τὰ λεγόμενα μοναστήρια. Τὰ δὲ ἀλλὰ πάντα Γάλλοι αὐτόχρημα.
Αὐτοὶ οἱ ἴδιοι οἱ φιλόσοφοι εἰς τοὺς ὁποίους τρέχουσι οὗτοι διὰ νὰ λάβωσι τὸ μέγα φῶς, ὅτι εἶναι φιλόσοφοι καὶ τὸ κομπάζουσι, χριστιανοὶ δὲ καὶ νὰ τοὺς ὑπολαμβάνουν πὼς εἶναι αἰσχύνονται καὶ τὸ ἀναγουλιάζουσι.
Ἔπειτα ἀφοῦ ὑπάγουν καὶ πάθουν, μάλιστα καὶ καυχῶνται εἰς τὴν ἐλεεινήν τους διαστροφήν. Λέγοντες πῶς ἐπῆγαν καὶ ἀπέβαλον τὰς δεισιδαιμονίας, δεισιδαιμονίας ὀνομάζοντες οἱ κακοδαίμονες τὰς νενομισμένας νηστείας, τὰς προσευχὰς τὰς εὐλαβεῖς, σημεῖα καὶ χρέη ἀχώριστα τῶν εὐσεβούντων Χριστιανῶν…
Ἐπιμέλεια κειμένου, Παναγιώτης Νέλλας
Πηγή: Περιοδικὸ «Σύναξη», τεῦχος 5, Χειμώνας 1983
Το άρθρο το είδαμε: Ρωμαίικο Οδοιπορικό

Η μόνη διέξοδος στόν παρόντα κίνδυνο… ~ Αγίου Σωφρονίου του Έσσεξ

ο γάμος γίνεται οδός προς σωτηρία

Η μόνη διέξοδος στόν παρόντα κίνδυνο… ~ Αγίου Σωφρονίου του Έσσεξ

Η μόνη διέξοδος στόν παρόντα κίνδυνο... ~ Αγίου Σωφρονίου του Έσσεξ
Άγιος Σωφρόνιος του Έσσεξ 
Στον παρόντα κίνδυνο, ευγενικές λέξεις που δεν οδηγούν πουθενά δεν φθάνουν.
Είναι ζωτική ανάγκη όλοι σήμερα να στερεώσουμε την πίστη στην αιώνια νίκη του Χριστού, ώστε και εμείς οι ίδιοι να μπορέσουμε να γίνουμε πνευματικά ανίκητοι.
Αισθανόμαστε την ασθένειά μας, τη θανατηφόρα δύναμη της αμαρτίας, να ενεργεί μέσα μας και αναζητούμε γιατρό. Αυτός θεραπεύει τις ψυχές μας από κάθε ασθένεια δίνοντας νέα δραστηριότητα και φωτίζοντάς τες με ανέσπερο φως.
Από τα αρχαία χρόνια η πείρα της ζωής της Εκκλησίας έχει αποδείξει χωρίς αμφιβολία ότι για την προσευχή -δηλαδή για τον Θεό- καμιά ασθένεια του πνεύματος δεν είναι αθεράπευτη.
Είναι σημαντικό για τις μέρες μας να μπορούμε να μην επηρεαζόμαστε από εκείνους με τους οποίους σχετιζόμαστε, γιατί διαφορετικά κινδυνεύουμε να χάσουμε και πίστη και προσευχή.
Μην έχετε υπερβολική εμπιστοσύνη στην ανώτερη μόρφωση που αποκτήσατε στον κόσμο. Ο πολιτισμός στον οποίο ζούμε είναι κουλτούρα της πτώσεως.
Η σοφία του κόσμου αυτού δεν μπορεί να σώσει τον κόσμο. Τα κοινοβούλια, οι κυβερνήσεις, οι πολυσύνθετοι οργανισμοί των πιο αναπτυγμένων συγχρόνων κρατών της γης είναι ανίσχυροι. Η ανθρωπότητα πάσχει χωρίς τέλος.
Η μόνη διέξοδος είναι να βρούμε μέσα μας τη σοφία, την λύση να μη ζούμε σύμφωνα με τις ιδέες αυτού του κόσμου, αλλά να ακολουθήσουμε τον Χριστό.
Αγίου Σωφρονίου του Έσσεξ
αποσπάσματα απο:

Αρχιμανδρίτου Σωφρονίου (Σαχάρωφ), ΟΨΟΜΕΘΑ ΤΟΝ ΘΕΟΝ ΚΑΘΩΣ ΕΣΤΙ, έκδοση, Ιεράς Μονής Τιμίου Προδρόμου, Έσσεξ Αγγλίας,Τετάρτη ἔκδοσις. & Βιβλίο του Αρχ. Σοφρώνιου του Έσσεξ: «Η ζωή Του, ζωή μου»

Αντιγραφή από το αδελφικό ιστολόγιο Πνεύματος Κοινωνία 

Τι θα έλεγε σήμερα, σε Ελπιδοφόρο (αλλά και Μητσοτάκη), ο γέροντας Γρηγόριος Ζουμής;

Γρηγόριος Ζουμής

Τι θα έλεγε σήμερα, σε Ελπιδοφόρο (αλλά και Μητσοτάκη) , ο γέροντας Γρηγόριος Ζουμής;

 

Τα παιδιά gay ζευγαριού βάφτισε ο αρχιεπίσκοπος Αμερικής Ελπιδοφόρος | in.gr

 

Κάποτε, όταν ο Τσίπρας έφερνε το σύμφωνο συμβίωσης, ο πατέρας Γρηγόριος του έγραφε (μεταξύ άλλων) και τα παρακάτω. Σε έναν άθεο, πολιτικό. Σε έναν επίσκοπο της Εκκλησίας που μπαίνει σε ναούς με ΛΟΑΤ σημαίες και τους δέχεται και κανονικότατα, άραγε τι θα έλεγε;

Τι θα έλεγε σήμερα, σε Ελπιδοφόρο (αλλά και Μητσοτάκη), ο γέροντας Γρηγόριος Ζουμής;Ευχαριστώ τον λογαριασμό  φιλοκαλία που μου τα θύμισε.

______

Ολόκληρο το κείμενο που και είναι τόσο επίκαιρο και σήμερα. Δυστυχώς οι σημερινοί ηγούμενοι φάνηκαν …«διακριτικότεροι».

«Ὡς ἄνθρωπος τῆς ὑπαίθρου καὶ τῶν θαλασσοδαρμένων νησιῶν, ἔπρεπε νὰ σπουδάσω τοὺς καιρούς, ὄχι ἁπλὰ νὰτοὺς μάθω. Ἡ κυβέρνησή σου ταξίδεψε μὲ μπάτη. Σιγά-σιγὰ ὅμως ἔγινε μαϊστράλι καὶ τώρα μαΐστρος μὲ τὰ μάγγανα, ποὺ ξερριζώνει τὰ κλαδιὰ καὶ ἐκσφενδονίζει πέτρες, καὶ ἀπὸ τὴν στεριὰ καὶ ἀπὸ τὴν θάλασσα.
Τὰ χρόνια τῆς σκλαβιᾶς ὁ ραγιᾶς τραγουδοῦσε: «Μέριασε, βράχε, νὰ διαβῶ». Μὲ αὐτὸ τὸ μικρὸ τραγουδάκι, ποὺ τὸ ἔλεγε ἄλλοτε ψιθυριστὰ καὶ ἄλλοτε δυνατά, ἀναγνώριζε ὅτι οἱ κρατοῦντες ἦταν βράχος. Ἀλλὰ κι ἐγώ, ὁ ραγιᾶς, εἶμαι φουρνέλο, κι ἂς μὴ φαίνωμαι. Αἰσθάνομαι κι ἐγὼ τὴν ρώμη τῶν δυνάμεών μου. Δὲν μπορῶ νὰ σὲ ἀφανίσω, ἀλλὰ μπορῶ νὰ σὲ μεριάσω, γι᾽ αὐτὸ σοῦ λέω «μέριασε», δὲν σοῦ λέω «ἐξαφανίσου». Δὲν σοῦ συνιστῶ, λοιπόν, οὔτε νὰ πέσης οὔτε νὰ παραιτηθῆς, ἀλλὰ νὰ παραμερίσης μὲ ἀξιοπρέπεια καὶ τιμή.
Ἀνέβηκες σὲ μιὰ πίστα καὶ χορεύεις, ἀλλὰ δυστυχῶς δὲν μπορεῖς νὰ παρακολουθήσης τὰ ὄργανα καὶ μπερδεύονται τὰ βήματά σου. Δὲν μπορεῖς νὰ ἀκούσης τὴν θλιμμένη σήμερα φωνὴ τοῦ κότσυφα, ποὺ λέγει: «Θέλω τὸν Σταυρὸ στοὺς τρούλλους, στὰ καμπαναριὰ τῶν ἐκκλησιῶν, στὰ ἱστία τῶν καραβιῶν καὶ στὸν ἱστὸ τῆς σημαίας. Τὴν μπάλα ποὺ μοῦ ἔβαλες δὲν μπορῶ νὰ τὴν σιγουρευτῶ, ἐνῶ τὰ σκέλη τοῦ σταυροῦ χρόνια τὰ ἔχω βῆμα καὶ τραγουδῶ καὶ ἀνακοινώνω τῆς ἄνοιξης τὶς ὀμορφιὲς καὶ τοῦ χειμῶνα τὶς κακοκαιριές». Ὅποιος τόλμησε στὴν ἱστορία νὰ ρίξη τὸν Σταυρό, τοῦ ᾽ρθε ἡ μπάλα στὸ κεφάλι. Ὄχι τὰ σύμβολα τῆς πίστεως καὶ τοῦ Γένους μας ἀφανισμένα καὶ ἀλογάριαστα ἀπὸ τοὺς κρατοῦντες. Ὄχι οἱ ἀνακοινώσεις τῆς λατρείας ἀπὸ τοὺς κράχτες τῶν τηλεοπτικῶν καναλιῶν, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν παρηγορήτρα καμπάνα. (Βρέθηκα σὲ νοσηλευτήριο τοῦ Βερολίνου. Ἡ μόνη μου παρηγοριὰ ἤτανε κάθε βράδυ ὁ ἦχος μιᾶς καμπάνας, ἴσως ἀπὸ κάποιο μοναστήρι.) Κυριολεκτικὰ δαπανᾶσθε νὰ ὑψώσετε μιναρέδες σ᾽ αὐτὸν τὸν τόπο τὸν ἅγιο καὶ ἀφήνετε τὰ μνημεῖα τοῦ Ἔθνους, τοῦ Γένους καὶ τῆς Ἐκκλησίας νὰ γκρεμίζωνται.
Ἀπόσυρε τὰ θρησκευτικὰ ποὺ διδάσκονται σήμερα τὰ παιδιὰ στὰ σχολεῖα. Δὲν μιλᾶνε αὐτὰ γιὰ τὸν Θεό, ἀλλὰ γιὰ τὰ βδελύγματα τῶν ἐθνῶν. Ἀναπιάνεται τὸ προζύμι χωρὶς νερό; Στὰ χέρια κολλᾶ καὶ τὸ δέρμα βγάζει. Νυμφεύσου στὴν ἐκκλησία, ὅπως καὶ οἱ πρόγονοί σου. Βάπτισε τὰ παιδιά σου, ὅπως βαπτίστηκες κι ἐσύ. Συμμάζεψε κάθε ὑβριστὴ τῆς πίστεως. Ἡ Ἑλλάδα θεμελιώθηκε πάνω στὴν ἀρχὴ τῆς θεοκρατίας. Πρέπει κάθε μέρα νὰ ἀναπλάθεται καὶ νὰ φρεσκάρεται τὸ φύραμά της. Ἂν εἶσαι χριστιανὸς καὶ παρασύρθηκες σὲ ὅσα ἔπραξες μέχρι τώρα, μετανόησε. Ἂν συνειδητὰ δὲν πιστεύεις, παραμέρισε.
Δὲν σὲ γνωρίζω, οὔτε τὸ κάλλος τοῦ προσώπου σου εἶδα ποτέ. Καὶ δὲν θέλω νὰ συναντηθοῦμε, γιατὶ δὲν εἶμαι ὁ ἅγιος Μακάριος ὁ Αἰγύπτιος νὰ σοῦ ἀλλάξω πορεία. Σὲ βλέπω ποὺ τρέχεις σὰν τὸν εἰδωλολάτρη παπᾶ ποὺ ξυλοκόπησε τὸν μοναχό, καὶ τὰ χρόνια τῆς κυβέρνησής σου στριφογυρίζεις τὸ ραβδί σου στὸν ἀέρα. Οὔτε τὸ ραβδί σου θέλω νὰ πάρω οὔτε ἐσένα νὰ πιάσω. Ἀλλὰ ἡ ὀρθόδοξη Ἑλλάδα δὲν διαθέτει τέτοιον ἄνεμο, νὰ ἀνεμίζη ὁ κάθε ἄπιστος καὶ εἰδωλολάτρης τὴν βέργα ποὺ κρατάει στὰ χέρια του. Θέλεις νὰ ἔρθης καὶ στὸ Ἅγιον Ὄρος νὰ στριφογυρίσης τὸ ραβδί σου. Ἀλλὰ θὰ περπατήσης τόσο μόνος, ὅσο ἡ ἐλαφίνα στ᾽ ἀπόσκια τῶν βουνῶν. Ὁ τόπος θὰ σὲ δεχθῆ; Ἀλλὰ οἱ μοναχοί, μόλις σὲ δοῦνε, θὰ σὲ πάρουνε γιὰ παγωμένο μαΐστρο καὶ θ᾽ ἀρχίσουν νὰ φτερνίζωνται.
Ἀπόσυρε τοὺς νόμους ποὺ κατέβασαν τὸν Σταυρό, ποὺ σταμάτησαν τὶς προσευχὲς στὰ σχολεῖα. Ὁ Τοῦρκος, μὲ τὸν ὁποῖο καυκαλίζεσαι, τρεῖς φορὲς τὴν ἡμέρα γονατίζει στὸν θεό του, καὶ τὸ ὀρθόδοξο σχολειὸ θὰ συνάγεται στὶς αἴθουσες ὅπως τὰ μοσχάρια στὰ βοσκοτόπια; Ὅσο ὁ Τοῦρκος μᾶς βάζει χέρι, τόσο ἐμεῖς πρέπει νὰ τοῦ πατᾶμε πόδι. Δὲν μπορεῖς; Μέριασε. Μόνος σου ὡδήγησες τὸν ἑαυτό σου στὸ φρύδι τοῦ βουνοῦ. Προτοῦ πέσης, μέριασε.
Ἡ Ἑλλάδα πρέπει νὰ ἀναπνέη Χριστὸ καὶ ὄχι τὴν μπόχα τῆς βενζίνης καὶ τοῦ καμένου λαδιοῦ. Ὁ Θεὸς σ᾽ αὐτὴν τὴν χώρα ἔδωσε πλούσια τὰ ἀγαθὰ γιὰ τὰ δῶρα τῆς λατρείας· τὸ σιτάρι, τὸ λάδι καὶ τὸ κρασί. Δὲν μᾶς τά ᾽δωσε γιὰ νὰ τὰ τρῶμε στὰ μπαράκια καὶ νὰ τὰ ρουφοῦμε στὰ ποτήρια, ἀλλὰ γιὰ νὰ ἱερουργοῦμε τὸ ἱλαστήριο μυστήριο. Μὴ καταργῆς τὴν Κυριακή. Πολλοὶ ἔδωσαν τὸ αἷμα τους, γιὰ νὰ μείνη αὐτὴ ἡ ἡμέρα «τοῦ Κυρίου». Καὶ μὴ φέρνης στὸ προσκήνιο τὸ Σάββατο. Μὴν ἀμνηστεύης τὴν μοιχεία καὶ ὅλες τὶς ἄλλες παραμέτρους τῆς ἁμαρτίας αὐτῆς. Μὴ θεσπίζης τὰ ζευγαρώματα ποὺ δὲν κάνουν οὔτε τὰ ζῶα, γιατὶ ὁ Θεὸς τὰ κατέκαυσε. Ἄναψες φωτιὲς ποὺ καῖνε ὄχι μόνον τὰ ξερά, ἀλλὰ καὶ τὰ χλωρά. Μὲ αὐτοὺς τοὺς νόμους σάρωσες τὴν οἰκογένεια καὶ τὴν ὀρθόδοξη χριστιανικὴ κοινωνία. Δὲν σὲ θεωρῶ κούσουλο, γιὰ νὰ σὲ φυσήξω νὰ παραμερίσης, ἀλλὰ ἄνδρα σπουδαῖο, μὲ δυνάμεις ὅμως καταστρεπτικές.
Πληροφοροῦμαι ὅτι δόγμα θὰ ἐξέλθη ἀπὸ τὴν βουλή σας, ποὺ θὰ δηλώνη ὁ ἄνθρωπος τὸ φύλο του στὰ δεκαπέντε του χρόνια. Δηλαδή, μέχρι δεκαπέντε ἐτῶν θὰ ψάχνωμαι, γιὰ νὰ προσδιορίσω τὴν δύναμη τῆς ψυχῆς ποὺ λέγεται «ἐπιθυμητικόν». Αὐτὸ εἶναι ἐπέμβαση τοῦ ἀνθρώπου στὸ ἔργο τοῦ Θεοῦ. Ὁ Θεὸς δὲν θὰ ὑπνώση· θὰ ἐξεγερθῆ καὶ δὲν θὰ βρεθῆ ὁ οἶκος σου εἰς τὸν αἰῶνα. Μετὰ ἀπὸ ἕνα τέτοιο νόμο, ἡ Ἑλλάδα θὰ γίνη κρανίου τόπος.
Μὴ παλεύης τὸν Ἰσραήλ, μὴ τὰ βάζης μὲ τὸν Ἰσχυρό, μὴ καθυβρίζης τὸν Δημιουργό. Ἐμεῖς ποὺ ἐμακρύναμε ἀπὸ τὸν κόσμο καὶ φυγαδευθήκαμε στὶς ἐρήμους, ζοῦμε μέσα στὸν κόσμο περισσότερο ἀπὸ σένα ποὺ ζῆς στὸ κέντρο τῆς Ἀθήνας. Βδελυκτὰ καὶ παράνομα πράγματα κατεργάζεσαι. Ὁ ἄνθρωπος ἀγωνίζεται γιὰ τὴν ἐλευθερία του, κι ἐσὺ νομοθέτησες τὴν σκλαβιὰ στὴν ζωή του. Ὁ σκλαβωμένος στὰ πάθη του δὲν εἶναι ἐλεύθερος. Συλλογίσου τα αὐτὰ καὶ παραμέρισε.
Ἄφησε τὶς τόλμες τὶς ἄτολμες. Ἄφησε τοὺς ἀνδρισμούς, ἀφοῦ ἔγινες γυναίκα. Εἴτε πιστεύεις εἴτε δὲν πιστεύεις, εἶσαι ἀπόγονος τοῦ Ἀδάμ, καὶ ἐσὺ καὶ τὸ σινάφι σου, καὶ ὑπάρχει κρίση καὶ ἀνταπόδοση. Φρενάρισε, γιατὶ σκούνταψες καὶ δὲν ὑπάρχει κανένας νὰ σοῦ φέξη, σὲ λίγο θὰ στερῆσαι καὶ δὲν θὰ ἔχης τὸν ἐλεοῦντα.
Μὲ αὐτὸν τὸν νόμο κορυφώνεις τὸ κακό, σταματᾶς τὰ καυχήματα τῶν γονιῶν, τοὺς βάζεις στὴν ἀμφισβήτηση ἂν ἀναθρέφουν ἄνδρα ἢ γυναίκα, σταματᾶς τὸ νανούρισμα τῆς μάννας. Τί θὰ λέη ὅταν κουνάη τὸ παιδί της; «Παιδούλα μου» ἢ «Ἀγόρι μου»; Ὁ ἄνθρωπος μὲ τὶς δαιμονικὲς δυνάμεις κλίνει πρὸς τὸ κακό. Ἂν τὸ κατοχυρώσης καὶ μὲ νόμο, τότε ἦρθε ἡ ἐποχὴ νὰ ψάχνουμε «ὁ διάβολος θηλυκὸς εἶναι ἢ ἀρσενικός;» Ἡ ἱστορία τοῦ γένους τῶν ἀνθρώπων τέτοια φοβερὴ ἀπόκλιση δὲν εἶχε ποτέ. Ὄχι τὸ Ὄρος δὲν πρέπει νὰ σὲ δέχεται, ἀλλ᾽ οὔτε ἡ μάννα ποὺ σὲ γέννησε. Ἡ φουρτούνα ποὺ σήκωσες αὐτὴ θὰ σὲ πνίξη. Μέριασε.

Χριστιανοί, μὴ θροῆσθε. Δὲν θὰ μείνουμε μόνοι μας. Θὰ φύγουμε ἀπὸ τὴν σκιὰ τοῦ θανάτου καὶ θὰ κοιτασθοῦμε κάτω ἀπὸ εὐσκιόφυλλα δένδρα. Ἐμεῖς, οἱ βαπτισθέντες καὶ Θεὸν ὁμολογοῦντες, λέμε:
Ἐξεγέρθητι, Κύριε, ἐν τῇ δυνάμει σου καὶ σῶσον πάντας ἡμᾶς ἀπὸ τὰ ἔθνη τὰ φρυαττόμενα. Κύριε τῶν δυνάμεων, τὸ παρασόλι σου ζητοῦμε, τὸ ἀλεξίβροχό σου. Οὔτε σταγόνα βροχῆς νὰ μὴ μᾶς εὕρη ἀπὸ τὴν καταιγίδα τοῦ ΣΥΡΙΖΑ. Ἄστραψε καὶ βρόντηξε καὶ σκόρπισε τὰ φρυάγματα τῶν ἐθνῶν καὶ διάλυσε τὶς βουλὲς τῶν ἀσεβῶν.
Συντηρητικοὺς μᾶς λέτε. Τὸ Ὄρος εἶναι συντηρητικό, ἀλλὰ μὲ διάκριση. Οὔτε νεοζηλωτὲς εἴμαστε οὔτε φανατικοὶ φονταμενταλιστές. Ἁπλῶς διακρίνουμε ποιὰ πράγματα χρειάζονται συντήρηση καὶ ποιὰ πέταμα. Ἐσεῖς βάζετε τὰ σάπια πράγματα στὴν συντήρηση; Ἐμεῖς τὰ θεωροῦμε θανατικὰ καὶ γιὰ τὰ ζῶα μας ἀκόμη καὶ λέμε «θάψτε τα· ἂν τὰ φᾶνε, θὰ ψοφήσουν». Θαφτῆτε μόνοι σας, γιατὶ βρωμᾶτε πτωμαΐνη. Ἡ μοσχοβολιὰ τοῦ φθινοπώρου δὲν μπορεῖ νὰ ὑπερνικήση τὴν δυσοσμία σας. Σὲ τοποθέτησαν νὰ ἀροτριᾶς τὴν γῆ καὶ ὄχι νὰ τὴν καταστρέφης. Παραμέρισε.»

Γέροντας Γρηγόριος Ι Μ Δοχειαρίου

ΟΡΘΟΠΡΑΞΙΑ

Δημοφιλή Άρθρα

Τα αγαπημένα σας

Ἡ ἅλωση τοῦ 1204

 Ἐκεῖνον τὸν Ἀπρίλιο – Ἡ ἅλωση τοῦ 1204 (π. Γεώργιος Μεταλληνός)

0
 Ἐκεῖνον τὸν Ἀπρίλιο - Ἡ ἅλωση τοῦ 1204 (π. Γεώργιος Μεταλληνός) Περιοδικό Ῥεσάλτο, τεῦχος Ἀπριλίου 2009 Ἂν ἡ 29η Μαΐου εἶναι ἡμέρα πένθους γιὰ τὸν Ἑλληνισμό, διότι...