Ορθοδοξία

Αρχική Ορθοδοξία Σελίδα 2

Χριστὸς Ἀνέστη; (Δι᾿ εὐχῶν τῶν ἁγίων πατέρων ἡμῶν, οὔτε βῆμα πίσω)

Χριστὸς Ἀνέστη;

Δι᾿ εὐχῶν τῶν ἁγίων πατέρων ἡμῶν, οὔτε βῆμα πίσω

Γεώργιος Κ. Τζανάκης Ἀκρωτήρι Χανίων.

Παντοῦ, τοὐλάχιστον τὴν μέρα τῆς Ἀναστάσεως ἀκουγόντουσαν αὐτὲς οἱ δύο λέξεις ἀπὸ κάθε γλῶσσα καὶ κάθε στόμα, καὶ ἐνεδεχομένως θὰ ἀκούγονται γιὰ τὸ ἑπόμενο διάστημα ἀπὸ κάποιους πιὸ «σχετικούς». Γιὰ τοὺς πολλοὺς διήρκεσε ὅσο καὶ τὰ πυροτεχνήματα. Καὶ πάντα ἡ τυπικὴ ἀπάντησις εἶναι : «Ἀληθῶς Ἀνέστη».

Ἄν ὁ Χριστὸς ἀναστήθηκε, ὁ θάνατος νικήθηκε. Ἄν ἀναστήθηκε, χάρισε ζωὴ στοὺς πεθαμένους ποὺ ἦταν στὰ μνήματα. «Τοῖς ἐν τοῖς μνήμασι ζωὴν χαρισάμενος» καὶ ἔσβησε τὸν φόβο ἀπὸ τοὺς ζωντανούς. Ἀποτέλεσμα, ὅπως  λέει ὁ ἅγιος Ἰωάννης στὸν κατηχητικό του λόγο, «Μηδεὶς φοβεῖσθω θάνατον». Ἐξ ἄλλου γι᾿ αὐτὸ ἦρθε ὁ Χριστὸς στὴν γῆ. Νὰ καταργήσῃ τὸ διάβολο καὶ νὰ ἀπαλλάξη τοὺς ἀνθρώπους, ποὺ ἀπὸ τὸν φόβο τοῦ θανάτου ἦταν σ᾿ ὄλη τους τη ζωή δούλοι τοῦ φόβου.

«Ἵνα διὰ τοῦ θανάτου καταργήσῃ τὸν τὸ κράτος ἔχοντα τοῦ θανάτου, τοῦτ’ ἔστιν τὸν διάβολον, καὶ ἀπαλλάξῃ τούτους, ὅσοι φόβῳ θανάτου διὰ παντὸς τοῦ ζῆν ἔνοχοι ἦσαν δουλείας». (Πρὸς Ἐβραίους 2, 14-15)

Ἄρα ἀνάστασις σημαίνει ἐξάλειψι τοῦ φόβου, ἀπελευθέρωσι τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ κάθε φόβο ἀκόμη καὶ τοῦ φόβου τοῦ θανάτου. Τὰ λέει ὁ Παῦλος, (ἕνας «ψεκασμένος» τοῦ καιροῦ ἐκείνου), καὶ τὰ ἐπιβεβαιώνει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος -καὶ στὸ παραπάνω παράθεμα, (ἄλλος «ψεκασμένος» ποὺ πέρασε ὅλη τὴ ζωή του στὶς ἐξορίες), ὅπως καὶ ὅλοι ποὺ πράγματι πίστεψαν στὸν Χριστό καὶ τὴν ἀνάστασί του.

Ἄν αὐτὰ εἶναι ἀληθή, ἄν αὐτὴ εἶναι ἡ ἐμπειρία τῶν ἁγίων καὶ τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ, τότε αὐτὸ ποὺ βλέπουμε στὶς ἐκκλησιές μας μέσα τί εἶναι; Πῶς γίνεται μπροστὰ στὸ νικητὴ τοῦ θανάτου καὶ τὸν διαλύτη κάθε φόβου νὰ παρουσιάζονται οἱ «πιστοί» του μὲ τὰ σύμβολα τοῦ φόβου καὶ τῆς ἦττας; Πῶς μποροῦν νὰ πλησιάζουν τὸν ἐσταυρωμένο χεσμένοι ἀπὸ τὸν φόβο, μὲ μουτσοῦνες στὰ μοῦτρα, τὰ σύμβολα τοῦ φόβου, καὶ νὰ μὴν τολμοῦν οὔτε νὰ φιλήσουν τοὺς ἀχράντους πόδας; Ποιός ἔσπειρε τὸν φόβο στὶς ψυχές; Ποιὸς καλλιέργησε καὶ πότισε τὴν δαιμονικὴ σπορά; Ποιός πούλησε τὴν πίστι; Ποιός τακίμιασε μὲ τοὺς δοκούντας ἄρχειν, τοὺς διαβολικοὺς πράκτορες τῶν ὀργάνων τοῦ διαβόλου καὶ ὁμοιώθη αὐτοῖς;

Οἱ δοκοῦντες ἐπίσκοποι, ἀλλὰ πραξει ἐπίσκοτοι δηλ. ὄργανα τοῦ σκότους. Οἱ δοκοῦντες πνευματικοὶ, ἀλλὰ ὄντως βολεματικοί. Οἱ ἐμφανιζόμενοι ὡς διάκονοι τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ ἐνεργείᾳ διάβολοι, ἤτοι συκοφάντες, τοῦ Θείου κηρύγματος. Οἱ συνετοί, οἱ ταπεινοί, οἱ σιγανοπαπαδίτσες, οἱ μακρὰν προσευχόμενοι, ἀλλὰ μακρυὰ νυχτωμένοι,  οἱ εἰρηνάκηδες, ποὺ δὲν θέλουν νὰ χάσουν τὴν εἰρήνη τους. Ποιά εἰρήνη; Δὲν εἶναι εἰρήνη αὐτό. Δειλία εἶναι καὶ ἀποχαύνωσις. Βόλεμα καὶ ἀραλίκι. Βουδισμὸς καὶ ὄχι ὀρθοδοξία. Νὰ βλέπεις τὸν λαὸ τοῦ Θεοῦ νὰ τὸν τρῶνε σὰν τὸ ψωμὶ τὰ ὄργανα τοῦ διαβόλου, «οἱ ἐσθίοντες τὸν λαόν μου ἐν βρώσει ἄρτου» λέγει ὁ ψαλμωδός (ψαλμὸς 13ος), καὶ σύ «ἀτάραχος» νὰ ἀνησυχῇς μὴ χάσῃς τὴ γαλήνη σου. Δὲν εἶναι κατὰ Θεὸν γαλήνη αὐτό, βρὲ παιδία. Διαβολικὴ ἀδιαφορία εἶναι. Χάνεται ἡ πίστι, πουλιέται ἡ πατρίδα, ἀπανθρωποποιείται ὁ ἄνθρωπος καὶ σοῦ λένε μεῖνε ἀτάραχος, μήν μιλᾶς, ἔχει ὁ θεός, δὲν κινδυνεῦει ἡ ἐκκλησία, πῦλες ἄδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς καὶ ὅλα τὰ ἄλλα εὐσεβή καὶ ταπεινόσχημα.

 Δὲν καταλαβαίνουν ὅτι μιλᾶ ὁ διάβολος μέσα ἀπὸ τέτοια στόματα; Πρέπει νὰ κάνουμε πατερικὲς παραπομπὲς γιὰ νὰ τὸ ἀντιληφτοῦν; Τόσο χάσαμε κάθε ὑγιὴ αἴσθησι, ὄχι ὀρθόδοξη, ὄχι ὑπὲρ τὴν ἀνθρωπίνη φύσι, ἀλλὰ τὴν στοιχειώδη, τὴν ἀνθρώπινη, αὐτὴν τοῦ κατὰ φύσιν ἀνθρώπου;

Πιστεύουν αὐτοὶ στὴν Ἀνάστασι τοῦ Κυρίου; Τί εἴδους πίστι ἔχουν; Τί σημαίνει αὐτὴ ἡ πίστις; Πῶς ἐκφράζεται; Τὸ νὰ μὴν ἀφήνεις τὸν ἄνθρωπο νὰ μπῇ στὸν ναὸ τοῦ Θεοῦ γιὰ τὴν Ἀνάστασι ἄν δὲν βάλλῃ μουρόπανο, τί δείχνει; Πίστι στὸν Χριστὸ καὶ τὴν ἀνάστασί του; Νὰ ἀφήνουν τοὺς ἀνθρώπους ἔξω στὸ κρύο καὶ νὰ μὴν τοὺς ἐπιτρέπουν οὔτε στὸν νάρθηκα νὰ μποῦν τί σημαίνει; Ὑπέρβασι τοῦ θανάτου; Τὸ νὰ κηρύττει ὁ «πνευματικός», ποὺ πρὶν λίγο ἔψαλε τὸ Χριστὸς Ἀνέστη, φορῶντας μάσκα, τί ἀποδεικνύει; Τὸ νὰ ἔχουν τὸ ἀντίδωρο σὲ νάϋλον σακουλάκια καὶ νὰ μὴν ἀφήνουν νὰ φιλήσουν τὸ χέρι τοῦ ἱερέως τί φανερώνουν; (Γιὰ τὸ βράδυ τῆς Ἀναστάσεως μιλᾶμε).

Ἀλλὰ τὸ χειρότερο, τὸ ὀδυνηρώτερο, αὐτὸ ποὺ δὲν ξέρω ἄν μπορεῖ νὰ συγχωρηθῇ εἶναι νὰ βλέπῃς τρίχρονα καὶ πεντάχρονα παιδάκια, καλυμένα μέχρι τὰ μάτια, καὶ νὰ βλέπεις τὰ τρομαγμένα ματάκια τους νὰ τὰ τραβολογοῦν οἱ ἐπίσης μασκοφορεμένοι γονεῖς μπροστὰ στὸν σταυρὸ τοῦ Κυρίου ἤ τὸν ἐπιτάφιο. Ποιός θὰ δώσῃ λόγο γιὰ αὐτὸ τὸν ἐκταχηλισμὸ, γι᾿ αὐτὸ τὸ ἔγκλημα , γι᾿ αὐτό τὸ ἄγος; Τὶ θὰ μένει στὴν ψυχὴ αὐτῶν τῶν παιδιῶν; Τί θὰ μπῇ μέσα στὶς ψυχοῦλες τους; Τὸ φῶς τῆς ἀναστάσεως ἤ τὸ σκοτάδι τοῦ φόβου; Ἡ ἀνοιχτωσιὰ τῆς ἐλευθερίας ἤ ἡ σφραγίδα τῆς σκλαβιᾶς καὶ τῆς ὑποταγῆς; Στὰ  δώδεκά τους θὰ τοὺς ζητοῦν στὰ σχολικὰ κρεμαντόρια νὰ ἐπιλέξουν φύλο οἱ μισθοφόροι παιδοφθόροι τῆς ἀφορισμένης ὑπουργοῦ, καὶ θὰ τὰ μπολιάζουν οἱ «εἰδικοὶ»  τὶς μίζας καὶ ἀπόστολοι τῶν φαρμακοεταιρειῶν.

Ποῦ πᾶμε; Γιὰ ποιὰ ἀνάστασι μιλᾶμε; Ἀναστήθηκε τελικῶς ὁ Κύριος; Στὶς καρδιὲς ἐννοοῦμε. Στὶς δικές μας καρδιές. Τὰ γεγονότα δὲν δείχνουν κάτι τέτοιο.

Ξέρω ὅτι πάλι θὰ ἀγανακτήσουν οἱ εὐσεβεῖς καὶ θὰ κουνήσουν συγκαταβατικῶς τὰ κεφάλια τους οἱ πνευματικοὶ τῆς σιωπῆς καὶ τῆς ὑπακοῆς. Σιωποῦν ἐκεί ποὺ ἔπρεπε νὰ μιλοῦν καὶ ὑπακούουν σὲ λάθος κελεύσματα. «Σὺ ἕστηκας σιγῶν, καὶ οὐ καταγγέλλεις»;(PG48 856) ἀπορεῖ ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος.

Ξέρω ὅτι πάλι θὰ μιλήσουν γιὰ ψεκασμένους καὶ συνωμοσιολόγους. Μακάρι νἄμαστε ψεκασμένοι σὰν τὸν ἀπόστολο Παὺλο καὶ τὸν ἅγιο Ἰωάννη τὸν Χρυσόστομο. Αὐτοὶ λένε τὰ παραπάνω. Αὐτοὶ ψεκασμένοι δὲν ἦταν; Ὁ ἕνας πέρασε ὅλη του τὴν ζωὴ διωκόμενος , ραβδιζόμενος, ναυαγῶν καὶ τυρανούμενος. Ὅ ἄλλος πιὸ πολὺ καιρὸ ἦταν στὶς ἐξορίες, ὅπου καὶ πέθανε ἀπὸ τὶς κακουχίες, παρὰ στὴν ἐπισκοπή του. Δὲν ἐπιζητοῦσαν τὴν «εἰρήνη» τους, τὴ βολή τους, οὔτε τἄκαναν πλακάκια μὲ τὶς ἐξουσίες τοῦ καιροῦ τους. Μακάρι νὰ τοὺς μοιάζαμε. Ἐπειδὴ ὡς ἅγιοι γνωρίζουν τὰ κρύφια, καὶ τὰ βαθέα ἐλπίζω νὰ ποῦνε τὴν ὥρα τῆς κρίσεως μιὰ καλὴ κουβέντα. Ξέρουμε ὅτι πολεμεῖται λυσαλέως ἡ πίστις. Ξέρωμε ὅτι πρωτοστατοῦν οἱ ἴδιοι οἱ ποιμένες. Βλέπουμε ὅτι τὸ φετινὸ Πάσχα εἶναι πολὺ χειρότερο ἀπὸ τὰ δύο προηγούμενα, γιατὶ ἡ φθορὰ τῆς πίστεως δὲν φαίνεται κραυγαλέως, ὅπως τὶς δύο προηγούμενες χρονιές. Ὅταν σοῦ κλείνουν τοὺς ναοὺς καταλαβαίνεις ὅτι κάτι δὲν πάει καλά. Ὅταν ἑορτάζουν Ἀνάστασι τὸ μεγάλο Σάββατο, ὅσο καὶ νὰ κοιμᾶσαι νοιώθεις ὅτι κάτι μυρίζει. Φέτος φαίνεται ὅτι ὅλα ἦσαν κανονικά. Ὅχι! Τότε ἦταν τὸ γκρέμισμα τῆς πίστεως καὶ ἀκουγόντουσαν οἱ χτύποι καὶ οἱ ἐκρήξεις. Τότε γινόταν τὸ ὄργωμα τῶν ψυχῶν καὶ ἀκουγόντουσαν οἱ ἀξίνες καὶ τὰ τρακτέρ τοῦ διαβόλου. Τώρα φυτρώνει ἡ  κακὴ δαιμονικὴ σπορά. Μὴν ἐφησυχάζετε. Ὁ διάβολος δὲν χορταίνει, δὲν ἰκανοποιεῖται, δὲν σταματᾶ. Ἔχει πάρει ἄδεια ἀπὸ τὸν Θεὸ νὰ μᾶς κοσκινήσει, σὰν τὸν ἀπόστολο Πέτρο. Τὰ ἀκούσαμε τὴν Μεγάλη Πέμπτη.

«Σίμων, Σίμων, ἰδού ὁ Σατανᾶς ἐξῃτήσατο ὑμᾶς τοῦ συνιᾶσαι ὡς τόν σίτον· ἐγώ δέ ἐδεήθην περί σοῦ ἵνα μή ἐκλίπῃ ἡ πίστις σου· καί σύ ποτε ἐπιστρέψας στήριξον τούς ἀδελφούς σου» (Σίμων, Σίμων, ὁ Σατανᾶς σᾶς ζήτησε γιά νά σᾶς κοσκινίσει ὅπως τό σιτάρι, ἐγώ ὅμως προσευχήθηκα γιά σένα νά μή σέ ἐγκαταλείψει ἡ πίστη σου καί ἐσύ, ὅταν ποτέ ἐπιστρέψεις, στήριξε τούς ἀδελφούς σου)  Λουκ. 22, 31-33.

Καὶ τὴν ἔχει δώσει τὴν ἄδεια ὁ Θεὸς, γιατὶ ἐμεῖς βρισκόμαστε μέσ᾿ τὸν χειμώνα τῶν παθῶν μας καὶ εἶναι Σάββατο, ἀργία, γιὰ μᾶς.

Ἕνας κόσμος εἰδωλολατρικὸς. Λεφτὰ, καλοπέρασι, βόλεμα, ἐπιτυχία, ἀνάδειξις. Δηλαδὴ ὑπερηφάνεια. Νὰ φαίνομαι πάνω ἀπὸ τοὺς ἄλλους, αὐτὸ σημαῖνει. Καὶ καλὰ ἐμεῖς οἱ ποταποί. Ψοφᾶμε γιὰ καριέρα. Ἀλλὰ καὶ οἱ ἱερεῖς; Οἱ κληρικοί; Κληρικοὶ καριέρας; Δὲν εἶναι κάπως… ἀλλόκοτον τὸ πράγμα; Κληρικός καριέρας; Δηλαδή ἐπαγγελματίας δοῦλος καὶ νὰ τὸ καυχᾶσαι; Γιατὶ ὁ κληρικὸς, ὑποτίθεται ὅτι, εἶναι δοῦλος Κυρίου καὶ δοῦλος τῶν προβάτων τοῦ Κυρίου. Καὶ οἱ ἀσκούμενοι, οἱ πνευματικοὶ λακατζῆδες; Λόγια καὶ ἀναλύσεις καὶ βολτίτσες. Σὲ λίγο θὰ βγοῦν ἀπὸ τὸ Ὅρος -ὑπακούοντας, πάντα,  στὴν ἐντολὴ τῆς «ἐκκλησίας»- γιὰ νὰ ἀβαντάρουν κάπως τοὺς ξεπεσμένους στὰ μάτια τῶν ἀνθρώπων ἐπισκόπους, περιφέροντας τὴν ἱδιότητα τοῦ ἁγιορείτου…

Καὶ νὰ τὰ ἀποτελέσματα…

Καὶ μετὰ ψύγεται ἡ ἀγάπη. Ὅλα γίνονται ὑπολογιστικὰ, μηχανικά, εὐρωπαϊκά, στυγνά. Καὶ τὰ πάθη γιγαντώνονται καὶ χορταριάζει ὁ κῆπος καὶ ἔτσι φτάνουμε στὸν χειμώνα. Καὶ μεῖς; Μακάριοι. Ἀραχτοί. Σαββατισμὸς. «Βρέ παιδιὰ ὁ κόσμος χάνεται, καιγόμαστε». «Εἶσαι ταραγμένος, δὲν ἔχεις εἰρήνη, ἡσύχασε, σιώπα, κάνε ὑπακοή». Καὶ φτάσαμε ἐδώ. Κάθε τί ἔκφυλο καὶ ἀνώμαλο καὶ ἐμπαθὲς νὰ γίνεται σύμβολο ὑπερηφανείας καὶ νὰ ἀξιώνῃ νὰ κυριεύσῃ τὰ πάντα. Νὰ δυναστεύσῃ τὰ πάντα. Καὶ μεῖς σὲ ἀργία καὶ σὲ νιρβάνα βουδιστικὴ νὰ παριστάνουμε τοὺς ὀρθοδόξους… Ἔ! Πῶς νὰ μὴν παραχωρήσῃ ὁ Θεὸς στὸν διάολο νὰ μᾶς κοσκινήσῃ σὰν τὸ στάρι;

«Ἐν χειμῶνι δέ ἐσμεν, ὅταν τὰ πάθη τῆς σαρκὸς δυναστεύῃ ἐν   ἡμῖν. Οὕτω τοίνυν νοητέον τὸ εὐαγγελικὸν ῥητὸν, μὴ γενέσθαι ἡμῶν τὴν φυγὴν,  ὅταν τὰ χείρονα ἐν ἡμῖν κρατῇ, ἢ ὅταν ἀργίᾳ τὴν ζωὴν ἡμῶν παραπέμπωμεν. Τοῦτο γὰρ ὑποβάλλει νοεῖν διὰ τοῦ σαββάτου, ἵνα τύχωμεν τῆς εὐλογίας ἐκείνης· Μακάριος ὁ δοῦλος ἐκεῖνος, ὃν ἐλθὼν ὁ Κύριος εὑρήσει γρηγοροῦντα».  ΜΕΓΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ PG30 120

Καὶ ὅπως βλέπετε, καὶ εἶπε ὁ Κύριος στὸν Πέτρο, προσευχήθηκε νὰ μὴν τοῦ λείψῃ ἡ πίστις. Ὅταν χαθῇ ἡ πίστις ἔχουν ὅλα τελειώσῃ. Αὐτὸ ζητᾶ ὁ διάβολος, γι᾿ αὐτὸ παλεύει, αὐτὸ κάνουν καὶ οἱ ποιμένες ποὺ ἀδιάντροπα διακηρύττουν ὅτι δὲν κινδυνεύει ἡ πίστις. (1) Ὁ Θεὸς νὰ δώσῃ νὰ κρατήσουμε ὅσο μποροῦμε. Ἀλλοιῶς δὲν γίνεται. Πρέπει ὅμως νὰ κουνήσουμε τὸ δαχτυλάκι μας, νὰ σηκωθοῦμε, νὰ διαρήξουμε τοὺς «δεσμοὺς αὐτῶν» νὰ μὴν ἀκοῦμε τοὺς κήρυκες τὴς ὑποτέλειας, τοῦ συμβιβασμοῦ καὶ τῆς ἐθελοδουλείας. Ἄς δοῦμε τὸν ἡρωϊκὸ λαό μας πῶς κράτησε τὴν πίστι, ὅπως  καὶ κάθε ὀρθόδοξος λαός. Ἄς δοῦμε τοὺς ἁγίους μας. Τοὺς ἁγίους Πατριάρχες, τοὺς ἁγίους ἐπισκόπους, τοὺς ἁγίους ἱερεῖς, τοὺς ἁγίους μοναχούς, τοὺς ἁγίους λαϊκούς. Αὐτοὺς νὰ βλέπουμε, αὐτοὺς νὰ μελετοῦμε, σ᾿ αὐτοὺς  νὰ ὑπακούουμε. Ἤδη ἔχει ξεκινήσει ἡ προθέρμανσις γιὰ τὸ τί θὰ ἀκολουθήσῃ. Χρειάζονται ἐπεξηγήσεις, πλέον;

Ἀλλὰ ξέρουμε καλὰ ὅτι Ἀνεστη ὁ Κύριος, ὅτι πεπτώκασιν οἱ δαίμονες, ὅτι νικήθηκε ὁ θάνατος. (Τὸ ξέρει καὶ ὁ διάβολος καὶ τὰ ὄργανά του, ἀλλὰ δὲν τοὺς ἀφήνει ἡ ὑπερηφάνεια καὶ ἡ καριέρα).

Αὐτὴ ἡ πίστις, ὅτι ὁ Χριστὸς ἀνέστη, εἶναι τὸ καλύτερο δεκανίκι γιὰ νὰ διανύσουμε τὴν ρέουσαν τοῦ βίου διάβασιν. Καὶ πάντα, δι᾿ εὐχῶν τῶν ἁγίων πατέρων ἡμῶν, οὔτε βῆμα πίσω.


(1)   Ὅποιος θέλει νὰ δῇ διεξοδικῶς τὴν προσπάθεια τοῦ διαβόλου νὰ ἐξαφανίσῃ τὴν πίστι στὸ πρόσωπο τοῦ θεανθρώπου Χριστοῦ ἄς μελετήσει τὴν ὁμιλία τοῦ μακαριστοῦ π. Ἀθανασίου Μυτηλιναίου γιὰ τὴν Μεγάλη Πέμπτη. Ὑπάρχει στὸ διαδίκτυο ἐκεί ποὺ ὑπάρχουν οἱ ὁμιλίες του, ὑπάρχει καὶ στὸ Γιού Τιούμπ στὴν διεύθυνσι https://www.youtube.com/watch?v=obXWZ5gB_fc&t=1166s

Ψεύτικη η Ανάσταση του Χριστού (!!!) για τον μέντορα των Νεοταξιτών, Χαράρι.

Προσωπικά δεδομένα
ÓõæÞôçóç ôïõ ðñùèõðïõñãïý ÊõñéÜêïõ ÌçôóïôÜêç ìå ôïí éóôïñéêü êáé óõããñáöÝá Yuval Noah Harari, ìå èÝìá "ÐïëéôéêÞ, Åîïõóßá êáé ç Ðáíäçìßá", óôï ðëáßóéï ôïõ Athens Democracy Forum 2020. Ôçí óõæÞôçóç óõíôüíéóå ç Liz Alderman, õðåýèõíç ïéêïíïìéêþí åéäÞóåùí ôçò åöçìåñßäáò "New York Times" óôçí Åõñþðç. (EUROKINISSI/ÃÑÁÖÅÉÏ ÔÕÐÏÕ ÐÑÙÈÕÐÏÕÑÃÏÕ/ÄÇÌÇÔÑÇÓ ÐÁÐÁÌÇÔÓÏÓ)

Ψεύτικη η Ανάσταση του Χριστού (!!!) για τον μέντορα των Νεοταξιτών, Χαράρι.

 

 

Δηλαδή, όλη αυτή η ιστορία πως ο Ιησούς Χριστός αναστήθηκε από τους νεκρούς και ότι είναι ο Υιός του Θεού, αυτά είναι ψεύτικες ειδήσεις…. (Γιουβάλ Νώε Χαράρι)

Αυτά λένε οι μέντορες της οικογένειας Μητσοτάκη…. Αυτά λέγανε πάντοτε όλοι οι Εβραίοι…

 

Πρὸ τῆς ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ ὁ θάνατος ἦτο φοβερὸς διὰ τὸν ἄνθρωπον, ἀπὸ δὲ τῆς ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου γίνεται ὁ ἄνθρωπος φοβερὸς διὰ τὸν θάνατον. (Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς)

0
τέκνα του διαβόλου

Πρὸ τῆς ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ ὁ θάνατος ἦτο φοβερὸς διὰ τὸν ἄνθρωπον, ἀπὸ δὲ τῆς ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου γίνεται ὁ ἄνθρωπος φοβερὸς διὰ τὸν θάνατον. (Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς)


Διὰ τῆς ἀναστάσεως τοῦ Θεανθρώπου ἠ ἀνθρωπίνη φύσις ὁδηγήθῃ τελεσιδίκως εἰς τὴν ὁδὸν τῆς ἀθανασίας, καὶ ἔγινε φοβερὰ καὶ δι’ αὐτὸν τὸν θάνατον. Διότι πρὸ τῆς ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ ὁ θάνατος ἦτο φοβερὸς διὰ τὸν ἄνθρωπον, ἀπὸ δὲ τῆς ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου γίνεται ὁ ἄνθρωπος φοβερὸς διὰ τὸν θάνατον. Ἐὰν ζῇ διὰ τῆς πίστεως εἰς τὸν ᾿αναστάντα θεάνθρωπον ὁ ἄνθρωπος, ζῇ ὑπεράνω τοῦ θανάτου. Καθίσταται ἀπρόσβλητος καὶ ἀπὸ τὸν θάνατον. Ὁ θάνατος μετατρέπεται εἰς «ὑποπόδιον τῶν ποδῶν αὐτοῦ»: «Ποῦ σου, θάνατε τὸ κέντρον, ποὺ σου, ἄδη τὸ νἶκος (πρβλ. 1 Καὶ 15,55-56) .

Οὕτως, ὅταν ὁ ἐν Χριστῷ ἄνθρωπος ἀποθνήσει ἀφίνει ἁπλῶς τὸ ἔνδυμα τοῦ σώματος τοῦ, διὰ νὰ τὸ ἐνδυθῇ ἐκ νέου κατὰ τὴν ἡμέραν τῆς Δευτέρας Παρουσίας.

Πηγή: Άνθρωπος και Θεάνθρωπος (Αρχιμ. Ιουστίνου Πόποβιτς), έκδοση Γ᾿, σελ. 40

Για την αντιγραφή: Ορθοπραξία

Ὁ Νυμφίος καὶ τὸ ποτήριον τοῦ θανάτου (Γεώργιος Τζανάκης)

Ὁ Νυμφίος καὶ τὸ ποτήριον τοῦ θανάτου.

Γεώργιος Κ. Τζανάκης. Ἀκρωτήρι Χανίων. Βράδυ Κυριακῆς τῶν Βαΐων 2022 

Ὅτι καὶ νὰ συμβαίνει, ὅτι καὶ νὰ γίνεται γύρω μας καὶ μέσα μας, εἶναι ἀναμφισβήτητο ὅτι ὁ Νυμφίος ὑπάρχει καὶ ἔρχεται. Μέσα στὸ σκοτάδι τῆς νύχτας ποὺ μᾶς περιβάλει, ἔρχεται.  «Ἰδοὺ ὁ Νυμφίος ἔρχεται ἐν τῷ μέσῳ τῆς νυκτός».

Ὁ Νυμφίος εἶναι ὁ προσδοκώμενος. Αὐτὸν ζητοῦν οἱ ψυχὲς τῶν ἀνθρώπων. Γι᾿ αὐτὸν πονοῦν καὶ γι᾿ αὐτὸν κλαῖνε πρὶν καταχωθοῦν ἀπὸ τὰ μπάζα τῶν παθῶν καὶ τῆς πλάνης. Αὐτὸς εἶναι τὸ πᾶν, ὅπως ἔλεγε ὁ ἅγιος Πορφύριος. Αὐτὸς εἶναι ὁ Πρῶτος καὶ ὁ ἔσχατος. Αὐτὸς εἶναι ἡ μόνη κεφαλή, ὁ μόνος ἀρχηγὸς, ὁ μόνος φιλάνθρωπος. Ὅσα φλυαροῦν οἱ βοθρολυμαῖες καὶ λεπιδοφόρες γλῶσσες περὶ πρωτείων καὶ ἀρχηγῶν καὶ πρώτων εἶναι ἀπάτη καὶ ψεῦδος τοῦ διαβόλου. Εἶναι ἡ διδασκαλία τῆς τρίτης Εὔας ποὺ βρῆκε ὁ δράκων καὶ φροντίζει μέ τὰ λόγια της νὰ ὑποσκελίσῃ τὸν σύγχρονο ταλαίπωρο ἄνθρωπο. Εἶναι τὰ λόγια –καὶ τὰ ἔργα- τῶν συγχρόνων γεωργῶν στοὺς ὁποίους ἐμπιστεύτηκε ὁ οἰκοδεσπότης Χριστὸς τὸν ἀμπελώνα του. Τὸ τέλος τους εἶναι προδιαγεγραμμένο στὸ εὐαγγέλιο τοῦ ὅρθρου τῆς Μ. Δευτέρας ποὺ ἀκούσαμε σήμερα τὸ βράδυ: «Ὅταν οὖν ἔλθῃ ὁ κύριος τοῦ ἀμπελῶνος, τί ποιήσει τοῖς γεωργοῖς ἐκείνοις; λέγουσιν αὐτῷ, Κακοὺς κακῶς ἀπολέσει αὐτούς, καὶ τὸν ἀμπελῶνα ἐκδώσεται ἄλλοις γεωργοῖς».

 

Τὸ ὅτι δὲν πρέπει νὰ ἀκολουθῇ κανεὶς αὐτοὺς τοὺς γεωργοὺς τοῦ θανάτου εἶναι προφανές, ἐκτὸς καὶ ἄν κοιμᾶται, γιατὶ τότε τὸν περιμένει ὁ θάνατος: «Βλέπε οὖν ψυχή μου, μὴ τῷ ὕπνῳ κατενεχθῇς, ἵνα μὴ τῷ θανάτῳ παραδοθῇς, καὶ τῆς βασιλείας ἔξω κλεισθῇς».

Αὐτὸς εἶναι ὁ θάνατος ποὺ πρέπει νὰ φοβούμαστε. Ὁ αἰώνιος θάνατος τῆς ψυχῆς. Σήμερα μᾶς φοβερίζουν τὰ ὄργανα τοῦ διαβόλου μὲ τὸν θάνατο τοῦ σώματος γιὰ νὰ φοβηθοῦμε, νὰ δειλιάσουμε καὶ νὰ ντυθοῦμε τὸν φόβο, νὰ βρωμίσουμε τὴν στολὴ τῆς ψυχῆς, νὰ μὴν ἔχουμε ἔνδυμα γάμου καὶ ἐνῷ θὰ βλέπουμε τὸν στολισμένο νυμφώνα τῆς Σωτῆρος δὲν θὰ μποροῦμε νὰ μποῦμε μέσα: «Τὸν νυμφῶνά σου βλέπω, Σωτήρ μου κεκοσμημένον, καὶ ἔνδυμα οὐκ ἔχω, ἵνα εἰσέλθω ἐν αὐτῷ, λάμπρυνόν μου τὴν στολὴν τῆς ψυχῆς, Φωτοδότα, καὶ σῶσόν με».

Δὲν μπορεῖς νὰ μπῇς στὸν νυμφώνα μασκαρεμένος, φοβισμένος καὶ συμβιβασμένος μὲ τὶς μεθοδεῖες τῶν ἐνδόξων τῆς γῆς, οὔτε ὑπακούοντας στοὺς κακούς γεωργούς. Ποιός θὰ δεχθῇ ὅτι τέτοιοι ἄνθρωποι εἶναι μαθητὲς τοῦ Χριστοῦ; Πρέπει νὰ τηροῦμε τὶς ἐντολές τοῦ Χριστοῦ, καὶ ὄχι τοῦ κάθε πουλημένου, ἀνεπαρκούς ἤ καὶ προδότου, γιὰ νὰ γνωρίσουν ὅλοι ὅτι εἴμαστε μαθητές του. «Ὑμᾶς μου τότε Μαθητάς, πάντες γνώσονται, εἰ τὰς ἐμᾶς ἐντολὰς τηρήσητε, φησὶν ὁ Σωτὴρ τοῖς φίλοις πρὸς Πάθος μολών».

Οἱ σειληνοὶ τοῦ κράτους, οἱ ρουφιάνοι, οἱ συμφεροντολόγοι,  οἱ καλοπερασάκηδες, οἱ ψοφοδεεῖς, οἱ μασκαράδες, οἱ ταπεινόσχημοι βολεψάκηδες, μποροῦν νὰ εἶναι μαθητὲς τοῦ Κυρίου;

Οἱ ἐξουσιομανεῖς δεσποτικοὶ ἐκδικητικοὶ καὶ ἐμείλικτοι τύποι, ποὺ χειρότεροι ἀπὸ τοὺς πολιτικοὺς τυρανοῦν καὶ διώκουν τοὺς ἱερεῖς καὶ τὸν λαὸ τοῦ Θεοῦ, ἀδιαφοροῦν γιὰ ὅσους ὁδηγοῦνται στὴν ἀπόγνωσι καὶ τὸν θάνατο μποροῦν νὰ εἶναι μαθητὲς ἤ λειτουργοὶ τοῦ Ὑψίστου; Ὅχι. Δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι ἔτσι σὲ ἐσᾶς , λέγει Κύριος: «Μὴ ὁμοιοῦσθαι τοῖς ἔθνεσιν ἔλεγες, εἰς τὸ κατάρχειν τῶν ἐλαχιστοτέρων, οὐχ οὕτω γὰρ ἔσται ὑμῖν τοῖς ἐμοῖς Μαθηταῖς».

Ὅποιος θέλει νὰ ἀκολουθήσῃ τὸν Χριστό θὰ διωχθῇ. Θὰ πιῇ τὸ ποτήρι τοῦ θανάτου. Τὸ ποτήρι τοῦ θανάτου ποὺ πρῶτος ἀπὸ ὅλους θὰ τὸ πιῇ ὁ ἴδιος ὁ Κύριος. Ὅμως αὐτὸ τὸ ποτήρι καὶ αὐτὸς ὁ θάνατος εἶναι ποὺ καθαρίζει τὰ ἁμαρτήματα καὶ χαρίζει ζωὴν αἰώνιο. «Ποτήριον θανάτου ἐπηγγείλω πιεῖν τοῖς φίλοις σου, ὃ ποτήριον πρὸ τούτων, πιεῖν ὁ αὐτὸς ἔλεγες, ἁμαρτημάτων καθαρτήριον».

Ἄν τὸ θελήσωμε, ἄν δῶσει ὁ Θεὸς καὶ δὲν ὑπερηφανευτοῦμε, καὶ δὲν τὴν ἀρπάξουμε, ἄν ἀποφασίσουμε νὰ πιοῦμε τὸ ποτήριον τοῦ θανάτου ποὺ προσφέρει ὁ Κύριος στοὺς μαθητές του δὲν θὰ φοβόμαστε οὔτε Γραμματεῖς, οὔτε Φαρισαίους, οὔτε Πιλάτους, οὔτε τὰ σύγχρονα ἀνδρείκελα τοῦ διαβόλου καὶ τὶς διατυμπανιζόμενες νέες ἐποχὲς, νέες ἐπανεκινήσεις, νέες θεολογίες καὶ ὅλες τὶς ἄλλες μποῦρδες -ἀσθένειες, θεραπεῖες, ἐμβόλια καὶ καρναβάλια, ἀλλὰ καὶ βασανιστήρια καὶ διωγμούς- ποὺ σχεδιάζουν καὶ ἐπιβάλλουν.

Στὸ τέλος τοῦ μαρτυρίου τῆς Μεγάλης Ἐβδομάδος καὶ τῆς Σταυρώσεως εἶναι ἡ ἀνάστασις καὶ δὲν εἶναι κάτι ποὺ τὸ ψάχνουμε καὶ τὸ πιθανολογοῦμε σὰν τὴν σωτηρία ἀπὸ τὰ ἐμβόλια τῶν φαρμακεμπόρων ἀπατεώνων, ἀλλὰ κάτι ποὺ τὸ γνωρίζει ἡ ἀνθρωπότης τώρα καὶ δυὸ χιλιάδες χρόνια. Ἄρα, πρὸς τί ἡ ἀνησυχία καὶ τὸ ἄγχος; Δὲν ὑπάρχει λόγος, ἂρκεῖ νὰ τὸ ζήσουμε. Δὲν χρειάζεται νὰ ὑψηλοφρονοῦμε, ἀλλὰ ταπεινὰ νὰ πιοῦμε τὸ ποτήριον ποὺ πίνει ὁ Κύριος, τὸ ποτήριον τοῦ θανάτου, γιὰ νὰ εἴμαστε μαθητὲς τοῦ Κυρίου καὶ νὰ συνδοξαστοῦμε στὴν βασιλέια του. «Ἀφορῶντες εἰς ἐμέ, εἶπας Κύριε τοῖς σεαυτοῦ Μαθηταῖς, μὴ φρονεῖτε ὑψηλά, ἀλλὰ συναπάχθητε τοῖς ταπεινοῖς, ἐμὸν ὅπερ πίνω, πίετε ποτήριον, ὅτι ἐν τῇ Βασιλείᾳ τοῦ Πατρός, ἐμοὶ συνδοξασθήσεσθε».

Νὰ μὲ συμπαθᾶτε, εἶναι λίγο κουφό, ἀλλὰ αὐτὰ κατάλαβα, σήμερα στὴν ἀκολουθία τοῦ Νυμφίου. Φαντάζομαι τί θὰ νοιώθουν οἱ πραγματικοί ἄνθρωποι τοῦ Θεοῦ ποὺ ζοῦν καὶ ἀγωνίζονται σύμφωνα μὲ τὸ θέλημά του.

 Γιὰ τὸν ἅγιο Ἀμφιλόχιο Μακρή, ἀπὸ τὴν Ἀμφιλοχία τῶν Χανίων (ανέκδοτες εμπειρίες δίπλα στον άγιο γέροντα)

 Γιὰ τὸν ἅγιο Ἀμφιλόχιο Μακρή, ἀπὸ τὴν Ἀμφιλοχία τῶν Χανίων.

(ανέκδοτες εμπειρίες δίπλα στον άγιο γέροντα)

Γιὰ τὴν ἀντιγραφή: Γεώργιος Κ. Τζανάκης. Ἀκρωτήρι Χανίων. 15/4/2022


 

«—«Μὰ τί ἔπαθε ὁ Στέφανος; Δὲν ξαναεῖδε καλόγερο καὶ γράφει αὐτά;»

Αὐτὰ ἔλεγε ἡ κ. Μαρίκα Κουφάκη στὰ ἀδέλφια της στὴν Ἀθήνα ὅταν ὁ σύζυγός της κ. Στέφανος Κουφάκης τῆς ἔγραφε συνεχῶς γιὰ «τὴν βιβλικὴ μορφή» τοῦ καλόγερου ποὺ φιλοξενοῦσε στὸ σπίτι τους, στὰ Χανιὰ τῆς Κρήτης, ἐνῷ ἡ ἴδια λόγῳ ἀσθενείας βρισκόταν στὴν Ἀθήνα:

—«Νὰ δεῖς Μαρίκα τὴν βιβλική του μορφή. Νομίζεις πῶς βλέπεις τὸν Πατριάρχη Ἀβραάμ».

 

Ὅταν ὅμως ἡ κ. Μαρίκα κατέβηκε στὴν Κρήτη : 

  • «Μὲ τὴν πρώτη ματιὰ ἡ ψυχή μου σκλαβώθηκε ἀπὸ τὸν Γέροντα».

Καὶ ὁ «καλόγερος», ἦταν ὁ Ἅγιος Ἀμφιλόχιος ὁ Μακρῆς, ὁ «Γέροντας τῆς Πάτμου».

 

Ποιὰ ἦταν ἡ κ. Μαρίκα Κουφάκη;

 

-«Τὴν εἶδες αὐτὴν τὴν μαυροντυμένη ποὺ βγῆκε παιδί μου; Αὐτὴ δουλεύει μόνο γιὰ τὸν Χριστὸ».

 Αὐτὰ εἶπε στὴν νεαρὴ κόρη ποὺ ἔμπαινε στὸ ἐξομολογητήριο τοῦ Ἁγίου Κωνσταντίνου ὁ π. Ἐλευθέριος Καψωμένος ὁ «ἁγιώτερος τῶν ἐγγάμων ἱερέων στὴν Ἑλλάδα» κατὰ τὸν Ἄγιο Πορφύριο.

Αὐτὴ , ἡ μαυροντυμένη, ποὺ μόλις εἶχε ἐξομολογηθῇ, ἦταν ἡ κ. Μαρίκα Κουφάκη. 

Αὐτὴ ἦταν ποὺ ἀναρωτιόταν τί νὰ ἔπαθε ὁ σύζυγος της Στέφανος καὶ μιλᾶ μὲ τέτοιον ἐνθουσιασμὸ γιὰ τὸν καλόγερο ποὺ φιλοξενοῦσαν.

Μήπως δὲν ἐγνώριζαν καλογέρους; Μήπως ἡ ἴδια δὲν μεγάλωσε σὲ γνήσιο χριστιανικὸ ὀρθόδοξο περιβάλλον ὅπου ἦταν κάτι τὸ φυσικὸ ἡ ὀρθοπραξία καὶ ἀπουσίαζε παντελῶς ἡ ἐπιδεικτικὴ θρησκευτικότης;.  Ἑξομολογεῖτο στὸν μακαριστὸ π. Τιμόθεο Παπουτσάκη , ἀρχιμανδρίτη τότε στὰ Χανιά, τὸν μετέπειτα Ἂρχιεπίσκοπο Κρήτης. Στενὲς σχέσεις μὲ τὸν π. Εἰρηναῖο Γαλανάκη, τὸν μετέπειτα ἐπίσκοπο Κισσάμου καὶ Σελίνου. Γνώριζε λόγῳ οἰκογενειακοῦ περιβάλλοντος ὅλα τὰ πνευματικὰ πρόσωπα τῶν Χανίων. Καὶ ὅμως σκλαβώθηκε ἀπὸ τὸν «καλόγερο». Καὶ ὁ καλόγερος ἔγινε ὁ Γέροντας καὶ μάλιστα  Ἅγιος Γέροντας καὶ ἡ ζωή τους χωρίστηκε σὲ δύο περιόδους: Τὴν περίοδο πρὸ τοῦ Ἁγίου Γέροντος καὶ τὴν περίοδο μέτὰ τὸν Ἅγιο Γέροντα.

Ἀπὸ αὐτὴ τὴν ζωή θὰ σταχυολογήσουμε καὶ θὰ παρουσιάσουμε ὁρισμένα περιστατικὰ ποὺ ἀφοροῦν τὸν ἅγιο Ἀμφιλόχιο τὸν Μακρὴ. Ἐπίσης ὁρισμένα σχετικὰ ἀποσπάσματα ἀπὸ ἐπιστολές του πρὸς τὴν κ. Μαρίκα καὶ τὸν σύζυγό της Στέφανο.

 

Ἡ κ. Μαρίκα, κατόπιν προτροπῆς πνευματικῶν προσώπων, ποὺ ἐπέμεναν ὅτι πρέπει νὰ διασωθοῦν τὰ γεγονότα ποὺ ἔζησε κοντὰ στὸν ἅγιο Γέροντα , ἔτσι ἀποκαλοῦσαν ὅλοι τὸν π. Ἀμφιλόχιο Μακρή, εἶχε διηγηθῆ σὲ μαγνητόφωνο ὁρισμένα περιστατικὰ ἀπὸ τὴν γνωριμία της μὲ τὸν Ἅγιο Γέροντα. Ἕνα μέρος ἀπὸ αὐτὰ γράφτηκε σὲ τετράδιο ἀπὸ πρόσωπο ποὺ βοηθοῦσε στὸ ἔργο. Στὶς κασσέτες ὅμως προσετέθησαν ἀργότερα καὶ ἄλλα περιστατικά. Παραλληλα, ἐπειδὴ ὑπῆρχε ἀπαίτησις ἀπὸ πρόσωπα ποὺ ἦταν κοντά της νὰ συγκεντρωθοῦν στοιχεῖα καὶ μαρτυρίες γιὰ τὸ κτίσιμο τοῦ ναοῦ τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου πάλι ἠχογράφησε κασσέτες στὶς ὁποῖες ἀργότερα προσέθεσε δεύτερη συμπληρωματική προσθήκη μαρτυριῶν. 

Σὲ ὅλα αὐτὰ ὁ λόγος εἶναι πολὺ προσεγμένος καὶ ἀναφέρονται μόνον τὰ βασικὰ στοιχεία καὶ γεγονότα καθότι ἴσως τὰ ἄκουγαν διάφορα πρόσωπα διαφόρων νοοτροπιῶν (καὶ κυρίως οἱ ἐπίβουλοι καὶ συκοφάντες τοῦ ἔργου τὸ ὁποῖο εἶχε ἀναλάβει). Στὶς προσωπικὲς μας συζητήσεις τὰ γεγονότα ἦταν πιὸ ἀναλυτικὰ καὶ σαφὴ καὶ μὲ ὀνοματεπώνημα. Ἠχογράφησε καὶ πολὺ προσωπικὲς μαρτυρίες ἀπὸ τὶς ἐμφανήσεις τοῦ Ἁγίου Γέροντος ποὺ βεβαια εἶχαν χαρακτήρα ἰδιωτικὸ. 

Μετὰ τὴν γνωριμία μας πολλὰ ἀπὸ αὐτὰ δακτυλογραφήθηκαν καὶ ἀπετέλεσαν μικρὰ βιβλιαρίδια τὰ ὁποία τυπώναμε σὲ ὑπολογιστὴ καὶ ἔδιδε σὲ πνευματικὰ πρόσωπα τῆς ἐμπιστοσύνης της, ὅταν ἔκρινε ὅτι θὰ ἀπέβαιναν ὀφέλιμα.

 Ἀπὸ αὐτὰ τὰ κείμενα, ἀπὸ τὶς προσωπικὲς μας συζητήσεις, ἀπὸ τὶς ἐπιστολὲς καὶ τὶς ἄλλες μαρτυρίες γίνεται μιὰ σταχυολόγησις ὥστε ὅποιος μπεῖ στὸν κόπο νὰ διαβάση τὰ περιστικὰ αὐτὰ νὰ ἀντιληφθῆ τὸ μέτρο τῆς ἁγιότητος τοῦ Ἁγίου Ἀμφιλοχίου, τὰ χαρίσματα ποὺ ἀπὸ Θεοῦ εἶχε, τὸν τρόπο ποὺ δροῦσε καὶ τὴν στάσι ποὺ ἐλάμβανε στὰ διάφορα γεγονότα τῆς ζωῆς. Δὲν γίνονται ἀναλύσεις καὶ ἐπισημάνσεις. Ὁ κάθε ἕνας ἄς πάρει ὅτι ζητᾶ ἡ ψυχή του. Μόνον ἀπαραίτητες διευκρινήσεις θὰ παρατεθοῦν ἄν χρειαστεῖ.»

 

(Τὰ παραπάνω ἀποτελοῦν μιὰ μικρὴ εἰσαγωγὴ σὲ σημειώσεις ποὺ εἶχα γράψει πρὸ πολλῶν ἐτῶν γιὰ τὸν Ἅγιο Ἀμφιλόχιο Μακρή –τότε δὲν εἶχε ἁγιοκαταταχθῇ- ἀπὸ τὶς διηγήσεις καὶ τὰ στοιχεῖα τῆς κ.Μαρίκας Κουφάκη –τῆς Ἀμφιλοχίας τῶν Χανίων, ὅπως τὴν χαρακτήρισε ὁ ἅγιος Ἀμφιλόχιος.

Αὕριο εἶναι ἡ ἡμέρα τῆς ἑορτῆς τοῦ ἁγίου. Τὸ ἀντιλήφθηκα πρὸ ὁλίγου στὸ ἀπόδειπνο, δυστυχῶς τόσο προσέχω καὶ τόσο τοὺς θυμοῦμαι.

Πολὺ πρόχειρα παραθέτω τὴν ἀρχὴ -γνωριμία-καὶ τὸ τἐλος –τὸν θάνατο του- τῆς συμπορεύσεως τῆς  Ἀμφιλοχίας τῶν Χανίων μὲ τὸν μεγάλο ἅγιο καὶ λίγα περιστατικά. 

Τώρα ποὺ τὸ δαιμονικὸ σκοτάδι ἔχει σκεπάσει τὰ πάντα, ποὺ οἱ ταγμένοι φύλακες ὄχι μόνον ἔχουν προδώσει, ἀλλὰ σκοτώνουν οἱ ἴδιοι τὴν πίστη καὶ τὰ πρόβατα τοῦ Χριστοῦ,  τέτοιες στερεὲς μορφὲς δίνουν κουράγιο καὶ θᾶρρος στοὺς συγχισμένους καὶ μπερδεμένους καὶ δειλιῶντες τῆς σήμερον. Ἀπὸ τὶς πολλὲς ἐκατοντάδες σελίδων καὶ τὶς πάμπολλες πολύωρες ἠχογραφημένες  (καὶ ἀπομαγνητοφωνημένες) συζητήσεις –χωρὶς φυσικὰ νὰ τὸ γνωρίζει ἡ κ. Μ.- λίγα ἀποσπάσματα μὲ τὴν παράκλησι πρὸς τὰ ἅγια αὐτὰ πρόσωπα νὰ μὴν μᾶς λησμονοῦν  τώρα ποὺ ἔχωμε γονατίσει μπροστὰ στὴν πολύπλευρη σατανιστικὴ ἐπέλασι ἐκ τῶν ἔξω καὶ ἐκ τῶν ἔσω.)

 

Ἡ γνωριμία.

 Τὸ ἔτος 1953 βρέθηκα στὴν Ἀθήνα. Στὶς 28 Μαΐου τυχαίως συνήντησα στὴν Ἱπποκράτους πλησίον τῆς Ἀκαδημίας τὸν νῦν Ἀρχιεπίσκοπο Κρήτης π. Τιμόθεον (σημ: αὐτὰ ἠχογραφήθηκαν τὸ 1986), ὁ ὁποῖος μοῦ ἔκαμε νόημα πῶς θέλει νὰ μοῦ πῆ.

Μόλις σταμάτησε ἡ κυκλοφορία πῆγα στὴν ἀπέναντι πλευρά. Ἦταν μαζί του κάποιος κληρικὸς ἄγνωστός μου (σημ: ἦταν ὁ π. Παῦλος Νικηταρᾶς) στὸν ὁποῖο μὲ συνέστησε λέγοντας του:

 —«Εἶναι ἡ κυρία γιὰ τὴν ὁποῖα  μιλοῦσα τώρα στὸν π. Ἀμφιλόχιο.»

Ἔπειτα εἶπε καὶ σ᾿ ἐμένα:

 —«Γνωρίζεις Μαρίκα τὸν π. Ἀμφιλόχιον τῆς Πάτμου;»

 Στὴν ἀρνητική μου ἀπάντησι μοῦ εἶπε πῶς εἶναι ἅγιος καὶ πρέπει νὰ τὸν γνωρίσω. Ἐν συνεχείᾳ μοῦ εἶπε πῶς ὁ π. Ἀμφιλόχιος θὰ κατέβαινε μεθαύριο στὰ Χανιὰ καὶ πὼς θὰ ἤθελε ὁ Γέροντας νὰ ἐφιλοξενῆτο σὲ κανένα Χριστιανικὸ σπίτι. Μοῦ τὸ εἶπε δυὸ τρεῖς φορὲς, ἀλλὰ ἐγὼ δὲν κατάλαβα πὼς ἐννοοῦσε τὸ σπίτι μας. Καὶ ὅταν πιὰ ξεκάθαρα μοῦ τὸ εἶπε τοῦ ἀπήντησα: 

—«Εὐχαρίστως νὰ ἐπήγαινε σπίτι μας, ἀλλὰ ἐγὼ λείπω τώρα τρεῖς μῆνες ἀπὸ τὰ Χανιὰ καὶ τὸ σπίτι θὰ εἶναι πολὺ ἀκατάστατο.»

—«Μὰ, αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι δὲν τὰ κοιτάζουν αὐτά»· ἀπαντᾶ ἐκεῖνος.

 Ὅταν πλέον ἐβεβαιώθηκα πὼς ἡ ἐπιθυμία του ἦταν νὰ ἐφιλοξενεῖτο ὁ Γέροντας στὸ σπίτι μας συναίνεσα καὶ κατ᾿ εὐθείαν κατευθύνθηκα πρὸς τὸ γραφεῖο  τοῦ ἀδελφοῦ μου ὅπου ἔμεινα ἒως τὶς 11 τὸ βράδυ. Ἔγραψα ἕνα γράμμα ἐνημερωτικὸ εἰς τὸν Στέφανο, τοῦ ἔκανα ἕνα πρόγραμμα πὼς θὰ τὸν περιποιηθεῖ καὶ ἔρριξα τὸ γράμμα στὸ κεντρικὸ ταχυδρομεῖο τῶν Ἀθηνῶν γιὰ νὰ φθάσῃ γρηγορώτερα στὸν προορισμό του. 

Μόλις ἔλαβε ὁ Στέφανος τὸ γράμμα, ἔψαξε στὰ  ξενοδοχεῖα τῶν Χανίων, ἀνεκάλυψε τὸν Γέροντα μαζὺ μὲ ἕνα ἀδελφόν τῆς Μονῆς του, τὸν π. Ἰερεμίαν Βάσταν καὶ τοὺς πῆγε στὸ σπίτι μας τὴν 1ην Ἰουνίου. Ἐκεῖ διάφορα πνευματικὰ πρόσωπα, εἰδοποιημένα ἀπὸ τὸν Στέφανον, ἀνέλαβαν τὴν διακονίαν τῶν 2 κληρικῶν.

Ἐγὼ ἔπρεπε νὰ παρέμενα ἀκόμη 16 μέρες στὴν Ἀθήνα γιατὶ τότε μόνο ἐτελείωνε μιὰ θεραπεία ποὺ ἔκανα. Στὸ διάστημα αὐτὸ ποὺ ἤμουνα στὴν Ἀθήνα εἶχα ἀνταλλάξει μὲ τὸν Στέφανο πολλὰ γράμματα. Εἴχαμε συμφωνήσει καὶ μοῦ ἔγραφε ἐκεῖνος ἕνα γράμμα ἀπαραιτήτως τὴν ἡμέρα καὶ ἐγὼ τοῦ ἔγραφα ὅσα μποροῦσα, καὶ 2 καὶ 3 τὴν ἡμέρα.

 Μάλιστα ὁ Γέροντας βλέποντας τὸν Στέφανο νὰ παίρνει τόσα γράμματα μου, ὅταν μὲ γνώρισε μὲ ἐρώτησε τί τοῦ ἔγραφα σ᾿ ὅλα αὐτὰ τὰ γράμματα.

 —Τίποτα τὸ ἱδιαίτερο Γέροντα. Ἀπλῶς τοῦ μιλοῦσα σὰν νὰ τὸν εἶχα δίπλα μου.

Ὁ Στέφανος ἀπὸ τὴν πρώτη στιγμὴ ποὺ εἶδε τὸν Γέροντα σκλαβώθηκε. Γι᾿ αὐτὸ σὲ κάθε γράμμα του μοῦ ἔγραφε: 

—Νὰ δεῖς Μαρίκα τὴν βιβλική του μορφή. Νομίζεις πῶς βλέπεις τὸν Πατριάρχη Ἀβραάμ.

—Μὰ τί ἔπαθε ὁ Στέφανος; ἔλεγα στὰ ἀδέλφια μου. Δὲν ξαναεῖδε καλόγερο καὶ γράφει αὐτά;

Ἔτσι πέρασαν οἱ 16 μέρες. Ὁ Στέφανος ζοῦσε σὲ πελάγη εὐτυχίας, καὶ ἐγὼ σὲ ἀγωνία νὰ γνωρίσω τὸ πρόσωπο. Μὰ καὶ ὁ ἅγιος Γέροντας περνοῦσε πολὺ ὡραῖα καὶ ἐμακάριζε τὴν ὥρα ποὺ βρέθηκε στὸ σπίτι μας μέσα σὲ τόσους πνευματικοὺς ἀνθρώπους. Μιὰ σκέψις μόνο τὸν ἐνοχλοῦσε:

 «Μήπως ὅταν ἔλθη ἡ κυρία δὲν θὰ ἀνεχθῇ αὐτὴν τὴν καταστασιν στὸ σπίτι της;»

 Ὅμως ὅλα τὰ κορίτσια τοῦ ἀπαντοῦσαν ὁμόφωνα  πὼς «δὲν πρέπει νὰ φοβᾶται τίποτε γιατὶ ἡ κ. Μαρίκα εἶναι πολὺ καλή».

Ἦλθε καὶ ἡ 16η  Ἰουνίου καὶ κατέβηκα στὰ Χανιά. Μὲ τὴν πρώτη ματιὰ ἡ ψυχή μου σκλαβώθηκε ἀπὸ τὸν Γέροντα. Κάθησα λίγο μαζὶ του ἀλλὰ ἡ ὥρα ἦταν μεσημεριανή. Ὁ Γέροντας διακριτικὰ πῆρε τὸν π. Ἰερεμία καὶ πῆγαν στὸ δωμάτιό τους «γιὰ νὰ ἀφήσουν τὴν κυρία νὰ μιλήσει μὲ τὸν σύζυγό της», ἔτσι εἶπε.

Τὸ σπίτι μας εἶχε γίνει λαϊκὸ προσκύνημα καὶ ὅλη τὴν ἡμέρα εἴχαμε ξένους. Ἡ ἐπιθυμία μου ἦταν νὰ εἶμαι πάντα δίπλα στὸν Γέροντα, γι᾿ αὐτὸ φύλαγα σὲ μιὰ ἄκρη ἕνα σκαμνάκι καὶ ὅταν ἔδιδα καὶ τὴν τελευταῖα καρέκλα ἔπαιρνα τὸ σκαμνάκι καὶ ἐκάθιζα στὰ πόδια τοῦ γέροντα.

 

Ἀπόσπασμα ἐπιστολῆς τοῦ ἁγ. Ἀμφιλοχίου.

Τὸ πόσον νοσταλγῶ τὰ Χανιὰ, τώρα ποὺ γνώρισα σᾶς καὶ τὰ παιδιὰ, μόνον ὁ Θεὸς τὸ γνωρίζει· Ἐὰν μοῦ ἦτο δυνατὸν κάθε μέρα νὰ εἶμαι κοντά σας, ἀλλ᾿ ἐπειδὴ μοῦ εἶναι ἀδύνατον γι᾿ αὐτὸ στέλλω τὸ πνεῦμα μου τακτικὰ, σᾶς πλησιάζει σᾶς χαιρετᾶ καὶ ἀφοῦ σᾶς εὐλογήση φεύγει. Ἔρχεται στὸ φιλόξενο σπίτι σου πρώτα καὶ παρακολουθεῖ καὶ τοὺς δύο. Μάλιστα ὅταν σᾶς εὕρη σὲ προσευχὴ ἔρχεται πιὸ πλησίον καὶ συμπροσεύχεται μαζί σας. Φεύγει κατόπιν καὶ πηγαίνει στὴν Βασιλικήν μας καὶ ἐκεῖ παρακαλεῖ τὸν Χριστὸν νὰ τὴν ἐλευθερώνη τὸ συντομότερο, συζητᾶ καὶ φεύγει γιὰ τὸ σπίτι τῆς σεβαστῆς Εὐθαλίας, ποὺ ἐκεῖ θὰ εὔρη τὴν Δήμητρα καὶ τὴν Ἑλένη ἴσως καὶ καμιὰ ἄλλη, καὶ ἔτσι περνῶ τὶς ὥρες ὅταν δὲν ἔχω προσευχὴ καὶ μελέτη καὶ εἶμαι μόνος. 

Ἐδῶ κάτω ἀπὸ τὰ πεῦκα σᾶς ἀπολαμβάνω πνευματικῶς καὶ σᾶς εὐλογῶ ἀπὸ τὸ ὅμορφο νησὶ τοῦ Σαρωνικοῦ. Πιστεύω ὅτι θὰ μὲ εὐχαριστεῖτε ὅταν στὴν προσευχὴν σας μὲ ἐνθυμεῖσθε, καθὼς καὶ τὰ ἄλλα παιδιὰ, διότι  εἶναι δύναμις ἡ Προσευχὴ ὅταν κινεῖτε ἀπὸ ἀγάπη Χριστοῦ.

 Ἔπειτα ἀπὸ ὅλα αὐτὰ ὑπάρχει καὶ ἡ παραμικρὰ ἀμφιβολία ὅτι, ὅταν μοῦ εἶναι εὕκολον, νὰ μὴν σᾶς ἐπισκεφθῶ καὶ σωματικῶς; Ἡ προσευχή σας θὰ μὲ φέρει γρήγορα κοντά σας. (Ἐπιστολὴ 1/9/1955)

 

Διάφορα περιστατικά.

Μπῆκα στὸ δωμάτιό του σὲ ὥρα ἀπογευματινῆς περισυλλογῆς. Κυριολεκτικῶς ἔφευγε ἀπὸ τὴν γῆ. Μιὰ φορὰ μάλιστα δόθηκε τόσο πολὺ στὴν προσευχή, ὥστε ξέχασε πὼς ἤμουνα δίπλα του. Ἐγὼ ἄφωνη παρακολουθούσα τὴν σκηνὴ καὶ φοβισμένη εἶχα τραβηχτεῖ σὲ μία γωνιά.

—Ἐδὼ εἶσαι παιδί μου; εἶπε μετὰ ἀπὸ πολλὴ ὥρα μὲ μιὰ γλυκειὰ σβυσμένη φωνή.

—Ἐδὼ εἶμαι Γέροντα. Μὰ τώρα εἶμαι πολὺ φοβισμένη. Τώρα βλέπω καθαρὰ πὼς διακονῶ ἕναν ἅγιο καὶ δὲν εἶμαι ἄξια νὰ τὸν πλησιάζω.

—Εὐλογημένη, ἐσὺ τὸν μισθόν σου δὲν θὰ τὸν χάσεις. Ἐγὼ ὅμως δὲν εἶμαι αὐτὸ ποὺ νομίζεις· εἶπε, γιὰ νὰ μοῦ σβύσει αὐτὸ ποὺ εἶδα. Γιατὶ αὐτὸ ποὺ εἶδα δὲν περιγράφεται ὅσο καὶ ἄν προσπαθήσω. Εἶχε γύρει τὸ κεφάλι του πρὸς τὸ ἀριστερό μέρος. Τὸ πρόσωπό του εἶχε πάρει μιὰ τελείως ἄλλη μορφή. Εἶχε κλειστὰ τὰ μάτια του. Νόμιζε κανεὶς πὼς δὲν ἀνέπνεε. Μόνο ἀπὸ τὶς ἀνεπαίσθητες κινήσεις ποὺ ἔκαναν τὰ δάκτυλά του γυρίζοντας τὸ κομπόσχοινο καταλάβαινες πὼς ζοῦσε.

 

 

Τὴν πρώτη φορὰ ποὺ πῆγα στὴν Πάτμο ἦταν Νοέμβριος. Ὁ Γέροντας χάλασε τὸν κόσμον νὰ κοιμηθῶ στὸ κρεββάτι του. Ἔβαλε τὶς ἀδελφὲς καὶ τοῦ ἐτοίμασαν ἕνα ἄλλο δωμάτιο καὶ μοῦ παραχώρησε αὐτὸς τὸ δικό του. Φυσικὰ ἐγὼ δὲν ἤξερα τίποτα. Τὸ μεσημέρι ὅμως μιὰ ἀδελφὴ, τὴν ὁποία ὁ Γέροντας ἔθεσε στὴν ἐξυπηρέτησί μου μὲ ὁδήγησε ἐκεῖ, μὲ ἔβαλλε καὶ ξάπλωσα καὶ φιλῶντας με μοῦ εἶπε:

  —Ὁ Γέροντας σᾶς  παρεχώρησε τὸ κρεββάτι του.

 Ἡ ἀδελφὴ νόμιζε πὼς θὰ μὲ χαροποιοῦσε, γι᾿ αὐτὸ καὶ μοῦ τὸ εἶπε. Ἐγὼ ὅμως λυπήθηκα πολὺ καὶ δὲν ἔβλεπα τὴν ὥρα ποὺ θὰ ἄκουγα κανένα περπάτημα στὴν αὐλὴ γιὰ νὰ σηκωνόμουνα. Ἐπὶ τέλους ἔφθασε ἡ ὥρα καὶ ἀνήσυχη βρῆκα τὸν Γέροντα νὰ κάθεται γυρίζοντας τὸ κομποσχοίνι του σὲ ἕνα ἡμιυπόγειο ἀνήλιο καὶ ὑγρὸ δωμάτιο.

—Γέροντα, τοῦ λέω, εἶμαι πολὺ στενοχωρημένη. Ἐσεῖς βγήκατε ἀπὸ τὸ κρεββάτι σας;

—Εὐλογημένη, μοῦ ἀπαντᾶ, καὶ ἐγὼ ἔλεγα πὼς θὰ χαιρόσουνα ποὺ θὰ ἔπαιρνες εὐλογία ἀπὸ τὸ κρεββάτι τοῦ Γέροντά σου.

Μὲ τὴν ἀπάντησί του ἔφυγε ἡ θλίψις καὶ μὲ χαρὰ κοιμώμουνα στὸ κρεββάτι του.

Μιὰ μέρα ὅμως ἦλθε στὸ ραφεῖο ποὺ καθόμουνα μὲ τὶς ἀδελφὲς καὶ καταφανῶς ταραγμένος εἶπε σὲ μιὰ ἀδελφή:

—Ἀδελφὴ Αἰκατερίνη, τὴν κ. Μαρίκα θὰ τὴν φέρετε ἐδῶ, νὰ κοιμᾶται σ᾿ αὐτὸ τὸ ντιβανομπάουλο.

Ξαφνιάστηκαν ὅλες . Δὲν μποροῦσαν νὰ ἐξηγήσουν γιατί θὰ μὲ μετέφερε σ᾿ ἐκεῖνο τὸ δωμάτιο, ποὺ σὰν ραφεῖο ἦταν ἀκατάστατο, καὶ τὸν ἐκοίταξαν ἔκπληκτες.

—Παρακαλῶ, τὴν κ. Μαρίκα ἀπὸ τώρα καὶ στὸ ἐξῆς θὰ τὴν κοιμίζετε ἐδῶ. Καὶ δὲν θὰ βάλετε καὶ λάμπα στὸ παράθυρό της.

 Εἶπε αὐτὰ καὶ ἔφυγε.

Τὴν ἄλλη μέρα τὸ μεσημέρι, ὥρα ὕπνου, ἔπεσε κεραυνὸς ἀπάνω στὸ κρεββάτι του καὶ μάλιστα ἔκαψε τὸ μαξιλάρι. Ἐὰν ἤμουνα ἐκεῖ ἤ ἐὰν ἐκεῖνος εἶχε πάει, κανείς μας δὲν θὰ ζοῦσε. Εἶχε προείδει τὸν κεραυνὸ 24 ὥρες πιὸ μπροστά. 

 Μετὰ ἀπὸ αὐτὸ τὸ γεγονὸς μοῦ εἶπε:

—Τώρα παιδί μου θὰ τοποθετήσω ἀλεξικέραυνο. Ὡς τώρα τὸ θεωροῦσα ὁλιγοπιστία μου. Τώρα ὅμως ποὺ ὁ Θεὸς μοῦ ἔδειξε αὐτὸ τὸ σημεῖον ἐπιβάλλεται νὰ ἐνεργήσω καὶ ἐγὼ ἀνάλογα.

 

Τὴν δεύτερη φορὰ ποὺ πῆγα στὴν Πάτμο δόθηκε ἐντολὴ ἀπ᾿  τὸ Πατριαρχεῖο νὰ μεταφέρουν τὴν κάρα τοῦ Ἀποστόλου Θωμᾶ ἀπὸ τὴν Πάτμο στὴν Ἀθήνα, στὸν ἐκεῖ ἀνεγειρόμενο Ναόν του. Ποιὸν ἄλλον θὰ ἔστελναν παρὰ τὸν Γέροντα; Εἶχα τὴν μεγάλη χάρι, τὴν ὑψίστη τιμὴ νὰ συνταξιδεύω μαζί του. Κρατῶντας τὴν Ἁγία Κάρα ἦταν σὲ συνεχὴ ἔκστασι ἀπὸ Πάτμο μέχρι Λέρο, ποὺ ταξιδεύσαμε μὲ ἕνα μικρὸ πλοιάριο. Εἰς δὲ τὴν Λέρον εἶχε τέτοια ἁγιότητα ποὺ ἐτρομάξαμε ὅλοι ὅσοι εἴμεθα μαζί του. Πήγαμε σὲ ἕνα ξενοδοχεῖο ὅπου μὲ πολλὴ εὐλάβεια ἐναπέθεσε σὲ ἕνα δωμάτιο τὴν Ἅγία Κάρα, ἐθύμιασε, ἔκαμε δέησιν, ἔπειτα κλείδωσε τὸ δωμάτιο καὶ μαζὺ πήγαμε σὲ διάφορα πνευματικοπαίδια του γιὰ νὰ τὰ δῇ.

 Τὸ πλοῖο περνοῦσε ἀκατάστατες ὥρες. Ἦταν ἄγονη γραμμὴ καὶ οἱ ἐπιβάτες ποὺ θὰ ἔφευγαν πήγαιναν ἀπὸ τὶς 7 τὸ βράδυ στὴν προκυμαῖα καὶ πολλὲς φορὲς καθόνταν μέχρι τὰ μεσάνυχτα ὥσπου νὰ ἔφτανε τὸ πλοῖο. Πήγαμε καὶ ἐμεῖς στὶς 7. Φορῶντας ἐπιτραχήλιο καὶ κρατῶντας τὴν Ἁγία Κάρα διασχίσαμε τὴν πλατεία καὶ πήγαμε σὲ μιὰ ἄκρη. Ἀμίλητος καὶ μὲ ἀνοικτὸ τὸ στόμα κρατοῦσε τὸ πολύτιμο φορτίο καὶ κάπου κάπου ἔλεγε:

—Ἄν μποροῦσε κανεὶς νὰ δῇ τὶς χιλιάδες τῶν Ἀγγέλων ποὺ συνοδεύουν αὐτὴν τὴν στιγμὴ τὸν Ἀπόστολο Θωμᾶ… 

Καὶ πάλι ἔμενε ἐκστατικὸς κοιτάζοντας πρὸς τὰ ἐπάνω. Φρόντισα μὲ πολλὰ βάσανα καὶ τοῦ βρῆκα μιὰ καρέκλα γιατὶ λυπόμουνα ἔτσι ποὺ τὸν ἔβλεπα ὄρθιο νὰ κρατᾶ τόσο βάρος.

 

Μὲ εἶχε συμβουλέψει κάποτε ὡς ἐξῆς:

— Ὅταν κοινωνῆς θὰ λέγης ἀμέσως τὸ «Θεοτόκε Παρθένε» τρεῖς φορὲς· διότι ὁ χριστιανὸς ὅταν κοινωνήσει εὑρίσκεται στὴν ἴδια θέσι ποὺ βρέθηκε ἡ Παναγία ὅταν ὁ ἄγγελος τῆς πῆγε τὸ μήνυμα.

 

Συνάντησε κάποτε τὸν π. Φιλόθεο Ζερβάκο στὴν Ἀγ. Εὐφημία καὶ εἶχα τὴν μεγάλη χάρι νὰ παρακολουθῶ τοὺς δύο σεβασμίους κληρικοὺς νὰ συνομιλοῦν. Εἶχε πεθάνει ὁ ἀδελφὸς τοῦ π. Φιλοθέου ἐκείνες τὶς ἡμέρες καὶ κουβέντιαζαν γιὰ τὸν νεκρὸ σὰν νὰ εἶχε ξεκινήσει γιὰ κανένα ταξίδι. Ὅταν ἔφυγε ὁ π. Φιλόθεος ὁ Γέροντας μοῦ εἶπε:

—Ἧταν ἀπὸ τὸν Θεὸ νὰ συναντήσης αὐτὸν τὸν Ἅγιο καὶ νὰ πάρης τὴν εὐχή του.

Τὸ ἴδιο μοῦ εἶχε πεῖ παλαιώτερα καὶ γιὰ τὸν π. Ἀβιμέλεχ, ὅταν τοῦ εἶπα πὼς τὸν συναντησα καὶ μέ εὐλόγησε.

—Πῆρες εὐλογία ἀπὸ μεγάλο ἅγιο· μοῦ εἶχε πεῖ τότε.

 

Κάποτε ἦλθε στὸ σπίτι μας ὁ π. Μ. Μ. Ἧταν νέος ἱερεῦς καὶ εἶχε τοποθετηθῆ σὲ χωριό. Ὁ Γέροντας λοιπὸν τὸν ρώτησε ἄν κάνη κάθε μέρα ὄρθρο καὶ ἐσπερινό, κι᾿ ἐκεῖνος τοῦ εἶπε πὼς οἱ χωρικοὶ δὲν ἐκκλησιάζονται καὶ ἔτσι καὶ αὐτὸς δὲν κάνει.

—Ὄχι τοῦ λεει. Πρέπει νὰ κάνης κάθε μέρα καὶ ὄρθρο καὶ ἐσπερινό. Νὰ κτυπᾶς τὴν καμπάνα, νὰ ἀκοῦν οἱ ἐνορῖτες σου πὼς ὁ ἱερεῦς τους προσεύχεται. Καὶ μόνον τὸν σταυρό τους νὰ κάνουν ἐκεὶ ποὺ ἐργάζονται εἶναι καὶ αὐτὸ ὡφέλεια.

Τοῦ ἔδωσε πολλὲς συμβουλὲς καὶ μεταξὐ τῶν ἄλλων τοῦ εἶπε:

—Ἄν καμμιὰ φορὰ σοῦ λέιψει ἀπὸ τὸ δισκοπότηρο καμμιὰ μερίδα μὴν φοβηθῆς. Ἄγγελος Κυρίου θὰ τὴν παρέλαβε καὶ θὰ ἐκοινώνησε κάποιον ἐρημίτη ἤ φυλακισμένον ἤ ἐτοιμοθάνατον ποὺ θὰ ἐποθοῦσε νὰ κοινωνήση. Καὶ θὰ μοῦ πῆς πῶς ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος εἶδε τὸν ἅγγελο καὶ τοῦ προσεκόμισε τὰ Τίμια Δώρα; Ὄχι! εἶδε κάποιον πατέρα Μιχαὴλ ποὺ τοῦ τὰ προσεκόμισε. Καὶ ἄν καμμιὰ φορὰ δεῖς τὰ τίμια δώρα νὰ ἔχουν μετατραπεῖ σὲ ἀληθινὴ σάρκα καὶ αἵμα , μὴν φοβηθῆς. Γονάτισε, προσευχήσου καὶ θὰ ἐπανέλθουν στὴν ἀρχική τους κατάστασιν.

 

Τὸ 1966  τὸν εἶδα στὴν Ρόδο ὅπου τὸν ἐπισκεύθηκα. Εἶχα πειρασμοὺς πολλοὺς μὲ τὴν ἐδὼ ἐργασίαν καὶ ἔπρεπε νὰ πάω, νὰ πάρω τὴν εὐχή του, νὰ ἐξομολογηθῶ καὶ νὰ μοῦ δώση κατευθύνσεις. … 

Κι᾿ ἔπειτα πήγαμε στὸ δωμάτιό του. Καὶ ἐγὼ ἔλεγα , ὅλο ἔλεγα. Μοῦ εἶπε πολλὰ καὶ στὸ τέλος τὰ ἐξῆς:

Παιδί μου οἱ Δεσποτάδες εἶναι οἱ μεγαλύτεροι πολέμιοι τῶν πνευματικῶν ἔργων. Γι᾿ αὐτὸ πρόσεξε μὴν βάλλης ρασοφόρο γιατὶ θὰ σοῦ διαλύσουν τὸ Ἵδρυμα. Θὰ παίρνεις κορίτσια καλά, θὰ τὰ προσλαμβάνης ὡς ὑπαλλήλους ἐπὶ μισθῷ γιὰ νὰ τὰ ἀποδεσμεύσης ἀπὸ τὰ σπίτια τους καὶ ἔτσι θὰ τὰ κρατᾶς ὡς ἀφοσιωμένες στὸ ἔργον.

Μοῦ ἔδωσε πάλι τὶς σοφὲς συμβουλές του. Μοῦ ἔδωσε τὶς βάσεις γιὰ τὴν λειτουργία τοῦ ἔργου τοῦ Ἁγ. Νεκταρίου. Μοῦ ἔδωσε τὶς γραμμὲς ποὺ ἔπρεπε νὰ ἀκολουθήσω.

Τὸ μόνον ποὺ βλέπω εἶναι ὅτι ἐντὸς τῆς ἐκκλησίας μας δὲν ἐπικρατεῖ ἡ δικαιοσύνη καὶ ὅτι ἀνθρώπους ποὺ ἠμποροῦν νὰ  δώσουν ζωὴν καὶ δύναμιν στὸν χριστιανικὸν λαὸν τοὺς παραβλέπουν. Πρὸ ἐβδομάδος, ποὺ εὐρισκόμουν στὰς Ἀθήνας εἶδα μακρόθεν τὸν π. Ν., ἐντὸς τοῦ Ὑπουργείου. Δὲν ἠθέλησα νὰ τὸν πλησιάσω. Ὅλοι ὅσοι γνώριζαν τὸν ἄνθρωπον γέλασαν διὰ τὴν τόσην αὐθάδειάν του, ποὺ δὲν ἀφήνει τὰ ὑπουργεία ἥσυχα. Καὶ ἔπειτα ἠμπορεῖ νὰ τὸν δεῖτε ὡς ἐπίσκοπον τῶν Χανίων καὶ νὰ σᾶς εὐλογεῖ. Ὁ Θεὸς νὰ σώση τὴν ἐκκλησίαν του. Ἐπιστολή. 1956.08.08 

 

 

Ἡ κοίμησις τοῦ ἁγίου.

Ἀπὸ τὸν πρῶτο χρόνο ποὺ τὸν εἶχα γνωρίσει τοῦ εἶχα ζητήσει νὰ μοῦ κάμη σημεῖον πρὶν νὰ φύγη στὸν οὐρανό. Τὴν παραμονὴ τῆς ἡμέρας τῆς ἐκδημίας του ἐκείνη τὴν Τετάρτη 15 Ἀπριλίου, μετὰ τὸ θλιβερὸ τηλεφώνημα μὲ τὸν π. Παῦλο ἦλθε ἕνας ἱεροσπουδαστῆς τῆς Πάτμου καὶ μοῦ ἔφερε τὰ τελευταῖα δῶρα τοῦ Γέροντά μου: Τὸ ὑποκάμισό του, τὸ ἐπιτραχήλιόν του καὶ ἕνα γράμμα γραμμένο μὲ τὸ χέρι του στὸ ὁποῖον ἔγραφε:

«Τέκνον ἐν Κυρίῳ Μαρίκα.

Σοῦ στέλνω δι᾿ εὐλογίαν πρὸς τὸ ἔργον σου τὸ ἐπιτραχήλιον αὐτὸ μὲ πολλὰς εὐχὰς καὶ εὐλογίας εἰς τὸν ἀγαπητόν μου Στέφανον καὶ συνεργάτας σου.

Ὁ Γέροντάς σας Ἀμφιλόχιος Μακρῆς.

Ἐν Πάτμῳ τῇ 3 Ἀπριλίου 1970.» 

Ἔπρεπε νὰ πάρω μεγάλη χαρά. Ἤξευρα πὼς ἦταν βαρειὰ ἅρρωστος καὶ θανάσιμη θλίψις ἐκυρίευσε τὴν ψυχή μου.

—Νὰ τὸ τελευταῖο μήνυμα, εἶπα, ποὺ τοῦ εἶχα ζητήσει τόσες φορὲς νὰ μοῦ κάνη ὅταν θὰ φύγη. 

Τὴν ἐπομένη 16 Ἀπριλίου 1970 ἀπὸ τὸ πρωΐ ἔδωσα συνδιάλεξιν μὲ Πάτμο καὶ ἐναγωνίως ἐπερίμενα. Κάθε τόσο μὲ ἐκαλοῦσαν ἀπὸ τὸν ΟΤΕ καὶ μοῦ ἔγεγαν:

—25450; Μιλᾶτε μὲ Πάτμον.

Καὶ σὲ λίγο:

—Ἐχάσαμε τὴν γραμμή. Θὰ σᾶς ξαναπάρωμε.

Αὐτὸ ἐγινόταν ὅλη μέρα καὶ στὶς 5:30 τὸ ἀπόγευμα μὲ συνέδεσαν γιὰ νὰ μοῦ ποῦν πὼς ὁ Γέροντας ἀνεχώρησε.  Πῶς νὰ περιγράψω τὴν ὀδύνη μου; Κλείστικα στὸ γραφεῖο μου καὶ γιὰ πολλὲς ὧρες δὲν ἐπέτρεψα σὲ ἄνθρωπο νὰ μπῆ μέσα. Καὶ ἔκλαιγα, ἔκλαιγα μὲ ἀσταμάτητα δάκρυα τὴν ἐκδημίαν τοῦ πολυσέβαστου Πατέρα μου.

Ἐγὼ νὰ μὴν δῶ τὸν ἀγαπημένο μου Γέροντα; Νὰ μὴν τοῦ φιλήσω γιὰ τελευταῖα φορὰ τὰ χέρια;

Ὅσα καὶ νὰ γράψω δὲν θὰ μπορέσω νὰ ἐξωτερικεύσω αὐτὸ ποὺ ἔνοιωσα καὶ ποὺ ἀκόμη νοιώθω, ἄν καὶ ἔχει περάσει τόσος καιρὸς ἀπὸ τότε.

Ξημερώνει ἡ 17η Ἀπριλίου . Εἶναι ἡ ἡμέρα ποὺ κηδεύεται ὁ πολυαγαπημένος μου Πατέρας. Στὰ παιδιὰ τοῦ Ἱδρύματος πρέπει νὰ δείξω πὼς  μιὰ χριστιανὴ κόρη ἀντιμετωπίζει τὸν θάνατο τοῦ πατέρα της. Μοῦ εἶχε δώσει τόσες συμβουλὲς ὅταν πρὸ ἐτῶν ἀπέθανε ὁ κατὰ σάρκα πατέρας μου. Στὸν κόσμο ἔπρεπε νὰ δείξω τὴν πίστιν μου στὴν μεταθανάτιον ζωήν. Μὰ ὅσο πολὺ καὶ ἄν πιστεύη κανεὶς, ὅταν θὰ νοιώθη πὼς μιὰ μαρμάρινη πλάκα θὰ σκεπάση γιὰ πάντα τὸ ἀγαπημένο του πρόσωπο δὲν μπορεῖ νὰ μείνη ἀτάραχος.

Βγαίνω ἔξω καὶ φιλῶ τὰ παιδιά. Κλείνομαι στὸ γραφεῖο καὶ κλαίω, καλαίω, κλαίω πάρα πολύ. Μὲ κλάμματα καὶ μὲ λυγμοὺς τηλεφωνῶ σὲ διάφορα μέρη τῆς Ἑλλάδος , ὅπου ἤξερα πὼς τὸν ἀγαποῦσαν. 

Μπαίνουν ξένοι καὶ τοὺς ὑποδέχομαι μὲ χαρά. Ὤ! αὐτὸς ὁ διπλὸς ρόλος πόσο πολὺ δὲν κούρασε τὴν ψυχή μου! 

Εἶναι ἡ ἡμέρα ποὺ διεκπεραιώνεται ἡ ἀλληλογραφία. Μὲ τί μάτια νὰ γράψω; Καὶ ὅμως δείχνει καὶ πάλι τὴ ζωντανή του παρουσία. Σ᾿ ἐκεῖνο τὸ θλιβερὸ πρωϊνὸ τῆς 17ης Ἀπριλίου, ποὺ σὲ λίγο θὰ τὸν ἐκήδευαν, ἔκαμα πάρα πολλὰ τηλεφωνήματα, ἔστειλα συλλυπητήρια τηλεγραφήματα καὶ ἔγραψα καὶ 78 γράμματα μὲ τὰ βλέφαρα σχεδὸν κλειστὰ ἀπὸ τὰ κλάμματα. Μόνο μὲ μεγενθυτικὸ φακὸ ἔβγαζα τὰ γράμματα. Αὐτὴν τὴν ἐργασία  ποτὲ δὲν τὴν εἶχα ξαναβγάλει σ᾿ ἕνα πρωϊνό. Ἔτσι μοῦ ἔδειξε τὴν πρώτη ἰσχυρή του παρουσία ἀπὸ τὸν οὐρανὸ μετὰ τὴν ἀναχώρησί του ἀπὸ τὴν γῆ.

Τὸ ἀπόγευμα τὴν ὥρα τῆς κηδείας του πῆγα στὸ ἄλλο γραφεῖο, στὰ ὑπόγεια τοῦ ναοῦ καὶ ἀπὸ ἐκεῖ μπορῶ νὰ πῶ πὼς βρέθηκα στὴν Πάτμον. Τὸν ἀσπάσθηκα πολλὲς φορὲς. Ἀσπάσθηκα τὰ εὐλογημένα χέρια του ποὺ τόσες φορὲς μὲ εἶχαν εὐλογήσει καὶ ποὺ ἀτελείωτες ὧρες ἐγύριζαν, τὰ ἁγιασμένα αὐτὰ χέρια, κομπόσχοινα γιὰ μένα. Ἀσπάσθηκα τὰ πληγωμένα ἀπὸ κιρσοὺς καὶ φλεβίτιδες πόδια του ποὺ ἀναρίθμητες φορὲς εἶχαν γονατίσει γιὰ μένα, γιὰ τὴν ὑγεία μου, γιὰ τὴν ψυχή μου.

Ἔσκυψα καὶ τοῦ ζήτησα πολλὲς φορὲς τὴν εὐχή του καὶ τὴν προσευχή του καὶ μὲ λυγμοὺς γοεροὺς τὸν ἀποχαιρέτησα διὰ τελευταῖα φορά.

Μὲ ἄκουσες Πατέρα μου καὶ τὸ ξέρω πὼς σὲ ἐλύπησα μὰ δὲν μποροῦσα νὰ ἔκανα διαφορετικά.

 

 

Ο ομολογητής Μητροπολίτης Κυθήρων είναι επίσκοπος άλλης εποχής! (βίντεο)

Ο ομολογητής Μητροπολίτης Κυθήρων είναι επίσκοπος άλλης εποχής! (βίντεο)

 

Η αδερφή Σοφία Μ. είχε την εξαιρετική ιδέα, αλλά και την τόλμη, να καλέσει τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Κυθήρων σε μια συζήτηση μέσω της πλατφόρμας Zoom για λογαριασμό της ομάδας «Ορθόδοξα, Πνευματικά και Ωφέλιμα» (με συμμετοχή και της ορθοπραξίας).

Ο Σεβασμιώτατος, ανταποκρίθηκε άμεσα και πολύ ευγενικά στην πρόσκληση αυτή, και μάλιστα η συμμετοχή του δεν ήταν τυπική, αλλά τολμώ να πω πως ήταν και η πλέον θερμή και αγωνιστική των τελευταίων χρόνων.

Αξίζει να την παρακολουθήσετε μέχρι τέλους, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στις αποκρίσεις του Σεβασμιωτάτου στις πολύ εύστοχες ερωτήσεις του αδερφού Πολυχρόνη (που βρίσκεται και αγωνίζεται από τον μακρινό Καναδά).

Να προσευχόμαστε να δίνει ο Θεός πολλά έτη στον ταπεινό και ομολογητή ποιμένα της Εκκλησίας μας.

Εἰς πολλά ἔτη, Δέσποτα!

 

 

π. Ιωάννης Δρογγίτης –Ὀρθόδοξος καὶ Ρωσικὸς ρεαλισμὸς.

π. Ιωάννης Δρογγίτης –Ὀρθόδοξος καὶ Ρωσικὸς ρεαλισμὸς.

π. Ιωάννης Δρογγίτης –Ὀρθόδοξος καὶ Ρωσικὸς ρεαλισμὸς.

Ο π. Ιωάννης Δρογγίτης απαντά σε ερωτήσεις.

Ερ.: Αυτό που ήθελα να ρωτήσω, πάτερ, είναι γιατί αυτός ο πόλεμος τώρα και γιατί αυτός ο πόλεμος έτσι, που θυμίζει τα γεγονότα στη Γιουγκοσλαβία και ο τρόπος που διεξήχθη τότε ο πόλεμος. Από τότε δεν έχουμε ξαναδεί στην Ευρώπη μια τέτοια πολεμική σύρραξη. Αυτό, γιατί τώρα και γιατί έτσι;

 

Π.Ι.: Δεν ξέρω πώς να στο πω αυτό που ρωτάς, μπορώ να πω το εξής όμως, ότι ο πόλεμος αυτός είναι ένας πόλεμος δυστυχώς αναπόφευκτος. Δεν ξέρω ποιος πολεμάει ποιον. Ή μάλλον μπορώ, έχω μια γνώμη για το ποιος πολεμάει ποιον. Σίγουρα δεν νομίζω ότι πολεμάει η Ρωσία την Ουκρανία. Αυτό μπορώ να το πω. Ο πόλεμος είναι γενικευμένος. Αν μας ενδιαφέρει να μάθουμε για τον πόλεμο θα έπρεπε να βλέπουμε τόσο καιρό ότι ζούμε σε έναν πόλεμο γενικευμένο. Επομένως το ερώτημά μας θα πρέπει να ξεκινήσει από την αντίληψη ότι ούτως ή άλλως ζούμε σε πόλεμο και ότι αυτό που συμβαίνει είναι μια ειδική φάση αυτού του πολέμου που θα μπορούσε να γίνει τώρα, θα μπορούσε να γίνει [….] Η μυστική Ιστορία του κόσμου γίνεται σε άλλα δωμάτια στα οποία εμείς δε συμμετέχουμε.

Ξέρουμε όμως ότι αυτός ο πόλεμος ήταν σχεδόν αναπόφευκτος, ήταν προγραμματισμένος. Το ίδιο το Ουκρανικό κράτος δημιουργήθηκε για να πολεμήσει τη Ρωσία. Έτσι δημιουργήθηκε. Και έδωσαν υπόσχεση οι στρατιωτικοί ότι θα πολεμήσουν τη Ρωσία. Τον έχουν δώσει από το ’90. Τους υποχρέωσαν. Επομένως, δηλαδή ο πόλεμος θα γινόταν. Θα γινόταν γιατί το Ουκρανικό κράτος είναι ένα κράτος-μαριονέττα. Δημιουργήθηκε γι’ αυτό. Δημιουργήθηκε για να πολεμήσει τη Ρωσία. Και είναι ας πούμε ένα θέατρο σκιών αυτό. Θα συνέβαινε αυτό ούτως ή άλλως με τον άλφα ή βήτα τρόπο. Δε θα συνέβαινε αν η Ουκρανία είχε επίγνωση, ας πούμε, της Ιστορίας της – οι άνθρωποι είχαν, παρασύρθηκαν οι καημένοι. Ο Ουκρανικός λαός δεν είναι ένας λαός ο οποίος ξαφνικά έγινε αυτό που βλέπουμε. Και ούτε και ξέρουμε πόσοι παραμένουν σε αυτή την ιδεολογία. Τέλος πάντων είναι πολλά που μπορεί να πει κανείς αλλά από κάπου πρέπει να ξεκινήσουμε.

Αυτό λοιπόν είναι ένα κράτος που στήθηκε ακριβώς από τη νέα τάξη πραγμάτων για να χτυπήσει τη Ρωσία την οποία μισεί. Νόμιζε ότι τελείωσε με τη Ρωσία, προσπάθησε να κάνει ένα τελειωτικό χτύπημα, δεν πρόλαβε να το κάνει γιατί βγήκε αυτός ο άνθρωπος, νομίζω ως άγγελος, για το ρωσικό λαό – ο Πούτιν εννοώ – και απέτρεψε αυτήν την καταστροφή. Η χώρα είχε διαλυθεί. Περίμεναν απλώς το χτύπημα της σκανδάλης. Εκεί ακριβώς στο χτύπημα της σκανδάλης εμφανίστηκε αυτός ο άνθρωπος.

Το κράτος λοιπόν συνέβη για να μπορεί το ΝΑΤΟ και όλη αυτή η κλίκα που συμμετέχει σε αυτό να προσεγγίσει τη Ρωσία και να απειλήσει τη Ρωσία, την οποία μισεί θανάσιμα. Γενικά, νομίζω η Δύση μισεί τη Ρωσία. Εγώ δεν τα λέω όλα αυτά από μια θέση μοσχοβιτισμού, νεομοσχοβιτισμού ή φιλορωσσισμού άκριτου. Δε μιλάω συναισθηματικά στα θέματα αυτά. Αλλά δε μιλάω και αντιιστορικά ή έξω από τη θέση μου την εκκλησιαστική. Μέσα σε αυτό μιλάω και λέω το εξής: αυτοί οι άνθρωποι μισούν τη Ρωσία. Μισούν ότι εκφράζει η Ρωσία. Μισούν το ρωσικό πολιτισμό. Μισούν τη δύναμη την κοσμική, την ισχύ την κοσμική της Ρωσίας. Μισούν την πνευματικότητα της Ρωσίας. Μισούν τη Ρωσική ψυχή. Μισούν το Ρωσικό πολιτισμό. Μακάρι να μην υπήρχε ο Ντοστογιέφσκι και όλοι οι μεγάλοι μουσουργοί της Ρωσίας. Μακάρι να μην υπήρχε κανείς από αυτούς. Αυτό η Δύση θα το έβλεπε ως το καλύτερό της. Υπάρχουν βέβαια αυτοί, υπήρξαν και θα υπάρχουν. Μέσα σε αυτό το γενικευμένο μίσος, λοιπόν, εντάσσεται και αυτός ο πόλεμος.

Η Ρωσία, κατά τη γνώμη μου, δεν επιτίθεται στην Ουκρανία. Κάνει το αυτονόητο. Δεν ήθελε, δεν βιάζεται […] ακόμη και πολιτικά αν το δείτε η Ρωσία ποτέ δε βιαζόταν να ανταποδώσει χτυπήματα. Δεν έκανε ανόητες κινήσεις ποτέ στην Ιστορία. Και πρόσφατα δηλαδή, να μην πω παραδείγματα, δεν είναι της δικής μου αρμοδιότητας. Δεν παρασύρεται δηλαδή, δεν κάνει τέτοια. Και άργησε, μάλιστα, και πολύ. Άργησε πολύ να το κάνει. Καταλάβατε γιατί; Γιατί η Ουκρανία στόχευε σε αυτό. Προκαλούσε. Η Ουκρανία ως κρατική, θεσμική οντότητα εννοώ, όχι ο λαός της. Ο λαός της παρασύρθηκε. Έχει παρασυρθεί. Θα έπρεπε να του φτιάξουν μια εθνική ιδεολογία ενάντια στη Ρωσία. Ενάντια στη μάνα τους δηλαδή. Ενάντια στον πολιτισμό τους, κυρίως, στράφηκαν. Αυτό είναι ένα τέρας. Αλλά αυτοί που δημιουργούν την Ιστορία δεν τους νοιάζει, ούτε οι άνθρωποι τους νοιάζουν, ούτε οι Ιστορίες, ούτε τίποτα. Είναι κυνικοί. Έτσι λοιπόν, κυνικά, έστρεψαν και την Ουκρανία εναντίον της Ρωσίας. Έβαλαν τους δικούς τους ανθρώπους, το σχεδίασαν, έβγαλαν και αυτόν που δεν τους έκανε, έκαναν το πολιτικό πραξικόπημα και εγκατέστησαν μετά τους τρεις, τους δύο και τον τελευταίο ηθοποιό. Έτσι λοιπόν, θα γινόταν αυτό. Προσεταιρίστηκαν και τις ακροδεξιές, ναζιστικές, όχι ακροδεξιές, τις ναζιστικές ιδεολογίες. Είναι το μακρύ τους χέρι… αυτό που γίνεται στην Ουκρανία είναι φοβερό, απλώς οι άνθρωποι δεν το ξέρουν. Δεν ξέρουν τι γίνεται.

Τα εγκλήματα της Ουκρανίας εναντίων των ρωσοφώνων είναι απίστευτα για τη σημερινή εποχή. Να πω σε όσους δεν το ξέρουν και σε εσάς, ότι υπάρχει ένα νεκροταφείο η Αλέα των Αγγέλων. Η Αλέα των Αγγέλων, λοιπόν, είναι ένα νεκροταφείο παιδιών. Οι άνθρωποι έκαναν γενοκτονία. Καταλάβατε; Γενοκτονία κανονική. Έχουν ένα νεκροταφείο μόνο για παιδιά. Και τώρα όσοι αιχμαλωτίζονται από τους Ουκρανούς τους πάνε οι Ρώσοι στο νεκροταφείο των παιδιών, στην Αλέα των Αγγέλων. Και τους λένε ‘για κοιτάξτε τι κάνατε’. Αυτό έκαναν. Επίσημα έκαναν και ήθελαν και έκαναν εθνοκάθαρση. Μέχρι πότε να το αντέξουν αυτό; Ή θα άφηνε η Ρωσία να είναι 30 χλμ. από τα σύνορά της, από πόλη της ρουκέτες νατοϊκές; Αυτά είναι αστεία πράγματα. Οι Ρώσοι δεν είναι κανένας λαός […] η κρατική τους οντότητα είναι πάρα πολύ σοβαρή. Ευτυχώς για τον κόσμο. Θα άφηναν ποτέ το ΝΑΤΟ να πάει στα σύνορά τους, δίπλα ακριβώς να τους στοχεύει με ρουκέτες; Ποιος ανόητος λέει τέτοια πράγματα; Δε λέω τίποτα κρυφό. Απλά πράγματα σας λέω. Που κάνουμε όλοι τους δήθεν ειρηνιστές και τα λοιπά. Εντάξει, φυσικά είμαστε. Ποιος χριστιανός θέλει τον πόλεμο; Αλλά πέστε μου, δηλαδή, θα λέγαμε όχι στον πόλεμο μέχρι που θα εισέβαλε το ΝΑΤΟ στη Ρωσία; Και τότε θα λέγαμε ‘αχ, ναι, έπρεπε να γίνει κάτι’. Θα έπρεπε να αφήνονται τα παιδιά να σκοτώνονται;

Επισήμως, δημόσια, οι άνθρωποι θεωρούσαν το Ντονμπάς και τους ανθρώπους που ζουν εκεί –εκατομμύρια άνθρωποι ζουν στον Ντονμπάς, ρωσόφωνοι- άχρηστο υλικό τους λέγανε. Δημόσια είπαν ότι πρέπει να τους σκοτώσουν. Δημόσια. Το καταλαβαίνετε; Μιλάμε για εθνοκάθαρση κανονική. Και έρχονται τώρα οι δήθεν «θείες» του συστήματος να μας πουν ‘πόσο κοκκινίζουμε με τον πόλεμο και τι κακοί που είναι οι Ρώσοι’; Αυτά ας τα πιστέψει όποιος θέλει. Αλλά η Ιστορία δεν είναι αυτή. Οι άνθρωποι έκαναν γενοκτονία. Πιστεύουν στη γενοκτονία. Εκτός από την ιδεολογία τους τη ναζιστική, όποιοι είναι σε αυτά, πίστεψαν και καλλιέργησαν μία τέτοια αντίληψη.

Να πούμε σε όσους δεν ξέρουν, γιατί αυτά δεν ακούστηκαν πουθενά, ενώ είναι γνωστά θέματα, τι έγινε στις 2 Μαΐου του ’14, στην Ουκρανία; Ημέρα φρίκης για τον παγκόσμιο πολιτισμό. Κάηκαν άνθρωποι, τους έκαψαν ζωντανούς μέσα στο Κτίριο των Συνδικάτων. Επειδή ήταν αντιφρονούντες, στην ακροδεξιά τους ρητορική. Στη ναζιστική, γιατί το ακροδεξιά είναι πολιτικά παρερμηνεύσιμο. Στην καθαρά ναζιστική τους αντίληψη. Τους έκαψαν ζωντανούς. Τους πυροβολούσαν. Πηγαίναν να πηδήξουν απ’ τα παράθυρα και τους πυροβολούσαν από κάτω, παιδιά. Και όσοι γλίτωσαν πέρασαν από δίκη. Απ’ αυτούς. Όχι από αυτούς που σκότωναν. Μιλάμε για τρομερό έγκλημα στο Κτίριο των Συνδικάτων. Σκότωσαν 50 ανθρώπους έτσι. Τους έκαψαν ζωντανούς παιδιά. Αν δείτε τις φωτογραφίες είναι απίστευτο αυτό. Ποιοι τους σκότωσαν; Φαίνεται. Μάθετε την Ιστορία. Εγώ θα σας την πω; Ας την ψάξετε ποιοι. Και ήθελαν να κάνουν και τη μέρα γιορτή στην Ουκρανία. Κάψαν ανθρώπους τώρα, έτσι; Όχι αστεία πράγματα. Βάλανε και τους καίγανε. Πετάγανε μέσα δακρυγόνα, δεν είχαν να αναπνεύσουν. Ήταν και μεγάλοι άνθρωποι ταυτόχρονα μέσα. Βιάστηκαν, κακοποιήθηκαν. Μπήκαν μέσα. Φανταστείτε τώρα τι ‘καλά’ που φέρθηκαν. Μπήκαν μέσα οι άλλοι, με το που τους κλείσανε μέσα στο κτίριο και όποιους βρίσκανε τους κακοποιούσαν, βίασαν τις γυναίκες, τους σκοτώσανε, κάνανε εγκλήματα φοβερά. Και μετά πηγαίνει το κράτος και φυλακίζει αυτούς που είχαν απομείνει ζωντανοί. Τους συλλαμβάνει.

Εντάξει. Θέλω να πω ότι η Ιστορία έχει πολλά άλλα επεισόδια και επομένως το τώρα και το γιατί είναι πολύ αφηρημένο. Νομίζω ότι οι ίδιοι ξέρουν το τώρα και το γιατί. Ούτως ή άλλως όμως ήταν προδιαγεγραμμένο ότι θα γινόταν. Δε μπορούσε να μη γίνει. Νομίζω ότι η Ρωσία δεν επιτίθεται, στην πραγματικότητα αμύνεται εκεί πέρα. Πρέπει να αμυνθεί, έπρεπε να αμυνθεί και πρέπει να προφυλάξει τους και τους ρωσόφωνους αλλά και την ίδια της την κρατική υπόσταση. Είναι δυνατόν; Δηλαδή θα άφηνε το ΝΑΤΟ να πάει δίπλα από τα σύνορά της να στήσει πυραύλους; Δε θα γινόταν αυτό.

Ερ.; Πάτερ, ήθελα να ρωτήσω για αυτήν την προφανώς μονόπλευρη ενημέρωση και την προφανή προπαγάνδα όλων των μέσων μαζικής ενημέρωσης υπέρ των Ουκρανών, αυτό το θράσος και αυτή η σιγουριά από πού πηγάζει και δεν φοβούνται τον αντίκτυπο που θα έχει στον κόσμο, ότι μπορεί να προκαλέσει τα αντίθετα αποτελέσματα από αυτά που ενδεχομένως, όχι ενδεχομένως, που σίγουρα αυτοί θέλουν να πετύχουν;

Κοίταξε, αυτό πηγάζει από το δαιμονικό πνεύμα το οποίο κανοναρχεί τους ανθρώπους αυτούς. Αυτός είναι που κάνει, ο χοράρχης ας πούμε, αυτής της ιστορίας. Και επομένως το πνεύμα του είναι αυτό και αυτό το πνεύμα δίνει εκεί που το δίνει. Αυτοί έχουν την αίσθηση της παντοδυναμίας πάντοτε. Και αυτό το αλαζονικό πνεύμα είναι το πνεύμα του διαβόλου στην Ιστορία. Και έχουν αυτήν την αίσθηση ότι είναι παντοδύναμοι. Μα δεν είδατε τον κύριο αυτόν της μεγάλης επανεκκίνησης, που έλεγε ότι είναι όλοι δικοί μας; Με πόση άνεση και κυνικότητα το έλεγε; Είναι όλοι δικοί τους, είναι αλήθεια. Οι λαοί είναι περικυκλωμένοι. Αυτό δίνει την αίσθηση, την υβριστική αίσθηση ότι ‘είμαστε παντοδύναμοι και δε μας νοιάζει. Σας το λέμε και μπροστά σας’. Δεν πιστεύουν, εξάλλου […] γι’ αυτούς οι λαοί είναι τίποτα, είναι σκουπίδια οι άνθρωποι, δεν τους υπολογίζουν. Επομένως δεν πιστεύουν ότι κανείς ενδιαφέρεται ή ότι κι αν ενδιαφερθεί και καταλάβει δεν έχει τη δύναμη να σταματήσει αυτό το πράγμα. Έτσι λοιπόν έχουν την αίσθηση ότι ‘εντάξει, θα τα πούμε κιόλας’. Ας φανεί ότι είναι μονόπλευρη η προπαγάνδα. Ας φανεί. Ας κατεβάζουν τα βίντεο. Ας τα κάνουμε όλα μπροστά τους, και τι έγινε;

Να σας πω, δείτε τι έγινε με τον κορωνοϊό. Ήταν τόσο δύσκολο να καταλάβει κανείς; Αλήθεια; Από ένα σημείο και μετά, δηλαδή, εντάξει στην αρχή πες. Ακόμα και τώρα οι άνθρωποι έχουν δεχτεί όλη την προπαγάνδα που συνέβη. Και τελικά η προπαγάνδα στο κάτω κάτω αυτό το σκοπό έχει. Αλλά και οι άνθρωποι πρέπει να έχουν σκοπό. Και ο Θεός έχει ορίσει ότι οι άνθρωποι δεν πρέπει να είμαστε ανόητοι. Και ο Κύριος το λέει στο Ευαγγέλιο. Πρέπει να βλέπουμε και τα σημεία των καιρών. Αλλά και τα σημεία του κόσμου, τα σημεία της Ιστορίας. Πού πηγαίνει η Ιστορία. Γιατί πηγαίνει προς τα εκεί; Τι την ωθεί; Ποιος την ωθεί; Τι θέλει; Αυτοί, λοιπόν, έχουν την αίσθηση ότι μπορούν να πάνε την Ιστορία όπου θέλουν. Ο δε Κύριος ἐκγελάσεται αὐτούς, καὶ ὁ Κύριος ἐκμυκτηριεῖ αὐτούς λέει ο Προφήτης. Και αυτό θα γίνει όποτε ο Θεός θέλει. Και γι’ αυτό είναι έτσι απροκάλυπτοι νομίζω.

Ερ.: Πάτερ, κατηγορούν τον Πούτιν, όλοι ότι ενώ είναι χριστιανός Ορθόδοξος βάφει τα χέρια του με αίμα αθώων ανθρώπων. Μπορούμε να πούμε ότι ο πόλεμος που διεξάγει ο Πούτιν κατά της Ουκρανίας είναι ένας πόλεμος εναντίον της παγκοσμιοποίησης και κατά της ελίτ του σχεδίου της μεγάλης επαναφοράς, του great reset και κατ’ επέκταση της νέας τάξης πραγμάτων;

Να ξεκινήσω από το τελευταίο. Δεν είναι αυθαίρετο να πούμε ότι ο Πούτιν πολεμάει τη Νέα Τάξη πραγμάτων. Γιατί; Γιατί βλέπουμε ότι αυτοί που εκφράζουν τη Νέα Τάξη Πραγμάτων είναι εναντίον της Ρωσίας και του ιδίου του προσώπου του Πούτιν. Αυτοί εκφράζονται εναντίον του προσώπου του. Δηλαδή άνθρωποι που έχουν αιματοκυλήσει τον κόσμο. Και λένε τώρα ότι βάφει τα χέρια του με αίμα. Πράματα δηλαδή που, συγγνώμη, εγώ δεν μπορώ να τα ακούω. Δεν μπορώ να τα ακούω γιατί, ξέρετε, πριν λίγο είχαμε τον πόλεμο στη Συρία. Οι άνθρωποι στη Ρωσία εκεί [….] ο πόλεμος στην Ουκρανία είναι μεταξύ δύο λαών σχεδόν ενωμένων. Οι Αμερικανοί τι ήθελαν τόσα χρόνια και έκαναν τις επαναστάσεις σε όλο τον κόσμο; Οι ίδιοι εννοώ όχι μόνο αυτές που δημιούργησαν πλαγίως, παραδείγματος χάριν.

Έτσι λοιπόν αν πούμε αυτό το πράγμα τώρα, φυσικά είναι εναντίον της Νέας Τάξης Πραγμάτων. Αφού βλέπουμε τη Νέα Τάξη Πραγμάτων και τους εκφραστές της να είναι εναντίον της Ρωσίας και του Πούτιν. Υπό αυτήν την έννοια, ναι. Απλά πράγματα. Τώρα αν αυτός ο άνθρωπος βάφει τα χέρια του με αίμα, ποιος θα τον κατηγορήσει που υπερασπίζεται τη χώρα του; Ποιος; Δηλαδή, αν είχαμε επίθεση του ΝΑΤΟ στη Ρωσία θα έπρεπε ως χριστιανοί να καθίσουν οι Ρώσοι να καταληφθεί το κράτος τους επειδή είναι χριστιανοί και δεν πολεμούν; Ο πόλεμος όμως, ορθοδόξως, είναι κάτι το σκοτεινό, αλλά δεν παύει να είναι πολλές φορές αναπόφευκτο υπό την έννοια ότι κάπως πρέπει να προασπίσεις τη χώρα σου, τον εαυτό σου, την ύπαρξή σου. Είναι η πιο δύσκολη στιγμή του ανθρώπου. Μακάρι να μη βρεθεί κανείς σε αυτή τη στιγμή. Δεν πιστεύουμε ότι ο πόλεμος είναι κάτι που ο Θεός, ας πούμε, το ευλογεί με την έννοια ότι το θέλει να γίνει. Αλλά υπάρχουν πόλεμοι που είναι οικονομικοί.

Εγώ, να σας πω τη θέση μου ξεκάθαρα, πιστεύω ότι η Παναγία προστατεύει τα ρωσικά στρατεύματα. Επίσης πιστεύω ότι οι Άγγελοι φρουρούν τον κυβερνήτη της Ρωσίας. Βρίσκεται στην πιο δεινή θέση και η ισχύς που έχει είναι πνευματική. Και του τη δίνει ο Θεός. Αυτό πιστεύω. Να μην είμαστε ανόητοι. Αυτό θέλω να πω. Να μην είμαστε χαζοχαρούμενοι, χαζοειρηνιστές, χαζοθλιμένοι χριστιανοί, έρμαια στον κάθε προπαγανδιστή. Αυτό θα ήταν ευχής έργο, πραγματικά. Να μπορούμε να διεισδύσουμε στο νόημα της Ιστορίας, να ξέρουμε λίγα πράγματα γι’ αυτήν, να ξέρουμε τη θέση μας ως χριστιανοί. Να ξέρουμε ότι κυρίως, θα πρέπει να δούμε τα πράγματα μέσα από τον ευλογημένο πόνο.

Εμείς είμαστε με τον Ουκρανικό λαό, φυσικά. Όχι εναντίον της Ρωσίας. Με τους ανθρώπους είμαστε. Αλλά δεν μπορούμε να είμαστε εναντίον των παιδιών που δολοφονήθηκαν στο Ντονμπάς. Ούτε μπορούμε να είμαστε υπέρ της γενοκτονίας των ρωσοφώνων. Ούτε να είμαστε υπέρ ενός ναζιστικού μορφώματος που έχει αυτή τη δαιμονική συμπεριφορά μέσα στη χώρα τους. Τα πράγματα δεν έχουν μια όψη, καταλάβατε; Εμείς λοιπόν δεν παρασυρόμαστε να πούμε ‘αχ, οι καημένοι, αχ τα αίματα που βάφονται τα χέρια, αχ το τούτο, αχ το άλλο’. Πιο ουσιαστικά θα κοιτάξουμε. Ο Θεός δεν ευδοκεί, δε χαίρεται στην απώλεια των ανθρώπων. Αλλά είναι δίκαιος και ξέρει. Υπάρχουν μάχες που γίνονται και οι άνθρωποι προστατεύονται σε αυτές. Ο Θεός ξέρει το βαθύ νόημα της Ιστορίας. Κι εμείς δεν μπορεί να το ξέρουμε, γιατί; Γιατί χρειάζεται Χάρη.

Όπως δεν μπορούμε να ξέρουμε τον εαυτό μας χωρίς τη Χάρη του Αγίου Πνεύματος, έτσι δεν μπορούμε να ξέρουμε και την Ιστορία χωρίς τη Χάρη του Αγίου Πνεύματος. Το νόημά της το βαθύ. Όμως μπορούμε να αγνοήσουμε το πνευματικό νόημα σε έναν πρώτο βαθμό στην Ιστορία; Ο πρώτος βαθμός ποιος είναι; Ότι η Ουκρανία η οποία έχει κάνει μια γενοκτονία, η οποία φέρθηκε όπως φέρθηκε στους ρωσόφωνους, η οποία είναι αυτό που είναι – σας είπα πριν, είναι μια μαριονέττα, έτσι;- και η οποία έκανε, και αυτό μας αφορά σ’ εμάς ως χριστιανούς, αυτή τη μεγάλη βλασφημία, με την ‘ευγενική’ χορηγία των ξένων δυνάμεων, ποια; να δημιουργήσει ένα εκκλησιαστικό μόρφωμα που το ονόμασε ‘Εκκλησία’. Και το επέβαλε, και το ευλόγησαν. Κάποιοι. Αυτό το πράγμα είναι το φυτίλι του πολέμου. Για μας.

Ο πόλεμος έχει την πολιτική του διάσταση, την οριζόντια διάσταση, έχει και την εκκλησιαστική του όμως. Για μας η εκκλησιαστική είναι η κύρια. Πώς θα ήταν ανεκτή μια τέτοια βλασφημία; Δε θα έφερνε ένα τέτοιο αποτέλεσμα; Δηλαδή θα ανεχθεί ο Θεός να βρίσκονται ενώπιον του Αγίου Θυσιαστηρίου και να τελούν, ας πούμε, πώς να το πω… την Αναίμακτη Λατρεία άνθρωποι μη χειροτονημένοι; Πήραμε από δύο σχισματικές ομάδες ανθρώπους οι οποίοι ήταν αφορισμένοι και καθηρημένοι και φτιάξαμε μια Εκκλησία και της δώσαμε και επίσημο Τόμο Αυτοκεφαλίας; Αλήθεια; Πώς να το ανεχτεί αυτό ο Θεός, ξέρετε; Σας το λέω υπεύθυνα, με όλο μου τον εαυτό. Αυτό είναι μια βλασφημία ενεργούμενη που ο Θεός δεν τη θέλει και είχε, έχει και θα έχει αποτέλεσμα κακό. Και μόνο με τη μετάνοια όλων όσοι εμπλέκονται σε αυτό, και όλων μας ούτως ή άλλως, θα μπορέσει να διορθωθεί αυτό το μεγάλο τραύμα. Είναι μια βλασφημία ενεργούμενη, σαν κάποιος να βλαστημάει και να μη σταματάει. Αυτό το πράγμα είναι. Εφόρεσαν την κατάρα ως ιμάτιον στην Ουκρανία. Τι θα γινόταν δηλαδή; Δεν παίζουμε με τα πράγματα του Θεού και τα Ιερά και τα Άγια.

Ποιοι το έκαναν αυτό; Τους ξέρουμε. Τους ευχαρίστησαν δημόσια. Ποιους ευχαρίστησαν δημόσια η Ουκρανική κυβέρνηση, ο ένας εκ των δύο, ας πούμε Πατριαρχών, πώς να τους πούμε; Ψευδοπατριάρχες; Ο Φιλάρετος […] ποιους ευχαρίστησε ο Φιλάρετος; Ποιους ευχαρίστησε ο Επιφάνιος; Είναι γνωστό ποιους ευχαρίστησε. Το είπαν δημόσια, δηλαδή πώς δημιουργήθηκε αυτή η Εκκλησία. Και βγαίνουμε και λέμε τέτοια πράγματα; Αυτό σας το ξαναλέω είναι βλασφημία και πρέπει να τελειώσει για να εξαλειφθεί και το κακό. Και κάποια στιγμή ο Θεός θα το τελειώσει αυτό. Δε γίνεται. Δε μπορούμε να ανεχτούμε αχειροτόνητους ανθρώπους πρώτη φορά στην Εκκλησία. Μα τόσο απροκάλυπτη βλασφημία; Με ποια κριτήρια το κάναμε αυτό; Με πολιτικά; Με τι; Με το πιστόλι στον κρόταφο; Κοιτάξτε, εμείς, και εμείς προσωπικά νομίζω και οι χριστιανοί, για ό,τι ζούμε πεθαίνουμε κιόλας. Για ό,τι αγαπάμε πεθαίνουμε κιόλας. Αλλιώς είμαστε φτωχοί και να πάμε να πεθάνουμε πριν την ώρα μας. Αυτό.

Ερ.: Πάτερ, κάποιοι λένε ότι όλο αυτό δε θα σταματήσει εδώ. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι η έναρξη του πολέμου, του συγκεκριμένου, σηματοδοτεί την αρχή των γεγονότων;

Ερ.: Ποια είναι αυτά τα γεγονότα, πάτερ;

Ωραία. Αυτό είναι το ερώτημα. Καταρχάς το ερώτημα, νομίζω και να το ήξερε κανείς δε θα έπρεπε να το απαντήσει. Εγώ δεν το ξέρω. Δεν την ξέρω την απάντηση. Αυτό όμως που μπορώ να πω είναι το εξής: ποια ακριβώς είναι τα γεγονότα για τα οποία μιλάς; Τι είναι γεγονός; Η λέξη ‘γεγονότα’ έχει πάρει μια κάπως μυθική σημασία. Όλοι περιμένουν κάποια γεγονότα, μιλάμε γι’ αυτά. Και μάλιστα η αποκαραδοκία των γεγονότων είναι ένα προβληματικό, για μένα, γεγονός πνευματικά. Έτσι το βλέπω εγώ, επιτρέψτε μου. Δηλαδή, ακριβώς, ποια είναι τα γεγονότα; Κάθε μέρα ζούμε γεγονότα. Πότε σταματήσαμε να έχουμε γεγονότα στη ζωή. Και ποιος μας είπε ότι περιμένουμε κάποιο […] προσμένοντας πάλι κάποιο γεγονός; Πάλι θα προσμένουμε ένα γεγονός το οποίο έρχεται; Η αποκαραδοκία του κακού μπορεί να είναι το ίδιο το κακό. Καταλάβατε; Δηλαδή εμείς δεν περιμένουμε ένα κακό. Δεν είναι ορθόδοξη στάση αυτή. Τι άλλο να περιμένουμε; Εμείς κανονικά περιμένουμε το θάνατό μας καθημερινά. Και τη ζωή όμως. Την αναζητούμε τη ζωή. Την αγαπάμε τη ζωή όχι με την έννοια των κοσμικών ανθρώπων. Αγαπάμε τη ζωή την ίδια. Αυτό που συνιστά τη ζωή. Τι συνιστά τη ζωή; το πώς μπορούμε να ξεπεράσουμε τον εαυτό μας και να δείξουμε αγάπη στο συνάνθρωπο.

Εγώ θα έλεγα να μην περιμένουμε κανένα γεγονός. Εγώ θα έλεγα καλύτερα να περιμένουμε πότε ο Κύριος θα ρίξει ένα βλέμμα ή μάλλον πότε θα είμαστε σε θέση να δούμε το σπλαχνικό Του βλέμμα στο πρόσωπό μας. Και στον κόσμο. Αυτή είναι η ματιά μας στην Ιστορία. Το να βλέπουμε την αμαρτωλή Ιστορία του κόσμου δε συνιστά και κανένα επίτευγμα. Εμείς είμαστε ερασταί του Ακτίστου Φωτός που δε βλέπουμε. Καταλάβατε; Το ψάχνουμε, το αγαπάμε. Αγαπάμε τι; Τη Χάρη του Θεού. Είμαστε τέτοιοι αναζητητές. Τι να περιμένουμε; Να περιμένουμε εμείς τώρα τις καταστροφές; Αυτό είναι μια μερικότητα. Το μερικό πάντοτε μπορεί να πάρει χαρακτήρα απολύτου στη ζωή μας και αυτό πάντοτε είναι πρόβλημα πνευματικά. Ωραία, θα γίνει πόλεμος. Να γίνει. Ας γίνει ότι να’ ναι. Αυτό είναι το θέμα; Το πώς θα σταθούμε εμείς, είναι το ζήτημα, στα πράγματα.

Κοιτάξτε, δεν υπάρχει γεγονός, δεν υπάρχει κατάσταση στην οποία δε μπορεί ο άνθρωπος να ζήσει σύμφωνα με το θέλημα του Θεού. Η μεγάλη πρόκληση στα γεγονότα, σε όλα τα γεγονότα, είναι εμείς να ζήσουμε σύμφωνα με το θέλημα του Θεού. Και μπορεί να γίνει αυτό. Καταλάβατε; Πάντα μπορεί να γίνει. Και μέσα σε μια καταστροφή και μέσα σε ένα πόλεμο. Όλοι δοκιμαστήκαμε και δοκιμαζόμαστε. Με τους κορωνοϊούς και με όλα αυτά. Ποια είναι η στάση μας, πώς είδαμε τα πράγματα. Δεν είναι γεγονότα αυτά; Όταν μπορεί να τα βάλεις με τον αδελφό σου, τη μάνα σου, με τον πατέρα σου για το εμβόλιο, τον κορωνοϊό, δεν είναι γεγονότα αυτά; Τι είναι τα γεγονότα; Δε ζούμε γεγονότα, δε ζούμε ένα κραχ; Δε ζούμε μια δικτατορία; Τόσα πράγματα δε ζούμε; Και πόσα ματαιώθηκαν που δεν τα ξέρουμε, μέσα από τις προσευχές των αγίων. Μέσα σ’ αυτά ζούμε.

Η δική μας, λοιπόν η πρόκληση δεν είναι να ζήσουμε μέσα από προσμονές γεγονότων. Είναι να είμαστε άξιοι να ζήσουμε όλα τα γεγονότα. Αυτό νομίζω. Γεγονότα ζούμε κάθε μέρα. Το πιο μεγάλο είναι η Θεία Λειτουργία. Μπορούμε να ζήσουμε μέσα στη Θεία Λειτουργία; Τη ζούμε; Καταλάβατε; Να ζήσουμε τη δοκιμασία; να τη ζήσουμε. Μπορούμε; Να τη ζήσουμε ωραία. Πώς να παραμείνεις ευγενής μέσα σε μια δοκιμασία. Με την έννοια που τη λέει ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, μιας και είμαστε στη Σαρακοστή. Η άνωθεν ευγένεια που λέει. Είναι χαρακτηριστικό του κατ’ εικόνα αυτό. Μπορείς να παραμείνεις τέτοιος όταν σε κυνηγάει το ένστικτο της αυτοσυντήρησης; Παραδείγματος χάριν. Υπήρξαν άνθρωποι που κράτησαν την ευγένειά τους μέσα στο κτίριο των συνδικάτων στην Ουκρανία, που κάηκε. Εκεί που καιγόντουσαν όλοι και προσπαθούσαν να γλιτώσουν. Κι όμως κράτησαν μια αξιοπρέπεια. Ωραία είναι αυτά.

Ερ.: Ποια είναι η άνωθεν ευγένεια που είπατε πριν και πώς εμείς τη βρίσκουμε; Πώς γινόμαστε εμείς ευγενείς, με αυτόν τον τρόπο, όταν μας συμβαίνουν όλα αυτά τα γεγονότα και στην προσωπική μας ζωή και όταν επηρεαζόμαστε σε ένα παγκόσμιο επίπεδο, όπως συμβαίνει αυτή τη στιγμή με αυτόν τον πόλεμο.

Νομίζω την άνωθεν ευγένεια μπορείς να τη δεις ακόμα και στις φωτογραφίες των Αγίων. Πώς είναι μορφωμένη πάνω στα πρόσωπά τους. Δες ας πούμε τους τελευταίους Αγίους της Εκκλησίας. Δες τον Άγιο Παΐσιο, τον Άγιο Πορφύριο, το Άγιο Ιάκωβο. Δες τον Άγιο Εφραίμ τον Κατουνακιώτη. Δες τους όλους, δηλαδή, πώς αυτό είναι ζωγραφισμένο πάνω τους. Αυτή η ίδια, η ευγένεια η άνωθεν ποια είναι. Είναι η απάθεια. Ότι ό,τι και να κάνουν, και χαστούκι να σου δώσουν δε στο δίνουν με πάθος. Καταλάβατε; Αυτή είναι η άνωθεν ευγένεια. Είναι η απάθεια και είναι η αγαθότητα, η αγαθότροπη προσωπικότητά τους. Αυτή είναι η άνωθεν ευγένεια. Όταν γίνουμε αγαθότροποι, όταν ζήσουμε ανάλογα με αυτά τα νοερά σκιρτήματα που απευθύνονται σε εμάς και γίνουμε δεκτικοί αυτών των σκιρτημάτων και εγκατασταθούν και μέσα μας τότε θα γίνουμε κι εμείς τέτοιοι ευγενείς.

Νομίζω όμως, σε πιο πρακτικό επίπεδο θα πρέπει να έχουμε ορίσει κάποια πράγματα. Πρώτον, για να έχουμε μια βάση, δεν πρέπει ένας άνθρωπος να αποδέχεται μέσα του τη βλασφημία, την αίρεση, το κακό όπου κι αν βρίσκεται. Να μην αποδέχεται η ψυχή του το κακό. Με ένα τρόπο σωστό, όπως η ρωμαίικη παράδοση ορίζει. Να μην κάμπτεται στο κακό, να μην ακυρώνεται ως ύπαρξη στο κακό. Ξέρετε; γιατί έχουν πιάσει όλοι τις προφητείες; Καμιά φορά βλέπω και ενώ κάποιοι άνθρωποι προφητεύουν και λένε ‘τότε, πριν το Πάσχα, μετά το Πάσχα, μέχρι της Παναγίας θα γίνει αυτό’ και παρόλα αυτά, ενώ όλα αυτά καταρρίπτονται υπάρχουν άνθρωποι που διαρκώς προσμένουν να ακούσουν κάτι. Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι οι προφητείες ταιριάζουν με την ακηδία στην οποία βρισκόμαστε. Καταλάβατε; Επειδή είμαστε σε μια γενικευμένη ακηδία, επειδή δε ζούμε πνευματικά μας ταιριάζουν οι προφητείες. Και δε λέω για τις αληθινές. Υπάρχουν και αληθινές. Κι αυτές Χάρη θέλουν για να τις καταλάβεις. Αλλά, η προφητεία, ο λόγος της είναι να σε διεγείρει πνευματικά. Αν ζούμε σε μια γενικευμένη κατάσταση ακηδίας και θλίψεως και ακύρωσης της προσωπικότητά μας, η προφητεία για μας είναι κάτι το κακό.

Νομίζω λοιπόν για την άνωθεν ευγένεια χρειάζεται ακριβώς αυτό. Δηλαδή να καταλάβουμε ότι πρέπει να πάρουμε μέρος στην Ιστορία. Και πώς παίρνουμε μέρος εμείς; Εντάσσουμε τα πράγματα στη λειτουργική μας ζωή, στο λειτουργικό μας χρόνο. Στο γίγνεσθαι του Τριωδίου ας πούμε. Τους πόνους μας, τις χαρές μας, τις προσδοκίες μας όλα αυτά όταν μπουν μέσα, πώς να σας πω, φλέγονται. Και τι; Παραμένει αυτό που πρέπει να παραμείνει ακέραιο μετά. Παίρνουν όλα το μέτρο τους μέσα στη λειτουργική ζωή. Δε μπορεί αλλιώς να σωθεί ο κόσμος. Μέσω της άνωθεν ευγένειας θα σωθούμε κι εμείς και οι λαοί και οι Ρώσοι και οι Ουκρανοί και οι Έλληνες και οι Κύπριοι – έχουν κι αυτοί τα δικά τους προβλήματα εκεί. Έτσι θα σωθούμε. Άνευ μετανοίας δε σώζεται κανείς. Άνευ Θείας Λειτουργίας, άνευ αγαθότητος, άνευ εξομολογήσεως. Αυτή είναι η πνευματική θεωρία της Εκκλησίας. Και μόνο έτσι μπορούμε να ζήσουμε κι εμείς και έτσι θα ζήσουμε και έτσι έζησαν και αυτοί που θαυμάζουμε. Πώς έζησε ο Μακρυγιάννης, πώς ο Άγιος Κοσμάς; Πώς έζησε ο Άγιος Αθανάσιος ο Πάριος, ο διδάσκαλος του Γένους; Πώς ζήσαν αυτοί; Με όλες τις θύελλες δίπλα τους έζησαν. Είχαν όμως αυτά που λέγαμε και είχαν και την άνωθεν ευγένεια στο ποσοστό που την είχε ο καθένας.


https://www.youtube.com/watch?v=ZwCv210VU1Q Ἀρωγή Ι.Α.

Θερμές ευχαριστίες στην αδελφή ΠΟΛΥΜΝΙΑ που απομαγνητοφώνησε το βίντεο.

Πηγή-Αντιγραφή από  ΤΑΣ ΘΥΡΑΣ

Χειμαρρώδης ο Οικουμενισμός στο Τορόντο.

Χειμαρρώδης ο Οικουμενισμός στο Τορόντο.

Απάντηση στα λεγόμενα του Αρχιεπισκόπου Καναδά την ημέρα της Ορθοδοξίας

ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΑΔΕΛΦΟΤΗΣ ΜΕΓΑΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ
ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ


14 Μαρτίου 2022

Διανύσαμε την Α´ Κυριακή των Νηστειών γιορτάζοντας την Ορθοδοξία, την μεγάλη πανήγυρη της Εκκλησίας μας. Εορτάζει εκείνη που γέννησε όλους τους αγίους και μάρτυρας, η «μία, αγία, καθολική και αποστολική Εκκλησία». Πανηγυρίζει την ένδοξη νίκη της εναντίον της αιρέσεως.

Εκκλησία είναι ότι δίδαξε ο Χριστός, ότι κήρυξαν οι απόστολοι, ότι ερμήνευσαν οι πατέρες και διδάσκαλοι της οικουμένης, ότι ώρισαν οι Οικουμενικές Σύνοδοι, ότι ομολογεί η Ορθοδοξία μας. Και δεν έχουμε δικαίωμα να αλλάξουμε ούτε “ένα ιώτα” όπως μας δίδαξε ο ίδιος ο Χριστός μας στο κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο. Ο πατήρ Αλέξανδρος Σμέμαν γράφει στο ημερολόγιό του «Η Εκκλησία ιδρύθηκε σ´ αυτόν τον κόσμο για να τελεί την Ευχαριστία, να σώζει τον άνθρωπο αποκαθιστώντας την Ευχαριστιακή του ύπαρξη. Η Ευχαριστία είναι αδύνατη δίχως την Εκκλησία, δίχως δηλαδή μια κοινότητα που να γνωρίζει τον μοναδικό χαρακτήρα και την κλήση της, το να είναι δηλαδή αγάπη, αλήθεια, πίστη και αποστολή.» Αλλά δυστυχώς για εμάς εδώ στον Καναδά, μας έχει αφαιρεθεί η αγἀπη, η πίστη και η αλήθεια από την αποστολή της.

Στις 13 Μαρτίου 2022, ο Αρχιεπίσκοπος της Ελληνικής Εκκλησίας του Καναδά, µε τα λεγόµενά του στον Ιερό Ναό της Παναγίας, στην εορτή της Κυριακής της Ορθοδοξίας, δυστυχώς δεν τίµησε καθόλου την µεγάλη αυτή ηµέρα! Μίλησε και καυχήθηκε για το κατόρθωμά του, γυμνή τη κεφαλή, να κάνει την εκκλησία “εστιατόριο με κατάλογο”, που ο κάθε “πελάτης” ατομικά να μπορεί να επιλέξει το άλφα ή το βήτα. Ή από αυτή την γραμμή για τα κουταλάκια, ή από την άλλη για την αγία Λαβίδα. Διαλέξτε δισκοπότηρο και πάρτε! Ουαί της βλασφημίας και Θεομπαιξίας!!

Συνέχισε λέγοντας ότι τη δεκαετία το ´60 παρατήρησε έναν «πιστό» χριστιανό(;) ο οποίος ήταν πρόεδρος σε έναν ναό στο Μοντρεάλ όπου εκεί ήταν τότε Ιερέας, ότι ναι μεν ερχόταν στην εκκλησία τακτικά, αλλά ποτέ δεν κοινωνούσε. Τον ρώτησε λοιπόν γιατί δεν κοινωνεί, και αυτός του είπε ότι σιχαίνεται(!) να μεταλάβει γιατί χρησιμοποιείται η αγία Λαβίδα και την βάζουν όλοι στο στόμα τους!!

Και αντί να τον νουθετήσει, οικοδομήσει, και να τον δυναμώσει στην πίστη του, σκέφτηκε ότι ο καλύτερος τρόπος θα ήταν να αλλάξει τον τρόπο μετάδοσης της Θείας Ευχαριστίας!! Ενημέρωσε δε τους παρευρεθέντες, ότι έστειλε γράμμα στον Πατριάρχη, πριν από τον κοροναϊό, ζητώντας του να αλλάξει τον τρόπο μετάδοσης της Θείας Κοινωνίας, προσφέροντας ως παράδειγμα, αυτό της εποχής του ´60!!. Δηλαδή αντί χρυσάφι καθαρό, μας έδωσε την σκουριά της αιρέσεως.

Ο Αρχιεπίσκοπος επίσης ανέφερε ότι ο λόγος που έκανε την πράξη να διατάξει κουταλάκια και χαρτοπετσέτες για την μετάδοση της Θείας Κοινωνίας ήταν ότι είχε διαταγή από την Κυβέρνηση. Αλλά δεν μας είπε, γιατί όλες οι άλλες Ορθόδοξες Εκκλησίες (Ρώσων, Σέρβων, Αντιοχιανών, Βουλγάρων, Ρουμάνων, κτλ.) στην ίδια επαρχία και περιφέρεια δεν έκαναν αυτή την καινοτομία; Γιατί δεν εφάρμοσαν τις ίδιες αλλαγές; Ακόμα περιμένουμε απάντηση. Η πραγματική απάντηση είναι ότι η Καναδική Κυβέρνηση ποτέ δεν υποχρέωσε αυτό που εδώ και δύο χρόνια τώρα χρησιµοποιεί ο Αρχιεπίσκοπος ως δικαιολογία, επιµένοντας και διδάσκοντας την πλάνη. Όντως ο αυτοκράτορας είναι γυµνός!

Ο Ησαΐας μας λέει, πάψτε πια να προσφέρετε ανώφελες θυσίες, μ´ αηδιάζει το θυμίαμα. Νουμηνίες και Σάββατα, προσκλήσεις σε εορταστικές συνάξεις, ασέβειες μαζί με πανηγυρικές λατρείες δεν μπορώ να τ´ ανεχθώ. Απεχθάνομαι τις νουμηνίες σας και τις γιορτές σας! Για μένα είναι φορτίο, μου είναι βαρετό να τις ανέχομαι. Όταν υψώνετε τα χέρια σας, κλείνω τα μάτια μου να μη σας βλέπω. Κι όταν απανωτές λέτε τις προσευχές σας, εγώ δεν τις ακούω γιατί τα χέρια σας είναι στο αίμα βουτηγμένα. Λουστείτε κι εξαγνιστείτε, να μη βλέπουν τα μάτια μου τις πονηρές σας πράξεις, πάψτε να κάνετε το κακό. (Ησ.1,13-17) Με την πίστη ο Μωυσής, όταν πιά μεγάλωσε, αρνήθηκε να ονομάζεται γιός της κόρης του Φαραώ. Προτίμησε να υποφέρει μαζί με τον λαό του Θεού, παρά να απολαμβάνει την πρόσκαιρη αμαρτωλή ζωή.

Ποιός δεν έχει διαβάσει λίγο πολύ βίους Αγίων και δεν έχει ακούσει τα συναξάριά τους; Και με τι θαυμασμό υποκλινόμαστε σ´ όλη αυτή την πίστη, σ´ όλο αυτό το δόσιμο ψυχής και σώματος, σ´ όλο αυτό το μαρτυρολόγιο που σε καθηλώνει και σε κάνει να αναρωτιέσαι πόσο πολύ αυτοί οι άνθρωποι αγάπησαν τον Χριστό μας. Πού είναι αυτός ο άνθρωπος, ένας άγιος, ένας υποψήφιος μάρτυρας και ομολογητής, πρόθυμος να συλληφθεί, να δικαστεί, να χάσει την περιουσία του, να ριχτή στις φυλακές, να κακοποιηθεί, να εξοριστεί, να βασανιστεί, να τον ρίξουν στα θηρία και να υποστεί όλο το μαρτύριο, χωρίς να βλέπει καμία εξωτερική επέμβαση του Θεού προς κατάπαυσιν του βασανισμού του; Αυτός ο χριστιανός πίστευε ακράδαντα στον Θεό, έβλεπε καθαρά με τα μάτια της πίστεώς του <τον Αόρατον> έβλεπε τα αθέατα βραβεία που έχει ετοιμάσει ο Θεός γι´ αυτούς που τον αγαπούν. (Αυγ. Καντ) Αλλά αυτό προϋποθέτει γενναιότητα και ανδρεία ψυχής μαζί με την ταπείνωση της χάρης του Θεού και ορθή εκκλησιαστική ζωή.

Ο καλός αυλικός (λαϊκός ή κληρικός) είναι ένα αξιοπερίεργο πλάσμα. Παλαιότερα μπορεί να κινδύνευε να εκλείψει μα τώρα είναι σε αφθονία. Σαν τον λαγοκέφαλο, το δηλητηριώδες ψάρι που «εισέβαλε» απ’ την Ερυθρά θάλασσα στη Μεσόγειο, με θανατηφόρα νευροτοξίνη που σκοτώνει. Δεν τρώγεται με τίποτα. Έτσι και ο καλός αυλικός, που υποτάσσεται σε κάθε παράγγελμα του αφεντικούΔεν το γνωρίζει (το αφεντικό). Φτάνει που ξέρει τις ορντινάντσες του αφεντικού. Αυτές είναι γι’ αυτόν οι κύριοί του, που θα πουν ένα καλό λόγο γι’ αυτόν, που θα του πετάξουν ένα ξεροκόμματο ελευθερίας, ισχύος, αναγνώρισης ή συντήρησης των μέχρι τώρα δικαίως ή αδίκως αποκτηθέντων, έστω και μιας μικρής απώλειας αυτών σε σχέση με την πλειοψηφία. Κόλακας και υποτελής από κάθε άποψη. Δύσκολα ταξινομείται ως είδος. (Α. Δασκαλάκης)

Εάν είναι κληρικός και δη επίσκοπος, ανταλλάσσει τον Θεό, το Ευαγγέλιο, την Αγία Παράδοση της Εκκλησίας, με εξουσία, με οφίκια, με αναστολή εφοριακών ελέγχων, με προβολή, με αργύρια προδοσίας. Φιλάει χέρια καρδιναλίων, του πάπα, ευλογεί μασόνους, βγάζει εγκόλπια να μην προσβάλλει απίστους, λοιδορεί την Πατερική παράδοση, καταδιώκει ομολογητές κληρικούς και λαϊκούς. Θεωρεί τους Ιερούς Ναούς τσιφλίκι του, αμπαρώνει τις εισόδους, απαγορεύει τα Ιερά Μυστήρια, την προσκύνηση εικόνων, και προωθεί το κάλυμμα του προσώπου της κατ´ εικόνας ανθρώπου. Βαδίζει με βεβαιότητα στην απώλεια. Νομίζει πως έχτισε καριέρα, μέχρι κάποια στιγμή κάποιος αισθανθεί ότι δεν τον χρειάζεται πλέον. Κι ενώ οι δαίμονες περικυκλώνουν το κρεβάτι του, αυτός κοιμάται και ξυπνάει με την ψευδαίσθηση της επιτυχίας. Έως ότου το ρολόι της καρδιάς σταματήσει να του παρέχει επιπλέον λεπτά πλάνης, αμαρτίας, καταδίκης. Και έτσι φεύγει παραδομένος στο ανάθεμα.

Ο Άγιος Νήφων Κωνσταντιανής μας λέει, «ο κλήρος στα έσχατα χρόνια θα γίνει όργανο του Αντιχρίστου. Θα διδάσκει την τυφλή υπακοή ως αρετή ειρήνης και σωτηρίας. Μια υπακοή σατανική, που θα απαιτεί από τον πιστό άγνοια, περιφρόνηση της διδασκαλίας των Αγίων, αδιαφορία για την αλήθεια και επιφανειακή ευσέβεια» Χιλιάδες φορές στους αιώνες που πέρασαν, νόμιζαν οι άνθρωποι ότι το σκάφος της Ορθοδοξίας θα βουλιάξει. Μα ούτε βούλιαξε ούτε και θα βουλιάξει. Είναι τέτοιο το σκαρί και τέτοιος ο Τιμονιέρης που είναι αδύνατον να βουλιάξει. Ο Ιησούς, με λόγια αγάπης και πραότητος είπε «Ιούδα, φιλήματι τον Υιόν του ανθρώπου παραδιδώς;» (Λουκ. 22,48) Ιούδα, με το φιλί, που είναι δείγμα αγάπης, προδίδεις τον Δάσκαλό σου; Ναι, βιώνουμε την εποχή που μερικοί εκμεταλλεύονται το ράσο και νομίζουν ότι ο Θεός είναι στην γη. Ευτυχώς υπάρχει ακόμη καιρός για μετάνοια, και γι’ αυτό προσευχόμεθα να μας αξιώσει όλους στην συντριβή και στην επαναστροφή στον δρόμο του Κυρίου.

Ο Άγιος Ιάκωβος ο Αδελφόθεος προτρέπει τους πιστούς «δεῖξον μοι την πίστιν σου έκ τῶν ἔργων σου.» (Ιακ.2,18) Οι λόγοι σας και οι πράξεις σας είναι για το θεαθήναι, με επιτυχία κλείνουν τα μάτια του ακατήχητου λαού. Ξεχνούν βέβαια πως δεν μπορούν να κοροϊδεύουν τον Ένα Δίκαιο Κριτή! Εμείς δεν καυχιόμαστε ότι είμαστε καλοί και κρατάμε την αλήθεια. Η Αλήθεια είναι στα λόγια του Κυρίου μας, των Αποστόλων, των Αγίων και στις Συνοδικές αποφάσεις. Αμαρτωλοί και ελεεινοί είμαστε, αλλά αγωνιζόμαστε για να κινητοποιηθούμε στήν έμπρακτη βίωση της πίστεως μας. Τελικά, το να είναι κανείς ορθόδοξος δεν φαίνεται να είναι και πολύ εύκολο, γιατί το μέτρο της πίστεως αυτής μας το δίνουν, όχι οι άνθρωποι του κόσμου τούτου, αλλά οι άγιοί μας.


ST. ATHANASIUS ORTHODOX CHRISTIAN MISSION ARCHBISHOP SOTIRIOS – A TORRENT OF BLASPHEMY AND LACK OF FAITH
A response to his blasphemous speech during the Sunday of Orthodoxy

We just celebrated the First Sunday of Lent celebrating Orthodoxy, the great festival of our Church. It celebrates the one who gave birth to all the saints and martyrs, the «one, holy, catholic and apostolic Church«. It celebrates its glorious victory against the heresy of iconoclasm.

The Church is founded on what Christ taught, what the Apostles preached, what the Fathers and Teachers of the oikoumeni interpreted, what the Ecumenical Councils ordained, what our Orthodoxy confesses. And we do not have the right to change even «one iota» as our Christ Himself taught us in the Gospel of Matthew. Father Alexander Smeman writes in his diary «The Church was founded in this world to celebrate the Eucharist, to save man by restoring his Eucharistic existence. Eucharist is impossible without the Church, that is, without a community that knows its unique character and calling, that is, to be love, truth, faith and mission”. But unfortunately for us here in Canada, the love, faith and truth have been taken away from its mission.

On March 13, 2022, the Archbishop of the Greek Orthodox Church of Canada, during his speech at the end of the Liturgy at the Annunciation of the Theotokos Cathedral, on the feast of Sunday of Orthodoxy, frustratingly did not honour this great day at all! He spoke and boasted about his distorted achievement, bare-headed, to treating the church like a «restaurant with a menu«, so that each «customer» can individually line-up in two different rows and choose between a) multiple spoons, or b) from one common spoon for everyone, the holy Lavida. Choose a chalice of your choice, and get it! Oh what grave sacrilege and blasphemy!

He went on to say that in the 1960s he noticed a «faithful» Christian (?) who was the president of a church in Montreal where he was a priest at the time, stating that this man was a regular church goer, but yet never seen him communing. So he asked him why he did not commune, and the man responded that he was disgusted(!) because of the common spoon(!) which everyone’s saliva comes into contact with!! And instead of instructing him, building him, and strengthening him in his faith, he felt that the best possible remedy would be to change the way of offering the Eucharist!! He informed those attending the Church of the Annunciation of the Theotokos that he sent a letter to the Patriarch, before the coronavirus, asking him to change the way of distributing Holy Communion, making reference to the example from the 60s! In other words, instead of pure gold, the Archbishop gave us the rust of heresy.

The Archbishop also stated that the reason he ordered teaspoons and napkins be used for the distribution of Holy Communion was that he had an order from the Government. But he did not tell us why all the other Orthodox Churches (Russians, Serbs, Antiochians, Bulgarians, Romanians, etc.) in the same province and region did not adopt the same innovations. Why didn’t they implement the same changes? We are still waiting for an answer. The real answer is that the Canadian government had never requested what the Archbishop has been using as an excuse for two years now, reinforcing untruths and teaching the error. Indeed the emperor is naked without excuses!

Isaiah tells us, stop offering useless sacrifices, I am disgusted with incense. Celebrations of the New Moon and Sabbaths, invitations to celebratory gatherings, disrespect along with solemn worship I cannot tolerate. I despise your celebrations and your holidays! For me it is a burden, I am bored having to tolerate them. When you raise your hands, I close my eyes not to see you. And when you say your prayers aloud, I do not hear them because your hands are dipped in blood. Bathe and purify yourselves, lest my eyes see your wicked deeds, cease to do evil.(Isaiah 1: 13-17) By faith Moses, when he grew up, refused to be called the son of Pharaoh’s daughter. He preferred to suffer with the people of God, rather than enjoy the temporary sinful life.

Who has not more or less read the lives of Saints and heard their synaxaria? And with what admiration we bow down to such impeccable faith, to such sacrificial offering of soul and body, to such strong witness that inspires and makes one wonder how much these people loved our Christ. Where is this man today?, A saint, a living sacrifice, a confessor, willing to be arrested, to be judged, to lose his property, to be thrown in prison, to be abused, to be exiled, to be tortured, to be thrown to the beasts and to suffer all the torment, without seeing any external intervention of God to stop his torment? This Christian firmly believed in God, he saw clearly with the eyes of his faith he saw the invisible rewards that God has prepared for those who love him. (A. Kantiotis) But this presupposes courage and bravery of soul along with humility of God’s grace and righteous ecclesiastical life.

The good courtier (layman or clergyman) is a curious creature. It used to be in danger of extinction but now it is in abundance. Like the harehead, the poisonous fish that «invaded» from the Red Sea to the Mediterranean, with a deadly neurotoxin that kills. It is not eaten with anything. So is the good courtier, who submits to every order of the boss. He does not know (the boss). It’s enough that he knows the boss’s ordinances. These are for him his masters, who will say a good word about him, who will throw him a shred of freedom, power, recognition or maintenance of what has been rightly or unjustly acquired so far, even a small loss in relation to the majority. Collaborative and submissive in every way. It is difficult to classify as a species. (A. Daskalakis)

If he is a clergyman and especially a bishop, he exchanges God, the Gospel, the Holy Tradition of the Church, with power, with officialdom, with the suspension of tax audits, with publicity, with silver pieces gained from betrayal. He kisses the hands of cardinals, of the pope, he blesses masons, he casts his oath not to offend infidels, he insults the Patriarchal tradition, he persecutes confessing clergy and laity. He considers the Holy Temples his own sanctuary, blocks the entrances, forbids the Holy Mysteries, the worship of icons, and promotes the covering of the face of the image of man. He walks with certainty in the loss. He thinks he has built a career, until at some point someone feels that he is no longer needed. And while the demons surround his bed, he falls asleep and wakes up with the illusion of success. Until the clock of the heart stops providing him with extra minutes of error, sin, condemnation. And so he leaves having surrendered to the curse.

Saint Niphon of Constantia (Cyprus) tells us, «the clergy in the last years will become an instrument of the Antichrist. He will teach blind obedience as a virtue of peace and salvation. A satanic obedience, which will require from the faithful ignorance, contempt for the teaching of the Saints, indifference truth and superficial piety.» Thousands of times in the past centuries, people thought that the boat of Orthodoxy would sink. But it neither sank nor will sink. Such is the hull and such is the Helmsman that it is impossible to sink. Jesus, in words of love and meekness, said, Judas, with the kiss, which is a sign of love, do you betray your Master? (Luke 22:48) Yes, we are living in a time when some people are taking advantage of and flashing their vestments, thinking that God is on earth. Fortunately, there is still time for repentance, and that is why we pray that He will humble us all in repentance and help us return to the way of the Lord.

St James, called the “Brother of the Lord” urges the faithful to «show me your faith from your works.»(James 2:18) Your words and your deeds Archbishop are for the actors, they successfully close the eyes of the unsuspecting people. Of course you forget that one cannot make fun of the Fair Judge! We do not boast that we are good and we hold the truth. The Truth is in the words of our Lord, the Apostles, the Saints and the Synodal decisions. We are sinners and miserable, but we strive to mobilize in the practical experience of our faith. After all, being orthodox does not seem to be very easy, because the measure of this faith is given to us, not by the people of this world, but by our Saints.

Κυριακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας χωρὶς τὸ Συνοδικόν της. Ἐκκλησία χωρίς Χριστό. (Γεώργιος Τζανάκης)

2

Κυριακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας χωρὶς τὸ Συνοδικόν της. Ἐκκλησία χωρίς Χριστό.

Γεώργιος Κ. Τζανάκης Ἀκρωτήρι Χανίων. Σάββατο 12 Μαρτίου 2022.






Γιατὶ οἱ ἅγιοι Πατέρες ἐθέσπισαν τὸν ἐορτασμὸ τῆς Κυριακῆς τῆς Ὀρθοδοξίας τὴν πρώτη Κυριακὴ τῶν νηστειῶν;

Γιατὶ ἡ σημερινὴ ἐκκλησιαστικὴ ἡγεσία ἀπεχθάνεται, περιφρονεῖ καὶ κυρίως διαστρέφει καὶ ἀναποδογυρίζει ἐντελῶς τὴν σημασία αὐτῆς τῆς ἑορτῆς;

Γιατὶ πέταξαν ἔξω τὸ Συνοδικὸν τῆς Ὀρθοδοξίας; Ἡ ἑορτὴ θεσπίστηκε καὶ ἔλαβε τὴν συγκεκριμένη μορφὴ ἀκριβῶς γιὰ νὰ ἀκούῃ ὁ λαὸς ὅσα ὑπάρχουν στὸ Συνοδικὸ τῆς Ὀρθοδοξίας. Ἐκεὶ θὰ ἀκούσουμε καὶ γιὰ τὴν εἰκονομαχικὴ αἵρεσι, ἀλλὰ καὶ γιὰ ὅλες τὶς ἄλλες αἱρέσεις καὶ τοὺς ἀντορθοδόξους τρόπους σκέψεως καὶ ζωῆς.

Οἱ Πατέρες ἐθέσπισαν αὐτὴ τὴν ἑορτὴ γιὰ νὰ μᾶς δείξουν πῶς πρέπει νὰ σκεφτόμαστε, νὰ φρονοῦμε, πῶς πρέπει νὰ μιλοῦμε καὶ πῶς νὰ κηρύττουμε. Πώς; Ὅπως εἶπαν οἱ Προφῆτες ποὺ εἶδαν, ὅπως διδάξανε οἱ ἀπόστολοι, ὅπως παρέλαβε ἀπὸ αὐτοὺς ἡ ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, ὅπως ἐδογμάτισαν οἱ διδάσκαλοι τῆς πίστεως, ὅπως συμφώνησε ὅλη ἡ οἰκουμένη. Ἔτσι πρέπει. Γιατί; Διότι αὐτὸ τὸ ἔδειξε ἡ Χάρις ποὺ ἔλαμψε διὰ τῶν ἁγίων καὶ ἀπεδείχθη ἡ ἀλήθεια ἐνῷ ἀπομακρύνθηκε τὸ ψεῦδος. Καὶ ὁ ἀγώνας τῶν Πατέρων βραβεύθηκε ἀπὸ τὸν Χριστὸ καὶ ἡ κατά Θεὸν σοφία κυριάρχησε.

«Οἱ προφῆται ὡς εἶδον, οἱ ἀπόστολοι ὡς ἐδίδαξαν, ἡ ἐκκλησία ὡς παρέλαβεν, οἱ διδάσκαλοι ὡς ἐδογμάτισαν, ἡ οἰκουμένη ὡς συμπεφρόνηκεν, ἡ χάρις ὡς ἔλαμψεν, ἡ ἀλήθεια ὡς ἀποδέδεικται, τὸ ψεῦδος ὡς ἀπελήλαται, ἡ σοφία ὡς ἐπαρρησιάσατο, ὁ Χριστὸς ὡς ἐβράβευσεν· οὕτῳ φρονοῦμεν, οὕτῳ λαλοῦμεν, οὕτῳ κηρύσσομεν». Συνοδικὸν τῆς Ὀρθοδοξίας.

Γι᾿ αὐτὸν τὸν λόγο οἱ ἅγιοι Πατέρες ἐθέσπισαν αὐτὴν τὴν ἑορτή. Ὅσους ἀκολουθοῦν αὐτὸν τὸν δρόμο ἡ ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ τιμᾷ τὴν μνήμη τους καὶ τοὺς μακαρίζει, ὅσους τὸν ἀφήνουν καὶ τὸν διαστρέφουν, ἀκολουθῶντας τὶς δικὲς τους αὐθαίρετες τροχιὲς, τοὺς ἀναθεματίζει.

Ἄ!!! Φοβερὸ!!! Πού ζοῦμε; Σὲ ποιόν σκοτεινὸ μεσαίωνα; Νὰ ἀκούγονται ἀναθέματα μέσα στὶς ἐκκλησίες; Ἐκεὶ ὅπου διδάσκεται ἡ ἀγάπη καὶ ἡ καταλλαγἠ καὶ ἡ ἀνοχή, ἀνεξαρτήτως «γλώσσας, φυλῆς, πίστεως καὶ πάσης ἄλλης ἰδιαιτερότητος καὶ μαλακίας;» Βαβαί!!!, παπαί !!!. Στὸν 21ο αἰῶνα; Στὴν Εὑρώπη τῶν δικαιωμάτων νὰ συμβαίνουν τέτοια πράγματα; Γίνεται;

Ὅπως βλέπετε δὲν γίνεται. Τώρα καὶ μιὰ εἰκοσαετία σχεδὸν τίποτα δὲν ἀκούγεται ἀπὸ τὸ Συνοδικὸν τῆς Ὀρθοδοξίας στὶς ἐκκλησίες.
Γιατί νὰ μακαρίζουμε ἀνθρώπους ποὺ πολέμησαν τὶς ἀπόψεις τῶν συνανθρώπων τους; Αὑτὸ δὲν ἔκαναν οἱ ἅγιοι ποὺ ἀντιτάχθηκαν στὶς αἱρέσεις; Πολεμική δὲν ἔκαναν; Καὶ καλά, αὐτὰ ἔγιναν κάποτε, πρὶν ἀπὸ πολλὰ χρόνια. Σήμερα τί νόημα ἔχουν; Στὴν ἐποχὴ τῆς ἀνεκτικότητος καὶ τῆς ἐλευθέρας ἐπιλογῆς ἀκόμη καὶ … φύλλου; Στὴν ἐποχὴ τῆς πανθρησκείας καὶ τῆς μεγάλης ἐπανεκίνησης;

Διότι, λένε οἱ ἅγιοι στὸ Συνοδικό, οἱ φωνὲς αὐτὲς, -οἱ τῶν πιστῶν φωνὲς «Αἰωνία ἡ μνήμη» γιὰ τοὺς Πατέρες καὶ τοὺς πιστούς, ποὺ ἀγωνίστηκαν καὶ βασανίστηκαν καὶ θυσιαστηκαν γιὰ νὰ κρατηθῇ ἡ πίστις- μεταβαίνουν ἀπὸ τοὺς Πατέρες σὲ μᾶς τοὺς υἱούς τους, ποὺ ζηλοῦμε τὴν εὐσέβειά τους.

«Αὗται ὡς εὐλογίαι πατέρων ἀπ᾿ αὐτῶν εἰς ἡμᾶς τοὺς υἱοὺς ζηλοῦντας αὐτῶν τὴν εὐσέβειαν διαβαίνουσιν·» Συνοδικὸν τῆς Ὀρθοδοξίας.

Ἄντε, καὶ καλὰ οἱ μακαρισμοὶ τῶν πατέρων. Οἱ ἀφορισμοὶ καὶ οἱ κατάρες γιὰ τοὺς αἱρετικοὺς; Ταιριάζουν; Γιατί; Δὲν εἶναι μίσος, δὲν εἶναι ἐχθροπάθεια;

Ὄχι, λένε οἱ πατέρες στὸ Συνοδικὸ τῆς Ὀρθοδοξίας. Οἱ ἴδιοι, οἱ αἱρετικοὶ δηλαδὴ, ὑπέβαλαν τοὺς ἑαυτοὺς τους στὴν κατάρα, περιφρόνησαν τῆς ἐντολὲς τοῦ δεσπότου Χριστοῦ καὶ ἔγιναν πατροκτόνοι (πατραλοίαι). Γι᾿ αὐτὸ ὅλοι ἀπὸ κοινοῦ, ὅσοι ἀποτελοῦμε τὸ εὐσεβὲς πλήρωμα, ξαναλέμε σ᾿ αὐτοὺς τὴν κατάρα τὴν ὁποία οἱ ἴδιοι ντύθηκαν.

«Ὡσαύτως δὲ καὶ αἱ ἀραὶ τοὺς πατραλοίας καὶ τῶν δεσποτικῶν ἐντολῶν ὑπερόπτας καταλαμβάνουσι· διὸ κοινῇ πάντες, ὅσον εὐσεβείας πλήρωμα, οὕτως αὐτοῖς τὴν ἀρὰν ἥν αὐτοὶ ἑαυτοὺς ὑπεβάλοντο ἐπιφέρομεν». Συνοδικὸν τῆς Ὀρθοδοξίας.

Ἴσως καὶ μόνον ἀπὸ αὐτὰ ἀντιλαμβάνεται καὶ ὁ πλέον ἀνυποψίαστος, γιατί οἱ σημερινοὶ ἐπιβήτορες τῶν ἐπισκοπικῶν θρόνων δὲν θέλουν κἄν νὰ ἀκοῦνε γιὰ τέτοια πράγματα. Διότι καὶ οἱ ἴδιοι ὑπόκεινται στὰ ἀναθέματα. Ξακάθαρα ἀναφέρεται: Ὅλα ὅσα ἔχουν καινοτομηθῇ πέρα ἀπὸ τὴν ἐκκλησιαστικὴ παράδοσι καὶ τὴν διδασκαλία τῶν ἁγίων πατέρων καὶ ὅσα στὸ μέλλον θὰ καινοτομηθοῦν, ἀνάθεμα.

«Ἅπαντα τὰ παρὰ τὴν ἐκκλησιαστικὴν παράδοσιν καὶ τὴν διδασκαλίαν καὶ ὑποτύπωσιν τῶν ἁγίων καὶ ἀοιδίμων πατέρων καινοτομηθέντα ἢ μετὰ τοῦτο πραχθησόμενα, ἀνάθεμα». Συνοδικὸν τῆς Ὀρθοδοξίας.

Τί ἔχουν ἀφήσει ἀνέγγιχτο ἀπὸ τὶς διδασκαλίες τῶν Πατέρων εἴτε διὰ τῶν λόγων τους, εἴτε διὰ τῶν πράξεών τους;
Καὶ πιὸ συγκεκριμένα: Ὅσοι δὲν ἀποδέχονται ὀρθῶς τὶς θεϊκὲς φωνὲς τῶν ἁγίων διδασκάλων τῆς τοῦ Θεοῦ ἐκκλησίας, καὶ ὅσα ἔχουν λεχθῇ μὲ τὴν χάρι τοῦ ἁγίου Πνεύματος ξεκάθαρα καὶ μὲ σαφήνεια προσπαθοῦν νὰ τὰ παρερμηνεύσουν καὶ νὰ τὰ διαστρέψουν, ἀνάθεμα.

«Τοῖς μὴ ὀρθῶς τὰς τῶν ἁγίων διδασκάλων τῆς τοῦ Θεοῦ ἐκκλησίας θείας φωνὰς ἐκλαμβανομένοις καὶ τὰ σαφῶς καὶ ἀριδήλως ἐν αὐταῖς δια τῆς τοῦ ἁγίου Πνεύματος χάριτος εἰρημένα παρερμηνεύειν τε καὶ περιστρέφειν πειρωμένοις, ἀνάθεμα». Συνοδικὸν τῆς Ὀρθοδοξίας.

Ὅταν ἀκοῦμε γιὰ μεταπατερικὲς θεολογίες, ὅτι οἱ πατέρες ἦταν «θύματα τοῦ ἀρχεκάκου» καὶ βλέπουμε τὰ ὅσα συμβαίνουν γύρω μας (μολυσμὸς ναῶν καὶ μυστηρίων, κουταλάκια, μουρόπανα, κολυμπάρια, πρωτεία, κεφαλές καὶ … ἄλλα μέλη τῆς ἐκκλησίας, δεκτικὴ οἰκουμενικότης καὶ ὅλη τὴν ὑπόλοιπη λεγεώνα τῶν καινοτομιῶν) πὼς οἱ αὐτουργοὶ αὐτῶν τῶν ὕβρεων θὰ ἀνεχτοῦν νὰ ἀκούγονται ἐντὸς τῶν ναῶν ἐνώπιόν τους οἱ φωνὲς τῶν Πατέρων καὶ τὰ ἀναθέματα, τὰ ὁποία ἀναθεματίζουν τοὺς ἰδίους;

Ἐδὼ βέβαια, γίνεται ἀπλῶς μιὰ ὑπενθύμισις καὶ ὅχι συστηματικὴ καὶ ἀναλυτικὴ παρουσίασις τῶν ὅσων ἐμπεριέχονται στὸ Συνοδικὸ τῆς Ὀρθοδοξίας –καὶ δὲν εἴμαστε καὶ ἰκανοὶ γιὰ κάτι τέτοιο, οὔτε εἶναι δυνατὸν, ὅπως γράφουμε στὸ γόνατο- ἀλλὰ ὅποιος θέλει ἄς προστρέξει καὶ θὰ δῇ ὅτι γίνονται ἀναφορὲς καὶ γιὰ τὶς φιλοσοφικὲς προσεγγίσεις τοῦ κόσμου, τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ ἀνθρώπου, καὶ γιὰ τὴν ἐκ τοῦ μηδενὸς δημιουργία, καὶ γιὰ τὴν προΰπαρξι τῶν ψυχῶν, καὶ τὴν μετενσάρκωσι καὶ γιὰ τὸν ρόλο τῆς παιδείας ἐν σχέσι μὲ τὴν πίστι. Θὰ δῇ ὅτι ἀκόμη καὶ ὅσοι δὲν δέχονται τὰ θαύματα τοῦ Κυρίου, τῆς Παναγίας καὶ τῶν ἁγίων μὲ καθαρὴ πίστι καὶ μὲ ἀπλὴ καὶ ὁλόψυχη καρδιά, ἀλλὰ προσπαθοῦν μὲ λόγους καὶ σοφιστεῖες νὰ τὰ κατηγορήσουν ὡς ἀδύνατα ἤ νὰ τὰ παρερμηνεύσουν κατὰ τὸ δοκοῦν καὶ νὰ τὰ συνδυάσουν κατὰ τὴ γνώμη τους , ἀναθεματίζονται.

«Τοῖς μὴ πίστει καθαρᾷ καὶ ἁπλῇ καὶ ὁλοψύχῳ καρδίᾳ τὰ τοῦ σωτῆρος ἡμῶν καὶ Θεοῦ καὶ τῆς ἀχράντως αὐτὸν τεκούσης δεσποίνης ἡμῶν θεοτόκου καὶ τῶν λοιπῶν ἁγίων ἐξαίσια θαύματα δεχομένοις, ἀλλὰ πειρωμένοις ἀποδείξεσι καὶ λόγοις σοφιστικοῖς ὡς ἀδύνατα διαβάλλειν ἢ κατὰ τὸ δοκοῦν αὐτοῖς παρερμηνεύειν καὶ κατὰ τὴν ἰδίαν γνώμην συνιστᾶν, ἀνάθεμα». Συνοδικὸν τῆς Ὀρθοδοξίας.

Ἀντιλαμβάνεται κανεὶς τὴν δυσκολία αὐτῶν ποὺ ἔχουν ἀναγάγει τοὺς κάθε «εἰδικούς» ὡς ρυθμιστὲς τῆς ζωῆς τῆς ἐκκλησίας, ποὺ τρέχουν στὰ μασωνοκρατούμενα παναπιστήμια καὶ ἀναγορεύονται ἐπίτιμοι διδάκτορες κλπ, νὰ ἀκοῦνε ἐντὸς τῶν ναῶν αὐτὰ τὰ ἀναθέματα. Αὐτοὺς ποὺ διαχειρίζονται κατὰ τὸ δοκοῦν τὴν ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ καὶ «σκασίλα τους» γιὰ τὰ ἀποτελέσματα.
Μήν ξεχνᾶτε ὅτι εὑκαίρως ἀκαίρως δηλώνουν τὴν ὑποταγή τους στὴν Δύσι καὶ τὸν διαφωτισμό καὶ τὴν ὀρθόδοξο πίστι τὴν ἀντιλαμβάνονται ὡς μιὰ βαρειὰ καὶ ἀπεχθὴ κληρονομιὰ φανατισμοῦ καὶ ὀπισθοδρομήσεως.

Αὑτοὶ εἶναι ποὺ ποτίζουν σήμερα τὴν ἄμπελο τῆς κακίας ποὺ φυτεύτηκε στὸν ἀγρὸ τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τοὺς ὁμοϊδεάτες προκατόχους τους. Καὶ ἄπλωσε τὰ κλήματά της ἀσεβείας καὶ μεγάλωσαν τὰ πικρά σταφύλια της καὶ τὸ κρασί τους εἶναι θυμὸς δαιμονικός. Μὲ αὐτὸν ἐπότισαν τὸν λαό τοῦ Θεοῦ, μὲ αὐτὴ τὴν θολή κακόνοια.
«Ἡ ἄμπελος τῆς κακίας ἐξέτεινε τὰ κλήματα τῆς ἀσεβείας καὶ τὸν βότρυν τὸν πικρὸν ἐξήνθησε, καὶ θυμὸς δράκοντειος, ὁ οἷνος αὐτῶν· ἐξ οὖ τὸν λαὸν τοῦ Κυρίου ἐπότισαν ὄντως, τὴν θολερὰν κακόνοιαν». ᾨδὴ δ΄ κανόνος ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου τῆς Κυριακῆς τῆς Ὀρθοδοξίας.

Καὶ τώρα βλέπουμε γύρω μας αὐτὸ, τὸ βακχικὸ ὄργιο τῶν μεθυσμένων ψυχῶν. Ὄχι. Δέν ἀνήκουμε σ᾿ αὐτὴ τὴν ἄμπελο, τὴν διαφωτισμένη, τὴν δαιμονικὴ τὴν καμπαλιστική. Δὲν εἴμαστε κλήματα καμμιᾶς δύσης. Ὁ πρωθυπουργεύων τῆς χώρας καὶ οἱ ὅμοιοί του, πράγματι ἀνήκουν ἐκεὶ, ὅπως λέει, ἀλλὰ ὄχι ἐμεῖς.
Δὲν λέγει ψέμματα ὁ εἰπῶν: «Ἐγώ εἰμι ἡ ἄμπελος ἡ ἀληθινή, καὶ ὁ πατήρ μου ὁ γεωργός ἐστι. Πᾶν κλῆμα ἐν ἐμοὶ μὴ φέρον καρπόν, αἴρει αὐτό, καὶ πᾶν τὸ καρπὸν φέρον, καθαίρει αὐτό, ἵνα πλείονα καρπὸν φέρῃ». (Κατὰ Ἰωάννην ΙΕ΄ 1-2)

Ἄς λένε ὅτι θέλουνε οἱ θλιβεροὶ οἰκουμενιστές. Ἄς κάμουνε ὅσα ὄργια προλαβαίνουν. Ὅλα στὸ πὺρ θὰ δοκιμαστοῦν καὶ ὅλα ἐκεὶ θὰ καοῦν καὶ τότε θὰ δοῦμε τὶς ἀμπελοφιλοσοφίες τους καὶ τὰ δαιμονοδίδακτα ροκανίδια τοῦ μυαλοῦ τους.

«Ἐγώ εἰμι ἡ ἄμπελος, ὑμεῖς τὰ κλήματα. Ὁ μένων ἐν ἐμοὶ κἀγὼ ἐν αὐτῷ, οὗτος φέρει καρπὸν πολύν, ὅτι χωρὶς ἐμοῦ οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδέν. Ἐὰν μή τις μείνῃ ἐν ἐμοί, ἐβλήθη ἔξω ὡς τὸ κλῆμα καὶ ἐξηράνθη, καὶ συνάγουσιν αὐτὰ καὶ εἰς τὸ πῦρ βάλλουσι, καὶ καίεται». (Κατὰ Ἰωάννην ΙΕ΄ 5-6)



Όταν ο πάπας προσευχόταν για ειρήνη στην Ουκρανία και τα κοράκια με τους γλάρους τρώγανε τα  περιστέρια!

Όταν ο πάπας προσευχόταν για ειρήνη στην Ουκρανία και τα κοράκια με τους γλάρους τρώγανε τα  περιστέρια!

 

καὶ ἡ προσευχὴ αὐτοῦ γενέσθω εἰς ἁμαρτίαν… (ψαλμοί Δαβίδ, 108 στιχ. 7)

 

Πίσω στο 2014, ο πρόδρομος του αντιχρίστου επί τω έργω.

 

ΟΡΘΟΠΡΑΞΙΑ

Δημοφιλή Άρθρα

Τα αγαπημένα σας

Πήξαμε στην ενότητα

Πήξαμε στην ενότητα…

0
Πήξαμε στην ενότητα... Μὴ νομίσητε ὅτι ἦλθον βαλεῖν εἰρήνην ἐπὶ τὴν γῆν· οὐκ ἦλθον βαλεῖν εἰρήνην, ἀλλὰ μάχαιραν. ἦλθον γὰρ διχάσαι ἄνθρωπον κατὰ τοῦ πατρὸς...