Ορθοδοξία

Αρχική Ορθοδοξία Σελίδα 2

Περί ἱερωσύνης καί ἐκτρώσεως (Φ. Ζερβάκου)

0
φιλοθέου ζερβάκου

Περί ἱερωσύνης καί ἐκτρώσεως





…Μετά προσοχῆς ἀνέγνωσα τήν ἐπιστολήν σας… Εἰς τό ἐρώτημά σας ἐάν ἐπιτρέπεται νά δεχθῆτε ἱερωσύνην, σᾶς ἀπαντῶ. Ὁ μέν πόθος σας τόν ὁποῖον εἴχετε ἀπό μικρός νά ἱερωθῆτε εἶναι ἄξιος ἐπαίνου, εἶναι θεάρεστος. Τό ἁμάρτημά σας τῆς ἐκτρώσεως εἶναι θανάσιμον, εἶναι διπλοῦς φόνος σώματος καί ψυχῆς, ἄς ἦτο καί δύο μηνῶν τό ἔμβρυον, ἤ καί ἑνός μηνός εἶχε ψυχήν τήν ὁποίαν μέ τήν ἔκτρωσιν ἐθανατώσατε μαζί μέ τό σῶμα. Διά τῆς εἰλικρινοῦς μετανοίας καί ἐξομολογήσεως ὁ Θεός σᾶς τό ἐσυγχώρησε καί δύνασθε, διά τῆς μετανοίας, ὡς ὁ Ληστής νά εἰσέλθητε εἰς τόν παράδεισον, ὡς ὁ Δαβίδ, ἡ πόρνη, ὁ ἄσωτος, ὁ τελώνης καί μυριάδων φονέων, ληστῶν, μοιχῶν, τελωνῶν, ἁμαρτωλῶν ἀνδρῶν καί γυναικῶν· καί ὄχι μόνον νά λάβετε τήν συγχώρησιν, νά ὑπάγετε εἰς τόν παράδεισον, ἀλλά ἀκόμη καί νά ἁγιάσετε. Ἐνῶ ἐάν λάβῃς ἀναξίως τήν ἱερωσύνην, θά ὑπάγῃς μέ μεγάλην εὐκολίαν εἰς τήν κόλασιν.

῞Οσοι γίνονται ἀναξίως Ἱερεῖς, ᾿Αρχιερεῖς, Πατριάρχαι, παρά τούς ᾿Αποστολικούς καί Πατερικούς κανόνας, αὐτοί ἀγοράζουν τήν κόλασιν, ἀσφαλίζουν τήν πρώτην θέσιν τῆς κολάσεως. Ο σοφός Ἰουστῖνος, ὁ ῞Αγιος καί Μάρτυς, λέγει· τό μεγαλύτερον κόσμημα τῆς κολάσεως καί τήν πρώτην θέσιν αὐτῆς θά ἔχουν οἱ ἀνάξιοι ἀρχιερεῖς καί λοιποί κληρικοί.

᾿Αλλά καί αὐτοί ἐάν αἰσθανθοῦν τήν ἁμαρτίαν τους, μετανοήσουν, ταπεινωθοῦν, κλαύσουν καί παύσουν ἀπό μόνοι τους νά ἱερουργοῦν, ὁ Θεός, ὁ θέλων πάντας σωθῆναι καί εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν, ὁ μή θέλων τόν θάνατον τοῦ ἁμαρτωλοῦ ἀλλά τήν μετάνοιαν καί ἐπιστροφήν, θά τούς σώσῃ. Πολύ καλά ἔκαμες καί ἠρώτησες, ἀλλά πρέπον εἶναι νά κάμῃς ὑπακοήν εἰς τόν πνευματικόν, καί ἄν ἄλλοι σέ προτρέπουν, καί ὁ Δεσπότης καί ἄγγελος ἐξ οὐρανοῦ, νά μήν τούς ἀκούσῃς…


Σελ. 291 ( Ο γέρων Φιλόθεος Ζερβάκος – Τόμος Β)

Αντιγραφή orthopraxia.gr

Οἱ «τῶν μύθων ποιηταί» καί ὁ μητροπολίτης Κυθήρων… (τοῦ Νεκτάριου Δαπέργολα, Διδάκτορος Βυζαντινῆς Ἱστορίας)

Ας έρθουν να μας συλλάβουν!

Οἱ «τῶν μύθων ποιηταί» καί ὁ μητροπολίτης Κυθήρων…


τοῦ Νεκτάριου Δαπέργολα,
 Διδάκτορος Βυζαντινῆς Ἱστορίας

Ζοῦμε στούς καιρούς τῆς πλήρους ἀντινόησης καί τῆς ὁλοκληρωτικῆς διαστροφῆς ἀκόμη καί τῶν λέξεων, ὅπου κάθε αὐτονόητο κατακεραυνώνεται ὡς ἀνόητο, κάθε αὐθεντικά ὀρθόδοξο προπηλακίζεται ὡς σκοταδιστική ὀπισθοδρόμηση καί ἀντίθετα κάθε νεοεποχίτικη ἀθλιότητα ἀποθεώνεται ὡς πεφωτισμένος προοδευτισμός. Στούς καιρούς, γιά τούς ὁποίους ἔλεγε κάποτε ὁ Μέγας Ἀντώνιος ὅτι θά κυριαρχήσει ἡ παράνοια καί ὅταν θά βλέπουν οἱ ἄνθρωποι κάποιον λογικό, θά τοῦ ἐπιτίθενται ὡς παράφρονα, ἐπειδή δέν θά εἶναι ὅμοιός τους. Στούς καιρούς, προσθέτουμε ἐμεῖς, ὅπου ἔχει κυριαρχήσει τόσο βαθιά ἡ πλάνη καί ἡ ἀσέβεια, ὥστε οἱ λίγοι ἐναπομένοντες εὐσεβεῖς νά λασπολογοῦνται χυδαῖα καί νά καταδιώκονται ξεδιάντροπα ὡς «προβληματικοί» καί πλανεμένοι.

Μέσα σέ αὐτόν τόν ἀνάποδο κόσμο, δέν ἐκπλήσσει κανέναν τό μένος πού ἐμφορεῖ μέγα μέρος τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ κατεστημένου τῆς πατρίδας μας γιά τόν σεπτό μητροπολίτη Κυθήρων Σεραφείμ. Τόν μόνο ἴσως ἐπίσκοπο πού ἔχει ἀπομείνει στόν τόπο μας νά καταθέτει αὐθεντικά ὀρθόδοξη μαρτυρία (ἀκόμη μεγαλύτερη μάλιστα ἡ…μοναξιά του, μετά τήν πρός Θεόν ἐκδημίαν τοῦ Αἰτωλοακαρνανίας Κοσμᾶ, ἐνός ἀκόμη σεβαστοῦ κληρικοῦ πού τόσο λασπολογήθηκε ἀκόμη καί μετά θάνατον ἀπό τον πολιτικό καί δημοσιογραφικό μας ὑπόνομο). Καί ἐννοοῦμε ὀρθόδοξη ὄχι στίς θεωρίες, οὔτε στά…ψιθυριστά, ἀλλά διά πολλῶν τεκμηρίων: ὡς ὁ μόνος ἐπίσκοπος πού ἀντιδρᾶ μέ ἐπιμονή ἐδῶ καί χρόνια στόν ἐπελαύνοντα Οἰκουμενισμό, ὁ μόνος πού κράτησε ξεκάθαρη (καί ὄχι ἐπαμφοτερίζουσα) θέση στό θέμα τῆς ἀναγνώρισης τῆς Οὐκρανικῆς ψευτοεκκλησίας, ὁ μόνος πού διαμαρτυρήθηκε μέ συνεχεῖς παρεμβάσεις πρός τήν Ἱερά Σύνοδο καί γιά τή βλασφημία τῶν κλειστῶν ναῶν καί γιά τό θέμα τῶν ἐμβολίων (κυρίως ὡς πρός τίς πνευματικές προεκτάσεις του). Πραγματικά ὁ μόνος – τήν ὥρα πού κάποιοι ἄλλοι διαπρύσιοι κήρυκες ἐσιώπησαν, κάτι πάλαι ποτέ…λέοντες προσκύνησαν (καί ὄχι ἀπλῶς ἐσίγησαν, ἀλλά ἔγιναν καί βασιλικότεροι τοῦ – ἀντιχρίστου – βασιλέως) καί ἀκόμη κάτι πρώην «δεινοί συζητηταί» ἐμωράνθησαν. Καί μονάχα «οἱ τῶν μύθων ποιηταί» ἀπέμειναν πλέον γιά νά λυσσομανοῦν.

Καί φυσικά μέσα στόν ζοφερό κόσμο τῆς στρέβλωσης καί τῆς ἀντινόησης, ὅπως προαναφέρθηκε, οἱ ἐπιθέσεις ἐναντίον τοῦ πολιοῦ ποιμενάρχη ἀπό αὐτούς τούς κατασκευαστές τῶν ψεμάτων καί «ποιητές» τῶν μυθευμάτων, καθώς καί ἀπό τά θρασύτατα λιβανιστήρια τους, γίνονται ἀκριβῶς γιά τή στάση του σέ ὅλα τά παραπάνω, γιά τήν ἐπιμονή του νά μαρτυρεῖ ὑπέρ τῆς ἀληθείας καί γιά τήν ἀπροθυμία του νά σιωπήσει τήν ὥρα πού τά πάντα διαλύονται καί κονιορτοποιοῦνται. Τήν ὥρα πού σχεδόν ὅλοι οἱ ἄλλοι ἔχουν ὑποταχθεῖ σέ προστάγματα ἄνωθεν ἀφεντικῶν, τήν ὥρα πού ἔχουν βουλιάξει στα λύματα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ (μέ τίς συμπροσευχές καί τούς κάθε λογῆς ἐναγκαλισμούς μέ ἀλλοδόξους καί ἀλλοπίστους), τήν ὥρα πού τρέχουν κάθιδροι πίσω ἀπό τόν Πάιατ καί τή σφηκοφωλιά του Φαναρίου, τήν ὥρα πού ἔχουν ἀποκαταστήσει κοινωνία μέ τή συμμορία τῶν καθηρημένων καί ἀχειροτόνητων Οὐκρανῶν σκανδαλιστῶν (καί ἀσφαλῶς ἔπεται συνέχεια μέ τήν ψευτομακεδονική καί ἕτερες ἀκόμη σχισματικές ψευτοεκκλησίες), τήν ὥρα πού συνεχίζουν ἀνεπίστροφοι καί ἀμετανόητοι τή νεοβαρλααμική πτώση καί τή νεοσεργιανική τους κατάπτωση ἐξ ἀφορμῆς τοῦ πανδημικοῦ ἀφηγήματος, τήν ὥρα τέλος πού ἀκόμη καί ἄν κάποιοι ἔχουν ἀκόμη κάτι μέσα τους, φοβοῦνται νά τό ἐξωτερικεύσουν. Μέσα σέ αὐτό τό κλίμα τῆς ὁλοκληρωτικῆς δαιμονικῆς διαστρέβλωσης καί τῆς πλήρους ὑποταγῆς στούς προωθητές τοῦ παγκόσμιου νεοεποχίτικου ζόφου, καμία φωνή ἀντίδρασης καί κανένα κεφάλι πού προσπαθεῖ νά ἀρθεῖ πάνω ἀπό τήν ἰσοπεδωμένη ἐπιφάνεια τῶν γονατιστῶν προσκυνημένων δέν μπορεῖ νά γίνει ἀνεκτό. Καί ὄχι μόνο ἐπειδή αὐτό ἐπιτάσσει τό σκοτάδι πού οὐρλιάζει μέσα τους, ἀλλά καί ἐπειδή μία τέτοια φωνή – ἔστω καί μοναχική, ἔστω καί κάποιου βοῶντος ἐν τῇ ἐρήμῳ – τούς φέρνει ἀντιμέτωπους μέ τήν ἔνοχη συνείδησή τους (τουλάχιστον ὅσους δέν ἔχουν ἀκόμη ολοκληρωτικά τυφλωθεῖ καί μωρανθεῖ). Καί, ὡς γνωστόν, δέν ὑπάρχει πιό ἀφόρητο πρόσωπο ἀπό ἐκεῖνο πού σέ ἀναγκάζει νά σταθεῖς ἀπέναντι στόν ἴδιο σου τόν καθρέφτη.

«Μετά λύπης ο Μακαριώτατος Πρόεδρος της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου διεπίστωσε, και συναπεδέχθησαν οι Σεβασμιώτατοι Συνοδικοί Αρχιερείς, ότι ιδίως ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κυθήρων κ. Σεραφείμ…καταφέρεται εναντίον των Αποφάσεων Αυτής, επιμένει να μην αντιλαμβάνεται την κρισιμότητα των δυσκόλων και εκτάκτων αποφάσεων της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου για την δημόσια υγεία και την προστασία της ανθρώπινης ζωής, αυτοαπομονώνεται και θέτει εαυτόν μακράν της συλλογικής προσπάθειας της Εκκλησίας της Ελλάδος, η οποία στο σύνολό Της πασχίζει και εργάζεται τόσο για την ακώλυτη επιτέλεση της Θείας Λατρείας, όσο και για την τήρηση των υγειονομικών μέτρων». Αὐτή ἦταν ἐπακριβῶς μία παλαιότερη ἀνακοίνωση τῆς Δ.Ι.Σ., ἕνα ἀπό τά πολλά τεκμήρια τοῦ κλίματος σέ βάρος τοῦ ὁμολογητῆ ἱεράρχη. Ἡ ἔνταση ὑπάρχει ἐδῶ καί χρόνια, ἀκολούθησαν μετά οἱ επίσημες ἐπικρίσεις γιά «ἀπειθαρχία καί ἔλλειψη σεβασμοῦ» πρός τίς ἀποφάσεις τῆς Δ.Ι.Σ. (λές καί βρισκόμαστε σέ ἐκκλησιαστική χούντα καί ἀπαγορεύεται ἡ ἔκφραση ἀντίθετης γνώμης, πόσο μᾶλλον ὅταν βεβηλώνονται δόγματα καί παραβιάζονται Ἱεροί Κανόνες), παράλληλα ἄρχισαν οἱ λασπο-επιθέσεις ἀπό ρασοφόρους καί λαϊκούς κονδυλοφόρους, ἀπό καθεστωτικά ἱστολόγια καί γενικά ἀπό τούς γνωστούς ἀγαπούληδες καί τυφλο-υπακοούληδες ὑμνητές τῆς μεταπατερικῆς ἀθλιότητας. Καί φυσικά οἱ ἐπιθέσεις συνεχίζονται καί ἀναμένεται νά κλιμακωθοῦν.

Ἐννοεῖται ὅτι δέν ἔχει κανένα ἀπολύτως νόημα νά μποῦμε σέ λεπτομέρειες καί σέ ἀναλυτικούς σχολιασμούς τῶν «ἀπόψεων» τῶν προαναφερθέντων, πού βασίζονται συστηματικά καί ἀναμηρυκάζουν ἐπίμονα – ὅσο καί ἄκρως προβλέψιμα – τή γνωστή πλέον πλήρη διαστροφή τῶν ἐννοιῶν τῆς ἀγάπης καί τῆς ὑπακοῆς, καθώς καί ὅλη εὑρύτερα τήν ψευτοθεολογία τῶν μαύρων σκοταδιῶν (μία ἐξολοκλήρου ἀντεστραμμένη «ἀνάποδη θεολογία», ἀπολύτως ἀντάξια τοῦ ἀνάποδου κόσμου), ὅπως τή ζήσαμε στήν ἐπί δεκαετίες οἰκουμενιστική της ἐξέλιξη καί στήν ἐπί διετία κορωνοπανδημική της κορύφωση. Πρόκειται γιά ἕνα φληναφηματικό καί προκλητικά αὐθαίρετο πλέγμα λήρων καί παραλήρων, περί τῆς ἀποδόμησης τοῦ ὁποίου μέ βάση τήν αὐθεντική πατερική διασκαλία ὑπάρχει ἤδη μία τεράστια ἀρθρογραφία (καί ἀπό τόν ὑποφαινόμενο καί ἀπό ἄλλους ἀκόμη ἐπαρκέστερους θεολογικά ἀπό αὐτόν) καί οὐκέτι χρεία ὑφίσταται περαιτέρω μαρτυριῶν (καί περαιτέρω ἐπαναλήψεων). Ὅλα ἔχουν ἐδῶ καί πολύ καιρό γραφτεῖ καί εἰπωθεῖ ἐπαρκῶς, ἅπαντες ἐπίσης ἔχουν διαλέξει πιά καί στρατόπεδο καί ἀφεντικό – καί «ἤδη ἀπέχουσιν καί τόν μισθόν αὐτῶν». Τά πάντα συνεπῶς εἶναι ἀπολύτως ξεκάθαρα πλέον.

Ἐκεῖνο πού πρωτίστως ἔχει νόημα εἶναι νά δείξουμε μέ κάθε τρόπο τή στήριξή μας στόν τελευταῖο ἴσως μητροπολίτη πού ἀπέμεινε νά κρατᾶ ψηλά τό λάβαρο τῆς πίστης μας σέ αὐτούς τούς δαιμονικούς καιρούς. Εμείς τόν εὐχαριστοῦμε θερμά, ἀκριβῶς γιά ὄλα ὅσα τόν ἐγκαλοῦν οἱ ἐδῶ καί καιρό ξετσίπωτοι λασποφόροι καί λασποβόλοι τιμητές του καί τά ὁποῖα συνιστοῦν τήν αὐθεντική ὀρθόδοξη ἀλήθεια, ὅσο καί ἄν μαίνεται καί φρυάσσει ὁ κάθε ἐκπρόσωπος τοῦ μεταπατερικοῦ βούρκου. Καί εὐχόμαστε εἰς τόν Κύριον νά συνεχίσει νά τοῦ δίνει καρτερία, δύναμη καί πνεῦμα ὁμολογίας ἐν παρρησίᾳ, συνάμα ὅμως τό παράδειγμά του καί οί ἄδικες ἐπιθέσεις πού δέχεται, νά φέρουν ἐπιτέλους κάποια στιγμή καί μερικούς ἀκόμη σέ συναίσθηση, νά ἐμπνεύσουν καί νά ἀφυπνίσουν. Καί μαζί βέβαια μέ τόν σεπτό γέροντα μητροπολίτη, ἀλλά καί ὅλους τούς ἄλλους κληρικούς πού διώχθηκαν καί συνεχίζουν νά διώκονται αὐτά τά τελευταῖα ζοφερά χρόνια, νά μᾶς κρατάει ὁ Κύριος ὅρθιους καί ὅλους ἐμᾶς, μή ἐκκλίνοντας ἑαυτούς εἰς λόγους πονηρίας καί πλάνης, ἐστηριγμένους ἐν ταῖς ἐντολαῖς Του καί μή δειλιῶντας μπροστά στά ἐπερχόμενα δεινά.

Τήν ὥρα πάντως πού κλιμακώνεται σέ ὅλα τά μέτωπα ἡ ἐπίθεση ἀπό τά ὄργανα τῆς σατανικῆς Νέας Τάξης (πού τώρα τήν ξαναβάφτισαν Μεγάλη Ἐπανεκκίνηση) καί τῆς Νέας Ἐποχῆς, δέν ἔχουμε πλέον καμία δικαιολογία καί τό παραμικρό δικαίωμα ἀδράνειας καί σιωπῆς. Τώρα πιά, καιρός ἐστίν τοῦ λέγειν, καιρός τοῦ πράττειν καί καιρός τοῦ ὁμολογεῖν. Κόντρα στό ρεῦμα τῆς ὑποταγῆς καί τῆς ἰσοπέδωσης. Κόντρα στούς στρεβλωτές τῆς πίστης μας καί τούς λυμεῶνες τῶν ὁσίων καί τῶν ἱερῶν μας. Κόντρα στούς προκλητικούς ποιητές τῶν μύθων καί τούς ξεδιάντροπους ἀποδομητές τῆς ἀλήθειας…

Ομοφυλοφιλία: Απελευθέρωση ή Δουλεία; (π. Στυλιανός Εμμ. Καρπαθίου)

Πνευματικώς παρά φύσιν όσα συμβαίνουν

Ομοφυλοφιλία: Απελευθέρωση ή Δουλεία;

π. Στυλιανός Εμμ. Καρπαθίου MD, MSc, PhD, Θεολόγος-Ψυχίατρος

 

«Οὐαὶ οἱ τιθέντες τὸ σκότος φῶς,
οἱ τιθέντες τὸ πικρὸν γλυκύ,
Οὐαὶ οἱ συνετοὶ ἐν ἑαυτοῖς,
καὶ ἐνώπιον αὐτῶν ἐπιστήμονες
»
Ἠσαΐας 5, 20-21

   Ἐξ ἀφορμῆς τῶν θέσεων τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ν. Ἰωνίας κ. Γαβριὴλ  ἐπὶ τῆς ὁμοφυλοφιλίας καὶ μὲ δεδομένο τὴν ἀπὸ ἐτῶν ἔκπτωση ἐκκλησιαστικῶν ἀνδρῶν στὸ μεῖζον αὐτὸ ζήτημα τῆς ἀνθρώπινης ὀντολογίας, γίνεται ἰδιαίτερα ἐπίκαιρο τὸ ἐρώτημα τῆς Σοφίας Σειράχ: «τὶ ἐστιν ἄνθρωπος;» καὶ «τὶς ἡ χρῆσις αὐτοῦ;» (Σοφ. Σειρ. 18,8)

 

Ὁ λόγος τοῦ Εὐαγγελίου χαρακτηρίζει τὴν ὁμοφυλοφιλία ὡς παρὰ φύσιν πάθος ἀτιμίας καὶ ἀσέλγειας, γι’ αὐτὸ καὶ ἡ ἁμαρτία αὐτὴ καθ’ἑαυτὴν ἐξεβίασε τὴ φωτιὰ τῆς γέενας νὰ φανεῖ ἐνωρίτερα κατὰ τὸν Ἱερὸν Χρυσόστομον. Παρὰ ταῦτα, ἄνθρωποι ποὺ ἐμπνέονται ἀπὸ τὸν  φθηνό »ἀγαπισμό»  τοῦ αἰῶνος τούτου, τοῦ ἀπαταιῶνος, μὲ περισσὸ θράσος ἐπιμένουν νὰ διαβρώνουν τὴν ποιμαντικὴ τῆς Ἐκκλησίας μὲ τὰ νοσηρὰ διανοήματά τους.  Ἡ διδαχή ‘’ἑτέρου Εὐαγγελίου’’ παρ’ ὅ ἐδόθῃ ἡμῖν ἐκ τῶν ἁγίων Ἀποστόλων, καθιστᾶ αὐτομάτως τὸν ἑτεροδιδάσκαλον ἐκτὸς Ἐκκλησίας.

Στὶς ἄκρως ἐμετικὲς ἀποστροφές, τοῦ ὡς ἄνω Μητροπολίτου, μὲ τὴν προωθημένη ἡμιμάθειά του, ὅπως ἀπεδείχθῃ, τόσο σὲ θεολογικὸ ὅσο καὶ σὲ ἐπιστημονικὸ πεδίο, ἔχω νὰ ἐπισημάνω τὰ ἀκόλουθα ἐλάχιστα ἀλλὰ ἐνδεικτικά, ποὺ ἀποτελοῦν προδημοσίευση, ἀπὸ τὴν ὑπὸ ἔκδοση μονογραφία μου, Ἡ Αὐτονομία  τοῦ ἔρωτα, Ὁμοφυλοφιλία: Ἀπελευθέρωση ἢ δουλεία. Πρόκειται γιὰ μελέτη στὶς ρίζες τῆς ζωῆς, στὴν ἔκπληξη τῆς δημιουργίας, μέσα  ἀπὸ τὴν διαλεκτικὴ ἱεροῦ καὶ βεβήλου στὴν διαχρονία καὶ τὸ τώρα.

1.    Ἁγία Γραφὴ καὶ Πατερικὴ διδασκαλία (ἀντιπροσωπευτικὰ χωρία)

       α. Ἀπὸ τὴν κατ’ ἐξακολούθηση ἀμετεώριστη διδασκαλία τῆς Ἁγίας Γραφῆς ἐπιλέγω τὸν λόγο τοῦ ἁγίου Ἀποστόλου Ἰούδα περὶ ὁμοφυλοφιλίας: ‘’Ὅπως τὰ Σοδομα καὶ τὰ Γόμορα καὶ οἱ τριγύρω τοὺς πόλεις, ποὺ κατὰ παρόμοιο τρόπο πρὸς τοὺς ἀσεβεῖς αὐτούς, γιὰ τοὺς ὁποίους μίλησα παραπάνω παρέδωκαν τοὺς ἑαυτούς τους στὴν πορνεία καὶ πῆγαν πίσω ἀπὸ ἄλλη σάρκα καὶ παρασύρθηκαν σὲ παρὰ φύσιν ἀσέλγειες εἶναι ἐνώπιον μας παράδειγμα ἁμαρτωλῶν, οἱ ὁποῖοι τιμωρήθηκαν μὲ τὴν ποινὴ τῆς φωτιᾶς ποὺ τοὺς ἔκαυσε ἀμετάκλητα καὶ γιὰ πάντα.’’ (στίχ. 7 κ. ἑ.)

        β. Ἀπὸ τὴν Πατερικὴ διδασκαλία, συνοπτικώτατος, ὁ ἁγιος Κύριλλος Ἀλεξανδρείας κατηγορεῖ τοὺς ὁμοφυλοφίλους, ὅτι διαφθείρουν τὴν πλασθεῖσα ἀπὸ τὸν Θεὸ ἀνδροπρεπῆ μορφή (»θεόπλαστον ἀνδροπρεπῆ μορφήν») ἑκουσίως ἢ ἀναγκαζόμενοι καὶ ἔτσι γίνονται μολυσματικὴ θανατηφόρα νόσος (»λοιμοὶ τῆς φύσεως»), μίασμα τῆς πολιτείας (»σπίλοι πολιτείας») καὶ τῆς ζωῆς ὑβριστές (»ζωῆς ἐφύβριστοι»).

2.   Ἑλληνική ἀρχαιότητα

Ὁ Λουκιανὸς ὁ Σαμοσατεὺς (120-192 μ.Χ.) συνοψίζει τὴν ἀντίληψη περὶ ὁμοφυλοφιλίας, ποὺ ἀπαντᾷ στὴν ὁμηρική, τὴν ἀρχαϊκή, τὴν κλασσική, τὴν ἑλληνιστικὴ καὶ τὴν ῥωμαϊκὴ περίδο. Τὴν χαρακτηρίζει ὡς «ἀμφίβολον αἴνιγμα διπλῆς φύσεως» ἢ «ἀσπόρων τεράστιον αἴνιγμα». Τὴν θεωρεῖ σαφῶς ὡς «νόσον» μὲ τὸ αἰτιολογικόν ὅτι «ἡ πάντα τολμῶσα τρυφὴ» παρενόμησε «θεσμὸν ἀνάγκης ὅσιον» παραβιάζουσα «τὰ ἀκίνητα τῆς προνοίας δόγματα». Ἀποτέλεσμα δὲ αὐτοῦ ἀποτελεῖ τὸ ἐνδεχόμενο, ὅπως «τελείως ἄσπερμον ἡμῶν φθαρῇ τὸ γένος».

3. Θεωρία τῆς ἐξέλιξης καὶ ὁμοφυλοφιλία

Ἡ ὁμοφυλοφιλία εἶναι ἀσύμβατη μὲ τὴν ἐξελικτικὴ θεωρία, ποὺ διέπει τοὺς ὅρους τῆς κληρονομικότητας. Ἀναδύεται, λοιπόν, τὸ ἐρώτημα˙ πῶς  εἶναι δυνατὸν νὰ διατηρεῖται ἕνας γονότυπος, ὁ ὁποῖος παράγει φαινότυπο, ποὺ ἀποκλείει τὴν ἀναπαραγωγὴ νέου γονότυπου; Ἐτσι φθάνουμε σὲ φαινοτυπικὸ ἀδιέξοδο.

Μὲ ἄλλα λόγια, ἀφοῦ οἱ ὁμοφυλόφιλοι, στὴ πλειονότητά τους, δὲν ἀποκτοῦν παιδί, θὰ ἔπρεπε μὲ τὴν πάροδο τοῦ χρόνου νὰ ἔχει ἐξαφανισθεῖ ἐκεῖνος ὁ γονότυπος, ποὺ προσδιορίζει τὴν ὁμοφυλοφιλία, ἐφ’ὅσον αὐτὸς ὑπάρχει. Τὸ γεγονός, ὅμως, ὅτι ἡ ὁμοφυλοφιλία ὑπάρχει στὶς ἀνθρώπινες κοινωνίες, ὠθεῖ τοὺς ἐρευνητὲς νὰ ὁμιλοῦν γιὰ »δαρβινικὸ παράδοξο».  Αὐτὸ τό »παράδοξο», τῆς ἀνδρικῆς ὁμοφυλοφιλίας, προσπαθοῦν νὰ ἑρμηνεύσουν, μὲ διάφορες προσεγγίσεις ἐκ τῶν ὁποίων καμμιὰ δὲν ἔχει ἐπαληθευθεῖ.

4.   Γενετικὴ καὶ ὁμοφυλοφιλία

Μὲ τὴν ἐξέλιξη τῆς γενετικῆς ὑπῆρξαν, ἀπὸ ἐτῶν, πολλὲς προσπάθειες, ποὺ εἶχαν ὡς στόχο νὰ ἀνιχνευθεῖ ἐνδεχόμενη γενετικὴ προδιάθεση γιὰ ὁμοφυλοφιλία. Μέχρι σήμερα δὲν ἔχει δοθεῖ ἀπάντηση, οἱ περισσότεροι δὲ τῶν ἐρευνητῶν θεωροῦν, ὅτι ἀποτελεῖ οὐτοπία νὰ ἀναζητεῖται ἡ ὁμοφυλοφιλικὴ τάση σὲ ἕναν καὶ μόνον παράγοντα. ‘’Ἡ προσδοκία, ὅτι κάθε  ψυχικὴ διαταραχὴ θὰ ἐξηγεῖται βάσει κάποιου ἁπλοῦ γονιδίου, νευροδιαβιβαστὴ ἢ νευρωνικοῦ κυκλώματος, ἀποδείχθηκε ἀφελὴς καὶ ἀπατηλή‘’, σύμφωνα μὲ τὴν ἔρευνα τῶν Jannini E.A., Blanchard R, κ.ἄ.

Τὸ 1993 ἀναφέρθηκε ἀπὸ τὸν Hamer καὶ συνεργάτες ἡ γενετικὴ σύνδεση τῆς ἀνδρικῆς ὁμοφυλοφιλίας μὲ τοὺς μικροδορυφορικοὺς δεῖκτες στὸ χρωμόσωμα Χ, καὶ μάλιστα τῆς  περιοχῆς Xq28, μὲ βάση μοριακὲς προσεγγίσεις˙ ἀργότερα αὐτὸ ἐπιχειρήθηκε καὶ στὶς  χρωμοσωμιακὲς περιοχὲς 7q36, 8p12 καὶ 10q26.  Τὸ εὔρημα αὐτὸ δὲν ἐπιβεβαιώθηκε σὲ μετέπειτα μελέτες, ἀλλὰ καὶ νεώτερες ἔρευνες δὲν ὑποστηρίζουν τὴν ὕπαρξη ἑνὸς X-συνδεδεμένου γονιδίου, ποὺ μπορεῖ νὰ ὑποκρύπτει τὴν ἀρσενικὴ ὁμοφυλοφιλία˙ οἱ μελέτες σύνδεσης παράγουν μηδενικὰ ἀποτελέσματα .

Τὴν γενετικὴ ὑπόθεση τῆς ὁμοφυλοφιλίας δὲν εὐνοεῖ οὔτε ἡ σεξουαλικὴ συμπεριφορὰ τῶν ζώων. Σημαντικὴ μάλιστα εἶναι ἡ  πειραματικὴ παρατήρηση, ὅτι τὰ ζῶα δὲν ἐκδηλώνουν  ὁμοφυλοφιλικὲς τάσεις σὲ ἐλεύθερο χῶρο.

Ὁ κοινωνιοβιολόγος E.Wilson στηριζόμενος σὲ παρατηρήσεις τοῦ Calhoun (1992), ἐπισημαίνει ὡσαύτως, ὅτι σὲ πειραματικὰ συνωστισμένο πληθυσμὸ ἀρσενικῶν ἀρουραίων παρατηρήθηκε «ὑπερτεταμένη συμπεριφορά, ὡρισμένοι μάλιστα ἐξ αὐτῶν ἐπέδειξαν ὑπερσεξουαλικότητα καὶ ἐνεπλάκησαν σὲ κανιβαλισμό.» Ἀκόμη καὶ σὲ χαρακτηριζόμενες ὡς ὁμοφυλοφιλικὲς ἐνδείξεις στὴ συμπεριφορὰ κάποιων ζώων, ὅπως ἡ λόρδωση σὲ ποντίκια,  ὑπάρχει ἀμφισβήτηση, διότι ἡ παρουσία τοῦ θηλυκοῦ τίς ἀκυρώνει.

Ὑπάρχει μιὰ ἄνευ προηγουμένου προσπάθεια νὰ ἐγκαταστήσουν τὴν ὁμοφυλοφιλία ὡς μιὰ ἄλλου εἴδους ἔκφραση τῆς σεξουαλικότητας ἐξ ἴσου φυσιολογικὴ μὲ τὴν ἑτεροφυλοφιλία. Καὶ γι’ αὐτὸ τὸ λόγο παραποιοῦνται τὰ πραγματικὰ δεδομένα, εἴτε ἀπὸ πρόθεση εἴτε ἀπὸ μεθοδολογικὲς ἀστοχίες  ἑνὸς προβλήματος, ἰδιαίτερα πολύπλοκου, ἀπὸ ὁμοφυλόφιλους κλινικοὺς ἐρευνητές, οἱ ὁποῖοι ἁπλῶς ἐπιβεβαιώνουν, ὅτι ἡ συνείδηση τοῦ ἀνθρώπου ἀποστρέφεται τὸ παρὰ φύσιν, καὶ ἀναζητοῦν ἐρείσματα γιὰ τὴν δικαίωση τῆς ἐκτροπῆς τους. Ἀγνοοῦν ἢ ἀρνοῦνται ὅτι ἡ φύση οὐδὲν μάτην ποιεῖ, κατὰ τὸν Ἀριστοτέλη, γι’ αυτὸ καὶ ἀποστρέφεται τὸ κενό. Ἰσχυρὰ παραδείγματα ἀποτελοῦν ὁ Alfred C. Kinsey, ὁ Kallman  καὶ οἱ Bailey JM Pillard RC.

Ἀλλωστε, τὸ μεγαλύτερο μέρος τῶν ἐρευνῶν γίνεται στὴν πολυπολιτισμικὴ ἐπικράτεια  τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν, ὅπου τὰ πληθυσμιακὰ μεγέθη εἶναι μεγάλα, ἀλλὰ κινοῦνται πάνω σὲ κενὴ γῆ, χωρὶς  ἱστορικὸ ὑπόβαθρο καὶ ἀξίες ζωῆς.

5.Ἐπιγενετικὴ καὶ ὁμοφυλοφιλία

Ἐπιγενετικὴ εἶναι ἡ μελέτη κληρονομήσιμων ἀλλαγῶν στὴν ἔκφραση των γονιδίων, οἱ ὁποῖες ὅμως ἀναστρέφονται, χωρὶς νὰ ἀλλάζει ἡ ἀλληλουχία τῶν γονιδίων. Ὡς ἐπιγενετικὲς ἀλλαγὲς θεωροῦνται οἱ ἀλλαγὲς στὰ χαρακτηριστικὰ τῶν κυττάρων, ἀνάλογα μὲ τὸ περιβάλλον καὶ γιὰ συγκεκριμένα χρονικὰ διαστήματα, καὶ γίνονται μέσα ἀπὸ τὴν μεθυλίωση τοῦ DNA, ἀκόμη καὶ στὴν ἐμβρυικὴ ζωή.

Μὲ τὴν ἐπιγενετικὴ ἀποδεικνύεται ὅτι τὸ DNA δὲν εἶναι τό ‘’πεπρωμένο’’ μας. Ἔτσι σπάζει ἡ νομοτέλεια τοῦ DNA καὶ ἀκυρώνεται ὁ γενετικὸς ντετερμινισμός.

Ἑπομένως, ἔχουμε κληρονομικότητα ὄχι μόνο ἀπὸ τὸ DNA, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὴν ἐπίδραση τοῦ περιβάλλοντος. Παράδειγμα ἡ ἐπίδραση φαρμάκων, ὅπου οἱ χημικὲς οὐσίες μπορεῖ νὰ προκαλέσουν ἀλλαγὲς στὴν ἔκφραση γονιδίων, ποὺ παραμένουν πολὺ καιρὸ μετὰ τὴ διακοπὴ τῆς ἔκθεσης.’’ Αὐτὸ ὀνομάζεται  Pharmacoepigenomics («φαρμακοεπιγονιδιωματική»).

Ἡ διαφορά, λοιπόν, μεταξὺ τῆς  γενετικῆς κληρονομικότητας καὶ τῆς ἐπιγενετικῆς κληρονομικότητας ἔγκειται στὸ γεγονὸς ὅτι ἡ πρώτη δὲν εἶναι ἀναστρέψιμη ἡ δεύτερη, ὅμως, εἶναι καὶ διαρκεῖ γιὰ συγκεκριμένο καὶ μόνον χρονικὸ διάστημα.

Οἱ νέοι ὅσιοι τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, Πορφύριος ὁ Καυσοκαλυβίτης καὶ Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης, ἄμοιροι ἰατρικῆς καὶ ἐν γένει ἐπιστημονικῆς παιδείας, ἀλλὰ πλήρεις  Ἁγίου Πνεύματος, ἐπεσήμαιναν τὴν ἀνάγκη τῆς κατὰ φύσιν εὐπρέπειας στὶς σχέσεις μεταξὺ τῶν συζύγων, διότι διαφορετικά, ὅπως τόνιζαν, εἶναι δυνατὸν νὰ ταλαιπωρήσουν τὰ παιδιὰ τους  μὲ ἐπιγενετικὰ προβλήματα, ὅπως καὶ αὐτὸ τῆς ὁμοφυλοφιλίας.

6.Περιβαλλοντικοὶ παράγοντες καὶ ὁμοφυλοφιλία

Σήμερα παρατηρεῖται, ὅτι γίνεται προσπάθεια ἡ ὁμοφυλοφιλία νὰ ἀποτελέσει προϊὸν μάθησης, ἐφ’ὅσον οὔτε ἡ θεωρία τῆς ἐξέλιξης, οὔτε ἡ γενετικὴ μποροῦν νὰ τὴν αἰτιολογήσουν ὡς φυσιολογικὴ κατάσταση.

Ἡ Ἑλληνικὴ Παιδοψυχιατρικὴ Ἑταιρία σὲ πλήρη ταύτιση μὲ τίς θέσεις τοῦ ἀμερικανικοῦ Κολλεγίου Ψυχιάτρων, ἀποφαίνονται κατηγορηματικῶς, ὅτι «κανεὶς δὲν γεννιεται μ’ἕνα κοινωνικὸ φῦλο. Τὸ κοινωνικὸ φῦλο (gender) εἶναι μιὰ κοινωνικὴ καὶ ψυχολογικὴ ἀντίληψη καὶ ὄχι μιὰ ἀντικειμενικὰ βιολογική (sex)» καὶ ὅτι «ἡ πεποίθηση ἑνὸς ἀτόμου, ὅτι αὐτὸς ἢ αὐτὴ εἶναι κάτι ποὺ δὲν εἶναι, στὴν καλλίτερη περίπτωση εἶναι ἕνα σημάδι σύγχυσης», δηλαδὴ ψυχικῆς διαταραχῆς.

Κατὰ συνέπεια, ἡ ἄσκηση ἀγωγῆς καθὼς καὶ τὸ περιβάλλον παίζουν, καθοριστικὸ ρόλο στὴ διαμόρφωση ἀντιλήψεων καὶ τρόπου ζωῆς.

Συνεπῶς, τὰ ὑποστηριχθέντα ἀπὸ τὸν ὡς ἄνω Μητροπολίτη κ. Γαβριήλ, εἶναι ἀπολύτως ἀσύμβατα μὲ τὴν χριστιανικὴ πίστη καὶ τὰ ἐπιστημονικὰ δεδομένα. Τὸ πρόβλημα εἶναι σοβαρὸ καὶ οἱ τρεῖς Συνοδικὲς Ἐπιτροπές, ἐπὶ τῶν Δογματικῶν καὶ Νομοκανονικῶν  Ζητημάτων, ἐπὶ τῆς Χριστιανικῆς ἀγωγῆς καὶ Νεότητος, ἐπὶ τῶν Αἱρέσεων, καὶ ἡ Εἰδικὴ Ἐπιτροπὴ Βιοηθικῆς δὲν μποροῦν πλέον νὰ προσποιοῦνται ἄγνοια ἢ, κατὰ τὸ κοινῶς λέγεσθαι, νὰ παριστάνουν τόν »κινέζο.»

Ἀντίθετα πρὸς τὴν ἄπόψη γνωστοῦ πρεσβυτέρου γιὰ τὶς ὁμοφυλοφιλικὲς θεωρίες του, ὅτι ὑπάρχουν ἀναπάντητα ἐρωτήματα ἐπὶ τοῦ θέματος αὐτοῦ. Ἡ πίστη μας  καὶ ἡ ἐμπειρία τῶν ἁγίων βεβαιώνει, ὅτι τὰ πάντα βρίσκουν τὴ λύση τους μέσα στὴν ὀρθοδοξη χριστιανικὴ διδασκαλία καὶ ζωή.

Οἱ Ἐπίσκοποι δὲν βρίσκονται στὸ ἀπυρόβλητο καὶ ἐπισκοπικὸ ἀλάθητο στὴν Ὀρθόδοξο Ἐκκλησία δὲν ἀπαντᾷ. Ἐπὶ τέλους, ἂς μὴ δυσχεραίνουν τὸ ἁγιαστικὸ ἔργο τῶν πρεσβυτέρων, οἱ ὁποῖοι εὐσυνειδήτως ἀγωνίζονται νὰ ἐπιτελέσουν τὸ πνευματικό τους καθῆκον ἀκινδύνως, διακονοῦντες τὸ μυστήριο τῆς μετανοίας, μέσα ἀπὸ τὸν χρυσοῦν ποιμαντικὸν κανόνα: Κατακρίνεται ἡ ἁμαρτία καὶ ὄχι ὁ ἁμαρτάνων.

Ἡ ὁμοφυλοφιλία εἶναι πάθος ἄτιμον, κατὰ τὸν Ἱερὸν Χρυσόστομον, καὶ ὁ Σωκράτης  στὸν Φαῖδρο διαπιστώνει, ὅτι »ὡς λύκοι ἄρνας ἀγαπῶσ’ ὡς παῖδας φιλοῦσιν ἐρασταί» δηλαδὴ  ὅπως οἱ λύκοι ἀγαπᾶνε τὸ ἀρνί, ἔτσι καὶ οἱ ὁμοφυλόφιλοι ἐρωτεύονται  τὸν σύντροφό τους.

Ὁ Θεὸς δὲν δημιουργεῖ ἀρσενοκοῖτες. Ἄπαγε τῆς βλασφημίας! Αὐτὲς εἶναι διαβολικὲς ἐπινοήσεις καὶ πνευματικῶς νοσηρὰ ἐπιτεχνάσματα, τὰ ὁποῖα  ἐνισχύει πολλαπλῶς ἡ παράνοια ἀναγώγων ἀνθρώπων, ξένων πρὸς τὸ χριστιανικὸν ἦθος καὶ συσχηματισμένων μὲ τὴν ἀπάτη τοῦ κόσμου τούτου.

Ἐμεῖς γνωρίζουμε, ὅτι, ‘’ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ ἔχει ἔλθει  καὶ μᾶς ἔδωκε νοῦν  γιὰ νὰ γνωρίζουμε Αὐτὸν ποὺ εἶναι ἀληθινός˙ καὶ εἴμεθα πραγματικὰ ἐν τῷ ἀληθινῷ, ἐν τῷ Υἱῷ Αὐτοῦ, Ἰησοῦ Χριστῷ. Αὐτὸς εἶναι ὁ ἀληθινὸς Θεὸς καὶ ἡ ζωὴ ἡ αἰώνιος. Παιδιά, φυλαχθεῖτε ἀπὸ τὰ εἴδωλα.’’ (Α’ Ἰωάν. 19-21)

 


(Εὐρύτατη  βιβλιογραφία ὑπάρχει στὴν ὑπὸ ἔκδοση μονογραφία)

Αντιγραφή από ΤΑΣ ΘΥΡΑΣ

Ἡ χρήση μάσκας στή λατρεία ὡς ἔμπρακτη ἄρνηση τῆς ἀκτίστου Χάριτος.

προσωπεῖα μέσα στό Ναό

Ἡ χρήση μάσκας στή λατρεία ὡς ἔμπρακτη ἄρνηση τῆς ἀκτίστου Χάριτος.

Γράφει ο Ἰωάννης Λίτινας


 

Σχεδόν δύο χρόνια μετά τό ἀνεκδιήγητο ἐκεῖνο ΦΕΚ (B3162/2020 τῆς 31/07/2020) ὑποχρέωσης χρήσης μάσκας στούς ἱερούς ναούς καί τήν μετά πρωτοφανοῦς ζήλου ἀπαίτηση γιά τήρηση τοῦ μέτρου ἐκ μέρους μητροπολιτῶν, ἐπισκόπων, πρεσβυτέρων, μοναχῶν καί λαϊκῶν, οἱ διῶκτες τῆς Ἐκκλησίας ἀποφάσισαν νά ἄρουν αὐτό προσωρινώς καί μέχρι τήν 15η Σεπτεμβρίου, ἐμπαίζοντας ἀκόμη μιά φορά τό πλήρωμά της. Ἀσφαλῶς ὅμως ὁ «Θεός οὐ μυκτηρίζεται» καί οἱ ἰθύνοντες ἁπλά σωρεύουν ὀργή Θεοῦ.

 

Ὡστόσο, παρά τήν ἄρση τοῦ μέτρου, τό ἀποτρόπαιο αὐτό θέαμα συνεχίζεται από μερίδα ἐκκλησιαζομένων.

Ἔχει ἐπισημανθεῖ ἐπαρκῶς καί ἐπανειλημμένως ἀπό πολλούς διακεκριμένους πνευματικούς πατέρες, καθηγητές, θεολόγους, καί εὐλαβεῖς πιστούς τό ἀσυμβίβαστο μέ τήν σώζουσα πίστη και παράδοση τῶν ὀρθοδόξων χριστιανῶν, καινοτόμο, αἱρετικό, ἀσεβές καί βλάσφημο τῆς χρήσης μάσκας (βλ. φίμωτρο) στή θεία λατρεία.

Ἡ δυσσεβής αὐτή πρακτική, ὡς ἄλλo ὕπουλο καρκίνωμα στά σωθικά τῆς Ἐκκλησίας, νεκρώνει ὀλίγον κατ’ ὀλίγον τήν ἁγνή καί ἀπλή πίστη καί μεταδίδει μέ τή δύναμη τῆς συνηθείας τήν ψυχοφθόρο δράση της στά μέλη τοῦ μυστικοῦ Σώματος, πολλά ἐκ τῶν ὁποίων ἀγνοοῦν ὅτι νοσοῦν βαρέως.

Ἐπωδύνως διαπιστώνουμε ὅτι παρά τούς τόσους αἰῶνες ζωῆς τῆς Ὀρθοδοξίας σ’ αὐτόν τόν ἁγιασμένο τόπο, ἡ ὀρθόδοξη συνείδηση ἔχει ἀμβλυνθεῖ καί ἀλλοτριωθεῖ σέ τέτοιο βαθμό, ὥστε προκειμένου νά τηρηθοῦν βασικότατα στοιχεῖα τῆς Ἱεράς Παραδόσεως, ὅπως εἶναι ἐν προκειμένω, ἡ λατρεία μέ ἀκάλυπτο πρόσωπο καί μετά φόβου Θεοῦ, χρειάζεται νά κατατεθοῦν πατερικές διδασκαλίες, ἔμπρακτα παραδείγματα ἁγίων καί τῶν εὐλαβῶν προγόνων μας, ἱεροί Κανόνες, Ὅροι Πίστεως καί ἀποφάνσεις Οἰκουμενικῶν Συνόδων, ἐκκλησιαστική ἱστορία, βεβαιώσεις ἀπό σύγχρονους ἁγίους πού προφήτεψαν τόν καρναβαλώδη ἐμπαιγμό τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά καί καταθέσεις ἐμπειριῶν1 ἐναρέτων ψυχῶν πού ἀποκαλύπτουν τήν ἀποστροφή τοῦ Χριστοῦ καί τῆς Παναγίας ἔμπροσθεν τῶν φιμωτροφορούντων ἐκκλησιαζομένων, μέ ἐπανάληψη τοῦ φοβεροῦ ἐκείνου : «Οὐκ οἶδα ὑμᾶς»!

Καί εἶναι ὅλη αὐτή ἡ προσπάθεια σάν νά επιχειρεί κανείς νά πείσει μέ ἰατρική βιβλιογραφία τόν διαφωνούντα ὅτι ἄν δέν ἀναπνεύσει, θά πεθάνει.

Ἔτσι λοιπόν, ἐπιλέξαμε νά καταθέσουμε ὡς ἕνα ἀκόμα «δίλεπτο τῆς χήρας», ψήγματα ἀπό τή διδασκαλία περί τοῦ θυμιάματος2 τοῦ ἁγίου λειτουργιολόγου τῆς Ἐκκλησίας μας, Συμεών Ἀρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης, οὕτως ὥστε νά καταδειχθεί καί δι’ αυτής ὅτι ὁ ἀρνούμενος τήν ὄσφρηση καί πνοή τοῦ θυμιάματος με τη χρήση φιμώτρου, ἐσχάτως μάλιστα διπλού ἤ ἐνισχυμένου, ἀρνεῖται στήν πράξη τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ, ἀρνεῖται τήν εὐωδία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἀρνεῖται τόν ἁγιασμό του.

Ἀσφαλῶς, τό βάρος τοῦ παραπτώματος κάθε περιπτώσεως κρίνεται ἀπό τόν καρδιογνώστη, ἐλεήμονα καί δικαιοκρίτη Κύριο, «ὃς ἀποδώσει ἑκάστῳ κατὰ ἔργα αὐτοῦ» (Ρωμ.2,6)

Ὅλα στούς ἱερούς ναούς εἶναι μεταδοτικά χαρίτων καί ἁγιασμοῦ

Ξεκινώντας, εἶναι ἀπαραίτητο νά τονισθεῖ ξανά κάτι σέ ὅλους πλέον γνωστό:

Τά πάντα, ὅσα ὑπάρχουν στήν Ἐκκλησία καί στούς ἱερούς ναούς, κάθε ὕλη – διδάσκει ὁ Ἅγιος – ἀποκτοῦν ἐνέργεια καί χάρη ἀπό τήν ἀφιέρωση τους στό Θεό ἀνάλογη μέ τόν ἰδιαίτερο πνευματικό συμβολισμό τούς. Στῦλοι καί ἄμφια, ὕδατα καί σιδηρᾶ, κίονες καί ξύλα, κεραμίδια καί λίθοι, κεριά καί ἔλαια, ἀκόμα κι ἕνα μικρό σκαλοπάτι πού ὁδηγεῖ στό σολέα θά προσθέταμε, ὅλα ὅσα ὑπάρχουν καί προσφέρονται στήν ὑπηρεσία τῆς λατρείας τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ ἔχουν πνευματική σημασία καί ὁ συμβολισμός τους δέν εἶναι ἀναφορά σέ μιά ἀφηρημένη ἔννοια, ἀλλά ἀγωγός τῆς Θείας Χάριτος, «διά νά ἁγιασθῶμεν καί ἡμεῖς».

 «Διὰ τοῦτο», συμπεραίνει ὁ ἅγιος, «πᾶσαν ὕλην ἡγιασμένην οὖσαν μὲ τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ, πρέπει νὰ τὴν εὐλαβώμεθα, καὶ κεραμίδια, καὶ λίθους, καὶ ξύλα, μὲ τὸ νὰ εἶναι ὅλα ἡγιασμένα διὰ τοῦ θείου ὀνόματος, καὶ πλήρη χάριτος, καὶ μεταδοτικἀ χαρίτων, καὶ ἁγιασμοῦ».3

Μεταδοτικό χάριτος συνεπῶς, ὅπως θά δοῦμε καί ἀργότερα, εἶναι καί τό θυμίαμα, τό ὅποιο πρέπει νά εὐλαβώμεθα, ὀσφραινόμεθα καί εἰσπνέουμε.

Καί βεβαίως ὁ ἱερός ναός δέν εἶναι ἕνας ἁπλός χῶρος, αλλά γίνεται ὀντολογικῶς μέρος τοῦ Παραδείσου: «ὅταν ἔμπροσθεν τοῦ Ναοῦ ἐπιτελῶμεν τὰς εὐχὰς, τότε ὁ θεῖος Ναὸς ἐπέχει τόπον τοῦ Οὐρανοῦ, καὶ τοῦ ἐν Ἐδὲμ Παραδείσου».4

Ὥστε, «Ὅσοι ἐμβαίνομεν εἰς τὸν Ναὸν τοῦ Θεοῦ, ἂς βλέπωμεν εἰς τὸ ‘Αγιον Βῆμα, καὶ ἂς προσκυνώμεν εὐλαβῶς, καὶ οἱ ‘Ιερεῖς, καὶ ὁ λαός∙ ἱστάμενοι εἰς τὸν Ναὸν, νὰ νομίζωμεν ὅτι ἱστάμεθα εἰς τὸν Οὐρανὸν, ἔμπροσθεν τοῦ Θεοῦ, ἂς προσευχώμεθα λοιπὸν μετὰ φόβου εἰς τὸν Θεὸν τὸν ἀοράτως ἐκεῖ ὄντα».5

Ἀντιλαμβανόμεθα λοιπόν ἐξ’ ἀρχῆς πόσο ἀνευλαβές καί βλάσφημο εἶναι ἔμπροσθεν τοῦ Θεοῦ, ὅταν μέ τή χρήση φιμώτρου καταγγέλει κανείς ὡς ἐπικίνδυνο θανάτου τόν ἀέρα τοῦ ἱεροῦ τόπου Του, τόν ἀέρα τοῦ Οὐρανοῦ καί τοῦ ἐν Ἐδέμ Παραδείσου μέσα στόν ὁποῖο ἱστάμεθα. Πρόδηλον ὅτι καθίσταται καταφρονητής τοῦ ἱεροῦ ναοῦ καί «οἱ καταφρονηταὶ τῶν ἱερῶν Οἴκων, καὶ τῶν Ἁγίων ἔχουσι κακὸν τέλος»ὅπως ἑρμηνεύει ὁ ἱερός πατήρ. 

Τί εἰκονίζει τό θυμίαμα

Τό θυμίαμα εἰκονίζει τό Ἅγιον Πνεῦμα, την παρουσία Του, τήν Χάρη καί τήν ἐξ’ Οὐρανοῦ δωρεά, τήν εὐωδίαν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί τό μεταδοτικόν τῆς θείας Αὐτοῦ Χάριτος. Εἰκονίζει ἀκόμα τόν Ἀέρα τοῦ Παραδείσου καί τήν ψυχή καί ζωή τοῦ  Σωτῆρος Χριστοῦ μας. Προσφέρεται δε ὡς ἱερά νεφέλη καί εἶναι εἰς τιμήν και δόξαν τοῦ Θεοῦ καί δῶρο πρός τόν Θεόν.

Στήν διδαχή «Διατὶ προσφέρεται Θυμίαμα κατὰ τὴν Προσκομιδὴν» λέγει για τόν ἱερέα:

«προσφέρει θυμίαμα εἰς τὸν Θεὸν πρὸς εὐχαριστίαν διὰ τὴν ἐνέργειαν τοῦ ἔργου, καὶ διὰ τὴν ἐπιδῃμίαν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἐπειδὴ αὐτὸ τὸ Πνεῦμα κυρίως είκονίζεται μὲ τὸ θυμίαμα».7

Καί πάλιν:

«ἐξέρχεται ἀπὸ τὸ θυσιαστήριον ὁ Διάκονος καὶ θυμιάζει τὸ Εὐαγγέλιον, τὸν Ἀρχιερέα, καὶ τοὺς συλλειτουργοῦντας αὐτῷ Ἱερωμένους, τὸ ὁποῖον σημαίνει τὴν χάριν καὶ τὴν ἐξ’ Οὐρανοῦ δωρεὰν, καὶ τὴν εὐωδίαν τοῦ ‘Αγίου Πνεύματος, ὁποῦ ἐξεχύθησαν εἰς ὅλον τὸν κόσμον διὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ, καὶ ἀνέβησαν πάλιν δι’ αὐτοῦ εἰς τὸν Οὐρανὸν καὶ γίνεται αὐτὸ πάντοτε εἰς ἡμᾶς δι᾽ αὐτοῦ τοῦ Σωτῆρος μας Ἰησοῦ Χριστοῦ».8

Καί ἀλλού:

«…τὴν χάριν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἰκονίζει τὸ θυμίαμα».9

Και πάλιν:

«προσφέρεται τὸ θυμίαμα εἰς ὅλον τὸν θεῖον Οἶκον ἀπὸ τὸν ’Αρχιερέα διὰ τὴν χάριν, ὁποῦ ἐχύθη ἀπὸ τὸν Οὐρανὸν ἐν Χριστῷ εἰς ὅλον τὸν κόσμον».10

Τό θυμίαμα εἶναι τύπος τῆς εὐωδίας τῆς Χάριτος καί τῆς νεφέλης τοῦ Ἁγίου Πνεύματος:

«ὁ δὲ ναὸς εἶναι πλήρης φωτὸς καὶ θυμιάματος εἰς τύπον τοῦ ἐν Οὐρανῷ φωτισμοῦ, καὶ τῆς εὐωδίας τῆς χάριτος, ὴ ὁποία ἐκεῖσε εἰς ὅλους διαδίδεται, καὶ εἰς δεῖγμα, ὅτι πλήρης αὐτῆς τῆς εὐωδίας εἶναι ὁ Οἶκος Κυρίου, καθὼς εἶδεν ὁ Ἰεζεκιὴλ καὶ εἶπε. «Καὶ εἶδον∙ καὶ ἰδοὺ πλήρης δόξης ὁ Οἶκος Κυρίου. Τοῦτο δὲ τὸ θυμίαμα εἰκονίζει καὶ τὴν νεφέλην, ἡ ὁποία ἐγέμισε τὴν ἁγιαζομένην Σκηνὴν τοῦ μαρτυρίου, καὶ τὸν Ναὸν τοῦ Σολομῶντος, ὅταν ἐμβάσθη ἡ κιβωτὸς, καὶ ὅτι ἐδηλοῦσεν αὐτὴ ἡ νεφέλη τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον».11 

Και αλλού:

«ἐπειδή ἁρμόδιον εἷναι να προσφέρωμεν ἀπὸ ὅλα τὰ στοιχεῖα εἰς τὸν Ποιητήν τῶν πάντων καὶ ἡμῶν, καθὼς καὶ φῶτα, καὶ ὕδωρ, καὶ ὅσα ἄλλα ἐκδίδονται ἀπὸ τὴν γῆν, καὶ οἶνον καὶ ἄρτον, ἐξ ὧν ἡμεῖς ζῶμεν, καὶ τὰ τοῦ ἀέρος ὁμοίως, καθὼς τὰ θυμιάματα, τὰ ὁποῖα τὸν ᾽Αέρα εὶκονίζουσι, καὶ εἰς ἀέρα λύονται, καὶ τὰ λοιπά»12.

Εἰκονίζει ἀκόμα καί τή μεταδοτικότητα τῆς θείας Χάριτος καί εὐωδίας τοῦ Ἁγίου Πνεύματος:

«Ως νεφέλη δὲ καὶ τὸ θυμίαμα προσφέρεται, καὶ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον εἰκονίζει, καὶ τὸ μεταδοτικὸν τῆς θείας αὐτοῦ χάριτος καὶ εὐωδίας».13

Και «ὁ ἱερεὺς προσφέρει θυμίαμα τὸ ὄντως εὐωδέστατον τὸ ὁποῖον εἰκονίζει τὴν ἁγίαν αὐτοῦ τοῦ Σωτῆρός μας ψυχὴν καὶ ζωὴν»14

Στό σημεῖο αὐτό εἶναι ὠφέλιμη ἡ σύντομη διήγηση μιᾶς ἐμπειρίας τῆς Χάριτος μέ τόν σύγχρονο Ἅγιο Εφραίμ Κατουνακιώτη, ὅπως αὐτή περιγράφεται ἀπό τόν ἰατρό Νικόλαο Μπαλδιμτσή:

«Κάποτε ἕνας ἱερομόναχος, πού ἦταν σέ μιά μητρόπολη, ἐπισκέφτηκε τόν Γέροντα μέ ἕναν θεολόγο καί ἕναν φοιτητή. Ὁ Γέροντας τούς δέχθηκε στό κελί του καθισμένος στό κρεβατάκι του. Ἀπηύθυναν στόν Γέροντα τό ἐρώτημα, πώς γίνεται τό Ἅγιο Πνεῦμα νά εὐωδιάζει ἀφοῦ εἶναι Θεός ἄυλος. Ὁ Γέροντας τούς λέει: Ἡ εὐωδία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἶναι ἡ εὐωδία πού ἀποπνέουν τά Ἅγια Λείψανα καί οἱ θαυματουργές εἰκόνες, ὅπως γιά παράδειγμα ἡ Παναγία ἡ Πορταΐτισσα. Τότε τοῦ λένε: Γέροντα, οἱ εἰκόνες καί τά Ἅγια Λείψανα εἶναι ὑλικά καί εὐωδιάζουν. Μπορεῖ τό Ἅγιο Πνεῦμα νά εὐωδιάζει χωρίς νά ὑπάρχει κάτι τό ὑλικό; Ὁ Γέροντας δέν τούς μίλησε. Ἔμεινε σιωπηλός. Ξαφνικά, εὐωδίασε ἡ ἀτμόσφαιρα τοῦ κελιού μέ μιά ἔντονη, οὐράνια εὐωδία. Ὁ ἱερομόναχος καί ὁ θεολόγος κοίταζαν ὁ ἕνας τόν ἄλλον κατάπληκτοι, χωρίς νά μιλοῦν. Ὁ Γέροντας τότε τούς εἶπε: Ἄντε, νά πηγαίνετε τώρα. Ὅταν βγῆκαν ἔξω ἀπό τό κελί, ρωτοῦσε ὁ ἕνας τόν ἄλλον: «Τί ἦταν αὐτό, τί ἦταν αὐτό;» Ὁ τρίτος τῆς παρέας τούς κοίταζε περίεργα. Δέν εἶχε καταλάβει τίποτα!»15

Ναι! Τό Ἅγιον Πνεῦμα εὐωδιάζει καί διά τῆς ὄσφρησης ἀντιλαμβανόμεθα τήν παρουσία Του, ὅπως ἐμπειρικώς ἀπέδειξε ὁ Ἅγιος Ἐφραίμ. Καί παρατηροῦμε ὅτι ὁ τρίτος τῆς παρέας καίτοι εἶχε ἀκάλυπτα τά αἰσθητήριά του, τήν μύτη καί τό στόμα του, ὡστόσο «δέν κατάλαβε τίποτα», δέν ὀσφράνθη τήν εὐωδία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἔμεινε χωρίς τήν θεϊκή ἐμπειρία, διότι προφανῶς δέν εἶχε τίς πνευματικές προϋποθέσεις νά τήν ὀσφρανθεῖ. Πόσο περισσότερο λοιπόν μένουν ἄγευστοι τῆς οὐράνιας εὐωδίας ἐκεῖνοι πού ἐπιπλέον καλύπτουν μύτη καί στόμα ὅταν τό θυμίαμα μεταδίδει τήν εὐωδία αὐτή τοῦ Ἁγίου Πνεύματος! Καί δυστυχῶς, ὄχι μόνον μένουν ἄγευστοι, ἀλλά καθίστανται καί καταφρονητές τοῦ Θεοῦ.

Τί φανερώνεται μέ τό θυμίαμα

Θυμιάζοντας ὁ ἱερέας φανερώνει ὅτι ἐνεργεῖ μετά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί ὅτι ἐξεχύθη ἡ Χάρις τοῦ Πνεύματος στόν κόσμο. Δηλώνει ἐπίσης τήν ἐπιδημία (ὄχι ἀσθενειῶν, ἀλλά) τῆς Χάριτος,  καί τήν μετάδοση (ὄχι κορονοϊῶν, ἀλλά) τῶν ἐκ Θεοῦ χαρισμάτων.

«Τιμᾶ δέ εἰς τόν ἴδιον καιρόν καί τόν Θεόν ὁ Ἱερεύς διά τῆς προσφορᾶς, καί εὐωδίας τοῦ θυμιάματος, καί δεικνύει, ὅτι μετά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἐνεργεῖ, καί ὅτι ἀπό τό μυστήριον αὐτό (σ.σ. της Θείας Ευχαριστίας) ἐχύθη εἰς τόν κόσμον ὅλον ἡ χάρις αὐτοῦ τοῦ Παναγίου Πνεύματος»16

Ἀναλύοντας τήν τελετή χειροτονίας τῶν ἀρχιερέων ἀναφέρει :

«θυμιάζων πρότερον ὁ ἐναρξάμενος ᾿Αρχιερεύς εἰς δὴλωσιν τῆς ἐπιδημίας τῆς χάριτος…»17,

Στήν τελετή τῆς ἱεράς Προσκομιδῆς σημειώνει:

«θυμιάζει σταυροειδῶς τὴν Προσκομιδὴν, καὶ τὴν ἱερὰν Τράπεζαν, καὶ ἐφεξῆς ὅλον τὸ Ἱερατεῖον, δεικνύων μὲ τοῦτο ὅτι ἡ πρώτη μετάδοσις τῶν ἐκ Θεοῦ χαρισμάτων γίνεται πρῶτον εἰς τοὺς Ἁγίους, καὶ δι’ αὐτῶν ἐφεξῆς εἰς τοὺς λοιπούς»18.

Συνεπῶς, ἐνῶ ἔχουμε μετάδοση χαρισμάτων καί ἐπιδημία τῆς ἀκτίστου χάριτος διά τοῦ θυμιάματος, ἐντούτοις μέ τή χρήση μάσκας δηλώνεται ὄχι μόνο ἡ ἀμφισβήτηση τῆς χαρισματικῆς μετάδοσης καί τῆς θεϊκῆς ἐπιδημίας αὐτῆς, ὄχι μόνο ἡ ἄρνηση ἀπολαβῆς τῶν χαρισμάτων διά τῆς ὄσφρησης καί πνοῆς τοῦ θυμιάματος, ἀλλά συγχρόνως καταγγέλεται ὁ ἁγιασμένος ἀέρας τῆς παρουσίας τοῦ Θεοῦ ὡς δυνητικά θανατηφόρος.

Τί συντελεῖται θυμιάζοντας ὁ ἱερεύς

Μέ τόν θυμιατισμό ἐπιτελεῖται ἁγιασμός ἀντικειμένων καί προσώπων, κάθαρση τῶν αἰσθητηρίων τῆς ὄσφρησης καί ἀναπνοῆς, μετάδοση Θείας Χάριτος καί ἀναζωπύρωση τῶν ψυχικῶν δυνάμεων διά τῆς εὐωδίας.

Κατά την τελετή της οικοδόμησης του ιερού ο αρχιερεύς θυμιάζοντας ἁγιάζει ὅλα καί ὅλους:

«θυμιάζει καὶ ὅλας τὰς ἐκεῖσε ὕλας, καθαγιάζων αὐτὰς ὡς ήτοιμασμένας εἴς ἅγιον Οἶκον Θεοῦ. Ἔπειτα, ἀφ᾽οὗ θυμιάσῃ καὶ ὅσους ἐκεῖ τύχουσι, καὶ τοὺς εὐθύνῃ τρόπον τινὰ πρὸς τὸ ἔργον, καὶ τοὺς ἁγιάσῃ, ἔρχεται καὶ πρὸς τὰ θεμέλια…»19

«Εὐῶδες δὲ εἶναι εἰς ἀνάπαυσιν αὐτοῦ, καὶ εἰς ἁγιασμὸν ἰδικόν μας».20

Καί βεβαίως αἴρεται κάθε φόβος ἀφοῦ :

«καί καθώς διά τοῦ Μύρου χρώμενοι, καί ἁγιαζόμενοι, κατευφραινόμεθα, καί μέ τήν εὐωδίαν ἀναζωπυρούμεθακαί ἁγιαζόμεθα τήν καρδίαν, καί τήν ὄσφρησινοὕτω καί ἐκ τοῦ θυμιάματος καθαιρούμεθα τήν ὄσφρησιν, καί τήν πνοήν, μέ τόν ἴδιον τρόπον ὀποῦ καί μέ τόν θεῖον Ἄρτον, καί μέ τό Ποτήριον τρεφόμεθα, καί τήν ψυχήν στηριζόμεθα καί μέ τήν θέαν, καί καλλωπισμόν τῶν Ἁγίων, καί μέ τό φῶς τῶν Θείων φώτων φωτιζόμεθα ἁγίως κατά τήν ὅρασιν, καί λαμπρυνόμεθα»21.

Συνεπῶς, ἡ ἄρνηση τοῦ θυμιάματος μέ κάλυψη τῆς ὄσφρησης καί τῆς πνοῆς συνιστᾶ ἄρνηση τῆς κάθαρσης τῶν αἰσθήσεων αὐτῶν, ἄρνηση τοῦ ἁγιασμοῦ. Ὅπως ἄν δέν χρισθῇ καί δέν ὀσφρανθῇ κανείς τό ἅγιο Μύρο, δέν ἀποκτᾶ τήν σφραγῖδα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί δέν ἁγιάζεται ἡ καρδιά καί ἤ ὄσφρησή του, καί ἄν δέν φάγει τόν θεῖον Ἄρτον καί πιεῖ ἀπό τό Ποτήριον δέν τρέφεται καί πεθαίνει πνευματικῶς, ἔτσι ἀκριβῶς, ἄν δέν ὀσφραίνεται καί πνέει τό ἱερό θυμίαμα, δέν καθαίρονται ἡ ὄσφρηση καί ἡ πνοή του, οὔτε καί ἁγιάζεται.

Ἄς μάθουν ὅσοι φοβοῦνται ἀκόμα τόν ἀέρα τῆς ἐκκλησίας ὅτι:

«Τό θυμίαμα λοιπόν καθαγιάζει τόν ἀέρα, καί τήν ὄσφρησιν ἡμῶν, καί τήν πνοήν μέ τό νά εἶναι μεταδοτικόν τῆς εὐωδίας ἀπό κάποιον εἶδος ἔμφυτον εἷς αὐτό, ἐξ οὗ πηγάζεται εἰς ὅλους διά μέσου τοῦ πυρός ἡ εὐωδία»22.

Μέ τό θυμίαμα μεταδίδεται ἡ Χάρις καί ὁ ἁγιασμός:

«καὶ ἐθυμίαζε τὸν Βασιλέα, μεταδίδων αὐτῷ μὲ τοῦτο τὴν θείαν χάριν, καὶ τὸν ἁγιασμόν».23

«Διά τοῦτο προσφέρεται θυμίαμα εἰς δόξαν Αὐτοῦ, καὶ ᾶγιασμὸν ἡμῶν εἰς ὀσμὴν εὐωδίας, καὶ μετάδοσιν θείας χάριτος».24

Καί δέν εἶναι μόνο τό θυμίαμα ἅγιο καί μεταδοτικό Χάριτος καί ἁγιασμοῦ, ἀλλά καί αὐτό τό κατακαυθέν χῶμα τοῦ θυμιατηρίου εἶναι ἱερό καί ἁγιασμένο καί μεταδίδει τόν ἁγιασμό στήν γῆ πού θάβεται ὁ λαϊκός:

«ἐπάνω δέ εἰς τά λείψανα τῶν κοσμικῶν κατά Χριστόν ἀδελφῶν, ἐπιχέομεν χῶμα τοῦ θυμιατηρίου, ὡς ἱερόν, καί ἡγιασμένον μέ τήν εὐλογίαν τοῦ Σταυροῦ. Ἐπιχέεται δέ σταυροειδῶς διά τοῦ θυμιατηρίου, πρίν νά ἐπιρρίπτεται ἤ ἁπλῶς γῆ, καί μέ αὐτόν τόν τρόπον παραδίδομεν τόν ἡγιασμένον ἐν Χριστῶ εἰς γῆν ἡγιασμένην κατά τήν θείαν ἀπόφασιν νά φυλάττηται ἐκεῖ ἕως νά ἐξαναστῇ».25

«ὁ Ἱερεύς, λοιπόν, θυμιάζει τό θυσιαστήριον, τόν Ναόν, καί ὅλους, καθότι ὅλα εἶναι ἡγιασμένα καί τά μέν θυμιάζει ὡς θειά ∙ τούς δέ παρεστώτας διά νά τούς ἁγιάση. Διά τοῦτο καί ἀρχόμενος ἀπό τό Ἅγιον τῶν Ἁγίων, ἀπό τό θυσιαστήριον, ὅλα κατά τάξιν τά θυμιάζει∙  Δέν θυμιάζει ὅμως ἁπλῶς, καί ὡς ἔτυχεν, ἀλλά σφραγίζει, καί ἁγιάζει καί προσφέρει εἰς τόν Χριστόν τό Ἁγίασμα, δεόμενος νά γείνῃ εὐπρόσδεκτον εἰς τούς Οὐρανούς, καί νά μᾶς σταλθῆ ἤ χάρις τοῦ Παναγίου Πνεύματος».26

Καί πάλι γιά νά τό ἐμπεδώσουμε διδάσκει:

«Τότε καὶ θυμίαμα αἰσθητῶς εἰς τὸν Θεὸν προσφέρεται, τὸ ὁποῖον ἀρχινᾷ ἀπὸ τὸ Θυσιαστὴριον, καί πληροῖ ὅλον τὸν Ναὸν, είς δόξαν Θεοῦ, καὶ εἰς ἡμᾶς μεταδίδεται πρὸς ἁγιασμόν μας, μὲ τὸ νὰ μᾶς χαρίζεται τότε ἡ θεία Χάρις τοῦ ὑμνουμένου Θεοῦ».27

Εἶναι λοιπόν ἀπόλυτα ἀντιληπτή ἡ σπουδαιότητα τοῦ νά δεχόμαστε μέ ὅλες τίς αἰσθήσεις μας τό θυμιατισμό μας προκειμένου γιά τήν κάθαρση και ἁγιασμό τους. Εἶναι ἀπαραίτητος μαζί μέ ὅλα τά ὑπόλοιπα αἰσθητά μέσα πού χαριτώνει ὁ Θεός γιά τή σωτηρία καί ἁγιασμό μας. Ἔτσι ἐπιλέγει καί ὁ Ἅγιος Συμεών Θεσσαλονίκης:

«Ὅθεν κανείς ἄς μήν ἀμελήση νά θυμιάζεται, καθότι διά τοῦ θυμιάματος λαμβάνει τήν χάριν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος»28

————————–

1. https://www.youtube.com/watch?v=VyPfptfH72w&list=PLWJU5BEyYAUDXCglqst0HlVIxYsRcqcLz&index=61

2. Συμεών Ἀρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης Τά Ἅπαντα. Ἐκ τῆς ἀρχαίας εἰς τήν καθομιλουμένην μετενεχθέντα ἑλληνίδα φωνήν πρός ψυχωφελῆ χρῆσιν τῶν εὐλαβῶν Ὀρθοδόξων ἱερέων καί λαϊκῶν. Ἰωσήφ μοναχοῦ Ασκαθάρου, Ἀθήνα 1862. (πρβ. και PG.155)

3. Περί τοῦ θείου ναοῦ τοῦ τί εἰκονίζει αὐτός καί τά περιεχόμενα ἐν αὐτῷ. Κεφ. Α΄. Ὅτι ὁ Ναὸς εἶναι Οἶκος Θεοῦ, μὲ τὸ νὰ ἁγιάζηται διὰ τῆς θείας Χάριτος καὶ μὲ τὰς ὶερατικἀς Εὐχάς. ὅ.π. σελ. 122.

4. Ἐρμηνεία περὶ τοῦ Θείου Ναοῦ, καὶ τῶν ἐν αὐτῷ. Κεφ. Ζ΄. Τί δηλοῖ τὸ Θυμίαμα, τἀ Φῶτα, καὶ ὁ ἔξω τοῦ Βήματος Ναός. ὅ.π. σελ. 258.

5. Ἑρμηνεία πρός τούς ἱερεῖς. ὅ.π. σελ. 383.

6. Περί τοῦ θείου ναοῦ τοῦ τί εἰκονίζει αὐτός καί τά περιεχόμενα ἐν αὐτῷ. Κεφ. Γ’. Ὅτι οἱ καταφρονηταὶ τῶν ἱερῶν Οἴκων, καὶ τῶν Ἁγίων ἔχουσι κακὸν τέλος. ὅ.π. σελ. 122.

7. Περί τῆς ἱεράς τελετῆς τῆς Θείας Λειτουργίας. Κεφ. ΙΖ΄. Διατὶ προσφέρεται Θυμίαμα κατὰ τὴν Προσκομιδὴν. ὅ.π. σελ. 104.

8. Περί τῆς ἱεράς τελετῆς τῆς Θείας Λειτουργίας. Κεφ. ΙΗ΄. Τὶ δηλοῦσιν ὁ ᾿Αστερίσκος, τὰ ἱερὰ Καλύμματα, καὶ ὁ ’Αὴρ. ὅ.π. σελ. 105.

9. Περί τῆς τελετῆς τῆς καθιερώσεως. Κεφ. Β’. Διὰ τὴν οἰκοδομὴν τοῦ Ἁγίου Ναοῦ, καὶ διὰ τὴν εὐχὴν ἐπάνω εἰς τὸ Θεμέλιον. ὅ.π. σελ. 111.

10. Περί τῆς τελετῆς τῆς καθιερώσεως. Κεφ. ΙΓ’. Τὶ δηλοῖ ὴ Λυχνία, καὶ τὸ Θυμίαμα εὶς ὅλον τὸν Οἶκον. ὅ.π. σελ. 115.

11. Περί τῆς τελετῆς τῆς καθιερώσεως. Κεφ. ΚΔ’. Ὅτι ἐτελοῦντο ἐξ ἀρχῆς καὶ εἰς τὴν Κωνσταντινούπολιν τὰ Ἐγκαίνια. ὅ.π. σελ. 119.

12. Περί τοῦ θείου ναοῦ τοῦ τί εἰκονίζει αὐτός καί τά περιεχόμενα ἐν αὐτῷ. Κεφ. ΣΤ’. Τί δηλοῖ τὸ Καταπέτασμα, καὶ οἱ τέσσαρις στύλοι του. ὅ.π. σελ. 124.

13. Περί τῶν νυχθημερινῶν Ἱερῶν Ἀκολουθιῶν. Κεφ. Ι’. Περὶ τῆς ᾿Ακολουθίας τοῦ Ὄρθρου, καὶ πρῶτον τί σημαίνει ἡ ἄνοιξις τῶν Βημοθύρων, τὸ ἔμβασμα, καὶ τὸ θυμίαμα. ὅ.π. σελ. 204.

14. Περί τῶν νυχθημερινῶν Ἱερῶν Ἀκολουθιῶν. Κεφ. ΛΓ’. Τὸ τί σημαίνει ἡ τοῦ ‘Εσπερινοῦ Είσοδος, καὶ τί τὸ νὰ προσπίπτῃ ὸ ‘Ιερεὺς, καὶ νὰ ἀνίσταται, καὶ νὰ ἀναβαίνη, καὶ νἀ ἐμβαίνῃ εἰς τὸ Θυσιαστὴριον. ὅ.π. σελ. 221 15. https://www.orthodoxianewsagency.gr/gnomes/anamniseis-apo-ton-osio-efraim-ton-katounakioti/

16. Περί τῆς ἱεράς τελετῆς τῆς Θείας Λειτουργίας. Κεφ. ΙΖ΄. Διατὶ προσφέρεται Θυμίαμα κατὰ τὴν Προσκομιδὴν. ὅ.π. σελ. 104.

17. Περί τῆς τελετῆς τῶν ἱερῶν χειροτονιῶν. Κεφ. ΛΕ’. Ὅτι γίνεται Προσευχὴ εἰς τὰς ψήφους. ὅ.π. σελ. 145.

18. Περί τῆς ἱεράς τελετῆς τῆς Θείας Λειτουργίας. Κεφ. ΙΖ΄. Διατὶ προσφέρεται Θυμίαμα κατὰ τὴν Προσκομιδὴν. ὅ.π. σελ. 105.

19. Περί τῆς τελετῆς τῆς καθιερώσεως. Κεφ. Β’. Διὰ τὴν οἰκοδομὴν τοῦ Ἁγίου Ναοῦ, καὶ διὰ τὴν εὐχὴν ἐπάνω εἰς τὸ Θεμέλιον. ὅ.π. σελ. 111.

20. Περί τοῦ θείου ναοῦ τοῦ τί εἰκονίζει αὐτός καί τά περιεχόμενα ἐν αὐτῷ. Κεφ. ΣΤ’. Τί δηλοῖ τὸ Καταπέτασμα, καὶ οἱ τέσσαρις στύλοι του. ὅ.π. σελ. 125.

21. Περί τοῦ θείου ναοῦ τοῦ τί εἰκονίζει αὐτός καί τά περιεχόμενα ἐν αὐτῷ. Κεφ. ΣΤ’. Τί δηλοῖ τὸ Καταπέτασμα, καὶ οἱ τέσσαρις στύλοι του. ὅ.π. σελ. 125.

22. Περί τοῦ θείου ναοῦ τοῦ τί εἰκονίζει αὐτός καί τά περιεχόμενα ἐν αὐτῷ. Κεφ. ΣΤ’. Τί δηλοῖ τὸ Καταπέτασμα, καὶ οἱ τέσσαρις στύλοι του. ὅ.π. σελ. 125.

23. Περί τῆς τελετῆς τῶν ἱερῶν χειροτονιῶν. Κεφ. ΞΑ’. Τί σημαίνει τὸ νὰ ἔλθῃ ὁ νεωστὶ χειροτονούμενος ᾿Αρχιερεὺς πρὸς τὸν Βασιλέα. ὅ.π. σελ. 156.

24. Περί τῆς τελετῆς τοῦ Ἁγίου Ἐλαίου. Κεφ.Η’. Ὅτι διπλᾶ εἶναι τὰ Μυστὴρια ἐξ ὕλης, καὶ πνεύματος, καὶ τοῦτο πάλιν δι᾿ ἡμᾶς μὲ τὸ να εἴμεθα διπλοῖ. ὅ.π. σελ. 191.

25. Περί τῆς τελετῆς τοῦ Ἁγίου Ἐλαίου. Κεφ.Ε’.”Οτι ἔλαιον μἐν ἐπιχέεται ἐπάνω εἰς τοὺς Μοναχοὑς νεκρούς- χῶμα δὲ τοῦ Θυμιατηρίου ἐπάνω εἰς τοὺς κοσμικούς. ὅ.π. σελ. 189.

26. Περί τῶν νυχθημερινῶν Ἱερῶν Ἀκολουθιῶν. Κεφ. Ι’. Περὶ τῆς ᾿Ακολουθίας τοῦ Ὄρθρου, καὶ πρῶτον τί σημαίνει ἡ ἄνοιξις τῶν Βημοθύρων, τὸ ἔμβασμα, καὶ τὸ θυμίαμα. ὅ.π. σελ. 205.

27. Περί τῶν νυχθημερινῶν Ἱερῶν Ἀκολουθιῶν. Κεφ. ΛΒ’. Οἵ τρεῖς πρῶτοι ψαλμοὶ τοῦ Ψαλτῇρος ἐξαιρέτως εἰς τὸν Κύριον ἀναφέρονται. ὅ.π. σελ. 218.

26. Περί τῶν νυχθημερινῶν Ἱερῶν Ἀκολουθιῶν. Κεφ. Ι’. Περὶ τῆς ᾿Ακολουθίας τοῦ Ὄρθρου, καὶ πρῶτον τί σημαίνει ἡ ἄνοιξις τῶν Βημοθύρων, τὸ ἔμβασμα, καὶ τὸ θυμίαμα. ὅ.π. σελ. 205.

Διαμαρτυρία ἀντὶ ὑποδοχῆς τοῦ Πατριάρχου στὸ Ἅγιον όρος 

In this photo provided by the Vatican paper L' Osservatore Romano, Pope Francis meets Bartholomew I, the first ecumenical patriarch to attend the installation of a Pope since the Catholic and Orthodox church split nearly 1,000 years ago, at the Vatican Wednesday, March 20, 2013. Pope Francis has promised to continue the Catholic Church's "fraternal" dialogue with Jews and work with Muslims for the common good. Francis met Wednesday with religious representatives from a dozen faiths and traditions who attended his installation Mass a day earlier. (AP Photo/Osservatore Romano, HO)

Διαμαρτυρία ἀντὶ ὑποδοχῆς τοῦ Πατριάρχου στὸ Ἅγιον όρος 

Ἐν Ἁγίῳ Ὄρει τῇ 11.5/24.5.2022

τῶν Ἁγίων Κυρίλλου καί Μεθοδίου


 

Ἐν ὄψει τῆς ἐπισκέψεως τοῦ πατριάρχου Βαρθολομαίου στὸ Ἅγιον Ὄρος πολλοὶ Κελλιῶτες Πατέρες ἐπιθυμοῦμε νὰ ἐκφράσουμε τὴν διαμαρτυρία καὶ τὴν λύπη μας γιὰ ὅσα διαρκῶς καὶ ἀκαταπαύστως μέχρι σήμερα λέγει καὶ πράττει εἰς βάρος τῆς Ἁγίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, τῆς μόνης Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας.

Δὲν θὰ ἀναφερθοῦμε σὲ ὅσα αἱρετίζοντα ἔχει διατυπώσει πρὶν ἀπὸ τὴν ψευδοσύνοδο τοῦ Κολυμπαρίου τῆς Κρήτης (2016), ποὺ εἶναι πάμπολλα καὶ ἔχουν καταγγελθῆ ἀπὸ ἐπιφανεῖς κληρικοὺς καὶ θεολόγους. Θὰ ὑπενθυμίσουμε σύντομα τὰ τῆς ψευδοσυνόδου καὶ τὰ μετὰ ἀπὸ αὐτήν. Λίγο πρὶν ἀπὸ τὴν ἀντορθόδοξη αὐτὴ σύναξη, ποὺ δὲν ἐκπροσωποῦσε οὔτε τοὺς μισοὺς Ὀρθοδόξους, καὶ ἀπὸ πλευρᾶς ἀριθμοῦ ἐπισκόπων καὶ ἀπὸ πλευρᾶς πληθυσμοῦ τῶν πιστῶν, διαμαρτυρηθήκαμε μὲ κείμενο ποὺ εἶχε τριακόσιες (300) ὑπογραφὲς Ἁγιορειτῶν, μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ ἕξι (6) Ἡγουμένων. Σύμφωνη ἦταν καὶ ἡ Ἱερὰ Κοινότης μὲ δικό της κείμενο κατὰ τῶν ἀποφάσεων τῆς «Συνόδου». Μετὰ τήν «Σύνοδο» πολλοὶ Πατέρες ὑποχώρησαν λόγῳ τῶν ἀπειλῶν καὶ πιέσεων τοῦ Φαναρίου, ἐνῶ ἄλλοι, καὶ στὸ Ἅγιον Ὄρος, στὴν Ἑλλάδα καὶ σὲ ἄλλες Ὀρθόδοξες χῶρες, ὅπως καὶ πολλοὶ λαϊκοί, προχώρησαν στὸ ἱεροκανονκό τους δικαίωμα (31ος κανὼν Ἁγίων Ἀποστόλων καὶ 15ος κανών Πρωτοδευτέρας ἐπὶ Μ. Φωτίου) νὰ διακόψουν στὶς ἀκολουθίες τὴν μνημόνευση τῶν ἐπισκόπων ποὺ δέχθηκαν τὶς ἀποφάσεις τῆς ψευδοσυνόδου, ἡ ὁποία ἐκκλησιοποίησε τὶς αἱρέσεις, δέχθηκε δηλαδὴ νὰ ὀνομάζονται οἱ αἱρέσεις ἐκκλησίες. Καὶ μόνον γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ ἡ σύναξη τοῦ Κολυμπαρίου ἔπαυσε νὰ εἶναι ἀληθινὴ Σύνοδος καὶ θεωρεῖται ψευδοσύνοδος, οἰκουμενιστικὴ καὶ κακόδοξη.

Μετὰ ἀπὸ τὸ φοβερὸ αὐτὸ πλῆγμα στὴν Ὀρθόδοξη Πίστη, ποὺ κατεδάφισε τὴν Ὀρθόδοξη Δογματικὴ Παράδοση, καὶ ἀκύρωσε τοὺς ἐναντίον τῶν αἱρέσεων ἀγῶνες, τὶς διδασκαλίες καὶ τὶς ἀποφάσεις τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, τῶν Ἁγίων Πατέρων καὶ τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων, ἡ παπικῆς προελεύσεως πρωτειομανία καὶ ἀλαζονεία τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου προκάλεσε τὸ δεύτερο μετὰ τὴν αἵρεση, ἀλλὰ χειρότερο καὶ μεγαλύτερο, πλῆγμα, ἐπεμβαίνοντας στὴν Οὐκρανία σὲ ξένη δικαιοδοσία, μὲ συνέπεια, ἀντὶ νὰ βοηθήσει στὴν διόρθωση τοῦ τοπικοῦ σχίσματος, τὸ διηύρυνε καὶ τὸ ἐπεξέτεινε στὸ σύνολο τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Στὴν δικαιολογημένη ἀντίδραση τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας, στὴν δικαιοδοσία τῆς ὁποίας εἰσέβαλε, ἐμπίπτοντας στὸ κανονικὸ παράπτωμα τῆς εἰσπήδησης στὸν χῶρο ἄλλης τοπικῆς αὐτοκέφαλης ἐκκλησίας, ἀπήντησε, καταργώντας τοὺς Ἱεροὺς Κανόνες καὶ τὴν ἐκκλησιαστικὴ εὐταξία, ὅτι ὡς Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης ἔχει δικαίωμα καὶ καθῆκον νὰ ἐπεμβαίνει παντοῦ, διαστρέφοντας τό «πρωτεῖο τιμῆς» σέ «πρωτεῖο ἐξουσίας», κατὰ τὸ αἱρετικὸ παπικὸ πρότυπο. Ἡ ἱερατικὴ καὶ ποιμαντικὴ ἀξιοπιστία τοῦ πατριάρχου ἐξανεμίσθηκε, πολὺ περισσότερο ὁ συντονιστικός του ρόλος στὶς σχέσεις τῶν τοπικῶν αὐτοκεφάλων ἐκκλησιῶν, ὅταν ἐρωτηθεὶς γιὰ τὸ πῶς ἀντιμετωπίζει τὴν ἐκ μέρους τῆς Μόσχας διακοπὴ μνημόνευσης τοῦ ὀνόματός του στὶς ἀκολουθίες ἀπήντησε μὲ τὸ ἀπρόσμενο, ἀγοραῖο καὶ καθόλου ἀγαπητικὸ καὶ εἰρηνικό, ποὺ ἐξέπληξε τοὺς πάντες, «Σκασίλα μου, ἂν δὲν μὲ μνημονεύουν οἱ Ρῶσοι».

Τὸ ἀξιοσημείωτο καὶ προσβλητικὸ γιὰ τὴν ἀνεξαρτησία καὶ θεϊκὴ αὐτοτέλεια τῆς Ἐκκλησίας εἶναι τὸ ὅτι καὶ στὴν ψευδοσύνοδο τοῦ Κολυμπαρίου καὶ στὸ ψευδοαυτοκέφαλο τῶν σχισματικῶν τῆς Οὐκρανίας ἀναμείχθηκε ἡ Ἀμερική, συνεργαζόμενη μὲ τὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη. Τελικὰ διερωτᾶται κανεὶς ἂν ἔπαυσε ὁ Πατριάρχης νὰ ἐνεργεῖ ὡς ἐκκλησιαστικὸς ποιμένας ἢ ἔχει μεταβληθῆ σὲ συνεργάτη διπλωματικῶν καὶ πολιτικῶν διεργασιῶν τῶν ἀρχόντων τοῦ κόσμου.

Προστέθηκε τώρα στὶς διαιρετικές, ἀντισυνοδικὲς ἐνέργειες τοῦ Φαναρίου, χωρὶς πανορθόδοξη συνεννόηση καὶ προετοιμασία, ἡ εὐχαριστιακὴ κοινωνία μὲ τοὺς σχισμαστικοὺς ψευδομακεδόνες τῶν Σκοπίων, μὲ εἰσβολὴ καὶ εἰσπήδηση πάλιν στὸ ἔδαφος τῆς αὐτοκέφαλης ἐκκλησίας τῆς Σερβίας.

Στενοχωρούμαστε πραγματικὰ γιὰ τά «ἐπιτεύγματα» καὶ «κατορθώματα», τοῦ ἐπισκόπου μας, τὸν ὁποῖον οἱ κοσμικοὶ ἄρχοντες κολακεύουν καὶ ἐγκωμιάζουν, διότι ἐξυπηρετῖ τὰ σχέδια τους. Πρόσφατο «ἐπίτευγμα» ἡ ἐνυπόγραφη δήλωσή του μὲ ἐκπροσώπους αἱρετικῶν ψευδοεκκλησιῶν, περὶ τοῦ ὅτι θὰ ἐπιδιωχθῆ τὸ 2025, μὲ ἀφορμὴ τὴν συμπλήρωση 1700 ἐτῶν ἀπὸ τὴν Α´ ἐν Νικαίᾳ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο (325), νὰ ὁρισθεῖ κοινὸς ἑορτασμὸς τοῦ Πάσχα, οὐσιαστικῶς μὲ καταστρατήγηση καὶ παράβαση τῶν ἀποφάσεων τῆς Νικαίας. Ἀφοῦ δὲν σέβεται τοὺς Ἁγίους Ἀποστόλους καὶ τὶς Οἰκουμενικὲς Συνόδους, θὰ σεβαστεῖ τὸ Ἅγιον Ὄρος, καὶ τὶς εὐαισθησίες τῶν ἀσκουμένων καὶ διαμαρτυρομένων; Ἤδη ἔχει ἀποφασισθῆ ἡ ἐνίσχυση τῆς ἀστυνόμευσης καὶ παρακολούθησης τῶν Ἁγιορειτῶν, κατὰ τὴν συνάντηση τοῦ Πρωθυπουργοῦ μὲ τὸν Πατριάρχη, μετὰ τὴν ὁποία ξεκίνησε ἡ λειτουργία τῆς «Διεύθυνσης Ἀστυνόμευσης τοῦ Ἁγίου Ὄρους», ἕνας ἀπὸ τοὺς στόχους τῆς ὁποίας ἐκτιμοῦμε ὅτι θὰ εἶναι ἡ ἐκδίωξη τῶν διαμαρτυρομένων καὶ ἀνθισταμένων Μοναχῶν.

Ἐπειδή, λοιπόν, παρακολουθοῦμε μὲ μεγάλο προβληματισμὸ καὶ ὀδυνηρὴ ἀνησυχία τὰ εἰς βάρος τῆς Ὀρθοδοξίας λεγόμενα καὶ πραττόμενα τοῦ Πατριάρχου Βαρθολομαίου, ἐμεῖς, ὡς Κελλιῶτες Μοναχοὶ τοῦ Ἁγίου Ὄρους, θεωροῦμε ἀπαράδεκτη τὴν ἐπίσκεψή του στὸ Περιβόλι τῆς Παναγίας, στὴν Κιβωτὸ τῆς Ὀρθοδοξίας, ὅπως καὶ κάθε ἱεροπραξία μαζί του, καὶ παρακαλοῦμε τὴν Ἱερὰ Κοινότητα νὰ τοῦ διαβιβάσει τὴν ἀντίθεση αὐτὴ καὶ διαμαρτυρία μας καὶ νὰ πράξει καὶ ἐκείνη τὰ δέοντα. Προσευχόμαστε στὸν Κύριό μας, Ἰησοῦ Χριστό, καὶ στὴν Ἔφορο τοῦ Ἁγίου Ὄρους, Ὑπεραγία Θεοτόκο, νὰ ἐπέμβουν σωτηρίως, ὥστε νὰ σταματήσει ἡ καταστροφικὴ ὑποστήριξη ἀπὸ τὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη τῶν αἱρέσεων καὶ τῶν σχισμάτων, γιὰ νὰ λάμψει καὶ πάλιν ἡ Ὀρθοδοξία, Ἀμήν.

 

Ἁγιορεῖτες Πατέρες

 

Πάτερ Αθανάσιε ρίξε ένα σχοινί…(Π.Αθανάσιος Μυτιληναίος+23-5-2006) ~ Νώντας Σκοπετέας

0
στολισμός ἀνδρός καί γέλως ὀδόντων καί βήματα ἀνθρώπου ἀναγγέλλει τά περί αὐτοῦ

Πάτερ Αθανάσιε ρίξε ένα σχοινί…
(Π.Αθανάσιος Μυτιληναίος+23-5-2006)

κείμενο του Νώντα Σκοπετέα




Όσες φορές κι αν τα χείλη της καρδιάς μας κραυγάσουν το: Δόξα τη μακροθυμία Σου Κύριε, ιδίως σε αυτές τις τόσο θεοστυγείς και σκοτεινές ημέρες, που μοιάζουν να οδηγούν την ευθεία της τάχα ακμαίας Ιστορίας στις έσχατες αναπνοές της, τίποτα άξιο δεν θα κάνουμε Κύριε, σε σύγκριση με τους οικτιρμούς που μας δωρίζεις, παρατείνοντας τις δικές μας έμμυσες ανάσες…

Εκεί που όλα μοιάζουν νεκρά και αφώτιστα, στέλνεις Κύριε έναν δικό σου να φωτίσει τα μέσα μας πνιγηρά ερέβη… Η δίνη του σαρκολάτρη και Θεομάχου βοθύνου μιας νέας τάχα εποχής, ζητά ακόρεστη να καταπιεί αιώνια όλο και περισσότερους, από τα ατέλειωτα πλήθη των εκουσίως αμαρτανόντων…

Σε μια τέτοια τόσο οικεία πλέον περιδήνηση, έρχεται μια γλυκύτατη φωνή να σε παρηγορήσει και να σου μιλήσει για το λείμμα, που μια χαραμάδα φωτός θα συντηρεί πάντοτε, να ξεδιπλώνεται σαν σχοινί σωτηρίας, να σε γλιτώσει, ανεβάζοντάς σε, από τα έγκατα του νεκροζώντανου Άδη. Και έγινε το διαδίκτυο, τόπος παραμυθίας και θερισμού! Και όσα οι ευλογημένοι διάκονοι- σπορείς σου κάποτε έσπειραν, τώρα να συγκομίσουν οι πεινασμένοι για Αλήθεια!

Σαράντα και πενήντα χρόνια πριν, ποιος άραγε φώτισε Κύριε εκείνους τους ανθρώπους να βάλουν μπροστά στους εργάτες Σου, τους Ιεροκήρυκες του Παραδείσου, ένα…ψυχογραφικό μηχανηματάκι, να μείνουν εκείνα τα μετανοίας λόγια τους, τα ρήματά Σου, αιώνια και πλέον τόσο αναγκαία και σωστικά…Και ενώ οι πολλοί του κοπαδιού, μπροστά από μια οθόνη προσκυνούν τα προβατόσχημα είδωλα της νέας τάχα εποχής, οι λίγοι παράξενοι αναζητούν ομιλήματα του Παναγόπουλου, του Καντιώτη, του π. Αθανασίου Μυτιληναίου και τόσων ακόμα, για την νέα ευλογημένη εβδομάδα της πίστης που ξεκινά…Σαρανταήμερο Χριστουγέννων, Τριώδιο, Διακαινήσιμος, Πεντηκοστάρι, Κυριακές Ματθαίου, Κυριακές Λουκά, Μακαρισμοί, Κατηχήσεις Αγίου Κυρίλλου, Προφήτης Ησαϊας, Απαντήσεις Αποριών…Ένας κατάλογος ατέλειωτος, σαν του Θεού το έλεος!

Αχ ο πατήρ Αθανάσιος! Πόσους…πνευματικά ορφανούς δεν καθοδηγεί χάριτι και φιλανθρωπία Θεού ιδίως στις ημέρες μας! Είχε το μέγιστο τάλαντο της ερμηνείας των Γραφών! Τι βάθος σοφίας! Τι συνειρμοί απλησίαστοι! Πόσο αποκαλυπτικός ο λόγος του! Πόσο Θεόκλητη η διαδρομή του! Τούτη την ώρα σχεδόν 4.500 ψηφιοποιημένες ομιλίες του υπάρχουν στο διαδίκτυο! Για να παρακολουθήσεις μία έστω την ημέρα, χρειάζεσαι, αν ξεκινήσεις σήμερα, 12 συναπτά χρόνια! Αν σκεφτείς δε, ότι την καθεμιά πρέπει να την ακούσεις τουλάχιστον δυο και τρεις φορές για να εμβαθύνεις κάπως,…χρειάζεσαι μια ζωή ολόκληρη! Κάνεις τότε προσευχή και περιμένεις να στείλει ο Κύριος στης ψυχής σου τα ώτα, την έστω μία ομιλία που θα προκαλέσει την ποθητή αναγεννητική ρανίδα της μετανοίας…Μακαρίζεις την ιερή εκείνη στιγμή, όσους άμισθους πνευματικώς ελεούντες, δαπάνησαν αφειδώλευτα, έτη αναρίθμητα από τις δικές τους ζωές, για να φτιάξουν τούτες τις κρήνες του π.Αθανασίου, εσύ να ξεδιψάσεις μακριά από της θλιβερής αγνωσίας τα συντετριμμένα φρέατα!
Κυριακή πρωί απολείτουργα συνάντησα έναν τέτοιο κοπιάτη όλως αναπάντεχα, μα όχι τυχαία, στο αρχονταρίκι ενός μοναστηριού της Παναγιάς μας. Τα’ φερε έτσι ο Θεός να πληροφορηθώ από κάποιον διπλανό μου για το διακόνημά του αδελφού το ευλογημένο. Δεν έχασα την ευκαιρία και τον πλησίασα! Κατάλαβα πως δεν ήθελε να πει πολλά, αλλά επέμενα! Τον ρώτησα για το πώς προέκυψε αυτή η πνευματική του εργασία και για το αν είχε γνωρίσει τον π.Αθανάσιο! Μας εξιστόρησε λοιπόν συγκινημένος, την γνωριμιά τους! Σήμερα 23 Μαίου 2022, ημέρα της ιερής του μνήμης, ήρθε η ώρα να αποτυπωθούν στο χαρτί, του Θεού τα θαυμάσια!

-Ήταν αρχές της δεκαετίας του 2000, όταν ξεκίνησα να ανακαλύπτω τον πατέρα Αθανάσιο! Τότε κυκλοφορούσαν οι ομιλίες του σε κασέτες! Πήγα λοιπόν σε ένα βιβλιοπωλείο των Αθηνών και αγόρασα με λαχτάρα μια σειρά κηρυγμάτων του με την ερμηνεία της Κυριακής Προσευχής, του Πάτερ ημών! Σκέψου, πως η καθεμιά κόστιζε τότε 1000 δραχμές! Μόλις συνειδητοποίησα ότι για να αποκτήσω όλες τις κασέτες που κυκλοφορούσαν χρειαζόμουν μια περιουσία, απογοητεύτηκα! Αλλά έχει ο καλός Θεός το σχέδιό Του! Ξεκίνησα να ακούω τις κασέτες-συνήθως στο αυτοκίνητο μιας και τότε έκανα πολύ συχνά το δρομολόγιο Αθήνα Θεσσαλονίκη λόγω της εργασίας μου- και μόλις έφτασα στην έβδομη κατά σειρά, διαπίστωσα ότι η κασέτα μέσα ήταν κενή! Είχα μόνο τη θήκη της! Μόλις τα κατάφερα, ξαναπήγα στο βιβλιοπωλείο να τους το αναφέρω και εκείνοι μου είπαν ότι δυστυχώς δεν είχαν άλλο απόθεμα από αυτήν την συνέχεια των λόγων, αλλά αν ήθελα θα μπορούσα να επισκεφτώ έναν άνθρωπο που είχε επιφορτιστεί τότε με αυτό το διακόνημα. Να μεταφέρει τις ομιλίες σε κασέτες δηλαδή! Δεν ξέρω, ή μάλλον φυσικά και ξέρω πλέον, τι ήταν εκείνο που οδήγησε τα βήματά μου έξω από το σπίτι εκείνου του ευλογημένου ανδρός! Μόλις του εξήγησα τον λόγο, μπήκε δίχως άλλη κουβέντα ξανά μέσα και έπειτα τον βλέπω να βγαίνει, κρατώντας στα χέρια του ή καλύτερα σέρνοντας δυο ασήκωτους τεράστιους σάκους! Αυτές, μου λέει, είναι όλες οι ομιλίες του πατρός Αθανασίου! Μα, δεν έχω καθόλου χρήματα του απάντησα! Και από ότι έχω υπολογίσει…-Αυτές είναι δικές σου παιδί μου! Δώρο! Ευλογία απ’ τον παππούλη! Στάθηκα και τον κοίταζα αποσβολωμένος! Έφυγα κλαίγοντας και δοξάζοντας τον Κύριο που δεν σταματά να μας ευεργετεί! Περιττό να σου πω ότι η ακρόαση των ομιλιών έγινε η καθημερινότητά μου! Ατέλειωτες ώρες! Ιδίως στο αυτοκίνητο καθ’ οδόν προς Θεσσαλονίκη! Αφού το πρώτο πράγμα που με απασχολούσε όταν μου έδιναν υπηρεσιακό αμάξι από τη δουλειά ήταν το αν είχε κασετόφωνο! Ας ήταν και σαράβαλο! Αν είχε κασετόφωνο μου έκανε! Κύλησαν έτσι λοιπόν κάποια λίγα χρόνια! Έγινε ο π.Αθανάσιος τόσο κοντινός μου, πατέρας μου και αγαπημένος αδελφός μου! Άναψε μέσα μου ο πόθος να τον συναντήσω, να πάρω την ευχή του, να τον ευχαριστήσω για όλα αυτά τα άγνωστα ως χθες που πλέον είχαν αποκαλυφθεί ενώπιόν μου! Σε ένα επόμενο λοιπόν ταξίδι προς τα βόρεια, μια νοερή ερώτηση, σαν προσευχή ολόκαρδη, ξεκίνησε μέσα μου να λέγεται: Που είσαι πάτερ Αθανάσιε; Που είσαι; Και επαναλαμβανόταν συνεχώς! Δίχως να το καταλάβω καλά-καλά ανηφόρισα προς τον Κίσσαβο και βρέθηκα στην πύλη της Ιεράς Μονής Κομνηνείου, του μοναστηριού του! Βγήκα από το αυτοκίνητο και εκείνη την ώρα ένας λαϊκός άνθρωπος, κάπως μεγάλος σε ηλικία, ήρθε προς το μέρος μου! -Γιατί φωνάζετε κύριε τον πατέρα Αθανάσιο; Έκπληκτος εγώ, του απάντησα ότι δεν είχε βγει η παραμικρή λέξη από το στόμα μου! Κι όμως, εγώ σας άκουσα που τον φωνάζατε δυνατά! Δεν είναι εδώ ο παππούλης! Εδώ και αρκετούς μήνες νοσηλεύεται στο νοσοκομείο! Είναι δύσκολα! Έφυγα αφού προσκύνησα στο καθολικό και πήρα τον δρόμο για Θεσσαλονίκη ξανά! Στην επιστροφή κάτι με … «έτρωγε»! Έστριψα και μπήκα στην πόλη της Λάρισας! Ο κύριος Νίκος δεν μου είχε αναφέρει σε ποιο νοσοκομείο ήταν ο π.Αθανάσιος! Δεν είναι και πολλά βέβαια στη Λάρισα, αλλά στο ένα που έφτασα πρώτα, μόλις ρώτησα με ενημέρωσαν ότι εκεί βρισκόταν νοσηλευόμενος! Παρακάλεσα να μου επιτρέψουν επειδή ερχόμουν και από μακριά, έστω για λίγο να τον δω, μιας και ήταν ώρα εκτός επισκεπτηρίου! Έδωσε ο Θεός λοιπόν, ύστερα από λίγο να βρίσκομαι έξω από το δωμάτιό του! Χτύπησα δειλά-δειλά την πόρτα και άνοιξα! Στο κρεβάτι ο πατήρ Αθανάσιος και δίπλα του ένας Μοναχός, ο πατήρ Πολύκαρπος που τον φρόντιζε! Μου έκανε νόημα εκείνος για να εισέλθω! Εκείνη ακριβώς τη στιγμή ο πατήρ Αθανάσιος ανασηκώθηκε για ελάχιστα και μου χαμογέλασε κλίνοντας κάπως το κεφαλάκι του γνέφοντας το καλωσόρισμα! Με εντυπωσίασε η γλυκύτατη μορφή του, αλλά δεν μπορούσα να φανταστώ εκείνη την ώρα πως μόλις είχα ζήσει ένα μικρό θαύμα του Κυρίου μας , αφού και όπως αργότερα πληροφορήθηκα, είχε προηγηθεί μια παρατεταμένη περίοδος, κατά την οποία ο παππούλης βρισκόταν σε συνεχή λήθαργο… Είχε ξανακλείσει τα μάτια του μόλις γονάτισα μπροστά του και έκανα προσευχή! Μου ήρθε ένας λογισμός τότε! Να είχα κάτι από σένα Άγιε Γέροντα, σαν φυλαχτό και ευλογία! Βλέπω τότε να σηκώνει ελαφρά το δεξί του χεράκι και να το πλησιάζει προς το μέρος μου! Θέλει να σου δώσει το κομποσχοίνι που φορά! μου είπε κατασυγκινημένος ο πατήρ Πολύκαρπος! Του το έβγαλε και μου το έδωσε! Αμίλητος εγώ προσπαθούσα έστω και λίγο να συνειδητοποιήσω το τι γινόταν σε εκείνο το δωμάτιο! Ήταν η πρώτη και η μοναδική φορά που τον είδα! Έπειτα από λίγο μόλις καιρό κοιμήθηκε! Στις 23 Μαίου του 2006!

Ακούσαμε και εμείς σιωπηλοί εκείνη την Κυριακή τον αδελφό μας να μας εξιστορεί την μία και μοναδική αυτή συνάντηση, προσπαθώντας και εμείς να συνειδητοποιήσουμε το μέγεθος της ευλογίας! Δεν ήταν μόνο η συνταρακτική του αφήγηση! Ήταν που στο τέλος μας έδειξε ένα κομποσχοίνι! To κρατούσε στα χέρια του όλην την ώρα!

-Είναι αυτό που μου χάρισε τότε ο Γέροντας! Παρ’ το! Από σήμερα θα το έχεις εσύ!

Ενεός το κράτησα στα τρεμάμενα σχεδόν χέρια μου! Ήταν τόσα εκείνα που ένωναν τον αδελφό μας με τον πνευματικό του ιχνηλάτη, που δεν θα μπορούσε οτιδήποτε το υλικό να γίνει εμπόδιο στο να μην πάψει ποτέ να εφαρμόζει απόλυτα στην πράξη όσα τόσα χρόνια διδάχτηκε και κυρίως να ελεεί πνευματικά όποιον βρεθεί…απολείτουργα στο δρόμο του. Σκέφτηκα πόσο εγώ θα δυσκολευόμουν να αποχωριστώ μια τέτοια ευλογία! Μα έπειτα θυμήθηκα εκείνα τα τσουβάλια με τις χιλιάδες κασέτες που κάποτε του χαρίστηκαν! Δεν τις κράτησε για τον εαυτό του! Αλίμονο! Με κόπο μα και χαρά, τις πολλαπλασίασε, διαδίδοντας σε αμέτρητες ψυχές την Αλήθεια του εσφαγμένου αρνίου… Θυμήθηκα και τον πατέρα Αθανάσιο που έλεγε πως… ο Θεός δεν μπαίνει μόνο στην παγκόσμια Ιστορία μα και στην ατομική ιστορία του κάθε ανθρώπου, πιστού και απίστου, και ευσεβούς και ασεβούς, και μικρού και μεγάλου. Δεν υπάρχει τύχη, αγαπητοί μου, έλεγε! Δεν υπάρχει πουθενά η τύχη! Τα πάντα κατευθύνει ο Θεός, χωρίς ουδέποτε ωστόσο να περιορίζει την ανθρώπινη ελευθερία και δραστηριότητα…

Δεκαέξι χρόνια μετά, κρατώντας στο χέρι την ευχή του πατρός Αθανασίου, γράφουμε αυτό το κείμενο, σαν ελάχιστο μνημόσυνο σε έναν αληθινά μεγάλο Άγιο των ημερών μας! Κάθε ομίλημά του ένα κομποσχοίνι δεήσεως και ένα σχοινί λυτρωτικό, σου στέλνεται για να αναβιβαστείς προς Το Φως! Οι ψυχές μας ήδη τον έχουν κατατάξει ως τον νέο Χρυσόστομο! Ο αποκαλυπτικός και πλειστάκις προφητικός του λόγος συνταρακτικά επαληθεύεται στις μέρες μας! Κάποιες στιγμές μοιάζει σαν να άκουσε και αυτός τα λόγια που κάποτε ο ίδιος ο Κύριος είπε στον ηγαπημένο μαθητή Του: «Γράψον οὖν ἅ εἶδες, καί ἅ εἰσι καί ἅ μέλλει γίνεσθαι μετά ταῦτα»(Ἀποκ. 1,19).

Νώντας Σκοπετέας
23 Μαΐου 2022

Θ.Π. να έχεις πάντοτε την ευχή του Αγίου!

Ἕνας ἅγιος Ἐπίσκοπος γιὰ τὴν ἀπάτη τοῦ αἰῶνα. Ἐλεεινὰ καὶ ἀπάνθρωπα τὰ ἔργα τῶν Ἐμβολιαστῶν (ἀπομαγνητοφώνηση).

Ἕνας ἅγιος Ἐπίσκοπος γιὰ τὴν ἀπάτη τοῦ αἰῶνα. Ἐλεεινὰ καὶ ἀπάνθρωπα τὰ ἔργα τῶν Ἐμβολιαστῶν (ἀπομαγνητοφώνηση).

Φάρος και φωνή της Ορθοδοξίας ο μητροπολίτης Γάνου Αμφιλόχιος | Η ΡΟΔΙΑΚΗ

Σχολιασμὸς καὶ ἀπομ/φώνηση orthopraxia.gr

Ἕνα Θεῖο δῶρο, μιὰ μεγάλη εὐλογία τοῦ Χριστοῦ μας αὐτὴ ἡ ὁμιλία τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Γάνου καὶ Χώρας, Ἀμφιλοχίου. Γιὰ ὅσους δὲν τὸν γνωρίζουν, ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς ἔζησε, ἀγάπησε, καὶ ἀγαπήθηκε πολύ, ἀπὸ τὸν μεγάλο ἅγιο τῆς Πάτμου, Ἀμφιλόχιο Μακρή, καὶ τὰ λόγια του ἔχουν ἰδιαίτερη βαρύτητα. Ἄλλωστε καὶ ὁ ἴδιος εἶναι ἀπὸ τίς πιὸ ὁσιακὲς μορφὲς τῆς ἐποχῆς μας.

Τελικά, ὅλοι οἱ ἅγιοι ἄνθρωποι τῆς ἐποχῆς, τίς ἴδιες ἀπόψεις ἔχουν..

Ἀκολουθεῖ ἀπομαγνητοφώνηση….

«…. Περάσαμε  μιὰ μεγάλη δοκιμασία αὐτὰ τὰ 2 τελευταῖα χρόνια μὲ αὐτὸν τὸν λεγόμενο κορονοϊό. Ποὺ τὸν δημιούργησαν ἄνθρωποι ἀσεβεῖς καὶ ἄπονοι καὶ ἀδίστακτοι. Καὶ ταλαιπωρήθηκε – ταλαιπωρεῖται ἀκόμα, ἡ ἀνθρωπότης, γιατί ἔτσι τὸ ἤθελε ὁ κύριος … Μπὶλ Γκέϊτς καὶ οἱ «σὺν αὐτῷ».Καὶ ριχτήκανε ὅλοι νὰ μᾶς λένε θὰ κάνετε κάποια ἐμβόλια. Εἰ δὲ μή, θὰ πεθάνετε.

 Τὶ νὰ κάνουν οἱ φτωχοὶ ἄνθρωποι, ἐξαρτῶνται καὶ ἀπὸ τὴν κυβέρνηση καὶ τὴν κάθε κυβέρνηση. Τοὺς ὑποχρέωσαν μὲ τὸ ἔτσι θέλω… σὰν νὰ μὴν ἔχουμε δημοκρατία, σὰν νὰ μὴν εἴμαστε ἐλεύθεροι νὰ κάνουμε ὅ,τι θέλουμε… ἢ θὰ τὸ κάνετε ἢ θὰ χάσετε τὴ δουλειά σας ἢ τὸν μισθό σας… τί πράγματα εἶναι αὐτά;;Σὲ ποιόν αἰῶνα ζοῦμε; Λοιπὸν γιὰ ἐμᾶς δὲν εἶναι οὔτε τὰ ἐμβόλια… Ἄσε ποὺ εἶναι βλαβερὰ καὶ οἱ πιὸ πολλοί που πεθαίνουν εἶναι αὐτοὶ ποὺ τὰ βάλανε.

Γιὰ μᾶς εἶναι ὁ Χριστός, ὁ μονογενὴς Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Θεού. Yποχρέωσαν τοὺς ἀνθρώπους νὰ βάζουν μάσκες .. κάποτε εἴχαμε τὰ ζῶα ποὺ γύριζαν τὸ μαγγανοπήγαδο, ἢ τὰ ἐλαιοτριβεῖα, καὶ τοὺς ἔβαζαν αὐτὴ τὴν μάσκα ποὺ λεγόταν φίμωτρο ἢ τίς ἀποκριὲς …τὰ παιδιὰ ἔβαζαν τίς μάσκες… καὶ κάμαν διάφορα τώρα γιὰ νὰ μὴν φαίνονται τί εἶναι.. Μασκάρεψαν τὸν κόσμο, ΔΕΝ ΝΤΡΕΠΟΝΤΑΙ!

Ἀλλὰ δὲν τὰ κάνουν αὐτὰ τυχαῖα, ἔχουν πρόγραμμα… Καὶ τὸ πρόγραμμα τοὺς λέει νὰ μειώσουν μὲ αὐτὸν τὸν κορονοϊὸ καὶ τὰ ἐμβόλια… νὰ μειωθεῖ κατὰ 15% ὁ πληθυσμὸς τῆς γῆς τους… Τοὺς πειράζει ποὺ εἶναι πολλοί… Θέλουν νὰ τὸν μειώσουν, τὸν πληθυσμὸ τῆς γῆς. Καὶ ἀφοῦ ἔκαναν τόσα καὶ τόσα, ἔβγαλαν νόμους ἀπάνθρωπους  καὶ ἀντιχριστιανικούς.. τίς ἐκτρώσεις, τὴν ὁμοφυλοφιλία, τίς ἐλεύθερες σχέσεις… Ἡ ἁμαρτία νὰ θεωρεῖται ὅτι εἶναι κάτι νόμιμο καὶ ἅμα προσπαθεῖ κανεὶς νὰ ζεῖ μὲ τιμή, ὡς Χριστιανός, αὐτὸς εἶναι ὁ παραβάτης, εἶναι ὁ ρατσιστής…

 …Αἰσθάνομαι ἰδιαίτερη χαρὰ ποὺ εἶμαι αὐτὲς τίς ἡμέρες ἐδῶ στὴν ὡραία Κάλυμνο καὶ ἔρχομαι σὲ ἐπαφὴ μὲ τὸν εὐλογημένο λαὸ τῆς Καλύμνου ὁ ὁποῖος ξέρει ἀπὸ ἀντίσταση καὶ θὰ ἀντισταθεῖ σὲ αὐτὰ τὰ ἐλεεινὰ καὶ ἀπάνθρωπα σχέδια τῶν βαρβάρων αὐτῶν ποὺ θέλουν νὰ χαλάσουν τὸν κόσμο. Ὁ Θεὸς δὲν τὸν ἔκανε τὸν κόσμο καλό.. θὰ τὸν χαλάσουν, νὰ τὸν φτιάξουν αὐτοὶ καὶ νὰ φέρουν καὶ τὸν ἀρχηγό τους τὸν ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟ γιὰ νὰ ἱκανοποιηθοῦν. Ἀλλὰ ἔχουμε τὸν ἅγιο καὶ ἀπόστολο μᾶς Εὐαγγελιστῇ Ἰωάννη, ὁ ὁποῖος στὸ Ἱερὸ βιβλίο τῆς ἀποκαλύψεως μᾶς ἐνημερώνει καὶ μᾶς λέει: “προσέχετε, θὰ θελήσουν νὰ σᾶς βάλουν σφραγῖδα στὸ χέρι ἢ στὸ μέτωπο”.. Ὅποιος δὲν τὴν βάλει αὐτὴ τὴν σφραγῖδα δὲν θὰ μπορεῖ οὔτε νὰ πουλᾷ οὔτε νὰ ἀγοράζει.. ἀλλὰ ὅποιος ὅμως τὴν βάλει, τὸ 666, θὰ ἀνήκει, πιά, στὴν παράταξη τοῦ Ἀντιχρίστου. Γι’ αὐτὸ προσοχὴ ἀγαπητοί μου ἀδελφοὶ καὶ ἀδελφές.. νὰ θυμόμαστε πάντα τὰ λόγια τοῦ άρχαγγέλoυ Μιχαήλ.

Ὅταν ἔγινε ἡ πτῶσις τοῦ ἑωσφόρου ποὺ ἔπεσε ἀπὸ τὸν οὐρανὸ καὶ ἀπὸ ἄγγελος φωτεινὸς ἔγινε ἄγγελος τοῦ σκότους , ΔΑΙΜΟΝΑΣ, ποὺ πλανᾷ τὴν οἰκουμένη καὶ τὸν ἀκολουθῆσε καὶ τὸ τάγμα του… Βλέποντας αὐτὰ ὁ ἀρχάγγελος Μιχαήλ, στάθηκε καὶ εἶπε, στὶς ἄλλες ἀγγελικὲς δυνάμεις: ΣΤΩΜΕΝ ΚΑΛΩΣ..

Τὰ ἀκοῦμε καὶ αὐτὰ τὰ λόγια στὴν ἐκκλησία… ὅλα τὰ ἀκοῦμε, ὅλα τὰ λέει ἡ ἐκκλησία, ἀλλὰ κάποια στιγμή, σὰν νὰ μὴν ξέρουμε τίποτα, σὰν νὰ μὴν καταλαβαίνουμε. ¨Λέει ὁ Ἱερεύς, “Στῶμεν καλῶς· στῶμεν μετὰ φόβου”, θὰ μᾶς κάνουν λοιπὸν αὐτοὶ οἱ κύριοι ὅ,τι θέλουν; Ἄς σταθοῦμε καλὰ καὶ μὲ φόβο… Τὴν πίστη μας, ἡ ζωή μας, ὁ θησαυρός μας εἶναι ἡ πίστη μας, ἡ ὀρθόδοξη, ἡ χριστιανική μας πίστη. Τὸ ΠΑΝ γιὰ μᾶς εἶναι ὁ Χριστός μας! Ποὺ εἶναι ἡ ζωὴ καὶ ἡ Ἀνάστασις ἡμῶν. Μᾶς ἀπαγόρευσαν νά  μπαίνουμε στὶς ἐκκλησίες. νὰ φιλοῦμε τίς εἰκόνες, νὰ φιλοῦμε τὸ χέρι τοῦ Ἱερέα, νὰ μὴν παίρνουμε ἀντίδωρο ἀπὸ τὸ χέρι τοῦ Ἱερέα… γιατί θὰ μᾶς μεταδώσει τὸν ψευτοκορονοϊό. Νὰ μὴν κοινωνοῦμε διότι μὲ τὴν ἁγία Λαβίδα θὰ κολλήσουμε… Ἄχ! Τί ἀνόητα πράγματα εἶναι αὐτά…δεν σκέπτονται αὐτοὶ ποὺ τὰ λένε, σε ποιούς τὰ λένε… Ὁ Χριστός, ἡ Θεία Κοινωνία ποὺ παίρνουμε δὲν εἶναι τὸ σῶμα καὶ τὸ αἷμα τοῦ Χριστοῦ; Ὅταν ὁ Ἱερέας μας μεταλαμβάνει, δὲν λέει “μεταλαμβάνει ὁ δοῦλος τοῦ Θεοῦ σῶμα καὶ αἷμα Χριστοῦ εἴς άφεσιν ἁμαρτιῶν καὶ εἰς ζωὴν τὴν αἰώνιον; Ποιούς θὰ πιστέψουμε; Τὴν ἐκκλησία ποὺ μᾶς λέει πὼς ὁ Χριστὸς εἶναι ζωὴ αἰώνιος ἢ τοὺς ΑΠΑΤΕΩΝΕΣ αὐτοὺς ποὺ λένε ὅλα αὐτὰ καὶ δὲν ντρέπονται, ΔΕΝ ΝΤΡΕΠΟΝΤΑΙ ποὺ ἐμφανίζονται στὴν ἀνθρωπότητα μὲ τέτοιο προσωπεῖο;

[…]….Σὲ τέτοιους ἀνθρώπους ἔρχονται νὰ ἐπιβάλουν αὐτὰ τὰ ψέματα καὶ τίς ἀπατεωνιές. Νὰ μὴν ξεχνοῦμε, εἴμεθα πόλη ἁγίων καὶ ἡρώων… Σας εὐχαριστῶ ποὺ εἶστε ὅλοι κοντὰ στὴν ἐκκλησία, ποὺ ἀγαπᾶτε τὴν πατρίδα μας καὶ πονᾶτε γιὰ ὅσα συμβαίνουν, καὶ προσεύχεστε. Νὰ συνεχίσετε νὰ τὸ κάνετε αὐτό.. Ὅλοι μας. Καὶ ὁ Μονογενὴς Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Θεοῦ, ὁ Χριστός μας, ποὺ εἶναι ἡ ζωὴ καὶ ἡ εἰρήνη τοῦ κόσμου, ἂς χαρίζει σὲ ὅλους μας ὑγεία καὶ ζωὴ καὶ δὲν τὰ χρειαζόμαστε τὰ ἐμβόλια τούς. Νὰ τὰ χαίρονται. Ἔχουμε τὴν ἁγία μας Θεία Κοινωνία. Γιὰ ἐμᾶς αὐτὸ εἶναι τὸ μεγαλύτερο φάρμακο. Ἐκκλησιασμὸς λοιπὸν καὶ συχνὴ Θεία Κοινωνία.

Νὰ μὴ φοβᾶστε, ἀφοῦ ἀγαποῦμε τὸν Χριστό. Ἡ τελεία ἀγάπη (μας λέει ὁ εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης) ἔξω βάλει τὸν φόβο. Ἀγαποῦμε τὸν Χριστό μας καὶ δὲν φοβούμαστε τίποτα καὶ κανένα. Ἄς μᾶς τὰ πάρουν ὅλα! Ὁ ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλὸς ἔλεγε: ὅλα νά σας τὰ πάρουν, μὴ φοβᾶστε. Τὴν ψυχή σας καὶ τὸν Χριστὸ κανεὶς δὲν μπορεῖ νά σας τὰ πάρει ἐκτὸς κι ἂν τὰ παραδώσετε οἱ ἴδιοι. Ό μὴ γένοιτο!

Χριστὸς λοιπόν, καὶ Ἑλλάδα, αὐτὰ λοιπὸν νὰ εἶναι τὰ ὀνόματα ποὺ πρέπει νὰ μᾶς ἐμπνέουν καὶ νὰ μᾶς διεγείρουν γιὰ συνεχεῖς προσευχὲς καὶ ἀγρυπνίες. Καὶ μὴ φοβᾶστε. Ἴσως και αὐτοὶ ποὺ τὰ πιστεύουν αὐτὰ νὰ εἶναι οἱ λιγότεροι, ἴσως οἱ περισσότεροι ἀπὸ ἀνθρώπινη ἀδυναμία νὰ ὑποκύψουν. Ἐμεῖς ὅμως θὰ παραμείνουμε στὶς θέσεις μας. Καὶ ἡ σημαία μας ἡ γαλανόλευκη, κι αὐτὴ θὰ μείνει στὴ θέση της καὶ θὰ κυματίζει ὑπερήφανα. Γιατί ἂν εἶναι ἀπὸ τὸ χέρι τους καὶ τὴ σημαία μας ἀκόμα θὰ θέλουν νὰ τὴν ἀλλάξουν, νὰ μὴν ἔχει τὸν σταυρό. 

Ἡ ὁμιλία αὐτὴ γίνεται ἀπὸ ἀγάπη καὶ μόνο. Δὲν θέλουμε νὰ τὰ βάλουμε με κανένα. Τοὺς ἀγαποῦμε ὅλους. Ὁ Θεὸς εἶναι ἀγάπη μας λέει ὁ Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης, ὁ μένων ἐν τῇ ἀγάπῃ ἐν τῷ Θεῷ μένει καὶ ὁ Θεὸς ἐν αὐτῷ..

Καὶ νά ‘μαστε χαρούμενοι εἰς πεῖσμα τοῦ διαβόλου ποὺ θέλει νὰ μᾶς κάνει νὰ εἴμαστε σκυθρωποὶ καὶ καταθλιπτικοί.. […]….»

 

Από τον Βίο του Μεγάλου Κωνσταντίνου.

0

Από τον Βίο του Μεγάλου Κωνσταντίνου

Συναξαριστής αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου

 




Γράφει δέ ὁ Μελέτιος (τόμ. ἅ, σελ. 335) ὅτι ἀφ᾽ οὐ ἐτελείωσεν ἡ πρώτη Σύνοδος, ἔχαιρεν Μέγας ὁ ὁ Κωνσταντῖνος διά τήν κατά τῶν ἐχϑρῶν τῆς Ἐκκλησίας νίκην. Διά τοῦτο φέρωντας ὅλους τούς Πατέρας τῆς Συνόδου ἀπό τήν Νίκαιαν εἰς τήν ἐδικήν τοῦ Κωνσταντινούπολιν, ἐπροσκάλεσεν αὐτούς εἰς εὐωχίαν καί τράπεζαν. Καθήμενος δέ καί αὐτός μεταξύ τῶν Πατέρων, ἐτίμησεν αὐτούς λαμπρῶς μέ τά πρέποντα δῶρα. Τοῦ δέ Ἁγίου Παφνουτίου καί τῶν λοιπῶν Ὁμολογητῶν, κατεφίλει τούς εὐγαλμένους ὀφθαλμούς, καί τά στρεβλωϑέντα και πληγωθέντα μέλῃ ὑπό τῶν τυράννων ἐν τῷ καιρῷ τοῦ διωγμοῦ, διά να λάβῃ ἁγιασμόν ἀπό αὐτά. Ἐνουϑέτει δέ ὅλους τούς Ἐπισκόπους, να ἔχουν εἰρήνην καί ὁμόνοιαν εἰς τήν πίστιν, να δείχνουν ἀγάπην εἰς τόν πλησίον, καί να μή ὑβρίζουν ἣ να ἀτιμάζουν τούς ἀδελφούς τῶν.


Ἐπειδή δέ τίνες ἔδωκαν ἀναφοράς εἰς αὐτόν ἐναντίον τινῶν Ἐπισκόπων, οὐδέ να ἀναγνώση ταύτας ἠθέλησεν ὁ μακάριος βασιλεύς, οὔτε εἰς ἐξέτασιν ἔφερε τούς κατηγορουμένους Ἐπισκόπους, ἀλλ᾿ ἐνώπιον πάντων τάς ἔκαυσε λέγων ταῦτα τά ἀξιομνημόνευτα λόγια· «Ἐάν καί μόνος μου ἤθελα ἴδω τίνα Ἀρχιερέα να ἁμαρτάνῃ, βέβαια ἔμελλον να τόν σκεπάσω μέ τήν πορφύραν μου». Τόσον δέ ἀμνησίκακος ἦτον ὁ ἀοίδιμος Κωνσταντῖνος, ὥστε ὀποῦ, ἐπειδή μερικοί ἐλιϑοβόλησαν τήν εἰκόνα τοῦ, παρεκίνουν αὐτόν οἱ φίλοι τοῦ να τιμωρήσῃ τούς ὑβριστάς, διατί μέ τούς λίθους ἐπλήγωσαν τό πρόσωπόν του. Ὁ δέ ἀνεξίκακος βασιλεύς, ψηλαφήσας τό πρόσωπόν του, καί χαμογελάσας εἶπε ταῦτα τά ἀξιομνημόνευτα· «Οὐδαμοῦ πληγήν ἐπί τοῦ μετώπου γεγενημένην ὀρῷ, ἀλλ’ ὑγιής μέν ἡ κεφαλή, ὑγιής δέ ἡ ὄψις ἅπασα» (Χρυσ. Λόγ. κ’, εἰς τούς Ἀνδριάντας).

Σκέψεις στην ακροθαλασσιά (Άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσιανίνωφ)

0

Σκέψεις στην ακροθαλασσιά (Άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσιανίνωφ)



Άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσιανίνωφ: Εγρήγορση και περισπασμός | Διακόνημα

Μέ ποιόν μοιάζει ὁ χριστιανός, πού σηκώνει τὶς θλίψεις τῆς ἐπίγειας ζωῆς μὲ ἀληθινὴ πνευματικὴ σύνεση; Μ’ ἕναν ὁδοιπόρο, πού στέκεται στὴν ἀκροθαλασσιὰ σὲ ὥρα τρικυμίας. Τὰ ἀγριεμένα ἄσπρα κύματα πλησιάζουν τὸν ὁδοιπόρο καί, ἀφοῦ σπάσουν στὴν ἄμμο, διαλύονται πάνω στὰ πόδια του σὲ ἀναρίθμητες μικρὲς σταγόνες. Ἡ θάλασσα, φιλονικῶντας μὲ τὸν ἄνεμο, βρυχᾶται, ὑψώνει κύματα σὰν βουνά, βράζει, παφλάζει. Τὸ ἕνα κῦμα γεννᾶ καὶ στὴ συνέχεια καταβροχθίζει τὸ ἄλλο. Οἱ κορυφὲς τους εἶναι στεφανωμένες μὲ κάτασπρο ἀφρό. Ὅλη ἡ θάλασσα εἶναι καλυμμένη ἀπ’ αὐτὰ τὰ κύματα, πού μοιάζουν μὲ τεράστιο λάρυγγα φοβεροῦ τέρατος δίχως δόντια. Ὁ ὁδοιπόρος παρατηρεῖ τὸ φοβερὸ θέαμα μὲ ἤρεμο λογισμό. Τὰ μάτια του εἶναι στὴ θάλασσα. Ποῦ εἶναι, ὅμως, ἡ σκέψη του; Καὶ ποῦ ἡ καρδιά του; Ἡ σκέψη του εἶναι στὶς πύλες τοῦ θανάτου. Καὶ ἡ καρδιά του στὴν κρίση τοῦ Θεοῦ.

Ἐκεῖ εἶναι ἤδη μὲ τὸν νοῦ του· ἐκεῖ εἶναι μὲ τὸ αἴσθημά του· ἐκεῖ εἶναι οἱ φροντίδες του· ἐκεῖ εἶναι ὁ φόβος του. Ἀπὸ τὸν φόβο αυτό φεύγει μακριὰ ὁ φόβος τῶν ἐπίγειων πειρασμῶν, θὰ κοπάσουν οἱ ἄνεμοι, θὰ γαληνέψει ἡ θάλασσα. Ἐκεῖ πού πρῶτα μάνιαζαν τὰ τεράστια ὀργισμένα κύματα, δὲν θὰ βλέπει κανεὶς παρὰ μίαν ἐπίπεδη ἐπιφάνεια ἀπὸ νερὰ ἀκίνητα, νερὰ κουρασμένα ἀπὸ τὴ θύελλα. Μετὰ τὴ μεγάλη θαλασσοταραχή, τὰ νερὰ θὰ καταπέσουν σὲ μία νεκρικὴ ἀκινησία. Στὸν διάφανο καθρέφτη τους θὰ ἀντανακλᾶ ὁ βραδυνός ἥλιος, ὅταν θὰ σταθεῖ πάνω ἀπὸ τὴν Κρονστάνδη, θὰ σκορπίσει τὶς ἀκτῖνες του σ’ ὅλον τὸν Φιννικὸ Κόλπο καὶ θὰ συναντήσει τὸν ποταμὸ Νιέβα πρὸς τὴν Πετρούπολη. Θέαμα σὰν ζωγραφιά, γνωστὸ στοὺς κατοίκους τῆς ἐρήμου τοῦ Ἁγίου Σεργίου. Αὐτὸν τὸν οὐρανό, αὐτὴ τὴν ἀκροθαλασσιά, αὐτὰ τὰ κτίρια πόσοι τὰ εἶδαν; Πόσοι εἶδαν τὰ ἀφροστεφανωμένα, τὰ περήφανα, τὰ ἄγρια κύματα; Πάρα πολλοί. Καὶ ὅλοι αὐτοὶ ἔφυγαν.

Ὅλοι βρίσκονται τώρα στὴν ἡσυχία τοῦ τάφου. Ἐκεῖ θὰ βρεθοῦν καὶ ὅσοι σήμερα τὰ ἀντικρίζουν. Πόσο ἄστατα, πόσο φευγαλέα εἶναι τὰ ἐπίγεια ὅσο τῶν κυμάτων τὰ ἀφροστέφανα! Κοιτάζοντας ἀπὸ τὸν ἥσυχο ἀρσανὰ τὴ θάλασσα τοῦ βίου νὰ φουσκώνει ἀπὸ τὰ κύματα τῶν παθῶν, Σὲ εὐγνωμονῶ, Βασιλιὰ καὶ Θεέ μου! Μ’ ἔφερες σ’ ἐτούτη τὴν ἅγια Μονή. Μ’ ἔκρυψες «στὸ ἀπόκρυφο καταφύγιο τῆς θείας Σου παρουσίας ἀπὸ τὶς ἄδικες ἐπιθέσεις τῶν ἀνθρώπων» καὶ μὲ φύλαξες «ἀπὸ συκοφαντικὲς γλῶσσες» [κατακρύψεις αὐτοὺς ἐν ἀποκρύφῳ τοῦ προσώπου σου ἀπὸ ταραχῆς ἀνθρώπων, σκεπάσεις αὐτοὺς ἐν σκηνῇ ἀπὸ ἀντιλογίας γλωσσῶν] (Ψαλμ. 30: 21). Γιὰ τοῦτο μόνο πονάει ἡ ψυχή μου, γιὰ τοῦτο συνταράζεται τὸ ἄγνωστο: Θὰ περάσω, ἄραγε, ἀπὸ δῶ, ἀπὸ τὴν ἀκροθαλασσιὰ τοῦ ἄστατου καὶ ψεύτικου βίου, «στὸν τόπο τῆς σκηνῆς τῆς θαυμαστῆς, στὸν οἶκο τοῦ Θεοῦ, μὲ φωνὲς χαρᾶς καὶ δοξολογίας, μέσα σὲ ἤχους γιορτινοὺς» [ταῦτα ἐμνήσθην καὶ ἐξέχεα ἐπ᾿ ἐμὲ τὴν ψυχήν μου, ὅτι διελεύσομαι ἐν τόπῳ σκηνῆς θαυμαστῆς ἕως τοῦ οἴκου τοῦ Θεοῦ ἐν φωνῇ ἀγαλλιάσεως καὶ ἐξομολογήσεως ἤχου ἑορτάζοντος] (Ψαλμ. 41: 5);

Θὰ κατοικήσω, ἄραγε, ἐκεῖ αἰώνια; Τί κι ἂν ἔχω θλίψεις στὸν κόσμο; «Ἐγὼ στήριξα τὶς ἐλπίδες μου στὸν Θεό, κι ἔτσι δὲν ἔχω νὰ φοβηθῶ ὅτι κι ἄν μοῦ κάνει ἄνθρωπος» [ἐπὶ τῷ Θεῷ ἤλπισα, οὐ φοβηθήσομαι τί ποιήσει μοι ἄνθρωπος] (Ψαλμ. 55: 12). (Απόσπασμα από το βιβλίο, Ασκητικές εμπειρίες. Εκδόσεις Ιεράς Μονή Παρακλήτου).

Αναδημοσίευση από ΙΜΑΙΚ

Αντιγραφή από Ελληνική Πατρολογία

Μεγάλη ὀργή θά ἔλθῃ, ἰδίως διά τάς ἀσελγείας καί ἐκτρώσεις(* Τά ἐμπνευσμένα αὐτά λόγια τοῦ Γέροντος ἐλέχθησαν τήν 8ην Μαΐου 1979, ἔνα ἔτος πρό τῆς ὁσίας κοιμήσεώς του)

Φιλοθέου Ζερβάκου

Μεγάλη ὀργή θά ἔλθῃ, ἰδίως διά τάς ἀσελγείας καί ἐκτρώσεις ~ Γ. Φιλόθεος Ζερβάκος (* Τά ἐμπνευσμένα αὐτά λόγια τοῦ Γέροντος ἐλέχθησαν τήν 8ην Μαΐου 1979, ἔνα ἔτος πρό τῆς ὁσίας κοιμήσεώς του)




…Πιστεύω, ἄν θέλῃ καί ὁ Θεός, νά φύγω γρήγορα. Πρέπει καί νά φύγω, γιατί, ὅπως βλέπω, ὁ κόσμος ὅλος ὅλον εἰς τό πονηρόν τρέχει, σάν ἁμαρτωλός εἰς τήν ἁμαρτίαν. ᾿Ακράτητοι εἶναι οἱ ἄνθρωποι, καί λαός καί κλῆρος σάν τά ἀχαλίνωτα ἄλογα τρέχουν εἰς τήν ἁμαρτίαν· οὔτε συλλογίζονται Θεόν, θάνατον, κρίσιν, ἀνταπόδοσιν, τίποτε – τίποτε, μόνον γιά τήν ὕλη, γιά τό σῶμα, γιά τίς ἡδονές, γιά τίς τιμές. Γιά τήν ψυχή, γιά τό Θεό, γιά τήν ἀρετή; τίποτε. Πολύ ὀλίγοι εἶναι ἐκεῖνοι πού ἔχουν ἀληθινά ἐνδιαφέροντα, καί ἴσως χάριν αὐτῶν τῶν ὀλίγων κρατεῖ ὁ Θεός τόν κόσμον.

… Ὁ Σατανᾶς κάνει τήν τελευταίαν ἔφοδον, καί εἰς αὐτά τά χρόνια πού εὑρισκόμεθα μεγάλη θλῖψις καί μεγάλη ὀργή θά ρθῆ στόν κόσμον… Στήν ἐποχή τοῦ Προφήτου Ἱερεμίου ὁ Θεός ἀπεφάσισε νά τιμωρήση τούς Ισραηλίτας πολλές φορές καί ὁ ῾Ιερεμίας παρακαλοῦσε τόν Θεό νά λυπηθῆ τό πλάσμα του, τόν λαό του, καί νά μή τούς τιμωρήση, γιά τίς ἁμαρτίες του. Μιά φορά ὅμως λέγει τοῦ Ἱερεμίου θά τήν καταστρέψω τήν ῾Ιερουσαλήμ. ῾Ο ῾Ιερεμίας τότε ἄρχισε νά παρακαλῇ· Θεέ μου μή τήν καταστρέψης καί μή τούς τιμωρήσης…, ἀλλ’ ὁ Θεός τοῦ εἶπε· μή μέ παρακαλᾶς δέν σέ ἀκούω, θά τήν παραδώσω εἰς τούς Βαβυλωνίους, πού ἤδη εἶχαν πλησιάσει τήν ῾Ιερουσαλήμ. Τότε λέει ὁ ῾Ιερεμίας στόν Θεό· πῶς εἶναι δυνατόν νά μποῦνε μέσα οἱ ἐχθροί πού εἶναι ἰσχυρά τά τείχη; Εγώ θά ἀνοίξω τίς πόρτες, ἀπήντησε ὁ Κύριος, γιά νά μποῦν. Εάν δέν τήν παραδώσω ἐγώ δέν μπαίνουν, ἀλλά ἐγώ θά τήν παραδώσω… Αὔριο τό πρωΐ νά καθίσης σέ ἕνα ὑψηλό μέρος καί θά ἰδῆς πῶς θά τήν παραδώσω… Καί εἶδε ἕνα ῎Αγγελο πού ἐπῆγε καί ἄνοιξε τήν ἀνατολική θύρα καί ἐπῆρε τά κλειδιά, κατόπιν στήν Δυτική, Νότιο καί Βόρειο καί τά ἐτοποθέτησε κάτω ἀπό μιά πέτρα, λέγοντας: Δέξου πέτρα τά κλειδιά τῆς πόλεως αὐτῆς τῆς ἁμαρτωλοῦ καί νά τά φυλάξῃς ἕως ὅτου ἐπιστρέψουν οἱ αἰχμάλωτοι, καί κατόπιν ἐφώναξε ὁ ῎Αγγελος· Εἴσελθε ἡ δύναμις τῶν Χαλδαίων, καί ἐμπῆκαν οἱ ἐχθροί μέσα, ἔσφαξαν καί ἐρήμωσαν καί ἐπῆραν πολλούς αἰχμαλώτους καί μαζί μέ αὐτούς καί τόν Ἱερεμίαν. Δι’ αὐτό λέει ὁ ῞Αγιος Χρυσόστομος ὅτι, ὅταν αἱ ἁμαρτίαι τῶν ἀνθρώπων εἶναι πολλαί καί εὑρίσκωνται μέσα εἰς τούς ἁμαρτωλούς καί δίκαιοι ὁ Θεός μαζί μέ τούς ἁμαρτωλούς, καμμιά φορά, παίρνει καί δικαίους…

Λοιπόν μεγάλη ὀργή θά ἔλθῃ. Πολλά γίνονται, ἰδίως δύο μεγάλα κακά, ἡ ἀσέλγεια καί αἱ ἐκτρώσεις πού κάνουν αἱ γυναῖκες. Τόσο μεγάλο κακό στον κόσμο δέν ἔγινε σέ καμμιά ἐποχή, νά σκοτώνουν 6 – 10 παιδιά οἱ μητέρες καί νά μήν αἰσθάνωνται καθόλου τύψι τῆς συνειδήσεως, πού, ἄν εἶχαν λίγο ἴχνος μετανοίας καί συναισθήσεως, ἔπρεπε νά ἀνοίξουν τάφους καί νά μποῦν μέσα νά βασανίζωνται, ἀλλά ἀναίσθητες. Ἐξομολογοῦνται καμμιά φορά, ἀλλά χωρίς μετάνοια. ῞Ενα αὐτό, καί δεύτερον ἡ γύμνια τῶν γυναικῶν. Περπατοῦν τώρα γυμνές, καί οἱ ἄνδρες γυμνοί, δέν πέφτουν πίσω, ἀλλά περισσότερον αἱ γυναῖκες, καί αὐτό δέν εἶναι δυνατόν νά τό ὑπομένη ὁ Θεός. Ὑπέμεινε καί τούς ἐπί Νῶε ἁμαρτωλούς καί τούς Σοδομίτας καί Γομορρίτας, ἀλλά δέν εἶχαν φθάσει καί σέ αὐτό τό σημεῖο, να περπατοῦν γυμνοί καί νά ἐπιδεικνύουν τα σώματά των τά βρωμερά στούς ἄνδρες γιά νά τούς ἑλκύσουν καί παρασύρουν εἰς τήν ἁμαρτίαν. Ο Θεός εἶναι μακρόθυμος καί μία ὥρα παρά Θεοῦ ὡς 1.000 ἔτη. Μακροθυμεῖ, ἀλλά ἡ μακροθυμία του ἔχει καί ὅρια. «Ἐάν μή ἐπιστραφῆτε, λέγει, τήν ρομφαίαν αὐτοῦ στιλβώσει, τό τόξον αὐτοῦ ἐνέτεινε καί ἡτοίμασεν αὐτό, καί ἐν αὐτῷ ἡτοίμασε σκεύη θανάτου, τά βέλη αὐτοῦ τοῖς καιομένοις ἐξειργάσατο».

Λοιπόν ἄς εἴμεθα ἕτοιμοι διότι οὐκ οἴδαμε τήν ὥραν οὐδέ τήν στιγμήν τοῦ θανάτου. Τώρα τί τιμωρία θά μεταχειρισθῆ, Ἐκεῖνος ξεύρει. Πάντως ὅμως ἡ τιμωρία θά ἔλθῃ… Λοιπόν ἔγιναν πολλά κακἀ καί γίνονται καί ἐξακολουθοῦν ἁλματωδῶς νά γίνωνται. Ὑπάρχουν και μερικοί ὀλίγοι καλοί, οἱ ὁποῖοι μαζύ μέ τούς ἄλλους, φοβοῦμαι ὅτι θά ὑποφέρουν καί αὐτοί, ἀλλά αὐτοί ἅμα φυλάξουν τήν πίστι τους καί τήν ἀγάπη τους πρός τόν Θεόν, ὁ Θεός δέν θά τούς ἀφήσῃ, καί ὀλίγα παιδευθέντες μεγάλα εὐεργετηθήσονται· οἱ ἄλλοι ὅμως θά παιδευθοῦν καί ἐδῶ καί θά παραπεμφθοῦν στό πῦρ τό ἐξώτερον. Αὐτά εἶναι τά χάλια μας…

Δέν εἶναι δυνατόν ποτέ ὁ Θεός, ὁ ὁποῖος πάντοτε τήν ἁμαρτίαν τήν τιμωρεῖ νά ἀφήση τόσα κακά νά γίνωνται χωρίς τιμωρίαν… Μόνον νά εἴμεθα ἕτοιμοι. «Οἱ πεποιθότες ἐπί Κύριον, ἑοίκασιν ὄρει τῷ ἁγίῳ· οἵ οὐδαμῶς σαλεύοντι, προσβολαῖς τοῦ βελίαρ» (᾿Αντίφωνον Γ΄ τῶν ᾿Αναβαθμῶν τοῦ Β’ ἤχου).

Εἰς τόν Θεόν νά ἔχουμε τήν πίστι μας, τήν ἐλπίδα μας, τήν ἀγάπην μας καί δέν θά μᾶς ἐγκαταλείψῃ, καί ἄς μή μᾶς χωρίση τίποτε ἀπό τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ.

– Ὁ Θεός, προσευχόμενος εἰς τούς ῾Αγίους Πάντας διά τήν σημερινήν κατάστασιν καί τί πρέπει νά γίνῃ, μοῦ εἶπε νά γράψω εἰς τούς ἄρχοντας τῆς Πολιτείας καί Ἐκκλησίας να μετανοήσουν…

– – Ο Θεός μέ ἀπεκάλυψε ὅτι τό μόνον διά τήν σωτηρίαν μας εἶναι ἡ μετάνοια, καί νά μετανοήσουν πρῶτον οἱ ᾿Αρχιερεῖς καί νά ἑνωθοῦν, διότι εἶναι αἶσχος νά λένε περί τῆς εἰρήνης τοῦ σύμπαντος κόσμου καί τῆς τῶν πάντων ἑνώσεως καί αὐτοί ἀναμεταξύ τους νά ἔχουν ἔχθρας… Καιρός δακρύων, ἀλλά πρέπει ἡ ἀλήθεια νά ὁμολογῆται… ῞Ενας Θεός κατεδέχθη νά γίνη ἄνθρωπος διά νά εἰρηνεύση τόν κόσμον καί ἐμεῖς γινόμεθα ἐνάντιοι τῆς εἰρήνης!

– · Καί τώρα εὑρισκόμεθα εἰς τάς παραμονάς τῆς μεγάλης ὀργῆς, πλησιάζει τό τέλος τῆς συντελείας.

Τόν θάνατον καί τήν δευτέραν παρουσίαν ἐθεωροῦσαν ὅλοι οἱ ῞Αγιοι Πατέρες καί οἱ Διδάσκαλοι

τῆς Ἐκκλησίας ἀπαραίτητα γιά τήν σωτηρίαν τοῦ ἀνθρώπου, καί πολλοί ἀπό αὐτά ἐσώθησαν. Οἱ ἄνθρωποι ἔχουν καί κακά παραδείγματα ἀπό τούς ἄρχοντας τῆς πολιτείας καί τῆς Ἐκκλησίας, ἔχουν ὅμως καί ἐκεῖνοι σκληρυνθῆ, χειρότερα καί ἀπό τούς Εβραίους… ῞Οσον μπορεῖ κανείς ἄς ἐργάζεται, ἀλλά νά μή ἐκτίθεται….. –

– Καιρός παντί πράγματι, καί Θεοῦ θέλοντος καί καιροῦ εὐδοκοῦντος. Προσπαθεῖστε, ζητοῦντες πάντοτε καί τό ἔλεος καί τήν βοήθειαν καί τήν χάριν τοῦ Θεοῦ… Περισσότερον θά κοιτάξωμεν τήν ψυχήν μας, καί νά φυλασσώμεθα ἀπό τούς κινδύνους.

– Πάντοτε νά ἐπικαλῆσθε τήν βοήθειαν τοῦ Θεοῦ. Νά μή ἐπιχειρῆτε ἔργον χωρίς νά ἐπικαλεσθῆτε τόν Θεόν, νά σᾶς φανερώση, νά σᾶς ἀποκαλύψῃ, ὅτι εἶναι ἅγιον. Καί οἱ ῞Αγιοι ᾿Απόστολοι προσηύχοντο πρῶτα καί κατόπιν ἐπήγαιναν εἰς τό κήρυγμα, ὅπου τούς ἀπεκάλυπτε ὁ Κύριος. Τό θέλημα τοῦ Κυρίου νά γίνη…

– · Τό καλύτερον εἶναι νά κάνωμεν ὑπομονήν διά νά πᾶμε εἰς τήν βασιλείαν τῶν Οὐρανῶν, νά εἴμεθα πάντοτε αἰωνίως, χαίροντες, ἀγαλλόμενοι καί εὐφραινόμενοι, ὑμνοῦντες καί εὐχαριστοῦντες καί δοξολογοῦντες διά παντός τό ὄνομα τῆς ῾Αγίας Τριάδος, διά πρεσβειῶν τῆς Παναχράντου Μητρός Αὐτοῦ καί πάντων τῶν ῾Αγίων.


Δημοφιλή Άρθρα

Τα αγαπημένα σας

Στο 300% η αύξηση των καρκινοπαθών και των αποβολών σύμφωνα με...

0
Στο 300 % η αύξηση των καρκινοπαθών και των αποβολών σύμφωνα με πληροφοριοδότες από το  Υπ. Εθν. Αμύνης των ΗΠΑ.   https://twitter.com/TheChiefNerd/status/1485695818996854788   Απίστευτα τα στοιχεία που βγαίνουν...