Ορθοδοξία

Αρχική Ορθοδοξία Σελίδα 2

Πνίγουν τα παιδιά μας, αλλά για τον Μητροπολίτη Πειραιώς «η ζωή συνεχίζεται»! (18.09)

Μητροπολίτη Πειραιώς

Πνίγουν τα παιδιά μας, αλλά για τον Μητροπολίτη Πειραιώς «η ζωή συνεχίζεται»!

Πνίγουν τα παιδιά μας, αλλά για τον Μητροπολίτη Πειραιώς «η ζωή συνεχίζεται»! (18.09)

Η λέξη αηδία είναι λίγη να περιγράψει την στάση του Μητροπολίτη Πειραιώς στο θέμα της υποχρεωτικής μασκοφορίας στα σχολεία. Εμφανίστηκε εντελώς ανενημέρωτος στο megalo κανάλι και, κάνοντας την γνωστή τσουλήθρα που μόνο εκείνος ξέρει να κάνει, βάπτισε το ψάρι κρέας για να υποστηρίξει την «γενοκτονία» που υφίστανται αυτήν την στιγμή τα παιδιά μας στα σχολεία. Αν τον Ανδρέα Κονάνο τον έφαγε το facebook, τον Μητροπολίτη Πειραιώς τον τρώνε οι δημόσιες σχέσεις με τους καναλάρχες και τους δημοσιογράφους. Δεν μπορεί να μην έχει καταλάβει, ανόητος δεν είναι και γνωρίζει πολύ καλά, ότι η παρουσία του πολλές φορές στα κανάλια χρησιμοποιείται για να «νομιμοποιήσει» στο ποίμνιο της Εκκλησίας τις θέσεις του Καίσαρα. Κι όμως το κάνει. Συνεχίζει και εμφανίζεται στα κανάλια κάνοντας ακριβώς αυτό, για τους λόγους που εκείνος γνωρίζει.

 

Δεν θα ασχολούμουν με τον Μητροπολίτη Πειραιώς, οι ακροβασίες του και η διπλωματία του έχουν άλλωστε γίνει γνωστές και είναι ικανές να τρελάνουν άνθρωπο. Όμως δεν αντέχω την υποκρισία σε μια τόσο ευάλωτη στιγμή. Σε μία στιγμή που η κοινωνία, δυστυχώς δίχως να το γνωρίζει, «διαπραγματεύεται» τα δικαιώματά της στη «νέα κανονικότητα» που κάποιοι θέλουν να της επιβάλουν. Οι θέσεις του Μητροπολίτη Πειραιώς προκαλούν σύγχυση, είναι επικίνδυνες για την κοινωνία και πρέπει να επισημανθούν.

Δείτε τι απάντησε ο πολύς Μητροπολίτης Πειραιώς για το άνοιγμα των σχολείων και τις μάσκες, την στιγμή που εκατοντάδες χιλιάδες τρυφερές ψυχές (από το νηπιαγωγείο αν είναι δυνατόν) έχουν υποχρεωθεί να φοράνε φίμωτρο και να στερούνται το οξυγόνο τους.

«Κοιτάξτε. Νομίζω ότι η ζωή συνεχίζεται κύριε Ιορδάνη Χασαπόπουλε και τα παιδιά μας είναι ό,τι πολυτιμότερο μας έχει δώσει ο Θεός, συνεπώς, δεν μπορεί για οποιονδήποτε λόγο να περισταλεί αυτό το θαύμα της ζωής και της υπάρξεως. Η μαθησιακή διαδικασία για τα παιδιά μας είναι το οξυγόνο τους, η αναπνοή τους. Με αυτό ολοκληρώνονταιενδυναμώνονται, κοινωνικοποιούνται. Είναι λοιπόν δυνατόν να μην ανοίξουν τα σχολεία μας; Βέβαια είμαστε σε μία δύσκολη κατάσταση, υπάρχει μία πανδημία η οποία είναι εξόχως μεταδοτική. Στην κοινότητα δεν υπάρχει ανοσία, δεν υπάρχει το ειδικό εμβόλιο ακόμη, δεν υπάρχει το συγκεκριμένο αντιιικό φάρμακο και άρα λοιπόν η μάσκα είναι ένα προστατευτικό όργανο, λειτουργικό όργανο, για να αποτραπεί η μετάδοση αυτής της λοιμώδους ασθένειας. Επομένως θεωρώ ότι είναι κάτι πάρα πολύ συμβατό με την λογική και την τάξη των πραγμάτων. Αυτό που αποκρούουμε κ. Χασαπόπουλε είναι το προσωπείο, η υποκρισία, το ψέμα, ο δήθεν ευσεβισμός. Όλα αυτά τα πράγματα που πηγάζουν από την αδιακρισία, την έλλειψη φωτισμού…»

Και για όσους διαφωνούν με τις μάσκες και το εμβόλιο, συμπεριλαμβανομένων και των ιερέων που διαφωνούν, είπε:

«… Όλοι αυτοί οι άνθρωποι πάσχουν από έλλειψη διακρίσεως διότι εδώ ακούγονται τερατώδεις συνωμοσιολογίες. Πράγματα απίθανα και εξωφρενικά αλλά έχουμε ένα δεδομένο, έχουμε ανθρώπους στις εντατικές διασωληνωμένους. Έχουμε εκατομμύρια κρούσματα σε όλη την γή, έχουμε θανάτους. Δεν είναι κάτι λοιπόν το οποίον είναι στη σφαίρα του ιδεατού ή ξέρω ‘γω του φαντασιακού. …»

Ο Μητροπολίτης Πειραιώς κολυμπάει μέσα σε έναν εμετό αντιφάσεων. Από την μία «τα παιδιά μας είναι ό,τι πολυτιμότερο μας έχει δώσει ο Θεός». Από την άλλη αποφεύγει να μιλήσει για την επικινδυνότητα των μασκών, την στέρηση του οξυγόνου και του «ζωτικού χώρου» των παιδιών, τις τρομακτικές συνέπειες (που θα δούμε αργότερα) στον ψυχικό τους κόσμο και αερολογεί για «το θαύμα της ζωής και της υπάρξεως»! την «μαθησιακή διαδικασία για τα παιδιά μας» [που] «είναι το οξυγόνο τους, η αναπνοή τους.» και το ότι «με αυτό» (;) τα παιδιά «ολοκληρώνονταιενδυναμώνονται, κοινωνικοποιούνται.»

Να μην καταπιαστώ με τα σκουπίδια που μαθαίνουν τα παιδιά στα σχολεία αλλά ειλικρινά όμως, ακριβώς τούτη τη στιγμή με τις μάσκες και τα φίμωτρα, όλα αυτά περί «οξυγόνου», «αναπνοής», «ολοκλήρωσης», «ενδυνάμωσης» και «κοινωνικοποίησης» που αναφέρει ο Μητροπολίτης έχουν ξεπεράσει τα όρια της ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΟΤΗΤΑΣ και της ΚΟΡΟΪΔΙΑΣ.

Φράζουν το στόμα και την μύτη των παιδιών μας και ο Πειραιώς μιλάει χαρωπά για οξυγόνα και αναπνοές!! Μας δουλεύει, δεν γίνεται. Τα παιδιά ωριμάζουν και ενδυναμώνονται μέσα από την κοινωνικοποίησή τους με το άλλο πρόσωπο και ο Μητροπολίτης επευφημεί τις μάσκες-φίμωτρα που εμποδίζουν αυτήν την διαδικασίαΤαυτόχρονα ο Μητροπολίτης βρίσκεται σε ένα ιδεατό φαντασιακό σύμπαν (για το οποίο κατηγορεί τους άλλους) όπου τα παιδιά όντως κοινωνικοποιούνται, όντως ολοκληρώνονται, όντως ενδυναμώνονται… με τα πρόσωπά τους καλυμμένα!! Με τις μάσκες/φίμωτρα το κράτος βάζει ένα τείχος μπροστά στα πρόσωπα των παιδιών, βάζει ένα Χ στο ανθρώπινο πρόσωπο, βάζει ένα Χ στην κοινωνία των προσώπων, αλλά στον φανταστικό κόσμο του Μητροπολίτη Πειραιώς αυτό δεν συμβαίνει… ακόμη και αν το βλέπουμε με τα μάτια μας να συμβαίνει!!

Ποιά «μαθησιακή διαδικασία» επαινεί ο Πειραιώς; Να εκπαιδεύονται τα παιδιά στα φίμωτρα και στην απομόνωση; Το μικρό παιδάκι, που του στερείς το πρόσωπο της δασκάλας, του στερείς τον κόσμο όλο, διότι τα συναισθήματα στο πρόσωπο της δασκάλας, όπως και της μαμάς, είναι ο «χάρτης» που θα χρησιμοποιήσει για να καταλάβει τον κόσμο που βρίσκεται. Όταν εσύ του στερείς αυτόν τον «χάρτη» το βάζεις μέσα σ’ ένα σκοτεινό δωμάτιο και του λες να περπατήσει, και του προκαλείς σύγχυση και μελαγχολία.

Αυτήν την «μαθησιακή διαδικασία» επαινεί ο Πειραιώς;

Και τί εφιάλτη χτίζουμε όταν μαθαίνουμε στα παιδιά να «ζουν» σε έναν κόσμο όπου «ο άλλος» δεν έχει πρόσωπο; Πως θα μιλήσουμε σε αυτά τα παιδιά για το Δεύτερο Πρόσωπο της Αγίας Τριάδος;

Δολοφονούν το ανθρώπινο πρόσωπο, την εικόνα του Θεού, ετοιμάζουν τα παιδιά για ΘΑΝΑΤΟ και δηλώνουν με θράσος ότι αυτό είναι μέρος της εκπαίδευσής τους! Και εμφανίζεται ο Πειραιώς για να μας πει ότι «η ζωή συνεχίζεται»!

Πήγαινε άνθρωπέ μου στην Μητρόπολή σου επιτέλους και μην εμφανίζεσαι άλλο στα κανάλια. Δεν είναι ότι ξεπέρασες την Κομανέτσι. Δεν είναι ότι κουραστήκαμε με αυτό το άνετο ύφος σου του ξερόλα την ώρα της καταστροφής. Δεν είναι ότι αηδιάσαμε με τις επαναλαμβανόμενες υπόχρεες χαιρετούρες σου στον ιδιοκτήτη του Mega και δωρητή της Μητροπόλεως. Ακόμη και τα γλειψίματα στους κόπανους δημοσιογράφους που πολεμάνε την Εκκλησία δεν είναι. Είναι ότι χτυπάς παλαμάκια την ώρα που βλέπεις να μας κλέβουν τα παιδιά. Είναι ότι είσαι έτοιμος να ψήσεις τον κόσμο και για τα εμβόλια του Γκέιτς αν χρειαστεί. Βάλε ένα φρένο σ’ αυτήν την κατρακύλα, για όνομα του Θεού, κάποιος πρέπει να στο πει.

Επίσης όσα είπε για τις μάσκες ο «υπεύθυνος», «σοβαρός» και «συνετός» Μητροπολίτης, ότι «είναι ένα προστατευτικό όργανο, λειτουργικό όργανο, για να αποτραπεί η μετάδοση αυτής της λοιμώδους ασθένειας», δεν αφορούν τα παιδιά του νηπιαγωγείου ούτε του δημοτικού. Σύμφωνα με τον ψυχάκια Σύψατουλάχιστον για τα παιδιά του νηπιαγωγείου και του δημοτικούη υποχρεωτική μασκοφορία επιβάλλεται κυρίως ως μέρος της εκπαίδευσής τους και όχι για την αντιμετώπιση του κορωνοϊού, αφού, όπως λένε τώρα, τα παιδιά ανήκουν στην ασφαλέστερη ηλικιακή ομάδα.

«Αν δείτε την οδηγία η οποία είχε δώσει η επιτροπή, είναι ότι για το νηπιαγωγείο και για το δημοτικό θεωρούμε ότι η μάσκα θα είναι και ένα μέρος της εκπαιδευτικής διαδικασίας. Δηλαδή τα παιδιά θα εκπαιδεύονται να την χρησιμοποιούν σωστά.» [ΣΥΨΑΣ]

«… τα παιδιά ιδίως του δημοτικού είναι η ασφαλέστερη ηλικιακή ομάδα. Μολύνονται πολύ πιο δύσκολα και διασπείρουν τον ιό στους ενήλικες πολύ λίγο. Επομένως είναι η ασφαλέστερη ηλικιακή ομάδα και δεν έχουμε ένα μεγάλο φόβο ότι θα συμβεί κάτι στην ομάδα αυτή.» [ΣΥΨΑΣ]

Αλλά και για την δευτεροβάθμια εκπαίδευση, ο εν αντιθέσει με εμάς «υπεύθυνος», «σοβαρός» και «συνετός» Μητροπολίτης Πειραιώς θα πρέπει να προσέχει λίγο παραπάνω τους «υπεύθυνους», «σοβαρούς» και «συνετούς» «ειδικούς» που εμπιστεύεται, διότι από την Δευτέρα μέχρι την Παρασκευή είναι ικανοί να αλλάξουν 50 γνώμες. Για παράδειγμα, ο Σύψας την μία υπονοεί ότι οι νέοι γενικώς «πέφτουν σαν τα κοτόπουλα», την άλλη λέει ότι τα παιδιά του νηπιαγωγείου και του δημοτικού ανήκουν στην ασφαλή ηλικιακή ομάδα, εξαιρώντας τα λίγο μεγαλύτερα, και την παρ’ άλλη συμπεριλαμβάνει στην ασφαλή ηλικιακή ομάδα και τις μεγαλύτερες ηλικίες των νέων όταν πρόκειται για τους λαθρομετανάστες. Δηλαδή, σύμφωνα τουλάχιστον με τα λεγόμενά του Σύψα, αυτήν την στιγμή πρέπει να ισχύουν ταυτόχρονα δύο διαφορετικές θεωρίες! Μία για τους νεαρούς Έλληνες και μία για τους νεαρούς λαθρομετανάστες. Οι νεαροί λαθρομετανάστες (συμπεριλαμβανομένων προφανώς και των μικροτέρων ηλικιών) είναι άτρωτοι, δεν χρειάζεται γενικώς να φοράνε μάσκα, απλά να «περιχαρακωθούν» από τους Έλληνες. Οι δε Έλληνες πρέπει γενικώς να φοράνε μάσκα. Από το νηπιαγωγείο ως το δημοτικό για «εκπαιδευτικούς» λόγους, και από Γυμνάσιο και πάνω «για να προστατευθούν».

Αυτά τα δαιμονικά και ασυνάρτητα όμως, να υποχρεώνουν τα παιδιά να φορέσουν μάσκες χωρίς να τις χρειάζονται, δεν φαίνονται «απίθανα» και «εξωφρενικά» στον Μητροπολίτη Πειραιώς. Εμείς του φαινόμαστε «συνωμοσιολόγοι», «αδιάκριτοι» και «ασύνετοι» που τα υποδεικνύουμε, υπενθυμίζοντας την βασική θέση της επιστήμης ότι οι υγιείς δεν έχουν κανένα λόγο να φοράνε μάσκες. Ο Πειραιώς μάλλον δεν τα συμμερίζεται όλα αυτά. Μίλησε άλλωστε περί ανέμων και υδάτων στο megalo κανάλι και θεωρεί «λειτουργικό όργανο» το κομμάτι πανί (μάσκα) πάνω στο πρόσωπο, για την «αντιμετώπιση της πανδημίας», η οποία προκαλεί λιγότερους θανάτους (υποκείμενα νοσήματα με κορωνοϊό, δηλαδή τρέχα γύρευε) και από αυτήν την επιδημία της γρίπης! Τι να πει κανείς; Ειλικρινά καραφλιάζει!


ΤΑΣ ΘΥΡΑΣ.

Άγιος Αμφιλόχιος της Πάτμου – Σπάνιο ηχητικό ντοκουμέντο. (19.11.1966)

Άγιος Αμφιλόχιος της Πάτμου – Σπάνιο ηχητικό ντοκουμέντο.

 

Άγιος Αμφιλόχιος της Πάτμου - Σπάνιο ηχητικό ντοκουμέντο. (19.11.1966)

 

Καθώς πλησιάζει η εορτή της ανακομιδής των λειψάνων του αγίου γέροντα Αμφιλοχίου Μακρή (19.09), θεωρήσαμε πολύ σημαντικό να δημοσιεύσουμε (ευρύτερα) το ηχητικό ντοκουμέντο που ακολουθεί. Το αρχείο αυτό είχε την καλοσύνη να μας το στείλει και να μας επιτρέψει να το δημοσιεύσουμε η Χρυσούλα Χαλικάκη, την οποία και ευχαριστούμε πάρα πολύ. 

Ο άγιος γέροντας απευθύνεται στην Μαρίκα Κουφάκη (μετέπειτα Αμφιλοχία μοναχή) και λοιπά πνευματικά του τέκνα εν Χανίοις. 

Για την επεξεργασία orthopraxia.gr

 

ΟΡΘΟΠΡΑΞΙΑ

Η προώθηση της έκτρωσης στην Ελλάδα. Ένα βήμα τη φορά… (17-09-20)

προώθηση της έκτρωσης

Η προώθηση της έκτρωσης στην Ελλάδα. Ένα βήμα τη φορά…

 

Η προώθηση της έκτρωσης στην Ελλάδα. Ένα βήμα τη φορά... (17-09-20)

Πέρυσι η αναθεώρηση του Ποινικού κώδικα, φέτος τα σχολικά προγράμματα σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης.

Έκλεισε ήδη ένα έτος από την εφαρμογή του νέου Ποινικού κώδικα ο οποίος τέθηκε σε ισχύ την 1η Ιουλίου 2019.(1). Τα νομοθετήματά του αποδείχθηκαν ακόμη πιο ύπουλα και βλαπτικά από ό,τι φανταζόμασταν ένα χρόνο πριν. Ο νόμος 1609/86 που  νομιμοποίησε την άμβλωση ήταν μόνο η τραγική αρχή. Ο νέος Ποινικός κώδικας έδωσε την δυνατότητα για ακόμη μεγαλύτερη επέκταση της εφαρμογής της.

Με την αναθεώρηση του 2019, σε σχέση με το ζήτημα της προσβολής του εμβρύου:

α. Νομιμοποιήθηκε η άμβλωση έως το τέλος της κυήσεως επί υπάρξεως σοβαρών νοσημάτων, τα οποία όμως  ο νόμος δεν κατονόμασε με σαφήνεια,

β. Καταργήθηκε  το άρθρο 304/5 που απαιτούσε συναίνεση του ενός γονέα ή κηδεμόνα για την διεξαγωγή της αν η κοπέλα είναι ανήλικη. (2)

γ. Δεν είναι πλέον παράνομη  η διαφήμιση, η δημόσια προβολή  και η προώθηση των εκτρωτικών υπηρεσιών (κατάργηση άρθρου 305). (3)

Με την συγκεκριμένη αναθεώρηση άνοιξε ο δρόμος για την ανεξέλεγκτη θανάτωση ακόμη περισσότερων παιδιών, μέχρι την παραμονή του τοκετού. Αυτών που για μια ασήμαντη συχνά νόσο  πέφτουν θύματα της προγεννητικής ευθανασίας αντί να απολαύσουν το δικαίωμα στην θεραπευτική προσπάθεια.

Επιπλέον προωθείται η θυματοποίηση των γυναικών και των άπειρων κοριτσιών παιδικής ουσιαστικής ηλικίας. Αυτό απέδειξαν τα γεγονότα που ακολούθησαν. Ο κορωνοϊός που εισέβαλε λίγους μήνες αργότερα, απετέλεσε χρυσή ευκαιρία για την διαδικτυακή διαφήμιση  και κατανάλωση εκτρωτικών συστημάτων  (4),που βάζουν σε μεγάλο κίνδυνο την υγεία της γυναίκας (και βέβαια θανατώνουν το παιδί της) και την αναθέτουν στο «σύντροφο» ή στη μοναξιά της να προχωρήσει σε έκτρωση, απομονωμένη από το επίσημο υγειονομικό σύστημα.

Η τάχα στήριξη δε της αυτονομίας του κοριτσιού που προχωρεί στην άμβλωση χωρίς τη συγκατάθεση του γονέα είναι στην πραγματικότητα εγκατάλειψη ενός παιδιού στα χέρια εκείνου που το άφησε έγκυο και το εκβιάζει για άμβλωση, μια εγκατάλειψη που το αφήνει ανυπεράσπιστο  και απέναντι σε ένα ιατρικό  σφάλμα ή κάποια επιπλοκή υγείας. Αυτό γίνεται  καλύτερα αντιληπτό σήμερα όταν συσχετισθεί με  τη κάλυψη που παρέχει στις επιταγές της σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης που εισήλθε πρόσφατα στα σχολεία μας.(5,6) Η απάλειψη της γονεϊκής συγκατάθεσης ήλθε να καλύψει νομικά και να διευκολύνει την εφαρμογή αυτής της διαπαιδαγώγησης.

Οι οδηγίες για το μάθημα αυτό όπως ισχύουν και για την πατρίδα μας  δόθηκαν το  2010 από το  German Federal Centre for Health Education (BZgA),  Ευρωπαϊκό συνεργάτη της WHO σε θέματα σεξουαλικής εκπαίδευσης. (7) Ο στόχος είναι να εξασφαλισθεί η «αναπαραγωγική υγεία» και τα σεξουαλικά δικαιώματα των παιδιών. Σε αυτά ανήκει και το δικαίωμα να αποκτήσει το άτομο όσα παιδιά θέλει, όταν θέλει, και εάν θέλει.(8)

i proothisi tis ektrosis stin ellada 01

Σύμφωνα με αυτές τις εκπαιδευτικές οδηγίες το παιδί σε ηλικία των 9-12 ετών ενημερώνεται για την χρήση της αντισύλληψης, των προφυλακτικών και την έννοια της ανεπιθύμητης εγκυμοσύνης. (Εικ. 1, Standards for Sexuality Education in Europe, σελ 44). Ας σημειωθεί πως στις εν λόγω οδηγίες η εγκυμοσύνη αναφέρεται πάντα ως ανεπιθύμητη. (9)

i proothisi tis ektrosis stin ellada 01

Το παιδί ενημερώνεται στην ίδια ηλικία για το θέμα της συγκατάθεσης σε ιατρικές πράξεις, (άμβλωση δηλ.) και τα νομικά του δικαιώματα, ενώ μαθαίνει να ασκεί κριτική στην κοινωνία, τους νόμους, τη θρησκεία. (Εικ.2. Standards for Sexuality Education in Europe,σελ.45) (10) Η κριτική αυτή λειτουργεί ως μοχλός αμφισβήτησης και προώθησης της αυτονομίας σε σχέση με τους γονείς. Αν  συνδυασθεί με το ενδιαφέρον της WHO για την μείωση της ηλικίας νόμιμης συναίνεσης (11), και την ήδη δεδομένη από το νόμο δυνατότητα στο παιδί να προχωρά σε άμβλωση χωρίς την συγκατάθεση των γονέων, καταλαβαίνουμε πως είναι το καλύτερο δώρο στις επιχειρήσεις της άμβλωσης.

i proothisi tis ektrosis stin ellada 01

Ακόμη χειρότερα, οι οδηγίες προβλέπουν ότι στην ηλικία των 12-15 ετών το παιδί διδάσκεται για τις ευθύνες που έχει ένας νέος γονέας, (για να αποθαρρυνθεί από αυτό), τις αποφάσεις που πρέπει να ληφθούν όταν υπάρξει ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη, ενώ για πρώτη φορά  τίθεται η επιλογή της άμβλωσης. (Εικ.3, Standards for Sexuality Education in Europe, σελ.46), (12) Και βέβαια επαναλαμβάνεται η διδασκαλία για τα σεξουαλικά του δικαιώματα. Οι εν λόγω ενημερώσεις κορυφώνονται στις μεγαλύτερες ηλικίες.

i proothisi tis ektrosis stin ellada 01

Η επιθυμία να διδαχθούν τα παιδιά τα δικαιώματά τους στην έκτρωση, να μειωθεί το ηλικιακό όριο νόμιμης συγκατάθεσης, (Εικ.4, Sexuality Educationin Europe and Central Asia) και να απομονωθούν από την γονεϊκή επίβλεψη, επιβεβαιώνεται και στην έκθεση αξιολόγησης των εν λόγω προγραμμάτων από τον δημιουργό τους και Ευρωπαϊκό συνεργάτη  σεξουαλικής αγωγή της WHO, το  Federal Centre for Health Education (BZgA) (13). Στην γενόμενη αναφορά που βγήκε σε συνεργασία με την γνωστή μας, IPPF European Network (το Ευρωπαϊκό παράρτημα της γνωστής Planned Parenthood), δηλώνουν:

i proothisi tis ektrosis stin ellada 01

«Η ηλικία συναίνεσης για τη λήψη αποφάσεων σχετικά με την άμβλωση χωρίς την άδεια ενός γονέα αποτελεί πραγματικό εμπόδιο για τους νέους». «Στο ένα τέταρτο των χωρών που ερευνήθηκαν, όλοι οι νέοι μπορούν να το αποφασίσουν χωρίς την άδεια ενός γονέα.» (Εικ.5, Sexuality Education  in Europe and Central Asia, σελ.34) (14)

i proothisi tis ektrosis stin ellada 01

«Πρέπει να προστεθεί ότι σε πολλές χώρες τα κορίτσια κάτω από τη νόμιμη ηλικία συγκατάθεσης μπορούν να πάρουν τη δική τους απόφαση εάν ο γιατρός κρίνει  ότι είναι αρκετά ώριμα για να το πράξουν.» (Εικ.6, Sexuality Educationin Europe and Central Asia, σελ 34) (14).

Λυπούμαστε για το άσχημο παιγνίδι που προωθείται εις βάρος των αγέννητων παιδιών και των νέων (κοριτσιών κυρίως), από την πλευρά της πολιτείας, του νομικού και ιατρικού κόσμου, αλλά  και του σχολείου.

Ζητούμε από τους γονείς να είναι ευαισθητοποιημένοι στο θέμα της (νόμιμης πλέον) διαδικτυακής παραγγελίας εκτρωτικών μέσων.

Ζητούμε να ενημερωθούν και να απορρίψουν τα σχολικά προγράμματα που θα προωθήσουν την άμβλωση.

Τους καλούμε να διαμαρτυρηθούν για την καταπάτηση των γονεϊκών τους δικαιωμάτων, όχι μόνο ως προς το εκπαιδευτικό υλικό,  αλλά και για το θέμα της παράκαμψης της γονεϊκής συγκατάθεσης για την έκτρωση των  ανηλίκων.

Αλλά κυρίως τους ζητούμε να θέσουν ως πρώτη προτεραιότητα τη διαπαιδαγώγησητην καλή σχέση και τη σωστή επικοινωνία  με τα παιδιά  τους, για να μη φθάσουν ποτέ στην θέση να σκεφτούν ή να διαπράξουν άμβλωση.

Αναφορές:

  1. https://www.lawspot.gr/nomika-nea/dimosieythikan-o-neos-poinikos-kodikas-kai-o-kodikas-poinikis-dikonomias
  2. 304/5 παλαιοτέρου ποινικού κώδικα. Αν η έγκυος είναι ανήλικη, απαιτείται και η συναίνεση ενός από τους γονείς ή αυτού που έχει την επιμέλεια του προσώπου της ανήλικης.
  3. 305.1 παλαιοτέρου ποινικού κώδικα.  Όποιος δημόσια ή με την κυκλοφορία εγγράφων, εικόνων ή παραστάσεων αναγγέλλει ή διαφημίζει, έστω και συγκεκαλυμμένα, φάρμακα ή άλλα αντικείμενα ή τρόπους ως κατάλληλους να προκαλέσουν τεχνητή διακοπή της εγκυμοσύνης ή προσφέρει με τον ίδιο τρόπο υπηρεσίες δικές του ή άλλου για την εκτέλεση ή την υποβοήθηση διακοπής της εγκυμοσύνης τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι δύο έτη.
  4. https://theconversation.com/countries-covid-19-responses-could-debunk-some-myths-around-the-abortion-pill-136088
  5. https://www.esos.gr/sites/default/files/articles-legacy/nomos_yp_arithm._46922020.pdf
  6. https://www.minedu.gov.gr/nomot-koinov/nomothesia-new/nomo8esia-genika-m/44193-26-02-20-sygxrones-deksiotites-nea-efodia-gia-tous-mathites-mas-kalliergoyme-tis-deksiotites-tou-21ou-aiona-enisxyoume-ti-viomatiki-kai-ergastiriaki-mathisi-4
  7. https://www.bzga-whocc.de/fileadmin/user_upload/WHO_BZgA_Standards_English.pdf
  8. https://www.bzga-whocc.de/fileadmin/user_upload/WHO_BZgA_Standards_English.pdf ,σελ.18
  9. https://www.bzga-whocc.de/fileadmin/user_upload/WHO_BZgA_Standards_English.pdf σελ.44
  10. https://www.bzga-whocc.de/fileadmin/user_upload/WHO_BZgA_Standards_English.pdf σελ.45.
  11. https://www.bzga-whocc.de/fileadmin/user_upload/Dokumente/BZgA_IPPFEN_ComprehensiveStudyReport_Online.pdf , Questionaire
  12. https://www.bzga-whocc.de/fileadmin/user_upload/WHO_BZgA_Standards_English.pdf σελ.46
  13. https://www.bzga-whocc.de/fileadmin/user_upload/Dokumente/BZgA_IPPFEN_ComprehensiveStudyReport_Online.pdf
  14. https://www.bzga-whocc.de/fileadmin/user_upload/Dokumente/BZgA_IPPFEN_ComprehensiveStudyReport_Online.pdf σελ.34

ΠΗΓΗ: ΑΦΗΣΤΕ ΜΕ ΝΑ ΖΗΣΩ

Το Κίνημα «Αφήστε με να ζήσω!» είναι ένα κίνημα Υπέρ της Ζωής του Αγέννητου παιδιού (Pro-life).

Βασική αρχή του κινήματος «Αφήστε με να ζήσω!» είναι η επιστημονική θέση ότι αρχή της ανθρώπινης ζωής είναι η πρωταρχική στιγμή της σύλληψης (δηλ. της γονιμοποιήσεως του ωαρίου από το σπερματοζωάριο).

Η ανθρώπινη ζωή που δημιουργείται τη στιγμή της γονιμοποίησης, ως μονοκύτταρος ζυγώτης, είναι ήδη άνθρωπος και αξίζει ως άνθρωπος την τιμή και την προστασία.

Οποιαδήποτε καταστροφική δράση επί της ανθρώπινης ζωής, είτε άμεσα με τη μορφή μηχανικής ή χημικής ή άλλης (π.χ ακτινοβολίας κλπ.) επέμβασης, είτε έμμεσα με τη μορφή στέρησης των υποστηρικτικών της ζωής λειτουργιών, που αφορούν τον νεοσχηματισθέντα άνθρωπο, και σε οποιοδήποτε στάδιο ανάπτυξης αυτού (ως ζυγωτού, μοριδίου, βλαστοκύστης, πρώιμα εμφυτευμένου εμβρύου ή επόμενου σταδίου ανάπτυξης έως και τον τοκετό), η οποία οδηγεί σε καταστροφή και τερματισμό της ζωής του, συνιστά αφαίρεση ανθρώπινης ζωής και είναι πράξη που προσβάλλει άμεσα το βασικό ανθρώπινο δικαίωμα στη ζωή.

Το κίνημά μας για λόγους επιστημονικούς και με βάση την Ορθόδοξη Χριστιανική διδασκαλία είναι αντίθετο σε οποιαδήποτε τέτοια πρακτική και υποστηρίζει την ανθρώπινη ζωή από τη στιγμή της γονιμοποίησης.

 

 

Το είδαμε: ΑΚΤΙΝΕΣ

Γ. Τζανάκης – Περί Αρχιερέων και Ιερέων Α’ (15/09/2020)

Περί Αρχιερέων

Περί Αρχιερέων και Ιερέων Α’

Γ. Τζανάκης - Περί Αρχιερέων και Ιερέων Α' (15/09/2020)

Θεῖον μὲν χρῆμα ἡ ἱερωσύνη, καὶ τῶν ὅντων ἀπάντων τὸ τιμιώτατον. Ὑβρίζουσι δὲ εἰς αὐτὴν μάλιστα πάντων οἱ κακῶς αὐτὴν μεταχειριζόμενοι· οὕς ἱερᾶσθαι παντάπασιν οὐκ ἐχρῆν.

ΑΓΙΟΣ ΙΣΙΔΩΡΟΣ ΠΗΛΟΥΣΙΩΤΗΣ PG78,493

Ἐδὼ ποὺ φτάσαν τὰ πράγματα, δὲν ὑπάρχουν περιθώρια γιὰ ὑπεκφυγὲς καὶ ὑπονοούμενα καὶ τυπικές εὐγένειες. Ἡ Ἐκκλησία διώκεται καὶ διῶκτες εἶναι οἱ ταγμένοι γιὰ φύλακες, ἡ εὐσέβεια διαστρέφεται καὶ διαστροφεῖς εἶναι οἱ ταγμένοι γιὰ ὑπηρέτες της. Ἐπανεισάγονται αἱρέσεις στὴν ἐκκλησία (νέα εἰκονομαχία-νέος βαρλααμισμός) καὶ τὶς εἰσάγουν καὶ τὶς προωθοῦν οἱ ἵδιοι οἱ ἱεράρχες, οἱ ὁποῖοι δυστυχῶς ἔχουν αὐθαδιάσει. Δὲν ἀκολουθοῦν τοὺς ἁγίους Πατέρες. Δὲν ἀντιλαμβάνονται ὅτι τὸ νὰ θέτουν τὴ γνώμη τους πάνω ἀπὸ τὴν γνώμη τῶν Πατέρων εἶναι ἔγκλημα γεμάτο αὐθάδεια:

Τὸ μὲν γὰρ Πατράσι μὴ ἀκολουθεῖν καὶ τὴν ἐκείνων φωνὴν κυριωτέραν τίθεσθαι τῆς ἑαυτῶν γνώμης ἐγκλήματος ἄξιον, ὡς αὐθαδείας γέμον. ΜΕΓΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ PG32 392-3

Δὲν ἐπιτρέπεται πλέον μὲ δουλοπρέπεια καὶ φόβο νὰ σιγοψιθυρίζουμε στὶς γωνιὲς γιὰ τὰ ὅσα κάνουν , φοβούμενοι μήπως πέσουμε σὲ δυσμένεια, ἀλλὰ πρέπει νὰ σηκωθοῦμε καὶ τουλάχιστον νὰ ἐλέγξουμε μὲ θάρρος τὶς πράξεις τους:

Μὴ κατὰ γωνίαν θρυλείτω δουλοπρεπῶς, ἀλλ’ εἰς τὸ φανερὸν ἀντικαταστὰς διελεγχέτω μετὰ παρρησίας. ΜΕΓΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ PG32 392

Προκαλεῖ ἀφόρητη λύπη ἡ κατάστασις αὐτή. Κλείνουν τὶς ἐκκλησίες καὶ λὲνε ὅτι δὲν πειράζει. Στέλνουν τοὺς ἀνθρώπους στὰ σπίτια τους νὰ «προσεύχονται», παρακολουθῶντας τὶς ἀκολουθίες ἀπὸ τὴν τηλεόρασι καὶ λένε πῶς εἶναι τὸ ἴδιο!!!. Δὲν προσκυνοῦν τὶς εἰκόνες καὶ δὲν ἀντιλαμβάνονται ὅτι πρόκειται γιὰ ἀναβίωσι τῆς εἰκονομαχίας καὶ ἄρνησι τῶν ἀκτίστων Θείων ἐνεργειῶν. Φοβοῦνται νὰ μεταλάβουν καὶ φέρνουν πλαστικὰ κουταλάκια, καὶ δὲν συναισθάνονται ὅτι εἶναι ὕβρις πρὸς τὸν Κύριο. Φοροῦν φίμωτρα μέσα στοὺς ναοὺς πιστοὶ καὶ παπάδες καὶ δὲν αἰσθάνονται ὅτι γελοιοποιοῦν τὸν ἱερὸ χῶρο, ἀφοὺ πρώτα γελοιοποιοῦν τοὺς ἑαυτούς τους. 

Ἐγκατελείφθησαν οἱ κανόνες τῶν Πατέρων. Κάθε ἀκρίβεια ἔχει ἀπομακρυνθῆ ἀπὸ τὶς ἐκκλησίες. Ἄλλοι παπάδες πετοῦν τὰ ράσα γιὰ νὰ ζήσουν τὴν «ἐλευθερία» καὶ τὸ πλῆθος ἐπευφημεῖ ἐνθουσιασμένο μαζί μὲ ὁμόφρονες συλλειτουργούς τῶν αὐτοαποσχηματισθέντων. Ἄν συνεχιστεῖ τὸ πράγμα, ἄν συνεχιστεῖ ἡ ἀδιαφορία μας θὰ ἔρθη ἀπόλυτη σύγχισι στὰ ἐκκλησιαστικά πράγματα:

Πάνυ με λυπεῖ ὅτι ἐπιλελοίπασι λοιπὸν οἱ τῶν Πατέρων κανόνες καὶ πᾶσα ἀκρίβεια τῶν Ἐκκλησιῶν ἀπελήλαται, καὶ φοβοῦμαι μή, κατὰ μικρὸν τῆς ἀδιαφορίας ταύτης ὁδῷ προϊούσης, εἰς παντελῆ σύγχυσιν ἔλθῃ τὰ τῆς Ἐκκλησίας πράγματα. ΜΕΓΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ PG32 400

Ἄν συνεχιστεῖ αὐτὸ τὸ βιολὶ, ἄν συνεχίσουν οἱ ποιμένες μὲ τὴν ἴδια ὁρμὴ νὰ καταστρέφουν τὰ ἐκκλησιαστικὰ πράγματα, τίποτα δὲν μπορεῖ νὰ ἐμποδίσῃ σὲ λίγο χρόνο νὰ μετασχηματισθοῦν οἱ ἐκκλησίες σὲ κάτι ἐντελῶς διαφορετικό

Εἰ κατὰ τὴν αὐτὴν ὁρμὴν ἐπὶ τὸ χεῖρον τὰ πράγματα, οὐδὲν ἔσται τὸ κωλύον εἴσω ὀλίγου χρόνου πρὸς ἄλλο τι σχῆμα παντελῶς μεθαρμοσθῆναι τὰς Ἐκκλησίας. ΜΕΓΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ PG32 424

Ἄξιον ἀπορίας εἶναι γιὰ πολλοὺς πῶς γίνεται οἱ ποιμένες νὰ ἔχουν τέτοια στάσι; Οἱ ἀπλούστεροι οὔτε μποροῦν νὰ τὸ διανοηθοῦν. Λένε: Μὰ πώς γίνεται ὁ  τάδε πνευματικὸς ἤ γέροντας, νὰ κάνῃ λάθος; Πῶς μπορεῖ νὰ συμβουλεύῃ καὶ νὰ πράττῃ λάθος. Ποὺ εἶναι τόσο καλὸς, τόσο γλυκὸς μὲ τόση κατανόησι. Πῶς γίνεται; Μὰ καὶ στὸ τάδε μοναστήρι, ποὺ δὲν σὲ ἀφήνουν κἄν νὰ μπῇς στὴν ἐκκλησία χωρὶς φίμωτρο, διότι «αὐτὸ εἶπε ἡ Σύνοδος», πώς γίνεται; Κάνουν λάθος οἱ ἀδελφὲς ποὺ ἀφιέρωσαν τὴ ζωή τους στὸν Θεό; 

Ὅτι γίνεται, γίνεται. Τὸ βλέπουμε. Νὰ προσπαθήσουμε νὰ δοῦμε πῶς γίνεται. Κάποιες πτυχές τοῦ προβλήματος. Οἱ ἅγιοί μας, ὅλοι καὶ συνεχῶς, τὰ λένε, μὰ ἐμεῖς ἀκοῦμε τοὺς ρήτορες τῶν ὁμιλιῶν ποὺ κουβαλοῦν οἱ ποιμένες μας καὶ μᾶς λένε τὰ ψυχοφελή λογάκια τους χωρὶς νὰ νοιάζονται ἄν ἔχουν ἀρετὴ ἄξια τῶν λόγων (καὶ μετὰ πέφτουν ἀπὸ τὰ σύννεφα ὅταν ἀποκαλύπτεται ἡ πραγματικότης):

Καὶ πολλῶν μὲν ἀκήκοα λόγων ψυχωφελῶν· πλὴν παρ’ οὐδενὶ τῶν διδασκάλων εὗρον ἀξίαν τῶν λόγων τὴν ἀρετήν. ΜΕΓΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ PG32 356

Ἕνα παράδειγμα: Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος στὸν ἐγκωμιαστικό του λόγο γιὰ τὸν Μέγα Ἀθανάσιο λέει ὅτι δὲν ξέρει νὰ διαλέξῃ γιὰ ποιὸ λόγο τοῦ δόθηκε ἡ ἱερωσύνη (τοῦ Μεγάλου Ἀθανασίου). Ὡς βραβεῖο γιὰ τὴν ἀρετή του ἤ ὡς πηγὴ καὶ ζωὴ γιὰ τὴν Ἐκκλησία ἡ ὁποία ξεψυχοῦσε ἀπὸ τὴν δίψα τῆς ἀληθείας ὥστε νὰ τὴν ποτίσῃ καὶ νὰ μὴν πεθάνει (Ἄς τὸ προσέξουν, ἄν θέλουν, οἱ ὀπαδοὶ τῶν λόγων τοῦ Πατριάρχη ὅτι δὲν κινδυνεῦει ἡ πίστις. Ξεψυχᾶ καὶ ξεραίνεται ἡ ἐκκλησία καὶ ἡ πίστι ἀπὸ ἔλειψι τῆς ἀληθοὺς διδασκαλίας):  

Καὶ οὐκ ἔχω λέγειν, πότερον ἀρετῆς ἆθλον, ἢ τῆς Ἐκκλησίας πηγὴν καὶ ζωὴν, τὴν ἱερωσύνην λαμβάνει. Ἔδει γὰρ ἐκλείπουσαν (=τελείωνε, πέθαινε)* ταύτην τῷ δίψει τῆς ἀληθείας, ὥσπερ τὸν Ἰσμαὴλ, ποτισθῆναι. ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΘΕΟΛΟΓΟΣ PG 35.1088

*(ἐπειδὴ κάποιοι ἀδελφοὶ δυσκολεύονται κάπως μὲ μερικὲς ἀποχρώσεις τῶν  λέξεων βάζω σὲ μερικὲς λέξεις ἐρμηνευτικὲς σημειώσεις πρὸς βοήθεια)

Προϋπόθεσι γιὰ τὴν ἱερωσύνη εἶναι ἡ ἤδη προϋπάρχουσα ἀρετή τοῦ προσερχομένου, (Πῶς ἱερέως σχῆμα καὶ ὄνομα ὑποδύεσθαι, πρὶν ὁσίοις ἔργοις τελειῶσαι τὰς χεῖρας; ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΘΕΟΛΟΓΟΣ PG 35.497) καὶ ἡ δυνατότης του καὶ ἡ διάθεσις του νὰ ζωογονήσῃ μὲ τὰ νάματα τῆς ἀληθείας τὴν Ἐκκλησία. Στὴν περίπτωσι τοῦ ἁγίου Ἀθανασίου αὐτὴ ὑπήρχαν γι᾿αὐτὸ καὶ τὸν ἀγάπησε ὁ λαός. Ὅλος ὁ λαὸς. Καὶ μὲ τὴν ψῆφο ὅλου τοῦ λαοῦ ἐκάθισε στὸν θρόνο τοῦ ἁγίου Μάρκου, στὴν Ἀλεξάνδρεια. Μὲ τρόπο ἀποστολικὸ καὶ πνευματικὸ ἐξελέγη ἐπίσκοπος καὶ ὅχι μὲ τὴν πονηρὴ συνήθεια ποὺ ἐπεκράτησε ἀργότερα καὶ ἐγκαθιστοῦν ἱεράρχες τυραννικὰ καὶ ἀπάνθρωπα (ἰδιαιτέρως στὴν περίπτωσι τῶν αἱρετικῶν τότε -τῶν οἰκουμενιστῶν στὶς μέρες μας),  ὅπου γενικῶς μετροῦν μόνο τὰ χαρτιὰ καὶ τὰ τυπικὰ προσόντα καὶ ἐκλέγει μιὰ κλειστὴ ὁμάδα μὲ συναλλαγὲς πιέσεις καὶ προγραμματισμοὺς, χωρὶς νὰ δίνῃ καμμιὰ σημασία στὸν λαό:

Οὕτω μὲν οὖν καὶ διὰ ταῦτα, ψήφῳ τοῦ λαοῦ παντὸς, οὐ κατὰ τὸν ὕστερον νικήσαντα πονηρὸν τύπον, οὐδὲ φονικῶς τε καὶ τυραννικῶς, ἀλλ’ ἀποστολικῶς τε καὶ πνευματικῶς, ἐπὶ τὸν Μάρκου θρόνον ἀνάγεται, οὐχ ἧττον τῆς εὐσεβείας, ἢ τῆς προεδρίας διάδοχος. ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΘΕΟΛΟΓΟΣ PG 35.1089

 

Δὲν ἦταν διάδοχος μόνο τοῦ θρόνου, τῆς προεδρίας, ἀλλὰ καθόλου λιγώτερο ἦτο καὶ διάδοχος τῆς εὐσεβείας. Καὶ ὅσον ἀφορᾶ τὴν διαδοχὴ τοῦ θρόνου ἦταν μακρυνὸς διάδοχός του, ὅσον ἀφορᾶ ὅμως τὴν εὐσέβεια βρίσκεται ἀμέσως μετὰ ἀπὸ ἐκεῖνον. Αὐτὴν, τὴν εὐσέβεια πρέπει νὰ θεωροῦμε κυρίως διαδοχή. Διότι τὸ ὁμόθρονο προϋποθέτει τὸ ὁμόγνωμο, τὸ δὲ νὰ ἔχεις ἀντίθετη πίστι ἀποδεικνύει καὶ τὸ ἀντίθρονο:

Οὐχ ἧττον τῆς εὐσεβείας, ἢ τῆς προεδρίας διάδοχος· τῇ μὲν γὰρ πολλοστὸς ἀπ’ ἐκείνου, τῇ δὲ εὐθὺς μετ’ ἐκεῖνον εὑρίσκεται· ἣν δὴ καὶ κυρίως ὑποληπτέον  ( =θεωρῶ, ἐννοῶ) διαδοχήν. Τὸ μὲν γὰρ ὁμόγνωμον καὶ ὁμόθρονον, τὸ δὲ ἀντίδοξον καὶ ἀντίθρονον·(ὅ.π.)

Τί νὰ ποῦμε τώρα γιὰ Πατριάρχες καὶ ἐπισκόπους ποὺ ἐπαίρονται γιὰ τὴν ἀποστολικὴ διαδοχὴ καὶ ἀπαιτοῦν ἀπόλυτη ὑπακοή καὶ προνόμια ἐνῷ διδάσκουν καὶ πράττουν ἐντελῶς ἀντίθετα ἀπὸ τοὺς ἁγίους προκατόχους τους; Καὶ τί νὰ ποῦμε γι᾿αὐτοὺς ποὺ δουλικὰ τοὺς ἀκολουθοῦν «ταπεινοὶ» καὶ «ὑπάκουοι»; 

Στὴ μιὰ περίπτωσι εἶσαι διάδοχος τοῦ τίτλου, στὴν ἄλλη διάδοχος τῆς ἀληθείας. Δὲν εἶναι διάδοχος αὐτὸς ποὺ χρησιμοποίησε κάθε μορφὴ βίας καὶ ραδιουργίας καὶ συναλλαγῆς γιὰ νὰ ἀνέλθῃ σὲ ἐκκλησιαστικό θρόνο, ἀλλὰ αὐτὸς ποὺ βίασε μὲ τὴν ἄσκησι τὸν ἑαυτό του καὶ ἀπέκτησε τὸν Θεῖο φωτισμό. Οὔτε αὐτὸς ποὺ παρανόμησε, ἀλλὰ αὐτὸς ποὺ προβλήθηκε νόμιμα. Οὔτε αὐτὸς ποὺ φρονεῖ τὰ ἀντίθετα μὲ τοὺς πρό αὐτοῦ πατέρες, ἀλλὰ αὐτὸς ποὺ ἔχει τὴν ἴδια πίστι. Ἄν δὲν εἶναι ἔτσι, εἶναι σὰ νὰ λέει κανεὶς ὅτι διάδοχος τῆς ὑγείας εἶναι ἡ νόσος, καὶ τοῦ φωτὸς τὸ σκοτάδι, καὶ ἡ ζάλη τῆς γαλήνης, καὶ τῆς συνέσεως ἡ σύγχισις:

Καὶ ἡ μὲν προσηγορίαν (=τίτλος, ἀξίωμα) , ἡ δὲ ἀλήθειαν ἔχει διαδοχῆς. Οὐ γὰρ ὁ βιασάμενος, ἀλλ’ ὁ βιασθεὶς διάδοχος· οὐδὲ ὁ παρανομήσας, ἀλλ’ ὁ προβληθεὶς ἐννόμως· οὐδὲ ὁ τἀναντία δοξάζων, ἀλλ’ ὁ τῆς αὐτῆς πίστεως· εἰ μὴ οὕτω τις λέγοι διάδοχον, ὡς νόσον ὑγιείας, καὶ φωτὸς σκότος, καὶ ζάλην γαλήνης, καὶ συνέσεως ἔκστασιν (=σύγχισις τοῦ νοῦ).(ὅ.π.)

Ἐπειδὴ ἔτσι προβλήθηκε ὡς ἱεράρχης (ὁ Ἀθανάσιος), μὲ τὸν ἵδιο τρόπο χρησιμοποίησε τὴν ἱεραρχικὴ θέσι. Γιατὶ μόλις κατέλαβε τὸν θρόνο δὲν συμπεριφέρθηκε ὅπως ἐκείνοι ποὺ ἀνέλπιστα ἀρπάζουν κάποια ἐξουσία ἤ κληρονομιὰ καὶ συμπεριφέρονται μὲ αὐθάδεια καὶ ὑπεροψία. Αὐτὰ εἶναι χαρακτηριστικὰ τῶν νόθων καὶ τῶν ἐπίπλαστων ἱερέων καὶ ἀναξίων τοῦ ἐπαγγέλματος. Αὐτῶν οἱ ὁποῖοι δὲν εἶχαν τίποτε νὰ προσφέρουν στὴν ἱερωσύνη, ὅταν πῆγαν νὰ χειροτονηθοῦν, οὔτε εἶχαν ἀγωνιστεῖ ἀπὸ πρὶν γιὰ τὸ καλὸ καὶ ἐμφανίζονται ταυτόχρονα μαθητὲς καὶ διδάσκαλοι τῆς εὐσεβείας καὶ πρὶν καθαριστοῦν οἱ ἴδιοι καθαρίζουν ἄλλους:

Ἐπεὶ δὲ οὕτω προβάλλεται, οὕτω καὶ τὴν ἀρχὴν διατίθεται. Οὐ γὰρ ὁμοῦ τε καταλαμβάνει τὸν θρόνον, ὥσπερ οἱ τυραννίδα τινὰ, ἢ κληρονομίαν παρὰ δόξαν (=ἀπροσδόκητα) ἁρπάσαντες, καὶ ὑβρίζει διὰ τὸν κόρον (=αὐθάδεια, ὑπεροψία). Ταῦτα γὰρ τῶν νόθων καὶ παρεγγράπτων (=ὁ παρανόμως γραμμένος, ἐπίπλαστος) ἱερέων ἐστὶ, καὶ τοῦ ἐπαγγέλματος ἀναξίων· οἳ μηδὲν τῇ ἱερωσύνῃ προεισενεγκόντες, μηδὲ τοῦ καλοῦ προταλαιπωρήσαντες (=ταλαιπωρούνται πρότερον) , ὁμοῦ τε μαθηταὶ καὶ διδάσκαλοι τῆς εὐσεβείας ἀναδείκνυνται, καὶ πρὶν καθαρθῆναι καθαίρουσι ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΘΕΟΛΟΓΟΣ PG 35.1089 

Καὶ συνεχίζει ὁ ἅγιος Γρηγόριος γι᾿ αὐτοὺς ποὺ ἀναξίως ἔλαβαν τὴν ἱερωσύνην: Χθὲς ἱερόσυλοι καὶ σήμερα ἱερεῖς. Χθὲς ἔξω ἀπὸ τὸ ἱερὸ, σήμερα μυσταγωγοί. Αὐτοὶ ποὺ πολυχρονίσανε στὴν κακία, τώρα αὐτοσχέδιοι στὴν εὐσέβεια:

«Χθὲς ἱερόσυλοι, καὶ σήμερον ἱερεῖς· χθὲς τῶν ἁγίων ἔξω, καὶ μυσταγωγοὶ σήμερον· παλαιοὶ (=πολυχρονίσαντες) τὴν κακίαν, καὶ σχέδιοι (= ὁ προχείρως φτιαγμένος, αὐτοσχέδιοι) τὴν εὐσέβειαν»· ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΘΕΟΛΟΓΟΣ PG 35.1089

Τί νὰ κάνουν τώρα αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι; Σχέδιοι τὴν εὐσέβειαν. Μιὰ προχειροκατασκευὴ εὐσέβειας. Ὅπως τὰ πρόχειρα μαγαζιὰ μὲ γυψοσανίδες  γεμάτα φώτα καὶ βιτρίνες καὶ διακοσμήσεις, ποὺ φαίνονται φανταχτερά στὴν ἀρχή καὶ μετὰ ἀπὸ λίγο καιρὸ ἔχουν φθαρεῖ καὶ διαλύσει καὶ θέλουν ἀνακαίνησι. Σχέδιοι τὴν εὐσέβειαν.  Δηλαδὴ ὅπως νομίζουν. Ὅτι τοὺς καπνίσει. Ποιοί Πατέρες, καὶ τί κανόνες, καὶ ποιοί ἅγιοι γι᾿ αὐτούς; Οὔτε ποιοὶ εἶναι οἱ Πατέρες ξέρουν, οὔτε νὰ μάθουν ἐνδιαφέρονται, πολὺ περισσότερο δὲ δὲν τοὺς ἐνδιαφέρει τὶ ἔπραξαν πῶς βίωσαν καὶ τί ἐδογμάτισαν οἱ ἅγιοι Πατέρες.  Αὐτοὶ εἶναι τώρα τὰ ἀφεντικὰ τῆς Ἐκκλησίας. Αὐτοὶ ἀποφασίζουν, αὐτοὶ διατάζουν. Καὶ εἰκόνες βάζουν τῶν ἁγίων, καὶ ἐκκλησίες χτίζουν καὶ παρακλήσεις κάνουν καὶ ταυτόχρονα ἀναγκάζουν τοὺς ἀνθρώπους νὰ βάζουν φίμωτρα μέσα στὴν ἐκκλησία, νὰ μὴν προσκυνοῦν τὶς ἅγιες εἰκόνες, δὲν δίνουν τὸ χέρι τους κατὰ τὴν λειτουργία γιὰ φίλημα καὶ νομίζουν ὅτι κάνουν καὶ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Καὶ πασπαλίζουν τὶς διδαχὲς τους μὲ σπαράγματα πατερικῶν λόγων γιὰ νὰ ξεγελοῦν τοὺς ἀνθρώπους, ἀλοιώνοντας καὶ διαστρέφοντας συνήθως τὴν οὐσία καὶ τό νόημα τῶν λόγων τῶν ἁγίων.

Ἀλλὰ αὐτὸ εἶναι ἀναπόφευκτο διότι ἡ ἱερατική τους προβολὴ εἶναι ἔργο ἀνθρωπίνων χαρίτων καὶ ὄχι τῆς χάριτος τοῦ ἁγίου Πνεύματος

 

«ὃ ἔργον χάριτος ἀνθρωπίνης, οὐ τῆς τοῦ Πνεύματος»· ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΘΕΟΛΟΓΟΣ PG 35. 1092

Ἄνθρωποι τοὺς ἐπέλεξαν, ἄνθρωποι τοὺς χειροτόνησαν, σὲ ἀνθρώπους χρωστοῦν, σὲ ἀνθρώπους ὑπακούουν, ἀνθρώπων τὶς ἐντολὲς ἐφαρμόζουν. Ἄν οἱ ἄνθρωποι εἶναι Πατριάρχες ἤ δεσπότες  δὲν ἔχει σημασία. Σημασία ἔχει ὅτι ὅλο αὐτὸ δὲν εἶναι ἔργο τῆς χάριτος τοῦ ἁγίου Πνεύματος. Καὶ αὐτὸ τὸ ἀποδεικνύουν τὰ τραγικά ἀποτελέσματα. Διότι αὐτοὶ ἀφοὺ περάσουν ἀπὸ παντοῦ μὲ τὴ βία ποὺ τοὺς διακρίνει, δηλαδὴ ἐπιδιώκοντας πεισματικῶς νὰ ἐπιβάλλουν τὴν ἄποψί τους, στὸ τέλος τυραννοῦσι, δηλαδὴ κατεξουσιάζουν, διοικοῦν τυρρανικῶς καὶ τὴν ἴδια τὴν εὐσέβεια, δηλαδὴ τὴν πίστι, δηλαδὴ τὴν ἐκκλησία:

Οἳ, ὅταν πάντα διεξέλθωσι (=περνῶ διαδοχικῶς) βιαζόμενοι (=λογομαχῶ, πεισματικῶς, ὑποστηρίζω ἄποψιν τινα) , τελευταῖον τυραννοῦσι (=ἐξουσιάζω διοικῶ τυρρανικῶς) καὶ τὴν εὐσέβειαν· ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΘΕΟΛΟΓΟΣ PG 35. 1092

Σὲ αὐτοὺς τοὺς ἀνθρώπους δὲν παρουσιάζουν τὰ ἔργα τους τὴν ἱεραρχικὴ τους ἀξία, τὸν βαθμό, ἀλλὰ διὰ τοῦ  βαθμοῦ προσπαθοῦν νὰ κάνουν ἀποδεκτὰ τὰ ἔργα τους. Δηλαδὴ ἔχει ἀντραπεῖ τελείως ἡ τάξις τῶν πραγμάτων.

 

Ὧν οὐχ ὁ τρόπος (= ἡ διαγωγὴ, τὰ ἔργα) τὸν βαθμὸν (=ἱεραρχικὴ ἀξία) , ὁ βαθμὸς δὲ τὸν τρόπον πιστεύεται (=παρουσιάζει ὡς ἀληθή), παρὰ πολὺ τῆς τάξεως ἐναλλαττομένης (=ἀναποδογυρίζει, ἀνατρέπεται) ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΘΕΟΛΟΓΟΣ PG 35. 1092

Αὐτὸ ζοῦμε σήμερα. Βλέπουμε αὐτὰ ποὺ γίνονται, τρίβουμε τὰ μάτια μας καὶ τσιμπιόμαστε νὰ δοῦμε ἄν εἴμαστε ξυπνητοὶ ἤ ὀνειρευόμαστε. Ἀκοῦμε αὐτὰ ποὺ λέγονται καὶ δὲν πιστεύομε στὰ αὐτιά μας. Ἔχουν ἀναποδογυρίσει τὰ πάντα. Καὶ λὲς «μὰ εἶναι δυνατὸν μέσα στὴν ἐκκλησία νὰ κινδυνεύεις ἀπὸ μικρόβια; νὰ μπάινῃς στὴν ἐκκλησία καὶ νὰ σκέφτεσαι ἁρρώστιες καὶ μολύνσεις;» Καὶ ἀπαντᾶ  τὸ ἱερωμένο πρόσωπο «μὰ τὸ εἶπε καὶ ὁ δεσπότης, μὰ τὸ ἀποφάσισε ἡ Σύνοδος, ὀφείλουμε νὰ ὑπακούσωμεν». Στὸν Θεὸ καὶ τοὺς ἁγίους ποὺ διαβεβαιώνουν περὶ τοῦ ἀντιθέτου δὲν ὀφείλουμε νὰ ὑπακούσωμε, πρέπει ὅμως νὰ ὑπακοῦμε σ᾿ αὐτοὺς ποὺ δὲν ὑπακούουν στὸν Θεό. Πλήρως τῆς τάξεως ἐναλλαττομένης, δυστυχῶς… 

Οἱ περισσότεροι ἀπὸ τοὺς ἱερωμένους πρέπει νὰ δέονται περισσότερο γιὰ τὰ δικά τους ἀγνοήματα παρὰ γιὰ τὰ ἀγνοήματα τοῦ λαοῦ. Καὶ πάντως ἕνα ἀπὸ τὰ δύο κακὰ κάνουν· ἤ γιὰ πράγματα ποὺ πρέπει νὰ ζητηθῇ συγνώμη αὐτοὶ χωρὶς κανένα μέτρο συμφωνοῦν, μὲ ἀποτέλεσμα ὄχι μόνο νὰ μὴν σταματᾶ τὸ κακὸ, ἀλλὰ νὰ διδάσκεται (τὸ κακό) ἤ μὲ τὴν βαναυσότητα τῆς ἐξουσίας προσπαθοῦν νὰ συγκαλύψουν τὶς πομπές τους.  

 Οἳ πλείους ὑπὲρ ἑαυτῶν, ἢ τῶν τοῦ λαοῦ ἀγνοημάτων, τὰς θυσίας ὀφείλουσι· καὶ πάντως τῶν δύω τὸ ἕτερον ἁμαρτάνουσιν, ἢ τῷ δεῖσθαι συγγνώμης, ἄμετρα συγγινώσκοντες, (=συμφωνῶ– ὁμολογῶ , παραδέχομαι τὸ σφάλμα μεταμελοῦμαι)  ὡς ἂν μήτε ἀνακόπτοιτο κακία, ἀλλὰ καὶ διδάσκοιτο, ἢ τῇ τραχύτητι (=βαναυσότης σκληρότης ἀγριότης) τῆς ἀρχῆς (=ἐξουσία) , τὰ ἑαυτῶν συγκαλύπτοντες. ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΘΕΟΛΟΓΟΣ PG 35. 1092

Ὅπως βλέπετε, ὁ ἅγιος δὲν περιέγραφε μόνον τὴν ἐποχή του, ἀλλὰ φωτογράφιζε καὶ τὴν δική μας, ποὺ οἱ πολλοὶ θεωροῦν ὅτι ἔχει προοδεύσει καὶ ἀλλάξει καὶ ὅσες ἄλλες μπούρδες ἀκοῦμε μέρα νύχτα ὄχι μόνον ἀπὸ ἀσχέτους μὲ τὴν πίστι ἀλλὰ πλέον καὶ ἀπὸ τοὺς ταγμένους νὰ τὴν ὑπηρετήσουν ὡς κληρικοί. Εἶναι σαφὴ αὐτὰ τὰ λόγια τοῦ ἁγίου γιὰ τοὺς κληρικοὺς καριέρας καὶ τὶς φιλοδοξίες καὶ μεθοδεύσεις τους νὰ προωθηθοῦν στὰ ἐκκλησιαστικά ἀξιώματα; 

Πιστεύω κάπως νὰ βοηθηθοῦν ἀπὸ τὸν ἅγιο ὅσοι πράγματι ἀποροῦν, ὥστε, ἄν θέλουν, νὰ ἀντιληφθοῦν μιὰ πτυχή ἀπὸ αὐτὸ ποὺ συμβάινει συμβαίνει γύρω μας. 

(Τὸ κίνητρο γι᾿ αὐτὸ τὸ ἄρθρο, καὶ ὅσα ἀκολουθήσουν, ὅπως καταλαβαίνετε, δὲν εἶναι ἡ προσβολή τῆς ἱερωσύνης, σὲ ὅλες τὶς βαθμίδες της, λόγῳ ἐλλείψεως σεβασμοῦ, ἀλλὰ ἀκριβῶς τὸ ἀντίθετο. Ἡ ὑπεράσπισις της ἀπὸ τὶς προσβολὲς καὶ τὸν στιγματισμὸ ποὺ δέχεται ἀπὸ ἀναξίους φορεῖς της. Καὶ αὐτὸ δὲν γίνεται μὲ προσπάθεια νὰ μειωθοῦν τὰ πρόσωπα ἀλλὰ παρουσιάζοντας τὰ ὅσα λένε οἱ ἅγιοί μας γιὰ ὅλα αὐτά, ποὺ δὲν εἶναι καινοφανὴ ἀλλὰ παλαιότατα καὶ φυσικὰ πασίγνωστα σὲ ὅσους ἔχουν στοιχειώδη γνώσι τῶν δεδομένων τῆς πίστεως μας.

Τὰ γράφω μπᾶς καὶ βοηθηθῇ κανεὶς ὥστε νὰ καταλάβῃ τὶ πρέπει νὰ εἶναι ὁ ἱερέας καὶ ὁ δεσπότης,  καὶ μπᾶς καὶ οἱ ἵδιοι συνειδητοποιήσουν (θὰ μοῦ πεῖτε ἐσένα περιμένανε) πώς ἔπρεπε νὰ εἶναι ὥστε μὲ χαρὰ νὰ τοὺς πολυχρονίζουμε καὶ νὰ τοὺς τιμοῦμε γιὰ τὴν θυσία τῆς διακονίας τους.

 Ἡ φωτιά πρέπει νὰ εἶναι ἀναμένη, ἀλλοιῶς δὲν ζεσταίνει. Μιὰ φωτογραφία φωτιᾶς δὲν ζεσταίνει. Ὅποιος κάτσει στὸ κρύο μέ φωτογραφίες φωτιάς γύρω του θὰ παγώσει. Ὅσοι κλείσαν τὶς ἐκκλησίες, λειτουργοῦσαν χωρὶς ποίμνιο, τώρα βιάζουν τὸν λαό νὰ βάλῃ φίμωτρα καὶ αὔριο νὰ κοινωνάῃ μὲ πλαστικὰ κουταλάκια ἤ ὅτι ἄλλο σκεφτοῦν οἱ καλοὶ δεσπότες καὶ τοὺς διατάξουν…

 Πάντως ζωντανοὶ ποιμένες,  Θείου πυρὸς φλόγες, δὲν μποροῦν νὰ λογαριάζονται οἱ τοιοῦτοι, παπάδες καὶ δεσποτάδες. Θυμίζουν σβησμένα κάρβουνα καὶ στάκτες ποὺ στροβιλίζει  ὁ ἄνεμος τῆς νέας ἐποχῆς καὶ τυφλώνουν τὰ μάτια ὅσων ψάχνουν δρόμο μέσα στὰ ἐρείπια καὶ τὸν χαλασμό.. Μακάρι νὰ κάνω λάθος, καὶ νὰ τοὺς φωτίσῃ ὁ Θεὸς νὰ ἀλλάξουν ρότα. Ὡς τότε φρονῶ ὅτι δὲν μποροῦμε νὰ μένουμε σιωπηλοί καὶ ἀπαθεῖς θεατές μὲ τὸ φίμωτρο τῆς ὑποτέλειας στὴ μούρη καὶ τὸν φόβο στὴν ψυχή… Δὲν ταιριάζει αὐτὸ σὲ χριστιανούς, ὅσο καὶ ἄν ἔχει ξεφτιλιστεῖ ὁ ὄρος ἀπὸ τὴ ζωὴ μας, ποιμένων καὶ ποιμενομένων.)

Γεώργιος Κ. Τζανάκης. Ἀκρωτήρι Χανίων. 

15 Σεπτεμβρίου 2020

 

ΟΡΘΟΠΡΑΞΙΑ

Ποιά στάση θά κρατοῦσε ἕνας ἅγιος ἄν στήν ἐποχή του ἀπαγόρευαν τίς λιτανεῖες λόγῳ κάποιου ἰοῦ;

Ποιά στάση θά κρατοῦσε ἕνας ἅγιος ἄν στήν ἐποχή του ἀπαγόρευαν τίς λιτανεῖες λόγῳ κάποιου ἰοῦ;

Ποιά στάση θά κρατοῦσε ἕνας ἅγιος ἄν στήν ἐποχή του ἀπαγόρευαν τίς λιτανεῖες λόγῳ κάποιου ἰοῦ;

Γιά τή λιτανεία (Ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς)

Οἱ λιτανεῖες γίνονται καὶ μέσα στοὺς ναούς. Ἀλλὰ ἐσὺ ρωτᾶς γιὰ τὶς λιτανεῖες στοὺς δρόμους καὶ στοὺς ἀγροὺς τί νόημα ἔχουν;

Τὴν ἔννοια τῆς παλλαϊκῆς προσευχῆς σὲ ἀνοιχτὸ χῶρο κάτω ἀπὸ τὸ φῶς τοῦ ἥλιου καὶ τοῦ οὐρανίου θόλου ὑπὸ τὸ φῶς τοῦ ἱεροῦ τοῦ σύμπαντος τὸ ὁποῖο ἔκτισε ὁ ἴδιος ὁ Κτίστης μὲ τὴ δύναμη καὶ τὴν ἐπιδεξιότητά Του.

Λιτανεία τέλεσαν καὶ οἱ ἀρχαῖοι Ἰσραηλῖτες μὲ τὸν δικό τους τρόπο ὅταν κατακτοῦσαν τὴν πόλη τῆς Ἰεριχοῦς. Ἔτσι ἔπραξε ὁ Ἰησοῦς τοῦ Ναυῆ κάτ’ ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ: μπροστὰ ἀπὸ τὴν κιβωτὸ τῆς Διαθήκης ἔμπαιναν ἱερεῖς σαλπίζοντας μὲ σάλπιγγες ἀπὸ κέρας καὶ ὁ λαὸς ἀκολουθοῦσε τὴν κιβωτό. Ἔτσι τριγύριζε ὁ λαὸς ἐπὶ ἑπτὰ ἡμέρες στὴν Ἰεριχὼ μὲ τὴν ἑορταστικὴ σιωπηρὴ προσευχή. Τὴν ἕβδομη μέρα τὰ τείχη τῆς Ἰεριχοῦς ἔπεσαν καὶ ἅλωσαν τὴν πόλη. Ἐμεῖς οἱ χριστιανοὶ ἀντὶ τῆς κιβωτοῦ τῆς Διαθήκης μεταφέρουμε τοὺς σταυρούς, τὶς εἰκόνες καὶ τὰ λάβαρα, καὶ ἀντὶ σαλπίγγων ἠχοῦν οἱ καμπάνες καὶ ψάλλονται πνευματικοὶ ὕμνοι. Ὁ λαός μας ἀποκαλεῖ τὶς λιτανεῖες καὶ «σταυροφορίες» καὶ μαζὶ μὲ τοὺς ἄλλους ἐκκλησιαστικοὺς ὕμνους ψάλει καὶ τὸν δικό του:

«Σταυροὺς φέρουμε τὸν Θεὸν παρακαλοῦμε

Κύριε ἐλέησον, Κύριε ἐλέησον»!

Ἀπ’ ὅλα τὰ ἔνδοξα ποὺ μεταφέρουμε, τὸ πιὸ ἔνδοξο εἶναι ὁ σταυρός, ποὺ καταλαμβάνει τὴν πρώτη θέση γιατί σὲ αὐτὸ τὸ σύμβολο δόθηκε ἡ ἰσχὺς καὶ ἡ δύναμη ἤδη ἀπὸ τὸν Γολγοθᾶ τοῦ Χριστοῦ ποὺ διώχνει τὶς ἀκάθαρτες δυνάμεις, ἐξυγιαίνει, ἀνανεώνει καὶ ἁγιάζει τοὺς ἀνθρώπους, τὰ ζῶα, τίς ἀνθρώπινες κατοικίες, τὰ ἐργαστήρια καὶ τοὺς ἀγρούς. Αὐτὸ τὸ γνωρίζει ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ καὶ γιὰ αὐτὸ ἀποκαλεῖ τὶς λιτανεῖες «σταυροφορίες».

Σοῦ ἦρθε ἀπὸ κάπου ἡ κακὴ σκέψη ὅτι μὲ τὶς λιτανεῖες «τὰ ἅγια χάνουν τὴν ἁγιωσύνη τους καὶ ἐκτίθενται στὸν χλευασμὸ»;

Ὄχι μόνο κατὰ αὐτὸ τὸν τρόπο τὰ ἴδια δὲν χάνουν τὴν ἁγιωσύνη τους, ἀλλὰ ἀκριβῶς μετὰ ἁγιάζεται ἐκεῖνο ποὺ μὲ τὶς ἁμαρτίες τῶν ἀνθρώπων ἔχασε τὴν ἁγιότητά του. Ἡ λιτανεία ἀποτελεῖ τὴν πνευματικὴ στρατιωτικὴ ἐκστρατεία ἐνάντια στὶς κακὲς δαιμονικὲς δυνάμεις καὶ ὁ λαὸς κατὰ τὴ λιτανεία μοιάζει σὰν στρατὸς τοῦ Θεοῦ.

 Ἄν τώρα κάποιος χλευάζει τὶς λιτανεῖες σημαίνει κάτι;

Ὁ ἄνθρωπος ποὺ εἶναι κενὸς ἀπὸ τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ χλευάζει μὲ τὸν ἴδιο τρόπο καὶ τοὺς ναούς, καὶ αὐτοὺς ποὺ βρίσκονται μέσα σὲ αὐτοὺς τοὺς ναοὺς καθὼς καὶ τὴν πίστη καὶ τὴν προσευχὴ γενικά. Σημαίνει κάτι αὐτό;

Μήπως αὐτὸ μπορεῖ νὰ φοβίσει τοὺς «σταυροφόρους» οἱ ὁποῖοι πολεμοῦν ἐνάντια στὶς ἀόρατες δυνάμεις ποὺ εἶναι φοβερότερες ἀπὸ τοὺς ἄθλιους χλευαστές;

Ἀντιθέτως, ἐκεῖνοι ποὺ χλευάζουν τὰ ἅγια, χλευάζουν τὴν ἴδια τους τὴν εὐτυχία. Ἡ πολὺ μεγάλη ἐμπειρία μας τὸ ἐπιβεβαιώνει.

Σὲ κάποιο ἀπὸ τὰ χωριὰ τῆς περιοχῆς μας γινόταν λιτανεία μέσα στοὺς ἀγρούς. Ἕνας ἄνθρωπος ποὺ εἶχε ἐπιστρέψει λίγο καιρὸ πρὶν ἀπὸ τὴν Ἀμερικὴ, ὅπου ἐργαζόταν, στεκόταν μπροστὰ ἀπὸ τὴν πόρτα τοῦ σπιτιοῦ του καὶ χλεύαζε τοὺς «σταυροφόρους». Σύντομα παρὰ τὴν ξηρασία ποὺ ἐπικρατοῦσε ξέσπασε δυνατὴ βροχὴ στὸ χωριό. Στὸ χωριὸ δὲν συνέβη τίποτα, ἀλλὰ στὸν δικό του ἀγρό, ποὺ ἦταν φυτεμένος μὲ σιτάρι, ἔπεσε τόση πολὺ ἄμμος, ποὺ δὲν φαινόταν οὔτε τὸ σιτάρι οὔτε τὸ χῶμα.

Οἱ παλλαϊκὲς προσευχὲς ποτὲ δὲν γίνονται χωρὶς νὰ ἔχουν εὐεργετικὴ συνέπεια, ἰδιαίτερα ὅταν συνδέονται μὲ τὴ μετάνοια καὶ τὴν παράδοση στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Ὁ λαὸς αἰσθάνεται τὴν χρησιμότητα τῶν λιτανειῶν, γι’ αὐτὸ καὶ ἀγαπᾶ τὶς λιτανεῖες. Ἐὰν οἱ λιτανεῖες δὲν εἶχαν φέρει τὴ βροχὴ ἀμέτρητες φορὲς σὲ περιόδους ξηρασίας, καὶ δὲν ἄμβλυναν τὸ δρεπάνι τοῦ θανάτου σὲ περιόδους μαζικῶν θανάτων, καὶ δὲν ἐπέστρεφαν τὴν εἰρήνη σὲ ταραγμένες ἐποχές, τότε θὰ ἀγαποῦσε τόσο πολὺ ὁ λαὸς στὶς λιτανεῖες, καὶ θὰ βαστοῦσε μὲ τέτοιο ζῆλο τοῦ σταυροῦ στὰ χωριὰ καὶ τὶς πόλεις;

Οἱ Τοῦρκοι δὲν κάνουν λιτανεῖες. Ἀλλὰ συνέβη τό ἑξῆς τὴν ἐποχὴ τῆς τουρκοκρατίας σὲ μία μακεδονικὴ πόλη κάτι ποὺ ἀκόμα θυμοῦνται καὶ περιγράφουν ζωντανοὶ μάρτυρες. Ἐπικρατοῦσε μεγάλη ξηρασία. Οἱ Τοῦρκοι παρεκάλεσαν τοὺς χριστιανοὺς νὰ κάνουν λιτανεία. Ὁ ἐπίσκοπος μὲ τοὺς ἱερεῖς καὶ τὸ λαὸ ξεκινοῦν τὴν λιτανεία βαστώντας τοὺς σταυροὺς καὶ ὁδηγοῦν τὴ λιτανεία ἔξω ἀπὸ τὴν πόλη κοντὰ στὶς πηγές. Στή μία πλευρὰ βάδιζαν οἱ χριστιανοὶ στὴν ἄλλη οἱ μουσουλμάνοι. Δὲν πρόλαβαν νὰ ἀναγνώσουν ὅλες τὶς προσευχὲς καὶ ὁ οὐρανὸς σκοτείνιασε καὶ ἄρχισε νὰ βρέχει τόσο πολὺ ποὺ οἱ «σταυροφόροι» γύρισαν τρέχοντας στὰ σπίτια τους.

Εἰρήνη καὶ εὐλογία Κυρίου(Ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, “Δὲν φτάνει μόνο ἡ πίστη”, Εκδόσεις: “Εν Πλώ”) 


orthros.eu

Το είδαμε στις ΑΚΤΙΝΕΣ

 

Χριστός

 

 

Λόγος εἰς τήν Ὕψωσιν τοῦ Τιμίου καί Ζωοποιοῦ Σταυροῦ – Αγίου ΑΝΔΡΕΟΥ Ἀρχιεπισκόπου Κρήτης (14.09)

εἰς τήν Ὕψωσιν τοῦ Τιμίου καί Ζωοποιοῦ Σταυροῦ

Λόγος εἰς τήν Ὕψωσιν τοῦ Τιμίου καί Ζωοποιοῦ Σταυροῦ – Αγίου ΑΝΔΡΕΟΥ Ἀρχιεπισκόπου Κρήτης

 

Λόγος εἰς τήν Ὕψωσιν τοῦ Τιμίου καί Ζωοποιοῦ Σταυροῦ - Αγίου ΑΝΔΡΕΟΥ Ἀρχιεπισκόπου Κρήτης (14.09)

Ἑορτάζομε τήν πανήγυρι τοῦ Σταυροῦ, καί ὅλο τό πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας καταφωτίζεται. Ἑορτάζομε τήν πανήγυρι τοῦ Σταυροῦ, καί ὅλη ἡ οἰκουμένη φωταγωγεῖται καί γεμίζει μέ ἀκτῖνες θεϊκῆς χαρᾶς. Ἑορτάζομε τήν πανήγυρι τοῦ Σταυροῦ, διά τοῦ ὁποίου τό σκοτάδι (τῆς ἁμαρτίας) ἐδιώχθη, καί ἦλθε τό φῶς (τῆς ἀρετῆς). Ἑορτάζομε τήν πανήγυρι τοῦ Σταυροῦ, καί ὑψούμεθα πνευματικῶς μαζί μέ τόν Σταυρωθέντα Σωτῆρα μας, ἀφήνοντας κάτω τήν γῆ μέ τήν ἁμαρτία, διά νά κερδίσωμε τά ἄνω ἀγαθά. Ὑψώνεται ὁ Σταυρός, καί ὑψώνει μαζί του τήν ἀνθρωπότητα, πού λόγῳ τῆς ἁμαρτίας της, ἦταν πεσμένη κάτω. Ὑψώνεται ὁ Σταυρός, καί ταπεινώνει τήν αὐθάδη ἔπαρσι τῶν δαιμόνων. Ὑψοῦται ὁ Σταυρός, καί ἡ ἐναντία δύναμις τοῦ Πονηροῦ ὑποχωρεῖ καί ταπεινοῦται. Ὑψώνεται ὁ Σταυρός, καί συναθροίζεται τό πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας. Ὑψώνεται ὁ Σταυρός, καί αἱ πόλεις ἑορτάζουν πανηγυρικῶς· οἱ δέ λαοί προσφέρουν χαρούμενοι τάς ἀναιμάκτους θυσίας εἰς τόν Θεόν. Διότι καί μόνη ἡ μνήμη τοῦ Σταυροῦ εἶναι ὑπόθεσις μεγάλης χαρᾶς, καί ἀποδίωξις τῆς λύπης.

Ἀλλά καί τό νά βλέπῃ κανείς τό τύπον τοῦ Σταυροῦ, πόσον μεγάλο πρᾶγμα εἶναι! Διότι ἐκεῖνος πού βλέπει τόν Σταυρόν, γεμίζει ἀνδρείαν καί διώχνει τήν δειλίαν. Τόσο μεγάλο πρᾶγμα εἶναι ὁ Σταυρός! Καί αὐτός πού τόν κάνῃ κτῆμα του, θά ἔχῃ ἀποκτήσει ἕνα θησαυρόν. Ἴσως νά νομίζετε ὅτι ὀνομάζω θησαυρό τόν χρυσόν, ἤ τά μαργαριτάρια, τούς βαρύτιμους Ἰνδικούς λίθους, διά τά ὁποῖα χαίρουν οἱ σαρκικοί ἄνθρωποι, ἀσχολούμενοι μέ τά μικρά καί ἀνάξια λόγου πράγματα. Ἐγώ ὅμως ὀνομάζω θησαυρόν –καί δικαίως- ἐκεῖνο τό ὡραιότατο καί πολύτιμο πρᾶγμα καί ὄνομα ἐπάνω στό ὁποῖο καί διά τοῦ ὁποίου, ἐπετεύχθη ὅλη ἡ ὑπόθεσις τῆς σωτηρίας μας. Διότι ἐάν δέν ὑπῆρχε ὁ Σταυρός, ὁ Χριστός δέν θά ἐσταυρώνετο. Ἐάν δέν ὑπῆρχε ὁ Σταυρός, ὁ Χριστός -ἡ ἀληθινή ζωή –δέν θά ἐκαρφώνετο ἐπάνω εἰς τό Ξύλον αὐτό· καί ἐάν δέν ἐκαρφώνετο δέν θά ἀνέβλυζον ἀπό τήν Πλευράν οἱ βρύσες τῆς ἀφθαρσίας «αἷμα καί ὕδωρ», τά ὁποῖα ἐστάθησαν καθάρσια ὅλου τοῦ κόσμου. Δέν θά ἐσχίζετο τό χειρόγραφο τῆς ἁμαρτίας· δέν θά εἴχαμε τήν πνευματική ἐλευθερία μας· οὔτε θά ἀπελαμβάναμε τό «ξύλον τῆς ζωῆς»· ὁ Παράδεισος δέν θά ἀνοιγόταν· ἡ «στρεφομένη φλογίνη ῥομφαία» δέν θά ἄφηνε ἐλεύθερη τήν εἴσοδο πρός τήν Ἐδέμ· οὔτε ὁ Λῃστής θά εἰσήρχετο εἰς τόν Παράδεισον.

Διατί τά λέγω αὐτά; Ἐάν δέν ἦτο ὁ Σταυρός, δέν θά ἤρχετο ὁ Χριστός ἐπί τῆς γῆς· καί ἐάν ὁ Χριστός δέν ἤρχετο, δέν θά ὑπῆρχε ἡ Παρθένος. Καί ἐάν δέν ὑπῆρχε ἡ Παρθένος, οὔτε Γέννησις Χριστοῦ δευτέρα θά ὑφίστατο. Δέν θά συνανεστρέφετο ὁ Θεός ἀνάμεσα στούς ἀνθρώπους· δέν θά ὑπῆρχε τόκος, οὔτε φάτνη, οὔτε σπάργανα, οὔτε ὀκταήμερος περιτομή, οὔτε ὑποταγή εἰς τούς γονεῖς Του, οὔτε αὔξησις ἡλικίας, οὔτε αὔξησις σώματος, οὔτε φανέρωσις Αὐτοῦ, οὔτε βάπτισμα, οὔτε θαύματα, οὔτε ὁ προδότης Ἰούδας, οὔτε ἡ δίκη τοῦ Πιλάτου, οὔτε τό θράσος τῶν Ἰουδαίων πού ζητοῦσαν ἐπιμόνως νά σταυρώσουν τόν Ἀθῷον.

Καί ἐάν δέν ὑπῆρχε Σταυρός, δέν θά συνετρίβετο ὁ θάνατος, δέν θά ἐγυμνοῦτο ὁ ᾅδης, δέν θά ἐνεκρώνετο τό πονηρό φίδι, ὁ διάβολος. Δι᾽ αὐτό εἶναι πολύ μεγάλο καί τίμιο πρᾶγμα ὁ Σταυρός. Μεγάλο, διότι πάρα πολλά ἀγαθά καί εὐεργεσίαι ἔγιναν δι᾽ αὐτοῦ. Τόσο πολλά, καθ᾽ ὅσον καί τά θαύματα καί τά Πάθη τοῦ Χριστοῦ ὑπερνικοῦν κάθε δύναμι λόγου καί ἐκφράσεως. Εἶναι τίμιον ἐπίσης, διότι ὁ Σταυρός σημαίνει: Θεῖον Πάθος καί τρόπαιον. Πάθος, λόγῳ τοῦ ὅτι ὁ ἀπαθής Χριστός, ἑκουσίως ὑπέστη σταυρικόν θάνατον· τρόπαιον δέ, διότι ὁ διάβολος ἐτραυματίσθη διά τοῦ Σταυροῦ, καί μαζί του ἐνικήθη καί ὁ θάνατος. Συνετρίβησαν ἐπίσης αἱ πύλαι τοῦ ᾅδου, καί τέλος, ὁ Σταυρός ἔγινε δι᾽ ὅλον τόν κόσμον κοινή σωτηρία.

Ὁ Σταυρός εἶναι ἐλπίς τῶν Χριστιανῶν, σωτήρ τῶν ἀπεγνωσμένων, λιμάνι γι᾽ αὐτούς πού εὑρίσκονται σέ δύσκολες βιωτικές περιστάσεις, ἰατρός γιά τούς ἀσθενεῖς· ἀπομακρύνει τά πάθη, δίδει τήν ὑγεία, δίδει τήν ζωή στούς πνευματικά νεκρούς, καθοδηγεῖ πρός τήν εὐσέβεια, ἀποστομώνει τήν βλασφημία.

Ὁ Σταυρός εἶναι ὅπλο κατά τῶν ἐχθρῶν, πνευματική ῥάβδος διά τούς βασιλεῖς· τό κάλλος τοῦ βασιλικοῦ στέμματος· τύπος πού ἔχει ἕνα βαθύτερο πνευματικό νόημα, ῥάβδος δυνάμεως, εἶναι τό στήριγμα τῆς Πίστεως, πνευματική βακτηρία γιά τά γηρατειά, ὁδηγός τῶν τυφλῶν, φῶς διά τούς ἐσκοτισμένους, παιδαγωγός τῶν ἀφρόνων, διδάσκαλος τῶν νηπίων, συντριβή τῆς ἁμαρτίας, φανέρωσις μετανοίας· ἀποτελεῖ ἐγγύησιν ἀρετῆς καί δικαιοσύνης.

Ὁ Σταυρός εἶναι σκάλα πού ἀνεβάζει εἰς τούς Οὐρανούς· ὁδός, πού ὁδηγεῖ πρός τήν ἀρετήν· εἶναι πρόξενος ζωῆς πνευματικῆς· κατάργησις τοῦ θανάτου, ἀπαλλαγή ἀπό τήν φθορά. Ἔχει τήν δύναμιν νά σβήσῃ τήν φλόγα τῶν παθῶν καί τοῦ αἰωνίου πνευματικοῦ θανάτου· δίδει εἰς τήν ψυχήν τήν παῤῥησία πρός τόν Θεόν· εἶναι τό κλειδί διά τήν Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν.

Ὁ Σταυρός εἶναι φύλαξ κατά τήν νύκτα, πύργος κατά τήν ἡμέρα, χειραγωγός μέσα εἰς τό σκοτάδι, χαλινάρι σέ περιπτώσεις ὑπερβολικῆς χαρᾶς, ψυχαγωγός σέ περιστάσεις θλίψεων, συντελεῖ εἰς συμφιλίωσιν· εἶναι παρακλητικός, φιλικός, ὑπερασπιστής· μᾶς προφυλάττει καί μᾶς βοηθεῖ.

Ὁ Σταυρός εἶναι βοηθός εἰς τούς πειρασμούς μας, σωτήρ εἰς τους κινδύνους, παρήγορος εἰς τάς θλίψεις, βοηθός εἰς τάς ἀνάγκας, κυβερνήτης εἰς τήν θάλασσαν, ἀνακούφισις εἰς τάς συμφοράς. Ὁ Σταυρός φυλάσσει αὐτούς πού ἀναπαύονται τήν νύκτα, ἀγρυπνεῖ μέ τούς ἀγρυπνοῦντας, βοηθᾷ τούς κουρασμένους.

Ὁ Σταυρός εἶναι ἐνδυνάμωσις τῶν ἐξηντλημένων καί ἀδυνάτων, ἀνάπαυσις τῶν κοπιώντων, τροφή τῶν πεινασμένων, ἰσχύς τῶν νηστευόντων, ἐκπαιδευτής τῶν ἀγωνιστῶν, σκέπη τῶν γυμνῶν, σύντροφος εἰς τάς ὁδοιπορίας τῶν ξενιτευόντων.

Ὁ Σταυρός εἶναι σωφρονιστής τῶν πλουσίων, προνοητής διά τούς πτωχούς, προστάτης τῶν χηρῶν, ἀντιλήπτωρ τῶν ὀρφανῶν. Ὁ Σταυρός εἶναι τιμή διά τούς ἄρχοντας, δύναμις διά τούς βασιλεῖς, νίκη διά τούς στρατηγούς, δόξα διά τούς Ἱερεῖς· εἶναι ἐπίσης σύντροφος τῶν Παρθένων, σφραγίς, ἐπικύρωσις καί ἀσφάλεια τῆς ἁγνότητος, σύνδεσμος τῆς συζυγίας.

Ὁ Σταυρός εἶναι φύλαξ τῶν πόλεων, ἀσφάλεια τῶν σπιτιῶν, σύνδεσμος τῆς φιλίας, ὀχύρωμα κατά τῶν ἐχθρῶν, ἀντίπαλος τῶν πολεμίων, διώκτης τῶν παθῶν, σκόνταμα καί ἐμπόδιον τῶν βαρβάρων, βραβευτής τῆς εἰρήνης, συμφιλίωσις τοῦ κόσμου, κατάργησις τῶν ὁρίων, παροχή καί ἐξασφάλισις τῆς ἀγάπης, ὕψος τοῦ οὐρανοῦ, βάθος τῆς γῆς, σύνθεσις ὅλης τῆς κτίσεως, τοῦ μήκους αὐτῆς πού βλέπουμε, καί τοῦ πλάτους τῆς οἰκουμένης· καί διά νά εἰπῶ μέ λίγα λόγια: ὁ Σταυρός εἶναι τό κεφάλαιον τῶν Ἀχράντων Παθῶν τοῦ Χριστοῦ, καί ἡ κορυφή τῶν θαυμάτων πού ἔγιναν δι᾽ ἡμᾶς.

Ὀνομάζεται ἐπίσης δόξα Χριστοῦ καί ὕψος Χριστοῦ· ὁμοίως νοεῖται ὡς ποτήριον ἐπιθυμητόν, καί συμπέρασμα τῶν Παθῶν τοῦ Χριστοῦ, τά ὁποῖα ὁ Κύριος ὑπέμεινε διά τήν σωτηρίαν μας. Ὅτι δέ ὁ Σταυρός εἶναι δόξα Χριστοῦ, ἄκουσε τόν ἴδιο νά τό λέγῃ· «Νῦν ἐδοξάσθη ὁ Υἱός τοῦ ἀνθρώπου, καί ὁ Θεός ἐδοξάσθη ἐν Αὐτῷ»· καί πάλιν· «Δόξασόν με Σύ, Πάτερ, παρά σεαυτῷ τῇ δόξῃ ᾗ εἶχον πρό τοῦ τόν κόσμον εἶναι παρά Σοί» καί πάλιν· «Πάτερ, δόξασόν Σου τό ὄνομα. Ἦλθεν οὖν φωνή ἐκ τοῦ οὐρανοῦ· καί ἐδόξασα καί πάλιν δοξάσω». Δόξαν δέ ἐδῶ λέγει τάς μεταβολάς καί τήν συμπάθειαν τῶν στοιχείων τῆς φύσεως, πού συνέβησαν τότε κατά τήν Σταύρωσιν τοῦ Κυρίου· διότι ἔπρεπε καί αὐτά τά κτίσματα νά συμμετάσχουν εἰς τό Πάθος τοῦ Κτίστου.

Ὅτι δέ, ὁ Σταυρός εἶναι καί ὕψος Χριστοῦ, ἄκουσε τί λέγει ὁ ἴδιος· «Κἀγώ ἐάν ὑψωθῶ ἐκ τῆς γῆς, πάντας ἑλκύσω πρός ἐμαυτόν» τό ἴδιο λέγει καί ἀλλοῦ· «Καί καθώς Μωϋσῆς ὕψωσε τόν ὄφιν ἐν τῇ ἐρήμῳ, οὕτως ὑψωθῆναι δεῖ τόν Υἱόν τοῦ ἀνθρώπου». Διατί; «Ἵνα πᾶς», λέγει, «ὁ πιστεύων εἰς Αὐτόν μή ἀπόληται, ἀλλ᾽ ἔχῃ ζωήν αἰώνιον». Βλέπεις ὅτι ὁ Σταυρός εἶναι δόξα καί ὕψος τοῦ Χριστοῦ;

Θέλεις δέ, νά μάθῃς ὅτι ὅπου ὕψος, ἐκεῖ ἀκολουθεῖ καί δόξα; Ἄκουε τόν Δαυΐδ πού λέγει· «Ὑψώθητι ἐπί τούς οὐρανούς, ὁ Θεός, καί ἐπί πᾶσαν τήν γῆν ἡ δόξα Σου»· Ὁμοίως καί τόν Ἡσαΐα νά λέγῃ ὡς ἐκ προσώπου τοῦ Χριστοῦ· «Νῦν ἀναστήσομαι, λέγει Κύριος, νῦν δοξασθήσομαι, νῦν ὑψωθήσομαι». Ἐπειδή λοιπόν, ὁ Σταυρός εἶναι ὕψος τοῦ Χριστοῦ, ὑψοῦται δέ σήμερα ὁ Σταυρός, ἀκόλουθον εἶναι νά δοξάζεται ὁ Χριστός.

Ὑψοῦται λοιπόν ὁ Σταυρός σήμερα, διά νά δοξασθῇ ὁ Χριστός. Δέν ὑψοῦται ὁ Χριστός, διά νά δοξασθῇ ὁ Σταυρός· ἀλλά ὑψοῦται ὁ Σταυρός, διά νά δοξασθῇ ὁ Χριστός. Δοξάζεται δέ ὁ Χριστός, διά νά ὑψώσῃ καί μᾶς μαζί μέ τόν ἑαυτόν Του. Ὑψώνεται λοιπόν ὁ Σταυρός, καί μαζί του ὑψώνει καί τό φρόνημα τῶν εὐσεβῶν Χριστιανῶν. Δοξάζεται ὁ Χριστός, καί δοξάζει μαζί Του καί αὐτούς πού Τόν δοξάζουν. Ὑψοῦται ὁ Σταυρός, καί συντρίβει τήν ὑπερηφάνεια τῶν δαιμόνων. Δοξάζεται ὁ Χριστός, καί ἐντροπιάζει τόν ἀρχέκακον διάβολον.

Ὑψοῦται ὁ Σταυρός, καί ἀνορθώνει ἐκείνους πού καταπίπτουν. Δοξάζεται ὁ Χριστός, καί διαλύει τήν ἐντροπήν ἐκείνων πού ἔπεσαν εἰς τήν ἁμαρτίαν. Ὑψοῦται ὁ Σταυρός, καί γκρεμίζονται τά εἴδωλα. Δοξάζεται ὁ Χριστός, καί τραυματίζεται ὁ διάβολος. Ὑψοῦται ὁ Σταυρός, ὄχι μόνον διότι ὑψώθη ὁ Χριστός ἐπάνω εἰς αὐτόν, ἀλλά διατί μέ τήν φανέρωσίν του, ἤλεγξε τήν μωρία καί τήν ὑπερηφάνεια τῶν Ἰουδαίων. Ἀπό ποῦ ἐφανερώθη; Ἀπό τά ἔγκατα τῆς γῆς. Πότε ἐφανερώθη; Εἰς τήν ἐποχήν τῶν Βασιλέων πού ἐπίστευσαν εἰς τόν Χριστόν· ὄχι ὅπως μερικοί ἔπλασαν τάχα μέ τήν φαντασία τους, ἐξαπατῶντας τούς πολλούς μέ πιθανολογίας, ἀλλά μέ μίαν θείαν καί ἁπλῆν δύναμιν, μέ μίαν ὄντως ἐπινόησιν σταθερᾶς πίστεως· διότι ἐπρόκειτο διά Θεϊκόν Κειμήλιον.

Μετά δηλαδή τόν σταυρικόν θάνατον, ὁ Κύριος τῆς ζωῆς καί τοῦ θανάτου ἀνέστη τριήμερος· οἱ Ἰουδαῖοι λοιπόν γεμᾶτοι φθόνον, καί φοβούμενοι μήπως κάτι τι ἀπό τό σεπτόν καί μακάριον Πάθος διασωθῇ, καί γίνῃ διά μέν τούς Ἰουδαίους ἔλεγχος καί τιμωρία, διά δέ τούς πιστεύοντας εἰς τόν Χριστόν φυλακτήριον, ἔθαψαν μέσα εἰς τήν γῆν τόν θησαυρόν· ἐννοῶ τόν σταυρόν καί ὅλα τά σχετικά μέ αὐτόν: τούς Ἥλους, λέγω, τήν Λόγχην, καί τόν τίτλον τόν ὁποῖον ὁ Πιλᾶτος ἔγραψε καί ἐτοποθέτησε εἰς τόν Σταυρόν. Ἔπειτα ὅταν ὁ Θεός ἀνέθεσε τήν βασιλείαν καί ὅλην τήν Ρωμαϊκήν διοίκησιν εἰς τούς Χριστιανούς, εὐδόκησε τότε νά μᾶς εὐεργετήσῃ μέσῳ μιᾶς Βασιλίδος εὐσεβοῦς γυναικός, πού εἶχε πράγματι βασιλικόν φρόνημα, ὅταν ὁ υἱός της ἦτο Βασιλεύς τῶν Χριστιανῶν.

Ἡ Βασιλομήτωρ αὐτή μέ θείαν σοφίαν, ἄλλοτε μέ βασιλική σοβαρότητα, ἄλλοτε μέ κολακεῖες, εἰς ὅλα ὅμως μέ βασιλική συμπεριφορά, κατώρθωσε νά κάμψῃ τήν σκληράν καρδίαν τῶν Ἰουδαίων. Ἔτσι μέ αὐτήν τήν ἀναζήτησιν καί σχεδόν χωρίς κόπο, ἐφανερώθη ὁ κοινός αὐτός θησαυρός, πού γρήγορα ὁ Θεός ὡς δῶρον ἔδωσε πρός τήν Ἁγίαν αὐτήν γυναῖκα. Αὐτόν λέγω τόν Τίμιον τοῦ Κυρίου Σταυρόν, ὁ ὁποῖος σήμερα ὑψοῦται εἰς ὅλον τόν κόσμον, μαζί μέ ὅλα ἐκεῖνα πού συνετέλεσαν εἰς τήν οἰκονομίαν τοῦ μακαρίου καί σωτηρίου διά τόν κόσμον θείου Πάθους.

Αὐτό λοιπόν ἑορτάζομε σήμερα· διά τοῦτο πανηγυρίζομεν· γιά τό ὅτι ἐφανερώθη σήμερα τό ἅγιον ἐκεῖνο Ξύλον πού ἀπό παλαιά ἐκρύπτετο· γιά τό ὅτι ὁ κρυμμένος θησαυρός, ἔλαμψεν ὡσάν ἄλλος χρυσός μέσα ἀπό τά σπλάγχνα τῆς γῆς· γιά τό ὅτι ἀπεκαλύφθη τό μέχρι τώρα θαμένο ἐπίσημο λάβαρον τῆς Χριστιανωσύνης· γιά τό ὅτι ἡ ἀλαζονεία καί ἡ ἔπαρσις τῶν δαιμόνων ἠρέμησε, μέ τήν φανέρωσιν τοῦ Σταυροῦ· γιά τό ὅτι αὐτό πού ἀπό τήν φύσι του εἶναι ξίφος κατά τῶν ἐχθρῶν, ἐφανερώθη μέσα ἀπό τήν γῆν· γιά τό ὅτι ἡ Ἐκκλησία ἔλαβε πάλι τόν στολισμόν της· γιά τό ὅτι τήν «δραχμήν» πού ἔχασε, τήν εὑρῆκαν οἱ Βασιλεῖς.

Αὐτός εἶναι ὁ Σταυρός τοῦ Κυρίου, τό Δεσποτικόν «σημεῖον», τό σωτήριον ὅπλον, ἡ βασιλική δύναμις, τό τρόπαιον τῆς νίκης, τό σημεῖον διαχωρισμοῦ ἀλλά καί τῆς ἑνώσεως τῶν Οὐρανίων καί τῶν ἐπιγείων, ἡ νομοθεσία τῶν πιστῶν, ἡ κορυφή καί ὁ ἐπίλογος τῶν Ἀποστόλων, τό τηλεσκόπιο τῶν Προφητῶν, τό στεφάνι τῶν Μαρτύρων, ὁ ἀῤῥαβών τῶν προσκυνούντων τόν Χριστόν.

Διότι ἀπό τότε πού ἔχομε τόν Σταυρόν, ὁ Χριστός προσκυνεῖται· ἀπό τότε πού ἔχομε τόν Σταυρόν, ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ ἐγνωρίσθη καί ἐπιστεύθη· ἀπό τότε πού ἔχομε τόν Σταυρόν, ἡ Ἰουδαϊκή θρησκεία κατηργήθη, ἡ εἰδωλολατρεία ἔσβησε, ἡ Χριστιανική Πίστις καί ζωή ἀνέτειλε καί ἐπεκράτησε· ὁ ἀέρας ἡγιάσθη, ἠλευθερώθημεν ἀπό τάς εἰδωλολατρικάς θυσίας, ἐγεύθημεν τήν ἀναίμακτον λατρείαν. Ἀπό τότε πού ἔχομε τόν Σταυρόν, ἔχομε ἀπαλαγῆ ἀπό τάς δαιμονικάς ἀναθυμιάσεις· ἀντιθέτως, μποροῦμε νά μετέχωμε πλέον τῆς Πνευματικῆς εὐωδίας τοῦ «κενωθέντος Μύρου». Ἀπό τότε πού ἔχομε τόν Σταυρόν, αἱ γεννήσεις καί καταγωγαί τῶν ψευδοθεῶν τῆς Μυθολογίας ἐξηφανίσθησαν. Ἀπό τότε πού ἔχομε τόν Σταυρόν, ἐγνωρίσαμε τό μυστήριο τῆς θείας Πίστεώς μας· ἀπό τότε πού ἔχομε τόν Σταυρόν, ἐμάθαμε ὅτι, ἡ ὑπεράρχιος ἀρχή, δηλαδή ὁ Θεός Λόγος, προῆλθε ἐκ τῆς προανάρχου ἀρχῆς, δηλαδή τόν Θεό Πατέρα, ἀχρόνως καί θεοπρεπῶς.

Ἀπό τότε πού ἔχομε τόν Σταυρόν, ἔχομε διδαχθῆ τήν πίστιν εἰς Πατέρα, Υἱόν καί Ἅγιον Πνεῦμα, καί ἀπαλαχθήκαμε ἀπό τήν καταστρεπτική φθορά τῆς εἰδωλολατρικῆς ματαιολογίας καί φλυαρίας. Ἀπό τότε πού ἔχομε τόν Σταυρόν, ἀπεῤῥίψαμε τίς σκιές τῶν τυπικῶν συμβόλων, καί κατεφωτίσθημεν μέ τό φῶς τῆς ἀληθείας διά τῆς θείας Χάριτος. Ἀπό τότε πού ἔχομε τόν Σταυρόν, ὁ θάνατος ἔχει καταφρονηθῆ, οἱ δαίμονες ἔχουν σαστίσει, τά εἴδωλα συνετρίβησαν, αἱ θυσίαι τῶν ζώων ἔχουν ἐκλείψει, τά εἰδωλεῖα ἔχουν καταστραφῆ. Παντοῦ ὑπάρχουν Ἐκκλησίαι, ἱερά θυσιαστήρια, ψαλμῳδίες, ἀγρυπνίες, θεολογικές διδασκαλίες, Βαπτίσματα, συμφιλιώσεις τῶν πιστῶν, θεία μελέτη καί γνῶσις τῶν Ἁγίων Γραφῶν, περιφρόνησις τῶν γηΐνων, κτῆσις τῶν Οὐρανίων, ἕνωσις μέ τόν Θεόν. Καί διατί νά λέγω πολλά; Ἀπό τότε πού ἔχομε τόν Σταυρόν, οἱ ἄνθρωποι συμπολιτεύονται μέ τούς Ἀγγέλους, καί αὐτός ὁ Οὐρανός εἶναι πλέον προσιτός διά τούς ἐπιγείους· ὁ δέ Θεός, διά τῆς θείας Χάριτος καί ἐνεργείας Του, γίνεται πλέον μεθεκτός ἀπό τούς ἀνθρώπους.

Ἀλλ᾽ ὦ Τίμιε Σταυρέ, τό πολυδοξασμένο καύχημα τοῦ Κυρίου καί ἡμῶν! Ὦ Ξύλον ἔνδοξον, ἐπάνω εἰς τό ὁποῖον ὁ Χριστός ἐτεντώθη! Φυτόν πού ἐξασφαλίζει τήν ἀθανασίαν, ἐκ τοῦ ὁποίου ὁ Χριστός ὁ ἀληθινός βότρυς, ἀνέβλυσε γιά μᾶς ποτόν πού δίδει ἀληθινή ζωή. Ὦ Σταυρέ, διά τοῦ ὁποίου ἐσχίσθη τό χειρόγραφον τῆς ἁμαρτίας, καί ἔτσι ἔγινε αἰτία νά γραφῇ τό συμβόλαιον τῆς ἐλευθερίας. Ὦ Σταυρέ, θησαυρέ ἀπείρων ἀγαθῶν! Πρόξενε τοῦ Παραδείσου, κάτοχε τῆς Βασιλείας τῶν Οὐρανῶν, σύ πού ἐλευθερώνεις ἀπό τά ἁμαρτήματα καί δίδεις τά κατορθώματα. Σέ ὁ Χριστός μέ τήν Σταύρωσίν Του ἀνέδειξε Ξύλον ἀθανασίας. Σέ ὁ Χριστός, μέ τό νά προσηλωθῇ ἐπάνω σου, ἐτοποθέτησε σάν ἄλλη σκάλα πού ὁδηγεῖς πρός τούς οὐρανούς. Σέ ὁ Χριστός, μέ τό νά κρεμασθῇ ἐπάνω σου, ἀνέδειξε πρόξενον εὐλογίας. Σέ ὁ Χριστός, μέ τό τάνυσμά Του, κατέστησε ἱκανόν νά ἐλευθερώνῃς ἀπό τά δεσμά τῆς ἁμαρτίας, αὐτούς πού εἶναι δέσμιοι εἰς αὐτήν.

Μέ τό νά ὑψωθῇ ὁ Χριστός μέ τήν θέλησίν Του ἐπάνω στό ἰκρίωμά σου, ὕψωσε μαζί Του τόν κόσμον. Μέ τό νά ὑψωθῇ σέ σένα ὁ Χριστός γιά χάρι δική μας, ἀχρήστευσε τόν ὑψωθέντα χάλκινον ὄφιν. Δέν ὑπάρχει πλέον εἰς τόν δρόμον φίδι πού νά δαγκώνῃ καί νά κεντᾷ τήν πτέρναν. Δέν ὑπάρχει πλέον ὁ «χαλκοῦς ὄφις» ὁ ὁποῖος ὅταν ἐβλέπετο ἐθεράπευσε τά δαγκάματα τῶν φιδιῶν. Δέν ὑπάρχει πλέον τό: «Ἐπικατάρατος πᾶς ὁ κρεμάμενος ἐπί ξύλου». Πῶς, καί μέ ποῖον τρόπον; Μέ τό νά μεταβάλῃ τήν κατάραν εἰς εὐλογίαν ὁ εὐλογημένος Ἰησοῦς, ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ. Δέν εἶναι πλέον κατηραμένος ὁ σταυρός, ἐπειδή ἡ κατάρα ἐκαρφώθη ἐπάνω εἰς τόν Σταυρόν· αὐτήν τήν κατάραν ὁ Χριστός τήν ἀπεμάκρυνε, ἀντ᾽ αὐτῆς δέ, εἰσήγαγε τήν εὐλογίαν.

Τοῦτος ὁ Σταυρός τοῦ Κυρίου, μᾶς ἔφερε ὅλα τά καλά. Τοῦτος ὁ Σταυρός τοῦ Δεσπότου, ἔχει πολλά ὀνόματα. Ὁ Σταυρός ὀνομάζεται: ῥάβδος εὐθύτητος, βασιλείας, δυνάμεως καί κληρονομίας: «Ὁ Θρόνος Σου, ὁ Θεός, εἰς τόν αἰῶνα τοῦ αἰῶνος, ῥάβδος εὐθύτητος ἡ ῥάβδος τῆς Βασιλείας Σου»· «Ἐλυτρώσω ῥάβδον κληρονομίας Σου»· «Ράβδον δυνάμεως ἐξαποστελεῖ Σοι Κύριος ἐκ Σιών». Ὀνομάζεται ἐπίσης βακτηρία: «Ἡ ῥάβδος Σου καί ἡ βακτηρία Σου, αὗταί με παρεκάλεσαν». Ὀνομάζεται καί Ξύλον ζωῆς: «Ξύλον ζωῆς ἐστι πᾶσι τοῖς ἀντεχομένοις αὐτοῦ, καί τοῖς ἐπερειδομένοις ἐπ᾽ αὐτόν ὡς ἐπί Κύριον ἀσφαλής». Εἶναι «Ξύλον πεφυτευμένον», καθώς ἀναφέρει κάπου ὁ Δαυΐδ, «παρά τάς διεξόδους τῶν ὑδάτων»· ποίων ὑδάτων; τῶν θεοπνεύστων Γραφῶν.

Ὀνομάζεται καί ὑποπόδιον: «Ὑψοῦτε Κύριον τόν Θεόν ἡμῶν, καί προσκυνεῖτε τῷ ὑποποδίῳ τῶν ποδῶν Αὐτοῦ, ὅτι Ἅγιος ἐστι». Ὀνομάζεται καί τόπος: «Εἰσελευσόμεθα εἰς τά σκηνώματα Αὐτοῦ, προσκυνήσωμεν εἰς τόν τόπον, οὗ ἔστησαν οἱ πόδες Αὐτοῦ»· «εἰ δώσω ὕπνον τοῖς ὀφθαλμοῖς μου καί τοῖς βλεφάροις μου νυσταγμόν καί ἀνάπαυσιν τοῖς κροτάφοις μου, ἕως οὗ εὕρω τόπον τῷ Κυρίῳ, σκήνωμα τῷ Θεῷ Ἰακώβ».

Τοῦτον τόν Σταυρόν ὑποδηλοῦσε καί συμβολικῶς προεμήνυε ὁ Πατριάρχης Ἰακώβ, τοποθετώντας τά χέρια του ἐναλλάξ καί σταυροειδῶς ἐπάνω εἰς τά ἐγγόνια του πρός εὐλογίαν. Αὐτόν τόν Σταυρόν πάλιν προτυπῶν ὁ ἴδιος, προσεκύνησεν εἰς τό ἄκρον τῆς ῥάβδου τοῦ υἱοῦ του Ἰωσήφ. Προτύπωσις ἐπίσης τοῦ Σταυροῦ ἦτον ἡ ῥάβδος τοῦ ἰδίου Πατριάρχου Ἰακώβ, ὅταν ἐπέρασε τόν ποταμόν Ἰορδάνην· διότι λέγει: «Ἐν τῇ ῥάβδῳ μου ταύτῃ διέβην τόν Ἰορδάνην». Καί λίγο πιό πρίν ἐφανερώνετο εἰς τόν Ἀβραάμ τό σημεῖο τοῦ Σταυροῦ, προτυπούμενον ἀνάμεσα εἰς τά κέρατα τοῦ κριοῦ, ὅταν ἐπρόσφερε τήν τυπικήν θυσίαν τοῦ προβάτου, ἡ ὁποία ἦτο μία μυστική προτύπωσις τοῦ Σταυρωθέντος Χριστοῦ.

Σταυροῦ προτύπωσις ἦτο καί ὁ Ἰσαάκ, ὁ ὁποῖος ἐφορτώθη τά ξύλα τῆς θυσίας, καί ἀκολουθοῦσε δρομαίως τόν πατέρα του, ὁ ὁποῖος βιαζόταν νά κάμῃ τήν θυσίαν. Σταυροῦ δύναμιν εἶχε ἐπίσης, ἡ ῥάβδος τοῦ Μωϋσέως, ἡ ὁποία μετεβλήθη εἰς μεγάλον ὄφιν καί μετεμόρφωσε τάς ῥάβδους τῶν Αἰγυπτίων· καί ἄλλας ἀπό αὐτάς κατέπινε, ἄλλοτε πάλιν μετέβαλλε τό νερό τοῦ ποταμοῦ σέ αἷμα, διά νά μή μποροῦν νά πίνουν νερό. Καί ἄλλοτε μέν, ἔβγαζε ἀπό τά νερά βατράχους, ἄλλοτε δέ, ἔῤῥιπτε ἀκρίδας, σκνίπας καί σκότος βαθύ, καί ὅλας τάς ἄλλας ἐκείνας τιμωρίας τῶν Αἰγυπτίων. Σταυροῦ προτύπωσις ἦτο καί ἡ ἰδία αὐτή ῥάβδος τοῦ Μωϋσέως, ὅταν ἐσχίζετο ἡ Ἐρυθρά θάλασσα εἰς δύο μέρη καί ἐδημιουργοῦντο τά ὑδάτινα ἐκεῖνα τείχη διά νά περάσῃ αὐτός μαζί μέ τόν λαόν.

Σταυροῦ προτύπωσις ἐπίσης ἦσαν ὁ «στῦλος τοῦ πυρός» καί ὁ «στῦλος τῆς νεφέλης» διά τῶν ὁποίων ὡδηγοῦσε ὁ Θεός τούς περιπλανωμένους Ἰουδαίους, ὅταν ἔφυγαν ἀπό τήν Αἴγυπτον.

Σταυροῦ προτύπωσιν ἔκαμε καί αὐτός ὁ ἴδιος ὁ Μωϋσῆς, ἐπάνω εἰς τό ὄρος ἔχοντας ὑψωμένα τά χέρια, ὅταν ὁ Ἱησοῦς τοῦ Ναυῆ ἐπολέμει τούς ἀλλοφύλους Ἀμαληκίτας· καί ὁ μέν Μωϋσῆς ἐστηρίζετο ὑπό τοῦ Ἀαρών καί τοῦ Ὤρ, οἱ δέ Ἰησραηλῖται νικοῦσαν.

Σταυροῦ προτύπωσις ἦτο καί ἡ ῥάβδος πού ἐκτύπησε τήν πέτραν εἰς τήν ἔρημον καί ἀνέδειξε τήν ξηρά γῆν γεμάτην ἀπό τρεχούμενο νερό.

Ἀλλά καί ἡ ῥάβδος πού ἐβλάστησε τά καρύδια τί ἐδήλωνε; Δέν προεικόνιζε φανερά τόν Σταυρόν; Ἀλλά καί ὁ Ἡσαΐας ὁ ὁποῖος ἐπριονίσθη μέ ξύλινο πριόνι, δέν προετύπωνε τόν Σταυρόν; Ἀφήνω νά λέγω ὅτι καί τοῦ Ἀγγέ ἡ σταύρωσις καί τοῦ Σισάρα ἡ ἐν πασσάλῳ καθήλωσις, προτύπουν φανερά τόν Σταυρόν. Ἀλλά καί ἡ μηλωτή τοῦ Προφήτου Ἠλία, μπορῶ νά εἰπῶ, προετύπωνε τήν δύναμιν τοῦ Σταυροῦ, ὅταν ἔσχισε εἰς δύο τά νερά τοῦ Ἰορδάνου ὁ Προφήτης, καί πέρασε ὡς διά ξηρᾶς. Τί νά εἴπωμε δέ, καί διά τό θαῦμα τοῦ Προφήτου Ἑλισσαίου ὅταν ἔῤῥιψε τό ξύλο τῆς ἀξίνης μέσα εἰς τό νερό, καί ἀνείλκυσε τόν σιδερένιο πέλεκυ, ὁ ὁποῖος, ἄν καί ἦτο βαρύς, ἔγινε ἐλαφρός;

Πράγματι λοιπόν ὁ Σταυρός εἶναι κάτι πολύ μεγάλο, καί σέ πολλά μέρη τῆς Ἁγίας Γραφῆς μαρτυρεῖται ἤ προτυποῦται, καί πολλά θαύματα γίνονται καθημερινῶς μέ τήν δύναμίν του. Πρέπει νά προσκυνοῦμε λοιπόν τόν Σταυρόν, διότι δι᾽ αὐτοῦ ἐγνωρίσαμε τόν Κύριον. Πρέπει νά προσκυνῆται ὁ Σταυρός, διότι δι᾽ αὐτοῦ δοξάζομε τόν Χριστόν. Προσκυνοῦμε τόν Σταυρόν, διότι δι᾽ αὐτοῦ ἐλάβαμε τήν εὐλογίαν, καί ἐλευθερωθήκαμε ἀπό τήν κατάρα. Προσκυνοῦμε τόν Σταυρόν, διότι δι᾽ αὐτοῦ ἐξεμέσαμε τήν πικρή γεῦσι τοῦ «ξύλου τῆς παρακοῆς», καί ἐγεύθημεν τήν γλυκύτητα τῆς σωτηρίας.

Εὐλογημένο αὐτό τό Ξύλον, διά τοῦ ὁποίου εὐλογήθηκαν ὅλα τά ἔθνη. Εἶναι εὐλογημένο αὐτό τό Ξύλον, ἐπάνω εἰς τό ὁποῖον ὁ Θεός Λόγος σωματικῶς ἐσταυρώθη! Ποιό πρᾶγμα θά μποροῦσε νά εἶναι πιό θαυμαστό καί παράδοξον; Νά βλέπῃς δηλαδή ἕνα Θεόν νά σταυρώνεται, καί μάλιστα μαζί μέ λῃστάς; Εἶναι εὐλογημένο τό Ξύλο, διά τοῦ ὁποίου ὁ Λῃστής μπῆκε εἰς τόν Παράδεισον, καί ἡ γεῦσις τοῦ Ξύλου αὐτοῦ, ἀπεμάκρυνε τήν πικράν γεῦσιν (τῆς παρακοῆς καί τῆς ἁμαρτίας)· ποιό πρᾶγμα θά μποροῦσε νά εἶναι πιό θαυμαστό ἀπό αὐτό; Διότι τόν Παράδεισον τόν ὁποῖον ἔκλεισε ὁ Ἀδάμ μέ τήν πτῶσίν του, τοῦτον ἄνοιξε ὁ Λῃστής μέ τήν μετάνοιάν του. Καί ἀπό ἐκεῖ πού ἐξωρίσθη ἐκεῖνος, ἐκεῖ ἐνεγράφη μόνιμος κάτοικος ἐτοῦτος. Πολύ καλή, ἐπιτυχημένη καί θαυμασία ἐναλλαγή! Ἐξῆλθε ὁ ἕνας κλέπτης καί εἰσῆλθε ὁ ἄλλος κλέπτης· ὁ πρῶτος, ἐπειδή ἔκαμε παράβασιν· ὁ δεύτερος, ἐπειδή μετενόησε. Ὁ ἕνας, ἐπειδή ὑπετάγη εἰς τόν διάβολον· ὁ ἄλλος, ἐπειδή ἐσταυρώθη μαζί μέ τόν Κτίστην.

Εὐλογημένο εἶναι τό Ξύλον, ἀπό τό ὁποῖον κατεσκευάσθη ἡ νοητή κιβωτός τῆς Ἐκκλησίας, καί ἡ ὁποία ἔχει τήν δύναμιν νά διασώζῃ τόν κόσμον ἀπό τόν κατακλυσμόν τῆς ἁμαρτίας. Εἶναι εὐλογημένο τό Ξύλον, ἀπό τό ὁποῖον ἔφαγε ὁ Λῃστής, καί ἠξιώθη τοῦ Παραδείσου τῆς τρυφῆς. Εὐλογημένο εἶναι τό Ξύλον, ἀπό τό ὁποῖον ἐπειδή δέν ἔφαγε προηγουμένως ὁ Ἀδάμ, ἀντήλαξε τήν ζωήν μέ τόν θάνατον, προσκολληθείς πρός τό «ξύλον τῆς γνώσεως» μέ τήν αὐθάδη ἐκείνην γεῦσιν. Ἔπειτα ἀφοῦ ἔφαγε ἀντελήφθη τόν πλοῦτον του καί εὗρε τήν ἀποκατάστασίν του. Εἶναι εὐλογηένο τό Ξύλον, διά τοῦ ὁποίου οἱ βασιλεῖς νικοῦν τούς ἐχθρούς, καί οἱ στρατηγοί προσφέρουν τά λάφυρα πού κέρδισαν, καί πλήθη στρατιωτῶν συλλαμβάνουν τούς βαρβάρους αἰχμαλώτους. Εἶναι εὐλογημένο τό Ξύλον, διά τοῦ ὁποίου καταστρέφονται τά τόξα, καί οἱ ἀσπίδες γίνονται παρανάλωμα τῆς φωτιᾶς. Εἶναι εὐλογημένο τό Ξύλον, διά τοῦ ὁποίου οἱ ὑπερήφανοι ἐχθροί λυγίζουν, ὑποκύπτουν καί ὑποχωροῦν· τρέπονται εἰς φυγήν οἱ βάρβαροι καί φεύγουν οἱ Σκύθαι πανικόβλητοι «μηδενός διώκοντος».

Λοιπόν, ὑψώσατε σήμερα μαζί μου τήν φωνήν, καί ἄς ἀπευθύνωμε μαζί μέ τήν Ἁγία Γραφή, τά λόγια της, πρός τόν Θησαυρόν τοῦ Σταυροῦ. Καί Θησαυρόν τοῦ Σταυροῦ, ὀνομάζω τόν Υἱόν τοῦ Θεοῦ, τόν Χριστόν, πρός τόν Ὁποῖον πρέπει νά ἀπευθύνωμε τά λόγια μας λέγοντες: «Πάντα τά ἔθνη, ὅσα ἐποίησας, ἥξουσι καί προσκυνήσουσιν ἐνώπιόν Σου, Κύριε, καί δοξάσουσι τό Ὄνομα Σου, ὅτι μέγας εἶ Σύ καί ποιῶν θαυμάσια, Σύ εἶ ὁ Θεός μόνος». Εἰς Αὐτόν ἀνήκει ἡ δόξα εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων· Ἀμήν

 

Λόγος εἰς τήν Ὕψωσιν τοῦ Τιμίου καί Ζωοποιοῦ Σταυροῦ - Αγίου ΑΝΔΡΕΟΥ Ἀρχιεπισκόπου Κρήτης (14.09)

 

Το είδαμε εδώ

 

 

Λόγος εἰς τήν Ὕψωσιν τοῦ Τιμίου καί Ζωοποιοῦ Σταυροῦ - Αγίου ΑΝΔΡΕΟΥ Ἀρχιεπισκόπου Κρήτης (14.09)

 

Ἡδονὴ καὶ ὀδύνη (+π. Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος)

Ἡδονὴ καὶ ὀδύνη

Ἡδονὴ καὶ ὀδύνη

Ἡδονὴ καὶ ὀδύνη  (+π. Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος)
Λέει ὁ Ὅσιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής:


«Ὁ Θεός, ὁ ὁποῖος δημιούργησε
τὴν ἀνθρώπινη φύση,
δὲν ἔβαλε μέσα της ἡδονή»
–μὴν τὸ παρεξηγήσετε,
ἀκοῦστε πῶς τὸ ἑρμηνεύει–
«ἀλλὰ κάποια νοερὴ δύναμη πρὸς ἡδονή».

Εἴμαστε γεμάτοι ἀπὸ αἰσθήσεις.
Βλέπουμε, ἀκοῦμε,
αἰσθανόμαστε τὰ πάντα,
ὅλα εἶναι αἰσθήσεις.
Οἱ αἰσθήσεις εἶναι ἀπ’ τὸν Θεό,
ἀλλὰ ὁ Θεός δὲν ἔδωσε ἡδονὴ
στὴν κάθε αἴσθηση.
Προσέξτε, ἔδωσε κίνηση πρὸς ἡδονὴ
πρὸς τὸν Θεό.
Ὁ ἄνθρωπος ἔχει μέσα του
τὴν κίνηση πρὸς ἡδονή,
ἀλλὰ τί ἡδονή;
Αὐτὴ ἡ ἡδονὴ τοῦ «ἐρᾶσθαι τὸν Θεόν»,
λέει ὁ Μάξιμος, νὰ ἀγαπᾶς τὸν Θεό.

Ἂν ἡ κίνηση γιὰ ἡδονὴ
δὲν πάει στὸν Θεό, ὑπάρχει ὅμως μέσα,
τότε στρέφεται καὶ γίνεται
ἡδονὴ τῶν αἰσθήσεων
καὶ ἐκεῖ ἀρχίζει ἡ ἁμαρτία.

Βλέπετε, καίριο σημεῖο αὐτὸ
σὲ μιὰ ψυχοθεραπευτικὴ διαδικασία.
Μάλιστα τονίζει ὁ Μάξιμος
ὅτι ἐπειδὴ εἶδε ὁ Θεὸς
πὼς ὁ ἄνθρωπος ἔτρεψε ὅλη τὴν ἡδονή,
τὴν κίνηση πρὸς ἡδονὴ ποὺ εἶχε πρὸς τὸν Θεό,
τὴν ἔτρεψε τώρα πρὸς τὶς αἰσθήσεις του,
ὁ Θεὸς ἔβαλε ἕνα φάρμακο
καὶ ἕνα θεραπευτήριο, σπουδαῖο θεραπευτήριο,
ἔβαλε τὴν ὀδύνη,
ὅπου μὲς τὴν ὀδύνη καὶ τὸν πόνο
ἡ ἡδονὴ ποὺ πάει νὰ ξεσπάσει,
νὰ γίνει κάτι κυρίαρχο,
ἀρχίζει καὶ ὑποτάσσεται.

Ἦρθε ἡ ὀδύνη
καὶ καλύπτει
τὴν ἡδονὴ τοῦ ἀνθρώπου.

+π. Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος

ΤΡΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ

Γ. Τζανάκης – Λάδι στη Φωτιά (μάλλον ΠΕΤΡΕΛΑΙΟ) Ὁ Σεβασμιώτατος Γόρτυνος ξαναχτυπᾶ. (09/09)

0
Λάδι στη Φωτιά

Λάδι στη Φωτιά (μάλλον ΠΕΤΡΕΛΑΙΟ) Ὁ Σεβασμιώτατος Γόρτυνος ξαναχτυπᾶ. (09/09)

 

Τὸ ἐκκλησιαστικὸν βῆμα -ὁ ἄμβων – εἶναι αὐστηρὸν, ἀποκλειστικὸν, αὐθεντικόν. Εἷς μόνος ὁμιλεῖ. Ὑποτίθεται , ὅτι λέγει, ὄχι διδόμενα, ἀλλὰ συμπεράσματα, παραδεδεγμένα, ἀναμφισβήτητα, δόγματα. Δὲν ἐπιτρέπονται ἐκεὶ αἱ αὐτοσχέδιοι ἀνοησίαι. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗΣ.  ΑΠΑΝΤΑ τομ4. Σελ.148

…. εἶναι ἱκανοὶ νὰ παραλογίζωνται ἐπὶ ὥρας ἀπὸ τοῦ ἄμβωνος  ὅ.π. 5.177

Γ. Τζανάκης -  Λάδι στη Φωτιά (μάλλον ΠΕΤΡΕΛΑΙΟ) Ὁ Σεβασμιώτατος Γόρτυνος ξαναχτυπᾶ. (09/09)

 

Τώρα, ποὺ φυσᾶ ὁ σαρωτικὸς ἄνεμος τοῦ ἐγωϊσμοῦ καὶ τῆς ἀποστασίας βρῆκε εὐκαιρία ὁ διάολος, διὰ τῶν ὁργάνων του,  νὰ ἀνάψῃ πυρκαϊά στὸ δάσος τοῦ Θεοῦ, νὰ τὸ κάψῃ, νὰ τὸ καταπατήσῃ καὶ νὰ φτιάξῃ οἰκόπεδα. Καὶ οἱ  ταγμένοι πυροσβέστες, δεσποτάδες καὶ παπάδες, ἀντὶ νὰ σβήνουν τὶς φωτιές, ἀνάβουν καὶ αὐτοὶ βοηθώντας τον, καὶ ὅποιος πάει νὰ ρίξῃ λίγο νερὸ τὸν κυνηγοῦν καὶ τὸν μαλώνουν. Ἔτσι καὶ ὁ Γόρτυνος ἄναψε τὴν δική του φωτιά, ἀλλὰ ὅταν ἄρχισε ὁ κόσμος νὰ φωνάζῃ καὶ νὰ διαμαρτύρεται, γιὰ νὰ τὸν καθησυχάσῃ κάπως πῆρε ἕνα κουβά καὶ ἄρχισε νὰ ρίχνῃ πάνω στὶς φλόγες. Μόνο ποὺ ἀντὶ γιὰ νερὀ ἔριξε πετρέλαιο.

Στὸ πρῶτο κήρυγμά του ὁ σεβασμιώτατος λέει ξεκάθαρα ὅτι ὅ,τι γίνεται στὶς ἀγορὲς καὶ στὰ «σούπερ μάρκετς» καὶ παντοῦ, -δηλαδὴ ὅσα μέτρα ἐπέβαλε  ἡ πολιτεια- τὸ ἴδιο πρέπει νὰ γίνεται καὶ στοὺς ναοὺς καὶ μάλιστα κατὰ τὴν Θεία λατρεία. Τὰ λόγια του τὰ ἴδια: «Καί ἔτσι γίνεται στά σχολεῖα, στά «σοῦπερ μάρκετ», στίς συγκεντρώσεις, στίς ἀγορές κ.λπ. Τό ἴδιο βεβαίως καί γιά τόν ἴδιο λόγο πρέπει νά γίνεται καί στούς ἱερούς Ναούς κατά τήν θεία λατρεία». (Κήρυγμα Α΄)

 Ὁ ναὸς, δήλωνε ὁ σεβασμιώτατος, εἶναι τὸ ἵδιο ἐπικίνδυνος ὅπως κάθε ἄλλος τόπος: «Καί στόν Ναό, λοιπόν, μέσα στήν Ἐκκλησία, χριστιανέ, μπορεῖ νά κολλήσεις κορωνοϊό». Καὶ ἐν τέλει εἶπε καὶ τὸ σοφό: «Ὅ,τι λοιπόν εἶναι μία ζακέτα γιά προφύλαξη ἀπό τό κρύο, τό ἴδιο ἀκριβῶς, ἀκριβῶς τό ἴδιο, εἶναι καί τό νά φορέσω μία μάσκα γιά τήν προφύλαξη ἀπό τόν κορωνοϊό».(Κ ρυγ. Α΄)

Ἐπειδὴ βέβαια καὶ κάποιος μὲ στοιχειώδη ἀντίληψι καὶ πίστι ἀμέσως κατάλαβε ποὺ ἀποσκοπεῖ ὁ σεβασμιώτατος, τί φωτιὰ ἄναψε καὶ ποιὸν ὑπηρετοῦν αὐτὰ τὰ κηρύγματα, καὶ ξέσπασε σάλος καὶ κατακραυγὴ καὶ διαμαρτυρίες, ἀποφάσισε νὰ ἀναδιπλωθῇ (αὐτὸ ποὺ χαρακτηρίζουν οἱ ἀσχολούμενοι μὲ τὰ ἤθη τῶν πολιτικῶν μας καὶ ἀκοῦμε συνέχεια: κωλοτούμπα) Καὶ τί κάνει; Καινούργιο κήρυγμα (Κήρυγμα Β΄) Καὶ τί λέει; 

Πρῶτον, ὅτι ὅσα εἶπε δὲν εἶναι δικά του ἄλλὰ τῆς Συνόδου. Προσπάθησε δηλαδὴ νὰ ἀποστασιοποιηθῇ ἀπὸ τὸ πρῶτο του κήρυγμα: «Ἐγώ εἶπα αὐτό πού εἶπε ἡ Ἁγία καί Ἱερά Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας μας ὅτι καί στούς ἱερούς Ναούς εἰσερχόμενοι πρέπει νά φορᾶμε μάσκα, γιά νά προστατευθοῦμε ἀπό τόν λεγόμενο «κορωνοϊό», πού θερίζει καί γίνεται θανατηφόρος σ᾽ ὅλη τήν ἀνθρωπότητα». (κηρυγ.Β΄)

Εἶναι γεγονὸς ὅτι πράγματι ἀκολουθεῖ ὅσα εἶπε ἡ Σύνοδος, τὴν ὁποία τεχνηέντως τὴν μπερδεύει μὲ τὴν Ἐκκλησία: «Ἐμεῖς ὅπως σέ ὅλα, ἔτσι καί σ᾽ αὐτό, θά πράξουμε ὅ,τι μᾶς πεῖ ἡ Ἐκκλησία, ἡ Σύνοδος τῶν Ἱεραρχῶν τῆς Ἐκκλησίας μας». (κηρυγ. Α΄) Ὅμως καὶ ἡ ἁπόφασις τῆς Συνόδου καὶ ἡ ὅλη πρακτική της εἶναι τὸ ἴδιο βδελυκτὴ καὶ ἀποδοκιμαστέα ἀπὸ ὅποιον ἔχει στοιχειώδη ὀρθόδοξη συνείδησι. Ἀλλὰ αὐτὸ δὲν ἀλλάζει  τὸ γεγονὸς ὅτι ὅσα ἐκφράστηκαν στὸ Α΄ κήρυγμα εἶναι ἀπολύτως προσωπικὲς του ἀπόψεις. Ὅλα τὰ ἐπιχειρήματα εἶναι στὸ πρῶτο πρόσωπο («ἐξηγῶ τι θέλω νὰ πῶ», «δὲν μπορῶ νὰ καταλάβω», «σκέπτομαι καὶ τὸ ἐξῆς», «παρακαλῶ» «ἐρωτῶ» κλπ) ἤ στὸ πρῶτο πλυθυντικὸ γιὰ τὶς ἀνάγκες τῆς ἐκφορᾶς τοῦ λόγου («τοὺς ρωτᾶμε» κλπ). Ὅτι λέγεται ἐκεῖ εἶναι δικὲς του σκέψεις καὶ δικά του ἐπιχειρήματα. Ἐξ ἄλλου ἡ σύνοδος δὲν εἶπε πουθενὰ γιὰ ζακετάκια καὶ κρυολογήματα. Δύσκολο ὅταν εἶναι πολλοὶ μαζί νὰ φτάσουν σὲ τέτοιο σημεῖο προφανοῦς παραλογισμοῦ, ἀρκετὸς ὁ περί πίστεως.

Τὴν ἀλλαγὴ πορείας τὴν παρουσιάζει ὡς ἐξῆς: «Σ᾽ αὐτό ὅμως μερικοί ἤ καί πολλοί διαμαρτυρήθηκαν καί εἶπαν: Ὄχι! Μέσα στόν Ναό εἶναι ἡ Χάρη τοῦ Θεοῦ, πού μᾶς προστατεύει καί δέν πρόκειται νά πάθουμε κανένα κακό». (Κηρ.Β΄) Ἐπειδὴ τὸν ἔκραξαν καὶ οἱ πέτρες (κατὰ τὸ καὶ οἱ λίθοι κεκράξονται) τὸ γυρίζει: «Βεβαίως, χριστιανοί μου, μέσα στούς Ἱερούς Ναούς μας τελεῖται ἡ θεία Λειτουργία καί τά ἄλλα ἱερά Μυστήρια καί εἶναι πλούσια ἡ Χάρη τοῦ Θεοῦ σ᾽ αὐτούς, πού μπορεῖ νά διαφυλάξει τόν ἄνθρωπο ἀπό κάθε κακό. Αὐτό πρέπει νά τό πιστεύουμε». (κηρυγ.Β΄) Δηλαδὴ; 

Στὸ πρῶτο κήρυγμα δὲν μποροῦσε νὰ τὸ καταλάβει αὐτό: «Ὄχι, λέγουν, μερικοί, ἤ καί πολλοί χριστιανοί καί κληρικοί, ὄχι μέσα στούς Ναούς ἡ μάσκα. Γιατί;, τούς ρωτᾶμε. Γιατί μέσα στόν Ναό – μᾶς λέγουν – εἶναι ὁ Θεός καί δέν πρόκειται νά μᾶς συμβεῖ κανένα κακό.  Πραγματικά, χριστιανοί, δέν μπορῶ νά καταλάβω τόν λόγο αὐτό». (κηρ. Α΄) Βλέπετε; Εἶναι ὁ ἴδιος ἄνθρωπος. Πρὶν δὲν μποροῦσε νὰ καταλάβει γιατὶ λένε πολλοὶ ὅτι «μέσα στόν Ναό – μᾶς λέγουν – εἶναι ὁ Θεός καί δέν πρόκειται νά μᾶς συμβεῖ κανένα κακό». Τώρα βγαίνει ὁ ἴδιος ἄνθρωπος καὶ λέει: «Βεβαίως, χριστιανοί μου,… μέσα στούς Ἱερούς Ναούς μας εἶναι πλούσια ἡ Χάρη τοῦ Θεοῦ σ᾽ αὐτούς, πού μπορεῖ νά διαφυλάξει τόν ἄνθρωπο ἀπό κάθε κακό». Δηλαδὴ ἀκριβῶς τὸ ἀντίθετο. Τί ἔγινε; Ἄλλαξε μυαλό, δηλαδή μετάνοησε; Τὸν φώτισε ὁ Θεός; Δοξα τῷ Θεῷ θὰ πῇ κάποιος. Πάει νὰ σβήσῃ τὴ φωτιά ποὺ ἄναψε.

 Μόνον αὐτὸ, δυστυχῶς, δὲν συνέβη. Εἶπε αὐτὰ τὰ λόγια γιὰ νὰ ὡραιοποιήσῃ τὸ πράγμα, νὰ φανῇ ὅτι ἀκολουθῇ τὰ πάντοτε καὶ ὑπὸ πάντων πιστευόμενα γιὰ τὴν ἐκκλησία καὶ μετὰ πετάει τὸ πετρέλαιο:      « Ἀλλά θέλω νά σᾶς πῶ ὅτι αὐτό συμβαίνει ὄχι στόν καθένα, ἀλλά στόν πιστό μόνο καί στόν ἅγιο στήν ψυχή ἄνθρωπο» (κηρυγ.Β΄).!!!! Προσέξτε ποὺ πάει τὸ πράγμα. Τί λογισμὸ εἰσάγει. Νομίζω ὅτι καὶ ἴδιος ὁ διάολος θὰ δυσκολευόταν νὰ κάνει τέτοιο συνδυασμό (ἄν καὶ, ἐπιπροσθέτως, τὸ δαιμονικὸ σχήμα του -τοῦ διαβόλου-  θὰ ἀπονεύρωνε τὴν ἰσχύ τοῦ συλλογισμοῦ). Τώρα βέβαια μὲ τὸ σχήμα τοῦ ἀρχιερέως ἔχει πιὸ πολλὲς πιθανότητες νὰ πλανήσῃ κάποιους ἀπρόσεκτους καὶ ἀστήρικτους.

Ναὶ λέει, πράγματι ἡ ἐκκλησία εἶναι τόπος ὅπου ἡ πλούσια Χάρη τοῦ Θεοῦ σ᾽ αὐτούς, μπορεῖ νά διαφυλάξῃ τόν ἄνθρωπο ἀπό κάθε κακό , ἀλλὰ αὐτὸ δὲν συμβαίνει στὸν κάθε ἕνα. Δὲν συμβαίνει στὸν κάθε ἕνα. Σὲ ποιὸν συμβαίνει ; Στὸν πιστὸ καὶ στὸν ἅγιο στὴν ψυχή. 

Πῶς μετριέται ὅμως ἡ πίστις τοῦ κάθε ἑνός καὶ ἡ ἁγιότης; Ἴσως νὰ  ἔχει ὑπ᾿ ὅψιν κάποιο μηχάνημα, ὅπως αὐτὸ ποὺ μετράει τὴν θερμοκρασία καὶ χρησιμοποιοῦν ὅταν πᾶς νὰ περάσῃς, κυρίως στὰ νοσοκομεία. Ὁ σεβασμιώτατος, ἐλείψει τέτοιου μηχανήματος, ἀλλὰ προκειμένου νὰ ἔχει πρακτικὸ ἀποτέλεσμα ἡ προτροπή του καὶ γιὰ νὰ βοηθήσῃ τοὺς ἀνθρώπους νὰ μετρηθοῦν μόνοι τους, θέτει κάποια μέτρα ἐλέγχου τῆς πίστεως. Θαυμᾶστε τὰ παραδείγματα:

 « Ὑπῆρχε ἅγιος, πού πήγαινε στό ἱερό καί ἔτρωγε τήν στάχτη τοῦ θυμιατοῦ καί αὐτό τόν ἔτρεφε καί τόν κράταγε γερό, γιατί πίστευε γιά ἁγιασμένο πράγμα αὐτό πού ἔτρωγε». (κηρυγ.Β΄)  Νὰ ἕνα μέτρο πίστεως κατὰ τὸν σεβασμιώτατο. Καὶ σὲ φέρνει πρὸ τῶν εὐθυνῶν σου, ἐσένα, τιποτένιε ἄπιστε. Τὸ κάνεις ἐσὺ αὐτὸ; Τρῶς τὴν στάχτη τοῦ θυμιατοῦ; Δὲν τὴν τρῶς; Ἄρα μὲ ποιὰ μοῦτρα θὰ μπεῖς στὸν ναὸ χωρὶς φίμωτρο, ἄπιστε; 

Βάλτε σεβασμιώτατε ἕνα κουβά στάχτη στὴν εἴσοδο τῆς ἐκκλησίας καὶ πεῖτε ὅτι ὅποιος τρώει μιὰ δυὸ χοῦφτες στάχτη μπορεῖ νὰ μὴν φοράει μάσκα –φίμωτρο, οἱ δὲ ἀρνούμενοι, ἄρα μειωμένης πίστεως, πρέπει νὰ φοροῦν. Δὲν μπαίνει ὅμως στὸν κόπο νὰ προτείνει κάτι τέτοιο , ποὺ καὶ πρακτικῶς θὰ ἦταν δύσκολο-φανταστεῖτε πόσες ποσότητες στάκτης ἀπὸ θυμιατὸ θὰ χρειαζόταν γιὰ νὰ ἐξυπηρετηθοῦν ὅλες οἱ ἐκκλησίες- ἀλλὰ συμπεραίνει θριαμβευτικά: «Ποιός τώρα, ἀπό αὐτούς πού λένε ὅτι στόν Ναό δέν παθαίνουμε τίποτε, ποιός μπορεῖ νά πάει στόν Ναό καί νά κάνει τό ἴδιο;» (κηρυγ.Β΄) Ποιὸς μπορεῖ δηλαδὴ νὰ φάει στάχτη; Ἐννοεῖ κανένας. Καὶ αὐτὸ σημαίνει πάλι: βάλτε λοιπὸν τὰ φίμωτρά σας καὶ βουλῶστε το. 

Δὲν μένει ὁ σεβασμιώτατος σὲ αὐτὸ μόνο τὸ παράδειγμα πίστεως. Ἀκοῦστε καὶ τὸ ἐπόμενο: «Ὁ ἅγιος Σεραφείμ τοῦ Σάρωφ καταχείμωνο στήν Ρωσία, μέ τόσο βαρύ κρύο, ἔκανε τήν προσευχή του ἔξω στό ὕπαιθρο μέ ἐλαφρά ἐνδυμασία, γονατισμένος πάνω σέ μία ψυχρή μεγάλη πέτρα. Καί ὅμως ἡ Χάρη τοῦ Θεοῦ τόν κρατοῦσε θερμό.

Ποιός τώρα ἀπό αὐτούς πού λέγουν ὅτι διαφυλάττει ἡ Χάρη τοῦ Θεοῦ τόν ὁποιοδήποτε στόν Ναό καί δέν παθαίνει τίποτε, ποιός λέγω ἀπ᾽ αὐτούς μπορεῖ νά μιμηθεῖ τό παράδειγμα τοῦ ἁγ. Σεραφείμ;» 

Ὁρίστε κύριοι ψευδοπιστοί. Μπορεῖτε νὰ τὸ κάνετε αὐτὸ; Μπορεῖτε νὰ κάνετε ὅτι ἔκανε ὁ ἅγιος Σεραφείμ τοῦ Σαρώφ; Δὲν μπορεῖτε; Γρήγορα τὸ φίμωτρό σας καὶ μόκο.  Καὶ δὲν λέει ὁ σεβασμιώτατος  ὅτι ὁ ἅγιος Σεραφεὶμ τοῦ Σαρώφ ἔμεινε πάνω στὴν πέτρα προσευχόμενος χίλιες μέρες καὶ χίλιες νύκτες!!! Ἴσως γιὰ νὰ ἔχῃ πισινὴ καὶ ἄν βρεθῇ κανεὶς καὶ τοῦ πεῖ «νὰ ἔγώ κάθισα ἔξω στὸ κρύο ὅλη νύχτα» νὰ τὸν προσγειώσῃ λέγοντάς του ὅτι ὁ ἅγιος κάθισε χίλιες μέρες καὶ χίλιες νύχτες συνέχεια.  

Ἀντιλαμβάνεται κανεὶς σὲ ποιὰ μέτρα παραλογισμοῦ κινεῖται ὁ τρόπος σκέψεως τοῦ σεβασμιωτάτου. Δὲν πρωτοτυπεῖ βέβαια. Ἔχει χρησιμοποιηθῇ κατὰ κόρον αὐτὴ ἡ τεχνικὴ ἀπὸ τοὺς οἰκουμενιστὲς καὶ κατὰ τὴν διάρκεια τῆς συνόδου στὸ Κολυμπάρι ὅπου ἐπίσης ἀσκήθηκε ἀντίστοιχη τρομοκρατία σὲ ὅσους τολμοῦσαν νὰ κρίνουν τὰ τεκταινόμενα ὄντες «ἀμαρτωλοί καὶ μὴ ἅγιοι». (Πού χῶρος καὶ χρόνος νὰ γραφτοῦν ὅλα αὐτὰ…)

Ὁ σεβασμιώτατος ἀκάθεκτος συνεχίζει νὰ ρίχνει πετρέλαιο στὴν φωτιὰ ἀπιστίας ποὺ ἄναψε. Ἄν ἀναλύσουμε τὸ κήρυγμά του θὰ πρέπει νὰ γεμίσουμε πολλὲς σελίδες. 

Ἄς δοῦμε καὶ μερικὲς ἄλλες λαμπρές σκέψεις, πλήρεις σοφίας καὶ χάριτος, ποὺ ὅμως προχωροῦν τὸ θέμα ἀπὸ τὰ φίμωτρα στὴν Θεία Κοινωνία, πᾶμε ἕνα βήμα παραπέρα δηλαδή:

«Ἐγώ, χριστιανοί μου, πιστεύω καί πιστεύω ἀπόλυτα ὅτι μέσα στόν Ναό εἶναι πλούσια ἡ Χάρη τοῦ Θεοῦ καί φυλάγει τόν ἄνθρωπο ἀπό κάθε κακό. Ἀλλά ἡ Χάρη τοῦ Θεοῦ ἐνεργεῖ θαυμαστά μόνο στόν πιστό καί στόν ἅγιο. Αὐτός μόνο μπορεῖ νά πεῖ μέ τήν δυνατή του πίστη, ὅτι θά πάω στόν Ναό καί ἄς ἔχουν οἱ ἄλλοι κορωνοϊό ἤ λέπρα ἤ χολέρα. Δέν φοβᾶμαι νά κολλήσω! Ἀλλά αὐτό δέν μπορεῖ νά τό πεῖ ὁ καθένας, γιατί δέν ἔχει δυνατή πίστη. Καί ὁ Θεός ἐνεργεῖ ἀνάλογα μέ τήν πίστη τοῦ ἀνθρώπου. Καί ἐπειδή εἶπα αὐτό τό σοβαρό, σᾶς λέγω καί τό ἑξῆς πάλι σοβαρό:   Ἄν ἕνας μπεῖ στήν σειρά γιά νά κοινωνήσει, καί ἀκριβῶς ὁ προηγούμενός του ἔχει πράγματι κορωνοϊό, θά πρέπει νά πεῖ, βεβαίως θά κοινωνήσω καί δέν θά πάθω τίποτε. Ἄν ὅμως τόν ταράσσει ἡ ἀμφιβολία καί ἡ ὀλιγοπιστία, ὅτι θά τοῦ συμβεῖ καί αὐτοῦ τό κακό τοῦ κορωνοϊοῦ, νομίζω ὅτι δέν θά πρέπει νά κοινωνήσει. Ἀλλά, ἄν ἡ Χάρη τοῦ Θεοῦ, τοῦ διαλύσει ἐκείνη τήν ὥρα τίς ἀμφιβολίες καί ὀλιγοπιστίες καί τοῦ δώσει εἰρήνη στήν καρδιά, βεβαίως νά κοινωνήσει». (κηρυγ.Β΄)

Προσέξτε συλλογισμοὺς: «Ἄν ἕνας μπεῖ στήν σειρά γιά νά κοινωνήσει, καί ἀκριβῶς ὁ προηγούμενός του ἔχει πράγματι κορωνοϊό, θά πρέπει νά πεῖ, βεβαίως θά κοινωνήσω καί δέν θά πάθω τίποτε». Πᾶς νὰ κοινωνήσεις καὶ ὁ προηγούμενός σου ἔχει πράγματι κορωνοϊό. Καὶ ἀπὸ ποὺ φαίνεται ὁ κορωνοϊός. Ἔχει ταμπέλα; Φαίνεται στὸ κούτελο, ἤ στὴν πλάτη, μιὰ ποὺ εἶναι ὁ προηγούμενός σου; Πῶς θὰ τὸ ἀναγνωρίσουμε , σεβασμιώτατε; Προφανῶς γιὰ νὰ τὸ λέτε ἐσεῖς θὰ γνωρίζετε. Πεῖτε το καὶ σὲ μᾶς, ἀλλὰ πεῖτε το καὶ στοὺς τσιοδροχαρδαλιάδες νὰ μὴν πληρώνουμε ἄδικα ἀμφίβολα ἀλλὰ πανάκριβα τέστ, σεβασμιώτατε. Θὰ εἶναι μεγάλη συνεισφορά καὶ στὴν χώρα ἀλλὰ καὶ παγκοσμίως. 

Ἄν λοιπὸν ὁ προηγούμενος σου στὴν σειρά γιὰ τὴν Θεία κοινωνία ἔχει κορωνοϊό, ὁ πολὺ πιστὸς ποὺ ἀκολουθεῖ, ὁ  ὅποιος τρώει στάκτες ἀπὸ τὰ θυμιατά ἤ ξημερώνεται στὶς παγωμένες πέτρες (καὶ δὲν εἰρωνεύομαι τοὺς πράγματι ἁγίους καὶ τοὺς  ὑπεράνθρωπους ἀγῶνες τους, ἀλλὰ  ἀναφέρομαι στὸν τρόπο ποὺ χρησιμοποιοῦν οἱ σημερινοὶ ποιμένες τοὺς ἀγῶνες τῶν ἀγίων γιὰ τὸν Χριστό,  προκειμένου νὰ ἀπομακρύνουν ἀπὸ τὸν Χριστό τοὺς ἀνθρώπους)  θὰ πρέπει νὰ πεῖ: βεβαίως θά κοινωνήσω καί δέν θά πάθω τίποτε. 

«Ἄν ὅμως τόν ταράσσει ἡ ἀμφιβολία καί ἡ ὀλιγοπιστία, ὅτι θά τοῦ συμβεῖ καί αὐτοῦ τό κακό τοῦ κορωνοϊοῦ, νομίζω ὅτι δέν θά πρέπει νά κοινωνήσει». (κηρυγ.Β΄) Ἄν λοιπὸν ἔχοντας μπροστά σου ἕναν μὲ κορωνοϊό- ποὺ τὸν βλέπουν ὅλοι γιὰ νὰ τὸν βλέπεις καὶ σύ, μὲ τὸν τρόπο ποὺ θὰ μᾶς ἀποκαλύψει ὁ σεβασμιώτατος-  σοῦ ἔρθουν λογισμοὶ ἀμφιβολίας καὶ ταραχὴ ὅτι ἴσως κολλήσεις, νομίζει ὁ σεβασμιώτατος ὅτι δὲν πρέπει νὰ κοινωνήσεις. Μὰ ἀφοὺ λένε οἱ ἱεράρχες (κάποιοι βέβαια -ὄχι αὐτοὶ μὲ τὰ πλαστικὰ κουταλάκια  ἤ τὰ πλενόμενα ἤ τὶς πολλὲς λαβίδες τύπου Ἐλπιδοφόρου) ὅτι θεωροῦν κόκκινη γραμμή τὸ θέμα τῆς θείας κοινωνίας. Λένε ὅτι θεωροῦν ὅτι ἡ θεία κοινωνία δὲν μεταδίδει ἀσθένειες. Γιατὶ τότε δὲν λέει στὸν κλονιζόμενο ὀλιγόπιστο μὲ τὴν σιγουριὰ ποὺ ἔχει -καὶ τὴν ἐπισκοπικὴ ἰδιότητα- ὅτι «νὰ πᾶς νὰ κοινωνήσεις, ἡ Θεία κοινωνία δὲν μεταδίδει ἀσθένειες». Γιατὶ  λέει: «Νομίζω ὅτι δὲν πρέπει νὰ κοινωνήσῃ;» Δὲν πιστεύει ὅτι ἡ Θεία κοινωνία δὲν μεταδίδει ἀσθένειες; Ἀντιφατικά καὶ μυστήρια πράγματα. Ἴσως ἔχει ἐπηρεαστεῖ ἀπὸ τὴν  σχολὴ τῶν ρασο-ξερασοφόρων τοῦ κάνε ὅτι θέλεις, κάντο ὅπως θέλεις, τοὺς ἀγαπάμε ὅλους, διάβολος δὲν ὑπάρχει, ἐλεύθερος εἶσαι, τί Λωζάνη τί Κοζάνη…  ἀπὸ τὴν Πόλι ἔρχομαι καὶ στὴν κορφή φανάρι. 

Βέβαια ὑπάρχει καὶ ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ: «Ἀλλά, ἄν ἡ Χάρη τοῦ Θεοῦ, τοῦ διαλύσει ἐκείνη τήν ὥρα τίς ἀμφιβολίες καί ὀλιγοπιστίες καί τοῦ δώσει εἰρήνη στήν καρδιά, βεβαίως νά κοινωνήσει». (κηρυγ.Β΄) Ὥπα!!! ‘Ὑπάρχει καὶ «ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ». Ὑπάρχει σεβασμιώτατε; Σίγουρο; Καὶ διαλύει τὶς ἀμφιβολίες καὶ τὶς ὁλιγοπιστίες καὶ δίδει εἰρήνη στὴν καρδιά; Ἔστω καὶ ἐκείνη τὴν ὥρα. Βάζω μετάνοια καὶ προσκυνῶ. Αὐτὸ λένε καὶ οἱ ἅγιοι πατέρες. Πρὸς τί τότε ὅλα τὰ προηγούμενα; Πρὸς τί τὰ γεύματα ἀπὸ στάκτες καὶ τὰ ξεπαγιάσματα στοὺς βράχους, ποὺ ζητάτε ἀπὸ τοὺς σημερινοὺς δυστυχεῖς ἀκροατὲς τῶν κηρυγμάτων σας; Γιατὶ δὲν τοὺς παραπέμπετε ἐξ ἀρχῆς στὴν Χαρι τοῦ Θεοῦ. Γιατὶ ἀντὶ νὰ τοὺς ἐνσπείρετε ἀμφιβολίες καὶ λογισμοὺς ἀπιστίας δὲν τοὺς προτρέπετε νὰ προσπαθήσουν νὰ κάνουν ὅσα ἐλκύουν τὴν χάρι τοῦ Θεοῦ, ὅσα δηλαδὴ μποροῦν ὡς ἄνθρωποι νὰ κάνουν, καὶ νὰ εἶναι σίγουροι ὅτι ἡ Θεία Χάρις θὰ συμπληρώσῃ τὰ ἐλλείποντα, θὰ πολλαπλασιάσῃ τὴν ἐλαχίστη προσπάθεια, θὰ ἀμείψῃ καὶ τὸν μικρότερο καλό λογισμό; Γιατὶ σεβασμιώτατε δὲν λέτε ἐξ ἀρχῆς αὐτό; 

    Αὐτὸ ποὺ κάνατε, στὸ δεύτερο κήρυγμά σας,  συνειδητὰ ἤ ἀσυνείδητα, ἔχων ἤ ὄχι τὸ ἀκαταλόγιστο, εἶναι πολὺ χειρότερο ἀπὸ τὸ πρῶτο. Στὸ πρῶτο κήρυγμα προσπαθεῖτε νὰ σπείρετε τὸν φόβο καὶ τὴν τυφλὴ ἀποδοχή κάθε κελεύσματος τῆς ἐξουσίας. Δηλώνετε τὴν ἀποϊεροποίησι τοῦ ναοῦ καὶ προσπαθεῖτε νὰ πείσετε τοὺς ἀνθρώπους ὅτι ἐκεὶ μέσα εἶναι τὸ ἴδιο ὅπως παντοῦ. Ὅποιος ἔχει τὴν στοιχειώδη πείρα καταλαβαίνει ὅτι αὐτὰ δὲν στέκουν, γι᾿ αὐτὸ καὶ ὅλοι ἀντέδρασαν ἔντονα σὲ ὅσα εἴπατε. Αὐτὸ ποὺ κάνετε τώρα, ἐπαναλαμβάνω εἴτε τὸ καταλαβαίνετε εἴτε ὅχι, εἶναι χειρότερο διότι σπέρνετε λογισμοὺς  ποὺ δὲν ἀφοροῦν τὸ σύνολο, ποὺ δὲν ἀφοροῦν τὸν ναό, ποὺ δὲν ἀφοροῦν τὴν πίστι γενικῶς, ἀλλὰ τὸν κάθε ἄνθρωπο ξεχωριστά. Αὐτὸ ὅμως εἶναι στοιχεῖο τῆς δαιμονικῆς μεθόδου. Νὰ πῶ παραδείγματα; Χρειάζεται; Ξεμοναχιάζει τὸν ἄνθρωπο ὁ ἀντίδικος καὶ τοῦ σιγοψιθυρίζει τὸν ἐπικίνδυνο λογισμό. Ἄν δὲν ἀντιδράσει ἀμέσως ξανάρχεται καὶ συνεχίζει τὸ ψιθύρισμα.  Ἄν τὸν δεχτῇ ἀρχίζει ἡ καλλιέργεια του καὶ τὸ μεγάλωμα. Ἄν δὲν ξεριζωθῇ μικρὸ τὸ φυτὸ τῆς πλάνης τότε χάθηκε ὁ ἄνθρωπος ἤ θὰ χρειαστῇ τεράστιες προσπάθειες γιὰ νὰ ἀπαλαγῇ. Δὲ τὰ λέει ὡραῖα ὁ Μεγας Ἀθανάσιος στὸν Βίο τοῦ Ἁγίου Ἀντωνίου; Ἔ αὐτὸ κάνετε καὶ σεῖς τώρα.

 «Πιστεύω; Πόσο πιστεύω; Πιστεύω τόσο ὅσο νὰ θεωροῦμε πιστὸς, τόσο ὅσο νὰ μὴν βάλλω φίμωτρο; Μήπως  ὅμως εἶναι ὑπερηφάνεια νὰ θεωρῶ ὅτι ἔχω τόση πίστι ὥστε νὰ μὴν φοβάμαι; Καὶ οἱ ἄλλοι τί θὰ λένε; Μήπως μὲ θεωροῦν πλανεμένο; Μήπως τὸ κάνω γιἀ νὰ ξεχωρήσω ἀπὸ τοὺς ἄλλους;»

« Γιὰ κοίτα αὐτὴν. Δὲν φοράει φιμωτρο. Νομίζει ὅτι εἶναι ἁγία, ἡ ἄσχετη. Καλά τὰ ἔλεγε ὁ δεσπότης. Ποὺ εἶναι οἱ ἀρετές της. Μπάς καὶ νομίζει ὅτι ἔχει κάνει ὅσα οἱ ἅγιοι;» 

«Νὰ !  Αὐτὸς φοράει τὴν μασκούλα του. Σώφρων ἄνθρωπος, ταπεινός. Δὲν ἔχουν πάρει τὰ μυαλά του ἀέρα νὰ νομίζῃ ὅτι ἁγίασε».

Πόσες χιλιάδες συνδυασμοὶ λογισμῶν μποροῦν νὰ γίνουν ὲπί τῇ βάσει τῶν συλλογισμῶν τοῦ σεβασμιωτάτου; Ἄπειροι.

Βλέπει κανεὶς εὔκολα τὴν διαφορά ἀπὸ τοὺς μέχρι τώρα τρόπους χειραγώγησεως καὶ συγχίσεως τῶν ἀνθρώπων. Μέχρι τώρα ἔθεταν θέμα ὑπακοῆς στὶς λαθος ἀποφάσεις τῆς ἱεραρχίας, πράγμα ποὺ εὔκολα ἀντιμετωπίζεται διότι οἱ ἅγιοι πατέρες ὄχι μόνο δὲν προτρέπουν σὲ τέτοια ὑπακοή, ἀλλὰ συστήνουν καὶ σθεναρή άντίδρασι. Τώρα περνᾶμε στὸ στάδιο τῆς ἐπιθέσεως σὲ κάθε ψυχὴ ξεχωριστά μὲ πόλεμο λογισμῶν… Πολὺ πιὸ ἐπικίνδυνο γιατὶ σὲ ξεμοναχιάζει καὶ σὲ πολεμᾶ. Εἶναι ἡ ἴδια τακτικὴ μὲ τὴν ἐμφύτευσι τοῦ φόβου ποὺ ἔχει ἐπιχειρηθεῖ τὸ τελευταῖο διάστημα ἀπὸ τὸν διάβολο καὶ τὰ ὄργανά του.

Εἶπα καὶ ἐγὼ τὸ μακρὺ μου καὶ τὸ κοντό μου, μὲ ἀγανάκτησι καὶ ἀπότομα γιὰ αὐτὰ ποὺ διάβασα. Δὲν γνωρίζω τὸν σεβασμιώτατο καὶ ἴσως νὰ τὸν ἀδικῶ διότι ἵσως πολλὰ νὰ ἔχουν νὰ κάνουν καὶ μὲ τὸ θέμα τῆς ἡλικίας, ὅμως μεγάλης ἠλικίας εἶναι καὶ ὁ ἀρχιεπίσκοπος Κρήτης καὶ λόγῳ τῆς ἀσυλίας ποὺ τοῦ δίδῃ ἡ ἠλικία του εἶπε τὸ ἀληθές ἐκκλησιαστικῶς, ὅ,τι εἴμαστε ἐλεύθεροι καὶ δὲν πρέπει νὰ φορᾶμε μάσκες στους ναοὺς καὶ ἔσπευσαν δημοσιογράφοι καὶ ἐκκλησιαστικοὶ νὰ τὸν διαπομπεύσουν καὶ νὰ τὸν διαψεύσουν. Τὶς ἀπόψεις τοῦ σεβασμιωτάτου πολεμῶ καὶ ὄχι τὸν ἄνθρωπο. Βέβαια ὁ κάθε ἕνας ἄς σκεφτεῖ. Μυαλὸ μᾶς ἔδωσε ὁ Θεὸς καὶ αἰσθητήρια γιὰ νὰ μυριζόμαστε τὸ κάθε τί, καὶ τὸν κάθε ἕναν ἄν εἶναι ὀσμὴ ζωῆς εἰς ζωὴν ἤ ὀσμὴ θανάτου εἰς θάνατον.

Τζανάκης Γεώργιος. Ἀκρωτήρι Χανίων. 8 Σεπτεμβρίου 2020

 

Γ. Τζανάκης -  Λάδι στη Φωτιά (μάλλον ΠΕΤΡΕΛΑΙΟ) Ὁ Σεβασμιώτατος Γόρτυνος ξαναχτυπᾶ. (09/09)

Μακάριος εκείνος πού απέκτησε τέτοιο πόθο προς τον Θεόν, ωσάν αυτόν πού έχει ο μανιώδης εραστής προς την ερωμένη του – Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος

0
Μακάριος

Μακάριος εκείνος πού απέκτησε τέτοιο πόθο προς τον Θεόν, ωσάν αυτόν πού έχει ο μανιώδης εραστής προς την ερωμένη του – Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος

Μακάριος εκείνος πού απέκτησε τέτοιο πόθο προς τον Θεόν, ωσάν αυτόν πού έχει ο μανιώδης εραστής προς την ερωμένη του - Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος

Δεν είναι απρεπές εάν από τα ανθρώπινα πράγματα χρησιμοποιήσωμε παραδείγματα για τον πόθο και τον φόβο και την επιμέλεια και τον ζήλο και την δουλεία και τον έρωτα του Θεού.

Μακάριος εκείνος πού απέκτησε τέτοιο πόθο προς τον Θεόν, ωσάν αυτόν πού έχει ο μανιώδης εραστής προς την ερωμένη του.

Μακάριος εκείνος πού εφοβήθηκε τον Κύριον, όσο οι υπόδικοι τον δικαστή.

Μακάριος εκείνος πού έδειξε τόση επιμέλεια και φροντίδα στα πνευματικά, όσο οι ευγνώμονες δούλοι στον κύριό τους.

Μακάριος εκείνος πού έδειξε τόση ζηλοτυπία για τις αρετές, όση οι σύζυγοι πού προσέχουν ζηλότυπα τις γυναίκες τους.

Μακάριος εκείνος πού την ώρα της προσευχής ίσταται εμπρός στον Κύριον όπως οι υπηρέτες εμπρός στον βασιλέα.

Μακάριος εκείνος που προσπαθεί συνεχώς να περιποιήται και να αναπαύη τον Κύριον όπως έτυχε να περιποιηθή και να αναπαύση (σεβαστούς) ανθρώπους.

Δεν προσκολλάται τόσο πολύ η μητέρα στο βρέφος που θηλάζει, όσο ο υιός της αγάπης στον Κύριον.

 Ο πραγματικός εραστής φέρνει πάντοτε στον νού του το πρόσωπο του αγαπημένου του και το εναγκαλίζεται μυστικά με ηδονή. Αυτός ποτέ, ούτε και στον ύπνο του δεν μπορεί να ησυχάση, αλλά και εκεί βλέπει το ποθητό πρόσωπο και συνομιλεί μαζί του. Έτσι συμβαίνει στον σωματικό έρωτα. Έτσι συμβαίνει και σ΄ αυτούς πού αν και έχουν σώμα είναι ασώματοι (και ασκούν τον πνευματικό έρωτα).

 Κάποιος που εκτυπήθηκε από αυτό το βέλος έλεγε για τον εαυτό του – πράγμα πού με κάνει να θαυμάζω – : «Εγώ καθεύδω» από την ανάγκη της φύσεως, «η δε καρδία μου αγρυπνεί» από το πλήθος του έρωτος (πρβλ. Άσμα ε΄ 2).

Πρέπει να σημειώσης και τούτο, ως αφωσιωμένε φίλε, ότι αφού η ψυχή σαν άλλη έλαφος εξοντώση τα δηλητηριώδη ερπετά των παθών, τότε «επιποθεί και εκλείπει προς Κύριον» (πρβλ. Ψαλμ. πγ΄ 3), διότι πληγώνεται σαν με δηλητήριο από το πύρ της αγάπης [1].

Εκείνο που προξενεί η πείνα είναι κάτι πού δεν φαίνεται και δεν εκδηλώνεται. Εκείνο όμως πού προξενεί η δίψα είναι κάτι το έντονο και φανερό πού κάνει έκδηλο σε όλους τον εσωτερικό φλογισμό. Γι΄αυτό και εκείνος πού επόθει τον Θεόν έλεγε: «Εδίψησεν η ψυχή μου προς τον Θεόν, τον ισχυρόν, τον ζώντα» (Ψαλμ. μα΄ 3).

Εάν το πρόσωπο πού αγαπούμε γνήσια, μας μεταβάλλη εξ ολοκλήρου με την παρουσία του και μας κάνη φαιδρούς και χαρωπούς και χωρίς λύπη, τι δεν θα προξενή άραγε το πρόσωπο του Δεσπότου, όταν επισκέπτεται μυστικά την καθαρή ψυχή;

Ο φόβος, όταν εισχωρήση πραγματικά σε μία ψυχή, λυώνει και κατατρώγει τα ρυπαρά πάθη της σαρκός. «Καθήλωσον έκ του φόβου σου τάς σάρκας μου», λέγει σχετικά ο Ψαλμωδός (Ψαλμ. ριη΄ 120). Ενώ η οσία αγάπη, άλλους συνηθίζει να τους κατατρώγη, όπως είπε ο σοφός: «Εκαρδίωσας ημάς, εκαρδίωσας»∙ δηλαδή «μας επλήγωσες στην καρδιά» (Άσμα δ΄ 9). Άλλους τους κάνει ωρισμένες φορές να αγάλλωνται και να λάμπουν από χαρά, όπως πάλι αναφέρεται στην Γραφή: «Επ΄ αυτώ ήλπισεν η καρδία μου και εβοηθήθην και ανέθαλεν η σάρξ μου» (Ψαλμ. κζ΄ 7). Και∙ «Καρδίας ευφραινομένης πρόσωπον θάλλει» (Παρμ. ιε΄ 13).

Όταν λοιπόν ολόκληρος ο άνθρωπος συγχωνευθή κάπως με την αγάπη του Θεού, τότε και εξωτερικά στο σώμα του σαν σε καθρέπτη δείχνει την εσωτερική λαμπρότητα της ψυχής. Κατ΄ αυτόν τον τρόπο εδοξάσθη και εκείνος ο θεόπτης, ο Μωϋσής. Όσοι κατέκτησαν την ισάγγελη αυτή βαθμίδα, ξεχνούν πολλές φορές την σωματική τροφή. Και νομίζω ότι δεν την επιθυμούν και τόσο συχνά, πράγμα όχι απίστευτο, αφού συμβαίνει και ο μη κατά Θεόν πόθος να κόβη πολλές φορές την επιθυμία του φαγητού.

Αυτών πού έφθασαν πλέον σε τέτοια αφθαρσία νομίζω ότι και το σώμα τους δεν θα ασθενή τόσο εύκολα. Διότι κατά κάποιον τρόπο εξαγνίσθηκε πλέον και αφθαρτοποιήθηκε. Η φλόγα δηλαδή της αγνότητος έσβησε την φλόγα των σαρκικών παθών και ασθενειών. Νομίζω ακόμη ότι και το φαγητό πού τρώγουν δεν τους προξενεί καμμία ευχαρίστησι. Διότι όπως οι υπόγειες φλέβες του νερού ποτίζουν μυστικά τις ρίζες των φυτών, έτσι και τις ψυχές αυτών των ανθρώπων τις τρέφει μυστικά το ουράνιο πύρ.

Η αύξησις του φόβου είναι αρχή της αγάπης. Και το τέλος της αγνείας είναι προϋπόθεσις της θεολογίας. Εκείνος που ένωσε τελείως τις αισθήσεις του με τον Θεόν, μυσταγωγείται στην θεολογία από τον ίδιο τον Θεόν. Εάν όμως οι αισθήσεις δεν έχουν ενωθή με τον Θεόν, είναι δύσκολο και επικίνδυνο να θεολογή κανείς [2].

Ο ενυπόστατος Λόγος του Θεού Πατρός, σε εκείνον πού θα κατοικήση, θα χαρίση τελεία αγνότητα και καθαρότητα, νεκρώνοντας τον θάνατο, (δηλαδή τα πάθη πού νεκρώνουν την ψυχή). Μετά από την νέκρωσι αυτή, ο μαθητής του Χριστού φωτίζεται και γίνεται γνώστης της θεολογίας. (Ο αγνός γνωρίζει τον Αγνόν), εφ΄ όσον «ο Λόγος Κυρίου, δηλαδή ο Υιός του Κυρίου και Θεού, αγνός (εστί) διαμένων είς αιώνα αιώνος» (πρβλ. Ψαλμ. ια΄ 7ιη΄ 10). Και όποιος δεν εγνώρισε κατ΄ αυτόν τον τρόπο τον Θεόν, ομιλεί περί Θεού «στοχαστικώς».

Η αγνεία ανέδειξε θεολόγο τον μαθητή [3], ο οποίος με την αγνεία του αυτή αξιώθηκε να κηρύξη και να στερεώση τα δόγματα της Αγίας Τριάδος.

Εκείνος που αγαπά τον Κύριον, έχει προηγουμένως αγαπήσει τον αδελφό του. Το δεύτερο οπωσδήποτε είναι απόδειξις του πρώτου. Εκείνος που αγαπά τον πλησίον του, ποτέ δεν θα ανεχθή ανθρώπους πού καταλαλούν. Θα φύγη δε μακρυά από αυτούς σαν από φωτιά. Εκείνος πού λέγει ότι αγαπά τον Κύριον και συγχρόνως οργίζεται κατά του αδελφού του, ομοιάζει με εκείνον πού τρέχει στον ύπνο του!-

Η δύναμις της αγάπης είναι η ελπίς, διότι με αυτήν περιμένομε τον μισθό της αγάπης. Η ελπίς είναι «αδήλου πλούτου πλούτος», (δηλαδή πλούτος ενός πλούτου πού δεν φαίνεται). Η ελπίς είναι ασφαλής απόκτησις θησαυρού πρίν από την απόκτησί του. Αυτή είναι ανάπαυσις και ανακούφισις από τους κόπους. Αυτή είναι η θύρα της αγάπης. Αυτή φονεύει την απόγνωσι. Αυτή εικονίζει εμπρός μας τα πράγματα που ευρίσκονται μακρυά. Έλλειψις της ελπίδος σημαίνει αφανισμός της αγάπης. Σ΄ αυτήν είναι δεμένοι οι πόνοι, σ΄ αυτήν είναι κρεμασμένοι οι κόποι, αυτήν περικυκλώνει το έλεος του Θεού.

Ο εύελπις μοναχός είναι σφάκτης της ακηδίας, την οποία κατανικά με την μάχαιρα της ελπίδος. Η ελπίς γεννάται από την γεύσι και την εμπειρία των δώρων του Κυρίου. Διότι αυτός πού δεν τα εγεύθηκε, έχει δισταγμούς. Την ελπίδα την εξαφανίζει ο θυμός, διότι όπως λέγει η Γραφή, «η ελπίς ού καταισχύνει» (Ρωμ. ε΄ 5), ενώ «ανήρ θυμώδης ούκ ευσχήμων» (Παρμ. ια΄ 25).

Η αγάπη χορηγεί την χάρι της προφητείας, η αγάπη παρέχει την δύναμι της θαυματουργίας, η αγάπη είναι η άβυσσος της θείας ελλάμψεως, η αγάπη είναι η πηγή του θεϊκού πυρός – όσο περισσότερο πύρ αναβλύζει, τόσο περισσότερο καταφλέγει εκείνον που διψά. Η αγάπη είναι η στάσις και η εδραίωσις των Αγγέλων, η πρόοδος εις τους αιώνες όλων των εκλεκτών του Θεού.

«Ανάγγειλέ μας, ώ σύ η ωραία ανάμεσα στις αρετές, πού βόσκεις τα πρόβατά σου; Πού κατασκηνώνεις το μεσημέρι;» (πρβλ. Άσμα α΄ 7). «Φώτισον ημάς, πότισον ημάς, οδήγησον ημάς, χειραγώγησον ημάς». Επιθυμούμε πια να ανεβούμε κοντά σου. Διότι εσύ κυριαρχείς σε όλα. Τώρα μου επλήγωσες την καρδία και δεν μπορώ να ανθέξω στην φλόγα σου. Γι΄αυτό θα σε υμνήσω και θα προχωρήσω: Εσύ κυριαρχείς επάνω στην δύναμι της θαλάσσης, εσύ καταπραΰνεις και νεκρώνεις την ταραχή των κυμάτων της. Εσύ ταπεινώνεις και καταρρίπτεις ως τραυματία τον υπερήφανο λογισμό. Με τον ισχυρό σου βραχίονα διασκορπίζεις τους εχθρούς σου (πρβλ. Ψαλμ. πη΄ 10-11) και αναδεικνύεις ανικήτους τους ιδικούς σου εραστάς.

» Και βιάζομαι να μάθω πώς σε είδε ο Ιακώβ επάνω στην κορυφή της κλίμακος. Ερωτώ να μάθω γι΄αυτήν την ανάβασι. Πές μου, πώς ήταν ο τρόπος και η σύνθεσις στην διάταξι των βαθμίδων; Των βαθμίδων της αναβάσεως εκείνης, την οποία έβαλε στον νου και στην καρδία του να επιχειρήση ο εραστής σου; (πρβλ. Ψαλμ. πγ΄ 6). Διψώ ακόμη να μάθω, ποιος ήταν ο αριθμός των βαθμίδων, και πόσος χρόνος εχρειαζόταν για την ανάβασι. Διότι τους μέν χειραγωγούς της αναβάσεως, (τους Αγγέλους δηλαδή), τους ανήγγειλε αυτός που σε είδε και επάλαιψε μαζί σου [4], αλλά για τίποτε άλλο δεν θέλησε ή μάλλον δεν κατώρθωσε να μας διαφωτίση».

Εκείνη δε -αν και θεωρώ καλύτερο να ειπώ Εκείνος [5]– η βασίλισσα, σαν να έσκυψε από τον ουρανό, έλεγε στα αυτιά της ψυχής μου:

«Εάν, ώ εραστά, δεν λυθής από την παχύτητα του σώματος, δεν θα μπορέσης να γνωρίσης το κάλλος του προσώπου μου. Η κλίμαξ ας σε διδάσκη την πνευματική σύνθεσι των επί μέρους αρετών. Στην κορυφή δε αυτής της κλίμακος είμαι στηριγμένη εγώ, καθώς το είπε ο μεγάλος μύστης μου, (ο Απόστολος Παύλος): «Νυνί δε μένει τά τρία ταύτα∙ πίστις, ελπίς, αγάπη∙ μείζων δε πάντων η αγάπη» (Α΄ Κορ. ιγ΄ 13).

Ι.Μ.Παρακλήτου

[1] Για την κατανόησι της φράσεως αυτής πρέπει να σημειωθή, ότι σύμφωνα με μία λανθασμένη αντίληψι των αρχαίων (βλέπε σχόλιο 1, λόγου ΚΕ΄) η έλαφος κατατρώγει τους όφεις, το δε δηλητήριό τους μέσα στον οργανισμό της δημιουργεί φλόγωσι και αφόρητη δίψα, ώστε να επιποθή «επί τάς πηγάς των υδάτων». Εδώ χαρακτηρίζεται ως έλαφος η ψυχή που ανέβηκε στις βαθμίδες της ταπεινοφροσύνης και της απαθείας και προχωρεί τώρα γεμάτη δίψα και θείο πόθο προς την κορυφή της αγάπης.

[2] Εάν δηλαδή ο άνθρωπος δεν καταστή ηγιασμένο δοχείο της Χάριτος, δεν μπορεί να γίνη θεολόγος. «Πάσα προσπάθεια του ανθρώπου – παρατηρεί σύγχρονος θεολόγος – όπως γίνη μέτοχος της θεολογίας αυτοδυνάμως, έν τη αυταρκεία της εκπεσούσης αυτού φύσεως και των διεσπασμένων και φύσει άλλωστε περιωρισμένων αυτού δυνατοτήτων είναι ανέφικτος… [Και αντί θεολογίας έχομεν τότε] τον περί Θεού θνητόν ανθρώπινον λόγον, εντός του οποίου κυοφορείται εν πολλοίς το σκάνδαλον μιας αμαρτανούσης θεολογίας, η οποία αντί της ζωής είναι φορεύς του θανάτου» (Κ. Μουρατίδης, «Κοινωνία» ΙΖ΄ 2, σελ. 59).

[3] Εννοεί τον άγιο Ιωάννη τον ευαγγελιστή.

[4] Πρόκειται για τον πατριάρχη Ιακώβ. Το περιστατικό της πάλης του με τον Θεόν περιγράφεται στην Γένεσι, (λβ΄ 24-31).

[5] «Εκείνος», δηλαδή ο Θεός, εφ΄ όσον «Ο Θεός αγάπη εστίν» (Α΄ Ιωάν. δ΄ 16).

Το είδαμε : https://orthodoxfathers.com

Λόγος στὴ Γέννηση τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ (08/09)

0
Λόγος στὴ Γέννηση τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ

Λόγος στὴ Γέννηση τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου
τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ

 

Λόγος στὴ Γέννηση τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ (08/09)

Homilia in Navitatem Mariae (νεοελληνικὴ ἀπόδοσις)

1. Ἐλᾶτε ὅλα τὰ ἔθνη, κάθε ἀνθρώπινη γενιά, καὶ κάθε γλώσσα, καὶ κάθε ἡλικία, καὶ κάθε ἀξίωμα, νὰ γιορτάσουμε μὲ ἀγαλλίαση τὴ γέννηση τῆς παγκόσμιας χαρᾶς. Γιατὶ ἂν οἱ εἰδωλολάτρες, μὲ ψεύτικα δαιμονικὰ παραμύθια ποὺ ξεγελοῦν τὸ μυαλὸ καὶ σκοτεινιάζουν τὴν ἀλήθεια, κι᾿ ἂν ἀκόμα προσφέροντας ὅ,τι εἶχαν καὶ δὲν εἶχαν τιμοῦσαν γενέθλια βασιλιάδων, ποὺ τοὺς τυραννοῦσαν σ᾿ ὅλη τους τὴ ζωή, πόσο περισσότερο πρέπει ἐμεῖς νὰ τιμοῦμε τὴ γέννηση τῆς Θεοτόκου, ποὺ ἀνώρθωσε ὁλόκληρο τὸ ἀνθρώπινο γένος, ποὺ ἄλλαξε τὴ λύπη τῆς πρώτης μας μητέρας, τῆς Εὔας, σὲ χαρά; Ἐκείνη ἄκουσε τὴν ἀπόφαση τοῦ Θεοῦ: «Μὲ πόνους νὰ γεννᾷς τὰ παιδιά σου». Αὐτή: «Χαῖρε, Κεχαριτωμένη». Ἐκείνη: «Στὸν ἄνδρα σου ἡ ὑποταγή σου». Αὐτή: «Ὁ Κύριος εἶναι μαζί σου». Τί ἄλλο λοιπὸν ἀπὸ λόγο νὰ προσφέρουμε στὴ Μητέρα τοῦ Λόγου; Ὅλη ἡ κτίση ἂς γιορτάσει μαζί μας κι᾿ ἂς ὑμνήσει τὸν ἁγιασμένο καρπὸ τῆς ἁγίας Ἄννας. Γιατὶ γέννησε στὸ κόσμο παντοτινὸ θησαυρὸ ἀγαθῶν, δηλ. τὴν Παναγία. Μὲ τὴν μεσολάβηση τῆς Παναγίας ὁ Πλάστης ξανάπλασε πρὸς τὸ καλύτερο ὁλόκληρη τὴν πλάση, μὲ τὴν ἀνθρώπινη φύση τοῦ Χριστοῦ. Γιατὶ, ἀφοῦ ὁ δημιουργικὸς Λόγος τοῦ Θεοῦ ἔγινε ἕνα μὲ τὴν ἀνθρώπινη φύση, ἑνώθηκε συνάμα μ᾿ ὁλόκληρη τὴν πλάση, ἀφοῦ καὶ ὁ ἄνθρωπος, μετέχοντας σὲ πνεῦμα καὶ σὲ ὕλη, εἶναι σύνδεσμος ὅλης τῆς ὁρατῆς καὶ ἀόρατης δημιουργίας. Ἂς γιορτάσουμε λοιπὸν τὴν λύση τῆς ἀνθρώπινης στειρότητας, γιατὶ πῆρε τέλος γιὰ μᾶς ἡ στέρηση τῶν ἀγαθῶν.

2. Γιὰ ποιὸ λόγο ὅμως γεννήθηκε ἡ Μητέρα καὶ Παρθένος ἀπὸ γυναίκα στείρα; Γιατὶ ἔτσι ἔπρεπε, αὐτὸ ποὺ εἶναι «τὸ μοναδικὰ καινούργιο κάτω ἀπὸ τὸν ἥλιο», ἡ βάση καὶ τ᾿ ἀποκορύφωμα τῶν θαυμάτων, ν᾿ ἀνοίξει τὸ δρόμο του μὲ θαύματα καὶ σιγὰ-σιγὰ ἀπὸ τὰ πιὸ ταπεινὰ νάρθουν τὰ πιὸ μεγάλα. Ὑπάρχει ὅμως κι ἄλλος λόγος πιὸ ὑψηλὸς καὶ πιὸ θεϊκός. Ἡ φύση, νικημένη ἀπὸ τὴ χάρη, στεκόταν φοβισμένη· δὲν εἶχε τὸ θάρρος καὶ τὴ δύναμη νὰ προχωρήσει αὐτὴ πρώτη. Ὅταν λοιπὸν ἐπρόκειτο νὰ γεννηθεῖ ἡ Θεοτόκος – Παρθένος ἀπὸ τὴν Ἄννα, δὲν τολμοῦσε ἡ φύση νὰ καρποφορήσει πρὶν ἀπὸ τὴ χάρη, ἀλλὰ ἔμενε ἄκαρπη, μέχρις ὅτου βλαστήσει ἡ χάρη τὸν καρπό. Ἔτσι ἔπρεπε, νὰ γεννηθεῖ πρωτότοκη ἐκείνη, ποὺ θὰ γεννοῦσε τὸν «πρωτότοκο ὅλης τῆς δημιουργίας», ποὺ «ὅλα σ᾿ αὐτὸν χρωστοῦν τὴν ὕπαρξή τους».

Καλότυχο ζευγάρι, Ἰωακεὶμ καὶ Ἄννα, ὅλη ἡ κτίση σᾶς εὐγνωμονεῖ. Γιατὶ μὲ τὴ μεσολάβησή σας δώρισε ἡ πλάση στὸ Δημιουργὸ τὸ πιὸ ὑπέροχο ἀπ᾿ ὅλα τὰ δῶρα· πολυσέβαστη Μητέρα, μοναδική, ἄξια τοῦ Πλάστη. Εὐλογημένος εἶσαι Ἰωακείμ, ἀπ᾿ ὅπου βγῆκε τὸ ἀκηλίδωτο σπέρμα. Θαυμαστὴ μήτρα τῆς Ἄννας, ποὺ μέσα της ἀναπτύχθηκε σιγὰ-σιγά, σχηματίσθηκε καὶ γεννήθηκε πανάγιο βρέφος. Γαστέρα, ποὺ κυοφόρησες μέσα σου τὸν ἔμψυχο οὐρανό, πλατύτερο ἀπὸ τὴν ἀπεραντοσύνη τῶν οὐρανῶν. Ἁλώνι, ποὺ κράτησες ἐπάνω σου τὴ θημωνιὰ τοῦ ζωοποιοῦ σιταριοῦ, ὅπως τὸ δήλωσε ὁ ἴδιος ὁ Χριστός: «Ἂν δὲν πέσει ὁ κόκκος τοῦ σιταριοῦ στὴ γῆ καὶ πεθάνει, παραμένει ὁλομόναχος». Μαστοὶ ποὺ θηλάσατε ἐκείνη, ποὺ ἔθρεψε τὸν τροφοδότη τοῦ κόσμου. Θαυμάτων θαύματα καὶ παραδόξων παράδοξα. Γιατὶ ἔτσι ἔπρεπε, ν᾿ ἀνοίξει μὲ τὰ θαύματα ὁ δρόμος, ἀπ᾿ ὅπου μὲ τρόπο ἀνέκφραστο, ἀπὸ ἀγάπη, κατέβηκε κοντά μας ὁ Θεὸς γιὰ νὰ σαρκωθεῖ.

Ἀλλὰ πῶς νὰ προχωρήσω περισσότερο; Τὸ μυαλό μου σαστίζει, φόβος καὶ λαχτάρα μὲ κυριεύουν. Ἡ καρδιά μου χτυπάει καὶ ἡ γλώσσα μου δέθηκε. Δὲν ἀντέχω στὴ χαρά, μὲ καταβάλλουν τὰ θαύματα, ὁ πόθος μὲ γεμίζει ἐνθουσιασμό. Ἂς νικήσει λοιπὸν ὁ πόθος, ἂς ὑποχωρήσει ὁ φόβος, ἂς τραγουδήσει ἡ κιθάρα τοῦ Πνεύματος: «Ἂς χαροῦν οἱ οὐρανοὶ κι᾿ ἂς πηδήσει ἀπ᾿ τὴ χαρά της ἡ γῆ».

3. Σήμερα ἀνοίγονται οἱ πύλες τῆς στειρώσεως, καὶ παρουσιάζεται θεϊκή, παρθενικὴ πύλη, ποὺ ἀπὸ μέσα της θὰ περάσει καὶ θὰ μπεῖ στὴν οἰκουμένη «σωματικὰ» ὁ Θεός, ποὺ βρίσκεται πέρα ἀπ᾿ ὅλα τὰ ὄντα, ὅπως λέει ὁ Παῦλος, ὁ ἀκροατὴς τῶν ἀνέκφραστων μυστικῶν. Σήμερα ἀπὸ τὴ ρίζα τοῦ Ἰεσσαὶ ξεφύτρωσε κλωνάρι, ποὺ πάνω του βλάστησε γιὰ χάρη τοῦ κόσμου θεοϋπόστατο ἄνθος.

Σήμερα ἀπὸ τὴ γήινη φύση ἔφτιαξε οὐρανὸ πάνω στὴ γῆ, ἐκεῖνος ποὺ ἄλλοτε παλιὰ δημιούργησε μέσα ἀπὸ τὰ νερὰ τὸ στερέωμα καὶ τὸ ἀνέβασε στὰ ὕψη. Κι᾿ ἀληθινὰ ὁ οὐρανὸς αὐτὸς εἶναι πολὺ πιὸ θεϊκὸς καὶ πολὺ πιὸ καταπληκτικὸς ἀπὸ τὸν πρῶτο. Γιατὶ ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ, ποὺ δημιούργησε στὸν πρῶτο οὐρανὸ τὸν ἥλιο, θὰ ἀνατείλει ὁ Ἴδιος στὸ δεύτερο οὐρανό, ἥλιος δικαιοσύνης. Ἔχει δύο φύσεις, κι ἂς λυσσομανοῦν οἱ Ἀκέφαλοι· ἕνα πρόσωπο, μία ὑπόσταση, κι ἂς σκάσουν ἀπ᾿ τὸ κακό τους οἱ Νεστόριοι. Τὸ ἄναρχο φῶς, ποὺ ἔχει τὴν προαιώνια ὕπαρξή του ἀπὸ ἄναρχο φῶς, τὸ ἄυλο καὶ ἀσώματο, παίρνει σῶμα ἀπὸ γυναίκα καὶ «σὰν νυμφίος βγαίνει ἀπὸ νυφικὸ δωμάτιο», καί, μ᾿ ὅλο ποὺ εἶναι Θεός, γίνεται ἔπειτα γήινος ἄνθρωπος. Σὰν «γίγαντας» θὰ τρέξει μὲ χαρὰ τὸ δρόμο τῆς δικῆς μας ζωῆς, καὶ μέσα ἀπὸ τὰ πάθη θὰ προχωρήσει γιὰ νὰ πεθάνει καὶ νὰ δέσει τὸν ἰσχυρό, τὸ διάβολο, καὶ νὰ τοῦ ἁρπάξει τὴν περιουσία, τὴν ἀνθρώπινη φύση μας, καὶ νὰ ξαναφέρει στὴν οὐράνια γῆ τὸ χαμένο πρόβατο.

Σήμερα ὁ «γιὸς τοῦ μαραγκοῦ», ὁ παντεχνίτης Λόγος τοῦ Θεοῦ, ποὺ χάρη σ᾿ Αὐτὸν ὁ Πατέρας δημιούργησε τὰ πάντα, τὸ δυνατὸ χέρι τοῦ μεγάλου Θεοῦ, ἔχοντας, μὲ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα σὰν δάχτυλά του, ἀκονίσει τὸ στομωμένο σκεπάρνι τῆς φύσεως, ἔφτιαξε γιὰ τὸν ἑαυτό του ἔμψυχη σκάλα, ποὺ ἡ βάση της στηρίζεται πάνω στὴ γῆ καὶ τὸ κεφάλι της ἀκουμπάει στὸν οὐρανό, ποὺ πάνω της ἀναπαύεται ὁ Θεός, ποὺ τὴν εἰκόνα της ἀντίκρισε ὁ Ἰακώβ. Ἀπ᾿ αὐτὴ ἀφοῦ κατέβηκε, χωρὶς νὰ μετακινηθεῖ ἀπὸ τὴ θέση του ὁ Θεός, πιὸ σωστὰ ἀφοῦ ταπεινώθηκε, «φανερώθηκε πάνω στὴ γῆ» καὶ συναναστράφηκε μὲ τοὺς ἀνθρώπους. Αὐτὰ ὅλα λοιπὸν σημαίνουν ἡ κατάβαση, ἡ συγκαταβατικὴ ταπείνωση, ἡ πολιτεία του πάνω στὴ γῆ, τὴν πιὸ βαθιὰ γνώση, ποὺ δόθηκε στοὺς ἀνθρώπους τῆς γῆς. Πάνω στὴ γῆ στηρίχθηκε ἡ νοητὴ σκάλα, ἡ Παρθένος· γιατὶ γεννήθηκε ἀπὸ τὴ γῆ· καὶ ἡ κεφαλή της φθάνει στὸν οὐρανό. Ἡ κεφαλή, βέβαια, κάθε γυναίκας εἶναι ὁ ἄνδρας· γιὰ τὴν Παρθένο ὅμως μία καὶ δὲν γνώρισε ἄνδρα, ἔγινε κεφαλή της ὁ Θεὸς καὶ Πατέρας, ἀφοῦ μὲ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα ἔκανε συμφωνία μὲ τὴν Παρθένο κι ἀφοῦ ἔστειλε σὰν κάποιο θεϊκὸ πνευματικὸ σπόρο, τὸ Υἱὸ καὶ Λόγο του, τὴν παντοδύναμη δύναμή Του. Πραγματικὰ μὲ τὸ εὐλογημένο θέλημα τοῦ Πατέρα, ἔγινε ὑπερφυσικά, χωρὶς μεταβολή, ὁ Λόγος σάρκα, ὄχι μὲ φυσικὴ ἕνωση, ἀλλὰ ξεπερνώντας τοὺς νόμους τῆς φύσεως, ἀπὸ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα καὶ ἀπὸ τὴν Παρθένο Μαρία καὶ «κατασκήνωσε ἀνάμεσά μας». Γιατὶ ἡ ἕνωση τοῦ Θεοῦ μὲ τοὺς ἀνθρώπους γίνεται μὲ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα. «Ὅποιος μπορεῖ ἂς τὸ καταλάβει. Ὅποιος ἔχει αὐτιά, ἂς ἀκούσει». Ἂς ξεφύγουμε ἀπὸ τὶς ἀνθρώπινες σκέψεις. Ἄνθρωποί μου, ἡ θεότητα εἶναι ἀπαθής, δὲν παθαίνει ἀλλοιώσεις. Ἐκεῖνος ποὺ τὴν πρώτη φορὰ γέννησε ἀναλλοίωτα μὲ τρόπο φυσικό, γεννάει ἀναλλοίωτα τὸν ἴδιο Υἱὸ γιὰ δεύτερη φορὰ μὲ «κατὰ θεία οἰκονομία». Καὶ εἶναι μάρτυρας ὁ Δαβίδ, ὁ προπάτορας τοῦ Θεοῦ, λέγοντας: «Ὁ Κύριος εἶπε σὲ μένα. Ἐσὺ εἶσαι Υἱός μου, ἐγὼ σήμερα σὲ γέννησα». Αὐτὴ ἡ λέξη «σήμερα» δὲν ἔχει θέση στὴν προαιώνια γέννηση, γιατὶ ἡ γέννηση ἐκείνη βρίσκεται ἔξω ἀπὸ τὸ χρόνο.

4. Σήμερα χτίζεται ἡ πύλη ποὺ κοιτάει στὴν ἀνατολή, ἀπ᾿ ὅπου ὁ Χριστὸς «θὰ μπεῖ καὶ θὰ βγεῖ», ἀφήνοντας τὴν κλεισμένη· στὴν πύλη αὐτὴ ὁ Χριστὸς εἶναι «ἡ θύρα τῶν προβάτων». «Ἀνατολὴ» εἶναι τὸ ὄνομα Ἐκείνου, ποὺ μᾶς ὁδήγησε κοντὰ στὸν ἀρχιφωτο Πατέρα. Σήμερα φύσηξαν χαρᾶς πνοές, προμηνύματα τῆς παγκόσμιας Χαρᾶς. Ἂς χαμογελᾶ πάνω ὁ οὐρανός, κι᾿ ἂς πηδᾶ ἀπ᾿ τὴ χαρὰ τῆς κάτω ἡ γῆ, ἂς πάλλεται ἡ θάλασσα τοῦ κόσμου. Μέσα της γεννιέται τὸ κογχύλι, τὸ στρείδι, ποὺ μὲ τὴν ἀστραπὴ τοῦ Θεοῦ ἀπ᾿ τὰ οὐράνια θὰ συλλάβει στὰ σπλάχνα του, καὶ θὰ γεννήσει τὸ πολύτιμο μαργαριτάρι, τὸν Χριστό. Ἀπ᾿ αὐτὸ τὸ στρείδι θὰ βγεῖ ὁ «δοξασμένος βασιλιάς», ντυμένος τὴν πορφύρα τῆς σάρκας, ποὺ ἀφοῦ ἐπισκεφθεῖ τοὺς αἰχμαλώτους θὰ διακηρύξει τὴν ἀπελευθέρωσή τους. Ἂς πηδᾶ ἀπ᾿ τὴ χαρά της ἡ φύση· γεννιέται ἡ ἀμνάδα, ἡ προβατίνα, ποὺ ἀπ᾿ αὐτὴν ὁ βοσκὸς θὰ ντύσει τὸ πρόβατο, καὶ θὰ ξεσχίσει τὸ ροῦχο τῆς παλιᾶς θανατικῆς καταδίκης μας. Ἂς χορεύει ἡ παρθενία, ἀφοῦ γεννήθηκε ὅπως εἶπε ὁ Ἡσαΐας παρθένος, ποὺ θὰ «συλλάβει στὴν κοιλιά της καὶ θὰ γεννήσει υἱό, ποὺ θὰ τοῦ δώσουν τὸ ὄνομα Ἐμμανουήλ», ποὺ σημαίνει «ὁ Θεὸς εἶναι μαζί μας». «Ὁ Θεὸς εἶναι μαζί μας», μάθετε τὸ καλὰ Νεστόριοι κι᾿ ἀναγνωρίστε τὴν ἥττα σας. «Εἶν᾿ ὁ Θεὸς μαζί μας» ! Ὄχι ἄγγελος, ὄχι ἀπεσταλμένος, ἀλλὰ ὁ Ἴδιος ὁ Κύριος θἄρθει καὶ θὰ μᾶς σώσει.

«Εὐλογημένος Αὐτὸς ποὺ ἔρχεται στ᾿ ὄνομα τοῦ Θεοῦ· ὁ Κύριος παρουσιάσθηκε μπροστά μας». Ἂς γιορτάσουμε γιὰ τὴ γέννηση τῆς Θεοτόκου. Χαμογέλασε Ἄννα, «στείρα ποὺ δὲν γεννοῦσες, ξέσπασε σὲ κραυγὲς χαρᾶς, ξεφώνισε, σὺ ποὺ δὲν δοκίμαζες τῆς γέννας πόνους». Πήδησε ἀπ᾿ τὴ χαρά σου Ἰωακείμ, ἀπὸ τὴ θυγατέρα σου «γεννήθηκε τὸ παιδί μας», ὁ υἱὸς ποὺ μᾶς δόθηκε δῶρο καὶ τ᾿ ὄνομά του λέγεται «Μεγάλης Βουλῆς Ἄγγελος, δηλ. ἀγγελιοφόρος ποὺ φέρνει τὸ μεγάλο θέλημα τοῦ Θεοῦ γιὰ τὴ σωτηρία τοῦ κόσμου, Θεὸς δυνατός», ἡ σωτηρία ὅλου του κόσμου. Ἂς ντροπιαστεῖ ὁ Νεστόριος, κι ἂς κλείσει μὲ τὸ χέρι του τὸ στόμα. Τὸ παιδὶ εἶναι Θεός, πῶς δὲν θάναι Θεοτόκος αὐτὴ ποὺ τὸ γέννησε; «Ἂν κάποιος δὲν ἀναγνωρίζει τὴν ἁγία Παρθένο ὡς Θεοτόκο, βρίσκεται χωρισμένος ἀπ᾿ τὸν Θεό». Αὐτὰ δὲν εἶναι δικά μου λόγια, ἂν καὶ τὰ λέω ἐγώ. Τὰ πῆρα, θεολογικὴ κληρονομιά, ἀπὸ τὸν πατέρα τῆς Ἐκκλησίας μας, τὸν Θεολόγο Γρηγόριο.

5. Καλότυχο ζευγάρι, Ἰωακεὶμ καὶ Ἄννα, κι ἀληθινὰ ἁγνότατο. Ἀπ᾿ τὸν καρπὸ τῶν σπλάγχνων σας γίνατε γνωστοί, καθὼς εἶπε ὁ Κύριος κάπου: «Θὰ τοὺς γνωρίσετε καλὰ ἀπὸ τοὺς καρποὺς ποὺ θὰ κάνουν». Μὲ τὴ ζωή σας δώσατε χαρὰ στὸ Θεὸ καὶ γίνατε ἄξιοι τῆς κόρης ποὺ γεννήσατε. Ζώντας τὴ ζωή σας μὲ ἁγνότητα καὶ ἁγιότητα καρποφορήσατε τὸ στολίδι τῆς παρθενίας, παρθένο προτοῦ νὰ γεννήσει, παρθένο τὴν ὥρα ποὺ γεννοῦσε, καὶ παρθένο ἀφοῦ γέννησε, τὴ μοναδικὴ ποὺ μένει καὶ σὲ νοῦ καὶ σὲ ψυχὴ καὶ σὲ σῶμα πάντοτε παρθένος. Ἔτσι ἔπρεπε νὰ γίνει, ἡ παρθένος ποὺ βλάστησε ἀπ᾿ τὴ δική σας ἁγνότητα νὰ γεννήσει σωματικὰ τὸ μονάκριβο, μονογέννητο φῶς, μὲ τὴν εὐδοκία ἐκείνου ποὺ τὸ γέννησε ἀσώματα. Φῶς ποὺ δὲν γεννάει, ἀλλὰ πάντοτε γεννιέται ἀπὸ φῶς, ποὺ ἡ γέννηση εἶναι ἡ ξεχωριστὴ προσωπική του ἰδιότητα. Σὲ πόσα θαύματα καὶ σὲ πόσες συμφωνίες ἔγινε ἐργαστήριο αὐτὴ ἡ Κόρη! Ἀφοῦ γεννήθηκε ἀπὸ στείρα, γέννησε μὲ τρόπο παρθενικὸ Ἐκεῖνον, ποὺ ἕνωσε θεότητα καὶ ἀνθρωπότητα, πόνο καὶ ἀπάθεια, τὴ ζωὴ καὶ τὸ θάνατο, γιὰ νὰ νικηθεῖ ἔτσι σ᾿ ὅλα τὸ χειρότερο ἀπὸ τὸ καλύτερο. Κι᾿ ὅλα αὐτὰ γιὰ τὴ δική μου σωτηρία, Δέσποτα. Τόσο πολὺ μ᾿ ἀγάπησες, ὥστε μ᾿ ἔσωσες ὄχι μὲ ἀγγέλους, οὔτε μὲ κάποιο ἄλλο δημιούργημα, ἀλλὰ ὅπως ἀκριβῶς ἐσὺ ὁ ἴδιος μὲ ἔπλασες τὴν πρώτη φορά, ἔτσι πάλι ἐσὺ ὁ ἴδιος ἐργάσθηκες καὶ γιὰ τὴν ἀνάπλασή μου. Γι᾿ αὐτὸ χορεύω καὶ λέω μεγάλα λόγια καὶ νιώθω μεγάλη χαρά, καὶ ξαναγυρίζω πάλι πίσω στὴ πηγὴ τῶν θαυμάτων καὶ πλημμυρισμένος μὲ τὸ νάμα τῆς εὐθυμίας, ἁρπάζω τὴν κιθάρα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ θεϊκὸ ὕμνο τραγουδῶ στὴ γέννησή της.

Ἰωακεὶμ καὶ Ἄννα, ζευγάρι λογικὰ τρυγόνια σωφρονέστατο! Ἐσεῖς, μὲ τὸ νὰ κρατήσετε τὸ φυσικὸ νόμο τῆς σωφροσύνης, ἀξιωθήκατε μὲ δῶρα ὑπερφυσικά· γεννήσατε τὴ Μητέρα τοῦ Θεοῦ, τὴν ἀνέγγιχτη ἀπὸ ἄνδρα. Ἐσεῖς, ἀφοῦ ζήσατε μὲ εὐσέβεια καὶ ὁσιότητα μέσα στὰ ὅρια τῆς ἀνθρώπινης φύσεως, γεννήσατε τὴν ἀνώτερη ἀπὸ ἀγγέλους Κόρη, τὴν Κυρία τῶν ἀγγέλων. Ὦ Κόρη, πανέμορφη καὶ γλυκύτατη. Κρίνο ποὺ ξεφύτρωσες ἀνάμεσα στ᾿ ἀγκάθια, ἀπὸ τὴν πιὸ εὐγενικὴ καὶ βασιλικὴ ρίζα τοῦ Δαβίδ. Χάρη σὲ Σένα, Παρθένε, πλουτίσθηκε ἡ βασιλεία μὲ τὴν ἱεροσύνη. Χάρη σὲ Σένα μετακινήθηκε ὁ νόμος καὶ ἀνακαλύφθηκε τὸ πνεῦμα, ποὺ κρυβότανε κάτω ἀπὸ τὸ γράμμα, ἀφοῦ ἡ ἱερατικὴ ἐξουσία πέρασε ἀπὸ τὴ λευιτικὴ στὴ δαβιτικὴ φυλή. Ρόδο (τριαντάφυλλο), ποὺ ξεφύτρωσες μέσα ἀπὸ τ᾿ ἀγκάθια τῶν Ἰουδαίων, καὶ πλημμύρισες μὲ τὸ θεϊκό σου ἄρωμα τὰ σύμπαντα. Κόρη τοῦ Ἀδὰμ καὶ Μητέρα τοῦ Θεοῦ. Εὐλογημένη ἡ μέση καὶ τὰ σπλάγχνα ἀπ᾿ ὅπου βλάστησες. Εὐλογημένη ἡ ἀγκαλιὰ ποὺ σὲ κράτησε καὶ τὰ χείλη ποὺ ἀπολαύσανε τὰ ἁγνά σου φιλιά, δηλ. τὰ χείλη τῶν γονιῶν σου μονάχα, γιὰ νὰ μείνεις πάντοτε, σ᾿ ὅλα παρθένος.

6. Σήμερα ἀρχίζει ἡ σωτηρία τοῦ κόσμου. «Δοξολογῆστε τὸν Κύριο ὅλη ἡ γῆ, τραγουδῆστε καὶ χορέψτε καὶ παῖξτε τὰ ὄργανα»! Φωνάξτε δυνατά, φωνάξτε, μὴ φοβάστε, γιὰ χάρη μας γεννήθηκε ἡ Μητέρα τοῦ Θεοῦ στὴν ἁγία Προβατικὴ Πύλη, ἀπ᾿ ὅπου καταδέχθηκε νὰ γεννηθεῖ ὁ Ἀμνὸς τοῦ Θεοῦ ποὺ πῆρε πάνω του τὴν ἁμαρτία τοῦ κόσμου.

Σκιρτῆστε βουνά, λογικὲς φύσεις, ποὺ μὲ λαχτάρα ὑψώνεστε στὶς κορυφὲς τῆς πνευματικῆς θεωρίας. Γεννιέται τὸ ἀστραποβόλο ὅρος τοῦ Κυρίου, ποὺ ξεπερνᾶ κάθε ἀγγελικὸ ὄρος καὶ κάθε ἀνθρώπινη μεγαλοσύνη, ἀπ᾿ ὅπου εὐδόκησε ν᾿ ἀποκοπεῖ σωματικὰ τὸ ἀχειροποίητο ἀγκωνάρι, ὁ ἀκρογωνιαῖος λίθος, ὁ Χριστός, ἡ μία ὑπόσταση, ποὺ ἕνωσε τὰ πρὶν χωρισμένα, τὴν θεότητα καὶ τὴν ἀνθρωπότητα, τοὺς ἀγγέλους καὶ τοὺς ἀνθρώπους, τοὺς εἰδωλολάτρες καὶ τὸ σαρκικὸ Ἰσραὴλ σ᾿ ἕνα καὶ μόνο πνευματικὸ Ἰσραήλ. «Ὄρος τοῦ Θεοῦ, γεμάτο ἀπὸ δῶρα, γεμάτο πλούτη, πλούσιο ὅρος, τὸ ὄρος ποὺ πάνω του καταδέχθηκε νὰ κατοικεῖ ὁ Θεός». Τὸ «ἅρμα τοῦ Θεοῦ» ἀγγελοκυκλωμένο μὲ χίλιες – μυριάδες θεοχαριτωμένα χερουβὶμ καὶ σεραφίμ. Ἡ πανάγια κορυφή, ποὺ ξεπερνάει τὸ Σινᾶ, ποὺ δὲν σκεπάζει καπνὸς καὶ σκοτεινιά, θύελλα καὶ τρομερὴ φωτιά, ἀλλὰ ἡ ἀστραφτερὴ λάμψη τοῦ Παναγίου Πνεύματος. Στὸ Σινᾶ ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ ἔγραψε, μὲ δάχτυλο τὸ Πνεῦμα, νόμο σὲ πέτρινες πλάκες. Στὴν Παρθένο Μαρία μὲ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα καὶ μὲ τὸ αἷμα της σαρκώθηκε αὐτὸς ὁ ἴδιος ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ καὶ παρέδωσε λυτρωτικὸ φάρμακο γιὰ τὴ δική μας φύση τὸν Ἑαυτό του. Ἐκεῖ στὴν ἔρημο τὸ μάννα. Ἐδῶ στὴν Παναγία Αὐτός, ποὺ ἔδωσε τὴ γλυκύτητα στὸ μάννα. Ἂς σκύψει τὸ κεφάλι ἡ περίφημη σκηνὴ τοῦ μαρτυρίου, ποὺ ἔφτιαξε στὴν ἔρημο ὁ Μωυσῆς, ἀπὸ πολύτιμα καὶ λογιῶν – λογιῶν ὑλικά, καὶ πρὶν ἀπ᾿ αὐτὴ ἡ σκηνὴ τοῦ πατριάρχη Ἀβραάμ, μπροστὰ στὴν ἔμψυχη καὶ λογικὴ σκηνὴ τοῦ Θεοῦ. Ἡ ἔμψυχη αὐτὴ σκηνή, ἡ Παναγία, ὑποδέχθηκε ὄχι ἐνέργεια Θεοῦ, ἀλλὰ οὐσιαστικὰ τὸ ἴδιο τὸ Πρόσωπο τοῦ Υἱοῦ καὶ Θεοῦ. Ἂς νιώσουν καλὰ πὼς σὲ τίποτα δὲν μποροῦν νὰ συγκριθοῦν μαζί της ἡ «χρυσοσκέπαστη σ᾿ ὅλα της κιβωτὸς» καὶ ἡ χρυσὴ στάμνα ποὺ εἶχε τὸ μάννα καὶ ἡ ἑπτάφωτη λυχνία καὶ ἡ χρυσὴ τράπεζα τῆς προθέσεως κι ὅλα τ᾿ ἄλλα τὰ παλιά. Τὴν τιμή τους τὴν ἔπαιρναν ἀπὸ τὴν Παρθένο ποὺ προεικόνιζαν, σὰν σκιὲς τοῦ ἀληθινοῦ προτύπου.

7. Σήμερα καινούργιο βιβλίο ἑτοίμασε ὁ Λόγος – Θεός, ποὺ ἔπλασε τὰ πάντα καὶ ποὺ ἀνάβλυσε ἀπὸ τὴν καρδιὰ τοῦ Πατέρα, γιὰ νὰ γραφτεῖ ὁ ἴδιος μέσα σ᾿ αὐτὸ σὰν μὲ κοντύλι, μὲ τὴ γλώσσα τοῦ Θεοῦ, τὸ Ἅγιο Πνεῦμα. Βιβλίο ποὺ δόθηκε σὲ γραμματισμένο ἄνδρα, καὶ δὲν τὸ διάβασε. Ὁ Ἰωσὴφ δὲν γνώρισε τὴν Μαρία οὔτε τὴ δύναμη τοῦ μυστηρίου, ποὺ ἔκρυβε μέσα της. Παναγία Κόρη τοῦ Ἰωακεὶμ καὶ τῆς Ἄννας, ποὺ ξέφυγες ἀπαρατήρητη ἀπὸ τὶς ἀρχὲς καὶ τὶς ἐξουσίες, καὶ τὰ φλογερὰ βέλη τοῦ πονηροῦ, ποὺ πέρασες τὴ ζωή σου στὸ νυφικὸ θάλαμο τοῦ Πνεύματος, καὶ κρατήθηκες ἀνέγγιχτη γιὰ νὰ γίνεις νύφη Θεοῦ, καὶ Μητέρα τοῦ ἀληθινοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ. Παναγία Κόρη, ποὺ φανερώθηκες πάνω στὴν ἀγκαλιὰ τῆς μάνας καὶ γέμισες φόβο τὶς δυνάμεις ποὺ ἀποστάτησαν ἀπὸ τὸν Θεό. Παναγία Κόρη, τὴν ὥρα ποὺ θήλαζες τὸ γάλα σὲ περιτριγύριζαν οἱ ἄγγελοι. Κόρη ἀγαπημένη ἀπὸ τὸν Θεό, δόξα σ᾿ αὐτοὺς ποὺ σὲ γέννησαν. Θὰ Σὲ μακαρίζουν οἱ γενεὲς τῶν γενεῶν, ὅπως στ᾿ ἀλήθεια τὸ εἶπες προφητικά. Κόρη ἄξια του Θεοῦ, ἡ ὀμορφιὰ τῆς ἀνθρώπινης φύσεως, ἡ ἐπανόρθωση τῆς πρώτης μας μητέρας τῆς Εὔας. Μὲ τὴ γέννησή σου ἀναστήθηκε ἡ πεσμένη. Ἀστραποβόλημα τῶν γυναικῶν. Ἂν ἡ πρώτη Εὔα, μπαίνοντας στὴ ὑπηρεσία τοῦ φιδιοῦ ἐναντίον τοῦ πρώτου μας πατέρα, τοῦ Ἀδάμ, ἔπεσε στὴν παράβαση, κι ἔτσι «ἦρθε στὸν κόσμο μας ὁ θάνατος», ἡ Μαρία ὑπηρετώντας μὲ ὑποταγὴ τὴ θεία βουλή, ξεγέλασε τὸ φίδι ποὺ μᾶς ξεγέλασε κι ἔφερε στὸν κόσμο τὴν ἀφθαρσία.

Ἀειπάρθενε Κόρη, ποὺ παιδοποίησες, χωρὶς νὰ ἔχεις ἀνάγκη ἀπὸ ἄνδρα, ἀφοῦ αὐτὸς ποὺ γέννησες ἔχει πατέρα αἰώνιο. Κόρη, γέννημα τῆς γῆς, ποὺ βάσταξες στὴ θεομητορική σου ἀγκαλιὰ τὸν Πλάστη. Οἱ αἰῶνες παράβγαιναν στὸ τρέξιμο ποιὸς θὰ πρωτοπρολάβει νὰ καυχηθεῖ γιὰ τὴ γέννησή σου. Ἀλλὰ ἡ προκαθορισμένη ἀπόφαση τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἐφτίαξε καὶ τοὺς αἰῶνες, νίκησε τὸ συναγωνισμὸ τῶν αἰώνων κι ἔγιναν οἱ τελευταῖοι αἰῶνες πρῶτοι, ἐκεῖνοι ποὺ τοὺς ἔλαχε νὰ γεννηθεῖς σ᾿ αὐτούς. Εἶσαι πραγματικὰ ἡ πιὸ πολύτιμη ἀπ᾿ ὅλη τὴν πλάση, γιατὶ μόνο ἀπὸ σένα πῆρε μικρὸ μέρος ὁ Πλάστης τὶς ἀπαρχὲς τῆς δικῆς μας φύσεως. Σάρκα Του ἔγινε ἡ σάρκα σου, καὶ αἷμα Του τὸ αἷμα σου, καὶ γάλα ἀπὸ σένα θήλασε ὁ Θεός, κι ἑνώθηκαν τὰ χείλη σου μὲ τοῦ Θεοῦ τὰ χείλη. Ἀκατανόητα κι ἀνείπωτα θαύματα. Ὁ Θεὸς τῶν ὅλων προγνώρισε ὅτι ἐσὺ ἄξια θὰ γίνεις τῆς ἀγάπης Του καὶ σ᾿ ἀγάπησε, κι ἀπὸ ἀγάπη σὲ προόρισε, καὶ «στοὺς στερνοὺς καιροὺς» σ᾿ ἔφερε στὸ φῶς καὶ σ᾿ ἀνάδειξε μητέρα καὶ τροφὸ τοῦ δικοῦ Του Υἱοῦ καὶ Λόγου.

8. Λέγουν πὼς τὰ ἀντίθετα γιατρεύουν τ᾿ ἀντίθετά τους, μὰ δὲν μπορεῖ τ᾿ ἀντίθετα καὶ νὰ γεννοῦν τ᾿ ἀντίθετά τους. Μολονότι κάθε πλάσμα ὑφαίνει αὐτό, ποὺ ἀπὸ τὴ φύση τοῦ εἶναι, ἀντιμετωπίζοντας τ᾿ ἀντίθετά του – τὸ κατορθώνει βέβαια ἀπ᾿ τὸν πλοῦτο τῆς δύναμης ποὺ κλείνει μέσα στὴ φύση του. Κι ὅπως ἀκριβῶς «ἡ ἁμαρτία χρησιμοποίησε τὸ καλό, τὴν ἐντολὴ τοῦ Νόμου, γιὰ τὸν θάνατό μου, κι ἔγινε ὑπερβολικὰ ἁμαρτωλή», ἔτσι κι ὁ αἴτιος τῶν καλῶν, ὁ Θεός, μέσα ἀπὸ τ᾿ ἀντίθετό τους, τὸν θάνατο, κατεργάζεται γιὰ μᾶς τὸ καλό, ποὺ τοῦ εἶναι φυσικό. «Ἐπειδὴ ὅπου πλήθυνε ἡ ἁμαρτία, περίσσεψε ἡ χάρη». Ἂν εἴχαμε φυλάξει τὴν πρώτη μας κοινὴ ζωὴ μὲ τὸν Θεό, δὲν θὰ ἀξιωνόμαστε τὴν πιὸ μεγάλη καὶ τὴν πιὸ θαυμαστὴ ζωὴ μαζί Του. Τώρα ὅμως μὲ τὴν ἁμαρτία, κριθήκαμε ἀνάξιοί της πρώτης μας κοινῆς ζωῆς μὲ τὸν Θεό, γιατὶ δὲν κρατήσαμε τὸ δῶρο, ποὺ μᾶς δόθηκε. Ἀλλὰ μὲ τὴν συμπάθεια τοῦ Θεοῦ ἐλεηθήκαμε καὶ μᾶς πῆρε πάνω του καὶ μᾶς ἔκανε σάρκα Του, γιὰ νὰ γίνει πιὸ σίγουρη ἡ κοινὴ ζωὴ μαζί Του. Γιατὶ Αὐτὸς ποὺ μᾶς ἀγκάλιασε καὶ μᾶς ἔκανε σάρκα Του ἔχει τὴ δύναμη νὰ κρατήσει ἀδιάσπαστη τὴν ἕνωση.

Ἐπειδὴ δηλαδὴ ὁλόκληρη ἡ γῆ ἔγινε πόρνη καὶ γέννα τέκνα πορνείας, γιαυτὸ κι ὁ λαὸς τοῦ Κυρίου «πλανήθηκε μὲ τὸ πνεῦμα τῆς πορνείας», μακριὰ ἀπὸ τὸν Κύριο καὶ Θεό του, ποὺ τὸν ἔκανε λαὸ δικό του μὲ «δυνατὸ χέρι καὶ ψηλὸ βραχίονα», καὶ ποὺ τὸν ἔβγαλε ἔξω ἀπὸ τὸ σπίτι τῆς σκλαβιᾶς τοῦ Φαραώ, καὶ τὸν πέρασε μέσα ἀπὸ τὴν Ἐρυθρὰ θάλασσα, καὶ τὸν ὁδήγησε «μὲ νεφέλη τὴν ἡμέρα καὶ στήλη φωτιᾶς κάθε νύχτα». Καὶ πῆρε στροφὴ ἡ καρδιά τους γιὰ τὴν Αἴγυπτο. Κι ἔγινε ὁ λαὸς τοῦ Κυρίου «μὴ λαὸς τοῦ Κυρίου», κι᾿ αὐτὸς ποὺ ἐλεήθηκε, ἐκεῖνος ποὺ δὲν ἐλεήθηκε, κι αὐτὸς ποὺ ἀγαπήθηκε, ἐκεῖνος ποὺ δὲν ἀγαπήθηκε.

Γι᾿ αὐτὸ γεννιέται τώρα Παρθένος, ἀντίπαλος τῆς προγονικῆς πορνείας κι ἀρραβωνιάζεται μὲ τὸ Θεὸ τὸν ἴδιο, καὶ γεννᾶ τὴν εὐσπλαχνία τοῦ Θεοῦ. Καὶ γίνεται λαὸς τοῦ Θεοῦ, ἐκεῖνος ποὺ δὲν ἦταν πρῶτα λαὸς τοῦ Θεοῦ κι ἐκεῖνος ποὺ δὲν ἦταν ἐλεημένος ἐλεήθηκε, κι ὁ μὴ ἀγαπημένος ἀγαπήθηκε. Γιατὶ ἀπ᾿ αὐτὴ γεννιέται ὁ «ἀγαπητὸς Υἱὸς» τοῦ Θεοῦ, ποὺ σ᾿ αὐτὸν εὐδόκησε ὁ Πατέρας – Θεός.

9. «Ἀμπέλι καλοκλήματο» βλάστησε ἀπ᾿ τὴν Ἄννα, κι ἄνθισε σταφύλι ὁλογλυκό, πιοτὸ θεϊκό, νὰ τὸ πιοῦν οἱ ἄνθρωποι νὰ ζήσουν στὸν αἰώνα. Ὁ Ἰωακεὶμ καὶ ἡ Ἄννα ἔσπειραν «δικαιοσύνη» καὶ θερίσανε «καρπὸ ζωῆς». Φωτισθήκανε μὲ τὸ «φῶς τῆς γνώσεως» καὶ ψάξανε νὰ βροῦν τὸν Κύριο, καὶ τοὺς βρῆκε καρπὸς δικαιοσύνης. Ἂς πάρει θάρρος ἡ γῆ καὶ «γεμίστε χαρὰ τὰ παιδιὰ τῆς Σιῶν γιὰ τὸν Κύριο καὶ Θεό σας», γιατὶ πρασίνισε ἡ ἔρημος. Ἡ στείρα καρποφόρησε. Ὁ Ἰωακεὶμ καὶ ἡ Ἄννα σὰν μυστικὲς κορφὲς βουνῶν στάλαξαν γλύκα. Νιῶσε χαρά, εὐλογημένη Ἄννα, γιατὶ γέννησες κορίτσι. Γιατὶ αὐτὴ ἡ κόρη θὰ γίνει Μητέρα τοῦ Θεοῦ, πύλη τοῦ φωτός, πηγὴ τῆς ζωῆς, καὶ θὰ ἐξαφανίσει τὸ ἔγκλημα τῆς γυναίκας.

Τὸ πρόσωπο αὐτῆς τῆς κόρης «θὰ ἱκετεύσουν οἱ πλούσιοί του λαοῦ». Τὴν κόρη αὐτὴ θὰ προσκυνήσουν οἱ βασιλιᾶδες τῶν ἐθνῶν προσφέροντας δῶρα. Τὴν κόρη αὐτὴ θὰ ὁδηγήσεις στὸ Θεό, στὸ βασιλιὰ τῶν ὅλων, ντυμένο στὰ «χρυσὰ κρόσσια» τὰ στολίδια τῶν ἀρετῶν, καὶ στολισμένη μὲ τὴ χάρη τοῦ Πνεύματος, κι «ἡ δόξα τῆς εἶναι μέσα της». Γιατὶ ἂν δόξα κάθε γυναίκας εἶναι ὁ ἄντρας ποὺ στέκεται στὸ πλάι της, τῆς Παναγίας ἡ δόξα εἶναι ἀπὸ μέσα, ὁ καρπὸς τῶν σπλάχνων της.

Ὦ Κόρη ποθητὴ καὶ τρισευλογημένη· «εὐλογημένη μέσα σ᾿ ὅλες τὶς γυναῖκες σύ, κι εὐλογημένος ὁ καρπὸς τῶν σπλάχνων σου». Κόρη, θυγατέρα τοῦ βασιλιᾶ Δαβίδ, καὶ Μητέρα τοῦ βασιλιᾶ τῶν ὅλων, τοῦ Θεοῦ. Θεϊκὸ κι ὁλοζώντανο ἄγαλμα, ἡ εὐφροσύνη τοῦ Θεοῦ ποὺ σὲ ἔπλασε, ποὺ ἔχεις τὸ πνεῦμα σου θεοκυβέρνητο καὶ μόνο στὸ Θεὸ γυρνᾶς τὴν προσοχή σου. Κάθε σου πόθος στρέφει στὸν μόνο ποθητὸ κι ἀγαπημένο. Τὸ θυμό σου χύνεις μοναχὰ στὴν ἁμαρτία καὶ σ᾿ αὐτὸν ποὺ γέννησε τὴν ἁμαρτία. Ζοῦσες ζωὴ ἀνώτερη ἀπὸ τὴ φύση. Ὄχι ζωὴ δική σου, γιατὶ ἐσὺ δὲν γεννήθηκες γιὰ σένα. Γιὰ τὸν Θεὸ λοιπὸν ζοῦσες, γι᾿ Αὐτὸν ἦλθες στὴ ζωή, Αὐτὸν πιστὰ νὰ ὑπηρετήσεις στὴν παγκόσμια σωτηρία, γιὰ νὰ πληρωθεῖ ἡ «προαιώνια ἀπόφαση» τοῦ Θεοῦ, ἡ σάρκωση τοῦ Λόγου καὶ ἡ δική μας θέωση. Ὁ πόθος σου μὲ θεϊκὰ νὰ τρέφεσαι λόγια, καὶ μὲ τὸ χυμό τους νὰ δυναμώνεις, σὰν «ἐλιὰ ὁλοκαρπη στὸ σπίτι τοῦ Θεοῦ, σὰν δένδρο, ποὺ φυτεύτηκε στὴν ἀκροποταμιὰ» τοῦ Πνεύματος, σὰν δένδρο τῆς ζωῆς, ποὺ καρποφόρησε στὸν καιρὸ ποὺ εἶχε ἀπὸ τὸ Θεὸ ταχθεῖ, Θεὸ ἐνσαρκωμένο, τὴν αἰώνια ζωὴ γιὰ τὰ πλάσματά Του ὅλα. Κρατᾶς κάθε λογισμὸ ποὺ τρέφει κι ὠφελεῖ τὴ ψυχή, καὶ ρίχνεις πέρα, πρὶν κἂν τὸ δοκιμάσεις, κάθε τι ποὺ εἶναι γιὰ σένα ἄχρηστο καὶ βλαβερό. Μάτια «στραμμένα πάντοτε στὸν Κύριο» βλέπουν τὸ αἰώνιο κι «ἀπλησίαστο φῶς». Αὐτιὰ ποὺ ἀκοῦνε τὸν θεϊκὸ λόγο κι εὐφραίνονται μὲ τὴν κιθάρα τοῦ Πνεύματος, ποὺ ἀπὸ μέσα τους πέρασε ὁ Λόγος γιὰ νὰ σαρκωθεῖ. Ὄσφρηση γοητευμένη μὲ τὴν εὐωδιὰ τῶν ἀρωμάτων τοῦ Νυμφίου, ποὺ ἄρωμα θεϊκὸ ξεχύνεται ἐλεύθερα καὶ χρίει τὴν ἀνθρώπινή Του φύση. «Ἄρωμα ποὺ χύθηκε εἶναι τὸ ὄνομά σου» λέγει ἡ ἁγία Γραφή. Χείλη ποὺ δοξολογοῦν τὸν Κύριο καὶ μένουν κολλημένα στὰ δικά Του χείλη. Ἡ γλώσσα κι ὁ οὐρανίσκος ποὺ ξέρουν νὰ διακρίνουν τὰ λόγια του Θεοῦ καὶ ποὺ χορταίνουν μὲ τὴ θεϊκή τους γλυκύτητα. Καρδιὰ καθαρὴ κι ἀμόλυντη, ποὺ βλέπει καὶ ποθεῖ τὸν ἀόρατο Θεό.

Σπλάχνα, ποὺ μέσα τους κατοίκησε ὁ ἀχώρητος, καὶ στῆθος, ποὺ μὲ τὸ γάλα του, τράφηκε ὁ Θεός, τὸ παιδὶ Ἰησοῦς. Πύλη τοῦ Θεοῦ παρθενικὴ γιὰ πάντα. Χέρια, ποὺ κράτησαν τὸν Θεό, καὶ γόνατα, ποὺ ἔγιναν θρόνος ψηλότερος κι ἀπὸ τὰ χερουβίμ. Μ᾿ αὐτὰ στερεώθηκαν τὰ «παράλυτα χέρια καὶ τ᾿ ἀδύναμα πόδια». Πόδια ὁδηγημένα μὲ τὸ φωτεινὸ λυχνάρι τοῦ θείου νόμου, τρέχουν ἀσταμάτητα πίσω του, ὥσπου κι τράβηξαν τὸν Ποθητὸ σ᾿ αὕτη ποὺ Τὸν ποθοῦσε. Ὁλόκληρη εἶσαι δωμάτιο νυφικὸ τοῦ Πνεύματος, πόλη τοῦ ζωντανοῦ Θεοῦ, ποὺ τὴν «εὐφραίνουν τὰ ρέματα τοῦ πόταμου», τὰ κύματα δηλ. τῶν χαρισμάτων τοῦ Ἁγίου Πνεύματος: Πεντάμορφη καὶ πολυαγαπημένη τοῦ Θεοῦ. Γιατί, ἀφοῦ ξεπέρασε τὰ χερουβὶμ κι ἀνέβηκε ψηλότερα κι ἀπὸ τὰ σεραφίμ, ἔγινε πραγματικά του Θεοῦ ἡ πολυαγαπημένη.

10. Θαῦμα, τὸ πιὸ τρανὸ ἀπ᾿ ὅλα τὰ θαύματα! Γυναίκα νὰ βρίσκεται πάνω ἀπὸ τὰ σεραφίμ, κι αὐτὸ γιατὶ ὁ Θεὸς φανερώθηκε «λιγάκι πιὸ χαμηλὰ ἀπ᾿ τοὺς ἀγγέλους». Σιώπα, Σολομῶν πολύσοφε, καὶ μὴ λές: «Τίποτα καινούργιο κάτω ἀπὸ τὸν ἥλιο». Παρθένε θεοχαριτωμένη, ἅγιε ναὲ τοῦ Θεοῦ, ποὺ ὁ πνευματικὸς Σολομώντας, ὁ ἄρχοντας τῆς εἰρήνης, σ᾿ ἔχτισε καὶ σ᾿ ἔκανε κατοικία του, ναέ, ποὺ δὲν στολίζεσαι μὲ χρυσάφι κι ἄψυχες πέτρες, ἀλλὰ λαμποκοπᾶς ἀντὶ χρυσάφι Ἅγιο Πνεῦμα· κι ἀντὶ γι᾿ ἄλλα ἀκριβὰ πετράδια ἔχεις τὸ πολύτιμο μαργαριτάρι, τὸν Χριστό, τὸν ἄνθρακα τῆς θεότητας. Αὐτὸν παρακάλεσε ν᾿ ἀγγίξει τὰ χείλη μας, γιὰ νὰ μποροῦμε ἁγνισμένοι νὰ Τὸν ὑμνήσουμε μαζὶ μὲ τὸν Πατέρα καὶ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, ἀνακράζοντας: «Ἅγιος, ἅγιος, ἅγιος Κύριος Σαβαώθ», μία φύση τῆς θεότητας μὲ τρία πρόσωπα. Ἅγιος ὁ Θεὸς καὶ Πατέρας, ποὺ εὐδόκησε μέσα σὲ σένα καὶ ἀπὸ σένα νὰ τελεσιουργηθεῖ τὸ μυστήριο, ποὺ εἶχε προκαθορίσει πρὶν ἀπὸ τοὺς αἰῶνες. Ἅγιος ἰσχυρός, ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ καὶ Θεὸς ὁ Μονογενής, ποὺ σήμερα ἐνεργεῖ τὴν γέννησή σου ἀπὸ στείρα μητέρα, γιὰ νὰ γεννηθεῖ αὐτὸς ποὺ ἦταν μονογενὴς ἀπὸ Πατέρα καὶ «πρωτογέννητος ἀπ᾿ ὁλόκληρη τὴν πλάση», μονογενὴς κι ἀπὸ σένα Παρθένο Μητέρα, πρωτογέννητος «ἀνάμεσά σε πολλὰ ἀδέλφια», ἴδιος μ᾿ ἐμᾶς, Κοινωνὸς χάρη σὲ Σένα στὴ «δική μας σάρκα καὶ στὸ δικό μας αἷμα». Ὡστόσο δὲν σ᾿ ἄφησε νὰ γεννηθεῖς κι ἐσένα μόνο ἀπὸ πατέρα ἢ μόνο ἀπὸ μητέρα, γιὰ νὰ κρατήσει τὸ προνόμιο τῆς μοναδικῆς γεννήσεως, ὁ μοναδικὸς σ᾿ ὅλα του μονογενής. Αὐτὸς εἶναι στ᾿ ἀληθινὰ ὁ μοναδικὸς μόνο ἀπὸ Πατέρα καὶ μοναδικὸς μόνο ἀπὸ μητέρα. Ἅγιος ἀθάνατος, τὸ Πανάγιο Πνεῦμα, ποὺ μὲ τὴ δροσιὰ τῆς θεότητάς Του σὲ κράτησε σώα ἀπὸ τὴν θεϊκὴ φωτιά. Γιατὶ αὐτὸ προέλεγε αἰνιγματικὰ ἡ βάτος τοῦ Μωυσῆ.

11. Χαῖρε, πύλη προβατική, ἱερώτατε ναὲ τῆς μητέρας τοῦ Θεοῦ. Χαῖρε, πύλη προβατική, προγονικὴ κατοικία τῆς βασίλισσας. Χαῖρε, πύλη προβατική, ποὺ ἤσουν κάποτε μαντρὶ τῶν προβάτων τοῦ Ἰωακείμ, τώρα ἡ οὐρανομίμητη Ἐκκλησία τῆς λογικῆς ποίμνης τοῦ Χριστοῦ. Πύλη, ποὺ κάποτε μία φορὰ τὸ χρόνο δεχόσουν τὸν ἄγγελο τοῦ Θεοῦ, ποὺ ταράσσοντας τὸ νερό, ἔδινε σ᾿ ἕναν ἄρρωστο τὴ δύναμη καὶ τὸν γιάτρευε. Τώρα ἔχεις στρατιὲς ἀπὸ δυνάμεις ἀγγέλων, ποὺ δοξολογοῦν μαζὶ μὲ μᾶς τὴ Μητέρα τοῦ Θεοῦ, τὴν ἄβυσσο τῶν θαυμάτων, τὴ πηγὴ ποὺ γιατρεύει ὅλους τοὺς ἀνθρώπους. Μητέρα Θεοῦ, ποὺ δέχθηκε ὄχι ἄγγελο ὑπηρέτη, ἀλλὰ τὸν Ἄγγελο τῆς μεγάλης βουλῆς, ποὺ κατέβηκε πάνω στὸ ἁπαλὸ μαλλὶ ἀθόρυβα σὰν ἄφθονη βροχὴ καλοσύνης, καὶ ξανάφερε σ᾿ ἀκλόνητη ὑγεία καὶ σ᾿ ἀγέραστη ζωὴ ὅλη τὴν ἀρρωστημένη μας φύση, ποὺ ὑποτάχθηκε στὴ φθορά. Χάρη σ᾿ Αὐτὸν ὁ παράλυτός σου ἔτρεξε πηδώντας σὰν ἐλάφι. Χαῖρε, τίμια προβατικὴ κολυμβήθρα, ἡ χάρη σου ν᾿ αὐξάνει.

Χαῖρε, Μαρία, γλυκύτατη Κόρη τῆς Ἄννας. Σὲ σένα μὲ παρασύρει πάλι ἡ λαχτάρα τῆς ἀγάπης. Πῶς ν᾿ ἀναπαραστήσω τὸ ὅλο σεμνότητα βάδισμά σου; Πῶς τὸ ντύσιμό σου; Πῶς τὸ χαριτωμένο πρόσωπό σου; Τὸ γεροντικό σου φρόνημα στὸ νεαρό σου σῶμα; Σεμνὸ ντύσιμο χωρὶς πολυτέλεια καὶ μαλθακότητα. Βῆμα συγκρατημένο, χωρὶς βιασύνη καὶ χωρὶς νωθρότητα. Τὸ σοβαρὸ ὕφος, ποὺ γλύκαινε κάποια ἱλαρότητα, κρατημένο πάντα μακριὰ ἀπὸ τοὺς ἄντρες. Κι ἀπόδειξη ὁ φόβος ποὺ ἔδειξες μὲ τὴν ἀπροσδόκητη προσφώνηση τοῦ ἀγγέλου. Πρόθυμη κι ὑπάκουη στοὺς γονεῖς σου· κρατοῦσες τὸ πνεῦμα τῆς ταπεινώσεως στὶς πιὸ μεγάλες ἀποκαλύψεις. Τὰ λόγια σου καλοσυνάτα ἔβγαιναν ἀπὸ ἤρεμη ψυχή. Καὶ τί χρειάζονται τὰ πολλὰ λόγια, ἄξια νὰ κατοικήσει μέσα σου ὁ Θεός! Μὲ τὸ δίκιο τους σὲ μακαρίζουν ὅλες οἱ γενεές, ἐσένα τὴν πιὸ διαλεχτὴ δόξα τῶν ἀνθρώπων. Καύχημα τῶν ἱερέων, ἐλπίδα τῶν χριστιανῶν, στήριγμα βασιλιάδων, πολύκαρπη φυτὸ τῆς παρθενίας, γιατὶ ἀπὸ σένα ἁπλώθηκε πλατιὰ ἡ ὀμορφιὰ τῆς παρθενίας. «Ἀπ᾿ ὅλες τὶς γυναῖκες σὺ εἶσαι ἡ εὐλογημένη κι εὐλογημένος ὁ καρπὸς τῆς κοιλίας σου». Εὐλογημένοι εἶναι ὅσοι σ᾿ ἀναγνωρίζουν Θεοτόκο, καὶ μένουν στὴν κατάρα ὅσοι σ᾿ ἀρνιοῦνται.

12. Ἱερὸ ζευγάρι, Ἰωακεὶμ καὶ Ἄννα, δεχτεῖτε ἀπὸ μένα τούτη τὴν ὁμιλία στὴ γέννηση τῆς Μαρίας. Κόρη τοῦ Ἰωακεὶμ καὶ τῆς Ἄννας καὶ Δέσποινά μου, δέξου τὰ λόγια τοῦ ἁμαρτωλοῦ δούλου σου, ποὺ ὁ πόθος ὅμως τὸν καίει κι ἀπόκτησε Ἐσένα μοναδικὴ ἐλπίδα χαρᾶς, προστάτισσα τοῦ βίου του. Καὶ μεσίτριά του κοντὰ στὸν Υἱό σου καὶ ἐγγύηση γιὰ τὴ σωτηρία του. Σκόρπισε πέρα τὸ βαρὺ φορτίο τῶν ἁμαρτιῶν μου, καὶ διάλυσε τὸ σύννεφο, ποὺ μοῦ σκοτίζει τὸ μυαλὸ καὶ τὸ παχὺ στρῶμα τῆς ὕλης. Σταμάτησε τοὺς πειρασμοὺς καὶ κυβέρνησε μ᾿ ἐπιτυχία τὴ ζωή μου, καί, παίρνοντάς με ἀπ᾿ τὸ χέρι, ὁδήγησέ με ψηλὰ στὴν οὐράνια εὐτυχία, καὶ στὸν κόσμο σου δῶσε δῶρο τὴν εἰρήνη. Καὶ σ᾿ ὅλους τοὺς κατοίκους τῆς πόλεώς μας, τέλεια τὴν χαρὰ καὶ τὴν αἰώνια σωτηρία, μὲ τὶς παρακλήσεις τῶν γονιῶν σου κι ὅλων τῶν ἀνθρώπων τῆς Ἐκκλησίας. Ἂς γίνει ἔτσι! Ἂς γίνει!

«Χαῖρε Κεχαριτωμένη, ὁ Κύριος μαζί σου, εὐλογημένη σὺ ἀνάμεσα σ᾿ ὅλες τὶς γυναῖκες, κι εὐλογημένος ὁ καρπὸς τῆς κοιλίας σου», ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ. Σ᾿ αὐτὸν ἀνήκει ἡ δόξα μαζὶ καὶ στὸν Πατέρα καὶ στὸ Ἅγιο Πνεῦμα στοὺς αἰῶνες τῶν αἰώνων. Ἀμήν.


Ἀπόσπασμα ἐκ τοῦ πρωτοτύπου: «Ὦ ζεῦγος λογικῶν τρυγόνων Ἰωακεὶμ καὶ Ἄννα τὸ σωφρονέστατον. Ὑμεῖς τὸν τῆς φύσεως νόμον, τὴν σωφροσύνην, τηρήσαντες τῶν ὑπὲρ φύσιν κατηξιώθητε· τετόκατε γὰρ τῷ κόσμῳ Θεοῦ μητέρα ἀπείρανδρον. Ὑμεῖς εὐσεβῶς καὶ ὁσίως ἐν ἀνθρωπίνῃ φύσει πολιτευσάμενοι, ὑπὲρ ἀγγέλους καὶ τῶν ἀγγέλων δεσπόζουσαν νῦν θυγατέρα τετόκατε. Ὦ θυγάτριον ὡραιότατον καὶ γλυκύτατον· ὦ κρίνον ἀναμέσον τῶν ἀκανθῶν ἐκφυὲν ἐξ εὐγενεστάτης καὶ βασιλικωτάτης ρίζης δαβιτικῆς… Ὦ ρόδον ἐξ ἀκανθῶν τῶν Ἰουδαίων φυὲν καὶ εὐωδίας θείας πληρῶσαν τὰ σύμπαντα. Ὦ θύγατερ Ἀδὰμ καὶ μήτηρ Θεοῦ. Μακαρία ἡ ὀσφὺς καὶ ἡ γαστὴρ ἐξ ὧν ἀνεβλάστησας· μακάριαι αἱ ἀγκάλαι αἵ σε ἐβάστασαν καὶ χείλη τὰ τῶν ἁγνῶν φιλημάτων σου ἀπολαύσαντα, μόνα τὰ γονικά, ἵνα ᾖς ἐν πᾶσιν ἀειπαρθενεύουσα».


 

Το είδαμε: εδώ

Δημοφιλή Άρθρα

Τα αγαπημένα σας

Ιουστίνου Πόποβιτς

Τὸ θεμέλιο τῆς νέας ζωῆς (αγ. Ιουστίνου Πόποβιτς)

0
Τὸ θεμέλιο τῆς νέας ζωῆς (αγ. Ιουστίνου Πόποβιτς)   «Πολλοὶ γὰρ περιπατοῦσιν, οὓς πολλάκις ἔλεγον ὑμῖν, νῦν δὲ καὶ κλαίων λέγω, τοὺς ἐχθροὺς τοῦ σταυροῦ τοῦ...