Ορθοδοξία

Αρχική Ορθοδοξία Σελίδα 14

Γ. Τζανάκης – “Είναι απλώς ανίκανοι ή μήπως συμβαίνει κάτι άλλο;” (27.09)

είναι απλώς ανίκανοι

«Είναι απλώς ανίκανοι ή μήπως συμβαίνει κάτι άλλο;» 

 

Γ. Τζανάκης - "Είναι απλώς ανίκανοι ή μήπως συμβαίνει κάτι άλλο;" (27.09)

 

Αὐτὴ ἡ φράσι, ποὺ εἶπε γεωστρατηγικὸς ἀναλυτὴς γιὰ τοὺς πολιτικούς μας, στριφογυρίζει σὰν ἐνοχλητικὸ κουνούπι γύρω ἀπὸ τὸ κεφάλι μου, ὅταν  ἀκούω τὰ ὅσα ἀπίθανα λένε κάποιοι ἀπὸ τοὺς ἐπισκόπους μας.

Ἰδοὺ ἡ νέα πνευματικὴ παραγωγὴ ἑνὸς ἐξ αὐτῶν:

«…ἄρχισε ἀπό τήν Ἐκκλησία μας μία «οἰκουμενική» λεγόμενη κίνηση γιά διάλογο μέ τούς αἱρετικούς ὅλης τῆς οἰκουμένης μέ σκοπό τήν ἐπαναφορά τους στήν ἀλήθεια. Ὁ Χρυσόστομος μᾶς λέγει μήν περιμένουμε νά ἔλθουν αὐτοί σέ ᾽μᾶς, ἀλλά ἐμεῖς νά «προδράμωμεν» καί νά πᾶμε σ᾽ αὐτούς (Ε.Π. 48,794). Καί μάλιστα λέγει ἀλλοῦ ὁ Χρυσόστομος νά μιλᾶμε στούς αἱρετικούς μέ πραότητα καί εὐχάριστα («μετά προσηνείας»), ἀκόμη καί ἄν αὐτοί «μᾶς ὑβρίζουν καί μᾶς κλωτσοῦν καί μᾶς πτύουν» ἀκόμη (Ε.Π. 48,718)! Προσοχή, λέγει ὁ ἅγιος πατέρας. «Μή τοίνυν πρός ἐκείνους (τούς αἱρετικούς) ἀγριαίνωμεν, μηδέν θυμόν προβαλλώμεθα, ἀλλά μετά ἐπιεικείας αὐτοῖς διαλεγώμεθα· οὐδέν γάρ ἐπιεικείας καί πραότητος ἰσχυρότερον» (Ε.Π. 48,708)! Βλέπετε, χριστιανοί μου, τί λένε οἱ ἅγιοι Πατέρες καί πόσο διαφορετικά σᾶς μιλοῦσα ἐγώ παριστάνοντας τόν ζηλωτή μέ ὄχι σωστό τρόπο; Συγχωρέστε με!..» https://www.romfea.gr/katigories/10-apopseis/39565-gortunos-mono-oi-orthodojoi-apoteloume-ekklisia-dioti-koinonoume-stin-theia-leitourgia

 

Ἐπειδὴ συνηθίσαμε πλέον τὴν ποιότητα τοῦ «θεολογικοῦ» -ἐλλείψει τοῦ κοινῶς λογικοῦ- λόγου τοῦ ἐκπορευομένου ἀπὸ τὰ προσωπα αὐτά, νομίζω ὅτι εἶναι μάταιο, ἐνίοτε, νὰ προσπαθοῦμε νὰ προβάλλουμε ἐνστάσεις καὶ διαμαρτυρίες. Ὅταν ὅμως γιὰ νὰ στηρίξουν καὶ νὰ δώσουν κύρος στὶς ἀπόψεις τους διαστρέφουν τοὺς ἁγίους πατέρες τότε τὸ πράγμα χρήζει ἀντιμετωπίσεως, διότι ἐκτὸς τῆς ζημίας ὑβρίζονται καὶ οἱ ἅγιοι πατέρες.

Στὴν συγκεκριμένη περίπτωσι χρησιμοποιεῖται καὶ διαστρέφεται ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος. Ὁ ἅγιος παρουσιάζεται νὰ λέγῃ ὅτι α) δὲν πρέπει νὰ περιμένουμε νὰ ἔρθουν οἱ αἱρετικοὶ σὲ μᾶς, ἀλλὰ ἐμεῖς νὰ τρέχουμε σ’ αὐτοὺς· β) νὰ τοὺς μιλοῦμε μὲ πραότητα καὶ προσήνεια ἀκόμη καὶ ἄν μᾶς βρίζουν μᾶς κλωτσοῦν καὶ μᾶς φτύνουν· γ) νὰ μὴν ἀγριεύωμε ἀπέναντί τους οὔτε νὰ θυμώνουμε, γιατὶ δὲν ὑπάρχει τίποτα ἰσχυρότερο ἀπὸ τὴν πραότητα. Ὅπως βλέπετε ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, ὅπως τὸν παρουσιάζει ὁ σεβασμιώτατος, ἀκολουθεῖ πλήρως τὸ δόγμα τῆς νέας ἐποχῆς be sweet and soft (νὰ εἶσαι μαλακὸς καὶ γλυκός). Τί συμβαίνει λοιπὸν; Ἤ οἱ νεοεποχίτες (οἱ οἰκουμενιστὲς στὸν ἐκκλησιαστικὸ χῶρο) ἀκολουθοῦν τὸν ἅγιο Ἰωάννη (δηλαδὴ αὐτὰ ποὺ λένε καὶ κάνουν ἀκολουθοῦν τὴν διδασκαλία τῶν ἁγίων-ὅπως προσπαθοῦν νὰ πείσουν τοὺς ἀδαεὶς περὶ τῶν μεθοδιῶν τους)  ἤ συνειδητὰ διαστρέφουν τὸν λόγο του γιὰ νὰ στηρίξουν τὶς αὐθαιρεσίες τους.

Τὰ σπαράγματα τῶν λόγων τοῦ ἁγίου Ἰωάννου, ποὺ χρησιμοποιοῦνται στὸ παραπάνω κείμενο, προέρχονται ἀπὸ τοὺς λόγους τοῦ ἁγίου κατὰ τῶν αἱρετικῶν Ἀνομοίων. 

Στὸν α΄ λόγο ὁμιλεῖ γιὰ αὐτοὺς ποὺ νομίζουν ὅτι εἶναι καταληπτὴ ἡ οὐσία τοῦ Θεοῦ καὶ πολυπραγμονοῦν και συζητοῦν καὶ φιλονεικοῦν γι᾿ αὐτὴν, θεωρῶντας (ὁ ἅγιος Ἰωάννης) μανία αὐτὴ τὴν κατάστασι.

 

«πάντα ἀκατάληπτα, καὶ αὐτὸς μόνος (ὁ Θεός) καταληπτός; Καὶ ποίαν οὐκ ἂν ἔχοι τοῦτο μανίας ὑπερβολήν;»  ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ PG48. 706 

πρόταση αντί των προγραμμάτων σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης

Ἔβλεπε ὅμως πολλοὺς ποὺ εἶχαν αὐτὴ τὴν ἀρρώστια ὅτι τὸν ἄκουγαν μὲ εὐχαρίστησι -δὲν ὀνομάστηκε τυχαία χρυσόστομος- καὶ ἐπειδὴ δὲν ἤθελε νὰ χάσῃ τὸ θήραμα, μεθόδευε τὰ κηρύγματά του, ὥστε ἀφοὺ τοὺς κρατήσει καλά, τότε νὰ τοὺς ἐπιτεθῇ:

 

«ὅτι πολλοὺς τῶν ταῦτα νοσούντων ἑώρων μεθ’ ἡδονῆς ἡμῶν ἀκροωμένους, καὶ οὐ βουλόμενος ἀποσοβῆσαι τὴν θήραν, τέως ἐπεῖχον (=μεθοδεύω) τὴν γλῶτταν τούτων τῶν παλαισμάτων, ὥστε μετὰ τὸ κατασχεῖν αὐτοὺς ἀκριβῶς, τότε ἐπαποδύσασθαι· (=ἐπιτίθεμαι, ὁρμῶ ἐναντίον)» ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ PG48. 706

 

Βλέπει ὁ καθεὶς μὲ στοιχειώδη ἀντίληψι (πλήν τοῦ σεβασμιωτάτου) ποιὸ εἶναι τὸ κίνητρο τοῦ ἁγίου. Νὰ τοὺς κρατήσῃ κοντά του, ὥστε τὴν κατάλληλη στιγμή νὰ τοὺς ἐπιτεθῇ. Ὄχι γιὰ νὰ τοὺς πλήξῃ -νὰ τοὺς χτυπήσῃ- ἀλλὰ νὰ σηκώσῃ αὐτοὺς ποὺ βρίσκονται πεσμένοι κάτω. Ἡ δύναμι τοῦτων τῶν ὅπλων γνωρίζει νὰ χτυπᾶ ὅσους φιλονικοῦν, αὐτοὺς δὲ ποὺ ἀκούουν μὲ εὐγνωμοσύνη νὰ τοὺς θεραπεύῃ μὲ πολλὴ ἐπιμέλεια. Δὲν τραυματίζει, ἀλλὰ θεραπεύει νοσήματα. Νὰ μὴν ἀγριεύομε πρὸς ἐκείνους, οὔτε νὰ βάζωμε μπροστὰ τὸν θυμὸ, ἀλλὰ νὰ διαλεγώμεθα μὲ αὐτοὺς μὲ ἐπιείκια. Τίποτα δὲν εἶναι ἰσχυρότερο ἀπὸ τὴν πραότητα καὶ τὴν ἐπιείκια.

«Ταῦτα δὲ ἔλαβον τὰ ὅπλα, οὐχ ἵνα βάλω τοὺς ἐναντίους, ἀλλ’ ἵνα ἀναστήσω κειμένους· αὕτη γὰρ τῶν ὅπλων τούτων ἡ δύναμις τοὺς μὲν φιλονεικοῦντας πλήττειν οἶδε, τοὺς δὲ εὐγνωμόνως ἀκούοντας μετὰ πολλῆς 708 θεραπεύειν τῆς ἐπιμελείας· οὐχὶ δίδωσι τραύματα, ἀλλὰ θεραπεύει νοσήματα. Μὴ τοίνυν πρὸς ἐκείνους ἀγριαίνωμεν, μηδὲ θυμὸν προβαλλώμεθα, ἀλλὰ μετὰ ἐπιεικείας αὐτοῖς διαλεγώμεθα· οὐδὲν γὰρ ἐπιεικείας καὶ πραότητος ἰσχυρότερον.» ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ PG 48. 707-8

 

Ἀπὸ ἐδὼ ἔχει πάρει τὸ ἀπόσπασμα, ὁ σεβασμιώτατος. Καὶ ἔχει βάλλει ἐντὸς παρενθέσεως (τοὺς αἱρετικοὺς), ποὺ δὲν τὸ ἔχει τὸ κείμενο, μιὰ ποὺ ξεκίνησε τὸν λόγο (ὁ σεβασμιώτατος) γιὰ τὴν «οἰκουμενικὴ κίνησι» καὶ τοὺς διαλόγους μὲ τοὺς «αἱρετικοὺς ὅλης τῆς οἰκουμένης»!!!  Ἀλλα ὁ ἅγιος Ἰωάννης δὲν ἀναφέρεται στοὺς «αἰρετικοὺς ὅλης τῆς οἰκουμένης», ὅπως φαίνεται ἀπὸ τὸ κείμενο ἀλλὰ σὲ ἐκείνους ποὺ ναὶ μὲν ἔχουν πλανηθῇ, ἀλλὰ ἀκοῦν μὲ εὐχαρίστησι (μεθ’ ἡδονῆς ἡμῶν ἀκροωμένους) καὶ εὐγνωμοσύνη (τοὺς δὲ εὐγνωμόνως ἀκούοντας) τὰ λόγια του. Καὶ τοὺς πάει μὲ τὸ μαλακὸ, καὶ δὲν τοὺς ἀγριεύει γιὰ νὰ τοὺς δέσῃ καλὰ μὲ τὰ λόγια καὶ μετὰ νὰ τοὺς ἐπιτεθῇ.  Τέτοιοι εἶναι οἱ αἱρετικοὶ μὲ τοὺς ὁποίους συνδιαλέγονται τώρα καὶ ἐκατὸ χρόνια οἱ ἡμέτεροι οἰκουμενιστές; Ἀκούουν μὲ ἠδονὴ καὶ εὐγνωμοσύνη τὸν ὁρθόδοξο λόγο; Καὶ ἀπὸ ποιούς; Τοὺς συγχρόνους «χρυσοστόμους», πατριάρχες καὶ ἐπισκόπους;

Λέει ὁ ἅγιος ὅτι ὁ λόγος του χτυπᾶ, πλήττει τοὺς φιλονικούντας (τοὺς μὲν φιλονεικοῦντας πλήττειν οἶδε).  Οἱ συνομιλητὲς τῶν δικῶν μας οἰκουμενιστῶν δὲν ἀνήκουν στοὺς φιλονεικοῦντας; Μάλιστα πιὸ πρὶν ἀναπτύσοντας καὶ ἐξηγῶντας τὸ ἀκατάληπτον τοῦ Θεοῦ καὶ παραθέτωντας γραφικὰ ἐπιχειρήματα λέγει: Πιάσε τὸν αἰρετικὸ καὶ μὴν τὸν ἀφήνεις νὰ ξεφύγῃ (ἀκριβῶς ὅτι κάνουν οἱ σύγχρονοι διάδοχοί του στοὺς θρόνους):

«Κάτεχε τὸν αἱρετικόν· μὴ ἀφῇς ἀναχωρῆσαι.» ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ PG 48, 706

Παρομοιάζει τὴν προσπάθεια θεραπείας τοῦ αἰρετικοῦ, μὲ τὶς προϋποθέσεις ποὺ εἴπαμε παραπάνω -δηλαδὴ νὰ θέλει, νὰ εὐχαριστεῖται ἀπὸ τὸν ὀρθόδοξο λόγο καὶ νὰ εὐγνωμονεῖ τὸν λέγοντα- μὲ τὴν προσπάθεια νὰ προσπαθήσῃς νὰ θεραπεύσῃς ἕνα τρελό (φρενίτιδι περιπεσόντα) καὶ παρακαλεῖ ἡ προσπάθεια τοῦ διαλόγου νὰ γίνεται μὲ προσήνεια καὶ ἐπιείκια γιατὶ ἀπὸ ἀκρισία γεννήθηκε αὐτὸ τὸ δόγμα σ᾿ αὐτοὺς καὶ πῆρε τὸ μυαλό τους ἀέρα.

«Διὰ δὴ ταῦτα παρακαλῶ πάντας ὑμᾶς καθάπερ τοὺς φρενίτιδι περιπεσόντας νόσῳ καὶ παραπαίοντας κατὰ δύναμιν τὴν ὑμετέραν πειρᾶσθαι θεραπεύειν μετὰ προσηνείας καὶ ἐπιεικείας αὐτοῖς διαλεγομένους· καὶ γὰρ ἐξ ἀπονοίας αὐτοῖς τὸ δόγμα τοῦτο ἐτέχθη, καὶ πολὺ τῆς διανοίας αὐτῶν τὸ φύσημα»· ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ PG48, 718

Καὶ φέρνει παράδειγμα ἀπὸ τοὺς γιατρούς ποὺ ἔχουν ἀσθενεῖς μὲ τραύματα ποὺ δὲν μπορεῖ κανεὶς νὰ τὰ ἀκουμπησῃ.  Ἐκεὶ ἀναφέρει τὸ καὶ ἀν βρίζουν καὶ ἄν λακτίζουν καὶ ἄν φτύνουν καὶ ὅτι καὶ νὰ κάνουν μὴν ἐγκαταλείπεις τὴν ἱατρείαν

«κἂν ὑβρίζωσι, κἂν λακτίζωσι, κἂν ἐμπτύωσι, κἂν ὁτιοῦν ποιῶσι, μὴ καταλείπῃς τὴν ἰατρείαν, ἀγαπητέ». ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ PG48, 718

Ὅπως ἐκεῖνος ποὺ ὑπηρετεῖ παραπληγικοὺς εἶναι ὑποχρεωμένος νὰ ὑποφέρῃ πολλά.

«Τοὺς γὰρ ἄνθρωπον παραπλῆγα θεραπεύοντας ἀνάγκη πολλὰ τοιαῦτα ὑπομένειν»· ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ PG48, 718

Αὐτὴ τὴν κατάστασι, τῆς θεραπέιας τοῦ ἀρρώστου, ὅπως τὴν ἀναφέρει ὁ ἅγιος Ἰωάννης, ὁ σεβασμιώτατος τὴν ἀντιλαμβάνεται καὶ τὴν παρουσιάζει ὡς ἐξῆς:

Λέγει ἀλλοῦ ὁ Χρυσόστομος νά μιλᾶμε στούς αἱρετικούς μέ πραότητα καί εὐχάριστα («μετά προσηνείας»), ἀκόμη καί ἄν αὐτοί «μᾶς ὑβρίζουν καί μᾶς κλωτσοῦν καί μᾶς πτύουν» ἀκόμη.

Ὅπως βλέπετε στὰ λόγια τοῦ σεβασμιωτάτου δὲν ὑπάρχει ἀσθένεια καὶ θεραπεία. Δὲν πάνε οἱ οἰκουμενιστὲς νὰ θεραπεύσουν ἀσθενεῖς ἀνθρώπους. Κουβέντα ἔχουν στήσει τώρα καὶ 100 χρόνια. Κουβεντιάζουν. Γι᾿ αὐτὸ ὁ ἐσχάτως , ὅπως ὁ ἴδιος λέει , οἰκουμενιστὴς ἐπίσκοπος χρησιμοποιεῖ τὸ νὰ μιλᾶμε. Βέβαια δὲν παραλείπουν  νὰ λένε ὅτι αὐτὰ γίνονται  μέ σκοπό τήν ἐπαναφορά τους στήν ἀλήθεια. Καὶ βλέπουμε στὴν πράξι πόσους ἐπανέφεραν τόσα χρόνια στὴν ἀλήθεια, ἀλλὰ καὶ στὰ θεωρητικὰ γραφτά τους (μὲ τελευταία τὰ ἐπιτεύγματα τοῦ Κολυμπαρίου) ποιὰ ἀλήθεια ὑπηρετοῦν.

Αὐτὰ βέβαια ὁ ἅγιος Ἰωάννης (προσπάθησε νὰ βοηθήσῃς τὴν θεραπεία μὲ προσήνεια καὶ ἐπιείκια) τὰ λέει σὲ ἐκείνους ποὺ εἶναι ἰσχυροὶ στὴν πίστι καὶ στὸν λόγο καὶ δὲν πρόκειται νὰ βλαφτοῦν ἀπὸ τὴν συναναστροφὴ μὲ τοὺς αἱρετικούς

«Ταῦτα πρὸς τοὺς ἰσχυροτέρους λέγω καὶ ἀνεπηρεάστους καὶ δυναμένους ἐκ τῆς ἐκείνων ὁμιλίας μηδεμίαν παραδέξασθαι βλάβην» ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ PG48,718

Ἄν κάποιος εἶναι ἀσθενέστερος νὰ ἀποφεύγῃ τὶς συναναστροφὲς μὲ τοὺς αἰρετικοὺς γιὰ νὰ μὴ γίνῃ ἡ ὑπόθεσι τῆς φιλίας ἀφορμή ἀσεβείας (ἀκριβῶς αὐτὸ ποὺ ἔχει συμβεῖ μὲ τοὺς ἡμετέρους οἰκουμενιστές):

«ὡς εἴ τις ἀσθενέστερος εἴη, φευγέτω τούτων τὰς συνουσίας, ἀποπηδάτω τοὺς συλλόγους, ὥστε μὴ τὴν τῆς φιλίας ὑπόθεσιν ἀφορμὴν ἀσεβείας γενέσθαι».  ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ PG48,718

Τὸ δὲ «προσδράμωμεν» στὴ φράσι:

«Ὁ Χρυσόστομος μᾶς λέγει μήν περιμένουμε νά ἔλθουν αὐτοί (οἱ αἱρετικοί) σέ ᾽μᾶς, ἀλλά ἐμεῖς νά «προδράμωμεν» καί νά πᾶμε σ᾽ αὐτούς» αὐτὸ καὶ ἄν εἶναι διαστρεβλωμένο. Μιλάει ὁ ἅγιος γιὰ τὶς μεταξὺ ἀδελφῶν σχέσεις (ἔχει ἀφήσει τοὺς αἱρετικούς στὸ κήρυγμά του) καὶ λεει νὰ μὴν περιμένῃς νὰ σοῦ ζητήσῃ ὁ ἀδελφὸς σου (ὁ ἀδελφὸς  σου, ὄχι ὁ αἱρετικός!!!) συγνώμη ἄν σὲ ἀδίκησε καὶ ψυχρανθήκατε, ἀλλά νὰ πᾶς πρῶτος ἐσὺ (νὰ προδράμεις) νὰ ζητήσεις συγνώμη γιὰ νὰ πάρεις τὸ βραβεῖο

«Ἂν δὲ ἐκεῖνον πρότερον ἀναμείνῃς ἐλθεῖν καὶ συγγνώμην αἰτῆσαι, οὐ τοσοῦτον ἕξεις τὸ κέρδος· ἐκεῖνος γὰρ προλαβὼν τὸ βραβεῖον ἥρπασε, καὶ τὴν εὐλογίαν εἰς ἑαυτὸν μετέστησεν ἅπασαν· ἂν δὲ αὐτὸς προδράμῃς, οὐκ ἠλαττώθης, ἀλλ’ ἐνίκησας τὸν θυμὸν, περιεγένου τοῦ πάθους, φιλοσοφίαν ἐπιδείξω πολλὴν» ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ PG48 794 

 

Ἔ! ὁ σεβασμιώτατος ἀντὶ γιὰ τὸν ἀδελφὸ βάζει στὴ θέσι του τὸν αἱρετικό -καὶ δὲν βλέπω νὰ κανει καὶ λαθος ἀπὸ τὴν πλευρά του. Οἱ σημερινοὶ ποιμένες μας πιὸ πολὺ εὐφραίνονται καὶ προδράμουν στοὺς αἰρετικοὺς καὶ ἀλλόθρησκους παρὰ στοὺς ἀδελφούς ποὺ τοὺς βλέπουν φανατικοὺς καὶ μισαλόδοξους….

Σταματῶ, διότι τὰ γραφτὰ αὐτὰ  εἶναι μεγάλα καὶ κουράζουν, ἀλλὰ τί νὰ κάνῃ κανεὶς ὅταν βλέπει τέτοια διαστρέβλωσι τῶν λόγων τῶν ἁγίων; 

Προφανώς δὲν ντρέπονται αὐτοὶ ποὺ τὸ ἐπιχειροῦν, διαφορετικὰ δὲν θὰ τὸ ἔκαναν, ἀλλὰ οὔτε φοβοῦνται , ἔστω καὶ λίγο, γιὰ τὴ ψυχή τους. Οἱ ἅγιοι, ὅμως, λένε ὅτι ὅσοι τολμοῦν νὰ παραποιοῦν καὶ παρερμηνεύουν τὶς γραφὲς διατρέχουν μεγάλο κίνδυνο, ποὺ ἀφορᾶ τὴν ἴδια τὴν ψυχή τους:

«Τοῖς γὰρ παραποιεῖν καὶ παρερμηνεύειν τολμῶσι, κίνδυνος ἐπήρτηται μέγιστος εἰς αὐτὴν τὴν ψυχὴν βλέπων». ΑΓΙΟΣ ΙΣΙΔΩΡΟΣ ΠΗΛΟΥΣΙΩΤΗΣ PG 78, 965

Ἀλλὰ τοὺς ἁγίους θὰ ἀκοῦμε τώρα, τὰ θύματα τοῦ ἀρχεκάκου, ὅπως λέγει ὁ Πατριάρχης μας; Ἔχουμε μεγάλη ἀτζέντα καὶ στενὸ χρονοδιάγραμμα καὶ πρέπει νὰ βιαστοῦμε.  

Γεώργιος Κ. Τζανάκης  Ἀκρωτήρι Χανίων  27/7/2020

 

ΟΡΘΟΠΡΑΞΙΑ

Δύο Αμφιλόχιοι για τον Ν. Καζαντζάκη. (23.09)

Καζαντζάκη

Δύο Αμφιλόχιοι για τον Ν. Καζαντζάκη.

Δύο Αμφιλόχιοι για τον Ν. Καζαντζάκη. (23.09)

Χρήστος Βλαμάκης για το orthopraxia.gr – Χανιά Κρήτης


Παρατηρεί, κανείς σήμερα ότι οι απλοί Χριστιανοί, όπως και οι εκκλησιαστικοί άρχοντες, γοητεύονται πάρα πολύ από την επιστήμη, την λογοτεχνία, τους δικαστές και τους ακτιβιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και γενικότερα από τον Ουμανισμό και τις ακατάσχετες μπουρδολογίες. Και είναι φαίνεται πολύ «μπανάλ» να ασχολείται κανείς με αυτούς τους «παλιοκαλόγερους», με τα μπαλωμένα ρουχαλάκια και τα λεγόμενα τους. Τους εξαντλήσαμε και τι μας έμεινε; Ο Νίκος Καζαντζάκης, ο μοντέρνος, ο κοσμογυρισμένος.

Βγαίνουν, λοιπόν, κατά καιρούς διάφοροι επίσκοποι και γράφουν και τιμούν και θαυμάζουν τον Νίκο Καζαντζάκη, αλλά φαίνεται πως ο μεγαλύτερος λάτρης και θαυμαστής του είναι ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κισάμου και Σελίνου κ.κ. Αμφιλόχιος. Τον θεωρεί μάλιστα και παρεξηγημένο, αλλά και μεγάλο (με αυτόν άλλωστε, άλλοτε ανοίγει και άλλοτε κλείνει τα κείμενα του)

Και με αφορμή το τελευταίο του κείμενο στην Ρομφαία, παραθέτω αυτά τα οποία έγραψε και γράφει για τον Νίκο Καζαντζάκη.

….Αναζητώ και, νομίζω, βρίσκω την απάντηση στα λόγια του μεγάλου Ν. Καζαντζάκη: «Ν΄ αγαπάς την ευθύνη, να λες εγώ, εγώ μονάχος μου θα σώσω τον κόσμο. Αν χαθεί, εγώ θα φταίω»… (romfea.gr / 22/09 – “Άδειασε η Ψυχή μας;”)

 

….Απαντώ με τα λόγια ενός μεγάλου και τόσο παρεξηγημένου Έλληνα και Κρητικού, του Νίκου Καζαντζάκη: «Το πρώτο σου χρέος, εκτελώντας τη θητεία σου στη ράτσα, είναι να νιώσεις μέσα σου όλους τους προγόνους. Το δεύτερο, να φωτίσεις την ορμή τους και να συνεχίσεις το έργο τους. Το τρίτο σου χρέος, να παραδώσεις στο γιό τη μεγάλη εντολή να σε ξεπεράσει», «Να αγαπάς την ευθύνη να λες εγώ, εγώ μοναχός μου θα σώσω τον κόσμο. Αν χαθεί εγώ θα φταίω»…. (romfea.gr -“Έλληνες αφυπνιστείτε” 01/03)

 

 

Και είναι να απορεί κανείς. Τόσο πολύ άραγε τον παρεξηγήσαμε;  Τόσο μεγάλος ήταν, ώστε να μην υπάρχουν αναφορές σε αγίους και να υπάρχουν στα γραπτά του Καζαντζάκη; Ήταν άραγε κανείς καλός και άγιος Χριστιανός ο συγγραφέας; Μήπως έκαναν λάθος και ο άγιος Παϊσιος, ο π. Αυγουστίνος Καντιώτης και  ο π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος και τόσοι άλλοι γεροντάδες και όσιοι που ούτε θέλανε να ακούνε για το πρόσωπο αυτό;

Και θα πει κανείς πως αυτά που είπαν οι προαναφερθέντες πατέρες είναι, λίγο-πολύ, γνωστά.. Όμως, ο πολύς  κόσμος, δεν γνωρίζει ότι ένας άλλος Αμφιλόχιος, ο άγιος Αμφιλόχιος Μακρής είχε κάποτε εκδώσει και βιβλιαράκια, ώστε να προφυλάξει τους πιστούς από τέτοια επικίνδυνα φαινόμενα. Και όπως φαίνεται εκείνος ήταν που αποστρεφόταν πιο πολύ απ’ όλους τις πράξεις και τα γραπτά του Κρητικού συγγραφέα.

Και έτσι, κατά τα φαινόμενα, ο επίσκοπος Αμφιλόχιος θα πάρει την απάντηση από έναν άγιο Αμφιλόχιο, τον Αμφιλόχιο Μακρή της Πάτμου.

Τι αναφέρει εκείνος, σε ανέκδοτες επιστολές του, περί του μικρού εκείνου βιβλίου και του Νίκου Καζαντζάκη;

…Ὅσον γιὰ τὰ βιβλία (περί) τοῦ Καζαντζάκη πρέπει νὰ διαδοθοῦν. Ἐγὼ , χάριν τοῦ Χριστοῦ μας, ποὺ τόσον διαβολικῶς αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος ἐβλασφήμησε, ὅσον οὐδεὶς τῶν θνητῶν, ἀνέλαβα τόσον κόπον, καθὼς καὶ ὁ π. Παῦλος. Διότι ὁ Καζαντζάκης εἶναι αὐτὸς ὁ Σατανᾶς ἐνσαρκωμένος ὡς Καζαντζάκης, καὶ πρέπει ὅλοι οἱ Χριστιανοὶ νὰ τὸν ἀποκηρύξουν…

Ἐν Πάτμῳ τῇ 25 Ἀπριλίου 1957

 

…Εὐχαριστῶ πολὺ διὰ τὸν κόπον ποὺ κάματε γιὰ τὴν διάδοσιν τοῦ μικροῦ βιβλίου. Λυποὺμαι ποὺ καὶ πνευματικὰ πρόσωπα θαυμάζουν καὶ ἐκτιμοῦν τὸν ἐνσαρκωμένον διάβολον ποὺ λέγεται Καζαντζάκης, διότι οὐδεὶς τῶν θνητῶν ἐβλασφήμησε τὸν Κύριον μας καὶ Θεόν μας  Ἰησοῦν Χριστὸν ὡς ὁ Ἀντίχριστος Καζαντζάκης. Ἐγὼ καὶ ὁ π. ἐκαμαμεν αὐτὴν τὴν θυσίαν πρὸς  δόξαν Χριστοῦ….

τῇ 11ῃ/5/1957

 

… και διερωτώμαι, θα υπάρξουν ποτέ τα λόγια των αγίων μας αφορμή ώστε να πάψουν να γράφουν οι Χριστιανοί (πόσο μάλλον οι Επίσκοποι) γι’ αυτό το πρόσωπο του Ν. Καζαντζάκη;


Εσείς Σεβασμιώτατε, θα επιλέξετε ποτέ σας τον δρόμο των πατέρων; Ή μήπως προτιμάτε τον Ουμανισμό διά των βλασφήμων; Αν διαλέξετε τον πρώτο, χαρά στον ουρανό και στην Γη. Αν επιμείνετε στον δεύτερο δρόμο, φοβάμαι την εξέλιξη των πραγμάτων και για ‘σας, αλλά και για την Εκκλησία μας. 

 

ΟΡΘΟΠΡΑΞΙΑ

Μιὰ ἀνέκδοτη ἐπιστολὴ τοῦ Ἁγίου Ἀμφιλοχίου τοῦ Μακρή – Τότε που μιλούσαν με λόγια αληθινά! (20-09-2020)

ἀνέκδοτη ἐπιστολὴ τοῦ Ἁγίου Ἀμφιλοχίου τοῦ Μακρή

Η ΚΟΚΚΙΝΗ ΣΗΜΑΙΑ ΤΗΣ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΟΣ
Τότε ποὺ μιλούσαν μὲ λόγια ἀληθινά.

(Μιὰ ἀνέκδοτη ἐπιστολὴ τοῦ Ἁγίου Ἀμφιλοχίου τοῦ Μακρή προς την Μαρίκα Κουφάκη)

Μιὰ ἀνέκδοτη ἐπιστολὴ τοῦ Ἁγίου Ἀμφιλοχίου τοῦ Μακρή - Τότε που μιλούσαν με λόγια αληθινά! (20-09-2020)

 

Orhtopraxia.gr – Σχολιασμός/αντιγραφή Γ. Τζανάκης

 

Οἱ Τούρκοι ξανάκαναν τὴν Ἁγία Σοφία Τζαμὶ καὶ οἱ πνευματικοί μας ἡγέτες στὴν πλειονότητά τους ψελίζουν παράπονα γιὰ τὸ «μνημεῖο», τὸ «σύμβολο τῆς εἰρήνης», τῆς «ἑνότητος», τῆς «ἀλληλοκατανόησης» τῆς «ἀλληλεγγύης», τῆς «πολυπολιτισμικότητος»,  τὸ ὁποῖο «μαρτυρεῖ τήν Ἱστορία, τόν Πολιτισμό, τή συμπόρευση καί τή συναλληλία τῶν Λαῶν καί τῶν Θρησκειῶν».

Δηλαδὴ λένε τόσα πολλὰ καὶ ἄσχετα ποὺ μόνο σύγχισι προκαλοῦν καὶ θλίψι σὲ ὅσους διατηροῦν ἀκόμη κάποια ἑλληνικὰ καὶ ὀρθόδοξα αἰσθητήρια.

Ἡ Ἁγιὰ Σοφιὰ εἶναι ἡ μεγάλη Ἐκκλησιὰ ποὺ ἔπεσε στὰ χέρια τῶν βαρβάρων ὅταν ἔπεσε καὶ ἡ Πόλις. «Πῆραν τὴν Πόλι, πήραν την». Εἶναι ἡ σκλαβωμένη Ἐκκλησιά. Δὲν εἶναι μνημεῖο καὶ σύμβολο καὶ ὅτι ἄλλο ἔχουν στὸ κεφάλι τους οἱ πνευματικοί μας ἡγέτες. Μπορεῖτε νὰ πεῖτε ξεκάθαρα τὴν ἀλήθεια καὶ νὰ διαμαρτυρηθεῖτε γιὰ τὴν πράξι τοῦ δικτάτορα τῆς Τουρκίας; Ἄν δὲν μπορεῖτε τουλάχιστον σιωπῆστε. Πολλὲς φορὲς ἡ σιωπὴ εἶναι προτιμώτερη ἀπὸ μιὰ ἄτονη καὶ ἄχρωμη καὶ παραπλανητικὴ δῆθεν διαμαρτυρία.

Ἀλλὰ ἄνθρωποι ποὺ λένε γιὰ τὸν Ἐρντογὰν: «Στὴν Ἄγκυρα ἔχουμε ἕναν ἐπίσης δυναμικὸ ἠγέτη. Ἕναν ἰσχυρὸ ἄνδρα ὁ ὁποῖος ἔχει ἀναμορφώσει τὴν Τουρκία καὶ ἔχει θέσει ἀνεξίτηλη τὴν σφραγίδα του. Τὸν ἐξοχώτατο κύριο Ρετζέπ Ταίπ  Ἔρντογαν». Ἄνθρωποι ποὺ δηλώνουν ὅτι «Ἐπέλεξαν νὰ ὑπηρετήσουν τὸν Θεό, νὰ διακονήσουν τὸν ἄνθρωπο, τὶς ἀξίες τῆς ελευθερίας, τῆς ἀξιοπρέπειας , τοῦ ἀλληλοσεβασμοῦ, τῆς ἀγάπης, τῆς εἰρήνης. Κανεὶς ἀπόφοιτος τῆς Χάλκης, οὔτε ἕνας, δὲν ὑπῆρξε ἀκραῖος, δὲν ὑπῆρξε μισαλόδοξος, δὲν ὑπῆρξε ξενοφοβικὸς ὀπισθοδρομικὸς ἤ περιθωριακὸς».

 Τέτοιοι ἄνθρωποι μποροῦν νὰ μιλήσουν ξεκάθαρα γιὰ τὴν Τουρκικὴ βαρβαρότητα;

 

Ἀλλὰ ἀφοὺ οἱ πολιτικοί μας δὲν μιλοῦν, πῶς νὰ μιλήσουν αὐτοὶ ποὺ σὲ ὅλα τοὺς λένε ναί; Γνωρίζω τὸν ἀντίλογο περὶ σκλαβωμένου καὶ μαρτυρικοῦ Πρώτου τοῦ Γένους καὶ τῆς Ἐκκλησίας… Οἱ σκλαβωμένοι ὀρθόδοξοι μαρτυροῦσαν πάντοτε μὲ τὰ ἔργα καὶ ὄχι μὲ τὰ λόγια…

Μαρτυροῦσαν γιὰ τὴν πίστι, γιὰ τὴν ἀλήθεια τῆς Ἐκκλησίας καὶ γιὰ τὴν πατρίδα. Δὲν μιλοῦσαν γενικὰ γιὰ τὴν ἀλήθεια, τὴν ἱστορία, τὸν πολιτισμό, τὸν ἀνθρωπισμό. Δὲν μπέρδευαν τὸν λαό. Ἤξερε ὁ ρωμηός ὅτι ἧταν ραγιᾶς ἄλλὰ ἤξερε ἐπίσης ὄτι «πάλι μὲ χρόνια μὲ καιροὺς πάλι δικά μας θἄναι».

Στὴν ἐπιστολὴ τοῦ ἁγίου Ἀμφιλοχίου τοῦ Μακρὴ πρὸς τὴν κ. Μαρίκα Κουφάκη (Ἀμφιλοχία μοναχή) γραμμένη στὴ μονὴ τοῦ Εὐαγγελισμοῦ ὁ ἁγιοκαταταγμένος πλέον ἅγιος, ὅπως κάθε ἅγιος, μιλᾶ τὴν γλώσσα τῆς ἀλήθειας καὶ ὄχι τὴ γλώσσα τοῦ συμβιβασμοῦ καὶ τῆς διπλωματίας ποὺ συνηθίζουν πλέον οἱ σημερινοὶ.

Ἡ ἐπιστολὴ ὁλόκληρη:  

«Πνευματική μου κόρη Μαρίκα, χαῖρε ἐν Κυρίῳ.

Αὐτὴν τὴν στιγμὴν εὑρίσκομαι στὸ μοναστηράκι Εὐαγγελισμός. Εἶναι νύκτα. Αἱ ἀδελφαὶ προετοιμάζονται γιὰ τὴν ἀγρυπνία τοῦ Σαββάτου ἑσπέρας, διότι, ὅπως γνωρίζεις, ἔχωμε πάντοτε ἀγρυπνία. Ἡ λειτουργία μένει τὸ πρωΐ τῆς Κυριακῆς.

 Ὁ ἄνεμος φωνάζει δυνατὰ καὶ στενοχωρεῖται ποὺ τὸν ἔχομεν ἔξω κλείση· ἡ δὲ θάλασσα παραπονεῖτε καὶ φωνάζει καὶ αὐτὴ ποὺ τόσο πολὺ τὴν δέρει καὶ τὴν κτυπᾶ ἔξω στὴν στεριὰ αὐτὸς ὁ ἄνεμος τοῦ χειμῶνα. Ἡ δὲ βροχὴ, ποὺ τὴν στέλλουν τὰ μαῦρα σύνεφα – ποὺ καὶ αὐτὰ δὲν ἔχουν ἡσυχίαν ἀπὸ τὸ σπρόξιμο τοῦ ἀέρα- προσπαθῆ νὰ τὸν δαμάση καὶ νὰ τὸν νικήση διὰ νὰ εἰρηνεύση ὄχι μόνον ἡ καϊμένη ἡ θάλασσα, ἀλλὰ καὶ ἡ γῆ μὲ τὰ δένδρα της, μὲ τὰ ζῶα της καὶ μὲ αὐτοὺς τοὺς ἀνθρώπους, ποὺ ἄλλοι τραγουδοῦν καὶ χορεύουν στὰ πολυφωτισμένα σαλόνια, καὶ ἄλλοι  μπροστὰ στὰ φέρετρα πολυαγαπημένων προσώπων κλαίουν καὶ χύνουν δάκρυα πόνου καὶ θλίψεως. 

Καὶ αὐτὰ τὰ λίγα πρόσωπα, ποὺ ἄρχισαν τώρα μὲ αὐτὸ τὸ μοναστηράκι τοῦ Κρητικοῦ Νικηφόρου καὶ Φιλοσόφου, νὰ ἐπαναλαμβάνουν τὰς προσευχὰς ποὐ καὶ ἐκεῖνος ἔλεγε, ὅταν εὐρίσκετο ἐν τῇ ζωῇ, καὶ πολλάκις θὰ τὸν κούραζε ἢ καὶ θὰ τὸν ἐνθουσίαζε ὁ ἄνεμος καὶ ἡ θάλασσα τῆς Πατμιακῆς αὐτῆς γωνιᾶς.

 Καὶ τί θὰ λέγει τώρα ὅταν βλέπει ἀπὸ τὰ ὑψηλὰ ὅτι ἐγὼ ἀπὸ τὸ σπίτι του ἀλληλογραφῶ στὴν πατρίδα του, ἔπειτα ἀπὸ 400 χρόνια; Καὶ ὅτι οὔτε εἰς τὸ μεγάλο νησὶ, οὔτε στὸ μικρὸ ἀκούετε ἡ φωνὴ τοῦ τούρκου ἱεροψάλτου, ἀπὸ τὸ τζαμί· ἀλλὰ καὶ ἐδὼ δοξολογεῖτε ὁ Θεὸς Ἰησοῦς, καὶ εἰς τὴν Κρήτη ἔπαυσε ἡ ἀραβικὴ προσευχὴ καὶ παντοῦ ἀκούετε τὸ Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ; Καὶ ἀπέναντι τοῦ ἄλλοτε μεγάλου τζαμιοῦ τῆς Σπλάτζιας  μόνον χριστιανοί κατοικοῦν καὶ εἰς τὰ σπίτια των δοξολογίες καὶ προσευχὲς ἀκούονται μὲ συζητήσεις Χριστιανικὰς. Καὶ ἀντὶ τοῦ μουεζίνη ἡ φωνὴ, ἀκούετε  ἡ καμπάνα τοῦ ναοῦ τοῦ Ἁγίου Νικολάου;

Μόνον μιὰ μερίδα πολὺ μικρὰ εὐρίσκεται γονατιστὴ κάτω ἀπὸ τοὺς θόλους τοῦ ναοῦ καὶ δοξολογεῖ τὸν Θεὸν τῶν Πατέρων μας, χωρὶς νὰ δίδει καὶ τόση προσοχὴ σ᾿αὐτὸ τὸ μάλωμα τῆς φύσεως, διότι προσπαθῆ νὰ εἶναι πάντοτε σὲ προσοχὴ, μπροστὰ στὸν βασιλέα Χριστὸ καὶ νὰ ἀδιαφορεῖ γιὰ κάθε φουρτοῦνα, ποὺ εἶναι ἢ ἐντὸς ἢ ἐκτὸς τοῦ ἐαυτοῦ μας. 

Εἶναι ἡ μικρὰ μερίδα τοῦ Χριστοῦ ποὺ τὴν ἀποτελοῦν ὄχι μόνον ἄνδρες ἀλλὰ καὶ γυναῖκες, καὶ νέοι καὶ νέες εἰς ὅλην τὴν γῆν. Εἶναι ἡ στρατευομένη φάλαγξ τοῦ Ναζωραίου, ποὺ ἀδιαφορεῖ γιὰ τὰ πάντα καὶ ἀκολουθεῖ αὐτὸν ὅπου καὶ ἄν εἶναι.

 Καὶ στὴν Ἑλλάδα μας ἔχωμεν λίγους διασκορπισμένους στὰ νησιὰ καὶ στὴν Στερεά. Καὶ στὴν μεγαλόνησον, καὶ εἰς τὴν μικροσκοπικὴν Πάτμον ἐξακολουθεῖ ἐπὶ 900 ἔτη, ὄχι μόνον μέρα ἀλλὰ καὶ νύκτα χωρὶς νὰ ἠμπορεῖ νὰ τὴν ἐμποδίζει οὔτε ἡ μπόρα οὔτε τὸ χαλάζι, τὴν συνομιλία μετὰ τοῦ Ἰησοῦ.

Ἐδὼ εὐρίσκομαι σὲ μιὰ περιοχὴ Κρητικιὰ, ποὺ σ᾿ αὐτὸ τὸ κομάτι τῆς Πάτμου προσπάθησε ἐπάνω σ᾿ αὐτοὺς τοὺς βράχους νὰ φιλοξενήση τὰς Ἑλληνικὰς Μοῦσας, ὅταν ἔφυγαν ἀπὸ τὰς Ἀθήνας διότι δὲν ἠμποροῦσαν αἱ Μοῦσαι νὰ βλέπουν στὴν Ἀκρόπολιν νὰ κυματίζει ἡ κόκκινη σημαῖα τῆς βαρβαρότητος.

Μιὰ ἀνέκδοτη ἐπιστολὴ τοῦ Ἁγίου Ἀμφιλοχίου τοῦ Μακρή - Τότε που μιλούσαν με λόγια αληθινά! (20-09-2020)

Καὶ ἔπειτα ἀπὸ 400 χρόνια ὁ Θεὸς ἐπέτρεψε νὰ δημιουργηθῆ μιὰ χριστιανικὴ φωλιά, γιὰ μερικὰ λευκὰ περιστέρια τῆς Δωδεκανήσου, ποὺ μὲ χαρὰ δέχονται καὶ ἀπὸ τὴν μεγαλόνησον ἤ μόνιμα ἢ προσωρινά.

Εὔχομαι καὶ ἐγὼ, καὶ αἱ Δωδεκανήσιαι ἀδελφαὶ, πολὺ γρήγορα νὰ ἀποκτήσεις τὴν ὑγείαν σου γιὰ νὰ ἀναπέμψωμεν εὐχὰς εὐχαριστίους πρὸς Κύριον καὶ εἰς τὴν Παναγίαν Θεοτόκον Μαρίαν ἐπὶ διασώσῃ σῇ, ἐπὶ τῇ παρουσίᾳ σου καὶ τοῦ ἀγαπητοῦ μας Στεφάνου καὶ μερικῶν ἀδελφῶν.

Στὸν ἀγαπητόν μας Στέφανον, γονεῖς σου καὶ ἀδελφὰς Β***, Ἀ***, Ἑ****, Ἀ*** καὶ Ἀ**** εὐχὰς. Ἀπὸ τὰς ἀδελφὰς χαιρετισμούς.

 Μὲ πατρικὰς εὐχάς, ὁ γέροντας σας Ἀμφιλόχιος Ἱερομ.

1955.01.15»

Μιὰ ἀνέκδοτη ἐπιστολὴ τοῦ Ἁγίου Ἀμφιλοχίου τοῦ Μακρή - Τότε που μιλούσαν με λόγια αληθινά! (20-09-2020)

Ἡ ἐπιστολὴ δὲν ἔχει γραφτεῖ βέβαια γιὰ νὰ τονιστῇ τὸ ζήτημα τῶν βαρβάρων τῆς ἀνατολῆς, εἶναι ἐπιστολὴ ἐμψυχωτικὴ γιὰ στηριγμὸ στὴν πίστι ὅπου ἀναφέρεται καὶ στὸ γεγονὸς τῶν βαρβάρων Τούρκων, λόγῳ τῆς ἀναφορᾶς στὸν κρήτικὸ Νικηφόρο τὸν φιλόσοφο, ὡς συνδετικὸ κρίκο τῶν ἐν Πάτμῳ καὶ Κρήτῃ πνευματικῶν τέκνων του, καὶ  γιὰ ἐμψύχωσι πρὸς ἀντιμετώπισι τῆς σοβαροτάτης ἀσθενείας τῆς κ. Μαρίκας (ὑπάρχουν πολλὲς ἄλλες ἐπιστολὲς μὲ τὸ θέμα τῆς ἀσθενείας της καὶ τὴν σημασία τῆς ἀποκαταστάσεως τῆς ὑγείας της).

 

 

 

Ο Άγιος Αμφιλόχιος και η ορφανοτρόφος των Χανίων (19.09)

άγιος Αμφιλόχιος

Ο Άγιος Αμφιλόχιος και η ορφανοτρόφος των Χανίων Μαρίκα Κουφάκη (Αμφιλοχία μοναχή)

 

Ο Άγιος Αμφιλόχιος και η ορφανοτρόφος των Χανίων (19.09)Ο Άγιος Αμφιλόχιος και η ορφανοτρόφος των Χανίων (19.09)

 

 

 

 

 

 


 

Γράφει ο Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας, στην Romfea.gr

Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας


 

Ὁ νέος Ἅγιος τῆς Ὀρθοδόξου μας Ἐκκλησίας, ὁ Γέροντας τῆς Πάτμου, ὁ Ὅσιος Ἀμφιλόχιος Μακρῆς, ποὺ ἡ μνήμη τῆς ἀνακομιδῆς τῶν λειψάνων του τιμᾶται στὶς 19 Σεπτεμβρίου,  ἦταν πράγματι χρηστὸς καὶ εὔχρηστος δοῦλος Κυρίου.

Ἀναδείχθηκε ἐφάμιλλος τῶν ἁλιέων τῆς Γαλιλαίας ἀφοῦ ἀκολούθησε στὶς ἡμέρες μας τὰ βήματά τους καὶ ἔγινε ἱεραπόστολος καὶ πνευματοφόρος πατέρας τῆς Ἐκκλησίας, στῦλος καὶ ἑδραίωμά της, ὁμολογητὴς πίστεως καὶ πρότυπο ὅλων, ὅσοι ἐπιθυμοῦν τὴν κατὰ Χριστὸν καινὴ ζωή.

Πνευματική του θυγατέρα ἡ ὁποία ἀκολούθησε τὰ βήματα τῆς ἁγιότητός του καὶ διακρίθηκε γιὰ τὴν ἐλεήμονα ψυχὴ της ἦταν ἡ μοναδικὴ Μαρίκα Κουφάκη, ποὺ κοιμήθηκε ὡς Ἀμφιλοχία μοναχή. 

Γιὰ τὴν ἐκτίμηση ποὺ τῆς ἔτρεφε ὁ Ἅγιος Ἀμφιλόχιος ἀρκοῦν τὰ λόγια του:

-Ἂν κάποιος γράψει στὸ μέλλον κάτι γιὰ μένα χωρὶς ἀναφορὰ στὸ πρόσωπο τῆς πιστῆς μου αὐτῆς θυγατρὸς δὲν θὰ ἔχει ἐπιτύχει τοῦ σκοποῦ του. 

Σήμερα γιὰ τὴν πρόσληψη ἑνὸς ἐργαζομένου, ἑνὸς ἐπιστήμονα ζητοῦμε συστατικὲς ἐπιστολές, ἐγγυητὲς τῶν  προσόντων του ἀπὸ κάποιο σημαῖνον πρόσωπο.

Ζητοῦμε συστάσεις πιστοποιήσεως ἤθους καὶ ἱκανοτήτων, ὅπως αὐτὴν τοῦ Ἀποστόλου Παύλου πρὸς τοὺς Ρωμαίους, στοὺς ὁποίους ἔστειλε ἀπὸ τὴν Κόρινθο Ἐπιστολὴ μὲ τὰ χέρια τῆς Διακόνισσας τῶν Κεχρεῶν Φοίβης.

Γιὰ τὴ γνησιότητα τοῦ κειμένου τῆς Ἐπιστολῆς του, ἀλλὰ καὶ τοῦ διακομιστή της, τῆς Ἁγίας Φοίβης, ἔγραφε πρὸς τοὺς Ρωμαίους: «Συνίστημι ὑμῖν Φοίβην τὴν ἀδελφὴν ἡμῶν, οὖσαν διάκονον τῆς ἐκκλησίας τῆς ἐν Κεχρεαῖς» (Ῥωμ. ιστ΄ 1).

Δηλαδή, μὴν ἔχετε ἀμφιβολίες γιὰ τὸ γνήσιο τῆς ὑπογραφῆς μου. Σᾶς τὸ βεβαιώνει ἡ Φοίβη, τὴν ὁποίαν σᾶς συστείνω ὡς Διακόνισσα ἀκοίμητη τῆς Ἐκκλησίας τῶν Κεχρεῶν.

 Πιστοποιητικὸ γνησιότητος τῶν ὅσων γράφει ὁ Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης γιὰ τὸν Κύριό μας, τὸν Θεάνθρωπο Ἰησοῦ, δίνει ὁ ἴδιος λέγοντας: «Οὗτός ἐστιν ὁ μαθητὴς ὁ μαρτυρῶν περὶ τούτων καὶ γράψας ταῦτα καὶ οἴδαμεν ὅτι ἀληθής ἐστιν ἡ μαρτυρία αὐτοῦ»  (Ἰωάν. κα΄ 24).

Γιὰ τὴν Γερόντισσα Ἀμφιλοχία ἔχουμε τὴν σύσταση ποὺ ἀναφέραμε τοῦ Ἁγίου Ἀμφιλοχίου.

Καὶ τὴν δικαιολογεῖ λέγοντας ὅτι ἡ Γερόντισσα Ἀμφιλοχία, κατὰ κόσμον Μαρίκα Κουφάκη, σήκωσε στὸς ὤμους της, τοὺς γυναικείους καὶ ἀσθενικούς, τὸν Ἅγιο τοῦ αἰώνα μας, τὸν θαυματουργὸ Ἅγιο Νεκτάριο.

Αὐτοῦ τὸν πρῶτο Ναὸ ἔκτισε μὲ πολλοὺς κόπους ἡ ἴδια στὰ Χανιά, προηγηθεῖσα ὅλων τῶν ἄλλων ποὺ μετέπειτα  ἔχουν κατακλύσει τὰ πέρατα τοῦ κόσμου, ἀφοῦ τὸν Ἅγιο αὐτὸ ἀγάπησαν μικροὶ καὶ μεγάλοι γιὰ τὴν ἰαματική του δύναμη λέγοντας ὅτι εἶναι «οὐδὲν ἀνίατον διὰ τὸν Ἅγιον Νεκτάριον».

Σήκωσε ταυτόχρονα καὶ τὸ βαρὺ φορτίο τῆς ὀρφανοτρόφου, τῆς ἐλεήστριας τῶν Χανίων, τῆς νέας Ταβιθᾶ, τῆς νέας Ἁγίας Φιλοθέης. Στὴν ὄμορφη ὀρφανική της φωλιὰ βρῆκαν καταφύγιο σὲ δύσκολα χρόνια πολλὰ ἔρημα χελιδονάκια.

Ὅλες της οἱ κινήσεις ἦταν πάντοτε κάτω ἀπὸ τὴν εὐλογία τοῦ Ὁσίου Γέροντος Ἀμφιλοχίου καὶ τὴν ἀμέριστη ὑποστήριξη τοῦ εὐλογημένου συζύγου της Στεφάνου, τοῦ «πατερούλη» τῶν μικρῶν κοριτσιῶν τοῦ  ἱδρύματος τῶν Χανίων.

Δὲν ἔκλεινε ἡ κυρία Μαρίκα τὴν πόρτα τοῦ σπιτιοῦ της ἀφήνοντας ἔξω τὰ προβλήματα τῶν ἄλλων λέγοντας, ὅτι οὔτε ὁ Ναὸς οὔτε τὸ οἰκοδόμημα οὔτε ἡ περιουσία της οὔτε κανένα ἀγαθὸ ἦταν δικό της.

Ὁ ἀγώνας της  ἦταν διαρκὴς γιὰ τὴν ἱκανοποίηση τῶν συνανθρώπων της καὶ ἄδειαζε τὴν καρδιά της στὴν ἀγάπη καὶ τὴν προσφορὰ τῶν πλησίον της.

Σύνθημά της εἶχε ὅτι, ὅταν παίρνουμε, γεμίζουμε τὰ χέρια μας, ἐνῶ, ὅταν δίνουμε, γεμίζουμε τὴν καρδιά μας, σύμφωνα μὲ τὸ ρητὸ «Μακάριόν ἐστι μᾶλλον διδόναι ἢ λαμβάνειν» (Πράξ. κ΄ 35).

Ἔτσι, ἀπὸ ἐδῶ ζοῦσε τὸν Παράδεισο, αὐτὸν ποὺ πιστεύουμε ὅτι ὁ Κύριος τῆς χάρισε μετὰ τὴν κοίμησή της.

Τὰ ὀρφανά της τὴν λάτρευαν σὰν μητέρα τους, τὴν φώναζαν «Μανούλα», γιατὶ ἡ ἀγάπη της ἦταν μεγαλύτερη ἀπὸ αὐτὴ πολλῶν μητέρων, ἦταν, ὅπως ἡ ἀγάπη τῆς Παναγίας μας, καὶ  δὲν σταματοῦσε μὲ τὴν ἐνηλικίωση τῶν ὀρφανῶν, ἀλλὰ συνέχιζε μὲ τὴν οἰκογενειακή τους ἀποκατάσταση καὶ τὸ ἄγρυπνο ἐνδιαφέρον της γιὰ ὅλη τὴ μετέπειτα ζωή τους.

Κι  ἂν κάποτε ὑπέφερε ἀπὸ τὴν κακότητα τῶν ἀνθρώπων δὲν ἀγανακτοῦσε, ἀλλὰ μὲ τὴν προσευχὴ ἔλυνε ὅλα τὰ προβλήματα καὶ ἐνισχυόταν πνευματικὰ λέγοντας; Παράβλεπε! «Εἰ δ’ ἀγανακτεῖς καὶ σαυτὸν λυπεῖς καὶ τὸ φέρον σὲ φέρει», ὅπως ἔλεγαν καὶ οἱ ἀρχαῖοι μας πρόγονοι.

Γι’ αὐτὸ καὶ τὸ σύνθημα ποὺ ἐφάρμοζε πάντοτε στὴ ζωή της ἦταν τό:

Συγχώρει καὶ προχώρει!

Διηγήθηκε αὐτὴ κάποτε, ὅτι τὸν Νοέμβριο τοῦ 1954 ἐπισκέφθηκε τὸν Γέροντα στὴν Πάτμο καὶ τὴν φιλοξένησε στὸ Ἱερὸ Κοινόβιο τοῦ Εὐαγγελισμοῦ.

Ἐπὶ δύο ἡμέρες παρέμεινε στὸν πύργο τοῦ Μοναστηριοῦ. Τὴν τρίτη ἡμέρα ὁ προορατικὸς Γέροντας ἐπέμενε νὰ μὴν κοιμηθεῖ πλέον στὸ μέρος αὐτό, πράγμα ποὺ ἔγινε.

Τὴν νύκτα ἐκείνη ἔπεσε ἀκριβῶς στὸ κρεββάτι τοῦ πύργου κεραυνός. Ὁ Ὅσιος εἶχε σώσει μὲ τὴν ἐπιμονή του καὶ τὴν προόρασή του μὲ θαυμαστὸ τρόπο τὴν ἐπίσης ὁσιακὴ αὐτὴ μορφὴ τῆς Γερόντισσας τῶν Χανίων.

 

Romfea

 

Δείτε επίσης: Μήνυμα του οσίου προς την Μαρίκα Κουφάκη (Αμφιλοχία Μοναχή) και λοιπά πνευματικά του τέκνα στα Χανιά. 

Πνίγουν τα παιδιά μας, αλλά για τον Μητροπολίτη Πειραιώς «η ζωή συνεχίζεται»! (18.09)

Μητροπολίτη Πειραιώς

Πνίγουν τα παιδιά μας, αλλά για τον Μητροπολίτη Πειραιώς «η ζωή συνεχίζεται»!

Πνίγουν τα παιδιά μας, αλλά για τον Μητροπολίτη Πειραιώς «η ζωή συνεχίζεται»! (18.09)

Η λέξη αηδία είναι λίγη να περιγράψει την στάση του Μητροπολίτη Πειραιώς στο θέμα της υποχρεωτικής μασκοφορίας στα σχολεία. Εμφανίστηκε εντελώς ανενημέρωτος στο megalo κανάλι και, κάνοντας την γνωστή τσουλήθρα που μόνο εκείνος ξέρει να κάνει, βάπτισε το ψάρι κρέας για να υποστηρίξει την «γενοκτονία» που υφίστανται αυτήν την στιγμή τα παιδιά μας στα σχολεία. Αν τον Ανδρέα Κονάνο τον έφαγε το facebook, τον Μητροπολίτη Πειραιώς τον τρώνε οι δημόσιες σχέσεις με τους καναλάρχες και τους δημοσιογράφους. Δεν μπορεί να μην έχει καταλάβει, ανόητος δεν είναι και γνωρίζει πολύ καλά, ότι η παρουσία του πολλές φορές στα κανάλια χρησιμοποιείται για να «νομιμοποιήσει» στο ποίμνιο της Εκκλησίας τις θέσεις του Καίσαρα. Κι όμως το κάνει. Συνεχίζει και εμφανίζεται στα κανάλια κάνοντας ακριβώς αυτό, για τους λόγους που εκείνος γνωρίζει.

 

Δεν θα ασχολούμουν με τον Μητροπολίτη Πειραιώς, οι ακροβασίες του και η διπλωματία του έχουν άλλωστε γίνει γνωστές και είναι ικανές να τρελάνουν άνθρωπο. Όμως δεν αντέχω την υποκρισία σε μια τόσο ευάλωτη στιγμή. Σε μία στιγμή που η κοινωνία, δυστυχώς δίχως να το γνωρίζει, «διαπραγματεύεται» τα δικαιώματά της στη «νέα κανονικότητα» που κάποιοι θέλουν να της επιβάλουν. Οι θέσεις του Μητροπολίτη Πειραιώς προκαλούν σύγχυση, είναι επικίνδυνες για την κοινωνία και πρέπει να επισημανθούν.

Δείτε τι απάντησε ο πολύς Μητροπολίτης Πειραιώς για το άνοιγμα των σχολείων και τις μάσκες, την στιγμή που εκατοντάδες χιλιάδες τρυφερές ψυχές (από το νηπιαγωγείο αν είναι δυνατόν) έχουν υποχρεωθεί να φοράνε φίμωτρο και να στερούνται το οξυγόνο τους.

«Κοιτάξτε. Νομίζω ότι η ζωή συνεχίζεται κύριε Ιορδάνη Χασαπόπουλε και τα παιδιά μας είναι ό,τι πολυτιμότερο μας έχει δώσει ο Θεός, συνεπώς, δεν μπορεί για οποιονδήποτε λόγο να περισταλεί αυτό το θαύμα της ζωής και της υπάρξεως. Η μαθησιακή διαδικασία για τα παιδιά μας είναι το οξυγόνο τους, η αναπνοή τους. Με αυτό ολοκληρώνονταιενδυναμώνονται, κοινωνικοποιούνται. Είναι λοιπόν δυνατόν να μην ανοίξουν τα σχολεία μας; Βέβαια είμαστε σε μία δύσκολη κατάσταση, υπάρχει μία πανδημία η οποία είναι εξόχως μεταδοτική. Στην κοινότητα δεν υπάρχει ανοσία, δεν υπάρχει το ειδικό εμβόλιο ακόμη, δεν υπάρχει το συγκεκριμένο αντιιικό φάρμακο και άρα λοιπόν η μάσκα είναι ένα προστατευτικό όργανο, λειτουργικό όργανο, για να αποτραπεί η μετάδοση αυτής της λοιμώδους ασθένειας. Επομένως θεωρώ ότι είναι κάτι πάρα πολύ συμβατό με την λογική και την τάξη των πραγμάτων. Αυτό που αποκρούουμε κ. Χασαπόπουλε είναι το προσωπείο, η υποκρισία, το ψέμα, ο δήθεν ευσεβισμός. Όλα αυτά τα πράγματα που πηγάζουν από την αδιακρισία, την έλλειψη φωτισμού…»

Και για όσους διαφωνούν με τις μάσκες και το εμβόλιο, συμπεριλαμβανομένων και των ιερέων που διαφωνούν, είπε:

«… Όλοι αυτοί οι άνθρωποι πάσχουν από έλλειψη διακρίσεως διότι εδώ ακούγονται τερατώδεις συνωμοσιολογίες. Πράγματα απίθανα και εξωφρενικά αλλά έχουμε ένα δεδομένο, έχουμε ανθρώπους στις εντατικές διασωληνωμένους. Έχουμε εκατομμύρια κρούσματα σε όλη την γή, έχουμε θανάτους. Δεν είναι κάτι λοιπόν το οποίον είναι στη σφαίρα του ιδεατού ή ξέρω ‘γω του φαντασιακού. …»

Ο Μητροπολίτης Πειραιώς κολυμπάει μέσα σε έναν εμετό αντιφάσεων. Από την μία «τα παιδιά μας είναι ό,τι πολυτιμότερο μας έχει δώσει ο Θεός». Από την άλλη αποφεύγει να μιλήσει για την επικινδυνότητα των μασκών, την στέρηση του οξυγόνου και του «ζωτικού χώρου» των παιδιών, τις τρομακτικές συνέπειες (που θα δούμε αργότερα) στον ψυχικό τους κόσμο και αερολογεί για «το θαύμα της ζωής και της υπάρξεως»! την «μαθησιακή διαδικασία για τα παιδιά μας» [που] «είναι το οξυγόνο τους, η αναπνοή τους.» και το ότι «με αυτό» (;) τα παιδιά «ολοκληρώνονταιενδυναμώνονται, κοινωνικοποιούνται.»

Να μην καταπιαστώ με τα σκουπίδια που μαθαίνουν τα παιδιά στα σχολεία αλλά ειλικρινά όμως, ακριβώς τούτη τη στιγμή με τις μάσκες και τα φίμωτρα, όλα αυτά περί «οξυγόνου», «αναπνοής», «ολοκλήρωσης», «ενδυνάμωσης» και «κοινωνικοποίησης» που αναφέρει ο Μητροπολίτης έχουν ξεπεράσει τα όρια της ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΟΤΗΤΑΣ και της ΚΟΡΟΪΔΙΑΣ.

Φράζουν το στόμα και την μύτη των παιδιών μας και ο Πειραιώς μιλάει χαρωπά για οξυγόνα και αναπνοές!! Μας δουλεύει, δεν γίνεται. Τα παιδιά ωριμάζουν και ενδυναμώνονται μέσα από την κοινωνικοποίησή τους με το άλλο πρόσωπο και ο Μητροπολίτης επευφημεί τις μάσκες-φίμωτρα που εμποδίζουν αυτήν την διαδικασίαΤαυτόχρονα ο Μητροπολίτης βρίσκεται σε ένα ιδεατό φαντασιακό σύμπαν (για το οποίο κατηγορεί τους άλλους) όπου τα παιδιά όντως κοινωνικοποιούνται, όντως ολοκληρώνονται, όντως ενδυναμώνονται… με τα πρόσωπά τους καλυμμένα!! Με τις μάσκες/φίμωτρα το κράτος βάζει ένα τείχος μπροστά στα πρόσωπα των παιδιών, βάζει ένα Χ στο ανθρώπινο πρόσωπο, βάζει ένα Χ στην κοινωνία των προσώπων, αλλά στον φανταστικό κόσμο του Μητροπολίτη Πειραιώς αυτό δεν συμβαίνει… ακόμη και αν το βλέπουμε με τα μάτια μας να συμβαίνει!!

Ποιά «μαθησιακή διαδικασία» επαινεί ο Πειραιώς; Να εκπαιδεύονται τα παιδιά στα φίμωτρα και στην απομόνωση; Το μικρό παιδάκι, που του στερείς το πρόσωπο της δασκάλας, του στερείς τον κόσμο όλο, διότι τα συναισθήματα στο πρόσωπο της δασκάλας, όπως και της μαμάς, είναι ο «χάρτης» που θα χρησιμοποιήσει για να καταλάβει τον κόσμο που βρίσκεται. Όταν εσύ του στερείς αυτόν τον «χάρτη» το βάζεις μέσα σ’ ένα σκοτεινό δωμάτιο και του λες να περπατήσει, και του προκαλείς σύγχυση και μελαγχολία.

Αυτήν την «μαθησιακή διαδικασία» επαινεί ο Πειραιώς;

Και τί εφιάλτη χτίζουμε όταν μαθαίνουμε στα παιδιά να «ζουν» σε έναν κόσμο όπου «ο άλλος» δεν έχει πρόσωπο; Πως θα μιλήσουμε σε αυτά τα παιδιά για το Δεύτερο Πρόσωπο της Αγίας Τριάδος;

Δολοφονούν το ανθρώπινο πρόσωπο, την εικόνα του Θεού, ετοιμάζουν τα παιδιά για ΘΑΝΑΤΟ και δηλώνουν με θράσος ότι αυτό είναι μέρος της εκπαίδευσής τους! Και εμφανίζεται ο Πειραιώς για να μας πει ότι «η ζωή συνεχίζεται»!

Πήγαινε άνθρωπέ μου στην Μητρόπολή σου επιτέλους και μην εμφανίζεσαι άλλο στα κανάλια. Δεν είναι ότι ξεπέρασες την Κομανέτσι. Δεν είναι ότι κουραστήκαμε με αυτό το άνετο ύφος σου του ξερόλα την ώρα της καταστροφής. Δεν είναι ότι αηδιάσαμε με τις επαναλαμβανόμενες υπόχρεες χαιρετούρες σου στον ιδιοκτήτη του Mega και δωρητή της Μητροπόλεως. Ακόμη και τα γλειψίματα στους κόπανους δημοσιογράφους που πολεμάνε την Εκκλησία δεν είναι. Είναι ότι χτυπάς παλαμάκια την ώρα που βλέπεις να μας κλέβουν τα παιδιά. Είναι ότι είσαι έτοιμος να ψήσεις τον κόσμο και για τα εμβόλια του Γκέιτς αν χρειαστεί. Βάλε ένα φρένο σ’ αυτήν την κατρακύλα, για όνομα του Θεού, κάποιος πρέπει να στο πει.

Επίσης όσα είπε για τις μάσκες ο «υπεύθυνος», «σοβαρός» και «συνετός» Μητροπολίτης, ότι «είναι ένα προστατευτικό όργανο, λειτουργικό όργανο, για να αποτραπεί η μετάδοση αυτής της λοιμώδους ασθένειας», δεν αφορούν τα παιδιά του νηπιαγωγείου ούτε του δημοτικού. Σύμφωνα με τον ψυχάκια Σύψατουλάχιστον για τα παιδιά του νηπιαγωγείου και του δημοτικούη υποχρεωτική μασκοφορία επιβάλλεται κυρίως ως μέρος της εκπαίδευσής τους και όχι για την αντιμετώπιση του κορωνοϊού, αφού, όπως λένε τώρα, τα παιδιά ανήκουν στην ασφαλέστερη ηλικιακή ομάδα.

«Αν δείτε την οδηγία η οποία είχε δώσει η επιτροπή, είναι ότι για το νηπιαγωγείο και για το δημοτικό θεωρούμε ότι η μάσκα θα είναι και ένα μέρος της εκπαιδευτικής διαδικασίας. Δηλαδή τα παιδιά θα εκπαιδεύονται να την χρησιμοποιούν σωστά.» [ΣΥΨΑΣ]

«… τα παιδιά ιδίως του δημοτικού είναι η ασφαλέστερη ηλικιακή ομάδα. Μολύνονται πολύ πιο δύσκολα και διασπείρουν τον ιό στους ενήλικες πολύ λίγο. Επομένως είναι η ασφαλέστερη ηλικιακή ομάδα και δεν έχουμε ένα μεγάλο φόβο ότι θα συμβεί κάτι στην ομάδα αυτή.» [ΣΥΨΑΣ]

Αλλά και για την δευτεροβάθμια εκπαίδευση, ο εν αντιθέσει με εμάς «υπεύθυνος», «σοβαρός» και «συνετός» Μητροπολίτης Πειραιώς θα πρέπει να προσέχει λίγο παραπάνω τους «υπεύθυνους», «σοβαρούς» και «συνετούς» «ειδικούς» που εμπιστεύεται, διότι από την Δευτέρα μέχρι την Παρασκευή είναι ικανοί να αλλάξουν 50 γνώμες. Για παράδειγμα, ο Σύψας την μία υπονοεί ότι οι νέοι γενικώς «πέφτουν σαν τα κοτόπουλα», την άλλη λέει ότι τα παιδιά του νηπιαγωγείου και του δημοτικού ανήκουν στην ασφαλή ηλικιακή ομάδα, εξαιρώντας τα λίγο μεγαλύτερα, και την παρ’ άλλη συμπεριλαμβάνει στην ασφαλή ηλικιακή ομάδα και τις μεγαλύτερες ηλικίες των νέων όταν πρόκειται για τους λαθρομετανάστες. Δηλαδή, σύμφωνα τουλάχιστον με τα λεγόμενά του Σύψα, αυτήν την στιγμή πρέπει να ισχύουν ταυτόχρονα δύο διαφορετικές θεωρίες! Μία για τους νεαρούς Έλληνες και μία για τους νεαρούς λαθρομετανάστες. Οι νεαροί λαθρομετανάστες (συμπεριλαμβανομένων προφανώς και των μικροτέρων ηλικιών) είναι άτρωτοι, δεν χρειάζεται γενικώς να φοράνε μάσκα, απλά να «περιχαρακωθούν» από τους Έλληνες. Οι δε Έλληνες πρέπει γενικώς να φοράνε μάσκα. Από το νηπιαγωγείο ως το δημοτικό για «εκπαιδευτικούς» λόγους, και από Γυμνάσιο και πάνω «για να προστατευθούν».

Αυτά τα δαιμονικά και ασυνάρτητα όμως, να υποχρεώνουν τα παιδιά να φορέσουν μάσκες χωρίς να τις χρειάζονται, δεν φαίνονται «απίθανα» και «εξωφρενικά» στον Μητροπολίτη Πειραιώς. Εμείς του φαινόμαστε «συνωμοσιολόγοι», «αδιάκριτοι» και «ασύνετοι» που τα υποδεικνύουμε, υπενθυμίζοντας την βασική θέση της επιστήμης ότι οι υγιείς δεν έχουν κανένα λόγο να φοράνε μάσκες. Ο Πειραιώς μάλλον δεν τα συμμερίζεται όλα αυτά. Μίλησε άλλωστε περί ανέμων και υδάτων στο megalo κανάλι και θεωρεί «λειτουργικό όργανο» το κομμάτι πανί (μάσκα) πάνω στο πρόσωπο, για την «αντιμετώπιση της πανδημίας», η οποία προκαλεί λιγότερους θανάτους (υποκείμενα νοσήματα με κορωνοϊό, δηλαδή τρέχα γύρευε) και από αυτήν την επιδημία της γρίπης! Τι να πει κανείς; Ειλικρινά καραφλιάζει!


ΤΑΣ ΘΥΡΑΣ.

Άγιος Αμφιλόχιος της Πάτμου – Σπάνιο ηχητικό ντοκουμέντο. (19.11.1966)

Άγιος Αμφιλόχιος της Πάτμου – Σπάνιο ηχητικό ντοκουμέντο.

 

Άγιος Αμφιλόχιος της Πάτμου - Σπάνιο ηχητικό ντοκουμέντο. (19.11.1966)

 

Καθώς πλησιάζει η εορτή της ανακομιδής των λειψάνων του αγίου γέροντα Αμφιλοχίου Μακρή (19.09), θεωρήσαμε πολύ σημαντικό να δημοσιεύσουμε (ευρύτερα) το ηχητικό ντοκουμέντο που ακολουθεί. Το αρχείο αυτό είχε την καλοσύνη να μας το στείλει και να μας επιτρέψει να το δημοσιεύσουμε η Χρυσούλα Χαλικάκη, την οποία και ευχαριστούμε πάρα πολύ. 

Ο άγιος γέροντας απευθύνεται στην Μαρίκα Κουφάκη (μετέπειτα Αμφιλοχία μοναχή) και λοιπά πνευματικά του τέκνα εν Χανίοις. 

Για την επεξεργασία orthopraxia.gr

 

ΟΡΘΟΠΡΑΞΙΑ

Η προώθηση της έκτρωσης στην Ελλάδα. Ένα βήμα τη φορά… (17-09-20)

προώθηση της έκτρωσης

Η προώθηση της έκτρωσης στην Ελλάδα. Ένα βήμα τη φορά…

 

Η προώθηση της έκτρωσης στην Ελλάδα. Ένα βήμα τη φορά... (17-09-20)

Πέρυσι η αναθεώρηση του Ποινικού κώδικα, φέτος τα σχολικά προγράμματα σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης.

Έκλεισε ήδη ένα έτος από την εφαρμογή του νέου Ποινικού κώδικα ο οποίος τέθηκε σε ισχύ την 1η Ιουλίου 2019.(1). Τα νομοθετήματά του αποδείχθηκαν ακόμη πιο ύπουλα και βλαπτικά από ό,τι φανταζόμασταν ένα χρόνο πριν. Ο νόμος 1609/86 που  νομιμοποίησε την άμβλωση ήταν μόνο η τραγική αρχή. Ο νέος Ποινικός κώδικας έδωσε την δυνατότητα για ακόμη μεγαλύτερη επέκταση της εφαρμογής της.

Με την αναθεώρηση του 2019, σε σχέση με το ζήτημα της προσβολής του εμβρύου:

α. Νομιμοποιήθηκε η άμβλωση έως το τέλος της κυήσεως επί υπάρξεως σοβαρών νοσημάτων, τα οποία όμως  ο νόμος δεν κατονόμασε με σαφήνεια,

β. Καταργήθηκε  το άρθρο 304/5 που απαιτούσε συναίνεση του ενός γονέα ή κηδεμόνα για την διεξαγωγή της αν η κοπέλα είναι ανήλικη. (2)

γ. Δεν είναι πλέον παράνομη  η διαφήμιση, η δημόσια προβολή  και η προώθηση των εκτρωτικών υπηρεσιών (κατάργηση άρθρου 305). (3)

Με την συγκεκριμένη αναθεώρηση άνοιξε ο δρόμος για την ανεξέλεγκτη θανάτωση ακόμη περισσότερων παιδιών, μέχρι την παραμονή του τοκετού. Αυτών που για μια ασήμαντη συχνά νόσο  πέφτουν θύματα της προγεννητικής ευθανασίας αντί να απολαύσουν το δικαίωμα στην θεραπευτική προσπάθεια.

Επιπλέον προωθείται η θυματοποίηση των γυναικών και των άπειρων κοριτσιών παιδικής ουσιαστικής ηλικίας. Αυτό απέδειξαν τα γεγονότα που ακολούθησαν. Ο κορωνοϊός που εισέβαλε λίγους μήνες αργότερα, απετέλεσε χρυσή ευκαιρία για την διαδικτυακή διαφήμιση  και κατανάλωση εκτρωτικών συστημάτων  (4),που βάζουν σε μεγάλο κίνδυνο την υγεία της γυναίκας (και βέβαια θανατώνουν το παιδί της) και την αναθέτουν στο «σύντροφο» ή στη μοναξιά της να προχωρήσει σε έκτρωση, απομονωμένη από το επίσημο υγειονομικό σύστημα.

Η τάχα στήριξη δε της αυτονομίας του κοριτσιού που προχωρεί στην άμβλωση χωρίς τη συγκατάθεση του γονέα είναι στην πραγματικότητα εγκατάλειψη ενός παιδιού στα χέρια εκείνου που το άφησε έγκυο και το εκβιάζει για άμβλωση, μια εγκατάλειψη που το αφήνει ανυπεράσπιστο  και απέναντι σε ένα ιατρικό  σφάλμα ή κάποια επιπλοκή υγείας. Αυτό γίνεται  καλύτερα αντιληπτό σήμερα όταν συσχετισθεί με  τη κάλυψη που παρέχει στις επιταγές της σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης που εισήλθε πρόσφατα στα σχολεία μας.(5,6) Η απάλειψη της γονεϊκής συγκατάθεσης ήλθε να καλύψει νομικά και να διευκολύνει την εφαρμογή αυτής της διαπαιδαγώγησης.

Οι οδηγίες για το μάθημα αυτό όπως ισχύουν και για την πατρίδα μας  δόθηκαν το  2010 από το  German Federal Centre for Health Education (BZgA),  Ευρωπαϊκό συνεργάτη της WHO σε θέματα σεξουαλικής εκπαίδευσης. (7) Ο στόχος είναι να εξασφαλισθεί η «αναπαραγωγική υγεία» και τα σεξουαλικά δικαιώματα των παιδιών. Σε αυτά ανήκει και το δικαίωμα να αποκτήσει το άτομο όσα παιδιά θέλει, όταν θέλει, και εάν θέλει.(8)

i proothisi tis ektrosis stin ellada 01

Σύμφωνα με αυτές τις εκπαιδευτικές οδηγίες το παιδί σε ηλικία των 9-12 ετών ενημερώνεται για την χρήση της αντισύλληψης, των προφυλακτικών και την έννοια της ανεπιθύμητης εγκυμοσύνης. (Εικ. 1, Standards for Sexuality Education in Europe, σελ 44). Ας σημειωθεί πως στις εν λόγω οδηγίες η εγκυμοσύνη αναφέρεται πάντα ως ανεπιθύμητη. (9)

i proothisi tis ektrosis stin ellada 01

Το παιδί ενημερώνεται στην ίδια ηλικία για το θέμα της συγκατάθεσης σε ιατρικές πράξεις, (άμβλωση δηλ.) και τα νομικά του δικαιώματα, ενώ μαθαίνει να ασκεί κριτική στην κοινωνία, τους νόμους, τη θρησκεία. (Εικ.2. Standards for Sexuality Education in Europe,σελ.45) (10) Η κριτική αυτή λειτουργεί ως μοχλός αμφισβήτησης και προώθησης της αυτονομίας σε σχέση με τους γονείς. Αν  συνδυασθεί με το ενδιαφέρον της WHO για την μείωση της ηλικίας νόμιμης συναίνεσης (11), και την ήδη δεδομένη από το νόμο δυνατότητα στο παιδί να προχωρά σε άμβλωση χωρίς την συγκατάθεση των γονέων, καταλαβαίνουμε πως είναι το καλύτερο δώρο στις επιχειρήσεις της άμβλωσης.

i proothisi tis ektrosis stin ellada 01

Ακόμη χειρότερα, οι οδηγίες προβλέπουν ότι στην ηλικία των 12-15 ετών το παιδί διδάσκεται για τις ευθύνες που έχει ένας νέος γονέας, (για να αποθαρρυνθεί από αυτό), τις αποφάσεις που πρέπει να ληφθούν όταν υπάρξει ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη, ενώ για πρώτη φορά  τίθεται η επιλογή της άμβλωσης. (Εικ.3, Standards for Sexuality Education in Europe, σελ.46), (12) Και βέβαια επαναλαμβάνεται η διδασκαλία για τα σεξουαλικά του δικαιώματα. Οι εν λόγω ενημερώσεις κορυφώνονται στις μεγαλύτερες ηλικίες.

i proothisi tis ektrosis stin ellada 01

Η επιθυμία να διδαχθούν τα παιδιά τα δικαιώματά τους στην έκτρωση, να μειωθεί το ηλικιακό όριο νόμιμης συγκατάθεσης, (Εικ.4, Sexuality Educationin Europe and Central Asia) και να απομονωθούν από την γονεϊκή επίβλεψη, επιβεβαιώνεται και στην έκθεση αξιολόγησης των εν λόγω προγραμμάτων από τον δημιουργό τους και Ευρωπαϊκό συνεργάτη  σεξουαλικής αγωγή της WHO, το  Federal Centre for Health Education (BZgA) (13). Στην γενόμενη αναφορά που βγήκε σε συνεργασία με την γνωστή μας, IPPF European Network (το Ευρωπαϊκό παράρτημα της γνωστής Planned Parenthood), δηλώνουν:

i proothisi tis ektrosis stin ellada 01

«Η ηλικία συναίνεσης για τη λήψη αποφάσεων σχετικά με την άμβλωση χωρίς την άδεια ενός γονέα αποτελεί πραγματικό εμπόδιο για τους νέους». «Στο ένα τέταρτο των χωρών που ερευνήθηκαν, όλοι οι νέοι μπορούν να το αποφασίσουν χωρίς την άδεια ενός γονέα.» (Εικ.5, Sexuality Education  in Europe and Central Asia, σελ.34) (14)

i proothisi tis ektrosis stin ellada 01

«Πρέπει να προστεθεί ότι σε πολλές χώρες τα κορίτσια κάτω από τη νόμιμη ηλικία συγκατάθεσης μπορούν να πάρουν τη δική τους απόφαση εάν ο γιατρός κρίνει  ότι είναι αρκετά ώριμα για να το πράξουν.» (Εικ.6, Sexuality Educationin Europe and Central Asia, σελ 34) (14).

Λυπούμαστε για το άσχημο παιγνίδι που προωθείται εις βάρος των αγέννητων παιδιών και των νέων (κοριτσιών κυρίως), από την πλευρά της πολιτείας, του νομικού και ιατρικού κόσμου, αλλά  και του σχολείου.

Ζητούμε από τους γονείς να είναι ευαισθητοποιημένοι στο θέμα της (νόμιμης πλέον) διαδικτυακής παραγγελίας εκτρωτικών μέσων.

Ζητούμε να ενημερωθούν και να απορρίψουν τα σχολικά προγράμματα που θα προωθήσουν την άμβλωση.

Τους καλούμε να διαμαρτυρηθούν για την καταπάτηση των γονεϊκών τους δικαιωμάτων, όχι μόνο ως προς το εκπαιδευτικό υλικό,  αλλά και για το θέμα της παράκαμψης της γονεϊκής συγκατάθεσης για την έκτρωση των  ανηλίκων.

Αλλά κυρίως τους ζητούμε να θέσουν ως πρώτη προτεραιότητα τη διαπαιδαγώγησητην καλή σχέση και τη σωστή επικοινωνία  με τα παιδιά  τους, για να μη φθάσουν ποτέ στην θέση να σκεφτούν ή να διαπράξουν άμβλωση.

Αναφορές:

  1. https://www.lawspot.gr/nomika-nea/dimosieythikan-o-neos-poinikos-kodikas-kai-o-kodikas-poinikis-dikonomias
  2. 304/5 παλαιοτέρου ποινικού κώδικα. Αν η έγκυος είναι ανήλικη, απαιτείται και η συναίνεση ενός από τους γονείς ή αυτού που έχει την επιμέλεια του προσώπου της ανήλικης.
  3. 305.1 παλαιοτέρου ποινικού κώδικα.  Όποιος δημόσια ή με την κυκλοφορία εγγράφων, εικόνων ή παραστάσεων αναγγέλλει ή διαφημίζει, έστω και συγκεκαλυμμένα, φάρμακα ή άλλα αντικείμενα ή τρόπους ως κατάλληλους να προκαλέσουν τεχνητή διακοπή της εγκυμοσύνης ή προσφέρει με τον ίδιο τρόπο υπηρεσίες δικές του ή άλλου για την εκτέλεση ή την υποβοήθηση διακοπής της εγκυμοσύνης τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι δύο έτη.
  4. https://theconversation.com/countries-covid-19-responses-could-debunk-some-myths-around-the-abortion-pill-136088
  5. https://www.esos.gr/sites/default/files/articles-legacy/nomos_yp_arithm._46922020.pdf
  6. https://www.minedu.gov.gr/nomot-koinov/nomothesia-new/nomo8esia-genika-m/44193-26-02-20-sygxrones-deksiotites-nea-efodia-gia-tous-mathites-mas-kalliergoyme-tis-deksiotites-tou-21ou-aiona-enisxyoume-ti-viomatiki-kai-ergastiriaki-mathisi-4
  7. https://www.bzga-whocc.de/fileadmin/user_upload/WHO_BZgA_Standards_English.pdf
  8. https://www.bzga-whocc.de/fileadmin/user_upload/WHO_BZgA_Standards_English.pdf ,σελ.18
  9. https://www.bzga-whocc.de/fileadmin/user_upload/WHO_BZgA_Standards_English.pdf σελ.44
  10. https://www.bzga-whocc.de/fileadmin/user_upload/WHO_BZgA_Standards_English.pdf σελ.45.
  11. https://www.bzga-whocc.de/fileadmin/user_upload/Dokumente/BZgA_IPPFEN_ComprehensiveStudyReport_Online.pdf , Questionaire
  12. https://www.bzga-whocc.de/fileadmin/user_upload/WHO_BZgA_Standards_English.pdf σελ.46
  13. https://www.bzga-whocc.de/fileadmin/user_upload/Dokumente/BZgA_IPPFEN_ComprehensiveStudyReport_Online.pdf
  14. https://www.bzga-whocc.de/fileadmin/user_upload/Dokumente/BZgA_IPPFEN_ComprehensiveStudyReport_Online.pdf σελ.34

ΠΗΓΗ: ΑΦΗΣΤΕ ΜΕ ΝΑ ΖΗΣΩ

Το Κίνημα «Αφήστε με να ζήσω!» είναι ένα κίνημα Υπέρ της Ζωής του Αγέννητου παιδιού (Pro-life).

Βασική αρχή του κινήματος «Αφήστε με να ζήσω!» είναι η επιστημονική θέση ότι αρχή της ανθρώπινης ζωής είναι η πρωταρχική στιγμή της σύλληψης (δηλ. της γονιμοποιήσεως του ωαρίου από το σπερματοζωάριο).

Η ανθρώπινη ζωή που δημιουργείται τη στιγμή της γονιμοποίησης, ως μονοκύτταρος ζυγώτης, είναι ήδη άνθρωπος και αξίζει ως άνθρωπος την τιμή και την προστασία.

Οποιαδήποτε καταστροφική δράση επί της ανθρώπινης ζωής, είτε άμεσα με τη μορφή μηχανικής ή χημικής ή άλλης (π.χ ακτινοβολίας κλπ.) επέμβασης, είτε έμμεσα με τη μορφή στέρησης των υποστηρικτικών της ζωής λειτουργιών, που αφορούν τον νεοσχηματισθέντα άνθρωπο, και σε οποιοδήποτε στάδιο ανάπτυξης αυτού (ως ζυγωτού, μοριδίου, βλαστοκύστης, πρώιμα εμφυτευμένου εμβρύου ή επόμενου σταδίου ανάπτυξης έως και τον τοκετό), η οποία οδηγεί σε καταστροφή και τερματισμό της ζωής του, συνιστά αφαίρεση ανθρώπινης ζωής και είναι πράξη που προσβάλλει άμεσα το βασικό ανθρώπινο δικαίωμα στη ζωή.

Το κίνημά μας για λόγους επιστημονικούς και με βάση την Ορθόδοξη Χριστιανική διδασκαλία είναι αντίθετο σε οποιαδήποτε τέτοια πρακτική και υποστηρίζει την ανθρώπινη ζωή από τη στιγμή της γονιμοποίησης.

 

 

Το είδαμε: ΑΚΤΙΝΕΣ

Γ. Τζανάκης – Περί Αρχιερέων και Ιερέων Α’ (15/09/2020)

Περί Αρχιερέων

Περί Αρχιερέων και Ιερέων Α’

Γ. Τζανάκης - Περί Αρχιερέων και Ιερέων Α' (15/09/2020)

Θεῖον μὲν χρῆμα ἡ ἱερωσύνη, καὶ τῶν ὅντων ἀπάντων τὸ τιμιώτατον. Ὑβρίζουσι δὲ εἰς αὐτὴν μάλιστα πάντων οἱ κακῶς αὐτὴν μεταχειριζόμενοι· οὕς ἱερᾶσθαι παντάπασιν οὐκ ἐχρῆν.

ΑΓΙΟΣ ΙΣΙΔΩΡΟΣ ΠΗΛΟΥΣΙΩΤΗΣ PG78,493

Ἐδὼ ποὺ φτάσαν τὰ πράγματα, δὲν ὑπάρχουν περιθώρια γιὰ ὑπεκφυγὲς καὶ ὑπονοούμενα καὶ τυπικές εὐγένειες. Ἡ Ἐκκλησία διώκεται καὶ διῶκτες εἶναι οἱ ταγμένοι γιὰ φύλακες, ἡ εὐσέβεια διαστρέφεται καὶ διαστροφεῖς εἶναι οἱ ταγμένοι γιὰ ὑπηρέτες της. Ἐπανεισάγονται αἱρέσεις στὴν ἐκκλησία (νέα εἰκονομαχία-νέος βαρλααμισμός) καὶ τὶς εἰσάγουν καὶ τὶς προωθοῦν οἱ ἵδιοι οἱ ἱεράρχες, οἱ ὁποῖοι δυστυχῶς ἔχουν αὐθαδιάσει. Δὲν ἀκολουθοῦν τοὺς ἁγίους Πατέρες. Δὲν ἀντιλαμβάνονται ὅτι τὸ νὰ θέτουν τὴ γνώμη τους πάνω ἀπὸ τὴν γνώμη τῶν Πατέρων εἶναι ἔγκλημα γεμάτο αὐθάδεια:

Τὸ μὲν γὰρ Πατράσι μὴ ἀκολουθεῖν καὶ τὴν ἐκείνων φωνὴν κυριωτέραν τίθεσθαι τῆς ἑαυτῶν γνώμης ἐγκλήματος ἄξιον, ὡς αὐθαδείας γέμον. ΜΕΓΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ PG32 392-3

Δὲν ἐπιτρέπεται πλέον μὲ δουλοπρέπεια καὶ φόβο νὰ σιγοψιθυρίζουμε στὶς γωνιὲς γιὰ τὰ ὅσα κάνουν , φοβούμενοι μήπως πέσουμε σὲ δυσμένεια, ἀλλὰ πρέπει νὰ σηκωθοῦμε καὶ τουλάχιστον νὰ ἐλέγξουμε μὲ θάρρος τὶς πράξεις τους:

Μὴ κατὰ γωνίαν θρυλείτω δουλοπρεπῶς, ἀλλ’ εἰς τὸ φανερὸν ἀντικαταστὰς διελεγχέτω μετὰ παρρησίας. ΜΕΓΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ PG32 392

Προκαλεῖ ἀφόρητη λύπη ἡ κατάστασις αὐτή. Κλείνουν τὶς ἐκκλησίες καὶ λὲνε ὅτι δὲν πειράζει. Στέλνουν τοὺς ἀνθρώπους στὰ σπίτια τους νὰ «προσεύχονται», παρακολουθῶντας τὶς ἀκολουθίες ἀπὸ τὴν τηλεόρασι καὶ λένε πῶς εἶναι τὸ ἴδιο!!!. Δὲν προσκυνοῦν τὶς εἰκόνες καὶ δὲν ἀντιλαμβάνονται ὅτι πρόκειται γιὰ ἀναβίωσι τῆς εἰκονομαχίας καὶ ἄρνησι τῶν ἀκτίστων Θείων ἐνεργειῶν. Φοβοῦνται νὰ μεταλάβουν καὶ φέρνουν πλαστικὰ κουταλάκια, καὶ δὲν συναισθάνονται ὅτι εἶναι ὕβρις πρὸς τὸν Κύριο. Φοροῦν φίμωτρα μέσα στοὺς ναοὺς πιστοὶ καὶ παπάδες καὶ δὲν αἰσθάνονται ὅτι γελοιοποιοῦν τὸν ἱερὸ χῶρο, ἀφοὺ πρώτα γελοιοποιοῦν τοὺς ἑαυτούς τους. 

Ἐγκατελείφθησαν οἱ κανόνες τῶν Πατέρων. Κάθε ἀκρίβεια ἔχει ἀπομακρυνθῆ ἀπὸ τὶς ἐκκλησίες. Ἄλλοι παπάδες πετοῦν τὰ ράσα γιὰ νὰ ζήσουν τὴν «ἐλευθερία» καὶ τὸ πλῆθος ἐπευφημεῖ ἐνθουσιασμένο μαζί μὲ ὁμόφρονες συλλειτουργούς τῶν αὐτοαποσχηματισθέντων. Ἄν συνεχιστεῖ τὸ πράγμα, ἄν συνεχιστεῖ ἡ ἀδιαφορία μας θὰ ἔρθη ἀπόλυτη σύγχισι στὰ ἐκκλησιαστικά πράγματα:

Πάνυ με λυπεῖ ὅτι ἐπιλελοίπασι λοιπὸν οἱ τῶν Πατέρων κανόνες καὶ πᾶσα ἀκρίβεια τῶν Ἐκκλησιῶν ἀπελήλαται, καὶ φοβοῦμαι μή, κατὰ μικρὸν τῆς ἀδιαφορίας ταύτης ὁδῷ προϊούσης, εἰς παντελῆ σύγχυσιν ἔλθῃ τὰ τῆς Ἐκκλησίας πράγματα. ΜΕΓΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ PG32 400

Ἄν συνεχιστεῖ αὐτὸ τὸ βιολὶ, ἄν συνεχίσουν οἱ ποιμένες μὲ τὴν ἴδια ὁρμὴ νὰ καταστρέφουν τὰ ἐκκλησιαστικὰ πράγματα, τίποτα δὲν μπορεῖ νὰ ἐμποδίσῃ σὲ λίγο χρόνο νὰ μετασχηματισθοῦν οἱ ἐκκλησίες σὲ κάτι ἐντελῶς διαφορετικό

Εἰ κατὰ τὴν αὐτὴν ὁρμὴν ἐπὶ τὸ χεῖρον τὰ πράγματα, οὐδὲν ἔσται τὸ κωλύον εἴσω ὀλίγου χρόνου πρὸς ἄλλο τι σχῆμα παντελῶς μεθαρμοσθῆναι τὰς Ἐκκλησίας. ΜΕΓΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ PG32 424

Ἄξιον ἀπορίας εἶναι γιὰ πολλοὺς πῶς γίνεται οἱ ποιμένες νὰ ἔχουν τέτοια στάσι; Οἱ ἀπλούστεροι οὔτε μποροῦν νὰ τὸ διανοηθοῦν. Λένε: Μὰ πώς γίνεται ὁ  τάδε πνευματικὸς ἤ γέροντας, νὰ κάνῃ λάθος; Πῶς μπορεῖ νὰ συμβουλεύῃ καὶ νὰ πράττῃ λάθος. Ποὺ εἶναι τόσο καλὸς, τόσο γλυκὸς μὲ τόση κατανόησι. Πῶς γίνεται; Μὰ καὶ στὸ τάδε μοναστήρι, ποὺ δὲν σὲ ἀφήνουν κἄν νὰ μπῇς στὴν ἐκκλησία χωρὶς φίμωτρο, διότι «αὐτὸ εἶπε ἡ Σύνοδος», πώς γίνεται; Κάνουν λάθος οἱ ἀδελφὲς ποὺ ἀφιέρωσαν τὴ ζωή τους στὸν Θεό; 

Ὅτι γίνεται, γίνεται. Τὸ βλέπουμε. Νὰ προσπαθήσουμε νὰ δοῦμε πῶς γίνεται. Κάποιες πτυχές τοῦ προβλήματος. Οἱ ἅγιοί μας, ὅλοι καὶ συνεχῶς, τὰ λένε, μὰ ἐμεῖς ἀκοῦμε τοὺς ρήτορες τῶν ὁμιλιῶν ποὺ κουβαλοῦν οἱ ποιμένες μας καὶ μᾶς λένε τὰ ψυχοφελή λογάκια τους χωρὶς νὰ νοιάζονται ἄν ἔχουν ἀρετὴ ἄξια τῶν λόγων (καὶ μετὰ πέφτουν ἀπὸ τὰ σύννεφα ὅταν ἀποκαλύπτεται ἡ πραγματικότης):

Καὶ πολλῶν μὲν ἀκήκοα λόγων ψυχωφελῶν· πλὴν παρ’ οὐδενὶ τῶν διδασκάλων εὗρον ἀξίαν τῶν λόγων τὴν ἀρετήν. ΜΕΓΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ PG32 356

Ἕνα παράδειγμα: Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος στὸν ἐγκωμιαστικό του λόγο γιὰ τὸν Μέγα Ἀθανάσιο λέει ὅτι δὲν ξέρει νὰ διαλέξῃ γιὰ ποιὸ λόγο τοῦ δόθηκε ἡ ἱερωσύνη (τοῦ Μεγάλου Ἀθανασίου). Ὡς βραβεῖο γιὰ τὴν ἀρετή του ἤ ὡς πηγὴ καὶ ζωὴ γιὰ τὴν Ἐκκλησία ἡ ὁποία ξεψυχοῦσε ἀπὸ τὴν δίψα τῆς ἀληθείας ὥστε νὰ τὴν ποτίσῃ καὶ νὰ μὴν πεθάνει (Ἄς τὸ προσέξουν, ἄν θέλουν, οἱ ὀπαδοὶ τῶν λόγων τοῦ Πατριάρχη ὅτι δὲν κινδυνεῦει ἡ πίστις. Ξεψυχᾶ καὶ ξεραίνεται ἡ ἐκκλησία καὶ ἡ πίστι ἀπὸ ἔλειψι τῆς ἀληθοὺς διδασκαλίας):  

Καὶ οὐκ ἔχω λέγειν, πότερον ἀρετῆς ἆθλον, ἢ τῆς Ἐκκλησίας πηγὴν καὶ ζωὴν, τὴν ἱερωσύνην λαμβάνει. Ἔδει γὰρ ἐκλείπουσαν (=τελείωνε, πέθαινε)* ταύτην τῷ δίψει τῆς ἀληθείας, ὥσπερ τὸν Ἰσμαὴλ, ποτισθῆναι. ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΘΕΟΛΟΓΟΣ PG 35.1088

*(ἐπειδὴ κάποιοι ἀδελφοὶ δυσκολεύονται κάπως μὲ μερικὲς ἀποχρώσεις τῶν  λέξεων βάζω σὲ μερικὲς λέξεις ἐρμηνευτικὲς σημειώσεις πρὸς βοήθεια)

Προϋπόθεσι γιὰ τὴν ἱερωσύνη εἶναι ἡ ἤδη προϋπάρχουσα ἀρετή τοῦ προσερχομένου, (Πῶς ἱερέως σχῆμα καὶ ὄνομα ὑποδύεσθαι, πρὶν ὁσίοις ἔργοις τελειῶσαι τὰς χεῖρας; ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΘΕΟΛΟΓΟΣ PG 35.497) καὶ ἡ δυνατότης του καὶ ἡ διάθεσις του νὰ ζωογονήσῃ μὲ τὰ νάματα τῆς ἀληθείας τὴν Ἐκκλησία. Στὴν περίπτωσι τοῦ ἁγίου Ἀθανασίου αὐτὴ ὑπήρχαν γι᾿αὐτὸ καὶ τὸν ἀγάπησε ὁ λαός. Ὅλος ὁ λαὸς. Καὶ μὲ τὴν ψῆφο ὅλου τοῦ λαοῦ ἐκάθισε στὸν θρόνο τοῦ ἁγίου Μάρκου, στὴν Ἀλεξάνδρεια. Μὲ τρόπο ἀποστολικὸ καὶ πνευματικὸ ἐξελέγη ἐπίσκοπος καὶ ὅχι μὲ τὴν πονηρὴ συνήθεια ποὺ ἐπεκράτησε ἀργότερα καὶ ἐγκαθιστοῦν ἱεράρχες τυραννικὰ καὶ ἀπάνθρωπα (ἰδιαιτέρως στὴν περίπτωσι τῶν αἱρετικῶν τότε -τῶν οἰκουμενιστῶν στὶς μέρες μας),  ὅπου γενικῶς μετροῦν μόνο τὰ χαρτιὰ καὶ τὰ τυπικὰ προσόντα καὶ ἐκλέγει μιὰ κλειστὴ ὁμάδα μὲ συναλλαγὲς πιέσεις καὶ προγραμματισμοὺς, χωρὶς νὰ δίνῃ καμμιὰ σημασία στὸν λαό:

Οὕτω μὲν οὖν καὶ διὰ ταῦτα, ψήφῳ τοῦ λαοῦ παντὸς, οὐ κατὰ τὸν ὕστερον νικήσαντα πονηρὸν τύπον, οὐδὲ φονικῶς τε καὶ τυραννικῶς, ἀλλ’ ἀποστολικῶς τε καὶ πνευματικῶς, ἐπὶ τὸν Μάρκου θρόνον ἀνάγεται, οὐχ ἧττον τῆς εὐσεβείας, ἢ τῆς προεδρίας διάδοχος. ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΘΕΟΛΟΓΟΣ PG 35.1089

 

Δὲν ἦταν διάδοχος μόνο τοῦ θρόνου, τῆς προεδρίας, ἀλλὰ καθόλου λιγώτερο ἦτο καὶ διάδοχος τῆς εὐσεβείας. Καὶ ὅσον ἀφορᾶ τὴν διαδοχὴ τοῦ θρόνου ἦταν μακρυνὸς διάδοχός του, ὅσον ἀφορᾶ ὅμως τὴν εὐσέβεια βρίσκεται ἀμέσως μετὰ ἀπὸ ἐκεῖνον. Αὐτὴν, τὴν εὐσέβεια πρέπει νὰ θεωροῦμε κυρίως διαδοχή. Διότι τὸ ὁμόθρονο προϋποθέτει τὸ ὁμόγνωμο, τὸ δὲ νὰ ἔχεις ἀντίθετη πίστι ἀποδεικνύει καὶ τὸ ἀντίθρονο:

Οὐχ ἧττον τῆς εὐσεβείας, ἢ τῆς προεδρίας διάδοχος· τῇ μὲν γὰρ πολλοστὸς ἀπ’ ἐκείνου, τῇ δὲ εὐθὺς μετ’ ἐκεῖνον εὑρίσκεται· ἣν δὴ καὶ κυρίως ὑποληπτέον  ( =θεωρῶ, ἐννοῶ) διαδοχήν. Τὸ μὲν γὰρ ὁμόγνωμον καὶ ὁμόθρονον, τὸ δὲ ἀντίδοξον καὶ ἀντίθρονον·(ὅ.π.)

Τί νὰ ποῦμε τώρα γιὰ Πατριάρχες καὶ ἐπισκόπους ποὺ ἐπαίρονται γιὰ τὴν ἀποστολικὴ διαδοχὴ καὶ ἀπαιτοῦν ἀπόλυτη ὑπακοή καὶ προνόμια ἐνῷ διδάσκουν καὶ πράττουν ἐντελῶς ἀντίθετα ἀπὸ τοὺς ἁγίους προκατόχους τους; Καὶ τί νὰ ποῦμε γι᾿αὐτοὺς ποὺ δουλικὰ τοὺς ἀκολουθοῦν «ταπεινοὶ» καὶ «ὑπάκουοι»; 

Στὴ μιὰ περίπτωσι εἶσαι διάδοχος τοῦ τίτλου, στὴν ἄλλη διάδοχος τῆς ἀληθείας. Δὲν εἶναι διάδοχος αὐτὸς ποὺ χρησιμοποίησε κάθε μορφὴ βίας καὶ ραδιουργίας καὶ συναλλαγῆς γιὰ νὰ ἀνέλθῃ σὲ ἐκκλησιαστικό θρόνο, ἀλλὰ αὐτὸς ποὺ βίασε μὲ τὴν ἄσκησι τὸν ἑαυτό του καὶ ἀπέκτησε τὸν Θεῖο φωτισμό. Οὔτε αὐτὸς ποὺ παρανόμησε, ἀλλὰ αὐτὸς ποὺ προβλήθηκε νόμιμα. Οὔτε αὐτὸς ποὺ φρονεῖ τὰ ἀντίθετα μὲ τοὺς πρό αὐτοῦ πατέρες, ἀλλὰ αὐτὸς ποὺ ἔχει τὴν ἴδια πίστι. Ἄν δὲν εἶναι ἔτσι, εἶναι σὰ νὰ λέει κανεὶς ὅτι διάδοχος τῆς ὑγείας εἶναι ἡ νόσος, καὶ τοῦ φωτὸς τὸ σκοτάδι, καὶ ἡ ζάλη τῆς γαλήνης, καὶ τῆς συνέσεως ἡ σύγχισις:

Καὶ ἡ μὲν προσηγορίαν (=τίτλος, ἀξίωμα) , ἡ δὲ ἀλήθειαν ἔχει διαδοχῆς. Οὐ γὰρ ὁ βιασάμενος, ἀλλ’ ὁ βιασθεὶς διάδοχος· οὐδὲ ὁ παρανομήσας, ἀλλ’ ὁ προβληθεὶς ἐννόμως· οὐδὲ ὁ τἀναντία δοξάζων, ἀλλ’ ὁ τῆς αὐτῆς πίστεως· εἰ μὴ οὕτω τις λέγοι διάδοχον, ὡς νόσον ὑγιείας, καὶ φωτὸς σκότος, καὶ ζάλην γαλήνης, καὶ συνέσεως ἔκστασιν (=σύγχισις τοῦ νοῦ).(ὅ.π.)

Ἐπειδὴ ἔτσι προβλήθηκε ὡς ἱεράρχης (ὁ Ἀθανάσιος), μὲ τὸν ἵδιο τρόπο χρησιμοποίησε τὴν ἱεραρχικὴ θέσι. Γιατὶ μόλις κατέλαβε τὸν θρόνο δὲν συμπεριφέρθηκε ὅπως ἐκείνοι ποὺ ἀνέλπιστα ἀρπάζουν κάποια ἐξουσία ἤ κληρονομιὰ καὶ συμπεριφέρονται μὲ αὐθάδεια καὶ ὑπεροψία. Αὐτὰ εἶναι χαρακτηριστικὰ τῶν νόθων καὶ τῶν ἐπίπλαστων ἱερέων καὶ ἀναξίων τοῦ ἐπαγγέλματος. Αὐτῶν οἱ ὁποῖοι δὲν εἶχαν τίποτε νὰ προσφέρουν στὴν ἱερωσύνη, ὅταν πῆγαν νὰ χειροτονηθοῦν, οὔτε εἶχαν ἀγωνιστεῖ ἀπὸ πρὶν γιὰ τὸ καλὸ καὶ ἐμφανίζονται ταυτόχρονα μαθητὲς καὶ διδάσκαλοι τῆς εὐσεβείας καὶ πρὶν καθαριστοῦν οἱ ἴδιοι καθαρίζουν ἄλλους:

Ἐπεὶ δὲ οὕτω προβάλλεται, οὕτω καὶ τὴν ἀρχὴν διατίθεται. Οὐ γὰρ ὁμοῦ τε καταλαμβάνει τὸν θρόνον, ὥσπερ οἱ τυραννίδα τινὰ, ἢ κληρονομίαν παρὰ δόξαν (=ἀπροσδόκητα) ἁρπάσαντες, καὶ ὑβρίζει διὰ τὸν κόρον (=αὐθάδεια, ὑπεροψία). Ταῦτα γὰρ τῶν νόθων καὶ παρεγγράπτων (=ὁ παρανόμως γραμμένος, ἐπίπλαστος) ἱερέων ἐστὶ, καὶ τοῦ ἐπαγγέλματος ἀναξίων· οἳ μηδὲν τῇ ἱερωσύνῃ προεισενεγκόντες, μηδὲ τοῦ καλοῦ προταλαιπωρήσαντες (=ταλαιπωρούνται πρότερον) , ὁμοῦ τε μαθηταὶ καὶ διδάσκαλοι τῆς εὐσεβείας ἀναδείκνυνται, καὶ πρὶν καθαρθῆναι καθαίρουσι ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΘΕΟΛΟΓΟΣ PG 35.1089 

Καὶ συνεχίζει ὁ ἅγιος Γρηγόριος γι᾿ αὐτοὺς ποὺ ἀναξίως ἔλαβαν τὴν ἱερωσύνην: Χθὲς ἱερόσυλοι καὶ σήμερα ἱερεῖς. Χθὲς ἔξω ἀπὸ τὸ ἱερὸ, σήμερα μυσταγωγοί. Αὐτοὶ ποὺ πολυχρονίσανε στὴν κακία, τώρα αὐτοσχέδιοι στὴν εὐσέβεια:

«Χθὲς ἱερόσυλοι, καὶ σήμερον ἱερεῖς· χθὲς τῶν ἁγίων ἔξω, καὶ μυσταγωγοὶ σήμερον· παλαιοὶ (=πολυχρονίσαντες) τὴν κακίαν, καὶ σχέδιοι (= ὁ προχείρως φτιαγμένος, αὐτοσχέδιοι) τὴν εὐσέβειαν»· ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΘΕΟΛΟΓΟΣ PG 35.1089

Τί νὰ κάνουν τώρα αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι; Σχέδιοι τὴν εὐσέβειαν. Μιὰ προχειροκατασκευὴ εὐσέβειας. Ὅπως τὰ πρόχειρα μαγαζιὰ μὲ γυψοσανίδες  γεμάτα φώτα καὶ βιτρίνες καὶ διακοσμήσεις, ποὺ φαίνονται φανταχτερά στὴν ἀρχή καὶ μετὰ ἀπὸ λίγο καιρὸ ἔχουν φθαρεῖ καὶ διαλύσει καὶ θέλουν ἀνακαίνησι. Σχέδιοι τὴν εὐσέβειαν.  Δηλαδὴ ὅπως νομίζουν. Ὅτι τοὺς καπνίσει. Ποιοί Πατέρες, καὶ τί κανόνες, καὶ ποιοί ἅγιοι γι᾿ αὐτούς; Οὔτε ποιοὶ εἶναι οἱ Πατέρες ξέρουν, οὔτε νὰ μάθουν ἐνδιαφέρονται, πολὺ περισσότερο δὲ δὲν τοὺς ἐνδιαφέρει τὶ ἔπραξαν πῶς βίωσαν καὶ τί ἐδογμάτισαν οἱ ἅγιοι Πατέρες.  Αὐτοὶ εἶναι τώρα τὰ ἀφεντικὰ τῆς Ἐκκλησίας. Αὐτοὶ ἀποφασίζουν, αὐτοὶ διατάζουν. Καὶ εἰκόνες βάζουν τῶν ἁγίων, καὶ ἐκκλησίες χτίζουν καὶ παρακλήσεις κάνουν καὶ ταυτόχρονα ἀναγκάζουν τοὺς ἀνθρώπους νὰ βάζουν φίμωτρα μέσα στὴν ἐκκλησία, νὰ μὴν προσκυνοῦν τὶς ἅγιες εἰκόνες, δὲν δίνουν τὸ χέρι τους κατὰ τὴν λειτουργία γιὰ φίλημα καὶ νομίζουν ὅτι κάνουν καὶ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Καὶ πασπαλίζουν τὶς διδαχὲς τους μὲ σπαράγματα πατερικῶν λόγων γιὰ νὰ ξεγελοῦν τοὺς ἀνθρώπους, ἀλοιώνοντας καὶ διαστρέφοντας συνήθως τὴν οὐσία καὶ τό νόημα τῶν λόγων τῶν ἁγίων.

Ἀλλὰ αὐτὸ εἶναι ἀναπόφευκτο διότι ἡ ἱερατική τους προβολὴ εἶναι ἔργο ἀνθρωπίνων χαρίτων καὶ ὄχι τῆς χάριτος τοῦ ἁγίου Πνεύματος

 

«ὃ ἔργον χάριτος ἀνθρωπίνης, οὐ τῆς τοῦ Πνεύματος»· ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΘΕΟΛΟΓΟΣ PG 35. 1092

Ἄνθρωποι τοὺς ἐπέλεξαν, ἄνθρωποι τοὺς χειροτόνησαν, σὲ ἀνθρώπους χρωστοῦν, σὲ ἀνθρώπους ὑπακούουν, ἀνθρώπων τὶς ἐντολὲς ἐφαρμόζουν. Ἄν οἱ ἄνθρωποι εἶναι Πατριάρχες ἤ δεσπότες  δὲν ἔχει σημασία. Σημασία ἔχει ὅτι ὅλο αὐτὸ δὲν εἶναι ἔργο τῆς χάριτος τοῦ ἁγίου Πνεύματος. Καὶ αὐτὸ τὸ ἀποδεικνύουν τὰ τραγικά ἀποτελέσματα. Διότι αὐτοὶ ἀφοὺ περάσουν ἀπὸ παντοῦ μὲ τὴ βία ποὺ τοὺς διακρίνει, δηλαδὴ ἐπιδιώκοντας πεισματικῶς νὰ ἐπιβάλλουν τὴν ἄποψί τους, στὸ τέλος τυραννοῦσι, δηλαδὴ κατεξουσιάζουν, διοικοῦν τυρρανικῶς καὶ τὴν ἴδια τὴν εὐσέβεια, δηλαδὴ τὴν πίστι, δηλαδὴ τὴν ἐκκλησία:

Οἳ, ὅταν πάντα διεξέλθωσι (=περνῶ διαδοχικῶς) βιαζόμενοι (=λογομαχῶ, πεισματικῶς, ὑποστηρίζω ἄποψιν τινα) , τελευταῖον τυραννοῦσι (=ἐξουσιάζω διοικῶ τυρρανικῶς) καὶ τὴν εὐσέβειαν· ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΘΕΟΛΟΓΟΣ PG 35. 1092

Σὲ αὐτοὺς τοὺς ἀνθρώπους δὲν παρουσιάζουν τὰ ἔργα τους τὴν ἱεραρχικὴ τους ἀξία, τὸν βαθμό, ἀλλὰ διὰ τοῦ  βαθμοῦ προσπαθοῦν νὰ κάνουν ἀποδεκτὰ τὰ ἔργα τους. Δηλαδὴ ἔχει ἀντραπεῖ τελείως ἡ τάξις τῶν πραγμάτων.

 

Ὧν οὐχ ὁ τρόπος (= ἡ διαγωγὴ, τὰ ἔργα) τὸν βαθμὸν (=ἱεραρχικὴ ἀξία) , ὁ βαθμὸς δὲ τὸν τρόπον πιστεύεται (=παρουσιάζει ὡς ἀληθή), παρὰ πολὺ τῆς τάξεως ἐναλλαττομένης (=ἀναποδογυρίζει, ἀνατρέπεται) ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΘΕΟΛΟΓΟΣ PG 35. 1092

Αὐτὸ ζοῦμε σήμερα. Βλέπουμε αὐτὰ ποὺ γίνονται, τρίβουμε τὰ μάτια μας καὶ τσιμπιόμαστε νὰ δοῦμε ἄν εἴμαστε ξυπνητοὶ ἤ ὀνειρευόμαστε. Ἀκοῦμε αὐτὰ ποὺ λέγονται καὶ δὲν πιστεύομε στὰ αὐτιά μας. Ἔχουν ἀναποδογυρίσει τὰ πάντα. Καὶ λὲς «μὰ εἶναι δυνατὸν μέσα στὴν ἐκκλησία νὰ κινδυνεύεις ἀπὸ μικρόβια; νὰ μπάινῃς στὴν ἐκκλησία καὶ νὰ σκέφτεσαι ἁρρώστιες καὶ μολύνσεις;» Καὶ ἀπαντᾶ  τὸ ἱερωμένο πρόσωπο «μὰ τὸ εἶπε καὶ ὁ δεσπότης, μὰ τὸ ἀποφάσισε ἡ Σύνοδος, ὀφείλουμε νὰ ὑπακούσωμεν». Στὸν Θεὸ καὶ τοὺς ἁγίους ποὺ διαβεβαιώνουν περὶ τοῦ ἀντιθέτου δὲν ὀφείλουμε νὰ ὑπακούσωμε, πρέπει ὅμως νὰ ὑπακοῦμε σ᾿ αὐτοὺς ποὺ δὲν ὑπακούουν στὸν Θεό. Πλήρως τῆς τάξεως ἐναλλαττομένης, δυστυχῶς… 

Οἱ περισσότεροι ἀπὸ τοὺς ἱερωμένους πρέπει νὰ δέονται περισσότερο γιὰ τὰ δικά τους ἀγνοήματα παρὰ γιὰ τὰ ἀγνοήματα τοῦ λαοῦ. Καὶ πάντως ἕνα ἀπὸ τὰ δύο κακὰ κάνουν· ἤ γιὰ πράγματα ποὺ πρέπει νὰ ζητηθῇ συγνώμη αὐτοὶ χωρὶς κανένα μέτρο συμφωνοῦν, μὲ ἀποτέλεσμα ὄχι μόνο νὰ μὴν σταματᾶ τὸ κακὸ, ἀλλὰ νὰ διδάσκεται (τὸ κακό) ἤ μὲ τὴν βαναυσότητα τῆς ἐξουσίας προσπαθοῦν νὰ συγκαλύψουν τὶς πομπές τους.  

 Οἳ πλείους ὑπὲρ ἑαυτῶν, ἢ τῶν τοῦ λαοῦ ἀγνοημάτων, τὰς θυσίας ὀφείλουσι· καὶ πάντως τῶν δύω τὸ ἕτερον ἁμαρτάνουσιν, ἢ τῷ δεῖσθαι συγγνώμης, ἄμετρα συγγινώσκοντες, (=συμφωνῶ– ὁμολογῶ , παραδέχομαι τὸ σφάλμα μεταμελοῦμαι)  ὡς ἂν μήτε ἀνακόπτοιτο κακία, ἀλλὰ καὶ διδάσκοιτο, ἢ τῇ τραχύτητι (=βαναυσότης σκληρότης ἀγριότης) τῆς ἀρχῆς (=ἐξουσία) , τὰ ἑαυτῶν συγκαλύπτοντες. ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΘΕΟΛΟΓΟΣ PG 35. 1092

Ὅπως βλέπετε, ὁ ἅγιος δὲν περιέγραφε μόνον τὴν ἐποχή του, ἀλλὰ φωτογράφιζε καὶ τὴν δική μας, ποὺ οἱ πολλοὶ θεωροῦν ὅτι ἔχει προοδεύσει καὶ ἀλλάξει καὶ ὅσες ἄλλες μπούρδες ἀκοῦμε μέρα νύχτα ὄχι μόνον ἀπὸ ἀσχέτους μὲ τὴν πίστι ἀλλὰ πλέον καὶ ἀπὸ τοὺς ταγμένους νὰ τὴν ὑπηρετήσουν ὡς κληρικοί. Εἶναι σαφὴ αὐτὰ τὰ λόγια τοῦ ἁγίου γιὰ τοὺς κληρικοὺς καριέρας καὶ τὶς φιλοδοξίες καὶ μεθοδεύσεις τους νὰ προωθηθοῦν στὰ ἐκκλησιαστικά ἀξιώματα; 

Πιστεύω κάπως νὰ βοηθηθοῦν ἀπὸ τὸν ἅγιο ὅσοι πράγματι ἀποροῦν, ὥστε, ἄν θέλουν, νὰ ἀντιληφθοῦν μιὰ πτυχή ἀπὸ αὐτὸ ποὺ συμβάινει συμβαίνει γύρω μας. 

(Τὸ κίνητρο γι᾿ αὐτὸ τὸ ἄρθρο, καὶ ὅσα ἀκολουθήσουν, ὅπως καταλαβαίνετε, δὲν εἶναι ἡ προσβολή τῆς ἱερωσύνης, σὲ ὅλες τὶς βαθμίδες της, λόγῳ ἐλλείψεως σεβασμοῦ, ἀλλὰ ἀκριβῶς τὸ ἀντίθετο. Ἡ ὑπεράσπισις της ἀπὸ τὶς προσβολὲς καὶ τὸν στιγματισμὸ ποὺ δέχεται ἀπὸ ἀναξίους φορεῖς της. Καὶ αὐτὸ δὲν γίνεται μὲ προσπάθεια νὰ μειωθοῦν τὰ πρόσωπα ἀλλὰ παρουσιάζοντας τὰ ὅσα λένε οἱ ἅγιοί μας γιὰ ὅλα αὐτά, ποὺ δὲν εἶναι καινοφανὴ ἀλλὰ παλαιότατα καὶ φυσικὰ πασίγνωστα σὲ ὅσους ἔχουν στοιχειώδη γνώσι τῶν δεδομένων τῆς πίστεως μας.

Τὰ γράφω μπᾶς καὶ βοηθηθῇ κανεὶς ὥστε νὰ καταλάβῃ τὶ πρέπει νὰ εἶναι ὁ ἱερέας καὶ ὁ δεσπότης,  καὶ μπᾶς καὶ οἱ ἵδιοι συνειδητοποιήσουν (θὰ μοῦ πεῖτε ἐσένα περιμένανε) πώς ἔπρεπε νὰ εἶναι ὥστε μὲ χαρὰ νὰ τοὺς πολυχρονίζουμε καὶ νὰ τοὺς τιμοῦμε γιὰ τὴν θυσία τῆς διακονίας τους.

 Ἡ φωτιά πρέπει νὰ εἶναι ἀναμένη, ἀλλοιῶς δὲν ζεσταίνει. Μιὰ φωτογραφία φωτιᾶς δὲν ζεσταίνει. Ὅποιος κάτσει στὸ κρύο μέ φωτογραφίες φωτιάς γύρω του θὰ παγώσει. Ὅσοι κλείσαν τὶς ἐκκλησίες, λειτουργοῦσαν χωρὶς ποίμνιο, τώρα βιάζουν τὸν λαό νὰ βάλῃ φίμωτρα καὶ αὔριο νὰ κοινωνάῃ μὲ πλαστικὰ κουταλάκια ἤ ὅτι ἄλλο σκεφτοῦν οἱ καλοὶ δεσπότες καὶ τοὺς διατάξουν…

 Πάντως ζωντανοὶ ποιμένες,  Θείου πυρὸς φλόγες, δὲν μποροῦν νὰ λογαριάζονται οἱ τοιοῦτοι, παπάδες καὶ δεσποτάδες. Θυμίζουν σβησμένα κάρβουνα καὶ στάκτες ποὺ στροβιλίζει  ὁ ἄνεμος τῆς νέας ἐποχῆς καὶ τυφλώνουν τὰ μάτια ὅσων ψάχνουν δρόμο μέσα στὰ ἐρείπια καὶ τὸν χαλασμό.. Μακάρι νὰ κάνω λάθος, καὶ νὰ τοὺς φωτίσῃ ὁ Θεὸς νὰ ἀλλάξουν ρότα. Ὡς τότε φρονῶ ὅτι δὲν μποροῦμε νὰ μένουμε σιωπηλοί καὶ ἀπαθεῖς θεατές μὲ τὸ φίμωτρο τῆς ὑποτέλειας στὴ μούρη καὶ τὸν φόβο στὴν ψυχή… Δὲν ταιριάζει αὐτὸ σὲ χριστιανούς, ὅσο καὶ ἄν ἔχει ξεφτιλιστεῖ ὁ ὄρος ἀπὸ τὴ ζωὴ μας, ποιμένων καὶ ποιμενομένων.)

Γεώργιος Κ. Τζανάκης. Ἀκρωτήρι Χανίων. 

15 Σεπτεμβρίου 2020

 

ΟΡΘΟΠΡΑΞΙΑ

Ποιά στάση θά κρατοῦσε ἕνας ἅγιος ἄν στήν ἐποχή του ἀπαγόρευαν τίς λιτανεῖες λόγῳ κάποιου ἰοῦ;

Ποιά στάση θά κρατοῦσε ἕνας ἅγιος ἄν στήν ἐποχή του ἀπαγόρευαν τίς λιτανεῖες λόγῳ κάποιου ἰοῦ;

Ποιά στάση θά κρατοῦσε ἕνας ἅγιος ἄν στήν ἐποχή του ἀπαγόρευαν τίς λιτανεῖες λόγῳ κάποιου ἰοῦ;

Γιά τή λιτανεία (Ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς)

Οἱ λιτανεῖες γίνονται καὶ μέσα στοὺς ναούς. Ἀλλὰ ἐσὺ ρωτᾶς γιὰ τὶς λιτανεῖες στοὺς δρόμους καὶ στοὺς ἀγροὺς τί νόημα ἔχουν;

Τὴν ἔννοια τῆς παλλαϊκῆς προσευχῆς σὲ ἀνοιχτὸ χῶρο κάτω ἀπὸ τὸ φῶς τοῦ ἥλιου καὶ τοῦ οὐρανίου θόλου ὑπὸ τὸ φῶς τοῦ ἱεροῦ τοῦ σύμπαντος τὸ ὁποῖο ἔκτισε ὁ ἴδιος ὁ Κτίστης μὲ τὴ δύναμη καὶ τὴν ἐπιδεξιότητά Του.

Λιτανεία τέλεσαν καὶ οἱ ἀρχαῖοι Ἰσραηλῖτες μὲ τὸν δικό τους τρόπο ὅταν κατακτοῦσαν τὴν πόλη τῆς Ἰεριχοῦς. Ἔτσι ἔπραξε ὁ Ἰησοῦς τοῦ Ναυῆ κάτ’ ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ: μπροστὰ ἀπὸ τὴν κιβωτὸ τῆς Διαθήκης ἔμπαιναν ἱερεῖς σαλπίζοντας μὲ σάλπιγγες ἀπὸ κέρας καὶ ὁ λαὸς ἀκολουθοῦσε τὴν κιβωτό. Ἔτσι τριγύριζε ὁ λαὸς ἐπὶ ἑπτὰ ἡμέρες στὴν Ἰεριχὼ μὲ τὴν ἑορταστικὴ σιωπηρὴ προσευχή. Τὴν ἕβδομη μέρα τὰ τείχη τῆς Ἰεριχοῦς ἔπεσαν καὶ ἅλωσαν τὴν πόλη. Ἐμεῖς οἱ χριστιανοὶ ἀντὶ τῆς κιβωτοῦ τῆς Διαθήκης μεταφέρουμε τοὺς σταυρούς, τὶς εἰκόνες καὶ τὰ λάβαρα, καὶ ἀντὶ σαλπίγγων ἠχοῦν οἱ καμπάνες καὶ ψάλλονται πνευματικοὶ ὕμνοι. Ὁ λαός μας ἀποκαλεῖ τὶς λιτανεῖες καὶ «σταυροφορίες» καὶ μαζὶ μὲ τοὺς ἄλλους ἐκκλησιαστικοὺς ὕμνους ψάλει καὶ τὸν δικό του:

«Σταυροὺς φέρουμε τὸν Θεὸν παρακαλοῦμε

Κύριε ἐλέησον, Κύριε ἐλέησον»!

Ἀπ’ ὅλα τὰ ἔνδοξα ποὺ μεταφέρουμε, τὸ πιὸ ἔνδοξο εἶναι ὁ σταυρός, ποὺ καταλαμβάνει τὴν πρώτη θέση γιατί σὲ αὐτὸ τὸ σύμβολο δόθηκε ἡ ἰσχὺς καὶ ἡ δύναμη ἤδη ἀπὸ τὸν Γολγοθᾶ τοῦ Χριστοῦ ποὺ διώχνει τὶς ἀκάθαρτες δυνάμεις, ἐξυγιαίνει, ἀνανεώνει καὶ ἁγιάζει τοὺς ἀνθρώπους, τὰ ζῶα, τίς ἀνθρώπινες κατοικίες, τὰ ἐργαστήρια καὶ τοὺς ἀγρούς. Αὐτὸ τὸ γνωρίζει ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ καὶ γιὰ αὐτὸ ἀποκαλεῖ τὶς λιτανεῖες «σταυροφορίες».

Σοῦ ἦρθε ἀπὸ κάπου ἡ κακὴ σκέψη ὅτι μὲ τὶς λιτανεῖες «τὰ ἅγια χάνουν τὴν ἁγιωσύνη τους καὶ ἐκτίθενται στὸν χλευασμὸ»;

Ὄχι μόνο κατὰ αὐτὸ τὸν τρόπο τὰ ἴδια δὲν χάνουν τὴν ἁγιωσύνη τους, ἀλλὰ ἀκριβῶς μετὰ ἁγιάζεται ἐκεῖνο ποὺ μὲ τὶς ἁμαρτίες τῶν ἀνθρώπων ἔχασε τὴν ἁγιότητά του. Ἡ λιτανεία ἀποτελεῖ τὴν πνευματικὴ στρατιωτικὴ ἐκστρατεία ἐνάντια στὶς κακὲς δαιμονικὲς δυνάμεις καὶ ὁ λαὸς κατὰ τὴ λιτανεία μοιάζει σὰν στρατὸς τοῦ Θεοῦ.

 Ἄν τώρα κάποιος χλευάζει τὶς λιτανεῖες σημαίνει κάτι;

Ὁ ἄνθρωπος ποὺ εἶναι κενὸς ἀπὸ τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ χλευάζει μὲ τὸν ἴδιο τρόπο καὶ τοὺς ναούς, καὶ αὐτοὺς ποὺ βρίσκονται μέσα σὲ αὐτοὺς τοὺς ναοὺς καθὼς καὶ τὴν πίστη καὶ τὴν προσευχὴ γενικά. Σημαίνει κάτι αὐτό;

Μήπως αὐτὸ μπορεῖ νὰ φοβίσει τοὺς «σταυροφόρους» οἱ ὁποῖοι πολεμοῦν ἐνάντια στὶς ἀόρατες δυνάμεις ποὺ εἶναι φοβερότερες ἀπὸ τοὺς ἄθλιους χλευαστές;

Ἀντιθέτως, ἐκεῖνοι ποὺ χλευάζουν τὰ ἅγια, χλευάζουν τὴν ἴδια τους τὴν εὐτυχία. Ἡ πολὺ μεγάλη ἐμπειρία μας τὸ ἐπιβεβαιώνει.

Σὲ κάποιο ἀπὸ τὰ χωριὰ τῆς περιοχῆς μας γινόταν λιτανεία μέσα στοὺς ἀγρούς. Ἕνας ἄνθρωπος ποὺ εἶχε ἐπιστρέψει λίγο καιρὸ πρὶν ἀπὸ τὴν Ἀμερικὴ, ὅπου ἐργαζόταν, στεκόταν μπροστὰ ἀπὸ τὴν πόρτα τοῦ σπιτιοῦ του καὶ χλεύαζε τοὺς «σταυροφόρους». Σύντομα παρὰ τὴν ξηρασία ποὺ ἐπικρατοῦσε ξέσπασε δυνατὴ βροχὴ στὸ χωριό. Στὸ χωριὸ δὲν συνέβη τίποτα, ἀλλὰ στὸν δικό του ἀγρό, ποὺ ἦταν φυτεμένος μὲ σιτάρι, ἔπεσε τόση πολὺ ἄμμος, ποὺ δὲν φαινόταν οὔτε τὸ σιτάρι οὔτε τὸ χῶμα.

Οἱ παλλαϊκὲς προσευχὲς ποτὲ δὲν γίνονται χωρὶς νὰ ἔχουν εὐεργετικὴ συνέπεια, ἰδιαίτερα ὅταν συνδέονται μὲ τὴ μετάνοια καὶ τὴν παράδοση στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Ὁ λαὸς αἰσθάνεται τὴν χρησιμότητα τῶν λιτανειῶν, γι’ αὐτὸ καὶ ἀγαπᾶ τὶς λιτανεῖες. Ἐὰν οἱ λιτανεῖες δὲν εἶχαν φέρει τὴ βροχὴ ἀμέτρητες φορὲς σὲ περιόδους ξηρασίας, καὶ δὲν ἄμβλυναν τὸ δρεπάνι τοῦ θανάτου σὲ περιόδους μαζικῶν θανάτων, καὶ δὲν ἐπέστρεφαν τὴν εἰρήνη σὲ ταραγμένες ἐποχές, τότε θὰ ἀγαποῦσε τόσο πολὺ ὁ λαὸς στὶς λιτανεῖες, καὶ θὰ βαστοῦσε μὲ τέτοιο ζῆλο τοῦ σταυροῦ στὰ χωριὰ καὶ τὶς πόλεις;

Οἱ Τοῦρκοι δὲν κάνουν λιτανεῖες. Ἀλλὰ συνέβη τό ἑξῆς τὴν ἐποχὴ τῆς τουρκοκρατίας σὲ μία μακεδονικὴ πόλη κάτι ποὺ ἀκόμα θυμοῦνται καὶ περιγράφουν ζωντανοὶ μάρτυρες. Ἐπικρατοῦσε μεγάλη ξηρασία. Οἱ Τοῦρκοι παρεκάλεσαν τοὺς χριστιανοὺς νὰ κάνουν λιτανεία. Ὁ ἐπίσκοπος μὲ τοὺς ἱερεῖς καὶ τὸ λαὸ ξεκινοῦν τὴν λιτανεία βαστώντας τοὺς σταυροὺς καὶ ὁδηγοῦν τὴ λιτανεία ἔξω ἀπὸ τὴν πόλη κοντὰ στὶς πηγές. Στή μία πλευρὰ βάδιζαν οἱ χριστιανοὶ στὴν ἄλλη οἱ μουσουλμάνοι. Δὲν πρόλαβαν νὰ ἀναγνώσουν ὅλες τὶς προσευχὲς καὶ ὁ οὐρανὸς σκοτείνιασε καὶ ἄρχισε νὰ βρέχει τόσο πολὺ ποὺ οἱ «σταυροφόροι» γύρισαν τρέχοντας στὰ σπίτια τους.

Εἰρήνη καὶ εὐλογία Κυρίου(Ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, “Δὲν φτάνει μόνο ἡ πίστη”, Εκδόσεις: “Εν Πλώ”) 


orthros.eu

Το είδαμε στις ΑΚΤΙΝΕΣ

 

Χριστός

 

 

Λόγος εἰς τήν Ὕψωσιν τοῦ Τιμίου καί Ζωοποιοῦ Σταυροῦ – Αγίου ΑΝΔΡΕΟΥ Ἀρχιεπισκόπου Κρήτης (14.09)

εἰς τήν Ὕψωσιν τοῦ Τιμίου καί Ζωοποιοῦ Σταυροῦ

Λόγος εἰς τήν Ὕψωσιν τοῦ Τιμίου καί Ζωοποιοῦ Σταυροῦ – Αγίου ΑΝΔΡΕΟΥ Ἀρχιεπισκόπου Κρήτης

 

Λόγος εἰς τήν Ὕψωσιν τοῦ Τιμίου καί Ζωοποιοῦ Σταυροῦ - Αγίου ΑΝΔΡΕΟΥ Ἀρχιεπισκόπου Κρήτης (14.09)

Ἑορτάζομε τήν πανήγυρι τοῦ Σταυροῦ, καί ὅλο τό πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας καταφωτίζεται. Ἑορτάζομε τήν πανήγυρι τοῦ Σταυροῦ, καί ὅλη ἡ οἰκουμένη φωταγωγεῖται καί γεμίζει μέ ἀκτῖνες θεϊκῆς χαρᾶς. Ἑορτάζομε τήν πανήγυρι τοῦ Σταυροῦ, διά τοῦ ὁποίου τό σκοτάδι (τῆς ἁμαρτίας) ἐδιώχθη, καί ἦλθε τό φῶς (τῆς ἀρετῆς). Ἑορτάζομε τήν πανήγυρι τοῦ Σταυροῦ, καί ὑψούμεθα πνευματικῶς μαζί μέ τόν Σταυρωθέντα Σωτῆρα μας, ἀφήνοντας κάτω τήν γῆ μέ τήν ἁμαρτία, διά νά κερδίσωμε τά ἄνω ἀγαθά. Ὑψώνεται ὁ Σταυρός, καί ὑψώνει μαζί του τήν ἀνθρωπότητα, πού λόγῳ τῆς ἁμαρτίας της, ἦταν πεσμένη κάτω. Ὑψώνεται ὁ Σταυρός, καί ταπεινώνει τήν αὐθάδη ἔπαρσι τῶν δαιμόνων. Ὑψοῦται ὁ Σταυρός, καί ἡ ἐναντία δύναμις τοῦ Πονηροῦ ὑποχωρεῖ καί ταπεινοῦται. Ὑψώνεται ὁ Σταυρός, καί συναθροίζεται τό πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας. Ὑψώνεται ὁ Σταυρός, καί αἱ πόλεις ἑορτάζουν πανηγυρικῶς· οἱ δέ λαοί προσφέρουν χαρούμενοι τάς ἀναιμάκτους θυσίας εἰς τόν Θεόν. Διότι καί μόνη ἡ μνήμη τοῦ Σταυροῦ εἶναι ὑπόθεσις μεγάλης χαρᾶς, καί ἀποδίωξις τῆς λύπης.

Ἀλλά καί τό νά βλέπῃ κανείς τό τύπον τοῦ Σταυροῦ, πόσον μεγάλο πρᾶγμα εἶναι! Διότι ἐκεῖνος πού βλέπει τόν Σταυρόν, γεμίζει ἀνδρείαν καί διώχνει τήν δειλίαν. Τόσο μεγάλο πρᾶγμα εἶναι ὁ Σταυρός! Καί αὐτός πού τόν κάνῃ κτῆμα του, θά ἔχῃ ἀποκτήσει ἕνα θησαυρόν. Ἴσως νά νομίζετε ὅτι ὀνομάζω θησαυρό τόν χρυσόν, ἤ τά μαργαριτάρια, τούς βαρύτιμους Ἰνδικούς λίθους, διά τά ὁποῖα χαίρουν οἱ σαρκικοί ἄνθρωποι, ἀσχολούμενοι μέ τά μικρά καί ἀνάξια λόγου πράγματα. Ἐγώ ὅμως ὀνομάζω θησαυρόν –καί δικαίως- ἐκεῖνο τό ὡραιότατο καί πολύτιμο πρᾶγμα καί ὄνομα ἐπάνω στό ὁποῖο καί διά τοῦ ὁποίου, ἐπετεύχθη ὅλη ἡ ὑπόθεσις τῆς σωτηρίας μας. Διότι ἐάν δέν ὑπῆρχε ὁ Σταυρός, ὁ Χριστός δέν θά ἐσταυρώνετο. Ἐάν δέν ὑπῆρχε ὁ Σταυρός, ὁ Χριστός -ἡ ἀληθινή ζωή –δέν θά ἐκαρφώνετο ἐπάνω εἰς τό Ξύλον αὐτό· καί ἐάν δέν ἐκαρφώνετο δέν θά ἀνέβλυζον ἀπό τήν Πλευράν οἱ βρύσες τῆς ἀφθαρσίας «αἷμα καί ὕδωρ», τά ὁποῖα ἐστάθησαν καθάρσια ὅλου τοῦ κόσμου. Δέν θά ἐσχίζετο τό χειρόγραφο τῆς ἁμαρτίας· δέν θά εἴχαμε τήν πνευματική ἐλευθερία μας· οὔτε θά ἀπελαμβάναμε τό «ξύλον τῆς ζωῆς»· ὁ Παράδεισος δέν θά ἀνοιγόταν· ἡ «στρεφομένη φλογίνη ῥομφαία» δέν θά ἄφηνε ἐλεύθερη τήν εἴσοδο πρός τήν Ἐδέμ· οὔτε ὁ Λῃστής θά εἰσήρχετο εἰς τόν Παράδεισον.

Διατί τά λέγω αὐτά; Ἐάν δέν ἦτο ὁ Σταυρός, δέν θά ἤρχετο ὁ Χριστός ἐπί τῆς γῆς· καί ἐάν ὁ Χριστός δέν ἤρχετο, δέν θά ὑπῆρχε ἡ Παρθένος. Καί ἐάν δέν ὑπῆρχε ἡ Παρθένος, οὔτε Γέννησις Χριστοῦ δευτέρα θά ὑφίστατο. Δέν θά συνανεστρέφετο ὁ Θεός ἀνάμεσα στούς ἀνθρώπους· δέν θά ὑπῆρχε τόκος, οὔτε φάτνη, οὔτε σπάργανα, οὔτε ὀκταήμερος περιτομή, οὔτε ὑποταγή εἰς τούς γονεῖς Του, οὔτε αὔξησις ἡλικίας, οὔτε αὔξησις σώματος, οὔτε φανέρωσις Αὐτοῦ, οὔτε βάπτισμα, οὔτε θαύματα, οὔτε ὁ προδότης Ἰούδας, οὔτε ἡ δίκη τοῦ Πιλάτου, οὔτε τό θράσος τῶν Ἰουδαίων πού ζητοῦσαν ἐπιμόνως νά σταυρώσουν τόν Ἀθῷον.

Καί ἐάν δέν ὑπῆρχε Σταυρός, δέν θά συνετρίβετο ὁ θάνατος, δέν θά ἐγυμνοῦτο ὁ ᾅδης, δέν θά ἐνεκρώνετο τό πονηρό φίδι, ὁ διάβολος. Δι᾽ αὐτό εἶναι πολύ μεγάλο καί τίμιο πρᾶγμα ὁ Σταυρός. Μεγάλο, διότι πάρα πολλά ἀγαθά καί εὐεργεσίαι ἔγιναν δι᾽ αὐτοῦ. Τόσο πολλά, καθ᾽ ὅσον καί τά θαύματα καί τά Πάθη τοῦ Χριστοῦ ὑπερνικοῦν κάθε δύναμι λόγου καί ἐκφράσεως. Εἶναι τίμιον ἐπίσης, διότι ὁ Σταυρός σημαίνει: Θεῖον Πάθος καί τρόπαιον. Πάθος, λόγῳ τοῦ ὅτι ὁ ἀπαθής Χριστός, ἑκουσίως ὑπέστη σταυρικόν θάνατον· τρόπαιον δέ, διότι ὁ διάβολος ἐτραυματίσθη διά τοῦ Σταυροῦ, καί μαζί του ἐνικήθη καί ὁ θάνατος. Συνετρίβησαν ἐπίσης αἱ πύλαι τοῦ ᾅδου, καί τέλος, ὁ Σταυρός ἔγινε δι᾽ ὅλον τόν κόσμον κοινή σωτηρία.

Ὁ Σταυρός εἶναι ἐλπίς τῶν Χριστιανῶν, σωτήρ τῶν ἀπεγνωσμένων, λιμάνι γι᾽ αὐτούς πού εὑρίσκονται σέ δύσκολες βιωτικές περιστάσεις, ἰατρός γιά τούς ἀσθενεῖς· ἀπομακρύνει τά πάθη, δίδει τήν ὑγεία, δίδει τήν ζωή στούς πνευματικά νεκρούς, καθοδηγεῖ πρός τήν εὐσέβεια, ἀποστομώνει τήν βλασφημία.

Ὁ Σταυρός εἶναι ὅπλο κατά τῶν ἐχθρῶν, πνευματική ῥάβδος διά τούς βασιλεῖς· τό κάλλος τοῦ βασιλικοῦ στέμματος· τύπος πού ἔχει ἕνα βαθύτερο πνευματικό νόημα, ῥάβδος δυνάμεως, εἶναι τό στήριγμα τῆς Πίστεως, πνευματική βακτηρία γιά τά γηρατειά, ὁδηγός τῶν τυφλῶν, φῶς διά τούς ἐσκοτισμένους, παιδαγωγός τῶν ἀφρόνων, διδάσκαλος τῶν νηπίων, συντριβή τῆς ἁμαρτίας, φανέρωσις μετανοίας· ἀποτελεῖ ἐγγύησιν ἀρετῆς καί δικαιοσύνης.

Ὁ Σταυρός εἶναι σκάλα πού ἀνεβάζει εἰς τούς Οὐρανούς· ὁδός, πού ὁδηγεῖ πρός τήν ἀρετήν· εἶναι πρόξενος ζωῆς πνευματικῆς· κατάργησις τοῦ θανάτου, ἀπαλλαγή ἀπό τήν φθορά. Ἔχει τήν δύναμιν νά σβήσῃ τήν φλόγα τῶν παθῶν καί τοῦ αἰωνίου πνευματικοῦ θανάτου· δίδει εἰς τήν ψυχήν τήν παῤῥησία πρός τόν Θεόν· εἶναι τό κλειδί διά τήν Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν.

Ὁ Σταυρός εἶναι φύλαξ κατά τήν νύκτα, πύργος κατά τήν ἡμέρα, χειραγωγός μέσα εἰς τό σκοτάδι, χαλινάρι σέ περιπτώσεις ὑπερβολικῆς χαρᾶς, ψυχαγωγός σέ περιστάσεις θλίψεων, συντελεῖ εἰς συμφιλίωσιν· εἶναι παρακλητικός, φιλικός, ὑπερασπιστής· μᾶς προφυλάττει καί μᾶς βοηθεῖ.

Ὁ Σταυρός εἶναι βοηθός εἰς τούς πειρασμούς μας, σωτήρ εἰς τους κινδύνους, παρήγορος εἰς τάς θλίψεις, βοηθός εἰς τάς ἀνάγκας, κυβερνήτης εἰς τήν θάλασσαν, ἀνακούφισις εἰς τάς συμφοράς. Ὁ Σταυρός φυλάσσει αὐτούς πού ἀναπαύονται τήν νύκτα, ἀγρυπνεῖ μέ τούς ἀγρυπνοῦντας, βοηθᾷ τούς κουρασμένους.

Ὁ Σταυρός εἶναι ἐνδυνάμωσις τῶν ἐξηντλημένων καί ἀδυνάτων, ἀνάπαυσις τῶν κοπιώντων, τροφή τῶν πεινασμένων, ἰσχύς τῶν νηστευόντων, ἐκπαιδευτής τῶν ἀγωνιστῶν, σκέπη τῶν γυμνῶν, σύντροφος εἰς τάς ὁδοιπορίας τῶν ξενιτευόντων.

Ὁ Σταυρός εἶναι σωφρονιστής τῶν πλουσίων, προνοητής διά τούς πτωχούς, προστάτης τῶν χηρῶν, ἀντιλήπτωρ τῶν ὀρφανῶν. Ὁ Σταυρός εἶναι τιμή διά τούς ἄρχοντας, δύναμις διά τούς βασιλεῖς, νίκη διά τούς στρατηγούς, δόξα διά τούς Ἱερεῖς· εἶναι ἐπίσης σύντροφος τῶν Παρθένων, σφραγίς, ἐπικύρωσις καί ἀσφάλεια τῆς ἁγνότητος, σύνδεσμος τῆς συζυγίας.

Ὁ Σταυρός εἶναι φύλαξ τῶν πόλεων, ἀσφάλεια τῶν σπιτιῶν, σύνδεσμος τῆς φιλίας, ὀχύρωμα κατά τῶν ἐχθρῶν, ἀντίπαλος τῶν πολεμίων, διώκτης τῶν παθῶν, σκόνταμα καί ἐμπόδιον τῶν βαρβάρων, βραβευτής τῆς εἰρήνης, συμφιλίωσις τοῦ κόσμου, κατάργησις τῶν ὁρίων, παροχή καί ἐξασφάλισις τῆς ἀγάπης, ὕψος τοῦ οὐρανοῦ, βάθος τῆς γῆς, σύνθεσις ὅλης τῆς κτίσεως, τοῦ μήκους αὐτῆς πού βλέπουμε, καί τοῦ πλάτους τῆς οἰκουμένης· καί διά νά εἰπῶ μέ λίγα λόγια: ὁ Σταυρός εἶναι τό κεφάλαιον τῶν Ἀχράντων Παθῶν τοῦ Χριστοῦ, καί ἡ κορυφή τῶν θαυμάτων πού ἔγιναν δι᾽ ἡμᾶς.

Ὀνομάζεται ἐπίσης δόξα Χριστοῦ καί ὕψος Χριστοῦ· ὁμοίως νοεῖται ὡς ποτήριον ἐπιθυμητόν, καί συμπέρασμα τῶν Παθῶν τοῦ Χριστοῦ, τά ὁποῖα ὁ Κύριος ὑπέμεινε διά τήν σωτηρίαν μας. Ὅτι δέ ὁ Σταυρός εἶναι δόξα Χριστοῦ, ἄκουσε τόν ἴδιο νά τό λέγῃ· «Νῦν ἐδοξάσθη ὁ Υἱός τοῦ ἀνθρώπου, καί ὁ Θεός ἐδοξάσθη ἐν Αὐτῷ»· καί πάλιν· «Δόξασόν με Σύ, Πάτερ, παρά σεαυτῷ τῇ δόξῃ ᾗ εἶχον πρό τοῦ τόν κόσμον εἶναι παρά Σοί» καί πάλιν· «Πάτερ, δόξασόν Σου τό ὄνομα. Ἦλθεν οὖν φωνή ἐκ τοῦ οὐρανοῦ· καί ἐδόξασα καί πάλιν δοξάσω». Δόξαν δέ ἐδῶ λέγει τάς μεταβολάς καί τήν συμπάθειαν τῶν στοιχείων τῆς φύσεως, πού συνέβησαν τότε κατά τήν Σταύρωσιν τοῦ Κυρίου· διότι ἔπρεπε καί αὐτά τά κτίσματα νά συμμετάσχουν εἰς τό Πάθος τοῦ Κτίστου.

Ὅτι δέ, ὁ Σταυρός εἶναι καί ὕψος Χριστοῦ, ἄκουσε τί λέγει ὁ ἴδιος· «Κἀγώ ἐάν ὑψωθῶ ἐκ τῆς γῆς, πάντας ἑλκύσω πρός ἐμαυτόν» τό ἴδιο λέγει καί ἀλλοῦ· «Καί καθώς Μωϋσῆς ὕψωσε τόν ὄφιν ἐν τῇ ἐρήμῳ, οὕτως ὑψωθῆναι δεῖ τόν Υἱόν τοῦ ἀνθρώπου». Διατί; «Ἵνα πᾶς», λέγει, «ὁ πιστεύων εἰς Αὐτόν μή ἀπόληται, ἀλλ᾽ ἔχῃ ζωήν αἰώνιον». Βλέπεις ὅτι ὁ Σταυρός εἶναι δόξα καί ὕψος τοῦ Χριστοῦ;

Θέλεις δέ, νά μάθῃς ὅτι ὅπου ὕψος, ἐκεῖ ἀκολουθεῖ καί δόξα; Ἄκουε τόν Δαυΐδ πού λέγει· «Ὑψώθητι ἐπί τούς οὐρανούς, ὁ Θεός, καί ἐπί πᾶσαν τήν γῆν ἡ δόξα Σου»· Ὁμοίως καί τόν Ἡσαΐα νά λέγῃ ὡς ἐκ προσώπου τοῦ Χριστοῦ· «Νῦν ἀναστήσομαι, λέγει Κύριος, νῦν δοξασθήσομαι, νῦν ὑψωθήσομαι». Ἐπειδή λοιπόν, ὁ Σταυρός εἶναι ὕψος τοῦ Χριστοῦ, ὑψοῦται δέ σήμερα ὁ Σταυρός, ἀκόλουθον εἶναι νά δοξάζεται ὁ Χριστός.

Ὑψοῦται λοιπόν ὁ Σταυρός σήμερα, διά νά δοξασθῇ ὁ Χριστός. Δέν ὑψοῦται ὁ Χριστός, διά νά δοξασθῇ ὁ Σταυρός· ἀλλά ὑψοῦται ὁ Σταυρός, διά νά δοξασθῇ ὁ Χριστός. Δοξάζεται δέ ὁ Χριστός, διά νά ὑψώσῃ καί μᾶς μαζί μέ τόν ἑαυτόν Του. Ὑψώνεται λοιπόν ὁ Σταυρός, καί μαζί του ὑψώνει καί τό φρόνημα τῶν εὐσεβῶν Χριστιανῶν. Δοξάζεται ὁ Χριστός, καί δοξάζει μαζί Του καί αὐτούς πού Τόν δοξάζουν. Ὑψοῦται ὁ Σταυρός, καί συντρίβει τήν ὑπερηφάνεια τῶν δαιμόνων. Δοξάζεται ὁ Χριστός, καί ἐντροπιάζει τόν ἀρχέκακον διάβολον.

Ὑψοῦται ὁ Σταυρός, καί ἀνορθώνει ἐκείνους πού καταπίπτουν. Δοξάζεται ὁ Χριστός, καί διαλύει τήν ἐντροπήν ἐκείνων πού ἔπεσαν εἰς τήν ἁμαρτίαν. Ὑψοῦται ὁ Σταυρός, καί γκρεμίζονται τά εἴδωλα. Δοξάζεται ὁ Χριστός, καί τραυματίζεται ὁ διάβολος. Ὑψοῦται ὁ Σταυρός, ὄχι μόνον διότι ὑψώθη ὁ Χριστός ἐπάνω εἰς αὐτόν, ἀλλά διατί μέ τήν φανέρωσίν του, ἤλεγξε τήν μωρία καί τήν ὑπερηφάνεια τῶν Ἰουδαίων. Ἀπό ποῦ ἐφανερώθη; Ἀπό τά ἔγκατα τῆς γῆς. Πότε ἐφανερώθη; Εἰς τήν ἐποχήν τῶν Βασιλέων πού ἐπίστευσαν εἰς τόν Χριστόν· ὄχι ὅπως μερικοί ἔπλασαν τάχα μέ τήν φαντασία τους, ἐξαπατῶντας τούς πολλούς μέ πιθανολογίας, ἀλλά μέ μίαν θείαν καί ἁπλῆν δύναμιν, μέ μίαν ὄντως ἐπινόησιν σταθερᾶς πίστεως· διότι ἐπρόκειτο διά Θεϊκόν Κειμήλιον.

Μετά δηλαδή τόν σταυρικόν θάνατον, ὁ Κύριος τῆς ζωῆς καί τοῦ θανάτου ἀνέστη τριήμερος· οἱ Ἰουδαῖοι λοιπόν γεμᾶτοι φθόνον, καί φοβούμενοι μήπως κάτι τι ἀπό τό σεπτόν καί μακάριον Πάθος διασωθῇ, καί γίνῃ διά μέν τούς Ἰουδαίους ἔλεγχος καί τιμωρία, διά δέ τούς πιστεύοντας εἰς τόν Χριστόν φυλακτήριον, ἔθαψαν μέσα εἰς τήν γῆν τόν θησαυρόν· ἐννοῶ τόν σταυρόν καί ὅλα τά σχετικά μέ αὐτόν: τούς Ἥλους, λέγω, τήν Λόγχην, καί τόν τίτλον τόν ὁποῖον ὁ Πιλᾶτος ἔγραψε καί ἐτοποθέτησε εἰς τόν Σταυρόν. Ἔπειτα ὅταν ὁ Θεός ἀνέθεσε τήν βασιλείαν καί ὅλην τήν Ρωμαϊκήν διοίκησιν εἰς τούς Χριστιανούς, εὐδόκησε τότε νά μᾶς εὐεργετήσῃ μέσῳ μιᾶς Βασιλίδος εὐσεβοῦς γυναικός, πού εἶχε πράγματι βασιλικόν φρόνημα, ὅταν ὁ υἱός της ἦτο Βασιλεύς τῶν Χριστιανῶν.

Ἡ Βασιλομήτωρ αὐτή μέ θείαν σοφίαν, ἄλλοτε μέ βασιλική σοβαρότητα, ἄλλοτε μέ κολακεῖες, εἰς ὅλα ὅμως μέ βασιλική συμπεριφορά, κατώρθωσε νά κάμψῃ τήν σκληράν καρδίαν τῶν Ἰουδαίων. Ἔτσι μέ αὐτήν τήν ἀναζήτησιν καί σχεδόν χωρίς κόπο, ἐφανερώθη ὁ κοινός αὐτός θησαυρός, πού γρήγορα ὁ Θεός ὡς δῶρον ἔδωσε πρός τήν Ἁγίαν αὐτήν γυναῖκα. Αὐτόν λέγω τόν Τίμιον τοῦ Κυρίου Σταυρόν, ὁ ὁποῖος σήμερα ὑψοῦται εἰς ὅλον τόν κόσμον, μαζί μέ ὅλα ἐκεῖνα πού συνετέλεσαν εἰς τήν οἰκονομίαν τοῦ μακαρίου καί σωτηρίου διά τόν κόσμον θείου Πάθους.

Αὐτό λοιπόν ἑορτάζομε σήμερα· διά τοῦτο πανηγυρίζομεν· γιά τό ὅτι ἐφανερώθη σήμερα τό ἅγιον ἐκεῖνο Ξύλον πού ἀπό παλαιά ἐκρύπτετο· γιά τό ὅτι ὁ κρυμμένος θησαυρός, ἔλαμψεν ὡσάν ἄλλος χρυσός μέσα ἀπό τά σπλάγχνα τῆς γῆς· γιά τό ὅτι ἀπεκαλύφθη τό μέχρι τώρα θαμένο ἐπίσημο λάβαρον τῆς Χριστιανωσύνης· γιά τό ὅτι ἡ ἀλαζονεία καί ἡ ἔπαρσις τῶν δαιμόνων ἠρέμησε, μέ τήν φανέρωσιν τοῦ Σταυροῦ· γιά τό ὅτι αὐτό πού ἀπό τήν φύσι του εἶναι ξίφος κατά τῶν ἐχθρῶν, ἐφανερώθη μέσα ἀπό τήν γῆν· γιά τό ὅτι ἡ Ἐκκλησία ἔλαβε πάλι τόν στολισμόν της· γιά τό ὅτι τήν «δραχμήν» πού ἔχασε, τήν εὑρῆκαν οἱ Βασιλεῖς.

Αὐτός εἶναι ὁ Σταυρός τοῦ Κυρίου, τό Δεσποτικόν «σημεῖον», τό σωτήριον ὅπλον, ἡ βασιλική δύναμις, τό τρόπαιον τῆς νίκης, τό σημεῖον διαχωρισμοῦ ἀλλά καί τῆς ἑνώσεως τῶν Οὐρανίων καί τῶν ἐπιγείων, ἡ νομοθεσία τῶν πιστῶν, ἡ κορυφή καί ὁ ἐπίλογος τῶν Ἀποστόλων, τό τηλεσκόπιο τῶν Προφητῶν, τό στεφάνι τῶν Μαρτύρων, ὁ ἀῤῥαβών τῶν προσκυνούντων τόν Χριστόν.

Διότι ἀπό τότε πού ἔχομε τόν Σταυρόν, ὁ Χριστός προσκυνεῖται· ἀπό τότε πού ἔχομε τόν Σταυρόν, ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ ἐγνωρίσθη καί ἐπιστεύθη· ἀπό τότε πού ἔχομε τόν Σταυρόν, ἡ Ἰουδαϊκή θρησκεία κατηργήθη, ἡ εἰδωλολατρεία ἔσβησε, ἡ Χριστιανική Πίστις καί ζωή ἀνέτειλε καί ἐπεκράτησε· ὁ ἀέρας ἡγιάσθη, ἠλευθερώθημεν ἀπό τάς εἰδωλολατρικάς θυσίας, ἐγεύθημεν τήν ἀναίμακτον λατρείαν. Ἀπό τότε πού ἔχομε τόν Σταυρόν, ἔχομε ἀπαλαγῆ ἀπό τάς δαιμονικάς ἀναθυμιάσεις· ἀντιθέτως, μποροῦμε νά μετέχωμε πλέον τῆς Πνευματικῆς εὐωδίας τοῦ «κενωθέντος Μύρου». Ἀπό τότε πού ἔχομε τόν Σταυρόν, αἱ γεννήσεις καί καταγωγαί τῶν ψευδοθεῶν τῆς Μυθολογίας ἐξηφανίσθησαν. Ἀπό τότε πού ἔχομε τόν Σταυρόν, ἐγνωρίσαμε τό μυστήριο τῆς θείας Πίστεώς μας· ἀπό τότε πού ἔχομε τόν Σταυρόν, ἐμάθαμε ὅτι, ἡ ὑπεράρχιος ἀρχή, δηλαδή ὁ Θεός Λόγος, προῆλθε ἐκ τῆς προανάρχου ἀρχῆς, δηλαδή τόν Θεό Πατέρα, ἀχρόνως καί θεοπρεπῶς.

Ἀπό τότε πού ἔχομε τόν Σταυρόν, ἔχομε διδαχθῆ τήν πίστιν εἰς Πατέρα, Υἱόν καί Ἅγιον Πνεῦμα, καί ἀπαλαχθήκαμε ἀπό τήν καταστρεπτική φθορά τῆς εἰδωλολατρικῆς ματαιολογίας καί φλυαρίας. Ἀπό τότε πού ἔχομε τόν Σταυρόν, ἀπεῤῥίψαμε τίς σκιές τῶν τυπικῶν συμβόλων, καί κατεφωτίσθημεν μέ τό φῶς τῆς ἀληθείας διά τῆς θείας Χάριτος. Ἀπό τότε πού ἔχομε τόν Σταυρόν, ὁ θάνατος ἔχει καταφρονηθῆ, οἱ δαίμονες ἔχουν σαστίσει, τά εἴδωλα συνετρίβησαν, αἱ θυσίαι τῶν ζώων ἔχουν ἐκλείψει, τά εἰδωλεῖα ἔχουν καταστραφῆ. Παντοῦ ὑπάρχουν Ἐκκλησίαι, ἱερά θυσιαστήρια, ψαλμῳδίες, ἀγρυπνίες, θεολογικές διδασκαλίες, Βαπτίσματα, συμφιλιώσεις τῶν πιστῶν, θεία μελέτη καί γνῶσις τῶν Ἁγίων Γραφῶν, περιφρόνησις τῶν γηΐνων, κτῆσις τῶν Οὐρανίων, ἕνωσις μέ τόν Θεόν. Καί διατί νά λέγω πολλά; Ἀπό τότε πού ἔχομε τόν Σταυρόν, οἱ ἄνθρωποι συμπολιτεύονται μέ τούς Ἀγγέλους, καί αὐτός ὁ Οὐρανός εἶναι πλέον προσιτός διά τούς ἐπιγείους· ὁ δέ Θεός, διά τῆς θείας Χάριτος καί ἐνεργείας Του, γίνεται πλέον μεθεκτός ἀπό τούς ἀνθρώπους.

Ἀλλ᾽ ὦ Τίμιε Σταυρέ, τό πολυδοξασμένο καύχημα τοῦ Κυρίου καί ἡμῶν! Ὦ Ξύλον ἔνδοξον, ἐπάνω εἰς τό ὁποῖον ὁ Χριστός ἐτεντώθη! Φυτόν πού ἐξασφαλίζει τήν ἀθανασίαν, ἐκ τοῦ ὁποίου ὁ Χριστός ὁ ἀληθινός βότρυς, ἀνέβλυσε γιά μᾶς ποτόν πού δίδει ἀληθινή ζωή. Ὦ Σταυρέ, διά τοῦ ὁποίου ἐσχίσθη τό χειρόγραφον τῆς ἁμαρτίας, καί ἔτσι ἔγινε αἰτία νά γραφῇ τό συμβόλαιον τῆς ἐλευθερίας. Ὦ Σταυρέ, θησαυρέ ἀπείρων ἀγαθῶν! Πρόξενε τοῦ Παραδείσου, κάτοχε τῆς Βασιλείας τῶν Οὐρανῶν, σύ πού ἐλευθερώνεις ἀπό τά ἁμαρτήματα καί δίδεις τά κατορθώματα. Σέ ὁ Χριστός μέ τήν Σταύρωσίν Του ἀνέδειξε Ξύλον ἀθανασίας. Σέ ὁ Χριστός, μέ τό νά προσηλωθῇ ἐπάνω σου, ἐτοποθέτησε σάν ἄλλη σκάλα πού ὁδηγεῖς πρός τούς οὐρανούς. Σέ ὁ Χριστός, μέ τό νά κρεμασθῇ ἐπάνω σου, ἀνέδειξε πρόξενον εὐλογίας. Σέ ὁ Χριστός, μέ τό τάνυσμά Του, κατέστησε ἱκανόν νά ἐλευθερώνῃς ἀπό τά δεσμά τῆς ἁμαρτίας, αὐτούς πού εἶναι δέσμιοι εἰς αὐτήν.

Μέ τό νά ὑψωθῇ ὁ Χριστός μέ τήν θέλησίν Του ἐπάνω στό ἰκρίωμά σου, ὕψωσε μαζί Του τόν κόσμον. Μέ τό νά ὑψωθῇ σέ σένα ὁ Χριστός γιά χάρι δική μας, ἀχρήστευσε τόν ὑψωθέντα χάλκινον ὄφιν. Δέν ὑπάρχει πλέον εἰς τόν δρόμον φίδι πού νά δαγκώνῃ καί νά κεντᾷ τήν πτέρναν. Δέν ὑπάρχει πλέον ὁ «χαλκοῦς ὄφις» ὁ ὁποῖος ὅταν ἐβλέπετο ἐθεράπευσε τά δαγκάματα τῶν φιδιῶν. Δέν ὑπάρχει πλέον τό: «Ἐπικατάρατος πᾶς ὁ κρεμάμενος ἐπί ξύλου». Πῶς, καί μέ ποῖον τρόπον; Μέ τό νά μεταβάλῃ τήν κατάραν εἰς εὐλογίαν ὁ εὐλογημένος Ἰησοῦς, ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ. Δέν εἶναι πλέον κατηραμένος ὁ σταυρός, ἐπειδή ἡ κατάρα ἐκαρφώθη ἐπάνω εἰς τόν Σταυρόν· αὐτήν τήν κατάραν ὁ Χριστός τήν ἀπεμάκρυνε, ἀντ᾽ αὐτῆς δέ, εἰσήγαγε τήν εὐλογίαν.

Τοῦτος ὁ Σταυρός τοῦ Κυρίου, μᾶς ἔφερε ὅλα τά καλά. Τοῦτος ὁ Σταυρός τοῦ Δεσπότου, ἔχει πολλά ὀνόματα. Ὁ Σταυρός ὀνομάζεται: ῥάβδος εὐθύτητος, βασιλείας, δυνάμεως καί κληρονομίας: «Ὁ Θρόνος Σου, ὁ Θεός, εἰς τόν αἰῶνα τοῦ αἰῶνος, ῥάβδος εὐθύτητος ἡ ῥάβδος τῆς Βασιλείας Σου»· «Ἐλυτρώσω ῥάβδον κληρονομίας Σου»· «Ράβδον δυνάμεως ἐξαποστελεῖ Σοι Κύριος ἐκ Σιών». Ὀνομάζεται ἐπίσης βακτηρία: «Ἡ ῥάβδος Σου καί ἡ βακτηρία Σου, αὗταί με παρεκάλεσαν». Ὀνομάζεται καί Ξύλον ζωῆς: «Ξύλον ζωῆς ἐστι πᾶσι τοῖς ἀντεχομένοις αὐτοῦ, καί τοῖς ἐπερειδομένοις ἐπ᾽ αὐτόν ὡς ἐπί Κύριον ἀσφαλής». Εἶναι «Ξύλον πεφυτευμένον», καθώς ἀναφέρει κάπου ὁ Δαυΐδ, «παρά τάς διεξόδους τῶν ὑδάτων»· ποίων ὑδάτων; τῶν θεοπνεύστων Γραφῶν.

Ὀνομάζεται καί ὑποπόδιον: «Ὑψοῦτε Κύριον τόν Θεόν ἡμῶν, καί προσκυνεῖτε τῷ ὑποποδίῳ τῶν ποδῶν Αὐτοῦ, ὅτι Ἅγιος ἐστι». Ὀνομάζεται καί τόπος: «Εἰσελευσόμεθα εἰς τά σκηνώματα Αὐτοῦ, προσκυνήσωμεν εἰς τόν τόπον, οὗ ἔστησαν οἱ πόδες Αὐτοῦ»· «εἰ δώσω ὕπνον τοῖς ὀφθαλμοῖς μου καί τοῖς βλεφάροις μου νυσταγμόν καί ἀνάπαυσιν τοῖς κροτάφοις μου, ἕως οὗ εὕρω τόπον τῷ Κυρίῳ, σκήνωμα τῷ Θεῷ Ἰακώβ».

Τοῦτον τόν Σταυρόν ὑποδηλοῦσε καί συμβολικῶς προεμήνυε ὁ Πατριάρχης Ἰακώβ, τοποθετώντας τά χέρια του ἐναλλάξ καί σταυροειδῶς ἐπάνω εἰς τά ἐγγόνια του πρός εὐλογίαν. Αὐτόν τόν Σταυρόν πάλιν προτυπῶν ὁ ἴδιος, προσεκύνησεν εἰς τό ἄκρον τῆς ῥάβδου τοῦ υἱοῦ του Ἰωσήφ. Προτύπωσις ἐπίσης τοῦ Σταυροῦ ἦτον ἡ ῥάβδος τοῦ ἰδίου Πατριάρχου Ἰακώβ, ὅταν ἐπέρασε τόν ποταμόν Ἰορδάνην· διότι λέγει: «Ἐν τῇ ῥάβδῳ μου ταύτῃ διέβην τόν Ἰορδάνην». Καί λίγο πιό πρίν ἐφανερώνετο εἰς τόν Ἀβραάμ τό σημεῖο τοῦ Σταυροῦ, προτυπούμενον ἀνάμεσα εἰς τά κέρατα τοῦ κριοῦ, ὅταν ἐπρόσφερε τήν τυπικήν θυσίαν τοῦ προβάτου, ἡ ὁποία ἦτο μία μυστική προτύπωσις τοῦ Σταυρωθέντος Χριστοῦ.

Σταυροῦ προτύπωσις ἦτο καί ὁ Ἰσαάκ, ὁ ὁποῖος ἐφορτώθη τά ξύλα τῆς θυσίας, καί ἀκολουθοῦσε δρομαίως τόν πατέρα του, ὁ ὁποῖος βιαζόταν νά κάμῃ τήν θυσίαν. Σταυροῦ δύναμιν εἶχε ἐπίσης, ἡ ῥάβδος τοῦ Μωϋσέως, ἡ ὁποία μετεβλήθη εἰς μεγάλον ὄφιν καί μετεμόρφωσε τάς ῥάβδους τῶν Αἰγυπτίων· καί ἄλλας ἀπό αὐτάς κατέπινε, ἄλλοτε πάλιν μετέβαλλε τό νερό τοῦ ποταμοῦ σέ αἷμα, διά νά μή μποροῦν νά πίνουν νερό. Καί ἄλλοτε μέν, ἔβγαζε ἀπό τά νερά βατράχους, ἄλλοτε δέ, ἔῤῥιπτε ἀκρίδας, σκνίπας καί σκότος βαθύ, καί ὅλας τάς ἄλλας ἐκείνας τιμωρίας τῶν Αἰγυπτίων. Σταυροῦ προτύπωσις ἦτο καί ἡ ἰδία αὐτή ῥάβδος τοῦ Μωϋσέως, ὅταν ἐσχίζετο ἡ Ἐρυθρά θάλασσα εἰς δύο μέρη καί ἐδημιουργοῦντο τά ὑδάτινα ἐκεῖνα τείχη διά νά περάσῃ αὐτός μαζί μέ τόν λαόν.

Σταυροῦ προτύπωσις ἐπίσης ἦσαν ὁ «στῦλος τοῦ πυρός» καί ὁ «στῦλος τῆς νεφέλης» διά τῶν ὁποίων ὡδηγοῦσε ὁ Θεός τούς περιπλανωμένους Ἰουδαίους, ὅταν ἔφυγαν ἀπό τήν Αἴγυπτον.

Σταυροῦ προτύπωσιν ἔκαμε καί αὐτός ὁ ἴδιος ὁ Μωϋσῆς, ἐπάνω εἰς τό ὄρος ἔχοντας ὑψωμένα τά χέρια, ὅταν ὁ Ἱησοῦς τοῦ Ναυῆ ἐπολέμει τούς ἀλλοφύλους Ἀμαληκίτας· καί ὁ μέν Μωϋσῆς ἐστηρίζετο ὑπό τοῦ Ἀαρών καί τοῦ Ὤρ, οἱ δέ Ἰησραηλῖται νικοῦσαν.

Σταυροῦ προτύπωσις ἦτο καί ἡ ῥάβδος πού ἐκτύπησε τήν πέτραν εἰς τήν ἔρημον καί ἀνέδειξε τήν ξηρά γῆν γεμάτην ἀπό τρεχούμενο νερό.

Ἀλλά καί ἡ ῥάβδος πού ἐβλάστησε τά καρύδια τί ἐδήλωνε; Δέν προεικόνιζε φανερά τόν Σταυρόν; Ἀλλά καί ὁ Ἡσαΐας ὁ ὁποῖος ἐπριονίσθη μέ ξύλινο πριόνι, δέν προετύπωνε τόν Σταυρόν; Ἀφήνω νά λέγω ὅτι καί τοῦ Ἀγγέ ἡ σταύρωσις καί τοῦ Σισάρα ἡ ἐν πασσάλῳ καθήλωσις, προτύπουν φανερά τόν Σταυρόν. Ἀλλά καί ἡ μηλωτή τοῦ Προφήτου Ἠλία, μπορῶ νά εἰπῶ, προετύπωνε τήν δύναμιν τοῦ Σταυροῦ, ὅταν ἔσχισε εἰς δύο τά νερά τοῦ Ἰορδάνου ὁ Προφήτης, καί πέρασε ὡς διά ξηρᾶς. Τί νά εἴπωμε δέ, καί διά τό θαῦμα τοῦ Προφήτου Ἑλισσαίου ὅταν ἔῤῥιψε τό ξύλο τῆς ἀξίνης μέσα εἰς τό νερό, καί ἀνείλκυσε τόν σιδερένιο πέλεκυ, ὁ ὁποῖος, ἄν καί ἦτο βαρύς, ἔγινε ἐλαφρός;

Πράγματι λοιπόν ὁ Σταυρός εἶναι κάτι πολύ μεγάλο, καί σέ πολλά μέρη τῆς Ἁγίας Γραφῆς μαρτυρεῖται ἤ προτυποῦται, καί πολλά θαύματα γίνονται καθημερινῶς μέ τήν δύναμίν του. Πρέπει νά προσκυνοῦμε λοιπόν τόν Σταυρόν, διότι δι᾽ αὐτοῦ ἐγνωρίσαμε τόν Κύριον. Πρέπει νά προσκυνῆται ὁ Σταυρός, διότι δι᾽ αὐτοῦ δοξάζομε τόν Χριστόν. Προσκυνοῦμε τόν Σταυρόν, διότι δι᾽ αὐτοῦ ἐλάβαμε τήν εὐλογίαν, καί ἐλευθερωθήκαμε ἀπό τήν κατάρα. Προσκυνοῦμε τόν Σταυρόν, διότι δι᾽ αὐτοῦ ἐξεμέσαμε τήν πικρή γεῦσι τοῦ «ξύλου τῆς παρακοῆς», καί ἐγεύθημεν τήν γλυκύτητα τῆς σωτηρίας.

Εὐλογημένο αὐτό τό Ξύλον, διά τοῦ ὁποίου εὐλογήθηκαν ὅλα τά ἔθνη. Εἶναι εὐλογημένο αὐτό τό Ξύλον, ἐπάνω εἰς τό ὁποῖον ὁ Θεός Λόγος σωματικῶς ἐσταυρώθη! Ποιό πρᾶγμα θά μποροῦσε νά εἶναι πιό θαυμαστό καί παράδοξον; Νά βλέπῃς δηλαδή ἕνα Θεόν νά σταυρώνεται, καί μάλιστα μαζί μέ λῃστάς; Εἶναι εὐλογημένο τό Ξύλο, διά τοῦ ὁποίου ὁ Λῃστής μπῆκε εἰς τόν Παράδεισον, καί ἡ γεῦσις τοῦ Ξύλου αὐτοῦ, ἀπεμάκρυνε τήν πικράν γεῦσιν (τῆς παρακοῆς καί τῆς ἁμαρτίας)· ποιό πρᾶγμα θά μποροῦσε νά εἶναι πιό θαυμαστό ἀπό αὐτό; Διότι τόν Παράδεισον τόν ὁποῖον ἔκλεισε ὁ Ἀδάμ μέ τήν πτῶσίν του, τοῦτον ἄνοιξε ὁ Λῃστής μέ τήν μετάνοιάν του. Καί ἀπό ἐκεῖ πού ἐξωρίσθη ἐκεῖνος, ἐκεῖ ἐνεγράφη μόνιμος κάτοικος ἐτοῦτος. Πολύ καλή, ἐπιτυχημένη καί θαυμασία ἐναλλαγή! Ἐξῆλθε ὁ ἕνας κλέπτης καί εἰσῆλθε ὁ ἄλλος κλέπτης· ὁ πρῶτος, ἐπειδή ἔκαμε παράβασιν· ὁ δεύτερος, ἐπειδή μετενόησε. Ὁ ἕνας, ἐπειδή ὑπετάγη εἰς τόν διάβολον· ὁ ἄλλος, ἐπειδή ἐσταυρώθη μαζί μέ τόν Κτίστην.

Εὐλογημένο εἶναι τό Ξύλον, ἀπό τό ὁποῖον κατεσκευάσθη ἡ νοητή κιβωτός τῆς Ἐκκλησίας, καί ἡ ὁποία ἔχει τήν δύναμιν νά διασώζῃ τόν κόσμον ἀπό τόν κατακλυσμόν τῆς ἁμαρτίας. Εἶναι εὐλογημένο τό Ξύλον, ἀπό τό ὁποῖον ἔφαγε ὁ Λῃστής, καί ἠξιώθη τοῦ Παραδείσου τῆς τρυφῆς. Εὐλογημένο εἶναι τό Ξύλον, ἀπό τό ὁποῖον ἐπειδή δέν ἔφαγε προηγουμένως ὁ Ἀδάμ, ἀντήλαξε τήν ζωήν μέ τόν θάνατον, προσκολληθείς πρός τό «ξύλον τῆς γνώσεως» μέ τήν αὐθάδη ἐκείνην γεῦσιν. Ἔπειτα ἀφοῦ ἔφαγε ἀντελήφθη τόν πλοῦτον του καί εὗρε τήν ἀποκατάστασίν του. Εἶναι εὐλογηένο τό Ξύλον, διά τοῦ ὁποίου οἱ βασιλεῖς νικοῦν τούς ἐχθρούς, καί οἱ στρατηγοί προσφέρουν τά λάφυρα πού κέρδισαν, καί πλήθη στρατιωτῶν συλλαμβάνουν τούς βαρβάρους αἰχμαλώτους. Εἶναι εὐλογημένο τό Ξύλον, διά τοῦ ὁποίου καταστρέφονται τά τόξα, καί οἱ ἀσπίδες γίνονται παρανάλωμα τῆς φωτιᾶς. Εἶναι εὐλογημένο τό Ξύλον, διά τοῦ ὁποίου οἱ ὑπερήφανοι ἐχθροί λυγίζουν, ὑποκύπτουν καί ὑποχωροῦν· τρέπονται εἰς φυγήν οἱ βάρβαροι καί φεύγουν οἱ Σκύθαι πανικόβλητοι «μηδενός διώκοντος».

Λοιπόν, ὑψώσατε σήμερα μαζί μου τήν φωνήν, καί ἄς ἀπευθύνωμε μαζί μέ τήν Ἁγία Γραφή, τά λόγια της, πρός τόν Θησαυρόν τοῦ Σταυροῦ. Καί Θησαυρόν τοῦ Σταυροῦ, ὀνομάζω τόν Υἱόν τοῦ Θεοῦ, τόν Χριστόν, πρός τόν Ὁποῖον πρέπει νά ἀπευθύνωμε τά λόγια μας λέγοντες: «Πάντα τά ἔθνη, ὅσα ἐποίησας, ἥξουσι καί προσκυνήσουσιν ἐνώπιόν Σου, Κύριε, καί δοξάσουσι τό Ὄνομα Σου, ὅτι μέγας εἶ Σύ καί ποιῶν θαυμάσια, Σύ εἶ ὁ Θεός μόνος». Εἰς Αὐτόν ἀνήκει ἡ δόξα εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων· Ἀμήν

 

Λόγος εἰς τήν Ὕψωσιν τοῦ Τιμίου καί Ζωοποιοῦ Σταυροῦ - Αγίου ΑΝΔΡΕΟΥ Ἀρχιεπισκόπου Κρήτης (14.09)

 

Το είδαμε εδώ

 

 

Λόγος εἰς τήν Ὕψωσιν τοῦ Τιμίου καί Ζωοποιοῦ Σταυροῦ - Αγίου ΑΝΔΡΕΟΥ Ἀρχιεπισκόπου Κρήτης (14.09)

 

Δημοφιλή Άρθρα

Τα αγαπημένα σας

Οι “ποιμένες” και η στρατηγική εξουθένωσης των πιστών.

0
Οι "ποιμένες" και η στρατηγική εξουθένωσης των πιστών!     «Δεν μπορούμε να ζούμε στον κόσμο μας, κλείνοντας τα μάτια μας μπροστά στις εκατόμβες των νεκρών, που,...