Ορθοδοξία

Αρχική Ορθοδοξία

Οἱ φοβερὲς προφητεῖες τοῦ Ντιμίτρι Τάραμπιτς! (21.10)

Οἱ φοβερὲς προφητεῖες τοῦ Ντιμίτρι Τάραμπιτς!

Οἱ φοβερὲς προφητεῖες τοῦ Ντιμίτρι Τάραμπιτς!

Οἱ φοβερὲς προφητεῖες τοῦ Ντιμίτρι Τάραμπιτς! (21.10)
Οἱ φοβερὲς προφητεῖες τοῦ Ντιμίτρι Τάραμπιτς!
Από το Σερβικό βιβλίο «Προφητείες από την Κρέσνα» μετάφραση απο τα Αγγλικά
Τα ακόλουθα είναι λίγα αποσπάσματα από τις προφητείες του Δίκαιου Ντιμίτρι Τάραμπιτς (καταγράφηκαν γύρω στο 1850). Ήταν ένας αγράμματος Σέρβος χωρικός που έζησε με έναν υπερβολικά ευσεβή ερημιτικό τρόπο στα μέσα του 19ου αιώνα, οι περισσότερες προφητείες του καταγράφηκαν από τον νονό του, τον ιερέα Πατέρα Ζαχαρία. Εδώ έχουμε αποσπάσματα από κείμενα που ασχολούνται με έναν μεγάλο πόλεμο μπροστά μας. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι πολλές από τις προφητείες του, του 20ου αιώνα, ειδικά εκείνες που περιλαμβάνουν τη Σερβία, έχουν βγει αληθινές.
Βλέπεις νονέ μου, όταν ο κόσμος αρχίζει να ζει στην ειρήνη και στην αφθονία μετά το 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, όλο αυτό θα είναι ακριβώς μια πικρή ψευδαίσθηση, γιατί πολλοί θα ξεχάσουν το Θεό και θα λατρεύουν μόνο τη δική τους ανθρώπινη εξυπνάδα…. Και ξέρεις νονέ μου, τι είναι η ανθρώπινη εξυπνάδα συγκρινόμενη με του Θεού τη θέληση και γνώση; Ούτε ακόμη μια μόνη σταγόνα στον ωκεανό!
Οι άνθρωποι θα κατασκευάσουν ένα κουτί και μέσα του θα υπάρχει κάποιο είδος μηχανισμού με εικόνες, αλλά δεν θα είναι ικανοί να επικοινωνήσουν μαζί μου όντας νεκροί, παρόλο που αυτός ο μηχανισμός εικόνων θα είναι τόσο κοντά στον άλλο κόσμο όπως οι τρίχες στο ανθρώπινο κρανίο είναι κοντά η μια στην άλλη. Με τη βοήθεια αυτού του μηχανισμού ο άνθρωπος θα είναι ικανός να δει οτιδήποτε συμβαίνει σε όλον τον κόσμο.
Οι άνθρωποι θα ανοίγουν πηγάδια βαθιά στο έδαφος και θα εξάγουν χρυσάφι (ένα άλλο όνομα για το ακατέργαστο λάδι είναι «μαύρος χρυσός»), το οποίο θα τους δώσει φως, ταχύτητα και δύναμη, και η γη θα χύσει δάκρυα λύπης γιατί θα υπάρχει πολύ περισσότερο χρυσάφι στην επιφάνειά της από ότι στο εσωτερικό της. Η γη θα υποφέρει εξαιτίας αυτών των ανοιχτών πληγών. Εκτός από τη δουλειά στους αγρούς, οι άνθρωποι θα σκάβουν παντού, σε σωστές και λάθος περιοχές, αλλά η αληθινή δύναμη θα είναι όλη γύρω τους, όντας μη ικανή να τους πει: «Έλα, πάρε με, δεν βλέπεις ότι είμαι εδώ, όλη γύρω σου;».
Μόνο μετά από πολλά χρόνια, οι άνθρωποι θα θυμηθούν αυτήν την αληθινή δύναμη, και τότε θα αντιληφθούν πόσο ανόητο ήταν να ανοίγουν όλες αυτές τις τρύπες. Αυτή η δύναμη θα είναι επίσης παρούσα στους ανθρώπους αλλά θα πάρει πολύ χρόνο πριν την ανακαλύψουν και την χρησιμοποιήσουν. Έτσι ο άνθρωπος θα ζει για πολύ-πολύ καιρό ανίκανος να ξέρει για τον εαυτό του. Θα υπάρχουν πολλοί μορφωμένοι άνθρωποι που θα πιστεύουν εξαιτίας των βιβλίων τους ότι ξέρουν και μπορούν να κάνουν τα πάντα. Αυτοί θα είναι το μεγάλο εμπόδιο για αυτήν τη διαπίστωση, αλλά από τη στιγμή που οι άνθρωποι αποκτήσουν αυτή τη γνώση, θα δουν τι είδος λάθους έκαναν όταν άκουγαν τους μορφωμένους. Όταν αυτό συμβεί, οι άνθρωποι θα λυπούνται γιατί δεν το ανακάλυψαν πιο πριν, γιατί αυτή η γνώση είναι τόσο απλή.
Οἱ φοβερὲς προφητεῖες τοῦ Ντιμίτρι Τάραμπιτς! (21.10)
Αυτοί θα πιστεύουν ότι η ψευδαίσθησή τους είναι η πραγματική αλήθεια, παρόλο που δεν θα υπάρχει αλήθεια στη σκέψη τους. Εδώ στην πατρίδα θα είναι το ίδιο όπως σε όλον τον κόσμο. Οι άνθρωποι θα αρχίσουν να μισούν τον καθαρό αέρα και αυτήν τη θεϊκή φρεσκάδα και όλη τη θεϊκή ομορφιά και θα την κρύβουν στη σύγκριση. Κανένας δεν θα τους αναγκάσει να το κάνουν, αλλά θα το κάνουν από τη δική τους ελεύθερη βούληση. Εδώ, στην Κρέμνα, πολλοί αγροί θα γίνουν λιβάδι και πολλά σπίτια θα εγκαταλειφθούν, αλλά τότε εκείνοι που έχουν φύγει θα γυρίσουν πίσω, να θεραπευτούν,αναπνέοντας καθαρό αέρα.
Στη Σερβία δεν θα είναι δυνατόν να διακρίνεις έναν άνδρα από μια γυναίκα. Όλοι θα ντύνονται το ίδιο. Αυτή η δυστυχία θα έρθει σε μας από το εξωτερικό και θα παραμείνει επί μακρόν διάστημα. Ο γαμπρός θα παίρνει τη νύφη, αλλά κανείς δεν θα ξέρει ποιός είναι ποιός. Οι άνθρωποι θα χάνονται και θα γίνονται όλο και πιο αναίσθητοι μέρα με τη μέρα. Οι άνθρωποι θα γεννούνται μη γνωρίζοντας ποιός ήταν ο παππούς τους και ο προπάππος τους. Οι άνθρωποι θα σκέφτονται ότι ξέρουν τα πάντα, αλλά μόνο ένα πράγμα θα ξέρουν.
Οι Σέρβοι θα χωρίσουν ο ένας από τον άλλο, και θα πουν: «Δεν είμαι Σέρβος, δεν είμαι Σέρβος». Ένας άθεος θα διεισδύσει κρυφά στο έθνος και θα ξαπλώσει στο κρεβάτι με τις Σέρβες αδερφές, μητέρες και συζύγους. Θα φέρουν τέτοια παιδιά ανάμεσα στους Σέρβους, τα οποία θα είναι τα χειρότερα γεννήματα από την αρχή του κόσμου. Μόνο αδύναμοι θα γεννούνται, και κανείς δεν θα είναι αρκετά δυνατός να γεννήσει έναν αληθινό ήρωα.
Κάποια στιγμή, θα εξαφανισθούμε από τη δική μας γη. Θα πάμε βόρεια και τότε αντιλαμβανόμενοι τις πράξεις μας θα επιστρέψουμε. Όταν θα γυρίσουμε πίσω,θα αντιληφθούμε τη δυσάρεστη πραγματικότητα και θα καταδιώξουμε τον άθεο, να μην τον ξαναδούμε, στο όνομα του Θεού, ποτέ ξανά….
Όλος ο κόσμος θα πληγεί από μια παράξενη ασθένεια και κανείς δεν θα μπορεί να βρει θεραπεία, ο καθένας θα λέει: «εγώ ξέρω, εγώ ξέρω γιατί είμαι μορφωμένος και έξυπνος» αλλά κανείς δεν θα ξέρει τίποτα. Οι άνθρωποι θα σκέφτονται και θα σκέφτονται αλλά δεν θα μπορούν να βρουν τη σωστή θεραπεία, η οποία υπάρχει με τη βοήθεια του Θεού γύρω μας και μέσα μας.
Ο άνθρωπος θα ταξιδεύει σε άλλους κόσμους να βρει ερήμους χωρίς ζωή και παρόλο που ο Θεός τον συγχωρεί, θα σκέφτεται ότι ξέρει περισσότερα από ότι ο Θεός για τον εαυτό του. Εδώ, παρά την αιώνιά ειρήνη του Θεού, δεν θα βλέπει τίποτα, αλλά θα αισθάνεται με την καρδιά και την ψυχή του όλη την ομορφιά και δύναμη του Θεού. Οι άνθρωποι θα ταξιδεύουν στο φεγγάρι και τα αστέρια. Θα ψάχνουν για ζωή, αλλά ζωή όμοια με τη δική μας δεν θα βρουν. Θα είναι εδώ, αλλά αυτοί δεν θα μπορούν να το καταλάβουν και να δουν τι είναι ζωή.
Έναν που έρχεται εδώ ο Θεός τον συγχωρεί, μη πιστεύοντας στο Θεό όπως είναι φυσικό για ένα αξιότιμο και σεβαστό πρόσωπο όταν επιστρέψει πίσω θα πει: «Ω, άνθρωποι, εσείς που αναφέρατε το όνομα του Θεού με αμφιβολία, πηγαίνετε εκεί που ήμουν, τότε θα δείτε ποιά είναι του Θεού η λογική και δύναμη».
Οι περισσότεροι άνθρωποι θα ξέρουν, το λιγότερο θα αγαπούν και θα φροντίζουν ο ένας τον άλλο. Το μίσος θα είναι τόσο μεγάλο μεταξύ τους έτσι ώστε να φροντίζουν περισσότερο τα διαφορετικά μηχανήματά τους παρά τους συγγενείς τους. Ο άνθρωπος θα εμπιστεύεται το μηχάνημά του περισσότερο παρά τον πρώτο γείτονα….
Ανάμεσα στους ανθρώπους του έθνους, μακριά στα βόρεια, ένας μικρός άνδρας θα εμφανισθεί ο οποίος θα διδάξει τους ανθρώπους την αγάπη και τη συμπόνια, αλλά θα υπάρξουν πολλοί Ιούδες και υποκριτές έτσι ώστε θα έχει πολλά σκαμπανεβάσματα. Όχι μόνο ένας από αυτούς τους υποκριτές θα θελήσει να ξέρει τι είναι η αληθινή ανθρώπινη χάρη, αλλά τα σοφά τους βιβλία θα αγνοηθούν και όλοι οι λόγοι που θα πουν, και τότε, τότε οι άνθρωποι θα δουν πόσο αυταπατήθηκαν.
Εκείνοι που θα διαβάζουν και γράφουν διαφορετικά βιβλία με αριθμούς θα σκεφτούν ότι ξέρουν τα περισσότερα. Αυτοί οι μορφωμένοι άνθρωποι θα αφήσουν τις ζωές τους να οδηγούνται από τους υπολογισμούς, και θα πράττουν και θα ζουν ακριβώς όπως αυτοί οι αριθμοί τους λένε. Ανάμεσα σε αυτούς τους μορφωμένους ανθρώπους θα υπάρχουν καλοί και κακοί άνθρωποι. Οι κακοί θα κάνουν κακές πράξεις. Θα δηλητηριάσουν τον αέρα και το νερό και θα σκορπίσουν θανατηφόρα μάστιγα πάνω από τις θάλασσες, τα ποτάμια και τη γη και οι άνθρωποι θα αρχίσουν να πεθαίνουν ξαφνικά από διάφορες ασθένειες.
Εκείνοι οι καλοί και σοφοί θα δουν ότι όλη η προσπάθεια και η σκληρή δουλειά δεν αξίζει μια πέννα και αυτό οδηγεί στην καταστροφή του κόσμου και παρά τη φροντίδα τους για σοφία στους αριθμούς, θα αρχίσουν να προσεύχονται.
ΤΡΙΤΟΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ
Όταν αρχίσουν να προσεύχονται περισσότερο, θα έρθουν κοντύτερα στη σοφία του Θεού, αλλά θα είναι πολύ αργά, γιατί οι κακοί ήδη θα έχουν καταστρέψει ολόκληρη τη γη και οι άνθρωποι θα αρχίσουν να πεθαίνουν σε μεγάλους αριθμούς. Τότε οι άνθρωποι θα τρέχουν μακριά από τις πόλεις στην εξοχή και να ψάχνουν τα βουνά με τους τρεις σταυρούς και εδώ, μέσα, θα μπορούν να αναπνεύσουν και να πιουν νερό.
Εκείνοι που θα δραπετεύσουν θα σώσουν τον εαυτό τους και τις οικογένειές τους, αλλά όχι για πολύ, γιατί μεγάλος λιμός θα εμφανισθεί.
Ο μεγαλύτερος και αγριότερος θα κτυπήσει τους δυνατότερους και αγριότερους! Όταν αυτός ο τρομερός πόλεμος αρχίσει, αλλοίμονο στα στρατεύματα που πετούν στον ουρανό, καλύτερα γι’ αυτούς που πολεμούν στη γη και το νερό.
Συμμετέχοντες οι άνθρωποι σ’ αυτόν τον πόλεμο, θα έχουν τους επιστήμονες οι οποίοι θα εφεύρουν διαφορετικά και παράξενα βαριά όπλα. Εμείς (οι Σέρβοι) δεν θα πολεμήσουμε σ’ αυτόν τον πόλεμο, αλλά άλλοι θα πολεμούν πάνω από τα κεφάλια μας. Καιόμενοι άνθρωποι θα πέφτουν από τον ουρανό πάνω από την Ποζέγκα (μια πόλη στη Σερβία). Μόνο μια χώρα στο τέλος του κόσμου, περιβαλλόμενη από μεγάλες θάλασσες, τόσο μεγάλη όσο η Ευρώπη μας (η Αυστραλία;), θα ζήσει στην ειρήνη, χωρίς προβλήματα…. Πάνω της ή γύρω της ούτε μια οβίδα δεν θα εκραγεί!
Αυτοί που θα τρέξουν και θα κρυφθούν στα βουνά με τους τρεις σταυρούς θα βρουν καταφύγιο και θα σωθούν. Αλλά όχι για πολύ καιρό, από τότε που θα εμφανισθεί μεγάλος λιμός. Τροφή θα υπάρχει άφθονη στις πόλεις και τα χωριά, αλλά όλα θα είναι δηλητηριασμένα…. Πολλοί στην προσπάθειά τους να ταϊσουν τους εαυτούς τους θα τρώνε οτιδήποτε και θα πεθαίνουν αμέσως. Εκείνοι που θα νηστεύουν και θα υπομείνουν τη νηστεία, αυτοί θα είναι οι εκείνοι που θα επιζήσουν, γιατί το Άγιο Πνεύμα θα τους προστατεύει, εκείνοι οι οποίοι θα είναι κοντύτερα στο Θεό στην ώρα της μεγάλης πείνας και απόλυτης καταστροφής.
Εκείνον τον καιρό, μακριά στα Ρωσικά βουνά, ένας νεαρός άνδρας, ονόματι Μιχαήλ θα εμφανισθεί. Θα έχει λαμπερό πρόσωπο και η όλη του εμφάνιση θα ακτινοβολεί από έλεος… θα έρθει στο κοντινότερο Μοναστήρι και θα σημάνει όλες τις μοναστικές καμπάνες, και στους ανθρώπους που θα είναι συγκεντρωμένοι γύρω του θα πει: «Εσύ ξέχασες (ποιός είμαι), ότι δεν πέθανα αλλά είμαι ζωντανός…». Ο Μιχαήλ θα πάει παντού αλλά κυρίως θα κατοικήσει στην Κωνσταντινούπολη… αυτοί που έχουν αυτιά, ας τ’ αφήσουν ν’ ακούσουν.
Οἱ φοβερὲς προφητεῖες τοῦ Ντιμίτρι Τάραμπιτς!

Οι 10 (λαϊκοί) άγιοι μάρτυρες της Χαλκης και οι καθώς πρέπει Χριστιανοί του 2020.

Άγιοι Μάρτυρες της Χαλκης

Οι 10 (λαϊκοί) άγιοι μάρτυρες της Χαλκης και οι καθώς πρέπει Χριστιανοί του 2020.

 

Οι 10 (λαϊκοί) άγιοι μάρτυρες της Χαλκης και οι καθώς πρέπει Χριστιανοί του 2020.

…Αλλά και οι σημερινοί Χριστιανοί δεν είναι για μάχες. Οι πρώτοι Χριστιανοί ήταν γερά καρύδια· άλλαξαν όλο τον κόσμο.

Και στην βυζαντινή εποχή μια εικόνα έβγαζαν από την Εκκλησία και αντιδρούσε ο κόσμος.

Εδώ ο Χριστός σταυρώθηκε, για να αναστηθούμε εμείς, και εμείς να αδιαφορούμε! (Αγίου Παϊσιου, “Πνευματική Αφύπνιση”)

Αγίου Παϊσίου

-Μη θυμώσεις, μη χάσεις την ειρήνη σου.
-Μην φανατίζεσαι, μην οργίζεσαι.
-Εσύ θα σώσεις την εκκλησία;
-«Πύλαι ᾅδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς»
-Οι επίσκοποι (και οι …επιστήμονες) είναι αυτοί που έχουν τον λόγο και σε αυτούς θα κάνουμε υπακοή.
-Εμείς, ήρεμα, στην άκρη, μόνο προσευχή και όχι κατακρίσεις. 

 

  Όταν έχεις ακούσει όλα τα ανωτέρω, από σεβάσμιους γεροντάδες, επισκόπους, ιερείς και λαϊκους, όσο να ‘ναι, προβληματίζεσαι, δεν λέω. Άλλωστε, ο σημερινός «σωστός Χριστιανός», πρέπει να είναι άλαλος, «υπάκουος», «ήρεμος» και …να φοράει και την μάσκα του. Μεταξύ άλλων, να φοβάται να προσκυνήσει και τις αγίες εικόνες. Αυτές, για τις οποίες κάτι «θρησκόληπτοι», «φανατικοί», «φονταμενταλιστές», ανυπάκουοι προς πολιτεία, κλήρο και …δολοφόνοι ΑΓΙΟΙ έδωσαν και τη ζωή τους. Λαϊκοί, από αυτούς που «δεν θα σώσουν την εκκλησία». Κι όμως! Δείτε ποιοι γιορτάζουν αύριο και τι έκαναν!

Πόσο άραγε μας ελέγχουν αυτοί οι άγιοι, όλους εμάς τους καθως πρέπει σημερινούς Χριστιανούς; Αυτοί, κατά τον άγιο Νικόδημο, ήταν επαινετοί, ενώ και σκότωσαν (!) και έβρισαν και καταράστηκαν. Οι άγιοι μάρτυρες της Χαλκης, αποτελούν σκάνδαλο για τους σημερινούς Χριστιανούς. 

———————————————————————

Tη αυτή ημέρα μνήμη των Aγίων δέκα Mαρτύρων, των διά την αγίαν εικόνα του Σωτήρος ημών Iησού Xριστού, την εν τη Xαλκή Πύλη, αθλησάντων, Iουλιανού, Mαρκιανού, Iωάννου, Iακώβου, Aλεξίου, Δημητρίου, Φωτίου, Πέτρου, Λεοντίου, και Mαρίας της πατρικίας.
(από το βιβλίο: Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού. Τόμος Γ´. Εκδόσεις Δόμος, 2005)
+ Oύτοι οι Άγιοι ήτον κατά τους χρόνους του θηριωνύμου Λέοντος του Iσαύρου εν έτει ψιϛ΄ [716], ο οποίος επειδή απεστρέφετο τας αγίας εικόνας, διά τούτο έκαιεν αυτάς εις την φωτίαν. Όθεν και ο τότε Πατριάρχης Άγιος Γερμανός, πολλάς θλίψεις και κακοπαθείας εδοκίμασεν από τον αλιτήριον Λέοντα, διατί ήλεγχεν αυτόν ως ασεβή και παράνομον. Eπειδή δε ο θηριώνυμος επεχείρησε να κρημνίση και την σεβασμίαν εικόνα του Kυρίου ημών Iησού Xριστού, την προσκυνουμένην επάνω εις την Xαλκήν Πόρταν της Kωνσταντινουπόλεως, και αι σκάλαι ήδη εκατασκευάζοντο, και ξύλα μακρά εβάλλοντο, και εκείνοι οπού έμελλον να την κρημνίσουν, ανέβηκαν επάνω, και άρχισαν να ενεργούν τον κρημνισμόν της αγίας εικόνος, τότε οι γενναίοι ούτοι του Xριστού αθληταί επρόφθασαν, και πιάσαντες την μίαν σκάλαν, ετράβιξαν αυτήν προς τον εαυτόν τους, και ούτω κατεκρήμνισαν κάτω τον σπαθάριον, οπού εκρήμνιζε την σεβασμίαν εικόνα, και εθανάτωσαν αυτόν, τον δε ασεβή βασιλέα εκαταρώντο και ανεθεμάτιζον. Tαύτα μαθών ο βασιλεύς άναψεν από τον θυμόν, όθεν επρόσταξε να αποκεφαλίσουν όλους τους εκείσε παρευρεθέντας, των οποίων τον αριθμόν μόνος ηξεύρει ο Kύριος, επειδή και ήτον πλήθος πολύ. Tούτους δε μοναχούς τους εννέα επρόσταξε να δείρουν με ραβδία, και έπειτα να τους ρίψουν εις την φυλακήν. Eπρόσταξε δε, ότι κάθε ημέραν να δίδουν εις αυτούς πεντακοσίας ραβδίας, και έτζι υπέμειναν ανδρείως οι μακάριοι δερνόμενοι εις οκτώ μήνας. Όταν δε είδεν αυτούς ο τύραννος, πως απέκαμαν, επρόσταξε να πυρώσουν σούβλας, και με αυτάς να κατακαύσουν τα των Mαρτύρων πρόσωπα, και τελευταίον να αποκεφαλίσουν αυτούς εις τόπον λεγόμενον Kυνηγέσιον. Mαζί δε με αυτούς επρόσταξε να αποκεφαλίσουν και την Aγίαν Mαρίαν την πατρικίαν, και τα λείψανα αυτών να ριφθούν εις το πέλαγος, και ούτως έλαβον οι αοίδιμοι τους στεφάνους της αθλήσεως1.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ

1. Όρα και εις την εικοστήν ενάτην του Mαΐου το Συναξάριον της Aγίας Θεοδοσίας της εν Kωνσταντινουπόλει, της αθλησάσης διά την αυτήν αγίαν εικόνα του Xριστού, την εν τη Xαλκή Πύλη ισταμένην. Όθεν συνάγεται, ότι όχι μόνον άνδρες ήτον οι τραβίξαντες την σκάλαν, και ρίψαντες κατά γης τον σπαθάριον, αλλά και γυναίκες.

 

Χρήστος Βλαμάκης για το orthopraxia.gr

 

Οι 10 (λαϊκοί) άγιοι μάρτυρες της Χαλκης και οι καθώς πρέπει Χριστιανοί του 2020.

 

 

Μακάριος εκείνος πού απέκτησε τέτοιο πόθο προς τον Θεόν, ωσάν αυτόν πού έχει ο μανιώδης εραστής προς την ερωμένη του – Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος

0
Μακάριος

Μακάριος εκείνος πού απέκτησε τέτοιο πόθο προς τον Θεόν, ωσάν αυτόν πού έχει ο μανιώδης εραστής προς την ερωμένη του – Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος

Μακάριος εκείνος πού απέκτησε τέτοιο πόθο προς τον Θεόν, ωσάν αυτόν πού έχει ο μανιώδης εραστής προς την ερωμένη του - Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος

Δεν είναι απρεπές εάν από τα ανθρώπινα πράγματα χρησιμοποιήσωμε παραδείγματα για τον πόθο και τον φόβο και την επιμέλεια και τον ζήλο και την δουλεία και τον έρωτα του Θεού.

Μακάριος εκείνος πού απέκτησε τέτοιο πόθο προς τον Θεόν, ωσάν αυτόν πού έχει ο μανιώδης εραστής προς την ερωμένη του.

Μακάριος εκείνος πού εφοβήθηκε τον Κύριον, όσο οι υπόδικοι τον δικαστή.

Μακάριος εκείνος πού έδειξε τόση επιμέλεια και φροντίδα στα πνευματικά, όσο οι ευγνώμονες δούλοι στον κύριό τους.

Μακάριος εκείνος πού έδειξε τόση ζηλοτυπία για τις αρετές, όση οι σύζυγοι πού προσέχουν ζηλότυπα τις γυναίκες τους.

Μακάριος εκείνος πού την ώρα της προσευχής ίσταται εμπρός στον Κύριον όπως οι υπηρέτες εμπρός στον βασιλέα.

Μακάριος εκείνος που προσπαθεί συνεχώς να περιποιήται και να αναπαύη τον Κύριον όπως έτυχε να περιποιηθή και να αναπαύση (σεβαστούς) ανθρώπους.

Δεν προσκολλάται τόσο πολύ η μητέρα στο βρέφος που θηλάζει, όσο ο υιός της αγάπης στον Κύριον.

 Ο πραγματικός εραστής φέρνει πάντοτε στον νού του το πρόσωπο του αγαπημένου του και το εναγκαλίζεται μυστικά με ηδονή. Αυτός ποτέ, ούτε και στον ύπνο του δεν μπορεί να ησυχάση, αλλά και εκεί βλέπει το ποθητό πρόσωπο και συνομιλεί μαζί του. Έτσι συμβαίνει στον σωματικό έρωτα. Έτσι συμβαίνει και σ΄ αυτούς πού αν και έχουν σώμα είναι ασώματοι (και ασκούν τον πνευματικό έρωτα).

 Κάποιος που εκτυπήθηκε από αυτό το βέλος έλεγε για τον εαυτό του – πράγμα πού με κάνει να θαυμάζω – : «Εγώ καθεύδω» από την ανάγκη της φύσεως, «η δε καρδία μου αγρυπνεί» από το πλήθος του έρωτος (πρβλ. Άσμα ε΄ 2).

Πρέπει να σημειώσης και τούτο, ως αφωσιωμένε φίλε, ότι αφού η ψυχή σαν άλλη έλαφος εξοντώση τα δηλητηριώδη ερπετά των παθών, τότε «επιποθεί και εκλείπει προς Κύριον» (πρβλ. Ψαλμ. πγ΄ 3), διότι πληγώνεται σαν με δηλητήριο από το πύρ της αγάπης [1].

Εκείνο που προξενεί η πείνα είναι κάτι πού δεν φαίνεται και δεν εκδηλώνεται. Εκείνο όμως πού προξενεί η δίψα είναι κάτι το έντονο και φανερό πού κάνει έκδηλο σε όλους τον εσωτερικό φλογισμό. Γι΄αυτό και εκείνος πού επόθει τον Θεόν έλεγε: «Εδίψησεν η ψυχή μου προς τον Θεόν, τον ισχυρόν, τον ζώντα» (Ψαλμ. μα΄ 3).

Εάν το πρόσωπο πού αγαπούμε γνήσια, μας μεταβάλλη εξ ολοκλήρου με την παρουσία του και μας κάνη φαιδρούς και χαρωπούς και χωρίς λύπη, τι δεν θα προξενή άραγε το πρόσωπο του Δεσπότου, όταν επισκέπτεται μυστικά την καθαρή ψυχή;

Ο φόβος, όταν εισχωρήση πραγματικά σε μία ψυχή, λυώνει και κατατρώγει τα ρυπαρά πάθη της σαρκός. «Καθήλωσον έκ του φόβου σου τάς σάρκας μου», λέγει σχετικά ο Ψαλμωδός (Ψαλμ. ριη΄ 120). Ενώ η οσία αγάπη, άλλους συνηθίζει να τους κατατρώγη, όπως είπε ο σοφός: «Εκαρδίωσας ημάς, εκαρδίωσας»∙ δηλαδή «μας επλήγωσες στην καρδιά» (Άσμα δ΄ 9). Άλλους τους κάνει ωρισμένες φορές να αγάλλωνται και να λάμπουν από χαρά, όπως πάλι αναφέρεται στην Γραφή: «Επ΄ αυτώ ήλπισεν η καρδία μου και εβοηθήθην και ανέθαλεν η σάρξ μου» (Ψαλμ. κζ΄ 7). Και∙ «Καρδίας ευφραινομένης πρόσωπον θάλλει» (Παρμ. ιε΄ 13).

Όταν λοιπόν ολόκληρος ο άνθρωπος συγχωνευθή κάπως με την αγάπη του Θεού, τότε και εξωτερικά στο σώμα του σαν σε καθρέπτη δείχνει την εσωτερική λαμπρότητα της ψυχής. Κατ΄ αυτόν τον τρόπο εδοξάσθη και εκείνος ο θεόπτης, ο Μωϋσής. Όσοι κατέκτησαν την ισάγγελη αυτή βαθμίδα, ξεχνούν πολλές φορές την σωματική τροφή. Και νομίζω ότι δεν την επιθυμούν και τόσο συχνά, πράγμα όχι απίστευτο, αφού συμβαίνει και ο μη κατά Θεόν πόθος να κόβη πολλές φορές την επιθυμία του φαγητού.

Αυτών πού έφθασαν πλέον σε τέτοια αφθαρσία νομίζω ότι και το σώμα τους δεν θα ασθενή τόσο εύκολα. Διότι κατά κάποιον τρόπο εξαγνίσθηκε πλέον και αφθαρτοποιήθηκε. Η φλόγα δηλαδή της αγνότητος έσβησε την φλόγα των σαρκικών παθών και ασθενειών. Νομίζω ακόμη ότι και το φαγητό πού τρώγουν δεν τους προξενεί καμμία ευχαρίστησι. Διότι όπως οι υπόγειες φλέβες του νερού ποτίζουν μυστικά τις ρίζες των φυτών, έτσι και τις ψυχές αυτών των ανθρώπων τις τρέφει μυστικά το ουράνιο πύρ.

Η αύξησις του φόβου είναι αρχή της αγάπης. Και το τέλος της αγνείας είναι προϋπόθεσις της θεολογίας. Εκείνος που ένωσε τελείως τις αισθήσεις του με τον Θεόν, μυσταγωγείται στην θεολογία από τον ίδιο τον Θεόν. Εάν όμως οι αισθήσεις δεν έχουν ενωθή με τον Θεόν, είναι δύσκολο και επικίνδυνο να θεολογή κανείς [2].

Ο ενυπόστατος Λόγος του Θεού Πατρός, σε εκείνον πού θα κατοικήση, θα χαρίση τελεία αγνότητα και καθαρότητα, νεκρώνοντας τον θάνατο, (δηλαδή τα πάθη πού νεκρώνουν την ψυχή). Μετά από την νέκρωσι αυτή, ο μαθητής του Χριστού φωτίζεται και γίνεται γνώστης της θεολογίας. (Ο αγνός γνωρίζει τον Αγνόν), εφ΄ όσον «ο Λόγος Κυρίου, δηλαδή ο Υιός του Κυρίου και Θεού, αγνός (εστί) διαμένων είς αιώνα αιώνος» (πρβλ. Ψαλμ. ια΄ 7ιη΄ 10). Και όποιος δεν εγνώρισε κατ΄ αυτόν τον τρόπο τον Θεόν, ομιλεί περί Θεού «στοχαστικώς».

Η αγνεία ανέδειξε θεολόγο τον μαθητή [3], ο οποίος με την αγνεία του αυτή αξιώθηκε να κηρύξη και να στερεώση τα δόγματα της Αγίας Τριάδος.

Εκείνος που αγαπά τον Κύριον, έχει προηγουμένως αγαπήσει τον αδελφό του. Το δεύτερο οπωσδήποτε είναι απόδειξις του πρώτου. Εκείνος που αγαπά τον πλησίον του, ποτέ δεν θα ανεχθή ανθρώπους πού καταλαλούν. Θα φύγη δε μακρυά από αυτούς σαν από φωτιά. Εκείνος πού λέγει ότι αγαπά τον Κύριον και συγχρόνως οργίζεται κατά του αδελφού του, ομοιάζει με εκείνον πού τρέχει στον ύπνο του!-

Η δύναμις της αγάπης είναι η ελπίς, διότι με αυτήν περιμένομε τον μισθό της αγάπης. Η ελπίς είναι «αδήλου πλούτου πλούτος», (δηλαδή πλούτος ενός πλούτου πού δεν φαίνεται). Η ελπίς είναι ασφαλής απόκτησις θησαυρού πρίν από την απόκτησί του. Αυτή είναι ανάπαυσις και ανακούφισις από τους κόπους. Αυτή είναι η θύρα της αγάπης. Αυτή φονεύει την απόγνωσι. Αυτή εικονίζει εμπρός μας τα πράγματα που ευρίσκονται μακρυά. Έλλειψις της ελπίδος σημαίνει αφανισμός της αγάπης. Σ΄ αυτήν είναι δεμένοι οι πόνοι, σ΄ αυτήν είναι κρεμασμένοι οι κόποι, αυτήν περικυκλώνει το έλεος του Θεού.

Ο εύελπις μοναχός είναι σφάκτης της ακηδίας, την οποία κατανικά με την μάχαιρα της ελπίδος. Η ελπίς γεννάται από την γεύσι και την εμπειρία των δώρων του Κυρίου. Διότι αυτός πού δεν τα εγεύθηκε, έχει δισταγμούς. Την ελπίδα την εξαφανίζει ο θυμός, διότι όπως λέγει η Γραφή, «η ελπίς ού καταισχύνει» (Ρωμ. ε΄ 5), ενώ «ανήρ θυμώδης ούκ ευσχήμων» (Παρμ. ια΄ 25).

Η αγάπη χορηγεί την χάρι της προφητείας, η αγάπη παρέχει την δύναμι της θαυματουργίας, η αγάπη είναι η άβυσσος της θείας ελλάμψεως, η αγάπη είναι η πηγή του θεϊκού πυρός – όσο περισσότερο πύρ αναβλύζει, τόσο περισσότερο καταφλέγει εκείνον που διψά. Η αγάπη είναι η στάσις και η εδραίωσις των Αγγέλων, η πρόοδος εις τους αιώνες όλων των εκλεκτών του Θεού.

«Ανάγγειλέ μας, ώ σύ η ωραία ανάμεσα στις αρετές, πού βόσκεις τα πρόβατά σου; Πού κατασκηνώνεις το μεσημέρι;» (πρβλ. Άσμα α΄ 7). «Φώτισον ημάς, πότισον ημάς, οδήγησον ημάς, χειραγώγησον ημάς». Επιθυμούμε πια να ανεβούμε κοντά σου. Διότι εσύ κυριαρχείς σε όλα. Τώρα μου επλήγωσες την καρδία και δεν μπορώ να ανθέξω στην φλόγα σου. Γι΄αυτό θα σε υμνήσω και θα προχωρήσω: Εσύ κυριαρχείς επάνω στην δύναμι της θαλάσσης, εσύ καταπραΰνεις και νεκρώνεις την ταραχή των κυμάτων της. Εσύ ταπεινώνεις και καταρρίπτεις ως τραυματία τον υπερήφανο λογισμό. Με τον ισχυρό σου βραχίονα διασκορπίζεις τους εχθρούς σου (πρβλ. Ψαλμ. πη΄ 10-11) και αναδεικνύεις ανικήτους τους ιδικούς σου εραστάς.

» Και βιάζομαι να μάθω πώς σε είδε ο Ιακώβ επάνω στην κορυφή της κλίμακος. Ερωτώ να μάθω γι΄αυτήν την ανάβασι. Πές μου, πώς ήταν ο τρόπος και η σύνθεσις στην διάταξι των βαθμίδων; Των βαθμίδων της αναβάσεως εκείνης, την οποία έβαλε στον νου και στην καρδία του να επιχειρήση ο εραστής σου; (πρβλ. Ψαλμ. πγ΄ 6). Διψώ ακόμη να μάθω, ποιος ήταν ο αριθμός των βαθμίδων, και πόσος χρόνος εχρειαζόταν για την ανάβασι. Διότι τους μέν χειραγωγούς της αναβάσεως, (τους Αγγέλους δηλαδή), τους ανήγγειλε αυτός που σε είδε και επάλαιψε μαζί σου [4], αλλά για τίποτε άλλο δεν θέλησε ή μάλλον δεν κατώρθωσε να μας διαφωτίση».

Εκείνη δε -αν και θεωρώ καλύτερο να ειπώ Εκείνος [5]– η βασίλισσα, σαν να έσκυψε από τον ουρανό, έλεγε στα αυτιά της ψυχής μου:

«Εάν, ώ εραστά, δεν λυθής από την παχύτητα του σώματος, δεν θα μπορέσης να γνωρίσης το κάλλος του προσώπου μου. Η κλίμαξ ας σε διδάσκη την πνευματική σύνθεσι των επί μέρους αρετών. Στην κορυφή δε αυτής της κλίμακος είμαι στηριγμένη εγώ, καθώς το είπε ο μεγάλος μύστης μου, (ο Απόστολος Παύλος): «Νυνί δε μένει τά τρία ταύτα∙ πίστις, ελπίς, αγάπη∙ μείζων δε πάντων η αγάπη» (Α΄ Κορ. ιγ΄ 13).

Ι.Μ.Παρακλήτου

[1] Για την κατανόησι της φράσεως αυτής πρέπει να σημειωθή, ότι σύμφωνα με μία λανθασμένη αντίληψι των αρχαίων (βλέπε σχόλιο 1, λόγου ΚΕ΄) η έλαφος κατατρώγει τους όφεις, το δε δηλητήριό τους μέσα στον οργανισμό της δημιουργεί φλόγωσι και αφόρητη δίψα, ώστε να επιποθή «επί τάς πηγάς των υδάτων». Εδώ χαρακτηρίζεται ως έλαφος η ψυχή που ανέβηκε στις βαθμίδες της ταπεινοφροσύνης και της απαθείας και προχωρεί τώρα γεμάτη δίψα και θείο πόθο προς την κορυφή της αγάπης.

[2] Εάν δηλαδή ο άνθρωπος δεν καταστή ηγιασμένο δοχείο της Χάριτος, δεν μπορεί να γίνη θεολόγος. «Πάσα προσπάθεια του ανθρώπου – παρατηρεί σύγχρονος θεολόγος – όπως γίνη μέτοχος της θεολογίας αυτοδυνάμως, έν τη αυταρκεία της εκπεσούσης αυτού φύσεως και των διεσπασμένων και φύσει άλλωστε περιωρισμένων αυτού δυνατοτήτων είναι ανέφικτος… [Και αντί θεολογίας έχομεν τότε] τον περί Θεού θνητόν ανθρώπινον λόγον, εντός του οποίου κυοφορείται εν πολλοίς το σκάνδαλον μιας αμαρτανούσης θεολογίας, η οποία αντί της ζωής είναι φορεύς του θανάτου» (Κ. Μουρατίδης, «Κοινωνία» ΙΖ΄ 2, σελ. 59).

[3] Εννοεί τον άγιο Ιωάννη τον ευαγγελιστή.

[4] Πρόκειται για τον πατριάρχη Ιακώβ. Το περιστατικό της πάλης του με τον Θεόν περιγράφεται στην Γένεσι, (λβ΄ 24-31).

[5] «Εκείνος», δηλαδή ο Θεός, εφ΄ όσον «Ο Θεός αγάπη εστίν» (Α΄ Ιωάν. δ΄ 16).

Το είδαμε : https://orthodoxfathers.com

Μόρφου Νεόφυτος: ” Η Σύνοδος του Κολυμπαρίου της Κρήτης είναι η αιτία όλων των κακών που ζούμε και θα ζήσουμε”

Μόρφου Νεόφυτος: ” Η Σύνοδος του Κολυμπαρίου της Κρήτης είναι η αιτία όλων των κακών που ζούμε και θα ζήσουμε”

Θα δοκιμαστεί η Κρήτη

 

Μητροπολίτης Μόρφου κ. Νεόφυτος: ”Το 2016 έγινε η Σύνοδος της Κρήτης στο Κολυμπάρι και από τότε κολυμπούμε μέσα στις ΛΑΝΘΑΣΜΕΝΕΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ του Κολυμπαρίου. Εκεί στο Κολυμπάρι ποια ήταν η ΜΕΓΑΛΗ ΛΑΝΘΑΣΜΕΝΗ ΑΠΟΦΑΣΗ;

Ότι υπάρχουν και ετερόδοξες εκκλησίες που είναι εκκλησίες..!!” (Ο Πανιερώτατος διαβάζει από το εισαγωγικό σημείωμα – πρόλογο του ιδίου, το οποίο εμπεριέχεται στα βιβλία: ”Μητροπολίτου Μόρφου Νεοφύτου Ομιλίες, τόμος Α´ και Β´. Λόγοι εμπειρικής θεολογίας αγίων Πατέρων και Μητέρων”, από τις εκδόσεις «Θεομόρφου» της Ιεράς Μητροπόλεως Μόρφου, που κυκλοφόρησαν πρόσφατα.

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὴ ΙΑ΄ Πνευματικὴ σύναξη διαλόγου μὲ τὸν Πανιερώτατο Μητροπολίτη Μόρφου κ. Νεόφυτο «Ἀνάβοντας τὸν ἀναπτήρα τῶν ἁγίων», ποὺ πραγματοποιήθηκε στὶς 28 Ὀκτωβρίου, 2020 στὸν ὑπαίθριο χῶρο τῆς πίσω αὐλῆς τοῦ ἱεροῦ ναοῦ τῶν Ἀγίων Κυπριανοῦ καὶ Ἰουστίνης στὸ χωριὸ Μένικο τῆς μητροπολιτικῆς περιφέρειας Μόρφου. Στὶς πνευματικὲς αὐτὲς συνάξεις ὁ Πανιερώτατος ἀπαντᾶ σὲ ἐρωτήσεις τῶν πιστῶν ποὺ τοὺ ὑποβάλλονται εἴτε γραπτῶς εἴτε προφορικῶς, ἐπώνυμα ἢ ἀνώνυμα.

Παραγωγή: RumOrthodox

https://www.youtube.com

το είδαμε στις ΑΚΤΙΝΕΣ

Άλλο η κρίση και άλλο η κατάκριση! (Μέγας Βασίλειος)

0
Μέγας Βασίλειος

Άλλο κρίση, άλλο κατάκριση (Μέγας Βασίλειος)

Ἐπειδὴ ὁ Κύριος ἄλλοτε μὲν λέγει: «Μὴν κατακρίνετε καὶ δὲν θὰ κατακριθεῖτε ἀπὸ τὸ Θεό», ἄλλοτε δὲ προστάζει νὰ κρίνουμε δίκαια «Μὴ κρίνετε κατ’ ὄψιν, ἀλλὰ τὴν δικαίαν κρίσιν κρίνετε» (Ἰω. 7,24), συνάγεται ὅτι δὲν ἀπαγορεύεται ἐξολοκλήρου νὰ κρίνουμε, ἀλλὰ διδασκόμαστε ὅτι ἡ μία κρίση ἀπὸ τὴν ἄλλη εἶναι διαφορετική.
Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος μᾶς ἔδειξε καθαρὰ σὲ ποιὲς περιπτώσεις πρέπει νὰ κρίνουμε καὶ σὲ ποιὲς ὄχι.

Γιατί ὡς πρὸς ἐκεῖνα μὲν ποὺ ἀνήκουν στὴ διάκριση τοῦ καθενὸς καὶ δὲν διατάσσονται ἀπὸ τὴ Γραφὴ εἶπε: «Σὺ λοιπὸν γιατί κατακρίνεις τὸν ἀδελφό σου;» (Ρvμ. 14,10), καὶ «Ἂς μὴν κατακρίνουμε πλέον ὁ ἕνας τὸν ἄλλον» (Ρvμ. 14,13).


Ὡς πρὸς ἐκεῖνα δὲ ποὺ δυσαρεστοῦν τὸ Θεό, καταδίκασε ἐκείνους ποὺ δὲν κρίνουν καὶ ὁ ἴδιος διατύπωσε τὴν κρίση του μὲ τὰ ἕξης λόγια: «Γιατί ἐγώ, ἂν καὶ εἶμαι ἀπῶν σωματικά, εἶμαι ὅμως παρὼν ἀνάμεσά σας μὲ τὸ πνεῦμα μου, ἔχω πλέον κρίνει καὶ καταδικάσει, σὰν νὰ ἤμουνα παρών, αὐτὸν ποὺ ἔχει διαπράξει τὴ φοβερὴ αὐτὴ ἁμαρτία (νὰ συζεῖ μὲ τὴ μητρυιά του).

Νὰ συναχθεῖτε λοιπὸν στὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ ὅλοι σας καὶ σεῖς καὶ τὸ πνεῦμα μου μαζὶ μὲ τὴ δύναμη τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ νὰ παραδώσουμε αὐτὸν τὸν ἄνθρωπο στὸ σατανᾶ (μὲ τὴν ἀποκοπή του ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία), γιὰ νὰ τιμωρηθεῖ σκληρὰ τὸ σῶμα του, ὥστε νὰ σωθεῖ ἡ ψυχὴ τοῦ κατὰ τὴν ἡμέρα τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ» (Α΄ Κορ.5,3-5).

Συνεπῶς, ἂν κάτι ἀνήκει στὴ δική μας διάκριση ἢ εἶναι ἀμφίβολο, δὲν πρέπει νὰ κρίνουμε γι’ αὐτὸ τὸν ἀδελφό, σύμφωνα μὲ τὸ λόγο τοῦ Ἀποστόλου Παύλου ποὺ ἀναφέρεται σ’ ἐκεῖνα ποὺ ἀγνοοῦμε: «Ὥστε μὴ σπεύδετε νὰ κάνετε κρίσεις πρόωρα, ἕως ὅτου ἔλθει ὁ Κύριος, ποὺ θὰ φωτίσει καὶ θὰ ἀποκαλύψει ὅσα εἶναι κρυμμένα στὸ σκοτάδι καὶ θὰ φανερώσει τὶς ἐπιθυμίες τῶν καρδιῶν» (Ἀ’ Κόρ.4,5).

Εἶναι δὲ ἀπαραίτητη ἀνάγκη νὰ ὑπερασπιζόμαστε τὰ δικαιώματα τοῦ Θεοῦ, γιὰ νὰ μὴ δεχθεῖ μαζὶ μὲ τὸν ἔνοχο κι ἐκεῖνος ποὺ σιωπᾶ (καὶ δὲν διαμαρτύρεται) τὴν ὀργὴ τοῦ Θεοῦ, ἐκτὸς ἐάν, ἐπειδὴ κάνει τὰ ἴδια μὲ τὸν κατηγορούμενο, δὲν ἔχει παρρησία νὰ κρίνει τὸν ἀδελφό του (τὸν πλησίον), ἀκούγοντας τὸν Κύριο ποὺ λέγει: «βγάλε πρῶτα τὸ δοκάρι ἀπὸ τὸ μάτι σου καὶ τότε θὰ δεῖς καθαρά, ὥστε νὰ βγάλεις (μὲ προσοχὴ καὶ ἀγάπη) τὸ ἀχυράκι ἀπὸ τὸ μάτι τοῦ ἀδελφοῦ σου» (Μάτθ.7,5).

Σὲ δυὸ περιπτώσεις κατὰ τὴ γνώμη μου, ἐπιτρέπεται νὰ ποῦμε κάτι κακὸ γιὰ κάποιον: Ὅταν ὑπάρχει ἀνάγκη νὰ συσκεφτεῖ κανεὶς μὲ ἄλλους πεπειραμένους πὼς θὰ διορθωθεῖ ἐκεῖνος ποὺ ἁμάρτησε, κι’ ὅταν χρειαστεῖ νὰ προφυλάξουμε ἐκείνους ποὺ ἀπὸ ἄγνοια μποροῦν πολλὲς φορὲς νὰ συναναστραφοῦν μὲ κάποιον κακό, σὰν νὰ ἦταν καλός.

Γιατί ὁ ἀπόστολος Παῦλος παρήγγειλε νὰ μὴ συναναστρέφεται κανεὶς μὲ ἀνθρώπους τέτοιου εἴδους (Β’ Θέσ. 3,14), γιὰ νὰ μὴ δεχθεῖ κάποτε ἀγχόνη στὴν ψυχή του.

Δηλαδὴ νὰ κάνουμε αὐτὸ ποὺ βρίσκουμε ἀκριβῶς, ὅ,τι ἔκαμε ὁ ἴδιος Ἀπόστολος γράφοντας στὸν Τιμόθεο: «Ἀλέξανδρος ὁ χαλκουργός μου προξένησε πολλὰ κακά. Ἀπ’ αὐτὸν νὰ φυλάγεσαι καὶ σύ, γιατί ἐναντιώθηκε πολὺ στὸ κήρυγμά μου» (Β Τίμ.4,14).

Ἐὰν λοιπὸν δὲν ὑπάρχει τέτοια ἀνάγκη, σὰν τὴν παραπάνω, ἐκεῖνος ποὺ κατακρίνει μὲ σκοπὸ νὰ συκοφαντήσει καὶ νὰ διασύρει, εἶναι ἐπικριτής, ἀκόμη κι’ ὅταν εἶναι ἀληθινὸ αὐτὸ ποὺ λέγει.

(Μέγας Βασίλειος, «ΟΡΟΙ ΚΑΤ’ ΕΠΙΤΟΜΗΝ»)

hristospanagia3.blogspot.cοm

Το είδαμε: agioreitika.net

π. Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος: “Θά ἔρθει ἕνα σύστημα τό ὁποῖο θά εἶναι τελείως ἐγκλωβιστικό γιά τόν ἄνθρωπο. Ὅποιος ἀντιδράσει, θά πονέσει ! Ἀλλά ἐγώ ξέρω ὅτι σέ αὐτόν τόν τόπο ὑπάρχει μιά ἱστορία ἀντιδράσεως.”

Θά ἔρθει ἕνα σύστημα

π. Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος: “Θά ἔρθει ἕνα σύστημα τό ὁποῖο θά εἶναι τελείως ἐγκλωβιστικό γιά τόν ἄνθρωπο. Ὅποιος ἀντιδράσει, θά πονέσει ! Ἀλλά ἐγώ ξέρω ὅτι σέ αὐτόν τόν τόπο ὑπάρχει μιά ἱστορία ἀντιδράσεως.”

π. Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος: "Θά ἔρθει ἕνα σύστημα τό ὁποῖο θά εἶναι τελείως ἐγκλωβιστικό γιά τόν ἄνθρωπο. Ὅποιος ἀντιδράσει, θά πονέσει ! Ἀλλά ἐγώ ξέρω ὅτι σέ αὐτόν τόν τόπο ὑπάρχει μιά ἱστορία ἀντιδράσεως."

Ἀπομαγνητοφωνημένο ἀπόσπασμα ὁμιλίας τοῦ π. Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου,στόν Ἱερό Ναό Κοιμήσεως Θεοτόκου, Δικηγορικῶν Γλυφάδας, τήν Πέμπτη 24-05-2012 μὲ θέμα: “ΕΚΛΟΓΕΣ 2012 ΚΑΙ «ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ»” 

 ~~~~

Οἱ λόγοι τοῦ π. Κωνσταντίνου, ὅπως πάντα, προφητικοί. Ὁρμώμενος ἀπὸ οἰκονομικὰ θέματα, ἀναλύει μὲ γλαφυρὸ τρόπο τὴν ἐγκλωβιστικὴ κατάσταση στὴν ὁποία ἔχει περιέλθει ὁ ἄνθρωπος σήμερα. Ὡσεὶ παρὼν καὶ σὰν νὰ γνωρίζει τὰ σημερινὰ διαδραματιζόμενα, μᾶς παροτρύνει στὴν ἀφύπνιση τοῦ νοῦ καὶ στὴν ἀπόκτηση τῆς πραγματικῆς ἐλευθερίας, ποὺ δὲν εἶναι ἄλλη παρὰ ἡ ἀλήθεια τοῦ Χριστοῦ.

 

Ἔχω καί μία παρατήρηση. Γιά χίλιους λόγους, διάφοροι φορεῖς -ὁποιοιδήποτε- ὅλο αὐτόν τόν καιρό τρομοκρατοῦν τό λαό μας, μέ διάφορους ἐκφοβισμούς. Καί αὐτός ὁ ἐκφοβισμός εἶναι διπλός. Ὁ ἕνας ἐκφοβισμός εἶναι τί θά γίνει ἄν θά φύγουμε ἀπό τήν ΕΟΚ καί ὁ ἄλλος εἶναι τί θά γίνει ἄν δέν θά φύγουμε. Προσέξτε, κανένα ἀπό αὐτά τά μεγέθη δέν μπορεῖ νά… ἀποτελέσει στοιχεῖο ἐκφοβισμοῦ. Θά τό ἀναλύσω τώρα. Γιατί καλῶ τό λαό νά εἶναι ἐλεύθερος. Καί ἐπειδή βρισκόμαστε σέ μιά καίρια καμπή τῆς ἱστορίας, πού τώρα θά τή δηλώσω κατά τή γνώμη μου, καί καλό εἶναι νά πάρετε θέση, θέλετε δέν θέλετε, ὄχι μπροστά μου, στό νοῦ σας.

Θέλω νά σᾶς τονίσω τά ἑξῆς. Πρῶτα-πρῶτα, ἡ θέση μου γιά τά μνημονιακά εἶναι σαφέστατη, τήν ἔχω πεῖ χίλιες φορές. Τό εἶπα πρίν ἀπό λίγο, τό θεωρῶ βαθύτατη προδοσία τοῦ λαοῦ καί τοῦ τόπου. Αὐτό εἶναι δεδομένο. Ἀλλά αὐτό δέν μοῦ ἀρκεῖ. Αὐτή εἶναι ἡ βασική μου ἀντίδραση. Τί παρακάτω ἔχω νά προσθέσω, γιά νά προσέξει ὁ λαός. Κοιτάξτε, τό δαιμονομασονικό κίνημα τό ὁποῖο διοικεῖ τήν Εὐρώπη, ὅπως τό λέω εἶναι -καθαρά ἔτσι- δέν εἶναι μιά γενική ἱστορία.

Ἡ Εὐρώπη διοικεῖται ἀπό κατεξοχήν κέντρα μασονικά, πρόσωπα μασονικά· ἀπόδειξη ὅλοι ὅσοι προβάλλονται μέσα ἀπό τήν ταραχή, τή βαβούρα, ὡς ὑπουργοί καί πρωθυπουργοί τῶν διαφόρων χωρῶν τῆς Εὐρώπης ἀνήκουν σέ μασονικές λέσχες. Ἀπόδειξη οἱ δύο τελευταῖοι πρωθυπουργοί μας, δηλωμένοι ἐπίσημα, μπασμένοι στό πράγμα. Εἶναι ἡ ἱστορία δηλαδή ὅτι μᾶς διοικεῖ ἕνα σύστημα τό ὁποῖο θέλει τήν ὑποδούλωση τοῦ λαοῦ βαθύτατα, σέ συστήματα δαιμονικά. Τί σημαίνει αὐτό τώρα; Τί εἶναι ἐκεῖνο τό ὁποῖο νοιάζει τό λαό; Κοιτάξτε, κι ἄν ἀκόμη γιά μιά στιγμή ξεφύγω ἀπό τή δουλεία τοῦ μνημονίου -πού δέν μπορῶ νά ξεφύγω, μέ κυνηγάει συνέχεια γιατί εἶναι ἡ δουλεία τοῦ ἐργάτη, ὅπως εἶπα πρίν ἀπό λίγο, καί δέν μπορῶ νά δεχτῶ νοήμονα Ἕλληνα πού δέχεται τήν ὑποδούλωση τῆς Ἑλλάδος σέ συστήματα, προσέξτε, τά ὁποῖα οὔτε τά σκέφτηκε, σέ συστήματα πού δέν τά σκέφτηκε ποτέ. Δέν θά ἐπικαλεστῶ τό ἄρθρο 120 τοῦ σημερινοῦ Συντάγματος. Δέν θά τό ἐπικαλεστῶ.

Ἐγώ τό Χριστό ἐπικαλοῦμαι, ἀλλά ἁπλῶς θυμίζω ὅτι αὐτό τό ἄρθρο λέει ὅτι ἡ τήρηση τοῦ Συντάγματος αὐτοῦ ἐπαφίεται στόν πατριωτισμό τῶν Ἑλλήνων. Δέν τό ἐπικαλοῦμαι, ἀλλά τό λέει τό Σύνταγμα, ἁπλῶς τό θυμίζω, ἦταν τό παλιό 114, εἶναι στό ἄρθρο 20, ὄχι ὡς ἀκροτελεύτιο. Ἄρα ἐδῶ ὑπάρχει μιά ἐπίκληση γιά τόν πατριωτισμό τῶν Ἑλλήνων. Πρέπει νά ἀναλογιστεῖ ὁ καθένας πόσο ἔχει πατριωτισμό.

Τί θέλει γιά τή συνέχεια αὐτοῦ τοῦ τόπου. Ἄν αὐτός ὁ τόπος προετοιμάζεται νά ἐνταχθεῖ σέ ἕνα γενικότερο σύστημα δαιμονομασονικό, ὅπως τό ἀποκάλεσα ὑπεύθυνα -γιατί αὐτά εἶναι τά κέντρα σήμερα, εἶναι αὐτά τά κέντρα πού λειτουργοῦν τό σήμερα, τά ὁποῖα ἔχουν ὡς καίριο, προσέξτε δέν εἶναι τυχαῖο, ἄξονά τους τό τραπεζικό σύστημα.

 

Μήν ξεχνᾶτε τήν Ἀποκάλυψη ὅτι θά ἔρθει ἕνα σύστημα τό ὁποῖο θά εἶναι τελείως ἐγκλωβιστικό γιά τόν ἄνθρωπο, δέν θά μπορεῖ ὁ ἄνθρωπος νά σηκώσει κεφάλι καί δέν θά μπορεῖ νά ψωνίσει ἤ νά ἀγοράσει. Ὅλα τά χρήματα σήμερα λειτουργοῦν μέσα ἀπό τίς τράπεζες. Γι ᾽αὐτό οἱ τράπεζες εἶναι τά καλά παιδιά τῆς ἱστορίας. Ἐν μέσω κρίσεως δέν ξέρω πόσα δισεκατομμύρια πῆραν αὐτό τόν καιρό οἱ τράπεζες στήν Ἑλλάδα, γιά νά εἶναι τά καλά παιδιά αὐτοῦ τοῦ συστήματος. Εὐχαριστῶ, δέν θά πάρω. Σημαίνει πώς αὐτή ἡ Εὐρώπη, μέ αὐτό τό εὐρώ, εἶναι πουλημένη ἐκ προοιμίου. Κι ἐγώ συντασσόμενος μαζί τους, παίρνω τήν εὐθύνη, ἔτσι νομίζω, ἡ Ἑλλάδα νά ἔρθει σέ αὐτό τό σύστημα τό ὁποῖο ἑτοιμάζει τήν κόλαση καί τήν πολιτεία τοῦ Ἀντιχρίστου. Ἐγώ ἔτσι νιώθω. Καί νιώθω ὅτι πρέπει νά τό πῶ στό λαό τοῦ Θεοῦ. Ὅποιος ἀντιδράσει, θά πονέσει. Ἀλλά ἐγώ ξέρω ὅτι σέ αὐτόν τόν τόπο ὑπάρχει μιά ἱστορία ἀντιδράσεως καί δέν ζητῶ νά ἀντιδράσετε σέ ὁτιδήποτε. Νά ἀντιδράσετε σέ αὐτό πού σᾶς εἶπα.

Τί σᾶς εἶπα; Δαιμονομασονοκρατία σᾶς εἶπα καί τό λέω ὑπεύθυνα. Ὅλοι οἱ κεντρικοί φορεῖς αὐτοῦ τοῦ τόπου καί τῆς Εὐρώπης εἶναι αὐτοί καί ἀπεργάζονται αὐτό τό σχέδιο γιά τήν Εὐρώπη. Ἡ Εὐρώπη, ἐγκλωβισμένη σέ ἕνα παγκόσμιο δῆθεν κράτος τό ὁποῖο ἐξυπηρετεῖ ἄλλα συμφέροντα μέ ἄξονα τό τραπεζικό σύστημα, τό ὁποῖο ἀναφέρεται στήν Ἁγία Γραφή, στήν Ἀποκάλυψη. Ἐγώ δέν θά πάρω, εὐχαριστῶ.

Ὑπ’ αὐτή τήν ἔννοια, φυσικά δέν δέχομαι τά κόμματα τά μνημονιακά, δέν δέχομαι ὁποιονδήποτε θέλει ἡ Ἑλλάδα νά συνεχίζει μές στήν Εὐρώπη καί στό εὐρώ. Τό φωνάζω ἐπίσημα. Εἶναι κι αὐτό πούλημα τῆς Ἑλλάδας. Δέν μπορῶ ἐγώ προσωπικά νά συνεργήσω καί νά μήν τό πῶ στό λαό τοῦ Θεοῦ ὅτι ἔχετε εὐθύνη. Γιά τό αὔριο, τό ὁποιοδήποτε τραγικό, δέν μέ φοβίζει ἡ φτώχεια. Σᾶς τρομοκρατοῦν μέ τή φτώχεια. Ὄχι, αὐτός ὁ λαός ἔζησε καί φτωχός. Ἀλλά ἐγώ κινοῦμαι μέσα ἀπ᾽ τήν Ὀρθοδοξία μας. Σᾶς τρομοκρατοῦν μέ τή φτώχεια κάθε μέρα. Αὐτό σᾶς λένε: τί θά πάθει ἡ Ἑλλάδα. Ἡ Ἑλλάδα θά ’ναι ἐλεύθερη, ἀλλά θά ’ναι πιό φτωχιά. Ἄν δέχεστε αὐτή τή σύμβαση, μήν πουλήσετε τήν Ἑλλάδα πιά στίς καρδιές σας, ἔχετε εὐθύνη. Δέν μπορεῖτε νά κρυφτεῖτε πιά. Δέν μπορεῖτε νά τό κάνετε αὐτό τό πράγμα πιά. Ἔχετε εὐθύνη γιά τό αὔριο τῆς Ἑλλάδας ἄν παιχθεῖ αὐτή ἡ ἱστορία τοῦ ὁποιουδήποτε Ἀντιχρίστου μέσα καί ἀπό τήν Ἑλλάδα.

Ἐμεῖς ὡς Ἕλληνες Ὀρθόδοξοι πρέπει νά ποῦμε ὄχι. Δέν ξέρω τί θά ποῦν οἱ ἄλλοι. Ἄρα ἀντιδρῶ καί στά μνημονιακά καί σέ ὅσους χαϊδεύοντας καί τά αὐτιά τῶν ψηφοφόρων, λένε εἴμαστε ἀντιμνημονιακοί, ἀλλά ἐμεῖς θά μείνουμε ἐκεῖ. Μᾶς κοροϊδεύουν καί αὐτοί. Συγχωρέστε με. Ἐγώ δέν ἔχω νά πῶ κάτι ἄλλο, ἀλλά ἔνιωσα σ’ αὐτή τήν τελευταία συνάντηση σήμερα -δέν ξέρω πῶς θά εἴμαστε τόν Ὀκτώβριο- ἔνιωσα ὅτι πρέπει αὐτό νά τό πῶ. Ἄλλο τίποτε δέν θά πῶ, δέν ἔχω νά κάνω ἄλλο κήρυγμα, ἐγώ σωπαίνω, εἶπα ὅ,τι εἶπα, πεῖτε με ἠλίθιο, πεῖτε με βλάκα, ἀλλά μπρός στήν τρομοκρατία πού σᾶς κάνουν κάθε μέρα, ἐγώ δέν σᾶς τρομοκρατῶ, σᾶς ἐλευθερώνω. Καί θέλω ἕνα λαό πού εἶναι στήν Ἐκκλησία καί εἶναι ἐλεύθερος καί δέν τρέμει τό φυλλοκάρδι του γιατί φοβᾶται τίς καταθέσεις του, ποῦ θά κρύψει τά δικά του, ποῦ θά κρύψει ὅ,τι ἔχει. Ἐδῶ δέν μπορεῖς νά κρυφτεῖς πιά. Τό σύστημα εἶναι δαιμονιῶδες.

 

 

Ἀπομαγνητοφωνημένο ἀπόσπασμα ὁμιλίας

τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου

πού ἔγινε στά πλαίσια τῶν κατηχητικῶν ἀναλύσεων τῆς πρός Τιμόθεον ἐπιστολῆς τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, στό χωρίο Κεφάλαιο 1, στίχοι 6-11, στόν Ἱερό Ναό Κοιμήσεως Θεοτόκου, Δικηγορικῶν Γλυφάδας, τήν Πέμπτη 24-05-2012.

 

 

Πηγή: ΦΛΟΓΑ

Το είδαμε: Ρωμαίικο Οδοιπορικό

Η ειρήνη της καρδιάς (Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης)

0
πνευματική ζωή

Η ειρήνη της καρδιάς (Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης)

Λοιπόν, ἀδελφέ, ἂν ἀγαπᾷς τὴν ειρήνη τῆς καρδιάς, ἀγωνίζου νὰ εἰσέλθης σ᾿ αὐτὴν ἀπὸ τὴν πόρτα τῆς ταπεινώσεως (γιατὶ δὲν ὑπάρχει ἄλλη εἴσοδος σ᾿ αὐτὴν ἐκτὸς ἀπὸ τὴν ταπείνωσι). Γιὰ νὰ ἀποκτήσῃς ὅμως τὴν ταπείνωσι, πρέπει νὰ ἀγωνισθῇς καὶ νὰ κοπιάσης (καὶ ἰδιαιτέρως στὴν ἀρχή) στὸ νὰ ἀγκαλιάσης ὅλες τὶς θλίψεις καὶ ἐναντιότητες ὡς ἀγαπητές σου ἀδελφές, στὸ νὰ ἀποφεύγῃς κάθε δόξα καὶ τιμή, ἐπιθυμώντας νὰ καταφρονῆσαι ἀπὸ τὸν καθένα καὶ νὰ μὴν ὑπάρχη κανένας ποὺ νὰ σὲ ὑπερασπίζεται καὶ νὰ σὲ παρηγορῆ, παρὰ μόνον ὁ Θεός σου. Βεβαίωσε καὶ στήριξε τὸ λογισμὸ αὐτὸ στὴν καρδιά σου, ὅτι δηλαδὴ μόνον ὁ Θεός σου εἶναι τὸ καλό σου, τὸ μόνο σου καταφύγιο, καὶ ὅτι ὅλα τὰ ἄλλα πράγματα εἶναι γιὰ σένα τέτοια ἀγκάθια, τὰ ὁποῖα, ἂν τὰ βάλῃς στὴν καρδιά σου, θὰ σὲ ζημιώσουν μὲ τὸν θάνατο. Ἂν σὲ ντροπιάση κάποιος, δὲν πρέπει νὰ λυπηθῇς, ἀλλὰ νὰ ὑποφέρῃς μὲ χαρὰ τὴν ντροπή, ὄντας βέβαιος ὅτι τότε ὁ Θεὸς εἶναι μαζί σου. Καὶ μὴ ζητᾶς ἄλλη τιμή, οὔτε τίποτε ἄλλο νὰ γυρεύῃς, παρὰ νὰ ὑποφέρῃς γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καὶ γιὰ ἐκεῖνο ποὺ προξενεῖ μεγαλύτερη δόξα.

Ἀγωνίζου νὰ χαίρεσαι ὅταν κάποιος σὲ βρίσῃ ἢ σὲ ἐλέγξῃ ἢ σὲ καταφρονήσῃ, διότι κάτω ἀπὸ αὐτὴ τὴ σκόνι καὶ τὴν ἀτιμία βρίσκεται κρυμμένος μεγάλος θησαυρός. Καὶ ἂν τὸν δεχθῇς μὲ τὴν θέλησί σου, γρήγορα θὰ γίνῃς πλούσιος, χωρὶς νὰ τὸ γνωρίζῃ οὔτε ἐκεῖνος ποὺ σοῦ προξενεῖ αὐτὸ τὸ χάρισμα, δηλαδὴ ἐκεῖνος ποὺ σὲ ἀτιμάζει. Μὴ ζητήσῃς ποτὲ νὰ σὲ ἀγαπᾷ κάποιος στὴ ζωὴ αὐτή, οὔτε νὰ σὲ τιμᾶ, γιὰ νὰ μπορέσῃς νὰ ἀφήνεσαι νὰ ὑποφέρῃς μαζὶ μὲ τὸν Ἐσταυρωμένο Χριστὸ καὶ κανένας νὰ μὴ σὲ ἐμποδίζῃ ἀπὸ αὐτό. Νὰ φυλάγεσαι ἀπὸ τὸν ἴδιο σου τὸν ἑαυτό, σὰν ἀπὸ τὸν μεγαλύτερο ἐχθρὸ ποὺ ἔχεις. Μὴν ἀκολουθῇς τὴν θέλησί σου, οὔτε τὸν νοῦ σου, οὔτε τὴν γνώμη σου, ἂν θέλῃς νὰ μὴ χαθῇς. Γι᾿ αὐτὸ πάντοτε νὰ κρατᾷς τὰ ὅπλα, γιὰ νὰ φυλάγεσαι ἀπὸ τὸν ἑαυτό σου. Καὶ ὅταν ἡ θέλησίς σου θέλῃ νὰ κλίνῃ σὲ κάποιο πρᾶγμα, ἔστω καὶ ἅγιο, ἀπόμονωσέ την πρῶτα καὶ ἀπογύμνωσέ την καὶ τοποθέτησέ την μόνη της μπροστὰ στὸν Θεό σου, παρακαλώντας νὰ γίνῃ τὸ δικό του θέλημα καὶ ὄχι τὸ δικό σου. Καὶ αὐτὸ μὲ ἐγκάρδιες ἐπιθυμίες, χωρὶς καμμία ἀνάμιξι φιλαυτίας, γνωρίζοντας ὅτι δὲν ἔχεις τίποτε ποὺ νὰ προέρχεται ἀπὸ τὸν ἑαυτό του, οὔτε μπορεῖς νὰ κάνῃς τίποτε.

Νὰ φυλάγεσαι ἀπὸ τοὺς λογισμοὺς ποὺ φέρνουν μαζί τους μορφὴ ἁγιότητος καὶ ζήλου ποὺ δὲν ἔχει διάκρισι, γιὰ τὸν ὁποῖο λέγει σχετικὰ ὁ Θεός: «Νὰ προσέχετε ἀπὸ τοὺς ψευδοπροφῆτες ποὺ ἔρχονται πρὸς ἐσᾶς μὲ ἐνδυμασία προβάτου, ἐνῷ ἀπὸ μέσα εἶναι λύκοι ἁρπακτικοί. Ἀπὸ τοὺς καρπούς τους θὰ τοὺς ἀναγνωρίσετε» (Ματθ. 7,15). Καὶ οἱ καρποί τους εἶναι ἡ ὅποια ἀνησυχία καὶ ἐνόχλησι ποὺ ἀφήνουν στὴν ψυχή. Γιατὶ ὅλα αὐτὰ σὲ ἀπομακρύνουν ἀπὸ τὴν ταπείνωσι καὶ ἀπὸ αὐτὴν τὴν ἐσωτερικὴ ἡσυχία, μὲ ὅποιο χρῶμα καὶ σχῆμα κι ἂν εἶναι. Αὐτὰ εἶναι οἱ ψευδοπροφῆτες, οἱ ὁποῖοι ὄντας ντυμένοι μὲ σχῆμα προβάτου, δηλαδὴ μὲ τὴν ὑπόκρισι τοῦ ζήλου, χωρὶς διάκρισι, γιὰ νὰ ὠφελήσουν τὸν πλησίον, εἶναι πράγματι λύκοι ἁρπακτικοί, ποὺ ἁρπάζουν τὴν ταπείνωσί σου καὶ ἐκείνην τὴν εἰρήνη καὶ τὴν ἡσυχία, ποὺ εἶναι τόσο ἀπαραίτητα σὲ ὅποιον θέλει νὰ ἔχῃ σίγουρη πρόοδο πνευματική. Καὶ ὅσο ἡ ὑπόθεσις αὐτὴ ἔχει ἐξωτερικὰ περισσότερη ἐπιφάνεια καὶ χρῶμα ἁγιότητος, τόσο περισσότερο πρέπει νὰ τὸ ἐξετάζῃς, καὶ αὐτό, ὅπως λέχθηκε, πρέπει νὰ γίνεται, μὲ πολλὴ ἠρεμία καὶ ἐσωτερικὴ ἡσυχία. Ἂν ὅμως καμμία φορὰ κάτι σοῦ λείψῃ ἀπὸ αὐτά, μὴ συγχυσθῇς, ἀλλὰ ταπεινώσου μπροστὰ στὸν Θεό σου καὶ γνώρισε τὴν ἀδυναμία σου καὶ στὸ ἑξῆς νὰ γνωρίζῃς καλά, γιατὶ μπορεῖ νὰ τὸ ἐπιτρέπῃ ὁ Θεὸς ἴσως γιὰ νὰ ταπεινώσῃ κάποια σου ὑπερηφάνεια, ποὺ βρίσκεται κρυμμένη μέσα σου καὶ δὲν τὸ γνωρίζεις.

Ἂν πάλι αἰσθανθῇς καμμιὰ φορὰ νὰ κεντᾶται ἡ ψυχή σου ἀπὸ κάποιο δυνατὸ καὶ φαρμακερὸ ἀγκάθι, δηλαδὴ ἀπὸ κάποιο πάθος καὶ λογισμό, μὴν ταραχθῇς γι᾿ αὐτό, ἀλλὰ δεῖξε μεγαλύτερη προσοχή, γιὰ νὰ μὴν περάση στὰ σπλάγχνα σου. Γύρισε πίσω τὴν καρδιά σου καὶ μὲ εὐχαρίστησι βάλε τὴν θέλησί σου μέσα στὸν τόπο τῆς εἰρήνης καὶ τῆς ἡσυχίας, φυλάττοντας καθαρὴ τὴν ψυχή σου ἀπέναντι τοῦ Θεοῦ, τὸν ὁποῖο θὰ βρίσκῃς πάντοτε στὰ σπλάγχνα σου καὶ στὴν καρδιά σου γιὰ τὴν ὀρθότητα τῆς γνώμης σου, ὄντας βέβαιος ὅτι τὸ κάθε τί συμβαίνει γιὰ νὰ σὲ δοκιμάσῃ, γιὰ νὰ μπορῇς νὰ καταλάβης τὸ συμφέρον σου καὶ γιὰ νὰ εἶσαι ἄξιος του στεφάνου τῆς δικαιοσύνης, ποὺ σοῦ εἶναι ἑτοιμασμένος ἀπὸ τὴν εὐσπλαγχνία τοῦ Θεοῦ.

Η Θεία Κοινωνία ξανά στο στόχαστρο! Ο Χριστός ως κοινός εχθρός δεξιάς και αριστεράς και τα …non papers! (30-08)

Θεία Κοινωνία

Η Θεία Κοινωνία ξανά στο στόχαστρο! Ο Χριστός ως κοινός εχθρός δεξιάς και αριστεράς και τα …non papers!

Η Θεία Κοινωνία ξανά στο στόχαστρο! Ο Χριστός ως κοινός εχθρός δεξιάς και αριστεράς και τα ...non papers! (30-08)

Λίγο πολύ, για τους υποψιασμένους, η επίθεση κατά της πίστεως μας, είναι τουλάχιστον αναμενόμενη. Τον ρόλο της αριστεράς τον γνωρίζουμε, όπως και της δεξιάς, αν και πολλοί Χριστιανοί την πατάνε την μπανανόφλουδα, όταν βλέπουν μερικούς να κάνουν τον σταυρό τους (όπως κι αν τον κάνουν).

Πριν λίγες μέρες, αιφνιδίως, ο πρωτοσύγκελος της Μητροπόλεως Τρίκκης και Σταγών, ευρέθη θετικός σε τεστ για τον κορονοϊό. Η εξέταση έγινε στις 25.08, τα αποτελέσματα βγήκαν στις 27.08 και ο ιστότοπος Ρομφαία, αναπαρήγαγε την είδηση στις 28.08. Όπως φαίνεται, ήταν και ο μοναδικός κληρικός της Μητροπόλεως ο οποίος βρέθηκε θετικός (ώ του παραδόξου θαύματος, άλλος ένας τελείως ασυμπτωματικός), ενώ ο ίδιος ο Μητροπολίτης αρνητικός.

Βρήκαν βέβαια την ευκαιρία, με αφορμή την “πανδημία” και το κρούσμα(;), να μας υπενθυμίσουν τα εξής, μέσω ανακοινώσεως του ίδιου του πρωτοσυγκέλου:

—-

Οφείλω να Σας ενημερώσω ότι ήδη από την Δευτέρα 24/08/2020 βρίσκομαι αφ εαυτού μου σε αυτοπεριορισμό, δεν έχω εκδηλώσει κανένα σύμπτωμα, και ως εκ τούτου η υγεία μου είναι ακλόνητη.

Από αυτή την θέση Σας παροτρύνω να ακολουθείτε απαρέγκλιτα τις οδηγίες των ειδικών επιστημόνων και της Ιατρικης Κοινότητας για τα μέτρα προφύλαξης από τον covid-19 (μάσκες, αποστάσεις, συχνά πλύσιμο των χεριών, αποφυγή συνοστισμών κλπ), Μην Σας ενοχλέι η μάσκα!

Οφείλουμε να προστατεύουμε με αγάπη το πρόσωπο που βρίσκεται πίσω από την μάσκα!!

Στεκόμαστε με Αλήθεια απέναντι στον Θεό και με υπευθυνότητα απέναντι στον συνάνθρωπο!!

«Ο Θεός είναι πνεύμα, και εκείνοι που τον λατρεύουν, πρέπει να τον λατρεύουν πνευματικά και αληθινά» (Ιωάν. 4:21-24)

Με ειλικρινή αισθήματα υπευθυνότητας και αγάπης.

Αρχιμ. Αλέξιος Κανίνας.

Πρωτοσύγκελλος ΙΜΤΣ

—-

 

Το πρόβλημα είναι και αυτό, αλλά κυρίως το πάτημα το οποίο βρίσκουν οι μεγάλοι εχθροί της εκκλησίας, ώστε να χτυπήσουν την ορθοδοξία στον πυρήνα της. Την Θεία Κοινωνία. Και φυσικά, τα γνωστά φερέφωνα και παπαγαλάκια, τα φέραν από δώ – τα φέραν από ‘κει, και που λέτε να κατέληξαν;

 

TA NON – PAPERS*

 

Και ενώ έχουν περάσει ήδη δυο μέρες που το θέμα της ασθενείας του Πρωτοσυγκέλου έχει γίνει γνωστό, σήμερα – εντελώς ξαφνικά- μέσα σε λίγες ώρες, πολλά από τα μεγάλα κυβερνητικά και αντιπολιτευτικά μέσα, μετέδωσαν την ίδια είδηση με σχεδόν τον ίδιο τίτλο! Φοβερή σύμπτωση. Ένα θαύμα!

Πρώτο Θέμα, ΕΘΝΟΣ, iEFIMERIDA, Reader.gr, Avgi.gr, Documento.gr , έκαναν το κομμάτι τους, ως άλλωστε όφειλαν στα αφεντικά τους.

Ίδιος τίτλος παντού !!! / Θετικός στον κορωνοϊό αρχιμανδρίτης που δήλωνε «από τη Θεία Κοινωνία δεν υπάρχει κίνδυνος μετάδοσης»

 

Δείτε και τα λεγόμενα Print Screen, για του λόγου το αληθές, καθώς σήμερα οι ειδήσεις αλλάζουν ή “κατεβαίνουν”.

ΑΥΓΗΗ Θεία Κοινωνία ξανά στο στόχαστρο! Ο Χριστός ως κοινός εχθρός δεξιάς και αριστεράς και τα ...non papers! (30-08)

Documento (Βαξεβάνης)

Η Θεία Κοινωνία ξανά στο στόχαστρο! Ο Χριστός ως κοινός εχθρός δεξιάς και αριστεράς και τα ...non papers! (30-08)

iefimerida

Η Θεία Κοινωνία ξανά στο στόχαστρο! Ο Χριστός ως κοινός εχθρός δεξιάς και αριστεράς και τα ...non papers! (30-08)

Reader.gr

Η Θεία Κοινωνία ξανά στο στόχαστρο! Ο Χριστός ως κοινός εχθρός δεξιάς και αριστεράς και τα ...non papers! (30-08)

 

Protothema.gr

 

Η Θεία Κοινωνία ξανά στο στόχαστρο! Ο Χριστός ως κοινός εχθρός δεξιάς και αριστεράς και τα ...non papers! (30-08)

 

ΕΘΝΟΣ

Η Θεία Κοινωνία ξανά στο στόχαστρο! Ο Χριστός ως κοινός εχθρός δεξιάς και αριστεράς και τα ...non papers! (30-08).

Και φυσικά… Πρώτο #hashtag στο twitter το Θέμα “Θεία Κοινωνία”. Αυτό που τους καίει.

Ας μην μας κάνει εντύπωση αν ξεκινήσει νέος γύρος συζητήσεων γύρω από την Θεία Κοινωνία. Η προειδοποίηση έρχεται πάντα μέσω “τιτιβίσματος”.

Την ίδια ώρα, ο Τούρκος …παραμονεύει.

 

*non-paper: ορισμός εδώ

 

Για το orthopraxia.gr – Χρήστος Βλαμάκης

 

Η Θεία Κοινωνία ξανά στο στόχαστρο! Ο Χριστός ως κοινός εχθρός δεξιάς και αριστεράς και τα ...non papers! (30-08)

Αρχιμ. Σάββας Αγιορείτης: Αν δεν μετανοήσουμε έρχεται μία νέα τουρκοκρατία.

2
Αρχιμ. Σάββας Αγιορείτης

Αρχιμ. Σάββας Αγιορείτης: Αν δεν μετανοήσουμε έρχεται μία νέα τουρκοκρατία.

Αρχιμ. Σάββας Αγιορείτης: Αν δεν μετανοήσουμε έρχεται μία νέα τουρκοκρατία.

…Αυτό είναι για να δούμε και την δική μας την κατάντια και το πόσο μακριά είμαστε. Και πολλές φορές το λέω ότι αν λειτουργούσαν σωστά οι λαϊκοί θα είχαμε και σωστούς ιερείς και σωστούς αρχιερείς. Αλλά επειδή εμείς δεν λειτουργούμε σωστά ως βάση, δεν προωθούνται και οι σωστοί αρχιερείς και ιερείς, και αν προωθηθούν (κατά λάθος, δεν ξέρω πως) μετά από λίγο τους κατεβάζουμε κάτω, δεν τους θέλουμε, δεν είναι ανεκτοί. Καταλάβατε;

Το έχω πει πολλές φορές το παράδειγμα με τον Άγιο… Μακάριο Κορίνθου. Όταν πήγε στην Κόρινθο εξομολόγησε όλους τους ιερείς. Τους είπε θα εξομολογηθείτε σε μένα κι εγώ σε σας. Και μετά έβγαλε έξω πάνω από 100. Τους ξεχώρισε γιατί είχανε διάφορα κωλύματα. Πες τε μου αν βρεθεί ένας αρχιερέας σήμερα να το κάνει αυτό στην Μητρόπολή του, τι θα γίνει μετά την επόμενη μέρα; Όλα τα χωριά θα πάνε στον δεσπότη, θα του πούνε, εμείς θέλουμε τον παπά μας, γιατί μας τον επήρες. Ό,τι και να ναι. Ας έχει χίλια δυο κωλύματα. Ας δημιουργεί χίλιους δυο σκανδαλισμούς. Τον θέλουν. Καταλάβατε; Γιατί; Γιατί μας βολεύει. Γιατί πάει στο καφενείο, καπνίζει. Είναι παπάς με τα όλα του. Τέτοιους παπάδες θέλουμε. Καταλάβατε;

Έχουμε τα χάλια μας, γι’ αυτό να συμπονάμε και την λεγόμενη επίσημη Εκκλησία. Γιατί όλοι είμαστε μέσα συνένοχοι σε όλο αυτό που υπάρχει σήμερα, που δεν λειτουργεί σωστά βεβαίως. … Δεν λειτουργεί σωστά ούτε η επίσημη Εκκλησία αλλά ούτε κι εμείς λειτουργούμε σωστά. Οπότε τί θα γίνει; Ας διορθώσουμε ο καθένας τον εαυτόν του. Αυτή είναι η αρχή, το πρώτο, και από εκεί και μετά δεν θα χάσουμε την Πόλη ξανά, την Ελλάδα ξανά, την Μακεδονία ξανά.

Ξέρετε γιατί χάσαμε την Πόλη; Γιατί είχαμε χάσει την Πίστη μας. Ξέρετε γιατί χάσαμε την Μακεδονία μας και δώσαμε το όνομα στους Σκοπιανούς; Γιατί προηγουμένως προδώσαμε την Πίστη μας και δώσαμε το όνομα στους αιρετικούς. Ποιό όνομα; Τους είπαμε ότι είναι «εκκλησία». Προηγείται η πτώση στην Πίστη και ακολουθεί η πτώση στην Πατρίδα, στα εθνικά θέματα.

Στην Κρήτη το ’16, στο Κολυμπάρι, ονομάσαμε «εκκλησία» τους παπικούς, τους μονοφυσίτες, όλον αυτό τον συρφετό των αιρετικών. Το καταλάβατε; Πόσοι από τους Έλληνες το έπιασαν και αντέδρασαν; Πολύ λίγοι. Αυτό ήτανε μέγιστη προδοσία. Τώρα φωνάζουμε για την Μακεδονία. Καλά κάνουμε και φωνάζουμε, αλλά θα έπρεπε να είχαμε φωνάξει πιο πριν για το πιο σπουδαίο που ήτανε η προδοσία της Πίστης. Δώσαμε όνομα. Ξέρετε τι σημαίνει όνομα; Τους ονομάσαμε «εκκλησία», δηλαδή ότι έχουν Μυστήρια, ότι έχουν Θεία Χάρη.

Ποιός έχει Θεία Χάρη; Αυτός που βλασφημεί το Άγιο Πνεύμα; Ο πάπας έχει Χάρη; Από που κι ως που; Ή οι μονοφυσίτες έχουν Χάρη; Που λένε ότι Χριστός δεν έχει πλέον ανθρώπινη φύση, έχει μείνει μόνο με την Θεία φύση; Τί Χάρη να έχουν αυτοί; Αφού δεν έχουν σωστή θεώρηση του Θεού. Έχουν άλλον Θεό. Κι όμως εμείς επιμέναμε εκεί ότι αυτοί είναι αδελφοί μας και δεν τρέχει τίποτα να είμαστε μαζί και να λέγονται και αυτοί «εκκλησίες».

Και είπε και κάποιος: πώς θα τους πω ότι είναι αιρετικοί (στους παπικούς) όταν θα πάω στην Μητρόπολή μου; Πως θα τους πω ότι είναι αιρετικοί, στον Καρδινάλιο που θα έλθει να με επισκεφθεί; Πώς ο πάπας μας λέει εμάς ότι είμαστε αιρετικοί; Το ξέρετε ότι ο πάπας μας βρίζει και μας λέει ότι είμαστε ελλειμματική Εκκλησία; Γιατί αυτοί μας βρίζουν δηλαδή κι εμείς δεν πρέπει να τους πούμε την αλήθεια; Αυτοί λένε ψέματα όταν λένε ότι εμείς είμαστε ελλειμματική Εκκλησία, γιατί θεωρούν ότι αυτοί είναι η σωστή Εκκλησία κι εμείς είμαστε οι αιρετικοί. Τόση διαστροφή και τόσο σκοτάδι αλλά όλα αυτά πληρώνονται.

Ευτυχώς ένας από τους Έλληνες επισκόπους είπε ‘όχι’ στην Κρήτη τώρα. Όλοι οι άλλοι υπέγραψαν. Τους ήλεγξε κανείς τους επισκόπους που υπέγραψαν; (και ο Αρχιεπίσκοπος μέσα). Κανένας ή ελαχιστότατοι. Σα να μην τρέχει τίποτα. Σα να μην έγινε τίποτα.

Οπότε μας έρχονται οι απώλειες εθνικών εδαφών σιγά-σιγά. Έτσι χάσαμε και την Πόλη. Λίγους μήνες πριν είχαμε κάνει συλλείτουργο με τους παπικούς παρακαλώ και τους είχαμε δώσει Θεία Κοινωνία. Είχε γίνει ένωση δηλαδή, ενωτική λειτουργία μες την Αγιά Σοφιά. Με τον αυτοκράτορα, με τον καρδινάλιο τον παπικό. Κι εμείς συλλειτουργούσαμε μαζί τους. Και οι μουσουλμάνοι παρακαλώ, όχι οι Ορθόδοξοι, είδαν να φεύγει η σκέπη της Παναγίας από την Πόλη μόλις έγινε αυτό.

Βλέπετε; Τα αίτια είναι πάντα πνευματικά. Κι αν θέλετε να ερμηνεύσετε την ιστορία, γιατί συμβαίνουν τα διάφορα ιστορικά γεγονότα, να ψάχνετε πτώσεις πνευματικές προηγουμένως, αμαρτίες δηλαδή. Όλες οι αυτοκρατορίες που πέσανε -κι εμείς είπατε σωστά ότι είμαστε απόγονοι αυτοκρατορίας-, πέσανε για την διαφθορά. Ξέρετε πως ντυνόντουσαν οι κοπέλες στην Κωνσταντινούπολη λίγο πριν την πτώση; Το λένε οι συγγραφείς. Ως πόρνες. Όπως ντύνονται και σήμερα. Και τα κοριτσάκια σήμερα ως πόρνες ντύνονται και δεν το ‘χουν για τίποτα και οι μανάδες που ντύνονται ακόμη χειρότερα να τα κυκλοφορούν έτσι τα παιδάκια τους.

Θα μας έλθουνε. Αν δεν μετανοήσουμε αυτά που έγιναν τότε θα ξανάρθουνε. Πολύ φοβάμαι ότι έρχεται μία νέα τουρκοκρατία, αν δεν την ζούμε ήδη. Βεβαίως. Αυτά λένε τα έργα μας. Όπως έλεγε κάποιος φωτισμένος άνθρωπος «άλλους γράφει η ιστορία και άλλοι γράφουν την ιστορία». Ποιοί γράφουν την ιστορία; Ξέρετε ποιοι την γράφουν; Οι Άγιοι. Μπορεί ένας Άγιος να προσευχηθεί και να ανατραπούν τα πάντα.

Όλες οι αυτοκρατορίες αν δείτε διαχρονικά Βαβυλωνιακοί, Ασσυρίων, Αιγύπτου, τα αίτια ήταν η διαφθορά και μάλιστα τα βδελυρά αμαρτήματα της αρσενοκοιτίας. Αυτά είναι τα αίτια και το ίδιο υπήρχε και στην αυτοκρατορία την δική μας. Είχε κυριαρχήσει η διαφθορά και πίσω από την διαφθορά την ηθική υπήρχε η διαφθορά της Πίστεως. Έφυγε η σκέπη της Παναγίας. Αυτό ήταν ορατό στους μουσουλμάνους. Οι μουσουλμάνοι ξέρετε είχαν απογοητευθεί. Θα φεύγαν, Ο Μωάμεθ είχε απογοητευθεί, θα ‘φευγε, Και την τελευταία ημέρα, αν θυμάμαι καλά (το γράφουν οι ιστορικοί), ένας Τούρκος είδε την σκέπη της Παναγίας να φεύγει και του είπε, οι Ρωμιοί χάσανε τον Θεό τους, τώρα θα τους νικήσουμε. Γιατί κάναμε αυτήν την προδοτική λειτουργία, προδώσαμε την Πίστη μας.

Αυτά όλα είναι τα αίτια. Μην ψάχνετε. Οι ερμηνείες οι άλλες που δίνουν οι ιστορικοί, εξουσιαστική ερμηνεία που είπατε, οικονομική ερμηνεία, οτιδήποτε, αυτά δεν είναι, αυτά είναι επιφαινόμενα. Από πίσω υπάρχει η διαφθορά της Πίστεως, πρώτον, και η διαφθορά του ήθους, της ζωής δηλαδή. Αυτά είναι τα αίτια. Έτσι χάνονται οι αυτοκρατορίες. Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία κράτησε χίλια χρόνια. Γιατί κράτησε χίλια χρόνια; Καμιά αυτοκρατορία δεν κράτησε χίλια χρόνια. Γιατί ακριβώς οι άνθρωποι, και ο λαός και οι βασιλείς, είχαν ευσέβεια, είχαν ευλάβεια. Όταν χάσαν την ευλάβεια και την Πίστη χάσαν και την αυτοκρατορία. Εκεί είναι τα αίτια.


Απομαγνητοφώνηση Φαίη (ΤΑΣ ΘΥΡΑΣ)

Κύριος Ιησούς Χριστός

Άγιος Ιωσήφ Γεροντογιάννης ο θαυματουργός (07/08).

Ιωσήφ Γεροντογιάννης

Άγιος Ιωσήφ Γεροντογιάννης ο θαυματουργός (07/08).

Λίγοι γνωρίζουν έναν από τους σπουδαίοτερους αγίους που έβγαλε το νησί της Κρήτης, τον άγιο Ιωσήφ Γεροντογιάννη τον θαυματουργό. Τόσα πολλά και μεγάλα ήταν τα σήμεια που εποίησε ο μέγας αυτός άγιος, που ακόμη και το να μετατρέψει το αλμυρό νερό σε γλυκό,  ή το να θεραπεύει παράλυτους έμοιαζε για έκεινον ως μια απλή καθημερινότητα.

Βέβαια, κανένα χάρισμα δεν του δώθηκε τυχαία, καθώς ο άγιος Ιωσήφ Γεροντογιάννης υπήρξε ένα σπάνιο παράδειγμα μετανοίας και αυτομεμψίας , αντίστοιχο ίσως με αυτό του αγίου Μωυσή της Αιθιοπίας. Ως γνωστόν, ο απόστολος Παύλος, «δανειζόμενος» το παράδοξο του Επιμενίδη μας ενημέρωσε πως «Κρῆτες ἀεὶ ψεῦσται, κακὰ θηρία, γαστέρες ἀργαί». Ο άγιος Ιωσήφ Γεροντογιάννης ίσως να υπήρξε τέτοιος στην αρχή, όμως αργότερα αναδείχθηκε «ἀγωγῆς ἀρτίως ἄστρον παμφαέστατον», όπως αναφέρεται και στο απολυτίκιο του. 

Βίος και πολιτεία του εν αγίοις πατρός ημών Ιωσήφ Γεροντογιάννη

 

Άγιος Ιωσήφ Γεροντογιάννης ο  θαυματουργός (07/08).

Ο Ιωάννης Γεροντογιάννης (ή Βιτσέντζος) γεννήθηκε στο ημιερειπωμένο Μονύδριο του Τιμίου Προδρόμου Καψά το 1799 μ.Χ. Στα ερειπωμένα κελλιά της άγονης και απόμονωμένης περιοχής είχαν μεταβεί οι ευσεβείς και ενάρετοι γονείς του Εμμανουήλ και Ζαμπία λόγω τουρκικής επιδρομής. Αργότερα, όταν ησύχασε η κατάσταση, διέμειναν μόνιμα στο χωριό Λιθίνες.

Όταν ήρθε σε νόμιμη ηλικία νυμφεύθηκε την κυνηγημένη από τους Τούρκους Καλλιόπη από την οικογένεια των Γεροντάκηδων ή Γεροντήδων, η οποία ζούσε κρυμμένη και εκείνη στα νοτιοανατολικά παράλια, φοβούμενη μήπως έχει την ίδια τύχη που είχε η μοναδική αδελφή της, η οποία αυτοκτόνησε για να μην ατιμασθεί από ένα Τούρκο που είχε ενδιαφερθεί έντονα γι’ αυτήν. Γι’ αυτό και η Καλλιόπη στάλθηκε από τους γονείς της στις ερημικές ακτές της περιοχής, κοντά στην έρημη τότε Μονή Καψά και τελικά παντρεύθηκε τον Γεροντογιάννη, με τον οποίο απέκτησε τέσσερα παιδιά, τρεις κόρες κι ένα γιο.

Ο παράφορος και βίαιος όμως χαρακτήρας του τον έκανε σιγά-σιγά να λησμονήσει την ευσέβεια της νεότητός του, καθώς οι γονείς του είχαν υποχρεωθεί να τον στείλουν να δουλεύει σε απομακρυσμένα μέρη για να αποφεύγει τις έριδες με τους Τούρκους κατοίκους του χωριού του. Η απομόνωση όμως αυτή άλλο δεν έκανε παρά να εντείνει τις τάσεις του, αν και η ευσεβής γυναίκα του πάσχιζε απεγνωσμένα να τον διορθώσει.

Μία Κυριακή πήγε να πουλήσει ένα φορτίο ξύλων στο χωριό συνοδευόμενος από την γυναίκα του που δεν στάθηκε δυνατό να τον πείσει να σεβαστεί την ημέρα του Κυρίου. Όταν επέστρεψε, βρήκε την μικρή του κόρη καμμένη ζωντανή στο αλώνι μπροστά στο σπίτι του. Το γεγονός αυτό συγκλόνισε όλο του το είναι και σηματοδότησε μια ριζική αλλαγή στην ζωή του. Γύρισε να δουλέψει στο χωριό του και με την ενέργεια της θείας χάριτος, από σκαιός και βίαιος που ήταν, έγινε υπόδειγμα πραότητος, αγάπης και ευλαβείας. Η άνυδρη γη της ψυχής του, αρδευόμενη έκτοτε από τους ποταμούς των δακρύων του, έφερε τους καρπούς των αγίων αρετών που οικοδομούσαν όλους τους άλλους χριστιανούς.

Ο Ιωσήφ Γεροντογιάννης το έτος 1841 μ.Χ. σε ηλικία 42 ετών έπεσε σε βαθύ ύπνο. Αγγελος Κυρίου τον άρπαξε, όπως τον Απόστολο Παύλο, σε υψηλή θεωρία και είδε τις τάξεις των δικαίων που βρίσκονται σε ουράνια δόξα και χαρά, αλλά και τις διάφορες τιμωρίες των καταδικασμένων στην αιώνια κόλαση. Μετά από 43 ώρες ξύπνησε χαρούμενος και γαλήνιος βλέποντας γύρω του πλήθος από συγγενείς, γειτόνους και συγχωριανούς του, οι οποίοι είχαν μαζευθεί για να δουν από κοντά τι του συμβαίνει. Ανάμεσά τους και μια παράλυτη γρια, πάνω στην οποία άπλωσε το χέρι του και ψιθυρίζοντας κάποια ευχή, την θεράπευσε μπροστά στα έκπληκτα μάτια των πολυάριθμων παρευρισκομένων. Αμέσως μετά άρχισε να κηρύττει και να θαυματουργεί. Πολλοί κάτοικοι της επαρχίας Σητείας περνούσαν καθημερινά από το σπίτι του για να τον συναντήσουν και να πάρουν την ευλογία του, να δεχθούν τις συμβουλές του και να θεραπευθούν από τις διάφορες ασθένειές τους.

Τα γεγονότα αυτά, όπως ήταν φυσικό, δημιούργησαν θόρυβο γύρω από το όνομά του. Τη χρονιά αυτή επικρατούσε αναστάτωση λόγω της επανάστασης και ο Γεροντογιάννης θεωρήθηκε ύποπτος από τις Τουρκικές αρχές και διαβλήθηκε ως επικίνδυνος για τη δημόσια ασφάλεια, διότι τάχα οι συναθροίσεις στο σπίτι του είχαν σκοπούς επαναστατικούς με θρησκευτικό πρόσχημα. Η αλήθεια είναι ότι τον Όσιο Γεροντογιάννη περιέβαλαν κυρίως ασθενείς και ανάπηροι άνθρωποι, στον οποίο κατεύφευγαν για να βρουν ανακούφιση, παρηγοριά και θεραπεία.

Τρεις φορές κλήθηκε για να απολογηθεί ενώπιον του Διοικητού Κρήτης Μουσταφά Πασά. Όμως αυτές οι αλλεπάλληλες διώξεις και προσαγωγές στο Ηράκλειο είχαν το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα, αφού από κάθε χωριό που περνούσε ο διωκόμενος καλόγερος σήμαινε συναγερμός και μαζεύονταν πλήθος κόσμου για να τον χαιρετήσει και να λάβει την ευλογία του. Μάλιστα κατά την τρίτη προσαγωγή του Γεροντογιάννη συγκεντρώθηκε πλήθος πιστών με αποτέλεσμα να εξοργιστεί ο Διοικητής και να διατάξει τη φρουρά του να διαλύσει με βία το πλήθος και να οδηγήσει τον Γεροντογιάννη αμέσως στη φυλακή. Ύστερα από παράκληση όμως κάποιου Σητειακού συμβούλου του Διοικητή, του Ιωάννου Καπετανάκη ή Γαλανάκη από το χωριό Κρυά, του επιτράπηκε να πάρει στο σπίτι του τον Γεροντογιάννη, χωρίς όμως να βγαίνει έξω μέχρι να να εκδοθεί η απόφαση, η οποία φημολογούνταν ότι θα ήταν η εξορία εκτός της Κρήτης ή η φυλάκιση.

Συνέβη, όμως, ο σοβαρός τραυματισμός του μικρού παιδιού του Διοικητού, που γκρεμίστηκε από τη σκάλα και έμεινε αναίσθητο, χωρίς να μπορεί κανένας ιατρός να το επαναφέρει στις αισθήσεις του. Η πατρική στοργή ανάγκασε τον Τούρκο Διοικητή να καλέσει τον θαυματουργό θεραπευτή των Ρωμιών, τον Γεροντογιάννη, ο οποίος πράγματι μόλις ακούμπησε το χέρι του πάνω στο αναίσθητο παιδί και απήγγειλε μια ευχή, αμέσως το μισοπεθαμένο παιδί απέκτησε τις αισθήσεις του και επανήλθε στη ζωή. Ανάλογη θεραπεία έδωσε και στην πεθερά του Διοικητού την οποία απάλλαξε από χρόνια και ανίατη αρώστια. Τότε ο Τούρκος Διοικητής άφησε ελεύθερο τον Γεροντογιάννη να επιστρέψει στο χωριό του για να συνεχίσει το φιλάνθρωπο έργο του. Μάλιστα με πολλή ευγνωμοσύνη του έστειλε πλούσια δώρα στο χωριό του, αλλά εκείνος δέχθηκε να κρατήσει μόνο 17 κανδύλια για τον ναό της Παναγίας των Λιθινών. Τότε ο Επίσκοπος Ιεράς και Σητείας Ιλαρίων συμβούλευσε τον Γεροντογιάννη να πάει σε μία ερημική μακρινή περιοχή, έτσι ώστε να σταματήσουν οι αντιδράσεις και οι καταγγελίες των Τούρκων.

Ως καταλληλότερο χώρο δεν μπορούσε να σκεφθεί ο Όσιος άλλο τόπο εκτός το ημιερειπωμένο Μονύδριο του Καψά, όπου γεννήθηκε, βαπτίσθηκε και νυμφεύθηκε. Ετσι, η νεώτερη ιστορία της Μονής αρχίζει με την απόφαση του να εγκατασταθεί το έτος 1841 μ.Χ., στην έρημο του Καψά.

Μετά το 1840 μ.Χ. η διοίκηση της Κρήτης από τον Μουσταφά Ναϊλή Πασά ήταν συχνά ανεκτική και οι τουρκικές αρχές έδειχναν ανοχή στην ανακαίνιση μοναστηριών και στην επισκευή πολλών ιερών ναών που είχαν παραμεληθεί για αιώνες ολόκληρους. Έτσι, το 1841 μ.Χ. ο τελευταίος ιδιοκτήτης της περιοχής στην οποία βρισκόταν και το ερειπωμένο Μονύδριο του Τιμίου Προδρόμου, Χατζη-Νικόλαος Ζαφείρης από το χωριό Αγία Τριάδα Σητείας, ο οποίος την είχε αγοράσει από τον Τούρκο Δερβίς Αγά Χατζαριφάκη, παραχώρησε το σπηλαιώδη ναό και τη γύρω από το έρημο Μονύδριο έκταση στον Όσιο Ιωσήφ τον Γεροντογιάννη, ιδρυτή και ανακαινιστή της Μονής.

Ο Όσιος ήταν εντελώς αγράμματος και δεν άφησε γραπτά στοιχεία για να γνωρίζουμε με σιγουριά τι βρήκε στον Καψά τότε. Βέβαιο είναι ότι υπήρχε ο ναός του Αγίου Ιωάννου, που όπως φαίνεται προσέλκυε πολλούς πιστούς από τα γύρω χωριά, καθώς και δύο οικήματα δίπλα στο ναό. Υπήρχε ακόμα ένα πηγάδι με υφάλμυρο νερό, εικόνα που μαρτυρεί την προΰπαρξη μοναστηριού, πάνω στα ερείπια του οποίου κτίσθηκε η νέα Μονή. Το εγκαταλελειμμένο Μονύδριο άρχισε πάλι να αποκτά ζωή και να συρρέουν προσκυνητές και ασθενείς που ήθελαν να γνωρίσουν τον ιδιότυπο ερημίτη και επιζητούσαν την ευλογία του για τη θεραπεία των ασθενειών τους.

Ο Όσιος Γεροντογιάννης έμενε σ’ ένα απόκρημνο σπήλαιο για δεκαεπτά χρόνια βορειοδυτικά του σπηλαιώδους ναού και τα παλιά κελλιά παραχωρήθηκαν στους πολυάριθμους προσκυνητές, ενώ αρκετοί ήταν και οι υποψήφιοι μοναχοί που ήθελαν να μονάσουν δίπλα στον ερημίτη, ώστε να αρχίσει να δημιουργείται ο πυρήνας της πρώτης συνοδείας του. Τα γεγονότα αυτά επέβαλαν την ανακαίνιση της Μονής, την επισκευή των παλιών κτιρίων και την ανέγερση νέων. Οι οικοδομικές εργασίες συνεχίστηκαν για αρκετά χρόνια, με εξαίρεση μία διακοπή το 1858 μ.Χ., όπου ο Γεροντογιάννης για πέντε μήνες κατέφυγε στην Κάσο, λόγω μιας νέας επανάστασης που ξέσπασε στην τουρκοκρατούμενη Κρήτη.

Το 1861 μ.Χ. προστέθηκε και το δεύτερο κλίτος της Αγίας Τριάδος στο Καθολικό της Μονής μέσα στο βράχο. Τα κτίσματα οικοδομήθηκαν σε τέσσερα επίπεδα και περιελάμβαναν κελλιά, ξενώνα, τράπεζα, μαγειρείο, φούρνο, αποθήκες και μια μεγάλη υδατοδεξαμενή για τη συλλογή των ομβρίων υδάτων.

Το 1863 μ.Χ. το μοναστήρι ήταν εντελώς έτοιμο και ο τότε Επίσκοπος Ιεράς και Σητείας Ιλαρίων τέλεσε τα εγκαίνια του Καθολικού της Μονής και προχείρισε τον κατά κόσμο Ιωάννη σε Μεγαλόσχημο Μοναχό, μετονομάζοντάς τον σε Ιωσήφ.

Ο Όσιος Γεροντογιάννης εξακολουθούσε να παραμένει στη Μονή Καψά μέχρι που ξέσπασε η επανάσταση του 1866 μ.Χ., και τότε φοβούμενος μήπως οι κατακτητές καταστρέψουν το μοναστήρι, αποφάσισε να εγκατασταθεί μαζί με τη συνοδεία του σε ένα παλιό ξεχασμένο και εγκαταλελειμμένο μοναστήρι την Αγία Σοφία, που βρίσκεται στο οροπέδιο των Αρμένων στη μέση περίπου της επαρχίας Σητείας.

Στη Μονή Καψά άφησε μόνο ένα επιστάτη-μοναχό μέχρι το 1870 μ.Χ. Ο Όσιος και στην Αγία Σοφία ασχολήθηκε με την εκ βάθρων ανακαίνιση της Μονής και την καλλιέργεια των κτημάτων της, ώστε μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα μεταμόρφωσε κυριολεκτικά την περιοχή, γεγονός που προκέλεσε τον θαυμασμό όλων. Επειδή και εκεί πήγαιναν πολλοί προσκυνητές από τα γύρω χωριά για να τον συναντήσουν, έπεσε θύμα συκοφαντίας, οπότε επέστρεψε στην αρχική Μονή του, ύστερα από εντολή του τότε Επισκόπου Ιεράς και Σητείας Νεοφύτου.

Ο Όσιος ζούσε με έντονη άσκηση, προσευχή και νηστεία. Έτρωγε ξηρή τροφή, κυρίως ελιές, χόρτα και παξιμάδια. Τις περισσότερες ώρες της ημέρας τις περνούσε στο κελλί του προσευχόμενος. Παρακολουθούσε τις Ακολουθίες από ένα παράθυρο του κελλιού του που έβλεπε προς τον Ναό και μόνο κάθε Κυριακή, όταν κοινωνούσε τα Άχραντα Μυστήρια κατέβαινε στην Εκκλησία. Απέκτησε από τον Θεό πλούσια χαρίσματα, ώστε επιτελούσε καθημερινά πάμπολλα θαύματα σε όσους με πίστη στο Θεό πλησίαζαν κοντά του.

Η φήμη του γρήγορα διαδόθηκε σε ολόκληρη την Κρήτη και στα νησιά Χάλκη, Κάσο και Σύμη, ώστε καθημερινά τον επισκέπτονταν πλήθος πιστών, ζητώντας τις σοφές συμβουλές του και οδηγίες για την καθημερινή τους ζωή. Άλλοι ζητούσαν τη θεραπεία τους από ασθένειες και την απαλλαγή τους από ακάθαρτα πνεύματα. Ο Γεροντογιάννης, διατηρώντας την εσωτερική κατάσταση της ησυχίας του και κινούμενος από άπειρη αγάπη προς τον πάσχοντα άνθρωπο κατά το πρότυπο του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, συμβούλευε, ενίσχυε και θεράπευε όλους τους ασθενείς, χαρίζοντάς τους με την χάρη του Κυρίου την υγεία της ψυχής και του σώματος.

Ήταν ευρύτατα γνωστό ότι ο Όσιος σταύρωνε το νερό της θάλασσας και γινόταν γλυκό. Ακόμα έριχνε το ράσο του στη θάλασσα και το χρησιμοποιούσε ως σχεδία για να μεταβαίνει τακτικά χάριν ησυχίας στο Κουφονήσι, νησί που απέχει αρκετά μίλια από τη Μονή. Επίσης ο Όσιος είχε προορατικό χάρισμα, γι’ αυτό ξεχώριζε τα κλεμμένα προϊόντα που συχνά οι προσκυνητές του έφερναν ως δώρα, ζητώντας μάλιστα απ’ αυτούς που τα έφερναν να τα γυρίσουν πίσω. Η πολυχρόνια και υπεράνθρωπη άσκηση του σώματος γρήγορα εξεσθένησαν το ασθενικό σώμα του και η φωνή του λεπτύνθηκε, ώστε μετά βίας μπορούσαν να ακούσουν οι παρευρισκόμενοι όσα τους έλεγε. Τους τελευταίους μήνες της ζωής του παρέμενε στο κελλί του κλινήρης. Προείδε τον θάνατό του και προσκάλεσε πριν την εκδημία του προς τον Κύριο όλη την Συνοδεία στο κελλί του για να τους ζητήσει συγχώρηση και να τους δώσει τις τελευταίες συμβουλές του. Άφησε διάδοχο του τον Μοναχό Ανανία, προείπε ό,τι θα συμβεί στη Μονή μετά τον θάνατό του και όρισε την ακριβή ημέρα και ώρα του θανάτου του. Από τον εγγονό του Ιωσήφ, Διάκονο τότε, και τον Ιερομόναχο Γεννάδιο ζήτησε να λειτουργήσουν μαζί και να τον κοινωνήσουν των Αχράντων Μυστηρίων.

Ο άγιος γέροντας προγνώριζε και την ημέρα, αλλά και την ώρα κατά την οποία θα παρέδιδε το πνεύμα του στον Κύριο. Έτσι, στις 6 Αυγούστου του έτους 1874 μ.Χ., αφού κοινώνησε, κάλεσε πάλι τους Πατέρες στο κελλί του, τους ζήτησε ξανά συγχώρηση, έκανε το σημείο του Σταυρού, πλάγιασε δεξιά και αφού σταύρωσε τα χέρια του οσιακά παρέδωσε την μεταμορφωμένη ψυχή του στον μεταμορφωθέντα Κύριο.

Η σωρός του έγινε λαϊκό προσκύνημα και πολύς κόσμος κατέκλυζε καθημερινά τη Μονή για να τον προσκυνήσει και να τον αποχεραιτίσει, ώστε έμεινε επί τρεις μέρες άταφος. Ταφηκε στις 9 Αυγούστου 1874 μ.Χ. μέσα στην Εκκλησία του Τιμίου Προδρόμου στη νοτιοδυτική γωνία σε πέτρινο λαξευμένο τάφο από τον εγγονό του και μετέπειτα ηγούμενο της Μονής Αρχιμ. Ιωσήφ Γεροντάκη. Αυτός, κινούμενος από την ευλάβεια του ευσεβούς λαού προς τον Όσιο, ανεκόμισε στη συνέχεια την τιμία Κάρα του αγίου, την οποία και απέθεσε στο πάνω μέρος του τάφου. Από την κοίμηση του Οσίου η ευλάβεια των πιστών προς τον Όσιο ήταν αμείωτη και μάλλον μέρα με την ημέρα αύξανε και διαδιδόταν από γενεά σε γενεά. Οι προσερχόμενοι στο Μοναστήρι, προσκυνούσαν την κάρα του Οσίου, όπως και την εικόνα του, ενώ έπαιρναν και χώμα από τον τάφο ως ευλογία και θεραπεύονταν.

Η ανακομιδή των λειψάνων του Οσίου Ιωσήφ έγινε στις 7 Μαΐου του έτους 1982 μ.Χ., δηλαδή 108 χρόνια από την κοίμησή του, ύστερα από ολονύκτια αγρυπνία και η μνήμη της γιορτάζεται την Τρίτη προς Τετάρτη της Διακαινησίμου. Τα ιερά λείψανα τοποθετήθηκαν μέσα σε αργυρή λάρνακα μαζί με την τίμια κάρα του σε περίβλεπτη θέση του ναού και εκπέμπουν άρρητη ευωδία.

Άγιος Ιωσήφ Γεροντογιάννης ο  θαυματουργός (07/08).

Ακολουθία του οσίου αυτού συνέγραψε ο μοναχός Γεράσιμος Μικραγιαννανίτης, την οποία, μαζί με τον βίο του οσίου, εξέδωσε η Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου Κάψα Σητείας Κρήτης, το 1993 μ.Χ.

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος πλ. α’. Τὸν συνάναρχον λόγον.

Τῆς μονῆς τοῦ Προδρόμου τὸν νέον κτίτορα, ἀσκητικῆς ἐποφθέντα ἐν τὴ ἐρήμω Καψὰ ἀγωγῆς ἀρτίως ἄστρον παμφαέστατον, στέψωμεν ἄνθεσιν ᾠδῶν καὶ προσπέσωμεν αὐτοῦ λειψάνοις τοὶς πανιέροις, ταὶς πρεσβείαις σου ἐκβοῶντες σῶσον ἠμᾶς ἐκ πειρασμῶν, Ἰωσήφ.

Πηγές-Παραπομπές

  1. Ιερά Μητρόπολη Ιεραπύτνης και Σητείας
  2. ΠΗΓΗ ΖΩΗΣ – ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΣΤΟ ΙΝΤΕRΝΕΤ
  3. ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙΟ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ
  4. saint.gr
  5. www.koinoniaorthodoxias.org
  6.  Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας, υπό Ιερομονάχου Μακαρίου Σιμωνοπετρίτου. Τόμος ενδέκατος, Ιούλιος. Ίνδικτος, Αθήναι 2009

Για την επιμέλεια, www.orthopraxia.gr

Άγιος Ιωσήφ Γεροντογιάννης ο  θαυματουργός (07/08).

Δημοφιλή Άρθρα

Τα αγαπημένα σας