Ορθοδοξία

Αρχική Ορθοδοξία

Δ. Παναγόπουλος – Οι πάντες πρέπει να είμεθα μικροί θεολόγοι (βίντεο)

0
Κάθε Χριστιανός ένας μικρός θεολόγος

Η διάδοση του Ευαγγελίου και η γνώση αυτού, αλλά και της Ορθοδόξου πίστεως, αποτελεί καθήκον και εργασία κάθε Χριστιανού και όχι μόνο του κλήρου ή των ιεροκηρύκων, μας υπενθυμίζει στην ομιλία του περί της Πρώτης Εκκλησίας ο αείμνηστος ιεροκήρυκας Δημήτριος Παναγόπουλος. Περισσότερες πληροφορίες για τα βιβλία του αειμνήστου μπορείτε να βρείτε εδώ: https://npanagopoulos.gr/books/dimitrios-panagopoulos Μπορείτε επίσης να προμηθευτείτε και τις ομιλίες του (646 στον αριθμό) σε μορφή audio cd ή mp3. Για παραγγελίες και πληροφορίες απευθυνθείτε στο hi@npanagopoulos.gr ή στο 210.3224819, ή αφήστε μήνυμα εδώ.

Posted by Βιβλιοπωλείο - Εκδόσεις Νεκτάριος Δ. Παναγόπουλος on Sunday, 24 May 2020

Ο αείμνηστος ιεροκήρυκας Δημήτριος Παναγόπουλος υπήρξε ένας άοκνος εργάτης του Ευαγγελίου με πλήθος καταπληκτικών ομιλιών και συγγραμμάτων. Χωρίς σπουδές και τίτλους, έχοντας όμως το σπουδαίο χάρισμα του λόγου και κυρίως την πλουσιότατη Χάρη του Κυρίου μας που τον επεσκίαζε και τον καθοδηγούσε, βοήθησε πλήθος ανθρώπων να βρούν και να ακολουθήσουν την οδό της σωτηρίας. Αξίζει να σημειωθεί πως δεν επεδίωξε να αναλάβει αυτήν την διακονία αλλά ο Ίδιος ο Χριστός τον επέλεξε και του την ανέθεσε. [1]

Πηγή Βίντεο: Βιβλιοπωλείο – Εκδόσεις Νεκτάριος Δ. Παναγόπουλος

 

Πηγές:

[1]https://www.impantokratoros.gr/dimitrios_panagopoulos_grapta.el.aspx

Λόγος εις την Αγία Πεντηκοστή (π. Αθανάσιος Μυτιληναίος)

0

Λόγος εις την Αγία Πεντηκοστή

Το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως ετοιμάζεται να προσβάλει την Θεία Κοινωνία.

0
Τζανάκης

Το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως ετοιμάζεται να προσβάλει την Θεία Κοινωνία.

Το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως ετοιμάζεται να προσβάλει την Θεία Κοινωνία.

Οι οικουμενιστές βλέπουν την «κρίση» του κορωνοϊού ως την ιδανική ευκαιρία για να γίνουν άλματα προς την κατεύθυνση της πλήρους εκκοσμίκευσης της Εκκλησίας. Άλματα τα οποία υπό φυσιολογικές συνθήκες θα χρειάζονταν δεκαετίες, αν όχι εκατονταετίες, για να περάσουν, και πάλι με αμφίβολα αποτελέσματα.

Σήμερα έχει κηρυχθεί ανοιχτά πόλεμος στην Ορθόδοξη Παράδοση. Η μεροληπτική αντιμετώπιση ΒΓΑΖΕΙ ΜΑΤΙ.

Το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως ετοιμάζεται να προσβάλει την Θεία Κοινωνία.
Αριστερά η Κεραμέως με μάσκα στην Αγρυπνία της Αποδόσεως του ΠάσχαΔείτε και ΕΔΩ από επίσκεψη του Μητσοτάκη και της Κεραμέως σε σχολείο στο Παγκράτι στις 18/5/2020]

Μπροστά σε αυτόν τον πόλεμο οι Ελληνόφωνες κυρίως Τοπικές Εκκλησίες παρουσίασαν μία ασυντόνιστη και ξεχαρβαλωμένη εικόνα. Η Εκκλησία του Χριστού με την δισχιλιετή Παράδοση και εμπειρία συμπεριφέρθηκε σαν πρωτάκι την πρώτη ημέρα στο σχολείο του Μητσοτάκη και της Κεραμέως. Ο πατριάρχης Βαρθολομαίος «έστησε» τον τρόπο αντιμετώπισης και έστειλε το μήνυμα: δίχως την κοινή πίστη, απόλυτη υπακοή στα κράτη και στους υγειονομικούς φορείς.

Χαρακτηριστικό είναι το «Μήνυμα του Παναγιωτάτου Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου προς το πλήρωμα της Εκκλησίας για την πανδημία από τον Κορονοϊό»:

«Στον αγώνα αυτόν, οι συντεταγμένες πολιτείες, τα κράτη και οι αρμόδιες υγειονομικές Αρχές, έχουν την κυρίαρχη ευθύνη για τον σχεδιασμό, την ορθή αντιμετώπιση και την υπέρβαση αυτής της κρίσης. …. σας προτρέπω πατρικά να ανταποκρίνεστε με ακρίβεια και υπομονή σε όλα τα δύσκολα, αλλά απαραίτητα, μέτρα που λαμβάνουν οι υγειονομικές υπηρεσίες και τα κράτη. »

Η ατάκα του πατριάρχη ότι «δεν κινδυνεύει η πίστη, κινδυνεύουν οι πιστοί» ήταν στην ουσία ένα πονηρό κάλεσμα στις Τοπικές Εκκλησίες να εμφανιστούν ξεδοντιασμένες μπροστά στον λεγόμενο «σύγχρονο κόσμο» και να υποκύψουν στους «επιστήμονες» που είχαν προσλάβει τα κράτη ειδικά για τον κορωνοϊό.

Το «μήνυμα» του πατριάρχη Βαρθολομαίου δυστυχώς έπιασε τόπο, διότι μετά από πολύχρονες υπόγειες διεργασίες το οικουμενιστικό εκκοσμικευμένο φρόνημα κατοικεί σήμερα στις συνειδήσεις πολλών ταγών της Εκκλησίας. Όπως άλλωστε έλεγε συνεχώς ο μακαριστός π. Ιωάννης Ρωμανίδης στα τελευταία χρόνια της ζωής του, «Ἀπὸ τώρα καὶ στὸ ἑξῆς τὸ πρόβλημα θὰ εἶναι οἱ Δεσποτάδες μας. Ποιὰ πίστη ἔχουν»!

«Ὁ Παναγιώτατος Οἰκουμενικός μας Πατριάρχης μᾶς καλεῖ νὰ ὑπακούσουμε στοὺς νόμους τῶν χωρῶν ὅπου ζοῦμε καὶ νὰ ἐπιδείξουμε ὑπομονὴ ἕως νὰ ἐπιστρέψουμε σὲ μία κανονικὴ ζωή.», έγραψε στο μήνυμά του ο Μητροπολίτης Βελγίου Αθηναγόρας, καθώς ανακοίνωνε ότι με το άνοιγμα των Ναών οι πιστοί θα πρέπει να τηρούν αποστάσεις, να φορούν υποχρεωτικά μάσκα, και ότι η χρήση της Ιεράς Λαβίδος απαγορεύεται.

Εν μία νυκτί γίναμε μάρτυρες μίας ανείπωτης τραγωδίας. Η Εκκλησία του Χριστού μπαίνει έμπρακτα στο περιθώριο από τους ίδιους τους ταγούς Της. Οι Ιεροί Ναοί αποϊεροποιούνται και μετατρέπονται σε δημόσιοι χώροι. Η πίστη μας και η εκκλησιαστική ζωή αντιμετωπίζονται σα να είναι φολκλόρ. Απειλείται άμεσα η Θεία κοινωνία. Για όσους παραμένουν πιστοί στην Παράδοση, η ψευδής και δόλια δήλωση του πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίου, ότι «δεν κινδυνεύει η πίστη, κινδυνεύουν οι πιστοί» κατέρρευσε εν ριπή οφθαλμού. Παραμένει όμως μια «υπέροχη δήλωση» για όσους θέλουν να «εκσυγχρονίσουν», όπως λένε, την Εκκλησία του Χριστού.

Ο πατριάρχης Βαρθολομαίος έρχεται τώρα να καταφέρει το τελειωτικό χτύπημαΝα προσβάλει και την Θεία Κοινωνία, το Σώμα και το Αίμα του Κυρίου. Διαβάζουμε στο «Έθνος» το εξόχως ανησυχητικό άρθρο της κ. Μαρίας Ζιώζιου με ημερομηνία 27/5/2020 και τίτλο: «Πρωτοβουλία του Οικουμενικού Πατριάρχη για τη Θεία Κοινωνία – Επιστολές προς τις Εκκλησίες»:

Η πανδημία του κορονοϊού φέρνει πιο κοντά τις Ορθόδοξες Εκκλησίες, ύστερα από ένα χρονικό διάστημα απόκλισης που είχαμε λόγω του Ουκρανικού ζητήματος.

Σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες του ethnos.grο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος αποστέλλει γράμματα στις τοπικές εκκλησίες, ενώ υπάρχει επικοινωνία μεταξύ των Προκαθημένων, με ζητούμενο την ανταλλαγή απόψεων για τα θέματα που προκύπτουν λόγω του κορονοϊού και με αιχμή του δόρατος το ζήτημα του τρόπου μετάδοσης της Θείας Ευχαριστίας.

Πολλές Ορθόδοξες Εκκλησίες βρίσκονται αμήχανες μπροστά στις νέες προκλήσεις και ιδιαίτερα στη βούληση των κρατικών αρχών που τις υποχρεώνουν να βρουν τρόπους ασφαλούς μετάδοσης της Θείας Κοινωνίας.  

Είναι, λοιπόν, λογικό οι Ορθόδοξες Εκκλησίες να αναζητούν ερείσματα στην κανονική και λειτουργική παράδοσή τους. Ωστόσο, κανείς δεν γνωρίζει ποια θα είναι η επιρροή του ιού στη Μαύρη Ήπειρο, ενός ευαίσθητου χώρου ως προς τις επιδημίες και με καταστροφική συνέπεια στη ζωή των λαών.

Επειδή, ακριβώς, ο χριστιανισμός μεταφέρεται νοτιότερα και ειδικότερα στα βάθη της Μαύρης Ηπείρου, όπου έχει «δοκιμαστεί» και στο πρόσφατο παρελθόν από πανδημίες, το θέμα της μετάδοσης της Θείας Ευχαριστίας για τους χριστιανούς του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας θα μας απασχολήσει το προσεχές διάστημα.

Ο κορονοϊός, όπως αναφέρουν και οι επιστήμονεςείναι μία πιο επικίνδυνη πανδημία κι ασφαλώς το παλαίφατο Πατριαρχείο Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής θα κληθεί να καταθέσει την μέχρι τώρα εμπειρία του απέναντι στις φονικές πανδημίες που έχει ζήσει, όπως ήταν ο Έμπολα και επιπλέον να αναδείξει ποια είναι τα νέα προβλήματα που αντιμετωπίζει η Μαύρη Ήπειρος.

Ενώπιον όλων αυτών των καταστάσεων και με δεδομένες τις πρωτοβουλίες διαφόρων τοπικών εκκλησιών, το Οικουμενικό Πατριαρχείο, αντιλαμβανόμενο το αίσθημα υψηλής ευθύνης που έχει για τη λήψη πρωτοβουλιών και του ηγετικού του ρόλου, γράφει στα παλαίφατα Πατριαρχεία και στις τοπικές εκκλησίες και αρχίζει μία πρώτη διαβούλευση για την εν τέλει πανορθόδοξη στάση.

Η ακαδημαϊκή κοινότητα οφείλει να συνδράμει στην έρευνα για το ποια ήταν η σχετική παράδοση και ποιες είναι οι θεολογικές αφετηρίες της Θείας Κοινωνίας.

«Η πανδημία του κορονοϊούφέρνει πιο κοντά τις Ορθόδοξες Εκκλησίες...» γράφει το δημοσίευμα, ενώ στην πράξη είδαμε ακριβώς το αντίθετο. Και το είδαμε αυτό διότι η Εκκλησία στην Θεία Λειτουργία δεν εύχεται για την ενότητα του κορωνοϊού αλλά για την ενότητα της πίστεως. Πρέπει όμως να αναβαθμιστεί στο κοινό η κίνηση του πατριάρχη Βαρθολομαίου να στείλει επιστολές στις Τοπικές Εκκλησίες, ως ενωτικού και προνοητικού παράγοντα, παρότι οι δικές του αρχικές παρεμβάσεις και υποδείξεις ήταν αυτές που υποβάθμισαν την ενότητα της πίστεως και συνεπώς της κοινής στάσεως των Τοπικών Εκκλησιών στην αντιμετώπιση της σκευωρίας του κορωνοϊού.

«Πολλές Ορθόδοξες Εκκλησίες βρίσκονται αμήχανες μπροστά στις νέες προκλήσεις…» γράφει το δημοσίευμα, ενώ η αλήθεια είναι ότι στάθηκαν ανίκανες να επιδείξουν ομολογητικό φρόνημα μπροστά σε αυτές τις περιβόητες «νέες προκλήσεις».

«….και ιδιαίτερα στη βούληση των κρατικών αρχών που τις υποχρεώνουννα βρουν τρόπους ασφαλούς μετάδοσης της Θείας Κοινωνίας», συνεχίζει το δημοσίευμα, ενώ ο ίδιος ο πατριάρχης Βαρθολομαίος που στέλνει τώρα τις επιστολές ήταν αυτός που σύστησε απόλυτη υπακοή στις κρατικές και στις υγειονομικές αρχές. Πως αλλιώς θα έμπαινε στο λεξιλόγιό μας η βλάσφημη ιδέα περί «ασφαλούς μετάδοσης της Θείας κοινωνίας» αν δεν στήναμε πρώτα υπάκουο αυτί στις υγειονομικές αρχές;

«Είναι, λοιπόν, λογικό οι Ορθόδοξες Εκκλησίες να αναζητούν ερείσματα στην κανονική και λειτουργική παράδοσή τους.» γράφει το δημοσίευμα, ξεχνώντας να χαρακτηρίσει παράλογη την έως τώρα στάση των Τοπικών Εκκλησιών που έθαψαν την Παράδοση χάριν της επιστήμης. «Δεν κινδυνεύει η πίστη, κινδυνεύουν οι πιστοί», διαλάλησε ο «εγγυητής της πίστεως» (Θεός φυλάξοι) πατριάρχης Βαρθολομαίος. Φαίνεται ότι τα πράγματα είναι «λογικά» μόνο όταν γίνονται την ώρα και με τον τρόπο που θέλει ο πατριάρχης Βαρθολομαίος.

«..το Οικουμενικό Πατριαρχείο» λοιπόν, «αντιλαμβανόμενο το αίσθημα υψηλής ευθύνης που έχει για τη λήψη πρωτοβουλιών και του ηγετικού του ρόλου» [ΕΡΩΤΗΣΗ: Πώς είναι δυνατόν ο πατρ. Βαρθολομαίος (και το περιβάλλον του) να έχει αυτήν την αντίληψη για τον εαυτόν και να μην την έχει ουδείς άλλος με σώας τας φρένας;] «γράφει στα παλαίφατα Πατριαρχεία και στις τοπικές εκκλησίες και αρχίζειμία πρώτη διαβούλευση για την εν τέλει πανορθόδοξη στάση.»

Επικαλέστηκε προηγουμένως το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας στην Αφρικανική Ήπειρο «όπου έχει ‘δοκιμαστεί‘ και στο πρόσφατο παρελθόν από πανδημίες». Ξεκίνησε πονηρά από εκεί για να καταλήξει σε μία «εν τέλει πανορθόδοξη στάση». Και τι γινόταν δηλαδή τόσον καιρό στο Πατριαρχείο Αλεξανδρείας; Έπεφταν οι Ορθόδοξοι αδελφοί σαν τα κοτόπουλα μετά την Θεία Κοινωνία και δεν το ξέραμε; Ποιά θα μπορούσε να είναι η «μέχρι τώρα εμπειρία του[Πατριαρχείου Αλεξανδρείας]απέναντι στις φονικές πανδημίες» παρά η εμπειρία της καθημερινής και ζωντανής απόδειξης της δύναμης της πίστεως και του Υψίστου Μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας που θεραπεύει ψυχή και σώμα;

Μπροστά στο αδιέξοδο της ζωντανής και αψευδούς εμπειρίας το άρθρο προσθέτει ότι «ο κορονοϊός, όπως αναφέρουν και οι επιστήμονεςείναι μίαπιο επικίνδυνη πανδημία», για να δημιουργήσει την εντύπωση ότι τα πράγματα τώρα είναι ακόμη πιο σοβαρά! Είναι να γελάει κανείς με αυτά τα χαζά τερτίπια την στιγμή μάλιστα που ο κορωνοϊός, ή καλύτερα ο κοροδοϊός, καταγράφει θανάτους οι οποίοι στην συντριπτική τους πλειονότητα οφείλονται σε άλλες σοβαρότατες υποκείμενες ασθένειες και την στιγμή που οι θάνατοι από τον κορωνοϊό περιορίζονται στα όρια της κοινής γρίπης, αν όχι και κάτω από αυτά.

«Η ακαδημαϊκή κοινότητα οφείλει να συνδράμει στην έρευνα για το ποια ήταν ησχετική παράδοση και ποιες είναι οι θεολογικές αφετηρίες της Θείας Κοινωνίας.», τελειώνει το δημοσίευμα. Δεν μας φτάνει η εμπειρία, θέλουμε και έρευνα! Περιμένουμε δε από τους μεταπατεριστές να μας «διαφωτίσουν» για την «σχετική παράδοση» και τις «θεολογικές αφετηρίες της Θείας Κοινωνίας»!!! Εν ολίγοις, το Φανάρι πάνω στα συντρίμμια που δημιούργησε ανοίγει τώρα τον δρόμο στους οικουμενιστές θολολόγους να αλλάξουν και τον τρόπο μετάδοσης της Θείας Κοινωνίας. Τις «έρευνες» τις κάνουν εδώ και χρόνια. Ήδη άρχισαν να λαλούν τι πρόκειται να κάνουν.

Οι αποφάσεις όμως των Θεοφόρων Πατέρων της Εκκλησίας δεν θα αλλάξουν από τους Σταμούληδες.

Ο άρτος και ο οίνος ΕΧΟΥΝ ΗΔΗ μεταβληθεί σε Σώμα και Αίμα Χριστού. Δεν μεταβάλλονται ξανά σε άρτο και οίνο την ώρα που βρίσκονται στην ιερή λαβίδα, για να ξανάμανά-μεταβληθούν σε Σώμα και Αίμα Χριστού μέσα στο στόμα του πιστού. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο όταν πέσει κατά λάθος η Θεία Κοινωνία στο πάτωμα οι ιερείς πέφτουν στα γόνατα και γλείφουν την Θεία Κοινωνία.

Η ιδέα της αλλαγής του τρόπου μεταδόσεως της Θείας Κοινωνίας με πρόφαση τον κορωνοϊό προσβάλλει την καρδιά του Μεγαλύτερου Μυστηρίου της Εκκλησίας, προσβάλει τον ίδιο τον Χριστό, δεν το βλέπουμε;

Η ιδέα της αλλαγής του τρόπου μεταδόσεως της Θείας Κοινωνίας με πρόφαση τον κορωνοϊό βασίζεται στο μικρόβιο της ΑΠΙΣΤΙΑΣ, διότι γίνεται με κίνητρο την πεποίθηση ότι ο Χριστός ηττάται από τα μικρόβια στο σάλιο του άλλου (κατά τα άλλα εμένα μπορεί να με θεραπεύσει, μπορεί να με αγιάσει, τον προηγούμενο όμως όχι!!).

Ακολούθως, διασπάται και η ενότητα των μελών της Εκκλησίας αφού επιβραβεύεται ο λογισμός του πονηρού που λέει ότι ο αδελφός που μόλις κοινώνησε τον Χριστό θα με μολύνει. Δηλαδή τί; Θα με μολύνει ο Χριστός;

ΟΧΙ ΛΟΙΠΟΝ. ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΕΝΑΝ ΑΠΟΣΤΕΙΡΩΜΕΝΟ ΚΑΙ ΣΥΣΚΕΥΑΣΜΕΝΟ ΙΔΙΩΤΙΚΟ ΧΡΙΣΤΟ. ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΖΟΥΜΕ ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΤΗΣ ΠΙΣΤΗΣ ΜΑΣ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΣΤΟ ΕΝΑ ΣΩΜΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΜΕ ΚΕΦΑΛΗ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΝΩΝΕΙ ΚΑΙ ΜΑΣ ΘΕΡΑΠΕΥΕΙ.

Αδελφοί, γρηγορείτε και προσεύχεσθε. Έρχονται πολύ δύσκολες μέρες.


Φαίη 

ΠΗΓΗ: ΤΑΣ ΘΥΡΑΣ ΤΑΣ ΘΥΡΑΣ

Περισσότερα για το θέμα “Θεία Κοινωνία” εδώ

Η Εκκλησία μπορεί να σώσει την Ελλάδα  και τον κόσμο Όλο (Γεώργιος Παύλος)

0
Εκκλησία

Εκκλησία και Κόσμος. 

Η Εκκλησία μπορεί να σώσει την Ελλάδα 
και τον κόσμο Όλο.

 

Ανοικτή επιστολή στον Αρχιεπίσκοπο και στην εκκλησιαστική ιεραρχία αναφορικά με το Εκκλησιαστικό πρόβλημα ως προς το πολιτικό και εθνικό πρόβλημα. 

Μια  καλοπροαίρετη κριτική .

 

Γιώργος Παύλος 

π. καθ. Φυσικής και Φιλοσοφίας ΔΠΘ

 

Περίληψη

« ἀλλὰ καὶ ἐὰν ἡμεῖς ἢ ἄγγελος ἐξ οὐρανοῦ [ὑμῖν] εὐαγγελίζηται παρ᾽ ὃ εὐηγγελισάμεθα ὑμῖν, ἀνάθεμα ἔστω» ( προς Γαλάτας 1, 8)

 

 

Δεν είναι δυνατόν η Εκκλησία της Ελλάδος να στηρίζει και να υποτάσσεται σε ένα διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα, που αυτή την στιγμή εμπλέκεται στο μεγαλύτερο έγκλημα κατά της ανθρωπότητας μαζί με τα μεγάλα αφεντικά του. Το έγκλημα του υποχρεωτικού εμβολιασμού που θα επιφέρει πάνω από πενήντα εκατομμύρια θανάτους όπως προβλέπουν ειδικοί επιστήμονες. Ακόμη χειρότερα, δεν είναι δυνατόν η Εκκλησία της Ελλάδος να συμπράττει με ένα διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα που επιχειρεί τον διωγμό των Ελλήνων αλλά και του Χριστού και της Εκκλησίας του από την Ελλάδα. Διότι, πώς είναι δυνατόν να λέμε πως αληθινά πιστεύουμε και αληθινά αγαπάμε τον Χριστό και συγχρόνως να φοβούμεθα τον θάνατο και τον κορωνοϊό; Πώς είναι δυνατόν να λέμε πως αγαπάμε αληθινά, πιστεύουμε αληθινά στον Χριστό και συγχρόνως να συμβάλουμε στον ισλαμικό εποικισμό της Ελλάδος ή να κλείνουμε τις εκκλησίες του Χριστού, να σταματάμε τις Θείες Λειτουργίες του, να απολυμαίνουμε τις εικόνες του, να σταματάμε και να απαγορεύουμε την Θεία Κοινωνία; Πως μπορούμε να πιστεύουμε αληθώς πως ο Χριστός αναστήθηκε εκ νεκρών και πως είναι τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος και πως νίκησε όντως δια του θανάτου τον Θάνατο, όταν αποδεχόμεθα πως η Εκκλησία μπορεί να μεταφέρει ασθένειες και θάνατο;

Η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι η Μόνη Αληθής Εκλησία. Είναι το Όλον και το Περιέχον. Όχι το μέρος και το περιεχόμενο. Η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι η βάση για την αληθή δημοκρατία και την φιλάνθρωπη πολιτειολογία τοπικά εθνικά αλλά και παγκόσμια. Τα μέτρα του κορωνοϊού στρέφονται σαφώς και αμέσως εναντίον του Χριστού και της Εκκλησίας Του. Σαφώς δεν μπορούμε να παραμείνουμε αδρανείς και αδιάφοροι-ψυχροί παρατηρητές όταν εκδιώκεται εκ του κόσμου ο Χριστός και η Εκκλησία του. Σαφώς δεν μπορούμε να υπακούμε σε μια πολιτεία που εκδιώκει από τον κόσμο και,την ιστορία τον Χριστό. Ο επικίνδυνος εναγκαλισμός και η αδικαιολόγητα μονόπλευρη φιλία εκκλησιαστικής ιεραρχίας και πολιτείας, οδηγεί σε διχασμό μέσα στο σώμα της εκκλησίας, αφού η πολιτεία σαφώς έχει αποστασιοποιηθεί από τον Ελληνικό λαό, στρεφόμενη εναντίον του με ποικίλους τρόπους.  Σήμερα στην Ελλάδα και στην Εκκλησία της Ελλάδος συμβαίνει κάτι πολύ άσχημο, πολύ λάθος, και πολύ επικίνδυνο: Ο αδικαιολόγητος στενός εναγκαλισμός των ιεραρχών και της διοικούσας εκκλησίας με μια πολιτεία δεξιόστροφη η αριστερόστροφη, αλλά σίγουρα άθεη, αυταρχική, ρατσιστική αντιδημοκρατική, αντιχριστιανική, που περιφρονεί το πρόσωπο του Χριστού και μισεί ότι ελληνικό και ορθόδοξο. Μια πολιτεία δηλαδή, που έχει πλήρως συνταχθεί με την απάνθρωπη αντιχριστιανική αντιδημοκρατική και φασιστική παγκοσμιοποίηση, η οποία με μνημόνια λαθρομετανάστευση κορωνοϊούς, έμφυλες ταυτότητες τρίτο φύλο και ό,τι άλλο εκδιώκει από την Ελλάδα τους Έλληνες και τον Χριστό. Συγχρόνως και εντελώς περιφρονητικά στο πρόσωπο του Χριστού και στο γεγονός της Αναστάσεως του, ιεράρχες της Εκκλησίας της Ελλάδος περιφέρονται με μάσκες και μεταφέρουν στον λαό τον φόβο και την τρομοκρατία που θέλει η μισάνθρωπη παγκοσμιοποίηση να επιβάλλει στην παγκόσμια ανθρωπότητα. Επιπλέον και ακόμη χειρότερα, υποτάσσονται μέσω συμπροσευχών και άλλων κοινών τελετών, σε μια άνωθεν επιβαλλόμενη ένωση με τον Πάπα και λοιπές αιρετικές δυτικές η άλλες θρησκευτικές παραδόσεις. Έτσι, η ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος βαθμιαία αποκόπτεται από τις ιερές παραδόσεις των Πατέρων της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας όσον αφορά το μυστήριο του Τριαδικού και Τρισυπόστατου Θεού αλλά και από το διαχρονικό Ορθόδοξο Εκκλησιαστικό Σώμα του ελληνικού λαού.

 

Η Ορθόδοξη Ανατολική Εκκλησία είναι η Μόνη Αληθής Εκκλησία του Χριστού που περιμένει με ανοικτές αγκάλες όλη την ανθρωπότητα για να σωθεί από κάθε θάνατο και κάθε ασθένεια. Μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία και την Ορθόδοξη Θεία Λειτουργία ο άνθρωπος, εάν θέλει, μπορεί να αποκτήσει το Άγιο Πνεύμα, όπως διδάσκουν οι Θεοφόροι πατέρες και όπως ο Θεάνθρωπος Χριστός μας υποσχέθηκε πως δεν θα μας αφήσει ορφανούς. Ο άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ, όπως και αμέτρητοι σύγχρονοι και αρχαίοι  άγιοι της Εκκλησίας, θεράπευε ανίατες ασθένειες. Ο άγιος Νικόλαος Πλανάς έγλειφε την Θεία Κοινωνία από τα καταφαγωμένα από την λέπρα χείλη των ασθενών. Ομοίως άλλοι σύγχρονοι Άγιοι της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Η σύγχρονη φυσική επιστήμη αποκαλύπτει πως όλος ο υλικός κόσμος είναι διαρκώς υλοποιούμενη εκ του μηδενός έλλογος πληροφορία. Τίποτε κτιστό δεν υφίσταται αυτόνομα ως νεκρό αντικείμενο. Τα πάντα έρχονται στο είναι από το μη ον και το μηδέν,  ευρίσκονται και ζωοποιούνται, ζουν και υπάρχουν ζωοποιούμενα διαρκώς, μέσα στην Άκτιστο Ενέργεια και στην Άκτιστο Αγκαλιά του Θεού Λόγου και όλης της Αγίας Τριάδος. Τα όντα είναι κίνηση μέσα σε κίνηση και λόγοι μέσα σε λόγους, όπως μας αποκαλύπτουν οι θεοφόροι πατέρες και το Άγιο Πνεύμα. Η ασθένεια και ο θάνατος είναι απολύτως μέσα στον διαρκή έλεγχο του Θεού και της Τελείας αγάπης Του για τον κτιστό και δημιουργημένο κόσμο. Ο Χριστός με τον θάνατο του και την Ανάσταση του επανέφερε τον πτωτικό και νεκρό κόσμο στην Νέα και Αιώνια  Ζωή.  Η Ορθόδοξη Εκκλησία οφείλει να μαρτυρεί αυτήν την Χαρμόσυνο Αλήθεια του Χριστού σε όλη την ανθρωπότητα. Για αυτό η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν είναι θρησκεία. Οι Ορθόδοξοι επίσκοποι και ιεράρχες αμαρτάνουν θανάσιμα όταν προσεύχονται με άλλους ανθρώπους σε άλλους θεούς και σε άλλο θεό πέραν του Μόνου Αληθούς και Ζώντος Θεού του Θεανθρώπου Χριστού. Για αυτό η Ορθόδοξη πίστη προηγείται από κάθε πτωτική επιστήμη και κάθε πτωτική λογική. Οι Ορθόδοξοι ιεράρχες που υποτάσσουν την Ορθόδοξη  Εκκλησία και τα Μυστήριά της στους πολιτικούς, τους επιστήμονες και τους ανθρώπινους οργανισμούς προδίδουν και αρνούνται τον Χριστό.  Η ευκολία με την οποία η ιεραρχία της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ελλάδος, στην πλειοψηφία της, αποδέχθηκε τους απαράδεκτους και αντισυνταγματικούς νόμους για το κλείσιμο των ναών και την απαγόρευση της Θείας Κοινωνίας, εξαιτίας του κορωνοϊού, μας βάζει όλους, κλήρο και λαό, σε πρωτόγνωρη ανησυχία και μας αναγκάζει να δούμε το συνολικό εκκλησιαστικό πρόβλημα. Διότι η στάση αυτή είναι εντελώς προσβλητική και περιφρονητική για το πρόσωπο του Χριστού, ως Ζώντα Θεού. Όχι πως δεν πρέπει να παίρνονται μέτρα προστασίας της υγείας των ανθρώπων από ασθένειες και πανδημίες. Όμως, όταν κλείνουν οι εκκλησίες, ενοχοποιούνται οι εικόνες του Χριστού, της Παναγίας και των Αγίων, ενοχοποιείται η Θεία Λειτουργία ακόμη και η Θεία Κοινωνία, τότε έχουμε μέγιστο ζήτημα. Τότε αναγκαστικά μπαίνουμε σε κατάσταση διωγμού του Χριστού και της Εκκλησίας Του. Το να προστατέψουμε τους ασθενείς και αδύνατους και πρέπει και είναι δίκαιο. Να περιφρονούμε όμως τον Ζώντα Θεό αυτό είναι άδικο και επικίνδυνο.  Κακό λακτίζειν προς κέντρα. Είμαστε επιστήμονες και πιστά μέλη της Ορθόδοξης Εκκλησίας που ποτέ δεν φανταστήκαμε τους εαυτούς μας να ασκούν κριτική σε ιεράρχες. Όμως, σήμερα βιώνουμε κάτι εντελώς αντίθετο από όσα έχουμε διδαχθεί να ισχύουν στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Κάποιοι διεθνείς οργανισμοί υγείας, κάποιες μεγάλο-φαρμακευτικές εταιρείες και κάποιοι πολιτικοί, δίδουν εντολές στην εκκλησιαστική ιεραρχία, που αναιρούν την Ορθόδοξη Πίστη και Εκκλησία. Η Ορθόδοξη Εκκλησία οφείλει να συγκαλέσει παγκόσμια σύνοδο και να αποφασίσει τον δρόμο του Μαρτυρίου και της Αλήθειας. Το Μυστήριο της Εκκλησίας δεν υπόκειται στην δικαιοδοσία των πολιτικών των επιστημόνων, των διεθνών οργανισμών. Αντιθέτως αυτό το Μυστήριο, εάν το σεβαστούμε, θα σώσει και τους πολιτικούς και τους επιστήμονες και όλο τον κόσμο, όπως συνέβη πολλάκις και στο παρελθόν. 

Για τους λόγους αυτούς, δεν θα επιτρέψουμε ως πιστός και Ορθόδοξος Λαός η Εκκλησία να καταστεί μέρος της παγκοσμιοποίησης και να χάσει τον σωτηριώδη και θεοειδή χαρακτήρα της. Θα εμείνουμε στην δισχιλιετή πείρα της Εκκλησίας, πως τα μυστήρια της Εκκλησίας δεν μεταδίδουν ασθένειες αλλά αντιθέτως θεραπεύουν τις ασθένειες. Μια Εκκλησιαστική  Ιεραρχία τρομοκρατημένη από τον κορωνοϊό προσβάλει εντελώς το Μυστήριο της Εκκλησίας και το Μυστήριο του Χριστού και εκπέμπει προς τους ανθρώπους πολύ λανθασμένο και ψευδές μήνυμα περί της Εκκλησίας.  Διότι Η Εκκλησία εργάζεται με Άκτιστους προπτωτικούς νόμους και δεν εγκλωβίζεται στους πτωτικούς κτιστούς νόμους. Η Εκκλησία μαρτυρεί πως ο Χριστός αναστήθηκε και ελευθέρωσε την ανθρωπότητα από την πτωτική της φυλακή και τον θάνατο. Μαρτυρεί πως ο θάνατος και ο φόβος του θανάτου έχουν νικηθεί από τον Σωτήρα Χριστό. Τον Ένα της Τριάδος ο οποίος γενόμενος άνθρωπος ελευθέρωσε τον άνθρωπο από κάθε θάνατο, θανάτω θάνατον πατήσας. 

 

Μακαριώτατε Αρχιεπίσκοπε κ. Ιερώνυμε,

Άγιοι ιεράρχες της Ορθόδοξου Εκκλησίας της Ελλάδος,

Σήμερα χτυπιέται η ουσία της Εκκλησίας. Επιχειρείται να διαλυθεί το σώμα της εκκλησίας. Αναστέλλεται η βασική έννοια και η ουσιώδης πηγή ζωής της Εκκλησίας. Δηλαδή αναστέλλεται η Θεία Λειτουργία και η Θεία Κοινωνία. Πρέπει να σημάνει συναγερμός σε όλο το σώμα της Εκκλησίας. Το πονηρό πνεύμα στοχεύει να θανατώσει την Εκκλησία χτυπώντας το κέντρο της. Την Θεία Λειτουργία και την Θεία κοινωνία. Δηλαδή να εκδιώξει τον Χριστό από το σώμα της Εκκλησίας. Έτσι δεν θα έχουμε ζώσα εκκλησία αλλά νεκρό σώμα. Θα έχουμε αίρεση και κομμάτιασμα. Δεν θα έχουμε το Όλον του Θεού και το Όλον του ανθρώπου. Έτσι περνάμε εν τοις πράγμασι στην αίρεση. Αφού στοχοποιείται και ενοχοποιείται ο Χριστός, ως Θεία Λειτουργία και ως Θεία κοινωνία. Όσο πραγματικός ο κορωνοϊός, όσο πραγματικοί οι θάνατοι των ανθρώπων όπως και οι ασθένειες των, όμως ουδόλως αυτά  επιτρέπεται να αναστέλλουν  το μυστήριο της παρουσίας του Χριστού στην Εκκλησία του στην Θεία Λειτουργία της Εκκλησίας η στους ναούς. Αυτά ουδόλως μπορούν να μας βλάψουν, εάν εμείς δεν εκδιώξουμε τον Χριστό όπως οι Γαδαρηνοί. Ουδεμία ασθένεια μπορεί να αναστείλει την Θεία Λειτουργία και την Θεία Κοινωνία. Ούτε να γελοιοποιήσει μπορεί την Εκκλησία με μέτρα φόβου και τρομοκρατίας μετατρέποντας τους ιερείς και τον λαό σε μασκοφόρους των καρναβαλιών. Όπου δυο και τρεις στο όνομα μου και εγώ εν μέσω αυτών. Άρα κάθε φόβος και κάθε τρομοκρατία μέσα στην Εκκλησία αλλά και έξω είναι απιστία και άρνηση. Είναι προδοσία του Χριστού. Δια του Χριστού και εν τω Χριστώ και εν τη Εκκλησία Του θα νικήσουμε κάθε ασθένεια κάθε θάνατο κάθε φόβο. Και την ιατρική θα εφαρμόσουμε και τους ασθενείς θα προστατέψουμε  και η Εκκλησία θα λειτουργήσει απρόσκοπτα και όχι με τρομοκράτηση των πιστών. Το Χριστός Ανέστη δεν είναι συμβολική ακίνδυνη συναισθηματική έκφραση, αλλά οντολογική πραγματικότητα, Θείο Μυστήριο και απτή πραγματικότητα.  Εάν οι επίσκοποι και όσοι ιερείς φοβούνται και βάζουν την επιστήμη πάνω από την πίστη μάλλον δεν έχουν θέση στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Ας μετακομίσουν όπως ο Βησσαρίων στην Δύση και στον Πάπα, ο οποίος έφθειρε το όλο σώμα και το όλο ήθος της Ορθόδοξης Χριστιανοσύνης. Διότι η Ορθόδοξη Πίστη είναι υπέρτερη της επιστήμης και του λογικού. Εάν θέσουμε την επιστήμη ως βάση της ζωής μας, τότε εκδιώκουμε τον Χριστό και την Πίστη της Εκκλησίας στο Θείο Πρόσωπο Του. Η Εκκλησία και οι χριστιανοί επί δυο χιλιετηρίδες ζουν δια της πίστεως και όχι δια της επιστήμης και της λογικής.  Όπου Θεός βούλεται, νικάται φύσεως τάξις. Είναι ψευδής και ανυπόστατος η άποψη πολλών ιεραρχών πως δεν πρέπει να πειράζουμε τον Θεό και να αθετούμε την επιστήμη και την λογική. Το αντίθετο ισχύει όταν πρόκειται για την μαρτυρία της Εκκλησίας και των Μυστηρίων της. Δηλαδή πειράζουμε και εκδιώκουμε τον  Χριστό από την Εκκλησία και τον κόσμο όταν βάζουμε την επιστήμη και την λογική μέσα στο Μυστήριο της Εκκλησίας και του Χριστού.  Μάλιστα δε για να είμεθα δίκαιοι προς την επιστήμη και την λογική, εσείς σήμερα παραβιάζετε την αληθή επιστήμη και υποτάσσεστε στην άλογη απαίτηση των πολιτικών της παγκοσμιοποίησης. Διότι πληθαίνουν γύρω μας οι φωνές διεθνούς κύρους επιστημόνων, πως η παρούσα πανδημία είναι το φιάσκο του αιώνα και η παγκόσμια απάτη των ΜΜΕ, των διεθνών οργανισμών και των πολιτικών που υπακούουν στη δαιμονικότητα της παγκοσμιοποίησης και των λίγων μεγιστάνων του χρήματος και της πληροφορίας, που βάλθηκαν να ελέγξουν την παγκόσμια κοινωνία, τον παγκόσμιο πληθυσμό, την σκέψη, τα σώματα και τις ψυχές των ανθρώπων παγκόσμια, μέσω του φόβου του κορωνοϊού και να επιβάλλουν την παγκόσμια δικτατορία των. Όλοι γνωρίζουμε πως είναι εντελώς ψευδές το ενδιαφέρον και τα κροκοδείλια δάκρυα για την ανθρωπότητα του Μπιλ Γκέιτζ και των πολυεθνικών, που αυτός και η παρέα του ελέγχουν. Η επιστήμη και η λογική σήμερα στα πρόσωπα μεγάλων επιστημόνων και όσων άλλων μη διαπλεκόμενων ανθρώπων φανερώνει το ψεύδος του κορωνοϊού, που ευτυχώς δεν είναι άλλο από μια μορφή γρίπης, που δημιουργεί, όπως και η γρίπη, επιπλοκές μόνο σε επιβαρυμένους από άλλες ασθένειες και σε γερασμένους ανθρώπους. Σήμερα ζούμε τον επιβαλλόμενο παγκόσμιο παραλογισμό και το επιβαλλόμενο παγκόσμιο ψεύδος των ελεγχόμενων επιστημόνων και οργανισμών από τους πολιτικούς και των μεγιστάνες του χρήματος και των ΜΜΕ. Ονομάζουν πανδημία μια ασθένεια που δεν φονεύει κάθε υγιή άνθρωπο, όπως είναι ο ορισμός της πανδημίας, αλλά ελάχιστο ποσοστό ήδη πολύ αρρώστων και γερασμένων ανθρώπων, όπως θα έκανε και κάθε άλλη μορφή εποχιακής γρίπης.  Για τους λόγους αυτούς και όσους άλλους αναλύουμε ακολούθως επιβάλλεται η ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος να επανέλθει στην Ορθόδοξη συνοδικότητα, όπου Εκκλησία δεν είναι μόνο οι επίσκοποι αλλά όλος ο λαός του Θεού, όλοι οι βαπτισμένος στο όνομα της Αγίας Τριάδας. Διότι η θεμελιώδης βάση της Ορθόδοξης Εκκλησιολογίας, πως δεν υφίσταται εκκλησία χωρίς τον επίσκοπο, δεν ισχύει και αντιστρόφως, πως εκκλησία δηλαδή είναι μόνο ο επίσκοπος. Αυτό ισχύει στην παπική αίρεση όπου εκκλησία είναι μόνο ο Πάπας, ο οποίος ίσταται, όχι μόνο πάνω από τους λοιπούς ανθρώπους λαϊκούς και ιερωμένους, αλλά πάνω και από τον ίδιο τον Χριστό. Εμείς εδώ κλήρος και λαός, επίσκοποι και λαϊκοί, είμαστε ο λαός και το σώμα του Χριστού. Δεν είμαστε κρυφή η φανερή Ουνία. Η εκκλησιαστική ιεραρχία οφείλει να αφουγκράζεται εν Σοφία τον Ορθόδοξο Λαό αλλά και να βλέπει τα σημεία των καιρών και όχι να επιβάλλεται αυταρχικά, όπως κάνουν οι αφελληνισμένοι και από αποχριστιανοποιημένοι πολιτικοί της Ελλάδος. 

Με κάθε σεβασμό επομένως στα σεπτά  πρόσωπα της εκκλησιαστικής ιεραρχίας  και πλήρη αίσθηση της  αμαρτωλότητας μας, αλλά συγχρόνως με πλήρη επίγνωση των προβλημάτων και πειρασμών  που αντιμετωπίζει σήμερα η Ορθόδοξος Εκκλησία της Ελλάδος, αλλά και όλη η ελληνική κοινωνία, σας απευθύνουμε αυτή την κριτική επιστολή, προκειμένου ως επιστήμονες να συμβάλλουμε  έστω κατ’ ελάχιστον και στα  μέτρα των δυνατοτήτων μας, στην αντιμετώπιση των.  Διότι είμαστε  πεπεισμένοι πως η Εκκλησία είναι το Όλον και το Περιέχον και όχι το μέρος και το περιεχόμενο. Επίσης γνωρίζουμε πολύ καλά, πως σήμερα, η λύση των μέγιστων προβλημάτων του Ελληνικού Λαού περνά μέσα από την Εκκλησία της Ελλάδος. Διότι, εάν σήμερα υφίσταται Ελληνικός και Ορθόδοξος Λαός, αλλά και η  Ελλάδα η ιδία ως ελεύθερο κράτος, αυτό οφείλεται μόνο στην Ορθόδοξη πίστη και στην Ορθόδοξη Εκκλησία. 

Δηλαδή στο τιμημένο Ορθόδοξο ράσο των επισκόπων, των ιερέων και των μοναχών. 

Στην ελληνική κοινωνία και στον ελληνικό λαό συσσωρεύονται διαρκώς προβλήματα επί προβλημάτων και τον ουρανό της Ελλάδος τον γεμίζουν σύννεφα βαριά, που θα επιφέρουν μεγάλη μπόρα. Βεβαίως μας παρηγορεί ο λόγος του Αγίου Παϊσίου και άλλων νεοφανών Αγίων, πως μετά την μπόρα την δαιμονική θα έχουμε λιακάδα θεϊκή. 

 Η Εκκλησία της Ελλάδος γίνεται η ιδία μάρτυρας όλων αυτών των προβλημάτων και υπόκειται σε αυτά. Εάν η Εκκλησία της Ελλάδος λειτουργήσει ορθοδόξως, τότε και η Ελλάδα θα διασωθεί στον τόπο της ορθοδοξίας και της ελληνικότητας. 

Είναι σαφές πως από την εποχή των σταυροφόρων ξεκίνησε ο δυτικός πόλεμος και η προσπάθεια δυτικοποιήσεως της ανατολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας. Όταν οι Φράγκοι κατέκτησαν την δυτική Ρωμανία αντί να ακολουθήσουν τον ορθόδοξο και ρωμαΐικο δρόμο δημιουργώντας, ορθόδοξη Φραγκοσύνη, όλως αντιθέτως, δημιούργησαν την δυτική των φραγκική αίρεση και την δυτική των εκτροπή της δυτικής χριστιανοσύνης, εισάγοντας θεμελιώδεις αιρέσεις, όπως το Φιλιόκβε, την άρνηση των Ακτίστων Θείων και Θεοποιών Ενεργειών, τον άγαμο κλήρο κλπ. Αφού βεβαίως καθυποτάξαν και εξαφάνισαν την δυτική Ορθόδοξη Ρωμανία, όπως τώρα επιχειρούν να υποτάξουν και να εξαφανίσου την Ανατολική Ορθόδοξη Ρωμανία. 

Όλη αυτή την δυτική εκτροπή την περιγράφει και την αναλύει σε βάθος  ο μεγάλος σύγχρονος στοχαστής και Φιλοσοφίας Σπύρος Κυριαζόπουλος στο βιβλίο του «Η καταγωγή του τεχνικού πνεύματος», αλλά και ο μεγαλύτερος ίσως ορθόδοξος θεολόγος και δογματολόγος  της σύγχρονης ανατολικής ορθοδοξίας, π. Ιωάννης  Ρωμανίδης.  Μάλιστα ο καθηγητής Ρωμανίδης μιλά σαφώς για το σχέδιο δυτικοποιήσεως της Ορθοδοξίας μέσω διωγμού του ορθόδοξου μοναχισμού, όπως συνέβη επί εποχής Όθωνος αλλά και αργότερα. Διότι ο Ορθόδοξος Μοναχισμός είναι θεμέλιο και πυλώνας της Ορθόδοξης Εκκλησίας, αφού όλες οι αιρέσεις ανατρέπονται από τον ορθόδοξο μοναχισμό. Και αυτό είναι προφανές, αφού στον ορθόδοξο μοναχισμό, όπως κατ’ επέκταση και σε όλο τον ορθόδοξο κόσμο, σκοπός της χριστιανικής ζωής είναι η απόκτηση του Αγίου Πνεύματος, όπως πολύ σαφώς περιγράφει ο Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ στον διάλογο του με τον μαθητή του 

Μοτοβίλωφ. Ύστερα από αυτά έρχομαι στα δικά μας ζητήματα. 

Ορθόδοξη Εκκλησία και Ορθόδοξη Θεολογία 

Είμαστε υποχρεωμένοι ως επιστήμονες και ως θεολόγοι να παραδεχθούμε πως η μόνη συνεπής ερμηνεία του Ευαγγελίου είναι η Ορθόδοξη Θεολογία της Ανατολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας.

Ακόμη, ως ερευνητές, είμαστε υποχρεωμένοι να παραδεχθούμε, πως η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι η Μόνη Αγία Καθολική και Αποστολική Εκκλησία. Προσευχόμεθα στον Ζώντα Θεό να δώσει να ενωθούν όλοι οι Χριστιανοί επιστρέφοντας στην Ορθόδοξη Εκκλησία, από όπου απομακρύνθηκαν και έπεσαν σε ποικίλες αιρέσεις. Η δε παπική αίρεσις είναι παναίρεσις που ανακεφαλαιώνει όλες τις παλαιές αιρέσεις. 

Όσα δε συνέβησαν τους τελευταίους μήνες εξαιτίας του κορωνοϊού, αποτελούν ύβρη και περιφρόνηση του ίδιου του Χριστού και της Εκκλησίας Του. Διότι αναιρούν όλο το ευαγγέλιο και την εμπειρία του Χριστού, που περιέχεται σε όλη την εκκλησιαστική υμνολογία και την μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας με κορύφωση το γεγονός ότι θανάτω θάνατον πατήσας. 

Όλο το ευαγγέλιο και όλη η επι γης ζωή του Χριστού, είναι ακριβώς αυτή η άρσις των πτωτικών νόμων του θανάτου και των συνεπειών της πτωτικής ανθρώπινης φύσης, που παρέσυρε όλη την κτήση στον θάνατο και η οποία περιμένει την ελευθερία των τέκνων του Θεού για να επιστρέψει και η ίδια στην προπτωτική της χαριτωμένη κατάσταση. Μικρό παιδί, σε ένα ξεχασμένο χωριό ενθυμούμαι πως οι άνθρωποι θεωρούσαν πως τα εικονίσματα στο σπίτι δεν έχουν αξία αν δεν έχουν επί σαράντα ημέρες λειτουργηθεί στην Εκκλησία. 

Το ερώτημα που τίθεται επί τάπητος με τον κορωνοϊό είναι πολύ σαφές. Φέρει ή δε φέρει όλος ο ναός και το περιεχόμενο του την Αγιαστική Θεία Χάρη, που τον ξεχωρίζει από όλη την υπόλοιπη φύση και επομένως τον καθιστά τόπο θεραπείας κάθε ασθένειας του λαού; Φέρουν ή δεν φέρουν τα Άγια λείψανα, επί των οποίων θεμελιώνεται κάθε ναός την αγιαστική Θεία και Άκτιστο Χάρη, ώστε να καθιστούν τον ναό τόπο Άγιο και Τόπο Θεού; Εάν αυτό συμβαίνει και όντως έτσι συμβαίνει, τότε όλα όσα έχουν συμβεί μέχρι σήμερα εξαιτίας του κορωνοϊού, είναι ύβρις προς τον Χριστό, προς το Άγιο Πνεύμα και προς όλη την Αγία Τριάδα. Είναι ύβρις προς την Παναγία, τους Αποστόλους και τους λοιπούς Αγίους μάρτυρες και πατέρες της Εκκλησίας. Είναι ύβρις προς το Άγιο Πνεύμα που αγιάζει τον ναό τις εικόνες, τα ύδατα το Θείον μύρο και όλα όσα σχετίζονται με τον μυστήριο της Εκκλησίας. Εάν αυτό δεν είναι έτσι, τότε ματαία η πίστη μας. Μάταια η Αποστολική διαδοχή, μάταια η Θεία Λειτουργία, ματαία η Ορθόδοξη θεολογία. Μάταιοι οι αγώνες και τα μαρτύρια των Αποστόλων, όλων των πιστών και φίλων του Χριστού. Τότε δεν χρειαζόμαστε την Εκκλησία και τους επισκόπους της και τους ιερείς της και τους ασκητές της και τους Αγίους της και όλα όσα σχετίζονται με αυτήν. Τότε μας αρκεί η Επιστήμη. Μας αρκούν οι πολιτικοί και επιστήμονες που δήθεν μας νοιάζονται τόσο πολύ να μην αρρωστήσουμε και πεθάνουμε. Όμως σαφώς αυτό είναι ψευδές. Ουδείς μας νοιάζεται αληθινά να μην πεθάνουμε. Για αυτό ο Χριστός είπε άφετε τους νεκρούς θάψαι τους εαυτών νεκρούς.

Εάν όμως συμβαίνει το αντίθετο, όπως ακριβώς συμβαίνει, τότε μάλλον έχουμε σοβαρή εκτροπή από την Ορθόδοξη Πίστη και Αλήθεια. Διότι η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν εξυπηρετεί κάποιες κοινότυπες  θρησκευτικές ανάγκες των ανθρώπων, όπως κάθε θρησκεία, αλλά θέλει να αλλάξει τα πάντα. Διότι εδώ είναι ο Τόπος του Ζώντος Θεού ο οποίος μας βεβαιώνει πως  Ἰδού καινά ποιῶ τά πάντα» (Ἀποκαλύψεως 21, 5) καιἸδοὺ δίδωμι ὑμῖν τὴν ἐξουσίαν τοῦ πατεῖν ἐπάνω ὄφεων καὶ σκορπίων καὶ ἐπὶ πᾶσαν τὴν δύναμιν τοῦ ἐχθροῦ, καὶ οὐδὲν ὑμᾶς οὐ μὴ ἀδικήσῃ(Λουκ.ί 16-21).

Εάν αυτά αληθεύουν, τότε όλα όσα συμβαίνουν σήμερα γύρω μας και εντός των ναών, μάσκες γάντια αντισηπτικά, κόκκινες απαγορευτικές ταινίες και ό,τι άλλο, όλα αυτά, είναι περιττά και προσβάλουν και υβρίζουν την πίστη του Χριστού. Είναι άρνησις του Χριστού.

Βεβαίως, αυτό δεν σημαίνει πως πρέπει να πειράζουμε και να δοκιμάζουμε την δύναμη του Θεού είτε εντός είτε εκτός των ναών. Και αν υγιαίνω και αν αρρωστήσω, όλα είναι ένα θαύμα της αγάπης του Θεού. Ούτε θα πανικοβληθούμε ούτε θα κάνουμε ευτράπελα πράγματα, όπως αυτά που τώρα γίνονται εντός των ναών, ούτε θα κλείσουμε τους ναούς ούτε θα πειράζουμε τον Θεό. Τους ανθρώπους που είναι άρρωστοι και ασθενείς θα τους φυλάξουμε, θα τους προστατέψουμε, όχι πως ο Θεός δεν μπορεί να τους προστατέψει και να μην αρρωστήσουν, αλλά από αγάπη και σεβασμό στον Θεό και στον άνθρωπο, δεν θα τους εκθέσουμε σε κίνδυνο. Ούτε όμως θα καταργήσουμε την Θεία Λειτουργία ούτε θα κλείσουμε τους ναούς ούτε θα καταστήσουμε τις εκκλησίες τόπο τρομοκράτησης των ανθρώπων. Και κυρίως, δεν θα δεχθούμε να προσβάλλεται και να υβρίζεσαι το Μυστήριο της Εκκλησίας, δεχόμενοι πως η Εκκλησία οι εικόνες και ότι άλλο σχετίζεται με αυτήν ότι μπορεί να προκαλέσει αρρώστια και θάνατο.     

  

Μέτρα για τον κορωνοϊό και αναίρεση της Εκκλησιαστικής Συνοδικότητας. 

Είτε αλήθεια είτε ψέμα ο κορωνοϊός και η περίφημη πανδημία του, μέχρι σήμερα δεν έχει ακόμη συγκληθεί σύνοδος όλων των επισκόπων για να αποφανθούν  περί της ορθότητας η μη των μέτρων που ελήφθησαν μέχρι σήμερα σχετικά με τον κορωνοϊό. Όταν μάλιστα για πρώτη φορά στα δυο χιλιάδες χρόνια εκκλησιαστικής πρακτικής αποφασίζεται από την πολιτεία το κλείσιμο των ναών, αντίθετα μάλιστα από τις αρχικές θέσεις της ΔΙΣ, αυτό είναι μείζον θέμα, για το οποίο  θα έπρεπε να έχει αποφανθεί όλη η εκκλησιαστική ηγεσία και όχι μια μικρή ομάδα επισκόπων γύρω από τον αρχιεπίσκοπο. Μάλιστα για ένα μείζον θέμα όπως η απόφαση κλειστών ναών, απαγόρευση προσκύνησης των εικόνων, η δυνατότητα μετάδοσης ή μη, ασθενειών στον ναό και ό,τι άλλο αυτή τη στιγμή ταλανίζει την εκκλησία και τους πιστούς, αυτό θα έπρεπε να είναι θέμα προς συζήτηση όλης της ιεραρχίας. Ακόμη περισσότερο, θέμα όλης της εκκλησίας, ιερέων, μοναχών και λαϊκών. Διότι η Ορθόδοξη Εκκλησία, έχει εμπειρία δυο χιλιετηρίδων και μπορεί με άκρως επιστημονικό, δηλαδή εμπειρικό τρόπο να αποφανθεί για τα ζητήματα αυτά. Το εάν η πολιτεία θέλει ή δε θέλει να διδαχθεί, να σεβαστεί και να ακολουθήσει την Εκκλησία, αυτό είναι άλλο θέμα και άλλο θέμα η Αλήθεια της Εκκλησίας, η οποία σαφώς υπερβαίνει την αλήθεια των ανθρώπων και της πολιτείας, χωρίς να αντιφάσκει με την αμερόληπτη επιστήμη.  Επιπλέον, προβληματίζει κάθε σκεπτόμενο πιστό το γεγονός πως η ελλαδική Εκκλησία, αλλά και η ελληνική πολιτεία, δεν ακολούθησαν άλλες Ορθόδοξες Εκκλησίες, οι οποίες διαχειρίστηκαν εντελώς διαφορετικά την κρίση αυτή της αμφιλεγόμενης πανδημίας. 

Υποκρισία αγάπης και από την πολιτεία και από την εκκλησιαστική ηγεσία 

Όσο και αν ακούγεται βαρύς ο χαρακτηρισμός περί υποκρισίας αγάπης, δυστυχώς τα γεγονότα αποδεικνύουν την αλήθεια του. Διότι ούτε η εκκλησιαστική ηγεσία και πολύ περισσότερο ούτε η πολιτεία έχουν δείξει αγωνία για τα βάσανα της ελληνικής κοινωνίας τα τελευταία δέκα μνημονιακά  χρόνια. Σχεδόν είκοσι χιλιάδες μόνο  αυτοκτονίες, ανεργία, έλλειψη περίθαλψης και  φαρμάκων, δυσβάστακτοι φόροι, διωγμός ενός εκατομμυρίου νέων στο εξωτερικό, δημογραφική κατάρρευση, κατάρρευση της εθνικής οικονομίας, ισλαμικός εποικισμός, ξυλοδαρμοί σε πολίτες που διαμαρτύρονται για εθνικά θέματα όπως το μακεδονικό,  κατάργηση ελληνικής και ορθόδοξης παιδείας, εισαγωγή έμφυλων ταυτοτήτων ακόμη και στο νηπιαγωγείο, διάλυση του θεσμού της οικογένειας και όσα άλλα, δείχνουν πως το τωρινό ενδιαφέρον για τον κίνδυνο του κορωνοϊού είναι εντελώς πλασματικό και υποκριτικό. Αυτή η διαπίστωση ενισχύεται ακόμη περισσότερο από το γεγονός πως τα ακραία μέτρα  για τον κορωνοϊό προβλέπεται πως θα προκαλέσουν πρωτοφανή οικονομική ύφεση, φτώχεια πρωτόγνωρη, όπως ο ίδιος ο ΟΗΕ προβλέπει,  μολυσματικές πανδημίες πραγματικές λόγω της οικονομικής κατάρρευσης, καταστάσεις οι  οποίες  θα επιφέρουν πολλαπλάσιουςθανάτους και αυτοκτονίες  από τα εκατό περίπου θύματα του κορωνοϊού. Που και αυτά κατά την επίσημη δήλωση του κ. Τσιόδρα δεν είναι πραγματικά αλλά πλασματικά. Άρα η εκκλησιαστική ηγεσία συνηγορεί έμμεσα και άθελα της σε ένα εθνικό έγκλημα, που συντελείται πίσω από τις πλάτες του ελληνικού λαού. Ενώ οι πιστοί εμποδίζονται ακόμη να εισέλθουν στους ναούς αν δεν φορούν μάσκες και γάντια και τους απαγορεύεται να προσκυνούν τις εικόνες και σε λίγο να κοινωνούν όπως στην Γερμανία και αλλού, συγχρόνως η πολιτεία και συστημικές πολιτικές ομάδες  οργανώνουν φιέστες με χιλιάδες ανθρώπους χωρίς να ισχύει ουδέν μέτρο και απαγόρευση, όπως στα πρόσφατα εγκαίνια στο συντριβάνι της Ομόνοιας.  Η ακόμη χειρότερα στις νέες ισλαμικές πόλεις που δημιούργησε η πολιτεία όταν οι Έλληνες έμεναν κλεισμένοι στα σπίτια τους. Πέραν αυτών η υποκρισία της πολιτείας αλλά και της εκκλησιαστικής ηγεσίας φαίνεται ακόμη πιο τραγικά από το γεγονός πως οι θάνατοι λόγω κορωνοϊού ακόμη και αν όλοι είναι πραγματικοί, διότι έχουμε μαρτυρίες για πλαστογράφηση και παραποίηση των δεδομένων,  είναι εντελώς ασήμαντοι σε σχέση με θανάτους από άλλες ασθένειες μεταδοτικές η μη και από άλλα αίτια.

Ενδεικτικά αναφέρουμε μερικούς αριθμούς. Νεκροί από την αρχή του 2020 και μέχρι σήμερα(22-5-2020) από ασθένειες και εν γένει μη φυσικούς θανάτους. 

Κορωνοϊός: 335,636, 

Λοιπές μεταδοτικές ασθένειες: 5,074,365.

Δηλαδή από τους 15 ανθρώπους που πεθαίνουν από μεταδοτικές ασθένειες, ο ένας μόνο πεθαίνει από κορωνοϊό. Άρα αδιαφορούμε για τους 14 και ενδιαφερόμαστε μόνο για τον ένα επιλεκτικά. Αυτό και αν είναι δείγμα υποκρισίας. Προχωράμε στους αριθμούς. 

Ελονοσία: 383,421, 

Καρκίνος:  3,210,392, 

AIDS:  657,123, 

Θάνατοι παιδιών κάτω από 5 ετών:  2,971,263 

Εκτρώσεις:  16,620,669

Θάνατοι από κάπνισμα: 1,954,158  

Θάνατοι από αλκοόλ: 977,695

Αυτοκτονίες:  419,188  

Θάνατοι από τροχαία: 527,692 

Εποχιακή γρίπη: 190,343 

Επίσης στην Ελλάδα οι θάνατοι λόγω εποχιακής γρίπης αποκαλύπτουν σαφώς το φιάσκο και την πολιτική εκμετάλλευση του κορωνοϊού. 

Αναλυτικότερα για την Γρίπη στην Ελλάδα έχουμε:

2013-14  308 νεκροί, 2014-15  4.161 νεκροί, 2015-16   974 νεκροί, 2016-17   3.544 νεκροί, 2017-18   518 νεκροί 2018-19  1.071 νεκροί. 

Οι αριθμοί αυτοί στην Ελλάδα και παγκόσμια μας φανερώνουν την απάτη του κορωνοϊού στην Ελλάδα και παγκόσμια. 

Διότι  από τα 35 περίπου εκατομμύρια μη φυσικών θανάτων, μόνο οι  335,846  προήλθαν από τον κορωνοϊό, αν δεχθούμε πως δεν έχουν παραποιηθεί τα νούμερα, όπως πολλές πληροφορίες δείχνουν. Δηλαδή λιγότερο από 1% των μη φυσικών θανάτων προήλθαν αυτόν τον χρόνο από τον κορωνοϊό. Άρα η υποκρισία όσων παίρνουν αφύσικα μέτρα εναντίον της Εκκλησίας και που καταστρέφουν την παγκόσμια οικονομία και μετατρέπουν όλη την γη σε φυλακή και στρατόπεδο συγκέντρωσης και όσα αλλά πρόκειται να ακολουθήσουν, που θα τα αναλύσουμε ακολούθως, με αποτέλεσμα εκατοντάδες εκατομμύρια νεκρών όπως υπολογίζεται, είναι καταφανής και τα δάκρυα κροκοδείλια. Για αυτό η Εκκλησία της Ελλάδος οφείλει να συγκαλέσει άμεσα σύνοδο επισκόπων, να καλέσει επιστήμονες πέραν των κρατικών οργάνων να ενημερώσουν το σώμα των επισκόπων και να επαναπροσδιορίσει της σχέση της με την πολιτεία και τον κορωνοϊό. Διότι είναι μεγάλη υποκρισία να κλαίμε τον έναν νεκρό και να ξεχνάμε τους 99 ή να αδιαφορούμε για τα δεκάδες η και εκατοντάδες εκατομμύρια νεκρών που θα προκαλέσουν παγκοσμίως τα αφύσικα, αντισυνταγματικά και απάνθρωπα μέτρα του κορωνοϊού.

Γίνεσθε φρόνιμοι ως οι όφεις και ακέραιοι ως οι περιστερές.

Κατάργηση της θρησκευτικής και πολιτικής ελευθερίας των πολιτών, κλίμα τρομοκράτισης  και αστυνόμευσης με άλλοθι τον κορωνοϊό.

Η στοχευμένη επίθεση κατά της Ορθόδοξης  Εκκλησίας και των μυστηρίων της συνεχίζεται ακόμη και μετά την άρση των μέτρων. Θεολόγοι, ακόμη και ορθόδοξοι, δημοσιογράφοι και άλλοι χειραγωγοί της κοινής γνώμης, στο ελληνικό αλλά και στον διεθνή χώρο, έχουν επιστρατευθεί να διασύρουν την Θεία Κοινωνία και τα Μυστήρια της Εκκλησίας. Στην Ελλάδα προετοιμάζεται το έδαφος για πλήρη κατάργηση της Ορθόδοξης Λειτουργίας, του μυστηρίου της Θείας Κοινωνίας και όλης της Μυστηριακής Υπόστασης της Ορθόδοξης Εκκλησίας, όπως ήδη έχει αρχίσει να συμβαίνει στην Γερμανία και αλλού. Βιβλία επιστημονικής φαντασίας και ταινίες του Χόλιγουντ περιγράφουν με σκανδαλώδη ακρίβεια τα σημερινά γεγονότα τεχνητής και δήθεν  πανδημίας  κορωνοϊού και παγκόσμιας αστυνόμευσης της ανθρωπότητας,  15-30 χρόνια πριν.  Είναι σαφές πως ο κορωνοϊός είτε όντως θανατηφόρος όπως θα μπορούσε να είναι, είτε ακίνδυνος όπως φαίνεται εκ των υστέρων, όντως είναι το άλλοθι εφαρμογής ενός δαιμονικού σχεδίου που θέλει να μετατρέψει όλη την ανθρωπότητα σε μια αγέλη όρθιων ζώων και ανθρωποειδών, χωρίς ελευθερία και χωρίς αυτεξούσιο.  Ο διεθνής οργανισμός Υγείας ΠΟΥ, κατηγορείται πως καθυστέρησε να ενημερώσει τις κυβερνήσεις για την μεταδοτικότητα του κορωνοϊού. Μεγιστάνες του χρήματος που έχουν εξαγοράσει όλες τις μεγάλες φαρμακοβιομηχανίες και έχουν  θέσει υπό την εξουσία των εταιρειών των τον ΠΟΥ και την διοίκηση του μιλούν για μείωση του παγκόσμιου πληθυσμού αλλά και για υποχρεωτικό εμβολιασμό όλης της ανθρωπότητας. Ήδη επιστήμονες και δημοσιογράφοι διεθνούς κύρους καταγγέλουν πως ο υποχρεωτικός εμβολιασμός θα στοιχίσει πάνω από 50 εκατομμύρια νεκρούς σε όλη την ανθρωπότητα. Αυτό είναι πρωτάκουστο και μας φέρνει πίσω στις εποχές των απάνθρωπων, Ναζισμού και Σοβιετισμού. Ιδιωτικά φιλανθρωπικά ιδρύματα μεγιστάνων του χρήματος και άλλοι ιδιωτικοί η δημόσιοι φορείς με προκλητική προφητικότητα έξι εβδομάδες πριν την εμφάνιση του κορωνοϊού, μιλούσαν με ύποπτη ακρίβεια και προσομοίωναν ως πιθανό γεγονός μια πανδημία κορωνοϊού και όσα μετά ακολούθησαν. Τα ΜΜΕ χρηματοδοτήθηκαν για να τρομοκρατήσουν την ανθρωπότητα και να επιβάλλουν εγκλεισμό των ανθρώπων και κατάργηση όλης της ζωής. Επίσης ιδιωτικά ιδρύματα χρηματοδοτούσαν ερευνητικά προγράμματα σχετικά με τους κορωνοϊούς στην Αμερική στην Αγγλία και στην Κίνα. Ο ΠΟΥ ενώ αρχικά καθησύχαζε την ανθρωπότητα μετά μιλά για πανδημία και πρότεινε ακραία μέτρα χωρίς να έχει επιστημονικά τεκμηριωμένες θέσεις. Αντίθετα, οι πρώτες συστηματικές μελέτες έδειξαν πως ο κορωνοϊός είναι μια μορφή γρίπης και η θνησιμότητα από αυτόν είναι ίδια η και μικρότερη από την θνησιμότητα λόγω γρίπης η άλλων μορφών κορωνοϊών. Η ανθρωπότητα προετοιμάζεται για υποχρεωτικούς εμβολιασμούς αλλά και για υποχρεωτική εμφύτευση μικροτσίπ για προληπτικές μετρήσεις  βιομετρικών δεδομένων. Και ακολούθως κατάργηση της ενχρήματης οικονομίας. Δηλαδή πλήρης και απάνθρωπος έλεγχος της ανθρωπότητας.  Όσο και αν θέλουμε να αποφύγουμε τον πειρασμό της συνωμοσιολογίας τα γεγονότα δείχνουν πως κάτι φοβερό και δαιμονικό ετοιμάζεται πίσω από την πλάτη των λαών. Όλα δείχνουν πως αυτά που δεν πέτυχε ο Χίτλερ με τα τανκ τώρα οι επίγονοι του, τα πετυχαίνον με την απάτη του κορωνοϊού. Διακεκριμένοι επιστήμονες διεθνούς κύρους μιλάνε για φιάσκο και για αδικαιολόγητα  υπέρμετρα και αφύσικα μέτρα δήθεν προστασίας των ανθρώπων  από τον κορωνοϊό. Την στιγμή μάλιστα που έχουμε σοβαρές ενδείξεις για εργαστηριακά κατασκευασμένους κορωνοϊούς. Μετά δε τον covid19 μας ετοιμάζουν ακόμη πιο δραστικούς κορωνοϊούς που ήδη όπως λένε κάποιοι ειδικοί είναι έτοιμοι στα επιστημονικά εργαστήρια.  Αντί να ενδυναμωθούν τα συστήματα υγείας και να προστατεύονται οι ευπαθείς ομάδες και οι άρρωστοι, Αντ’ αυτού, στοχοποιούνται οι υγιείς ως πιθανοί φορείς ασθένειας και συγχρόνως δοκιμάζεται σε παγκόσμια κλίμακα το αστυνομικό κράτος και ο πλήρης και αμείλικτος εξατομικευμένος έλεγχος των ανθρώπων. Αναπτύσσεται συγρόνως για τον σκοπό αυτό  και επιβάλλεται η κατά πως φαίνεται επίσης θανατηφόρα τεχνολογία 5g, η οποία εκτός την πρόκληση ανιάτων ασθενειών, επιτρέπει τον πλήρη έλεγχο για κάθε πολίτη. Διότι ειδικοί επιστήμονες προειδοποιούν πως η υψηλή ηλεκτρομαγνητική συχνότητα μικροκυμάτων  που χρησιμοποιεί η τεχνολογία αυτή  και η πυκνή κατανομή των κεραιών της μετατρέπει τις πόλεις και το περιβάλλον σε έναν θανατηφόρο φούρνο μικροκυμάτων. Τώρα οι φούρνοι του Αουσβιτς θα ωχριούν στον παγκόσμιο φούρνο 5g που ετοιμάζουν οι φιλάνθρωποι μας που νοιάζονται να μειώσουν τον πληθυσμό της γής. Επιπλέον, η ίδια ακτινοβολία δρα κατευθείαν με ηλεκτρομαγνητικό συντονισμό στο αναπνευστικό και στο ανοσιοποιητικό σύστημα και στο DNA των έμβιων όντων. Είναι προκλητική η συσχέτιση περιοχών με ανεπτυγμένη τεχνολογια 5g, Κίνα, Ιταλία, Ισπανία, Αγγλία, Αμερική κλπ. με την υψηλή εμφάνιση θυμάτων κορωνοϊού. Πρόσφατες επιστημονικές εργασίες δείχνουν θνησιμότητα λόγω κορωνοϊού πολύ κάτω από το 1%. Αυτό ενισχύει την άποψη πως οι πολλοί θάνατοι που καταγράφονται σε ανεπτυγμένες χώρες πρέπει να σχετίζονται με αλλά αίτια και όχι από τον κορωνοϊό. Επίσης η θνησιμότητα λόγω κορωνοϊού είναι μηδενική για νέους ανθρώπους  και για παιδιά. Αυτό σημαίνει πως δεν έχουμε μια κλασσική πανδημία, που όταν προσβάλει έναν άνθρωπο τον φονεύει ανεξαρτήτως ηλικίας. Σε παλαιότερη μελέτη μας είχαμε επισημάνει πως και κλεισμένοι στο σπίτι αργά ή γρήγορα θα μας επισκεφθεί ο κορωνοϊός. Αλλά και ο εγκλεισμός εμποδίζει την φυσική μόλυνση που είναι αναγκαία διότι αποτελεί φυσικό τρόπο ανάπτυξης αντισωμάτων. Ο Θεός έφτιαξε με Σοφία τον κόσμο του και δεν χρειάζεται ο μαζικός εμβολιασμός που θα αφανίσει τον πλανήτη και θα τον μετατρέψει σε κρανίου τόπο. Άρα πρέπει να αναζητήσουμε άλλα μέτρα, όπως πρόληψη ‘ενίσχυση του ανοσιοποιητικού, διατροφή και κατάσταση αισιοδοξίας. Τα μέτρα φόβου ακόμη και μέσα στις εκκλησίες προφανώς ενισχύουν παρά επιλύουν το πρόβλημα. Για αυτό απαιτείται δραστική επανατοποθέτηση της Εκκλησίας στο όλο ζήτημα και όχι πλήρης ταύτιση και υποταγή στην πολιτεία.  

Όμως πέραν αυτών γνωρίζουμε πως η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι η μόνη δυνατή κιβωτός σωτηρίας της ανθρωπότητας. Για αυτό η αχρήστευση της εκκλησιαστικής ζωής και η στοχοποίηση των ναών, αποτελεί μέρος του σεναρίου για απόλυτο έλεγχο της ανθρωπότητας. Η αποδοχή από την εκκλησιαστική ηγεσία πολιτικών μέτρων, που στοχοποιούν και ενοχοποιούν τους ναούς και την εκκλησιαστική ζωή με την διάδοση ασθένειας και πανδημίας, είναι έγκλημα κατά της ανθρωπότητας. Διότι αχρηστεύεται η δυνατότητα ψυχικής αντίστασης των ανθρώπων απέναντι στον φόβο και την τρομοκράτηση. Ο φόβος και η κατάθλιψη αποδομούν και αναστέλλουν το ανοσιοποιητικό σύστημα του ανθρώπου και τον καθιστούν ευάλωτο σε κάθε μορφή ασθένειας. Έτσι ο κορωνοϊός ήταν η καλύτερη ευκαιρία μετατροπής όλης της ανθρωπότητας σε ένα πειραματόζωο για την επιβολή της Νέας Παγκόσμιας Τάξης που τόσο έχουν εκθειάσει πολιτικοί και άλλοι σε Ανατολή και Δύση. Η ιατρική είναι δώρο Θεού. Τα εμβόλια στο παρελθόν έχουν σώσει ζωές ανθρώπων. Όμως η σημερινή κατάσταση, όπου η υγεία της ανθρωπότητας γίνεται αντικείμενο κέρδους και αντικείμενο ενδιαφέροντος βαθύπλουτων και μεγιστάνων του χρήματος είναι πολύ ύποπτη. Η υγεία και η ιατρική όπως το οξυγόνο το νερό, η τροφή αλλά και η τεχνολογία, πρέπει να υπόκεινται σε κοινωνικό έλεγχο και να αποκλειστεί η κερδοσκοπία βάσει αυτών των αγαθών. Η Εκκλησία έχει λόγο να μιλήσει και να προειδοποιήσει προστατεύοντας τους ανθρώπους και τις κοινωνίες και όχι να καταστεί μέσο εκφοβισμού για ιδιωτικοποίησης της ζωής και της υγείας. Πολύ περισσότερο, η Εκκλησία δεν μπορεί να καταστεί συνένοχος σε μια εγκληματική προσπάθεια παγκόσμιου ελέγχου της ανθρωπότητας μέσω του φόβου και του ψυχολογικού εξαναγκασμού των ανθρώπων. 

Εκκλησία  και Πολιτεία. Σχέση υποτέλειας και δουλικότητας.

Αν η Εκκλησία κάνει τυφλή υπακοή στην πολιτεία τότε αρνείται τον εαυτό της. Η ελληνική πολιτεία σαφώς έχει χάσει κάθε ελληνικό και ορθόδοξο χαρακτήρα ιδίως τις τελευταίες δεκαετίες αφού σαφώς υπακούει σε ξένα κέντρα παγκόσμιας εξουσίας.  Η ελληνική πολιτεία με τις δεξιές και αριστερές κυβερνήσεις έχει περιφρονήσει εντελώς τον ελληνικό λαό την ιστορία και τον πολιτισμό του. Μάλλον ακόμη χειρότερα μισεί ότι ελληνικό και ότι ορθόδοξο. Μισεί τους Έλληνες και την Εκκλησία. Όλες οι αποφάσεις των τελευταίων χρόνων αποδεικνύουν περίτρανα αυτό το μίσος των Ελλήνων πολιτικών προς τον ελληνικό λαό και την περιφρόνηση των προς κάθε έννοια, ελληνικότητας, εκκλησιαστικότητας, δημοκρατικότητας και συνταγματικότητας. Εάν η εκκλησιαστικη ιεραρχία συνεχίσει να υπακούει στην παγκοσμιοποιημένη ελληνική πολιτεία τότε θα χάσει κάθε λαϊκό της έρεισμα. Επιπλέον εάν η εκκλησιαστική ιεραρχία σύρεται σε μέτρα εναντίον της Ορθόδοξης Πίστης, όπως αυτά που έλαβε προσφάτως με τον κορωνοϊό και συνεχίζει να λαμβάνει ακόμη, θα χάσει την αξιοπιστία της ως θεματοφύλακας της Ορθόδοξης Εκκλησιολογίας και της Ορθόδοξης Θεολογίας.  Ήδη οι ορθόδοξοι επίσκοποι απώλεσαν σε μεγάλο βαθμό το  ορθόδοξο κύρος του επισκοπικού των αξιώματος, όταν δέχθηκαν να συμμετέχουν σε μια σύνοδο χωρίς να έχουν ψήφο. Έτσι, παραβίασαν την θεμελιώδη υφή του αξιώματος των που δεν είναι άλλο από την Αποστολική Διαδοχή των και την βασική αρχή της Αποστολικής και Εκκλησιαστικής  Συνοδικότητας, πως όλοι οι επίσκοποι είναι ίσοι μεταξύ ίσων. Ενώ ο πατριάρχης ή ο αρχιεπίσκοπος είναι πρώτος μεταξύ ίσων. 

Σήμερα, καλείται η εκκλησιαστική ιεραρχία να σώσει στην Ελλάδα την Δημοκρατική και Συνταγματική αρχή του Ελληνικού Πολιτεύματος. Δηλαδή την αρχή της ισοπολιτείας. Η Εκκλησιαστική Ιεραρχία θα πρέπει να υπηρετήσει την Ορθόδοξη Πίστη, τον Ορθόδοξο Λαό και την Ορθόδοξη Θεολογία και Εκκλησιολογία, αρνούμενη να υπακούει σε μια πολιτεία που έχει μετακινηθεί προς την κομματική δικτατορία και φεουδαρχία. Ας θυμούνται οι ορθόδοξοι ιεράρχες την εποχή των ψευδοσυνόδων και της ψευδοένωσης της Φλωρεντίας και της Φερράρας, όπου όλη η εκκλησιαστική ιεραρχία εκτός του Αγίου Μάρκου του Ευγενικού και ελάχιστον άλλων ιεραρχών, είχε συρθεί από τον αυτοκράτορα στην πλέον προσβλητική για το επισκοπικό αξίωμα των υπογραφή υποταγής της Ορθοδοξίας στον Πάπα. Η παρούσα ανεκτική στάση της εκκλησιαστικής ιεραρχίας απέναντι σε προσβλητικές για την Ορθόδοξη Πίστη αποφάσεις της ελληνικής πολιτείας, όπως στην νομιμοποίηση των εκτρώσεων, την  κατάργηση της ορθόδοξης θεολογίας από τα σχολεία, την κατάργηση των φυσικών ανθρωπίνων φύλλων και νομιμοποίηση στο σύμφωνο συμβίωσης ομοφυλοφίλων, την νομιμοποίηση υιοθεσίας παιδιών από ομοφυλόφιλα ζευγάρια, την ανήθικη σεξουαλική διαπαιδαγώγηση, η οποία από-ιεροποιεί το σώμα και το μυστήριο του γάμου, ακόμη και στο νηπιαγωγείο όλα αυτά δείχνουν πως υπάρχει σήμερα έλλειμα ορθόδοξης αυτοσυνειδησίας στην εκκλησιαστική ιεραρχία. Αλλά και η εκκλησιαστική διευκόλυνση μέσω εκκλησιαστικών ΜΚΟ εγκατάστασης και νομιμοποίησης στο όνομα δήθεν της αγάπης εκατομμυρίων μουσουλμάνων λαθρομεταναστών στην ελληνική ενδοχώρα, δείχνουν ακόμη περισσότερο την υποτέλεια της εκκλησιαστικής ιεραρχίας στην σύγχρονη ελληνική  πολιτεία.

Εκκλησιαστική ιεραρχία και λαός. 

Εάν η εκκλησιαστική ιεραρχία έχει ζωντανή σχέση με τον πιστό λαό, τότε δεν έχει ουδεμία ανάγκη τους πολιτικούς. Μπορεί να αναγκάζει τους πολιτικούς να πειθαρχούν στο το σωστό και το δίκαιο. 

Εάν όμως έχει απωλέσει την ζωντανή της σχέση με τον πιστό λαό, τότε καθίσταται θεραπαινίδα της κοσμικής εξουσίας και εκπίπτει από το δικό της ουσιώδες έργο ζωοποίησης και ευαγγελισμού του λαού και της κοινωνίας.

Σήμερα η εκκλησιαστική ιεραρχία τείνει να απωλέσει τον ποιμαντικό της  χαρακτήρα απέναντι στον λαό και τείνει να ταυτίσει τον εαυτό της με μια εξουσιαστική δομή προέκταση της Δημόσιας Διοίκησης. Ο επίσκοπος λειτουργεί περισσότερο ως κρατικός ή εκκλησιαστικός αξιωματούχος και λιγότερο ως πατέρας. Αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό από την ως επί το πλείστον νεωτεριστική πρακτική, νέα και καλοπροαίρετα εν αρχή παιδιά, να γίνονται άγαμοι κληρικοί δίπλα σε επισκόπους, με συχνά λανθάνοντα και υποσυνείδητο σκοπό να εξελιχθούν και τα ίδια σε επισκόπους και αρχιεπισκόπους κατά το πρότυπο  της δυτικής παπικής εκκλησίας. 

Αντίθετα η Ορθόδοξη Ανατολική εκκλησιαστική  πρακτική είναι εντελώς διαφορετική.

Οι νέοι άνθρωποι που επιλέγουν να υπηρετήσουν τον Χριστό και την Εκκλησία φεύγουν και ασκούνται στην μοναχική πολιτεία επί πολλά έτη, όχι στο διαμέρισμα των γονιών των, αλλά μέσα σε μοναστικές αδελφότητες. Εκεί ασκούνται στην υπακοή στην νοερά προσευχή στην εγκοπή του ίδιου θελήματος, στη μελέτη των βίων των Αγίων και κυρίως στην μίμηση των Αγίων. Δηλαδή ασκούνται  στην απόκτηση του ανιδιοτελούς και κυρίως στην απόκτηση του Θείου Έρωτος προς τον Χριστό. Μάλιστα οι άνθρωποι που έχουν αποκτήσει τις προϋποθέσεις να μπορούν να υπηρετήσουν σε υψηλά εκκλησιαστικά αξιώματα, είναι αυτοί που ουδόλως τα επιθυμούν ή τα ορέγονται και ουδόλως έχουν ανάγκη της αυτοβεβαίωσης των μέσα από αυτά τα αξιώματα. Διότι επιθυμούν και έχουν αποκτήσει την αυτοβεβαίωσή των ως ανθρώπινα όντα από την ένωση των με τον Χριστό. Για αυτό δεν έχουν ουδεμία ψυχολογική ανάγκη να εξουσιάζουν άλλους ανθρώπους, αλλά έχουν αποκτήσει μόνο την θεμελιώδη και ουσιώδη ανάγκη να υπακούουν στην Εκκλησία και να  υπηρετούν τον Χριστό.

Σήμερα δυστυχώς παρατηρείται το επικίνδυνο φαινόμενο η Εκκλησία να αποτελεί σε μεγάλο βαθμό  χώρο δημοσίων σχέσεων, κομματικών ομαδοποιήσεων, ανταγωνισμών και ικανοποίησης παθολογικών εξουσιαστικών αναγκών και αναγκών ψυχολογικής αυτοβεβαίωσης.

Δημιουργώντας ομάδες και κόμματα, λειτουργεί άτυπη προεκλογική καμπάνια για την ανέλιξη σε εκκλησιαστικά αξιώματα αρχιεπισκόπων η πατριαρχών. Επιβάλλεται ως επίσκοπος σε μια επισκοπή η μητρόπολη κάποιο εκκλησιαστικό πρόσωπο που ουδόλως έχει σχέση με τον λαό της, όπως ακριβώς διορίζεται κάποιος ανώτατος κρατικός υπάλληλος από την πολιτική ηγεσία. Δηλαδή η Εκκλησία μιμείται ατύπως την αυταρχική και κομματική πολιτεία. Όμως το πλέον επικίνδυνο φαινόμενο είναι πως οι επίσκοποι, ως επί το πλείστον, λειτουργούν ως απλοί αξιωματούχοι και ελάχιστα ως ποιμένες και πατέρες του λαού, τηρώντας κάποια στερεότυπα εκκλησιαστικά πρότυπα. Έτσι ζουν αποστασιοποιημένοι από τον λαό μέσα στο στενό εκκλησιαστικό τους περιβάλλον ως πρίγκηπες και ως υπουργοί, που αδυνατούν να συνάψουν προσωπικές σχέσεις με τον απλό λαό. Για αυτό παρατηρούνται όλα τα επικίνδυνα φαινόμενα υποταγής και δουλικότητας της εκκλησιαστικής ιεραρχίας προς την πολιτεία.

 Για τους λόγους αυτούς απαιτείται η Εκκλησία να επανεξετάσει και να αξιολογήσει την σχέση της ιεραρχίας με τον λαό και την πολιτεία. Θα πρέπει να επανέλθουν παλιότερες εκκλησιαστικές πρακτικές, όπου ο επίσκοπος επιλέγεται από τις μοναστικές αδελφότητες και δεν εκκολάπτεται σε περιβάλλοντα που έχουν ως κύριο γνώρισμα να παράγουν επισκόπους. Επιβάλλεται ακόμη και η επαναφορά εκκλησιαστικών πρακτικών, όπου η πρώτη επιλογή υποψηφίων προσώπων για επισκοπικά ή Αρχιεπισκοπικά αξιώματα γίνεται με την συμμετοχή όλου του λαού, ενώ η τελική επιλογή γίνεται από όλη την Σύνοδο των επισκόπων της Εκκλησίας. Επίσης, απαιτείται πλήρης διαχωρισμός του επισκοπικού αξιώματος από τα οικονομικά της Εκκλησίας. Η οικονομική διαχείριση καθώς και λοιπές διοικητικές λειτουργίες, πρέπει να γίνεται διαφανώς με ευθύνη και συμμετοχή  ενάρετων λαϊκών, με αναφορά στον πιστό λαό  και υπό την επίβλεψη των επισκόπων. Ο επίσκοπος πρέπει να έχει ως κύριο έργο την προσευχή την κατήχηση την διαπαιδαγώγηση κλήρου και λαού και όχι την οικονομική και διοικητική διαχείριση. Οι απόστολοι το είπαν σαφώς όταν προέκυψε το πρόβλημα. Ότι δικό τους έργο δεν είναι να υπηρετούν τράπεζες, αλλά η προσευχή, η κατήχηση η διδασκαλία του λαού και η διάδοση του Ευαγγελίου. Δηλαδή, ο επίσκοπος είναι ως η μάνα και ως ο πατέρας του λαού και αναθέτει πρακτικά λειτουργήματα σε αξιόπιστα μέλη της τοπικής κοινότητας του πιστού λαού. Δεν αναλώνεται ο ίδιος όλη την εβδομάδα σε διοικητικά πρακτικά θέματα και η μόνη σχέση του με τον λαό να είναι ένα απλό κήρυγμα  κυριακάτικο από άμβωνος. Ο επίσκοπος οφείλει να είναι διανυκτερεύουν φαρμακείο και η ψυχή του λαού. Όλοι οι άνθρωποι να νιώθουν τον επίσκοπο ως πατέρα, ως αδελφό και ως φίλο των. Ο λαός να βεβαιώνεται στη ζωή δια του επισκόπου και ο επίσκοπος  να βεβαιώνεται δια του λαού εν Χριστώ. Σήμερα, όταν ζητάς να συναντήσεις τον επίσκοπο νιώθεις όπως όταν ζητάς να δεις έναν κρατικό αξιωματούχο. Θα σου διαθέσει λίγη ώρα κοιτώντας το ρολόι του, μεταφέροντας το αίσθημα στον επισκέπτη του πως χάνει την ώρα του με το να ασχολείται με έναν απλό άνθρωπο του λαού για οποιοδήποτε θέμα. Βεβαίως, δεν πρέπει να ξεχνούμε πως πάντα υπάρχουν μεταξύ των επισκόπων πολλές άγιες και έκτακτες προσωπικότητες που σώζουν το Εκκλησιαστικό κύρος και ήθος και που σε διδάσκουν μόνο που σου μιλούν αποπνέοντας αγιότητα και Θεοφάνεια. Διότι, ο επίσκοπος είναι αυτός που έχει περάσει όλες τις κλίμακες της πνευματικής ζωής, την κάθαρση και τον φωτισμό οπωσδήποτε και συχνά έχει φθάσει στην Θέωση. Έτσι και για αυτό στην Ορθόδοξη Παράδοση και Εκκλησιολογία ο Επίσκοπος είναι τόπος και εικόνα Χριστού. Είναι τόπος Θεοφάνειας. Και δια του επισκόπου, ο ιερέας ο μοναχός και ο λαϊκός, όλοι, καθίστανται τόπος μαρτυρίας του Θεανθρώπου και  Ζώντος Θεού Λόγου και Χριστού ως του Μόνο Αληθινού Θεού και Μεσσία του κόσμου.

Εκκλησία και πολιτική 

Η πολιτική επείγει να απαλλαχθεί από ιδεολογήματα δεξιά η αριστερά, φιλελεύθερα κομουνιστικά και ότι άλλο. Όλες οι ιδεολογίες δεξιές αριστερές κεντρώες κλπ. έχουν μέρος και κομμάτια της Αλήθειας αλλά όχι το Όλον. Για αυτό όλες οι πολιτικές ιδεολογίες, δεξιές ή αριστερές, σήμερα έχουν υποταχθεί στους τραπεζίτες, στα διεθνή κέντρα εξουσίας και στους ολίγους βαθύπλουτους της γης, ενώ εξαπατούν τον λαό πως πρεσβεύουν κάτι σημαντικό και σωστό.  Στην ουσία αντί τον λαό εξυπηρετούν τους ισχυρούς της γης που με το χρήμα το φόβο την δόξα και την ηδονή εξαγοράζουν όλους τους επίδοξους πολιτικούς άνδρες και γυναίκες και τους βάζουν να εργάζονται για αυτούς και όχι για τους λαούς των. 

Η Ορθόδοξη Εκκλησία, μολονότι δεν έχει ως δικό της έργο την κοσμική εξουσία και την πολιτική διακυβέρνηση των ανθρώπων, όμως είναι η μόνη καθ’ ύλην αρμόδια να μας διδάξει την τέχνη και το νόημα της αληθούς πολιτικής. 

Τι είναι η Πολιτική; Πολιτική είναι ο Έρως της πόλης των πολιτών, των ονομάτων και των υποστάσεων, φίλων η εχθρών. Πολιτική είναι η τέχνη να υπηρετείς τον άνθρωπο και την ζωή ως γεγονός ιερότητας και αγιότητας. Πολιτική είναι η τέχνη και η επιστήμη της ελευθερίας από κάθε θάνατο και κάθε αφανισμό. Για αυτό ο πολιτικός άνδρας είναι ο ανύστακτος  και ακάματος εραστής της πόλης και των πολιτών.  Η Ορθόδοξη Εκκλησία μπορεί να διδάξει την όντως πολιτική επιστήμη ως θεωρία και πράξη Δημοκρατίας, Αριστοκρατίας και Βασιλείας. Όπου όλοι καλούνται να καταστούν άριστοι και τέλειοι και βασιλείς πολίτες και της γης και του ουρανού. Η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι η πηγή και η αιτία της όντως Δημοκρατίας ως κράτος του Δήμου και της κοινότητας. Ακόμη, η Ορθόδοξη  Εκκλησία μπορεί να διδάξει την πολιτική ως την ανατρεπτική ιεραρχία όπου το ανώτερο υπηρετεί και σώζει και δεν εξουσιάζει το κατώτερο. Αν η αρχαία Αθήνα θεμελιώνει με την Σοφία της το δημοκρατικό πολίτευμα, αυτό πραγματοποιείται ουσιαστικά μόνο μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία και στην Ορθόδοξη Θεία Λειτουργία. 

Διότι, στον τόπο της Θείας Λειτουργίας ο άνθρωπος γίνεται μάρτυρας κι μύστης Θεού. Ο Θεός είναι η όντως πηγή της αγαθότητας της καλοσύνης της συμπόνιας της τρυφερότητας της ελευθερίας της ανιδιοτέλειας. Ο Χριστός ως Σαρκωμένος Θεός Λόγος, ως Τέλειος Θεός και άνθρωπος φέρει για πρώτη φορά και χαρίζει στον άνθρωπο την δύναμη να αγαπά ανιδιοτελώς και να υπηρετεί ανιδιοτελώς τον άλλο άνθρωπο.   

Δια του Χριστού και δια της Εκκλησίας και της Θείας Λειτουργίας, ο άνθρωπος αποκτά το μέγιστο αξίωμα του Θεούμενου και Θεωμένου ανθρώπου. Δηλαδή το αξίωμα της ταπεινώσεως και της δύναμης να βιώνει τον άλλο άνθρωπο φίλο η εχθρό ως τον μέγιστο θησαυρό του.

Αυτό είναι το αξίωμα της Τελείας Αγάπης που μόνο ο Χριστός μπορεί να χαρίζει στο ανθρώπινο πλάσμα. Ποιος αλήθεια ήταν ο σκοπός του Θεού όταν δημιούργησε τον άνθρωπο; Προφανώς η Τελεία Αγάπη, όπως είναι ο Ίδιος ο Θεός. Ο Θεός δημιουργεί και καλεί τον άνθρωπο στο είναι, δηλαδή στην Εκκλησία, για να του δώσει και να του χαρίσει αυτό το υπέρτατο αξίωμα της Τελείας Αγάπης ακόμη και προς τους εχθρούς του. Μέσα στην Θεία Λειτουργία ο άνθρωπος συναντάται και ενούται δια του Χριστού με τον Ζώντα Τριαδικό και Υποστατικό Θεό. Δηλαδή μέσα στην Θεία Λειτουργία ο άνθρωπος ενούται με όλο το ανθρώπινο γένος στο παρελθόν, στο παρόν και στο μέλλον του. 

Για αυτό η Θεία Λειτουργία είναι το όντως κέντρο του κόσμου σε όλη την ιστορία του. Διότι εδώ ο άνθρωπος δέχεται την κλήση και μπαίνει στην όντως περιοχή της Πόλης των ονομάτων. Τι είναι Δημοκρατία και τι αριστοκρατία και τι Βασιλεία; Όλα αυτά είναι διαφορετικά ονόματα για το πολίτευμα των υποστατικών ανθρώπων με όνομα και ταυτότητα με σάρκα και οστά. Και τι είναι η Εκκλησία; Είναι ο τόπος όπου καλούνται όλα τα όντα  να ζήσουν και να συναντηθούν εν Αληθεία. Δηλαδή να αποκτήσουν την Τελεία και αλησμόνητη Αγάπη προς όλα τα όντα τα υποστατικά με όνομα και ταυτότητα με σάρκα και οστά. Και αυτό γίνεται εφικτό μόνο μέσα στην Θεία Λειτουργία όπου ο Ζών Θεός Λόγος αποκαλύπτει και φανερώνει τον Εαυτό του στον πεσμένο και νεκρό άνθρωπο. Και του δίδει την δική του Ζωή και την δική του Αγάπη. 

Και τον ελευθερώνει από τον τόπο του θανάτου του σκότους και του κακού που σκοτώνει τα όντα και τα φυλακίζει στο δικό του Βασίλειο της λήθης του μίσους και του μισού. Γι’ αυτό η Θεία Λειτουργία δεν μπορεί να διακοπεί με κανένα κορωνοϊό και με ουδεμία ασθένεια θανατηφόρο. Διότι η Θεία Λειτουργία είναι η άρση του θανάτου. Οποίος δεν το κατανοεί και δεν το αντιλαμβάνεται αυτό και φοβούμενος τις μεταδοτικές ασθένειες,  δέχεται να απέχει από την Θεία Λειτουργία, δεν έχει ποτέ συναντηθεί με τον Χριστό και την Εκκλησία του, είτε λαϊκός είτε κληρικός είτε επίσκοπος είτε όποιος άλλος.

Τα πολιτικά κόμματα είναι αιρέσεις χωρισμού αποξένωσης  μίσους και φυλακής του ανθρώπου.

Τα πολιτικά κόμματα μισούν την Αλήθεια και το Όλον. Για αυτό γίνονται όργανα των πονηρών πνευμάτων που νεκρώνουν την πόλη και την πολιτική. Ο άνθρωπος της Αλήθειας, ο  άνθρωπος του Όλου, ο άνθρωπος που έστω κατ’ ελάχιστο γνωρίζει κάτι από τον Χριστό δεν μπορεί να ανήκει σε κόμματα, σε κομμάτια και σε συντρίμμια της πόλης και της πολιτικής. Αυτός ανήκει στον Όλον της Πόλης και δημιουργεί πολιτική του Όλου και όχι του μίσους και του μισού. 

Η Εκκλησία δεν πρέπει να ασκεί κοσμική εξουσία επί την ανθρώπων. Όμως έχει χρέος να δείξει την αληθή πολιτική του Όλου και όχι του μέρους. Πολύ περισσότερο, η Εκκλησία δεν μπορεί να υποτάσσεται στα κόμματα και στις κυβερνήσεις των. Η Εκκλησία έχει δικά της κριτήρια για το αληθές. Και αν είναι ανάγκη για να σώσει τον λαό της από το ψεύδος, ασκεί αφόβως και θαρραλέως δριμεία κριτική στην πολιτεία. 

Όμως η Εκκλησία με τις επισκοπές της και τις ενορίες της, μπορεί να σώζει την πολιτική και την πόλη διδάσκοντας τους ανθρώπους για την ορθή πολιτική θεωρία και πράξη. Σήμερα παρατηρείται εν πολλοίς μια μονοφυσιτική αντίληψη των εκκλησιαστικών ανδρών διότι, ενώ βλέπουν το ψεύδος των πολιτικών και την εξαπάτηση του λαού αδρανούν και φεύγουν από το χρέος των να διδάσκουν την ορθή πολιτική θεωρία και πράξη. Αφήνουν ανενόχλητους τα κόμματα και τους πολιτικούς να φονεύουν τον λαό, την πόλη και την αλήθεια της ζωής και της Εκκλησίας. Και όχι μόνο αδρανούν και κλείνουν τα μάτια αλλά συχνά και συνεργάζονται ατύπως με τα κόμματα και τις κυβερνήσεις των στην εξαπάτηση του λαού και της πόλης. 

Η Εκκλησία μπορεί και πρέπει να αναδεικνύει υγιείς πολιτικούς άνδρες και γυναίκες. Διότι η Εκκλησία είναι η μόνη που διατηρεί άμεση επαφή με τον λαό. Χωρίς η ίδια να συμφύρεται  στην πολιτική μπορεί και πρέπει να εξυγιαίνει την πολιτική με ουσιώδη τρόπο.

Κυρίως, η Εκκλησία μπορεί να διδάξει τον λαό της πως δεν πρέπει να προσκολλάται και να λατρεύει τους πολικούς άνδρες χάριν ίδιου οφέλους. Ακόμη περισσότερο, δεν πρέπει να προσκολλάται στις κομματικές ιδεολογίες και να χωρίζεται σε τάξεις και κομματικές ομάδες. Μπορεί ακόμη να διδάξει τους πολιτικούς, πως μόνο εάν έχουν αναπτύξει το ανιδιοτελές μπορούν να υπηρετήσουν τον λαό και την δημοκρατία. Μπορεί να διδάξει τους πολιτικούς αλλά και να τους θέσει προ των ευθυνών των, όσον αφορά την Ελληνική παράδοση και τον Ορθόδοξο πολιτισμό και τρόπο. Οι πολιτικοί πρέπει να γνωρίζουν και να φοβούνται την Εκκλησία όταν αδικούν και όταν υπηρετούν το ψεύδος και την ιδιοτέλεια. Πρέπει να γνωρίζουν πως θα βρουν μπροστά τους σύσσωμη την Εκκλησιαστική ιεραρχία όταν πράττουν άδικα για τον λαό την ιστορία την Εκκλησία και την δημοκρατία.                                              

 

Τι είναι η Εκκλησία. Δεν υποκαθίσταται η  Εκκλησία μέσω του Διαδικτύου.

 Χωρίς σωματική επαφή με το μυστήριο της Θείας Λειτουργίας αυτό είναι εκκλησιαστική  αναπηρία.

Στην πρόσφατη καθιέρωση μέτρων για την υποτιθέμενη πανδημία αναπτύχθηκε μια νέου είδους εκκλησιολογική θεωρία. Πως η Εκκλησία μπορεί να πραγματοποιεί τον εαυτό της διαδικτυακά και μέσω της μεταφερόμενης εικόνας. Όμως αυτό δεν είναι Εκκλησία είναι καρικατούρα και αχρήστευση της Εκκλησίας. Βεβαίως το διαδίκτυο και η μεταφερόμενη εικόνα μέσω τηλεοράσεων δίδει μια μικρή παρηγοριά σε όσους ανθρώπους έχουν καθηλωθεί από ασθένειες και δεν μπορούν να μετακινηθούν. Προσοχή. Όχι επειδή απαγορεύεται η μετακίνηση των για να μην μεταδώσουν ασθένειες αλλά διότι αδυνατούν οι ίδιοι.  Όμως η Εκκλησία πραγματοποιείται μόνο άμεσα και σωματικά ως Μυστηριακή προέκταση στον χώρο και στον χρόνο του Μυστικού Δείπνου του Χριστού. Οι άνθρωποι πρέπει να αποφασίσουν να συμμετάσχουν  με το σώμα τους και με την ψυχή τους στη Θεία Λειτουργία. Ο Χριστός και η Εκκλησία του δεν φοβούνται τις ασθένειες και τις μολύνσεις. Ο Χριστός δεν αρνήθηκε να προσεγγίσει τους λεπρούς και να τους θεραπεύσει. Οι συγγενείς του παραλυτικού χάλασαν την σκεπή του σπιτιού για να κατεβάσουν τον άρρωστο και παράλυτο άνθρωπο με το κρεβάτι του μπροστά στον Χριστό.   Η Εκκλησία είναι Μυστήριο σώματος και πνεύματος. Και αυτό το ζωηφόρο Μυστήριο δεν αναιρείται λόγω των ασθενειών και των μολύνσεων. Διότι το Μυστήριο της Εκκλησίας είναι ο Ίδιος ο Χριστός, που είναι Παρών εν Αγίω Πνεύματι στην Θεία Λειτουργία και σε όλα τα εξ αυτής απορρέοντα  Μυστήρια της Εκκλησίας.  Όταν μπαίνουμε στην Θεία Λειτουργία, με πίστη και Έρωτα Χριστού εισερχόμεθα ουσιωδώς και σωματικώς στην Ελευθερία της Βασιλείας του Θεού.  Εάν μας κυριαρχεί ο φόβος των ασθενειών και των μολύνσεων, τότε αγνοούμε παντελώς τούτο το Μυστήριο.  Χωρίς την σωματική παρουσία του λαού στην Θεία Λειτουργία αναιρείται το Μυστήριο της Εκκλησίας. Η Εκκλησία χωρίς τον λαό της, χωρίς τη σωματική παρουσία του λαού της ακρωτηριάζεται, αχρηστεύεται  και καθίσταται ανάπηρη. Όσοι φοβούνται τα μικρόβια και τις ασθένειες αγνοούν το μυστήριο της Εκκλησίας και του Χριστού. Με πίστη κινούμεθα και ζούμε και υπάρχουμε. Με πίστη μπαίνουμε στην Εκκλησία και στην Θεία Λειτουργία. Εάν έχουμε αληθή πίστη τότε ο Χριστός μπορεί να παύει κάθε ασθένεια κάθε θάνατο και κάθε πειρασμό. Η αποδοχή από την ιεραρχία της Εκκλησίας των μέτρων αυτών του κορωνοϊού έδειξαν πως στιγμιαία απωλέσαμε την πίστη μας και προδώσαμε τον Χριστό. 

Η ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος δεν πρέπει να ξανά υποκύψει σε μέτρα αντισυνταγματικά κατ’ ουσίαν, που αναιρούν την υπόσταση της Δημοκρατίας, αλλά και της Ορθόδοξης Εκκλησίας.  Όπως η απαγόρευση της Θείας Λειτουργίας, της Θείας Κοινωνίας, η πλήρης αστυνόμευση και ο έλεγχος της ελληνικής κοινωνίας και η οικονομική καταστροφή του λαού μας. Ιδίως η Εκκλησία πρέπει να αντισταθεί με κάθε τρόπο στα επερχόμενα μέτρα υποχρεωτικών εμβολιασμών και εμφύτευσης με το εμβόλιο μικροτσίπ για την πλήρη  ξένη εξουσία, σώματι κι ψυχή, επί των ανθρώπων. Η Εκκλησία της Ελλάδος οφείλει να αντισταθεί και να προστατέψει τον ελληνικό λαό ως προς την κατάργηση της ελευθερίας των ανθρώπων είτε μέσω αχρήματης οικονομίας, είτε μέσω πλασματικών πανδημιών, είτε  μέσω ψυχοσωματικού ελέγχου και χειραγώγησης από οποιονδήποτε το επιχειρεί ακόμη και για το καλό μας. Η Εκκλησία οφείλει να προστατεύσει το πολυτιμότερο αγαθό του Θεού στον άνθρωπο, που δεν είναι άλλο από το αυτεξούσιο και την προσωπική ελευθερία του.  Οποιαδήποτε άλλη στάση και συμμετοχή της εκκλησιαστικής ιεραρχίας σε μεθοδεύσεις της πολιτείας και διεθνών οργανισμών για τον έλεγχο επί των σωμάτων και των ψυχών των ανθρώπων,  θα την φέρει αντιμέτωπη με τον ίδιο τον λαό και θα την καταστήσει εχθρό του λαού αλλά και του Χριστού.    

     

Μετάνοια Προσευχή και Σωτηρία. Η Ορθόδοξη εκδοχή των.   

Ο κορωνοϊός μας αποκάλυψε τα θεολογικά κενά, τόσο ως εκκλησιαστική ιεραρχία όσο και ως ακαδημαϊκή κοινότητα αλλά και ως καθημερινή ποιμαντική. Διότι τόσο εύκολα προσπαθήσαμε να δικαιολογήσουμε με πρόχειρες θεολογικές ερμηνείες τα μέτρα αποχής του λαού από το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας και της Θείας Λειτουργίας. Ακούσαμε από επίσημα πρόσωπα σε κάθε περίπτωση για την ανάγκη μετάνοιας ενώ συγχρόνως υιοθετούσαν οι ίδιοι άνθρωποι την κατ’ οίκον εκκλησία και αποδεχόντουσαν πως μέσα στην Εκκλησία κυκλοφορούν ασθένειες μεταδοτικές. Έτσι πολύ αβασάνιστα ακούμε από επίσημα χείλη εκσυγχρονισμούς στον τρόπο μετάδοσης της Θείας κοινωνίας αλλά και στην υιοθέτηση της διαδικτυακής μετοχής στο μυστήριο της Θείας Λειτουργίας αφού για κάποιους δεν χάνουμε και τίποτε αν απέχουμε σωματικά από την Θεία Λειτουργία. Θα είναι άκρως ωφέλιμο και διδακτικό αν κάποιοι ασχοληθούν να συλλέξουν όλα όσα ακούστηκαν αυτό τον καιρό από επώνυμους και άλλους υπεύθυνους για να δικαιολογηθεί η εύκολη αποδοχή των μέτρων του κορωνοϊού από την εκκλησιαστική ηγεσία. Έτσι θα φανεί περίτρανα το θεολογικό κενό των υπευθύνων που έσπευσαν να κάνουν υπακοή σε μια πολιτεία άκρως εχθρική προς την Εκκλησία και προς την δημοκρατία. 

Όμως με όλα αυτά  τίθεται το ουσιώδες ερώτημα περί μετανοίας, περί προσευχής και περί σωτηρίας στην Ορθόδοξη Εκκλησία και Θεολογία. Εδώ μόνο συνθηματικά θα ασχοληθούν με το καίριο αυτό ζήτημα. Η Ορθόδοξη Εκκλησία προφανώς δεν είναι θρησκεία. Και προφανώς οι θεολογικοί αυτοί όροι μετάνοια, προσευχή, σωτηρία δεν αντιστοιχούν με τίποτε σε θρησκευτικές κατηγορίες που εξυπηρετούν συναισθηματικές και ψυχολογικές ανάγκες θρησκευόμενων ανθρώπων. Για αυτό, όσο και αν δεν το αντιλαμβανόμαστε, έχουμε σοβαρή εκκλησιολογική και θεολογική αίρεση, όταν αντιλαμβανόμαστε τις έννοιες αυτές ως απλώς θρησκευτικές έννοιες αντίστοιχες είτε με άλλες μορφές χριστιανικών θεωρήσεων η και άλλες θρησκευτικές παραδόσεις. Στην Ορθόδοξη Εκκλησία δεν υφίσταται δυνατότητα προσευχής, μετανοίας και σωτηρίας έξω από την Θεία Λειτουργία και επομένως έξω από τον Χριστό. Όπως δεν υφίσταται αληθινός Θεός έξω από τον Χριστό. Όταν ο Χριστός μας γνωστοποιεί πως Εγώ είμαι η Αλήθεια η Οδός και η Ζωή, πως άνευ εμού ού δύνασθε ποιείν ουδέν και πως ουδείς δύναται να πάει στον πατέρα μου χωρίς εμένα,  

«Ἐγὼ εἰμὶ ἡ  ὁδὸς καὶ ἡ  ἀλήθεια καὶ ἡ  ζωή·   οὐδεὶς ἔρχεται πρὸς τὸν πατέρα εἰ μὴ δι’  ἐμοῦ» (Ἰω. 14, 6) μας αποκλείει οιαδήποτε δυνατότητα  σχετικοποίησης του Προσώπου του και της Εκκλησίας του. 

Μόνο εντός της Θείας Λειτουργίας είναι δυνατή η γνώση του Θεού και η ένωση με τον Θεό εν Χριστώ και δια του Χριστού. Για αυτό επείγει να σταματήσει άμεσα κάθε σχετικοποίηση των πραγμάτων αυτών, όπως παρατηρήσαμε να συμβαίνει με την εκκλησιαστική ηγεσία, αλλά και άλλα σημαίνοντα εκκλησιαστικά πρόσωπα, με την ευκαιρία του κορωνοϊού. Είναι εντελώς αιρετική και μη Ορθόδοξη διδασκαλία η διδασκαλία περί μετανοίας προσευχής και σωτηρίας εάν αυτά δεν ταυτίζονται με το πρόσωπο του Χριστού. Ο Χριστός μας αποκαλύπτει την αληθή προσευχή, την αληθή μετάνοια και την αληθή σωτηρία αποκαλύπτοντας μας το δικό του Θείο και Θεανθρώπινο πρόσωπο και υπόσταση. Για αυτό οποιαδήποτε διδαχή προσευχή και μετάνοια που παρακάμπτει το πρόσωπο του Χριστού είναι πλάνη και αίρεση, όσο χριστιανική και αν φαίνεται. Για αυτό ουδείς μπορεί να προσευχηθεί αληθώς, να μετανοήσει αληθώς και να σωθεί αληθώς εκτός της Θείας Λειτουργίας. Για αυτό ο Θεός από άπειρη αγάπη μας έστειλε τον κορωνοϊό, για να μας προφυλάξει από μεγάλες πλάνες και αιρέσεις όπως αυτές του Πάπα των προτεσταντών και λοιπών αιρέσεων και αιρετικών, που εγκυμονούνται τα τελευταία χρόνια σε ορθόδοξους κύκλους. Όπως συνέβαινε και κατά την περίοδο της επικείμενης άλωσης της πόλης, όπου η Ορθόδοξη Εκκλησία είχε στιγμιαία και επικίνδυνα υποταχθεί στην πολιτεία και ακολούθως δι’ αυτής  στην παπική αίρεση. Αυτό προφανώς δεν πρέπει να συμβεί σήμερα εάν θέλουμε να μην συμβεί και η επικείμενη καταστροφική και ολική άλωση όλης της Ελλάδος. 

Συνοδικότητα, Υπακοή και Ελευθερία. 

Υπακοή στο Χριστό ίσον ανυπακοή στους ανθρώπους που περιφρονούν ή μισούν τον Χριστό και την ελευθερία του ανθρώπου. 

Δυστυχώς, ορθόδοξοι θεολόγοι με καινοφανείς διδασκαλίες και θεωρίες περί ιεραρχίας στο μυστήριο του Τριαδικού Θεού αποδομούν το μυστήριο και του Θεού και της Εκκλησίας του. Οι θεολόγοι αυτοί αγνοούν ή ξέχασαν, πως η έννοια του προσώπου-υπόστασης που εισήγαγαν οι μεγάλοι Έλληνες πατέρες της Εκκλησίας και κυρίως οι Καππαδόκες αντιτίθεται σε κάθε μορφή φεουδαρχίας και ιεραρχίας, τόσο στο ενδοτριαδικό Μυστήριο της εσωτερικής ζωής του Τριαδικού Θεού, όσο και στο Μυστήριο της Εκκλησιολογικής Συνοδικότητας. Κάθε έννοια ιεραρχίας στην ουσία αρνείται και αναιρεί το Μυστήριο του προσωπικού και Υποστατικού Θεού, αλλά και το μυστήριο της Σάρκωσης του Θεού όπως περιγράφουμε αλλού εκτενώς.  

Η Εκκλησιαστική Συνοδικότητα είναι κυριολεκτικά η ανώτερη μορφή δημοκρατικού πολιτεύματος που μπορεί να υπάρξει στην ιστορική πραγματικότητα. Εδώ όλοι υπακούουν εν Αγίω Πνεύματι στον Χριστό, ως τον Μόνο Αγαθό τον Μόνο Δίκαιο και τον Μόνο Ζώντα Θεό Λόγο. Η αρχαία Ελλάδα είναι η πρωτύπωση της Χριστιανιακής πραγματικότητας κι Αλήθειας, έχοντας ως βάση τον Λόγο, την Πόλη, την Δικαιοσύνη, την Αγαθότητα και την Ελευθερία. Ο Χριστός αποκαλύπτει στους ανθρώπους, πως όλα αυτά που προαισθάνθηκε η Αρχαία Ελλάδα και δι’ αυτής όλη η ευαίσθητη παγκόσμια ανθρωπότητα, απορρέουν, σχετίζονται και ταυτίζονται με το δικό του Θείο και θεανθρώπινο Πρόσωπο. Για αυτό η Ορθόδοξη Εκκλησία δε σχετίζεται και δεν συμπίπτει με ουδεμία γραμμική μορφή θρησκευτικού ή παπικού φεουδαρχισμού, όπου το κατώτερο υποτάσσεται και υπακούει τυφλά στο ανώτερο. 

Η υπακοή στην Ορθόδοξη Εκκλησιολογία ορίζεται και συμπίπτει με την Αλήθεια και την Ελευθερία. Ουδείς υποχρεούται να υπακούσει σε οιονδήποτε άνθρωπο επειδή αυτός απλώς κατέχει κάποιο αξίωμα εκκλησιαστικό ή άλλο. Ο Έλληνας στην αρχαία εποχή υπακούει μόνο στην Αλήθεια, στη Δικαιοσύνη και στη Λογική. Έτσι, η υπακοή ταυτίζεται με την ελευθερία. Πολύ περισσότερο από τον Έλληνα, ο Ορθόδοξος αντιλαμβάνεται την υπακοή ως ελευθερία, ως έρωτα και ως ζωή αιώνιο. Διότι η υπακοή στην Ορθόδοξη Εκκλησία σημαίνει υπακοή μόνο στον Χριστό ως Ζώντα Θεό Λόγο και Υιό Θεού, ως τέλειο Θεάνθρωπο και ως Αληθινό Σωτήρα και Μεσσία του κόσμου. Ο Ορθόδοξος αντιλαμβάνεται εν Αγίω Πνεύματι, εάν ο εκκλησιαστικός άνδρας και οποίος άλλος άνθρωπος είναι όντως Χριστοφόρος και πνευματοφόρος. Έτσι, κάνοντας υπακοή στα  εκκλησιαστικά πρόσωπα, που όντως φέρουν τον Χριστό, κάνει υπακοή στον ίδιο τον Χριστό και στην Εκκλησία Του. Όμως κανένα εκκλησιαστικό πρόσωπο δε δικαιούται να απαιτεί τυφλή υπακοή από τον λαό και τους ανθρώπους, μόνο και μόνο επειδή κατέχει κάποιο εκκλησιαστικό αξίωμα. Αυτό από μόνο του είναι πλάνη και αίρεση. Είναι Παποκαισαρισμός που έχει καταγγελθεί από την Ορθόδοξη Εκκλησία ως αίρεση και εκκοσμίκευση της Εκκλησίας. Με τον τρόπο αυτό η Ορθόδοξη Εκκλησία καθίσταται τόπος πραγματικής Ελευθερίας και πραγματικής Δημοκρατίας, όπου όλοι είναι ίσοι μεταξύ ίσων. Διότι κάθε άνθρωπος βαπτισμένος στο Όνομα της Αγίας Τριάδος, έχει καταστεί ελεύθερος τουλάχιστον δυνάμει, εάν ασκεί το χριστιανικό του αξίωμα. Διότι το χριστιανικό αξίωμα δεν είναι άλλο τίποτε από  την ασκητικοερωτική και ασκητικοπαρθενική εμπειρία της παρουσίας του Ιδίου του Χριστού στην ζωή της Εκκλησίας και δι’ αυτής στην ζωή των ανθρώπων.  

Στην Ορθόδοξη Εκκλησία τα πάντα πηγάζουν από την εμπειρία του Χριστού. Ο Χριστός είναι το απόλυτο κριτήριο για κάθε αλήθεια και κάθε λειτουργία των ανθρώπων. Ο Παπισμός και ο Πάπας είναι αίρεση και παναίρεση, διότι αντικαθιστά τον Χριστό με τον άνθρωπο, όπως πολύ σαφώς μας διδάσκει ο άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς. Για αυτό, η Συνοδικότητα είναι η βάση της Ορθόδοξης Εκκλησιολογίας. Όλοι οι επίσκοποι είναι ίσοι μεταξύ ίσων. Όλοι οι επίσκοποι μετέχουν  στην Αποστολική διαδοχή και φέρουν επί των ώμων των την Ζώσα εικόνα του Χριστού. Ο κάθε επίσκοπος είναι Τόπος και Εικόνα του Χριστού. Δια των επισκόπων όλα τα μέλη της Εκκλησίας μετέχουν της Αποστολικότητας, της Καθολικότητας και της Χριστοκεντρικότητας. Για αυτό, η ορθόδοξη Εκκλησιαστική ιεραρχία είναι μια ανατρεπτική ιεραρχία ριζικά αντίθετη από την δυτική εκκλησιαστική εκτροπή προς τον φεουδαρχισμό και τον μονοφυσιτισμό. Δηλαδή το ανώτερο υπηρετεί και δεν εξουσιάζει το κατώτερο. Αυτή η ανατρεπτική ιεραρχία εν Αγίω Πνεύματι πηγάζει από τον Χριστό και φανερώνει τον Χριστό και την ελευθερία του Χριστού.  Στην παράδοση αυτή την κυριολεκτικά Αποστολική και Χριστοκεντρική ο Χριστός δια των επισκόπων και εν Αγίω Πνεύματι είναι διαρκώς παρών στο όλο σώμα της Εκκλησίας Του. Δια του Χριστού ο Αρχιεπίσκοπος και ο Πατριάρχης είναι πρώτοι μεταξύ ίσων. Ομοίως και ο επίσκοπος στο εκκλησιαστικό σώμα. Τα ειδικά ιερατικά αξιώματα δεν καταστρέφουν την Αγιοπνευματική Εκκλησιαστική Δημοκρατικότητα. Όταν ο Χριστός λέει στην Σαμαρείτιδα γυναίκα πως, το ύδωρ ο εγώ δώσω αυτώ γεννήσεται εν αυτώ πηγή ύδατος άλλομένου εις ζωήν αιώνιον, το εννοεί πως θα ισχύει για κάθε πεινώντα και διψώντα και άρα για κάθε βαπτισμένο άνθρωπο που ποθεί τον Χριστό.  Η Συνοδικότητα υπό την έννοια αυτή διαφυλάσσει και χαράσσει τα όρια μεταξύ αληθούς και ψευδούς. Κυρίως και πρωτίστως διαφυλάσσει την Χριστοκεντρικότητα της Εκκλησίας. Για αυτό, στην Ορθόδοξη Ανατολική Εκκλησία και Παράδοση δεν κυριαρχεί ο φεουδαρχικός,  ηθικιστικός και δικανικός τρόπος της Δύσης, αλλά ο Χριστοκεντρικός, οντολογικός, υπαρξιακός, οντολογικός και ασκητικοεμπειρικός ορθόδοξος τρόπος, όλων των πατέρων της Εκκλησίας εξ αρχής μέχρι και σήμερα.  Έτσι τα πάντα στην Ορθόδοξη Εκκλησία και ζωή ορίζονται και εκπορεύονται από το Θεανθρώπινο και Θείο Πρόσωπο του Χριστού. Δια του Χριστού και από τον Χριστό εν Αγίω Πνεύματι και εν τη Εκκλησία, ο άνθρωπος αποκτά το χάρισμα της τελείας υπακοής και της τελείας αγάπης και της τελείας ταπεινώσεως. Αληθώς ο άνθρωπος δεν μπορεί μόνος του και με τις δικές του δυνάμεις να έχει αληθή υπακοή και αληθή ταπείνωση και αληθή αγάπη. Αυτά είναι δώρα του Χριστού στον πεινώντα και διψώντα την Αλήθεια και την Ζωή άνθρωπο. Δώρα τα οποία φανερώνονται ως  Θεοφάνεια και Χριστοφάνεια, όπως μας το αποδεικνύουν οι άγιοι άνθρωποι του Χριστού.  Ο άνθρωπος που υπακούει αληθώς σε άλλο άνθρωπο υπακούει εν Αγίω Πνεύματι στον Ίδιο τον Χριστό και όχι σε άνθρωπο. Για αυτό, ο αληθής χριστιανός είναι όντως ταπεινός και θέλει να κάνει σε όλους υπακοή και να είναι κάτω από όλους, τελευταίος όλων και ει δυνατόν ανύπαρκτος και ασήμαντος, αρκεί να μην περιφρονείται και να μην προσβάλλεται και αδικείται το πρόσωπο του Χριστού.  Θέλει να μένει τελευταίος και να υπακούει σε όλους που αγαπούν τον Χριστό. Δεν υποχρεούται όμως, να υπακούει σε ουδένα ούτε ιερέα ούτε  επίσκοπο ούτε Αρχιεπίσκοπο ούτε Πατριάρχη εάν πρόκειται για την Ουσία και την Αλήθεια της Πίστης. Τότε οφείλει υπακοή μόνο στην Εκκλησία.  

Τρεις διακριτοί πολιτισμοί: Ορθόδοξος, Δυτικός, Ασιατικός.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία με την Διδασκαλία, την Εμπειρία, τα Μυστήρια και την πίστη της είναι το εντελώς Νέο Μοναδικό, Αναντικατάστατο και Ασύμμετρο προς κάθε άλλη θεολογία ομολογία θρησκεία και πολιτισμό. Η Ορθόδοξη Εκκλησία και η ορθόδοξη διδασκαλία ως παράδοση της Ορθοδόξου Εκκλησίας είναι κάτι το τέλειο, όπως και τα αρχαία αγάλματα, όπου δεν επιδέχεται ουδεμία σύγκριση η αλλαγή. Στην Ορθόδοξη Εκκλησία εισέρχεσαι νεκρός και γίνεσαι ζωντανός, αιώνιος και κατά χάριν Θεός. Αυτό πουθενά άλλου μπορεί να συμβεί. Ούτε εις τον ιουδαϊσμό ούτε εις τον παπισμό ούτε εις τον προτεσταντισμό ούτε εις τον βουδισμό κλπ. Η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν επιδέχεται ουδεμία σύγκριση ή σμίκρυνση χάριν οποίας φιλάνθρωπου ενώσεως. Το φιλάνθρωπο είναι το Ορθόδοξο και το Αληθές. Αυτό μας παρεδόθη ως Ορθόδοξη Εκκλησία. Ουδείς άνθρωπος, θεολόγος, επίσκοπος, αρχιεπίσκοπος και πατριάρχης δύναται να το μεταβάλλει χωρίς να το καταστρέψει και από αληθές να το καταστήσει ψευδές και αιρετικό. Διότι, στην ορθόδοξη Εκκλησία παρά τις ανθρώπινες αδυναμίες και αμαρτίες, είναι παρών ο Παράκλητος της Αληθείας, όπως το υπεσχέθει ο ποθητός Κύριος μας, ο Υιός του Θεού και της Παρθένου. Δηλαδή, στην Ορθόδοξη Εκκλησία και Μόνο εις Αυτήν, είναι παρών Όλος ο Άκτιστος, ο Τριαδικός, ο τρισυπόστατος και Υποστατικός Θεός. Βεβαίως, ο Θεός είναι πανταχού παρών σε όλη την κτίση και την δημιουργία του. Όμως άλλο αυτή η πανταχού παρουσία του Θεού ακόμη και στην περιοχή της κολάσεως και Άλλο η Εν Θεία Χάριτι και Εν Θεία Πληρότητι Υπαρξιακή Παρουσία του Χριστού και της Αγίας Τριάδος στη  Ορθόδοξη Εκκλησία και στα  Μυστήρια της. Αυτό είναι εν εμπειρικό και υπερεμπειρικό γεγονός, που ουδαμού αλλού εις ανθρώπινα και κτιστά υφίσταται παρά μόνον εις την Ορθόδοξη Εκκλησία και τα Μυστήρια της. 

Ο οικουμενισμός ως μια εξίσωση όλων με όλα είναι κάτι το εντελώς λάθος και σαφώς στην περιοχή της αιρέσεως. Γράφει ο πατήρ Γεώργιος Φλωρόφσκι: 

..ως σκοπός τίθεται η επίτευξη της ενώσεως δια της ανεκτικότητας και της υποχωρήσεως εις ένα κάποιο δογματικό minimum. Εις την περιοχή της πίστεως εισάγεται η σχετικότης και ο α-δογματισμός. Άι ομολογίαι σχεδόν εξισούνται. Ερμηνεύονται ως ιστορικώς ισότιμοι! ….Κυρύσσεται δε η διαλεκτική ανοχή της διαφοράς απόψεων με την ελπίδα ότι κάποτε με μίαν τελική σύνθεση όλων αυτών των απόψεων, θα εξαχθεί ο υγιής πυρήν, αφού βεβαίως από λήθη εξ εκάστης εξ αυτών ο ανθρώπινος φλοιός. (Ο Οίκος του Πατρός, ανατομία προβλημάτων πίστεως, εκδ. Ρηγοπούλου,  σελις 144). Προφανώς η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν δύναται να χωρέσει σε ουδέν είδος διαθρησκειακού minimum. Διότι η Ορθόδοξος Εκκλησία είναι το Όλον και το Περιέχον. Με τίποτε δεν μπορεί να καταστεί περιεχόμενο και μέρος. Στην περιοχή της Ορθοδόξου Εκκλησίας και των Μυστηρίων της παύει κάθε ανθρώπινη σκέψη και νόηση. Εδώ ο άνθρωπος εισέρχεται στην περιοχή της Βοώσας Σιωπής του Πνεύματος. Εδώ ο Ίδιος ο Χριστός ενεργεί αυτοπροσώπως ως ο Εις της Τριάδος μαζί με όλη την Άκτιστο Τριάδα. Τον Πατέρα του και το Παράκλητο Πνεύμα. 

Για να μπορούν οι ιεράρχες της Εκκλησίας της Ελλάδος, αλλά και όλοι οι Έλληνες να σταθούν με ορθό τρόπο στα σύγχρονα προβλήματα και στην εποχή αυτή, όπου όλη η ανθρωπότητα εισέρχεται σε μεγάλη κρίση με διαρκώς νέα απρόβλεπτα και καταστροφικά συμβάντα, θα πρέπει να εμβαθύνουν στην ιστορία του ανθρώπινου πολιτισμού. Ερχόμενοι από Άπω Ανατολή και την Ασία προς την Ελλάδα, τα Βαλκάνια και την Ευρώπη συναντάμε όλα τα ρεύματα που έχουν συγκλονίσει και κυριαρχούν μέχρι σήμερα στα ανθρώπινα πνεύματα. Σε όλους τους ιστορικούς πολιτισμούς που διασώζονται μέχρι σήμερα, τον Ασιατικό αλλά και τον Ιουδαϊκό και δυτικότερα τον Ελληνικό, κυριαρχεί το στοιχείο της Αναμονής για την Θεϊκή επέμβαση στην ιστορία. Δεν είναι δε μακριά από την αλήθεια η άποψη πολλών και σημαντικών ανθρώπων από πολύ παλιά πως με τον Μωυσή και τους προφήτες ξεκινά μια σαφής ιστορική παρέμβαση του Θεού στον κόσμο. Ακόμη πως πολλά πράγματα που συναντάμε στον Μωυσή ως Θέα του Θεού ότι αντανακλούν σε όλο τον κόσμο τόσο στην Ασία όσο και στην Ελλάδα. Επι παραδείγματι, ο Τόπος και η χώρα του Θεού που αναφέρει ο Μωυσής κατά την Θεοπτία Του αργότερα θα εμφανιστεί σε φιλοσόφους, όπως ο Πυθαγόρας, ο Πλάτωνας κλπ., ως Ο Νοητός τόπος και η Χώρα του Όντως Αγαθού. Ακόμη, και ο πυρήνας των ασιατικών πνευματικών παραδόσεων με κύριες μορφές το ινδουιστικό Μπράχμαν και το κινεζικό Ταό φαίνεται πως είναι ασιατικές παραφράσεις της αποκάλυψης του Μωυσή, που έζησε τον 15ο  αιώνα προ Χριστού. Πάντως στον Μωυσή και στους προφήτες έχουμε σαφή προόραση για την εμφάνιση του Θεού ως Χριστού στη γη. Όταν οι Εβραίοι ιερείς αποφασίζουν να θανατώσουν τον Χριστό, το αποφάσισαν διότι αποκαλούσε ο Ίδιος τον εαυτό του Υιό Θεού και άρα ίσο προς τον Θεό, κάτι που για τους Εβραίους της εποχής του Χριστού ήταν βλασφημία.  

Η αρχαία Ελλάδα από τον Όμηρο μέχρι τον Μέγα Αλέξανδρο και την Ρώμη, προετοιμάζει με την φιλοσοφία και την ποίηση όλη την ανθρωπότητα να μπει στην εποχή του Χριστού και να τον αποδεχθεί ως Τέλειο Θεό και τέλειο άνθρωπο. Δεν είναι καθόλου τυχαίο που η Ελληνική λέξη Λόγος θα ταυτιστεί από τον υιό βροντής, τον βροντόφωνο απόστολο Ιωάννη με τον Θεάνθρωπο Χριστό. Ο Λόγος των Ελλήνων φιλοσόφων και ποιητών προεικονίζει τον Υποστατικό Θεό Λόγο.

Οι Έλληνες πατέρες της Εκκλησίας  έχοντας πλούσια την ελληνική εμπειρία της ιερότητας του σώματος, του Κάλους και της Ωραιότητας, αλλά  και την εμπειρία της υποστατικότητας, θα δώσουν την τελεία έκφραση στην Θεολογία και στο Μυστήριο της Εκκλησίας του Χριστού. Έτσι ο Χριστός θα γίνει αίτιος να συναντηθεί ο Ελληνικός κόσμος με τον Μωυσή και τους προφήτες αλλά και να κατανοηθεί σε πρωτόγνωρο βάθος από τους Έλληνες ο πυρήνας του ιουδαϊσμού που δεν είναι άλλο από τον Μεσσία Χριστό.  Έτσι η αρχαία εκκλησία του Δήμου θα μεταμορφωθεί σε όντως Εκκλησία Χριστού, του Σαρκωμένου Θεού Λόγου. Η Θεολογική, φιλοσοφική αλλά και επιστημονική επανάσταση που πραγματοποιούν οι Έλληνες πατέρες της Εκκλησίας, εμβαθύνοντας οι ίδιοι σε μέγιστο βαθμό στο Μυστήριο του Χριστού και της Εκκλησίας του,  συμπυκνώνεται στην φράση: Ανυπόστατος μεν φύσις τουτέστιν ουσία ούκ αν είη ποτέ. Στην φράση αυτή περιέχεται όλη η Ορθόδοξη Θεολογία αλλά και η κοσμολογία. Δηλαδή η λογική περιγραφή τόσο της Ακτίστου Τριαδικής Πραγματικότητας αλλά και της κτιστής ιστορικής πραγματικότητας ως Ακτίστου Προσωπικής Φανέρωσης. 

Ο Ελληνικός Ορθόδοξος αλλά και ο συνολικός Ορθόδοξος Ανατολικός κόσμος, που στην ουσία του είναι η προέκταση του Ελληνικού και Ιουδαϊκού κόσμου, όταν αμφότεροι συναντούν και ταυτίζονται με τον Χριστό,  σήμερα έχει να αντιπαλέψει εξ αρχής με όλες τος αιρέσεις που αρνούνται τον Χριστό ως τον Όντως Σωτήρα και Μεσσία του κόσμου. Ο Παπισμός συγκεντρώνει την Δυτική και Ανατολική υποκειμνοκρατία, ουσιοκρατία και νοησιαρχία. Έτσι έχουμε δυο πόλους αίρεσης και άρνησης του Χριστού. Τον ασιατικό Δαλάϊ Λάμα  και τον δυτικό Πάπα. Η Ελλάδα χτυπιέται σήμερα και διαλύεται ως Ελληνικός και ως Ορθόδοξος κόσμος από την ασιατική και την δυτική μανία της αυτοθέωσης του ανθρώπου, είτε με την ασιατική μαγεία είτε με την δυτική τεχνολογία και επιστήμη. Σε κάθε περίπτωση, χτυπιέται και διώκεται ο Θεός Πρόσωπο και Υπόσταση, δηλαδή ο Τριαδικός Θεός, αλλά και ο άνθρωπος πρόσωπο.  Ο πτωτικός κόσμος ασιατικός, ιουδαϊκός, αραβικός, δυτικός  και οποίος άλλος χωρίς να το συνειδητοποιεί αντιμάχεται τον Ίδιο τον Θεό, διότι απορρίπτει τον Σαρκωμένο Θεό Λόγο. Δηλαδή, αυτός ο πτωτικός κόσμος, όπως τότε έτσι και σήμερα, αντιμάχεται και εκδιώκει τον Χριστό, όπως οι Γαδαρηνοί. 

Η Ελληνική Ορθόδοξος Εκκλησία, ως η αρχαιότερα έχει ευθύνη απέναντι σε όλη την ανθρωπότητα να δείξει και σήμερα, όπως και στο παρελθόν και σε όλη την ανθρωπότητα, χριστιανική, μουσουλμανική ινδουιστική και ό,τι άλλο, πως ο Χριστός είναι ο όντως Υιός του Θεού, ο Είς της Τριάδος. Πως όποιος δεν αναγνωρίζει στο πρόσωπο του Χριστού τον Σαρκωμένο Θεό Λόγο, τέλειο Θεό και τέλειο άνθρωπο, στην ουσία δεν έχει τον Αληθινό Θεό αλλά είδωλα του Θεού. Δεν μπορούν οι ορθόδοξοι ιεράρχες να συμπλέκονται σε κοινές προσευχές με ανθρώπους που αρνούνται τον Χριστό και την Ορθόδοξη Εκκλησία ως τον Τόπο του Θεού.  Η Ορθόδοξη Εκκλησία και η Θεολογία της είναι το Τέλειο. Όποιος δεν το κατανοεί, τουλάχιστον ας μην το υποβιβάζει στο επίπεδο των ειδώλων. Και κυρίως εμείς οι Έλληνες Ορθόδοξοι. Το μύθευμα των μονοθεϊστικών και αβραμικών θρησκειών ας μην μας εξαπατά. Στην ουσία του είναι αναγνώριση όλων των αιρέσεων μαζί. Άλλο ο διάλογος και η συζήτηση και η αγάπη μας προς τους ανθρώπους και άλλο η αποδοχή των αιρέσεων και των ειδώλων ως ισότιμες με την Αλήθεια. Αυτό αναιρεί και μηδενίζει την Ορθόδοξη Πίστη και Εκκλησία. Στην ουσία μηδενίζει και εκδιώκει τον Χριστό από τον κόσμο και την ιστορία. 

Ο κορωνοϊός εν τέλει, μας φέρνει προ των ευθυνών μας ως Ελλήνων και ως Χριστιανών. Όσοι φοβούνται τον κορωνοϊό και ό,τι άλλο, κλείνουν τις εκκλησίες, στοχοποιούν την Θεία Κοινωνία και τη Θεία Λειτουργία, φοβούνται να φιλήσουν τις εικόνες και τους αδελφούς των ή υποτάσσονται στον πτωτικό κόσμο της πολιτείας και της επιστήμης, εμμέσως αρνούνται τον Χριστό ως Σαρκωμένο Θεό. Όλα αυτά μαζί δείχνουν άρνηση της Σάρκωσης του Θεού, δείχνουν άρνηση στο πρόσωπο του Χριστού και άρνηση  της Ορθόδοξης Θεολογίας ιδίως τη εμπειρία των Ακτίστων Ενεργειών και της Ακτίστου και θεοτικής Χάρης του Χριστού που αγιάζει σώζει αφθαρτοποιεί και αιωνιοποιεί τον κόσμο.   

         

Εκκλησία και Παιδεία 

Εδώ, μόνο σύντομους υπαινιγμούς θα κάνουμε για αυτό το τόσο ουσιαστικό και επείγον ζήτημα. Επείγει, δηλαδή, η Ορθόδοξη Εκκλησία να καταστεί πραγματικό σχολείο των ανθρώπων. Επείγει, επίσης, η πολιτεία να σεβαστεί την πείρα της Ορθόδοξης Εκκλησίας για την ουσιαστική μόρφωση των ανθρώπων. Αυτά τα δύο για να συμβούν πρέπει η Εκκλησία να εκπαιδεύσει το ανθρώπινο δυναμικό της με σύγχρονο τρόπο, ώστε κάθε εκκλησιαστικό πρόσωπο να είναι φορέας καθολικής παιδείας και μόρφωσης. Οι Ενορίες μπορούν και πρέπει να καταστούν ζωντανά και πρωτότυπα εκπαιδευτικά κύτταρα της κοινωνίας. Ο Μέγας Βασίλειος και άλλοι μεγάλοι πατέρες της Εκκλησίας μας δείχνουν τον τρόπο αυτής της καθολικής μόρφωσης και παιδείας που μόνο η Ορθόδοξη Εκκλησία μπορεί να προσφέρει στους ανθρώπους. Επείγει να αξιοποιηθεί όλη η θύραθεν παιδεία γνώση και επιστήμη και να ενσωματωθεί στο ευρύτερο πρόγραμμα της Εκκλησιαστικής παιδείας. Η Ορθόδοξη Θεολογία όχι μόνο δεν είναι πολυτέλεια αλλά είναι ανάγκη πρώτη και μέγιστη για την ψυχική ισορροπία και υγεία των ανθρώπων. Σήμερα δυστυχώς η εκκλησιαστική παιδεία περιορίζεται εν πολλοίς σε στείρα ηθικολογικά κηρύγματα συχνά χωρίς οντολογικό υπαρξιακό και θεολογικό βάθος.  Έτσι, ιδίως ένας νέος άνθρωπος δεν βρίσκει κανένα ενδιαφέρον στην εκκλησιαστική ζωή. Ενώ στην ουσία, μόνο στην Εκκλησιαστική ζωή και εμπειρία μπορεί ο άνθρωπος να καταστεί ολόκληρος και υγιής άνθρωπος. Να καταστεί δηλαδή, καθολικός άνθρωπος με βαθιά μόρφωση ψυχής και πνεύματος. Σίγουρα υπάρχουν φωτισμένοι επίσκοποι ιερείς ηγούμενοι και μοναχοί που προσφέρουν ουσιαστική παιδεία και μόρφωση. Όμως αυτό είναι η εξαίρεση και το σπάνιο. Είναι στην πρόνοια του Θεού όπου σήμερα σε όλη την Ελλάδα τόσο στα μεγάλα αστικά κέντρα αλλά και στην περιφέρεια ανθούν σπουδαίες και ζώσες μοναχικές αδελφότητες ανδρών και γυναικών μοναχών. Αυτές οι αδελφότητες προσφέρουν ουσιαστικό μορφωτικό και πνευματικό έργο. 

Όμως η ελληνική κοινωνία στην πλειοψηφία της στερείται ουσιαστικής μόρφωσης που μόνο η Εκκλησία μπορεί να προσφέρει. Η Πολιτεία εάν πραγματικά εσέβετο τον εαυτό της και τον λαό της, θα υιοθετούσε πλήρως ελληνική και ορθόδοξη, δηλαδή Εκκλησιαστική παιδεία σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης. Αν αυτού σήμερα κυριαρχεί στην δημόσια εκπαίδευση ένα εντελώς ανέραστο είδος παιδείας και μηχανικής εκπαίδευσης για ρομπότ και όχι για ανθρώπους με ψυχή.  Οι σύγχρονες θετικές επιστήμες, φυσική, κοσμολογία,  βιολογία, ιατρική, μαθηματικά, πληροφορική αλλά και λιγότερο θετικές επιστήμες όπως, ψυχανάλυση, κοινωνιολογία, φιλοσοφία κλπ. έχουν παράγει πραγματική γνωσιολογική επανάσταση, αλλά μένοντας έξω από την εκκλησιαστική εμπειρία και θεωρία, καταντούν πραγματικά άχρηστες και υποτάσσονται στο στείρο εργαλειακό και υπό ανθρώπινο τεχνικό πνεύμα. Η εκκλησιαστική εμπειρία μπορεί να τους προσδώσει μέγιστη μορφωτική ισχύ για τον καθημερινό άνθρωπο. Για παράδειγμα η σύγκρουση επιστήμης και πίστης είναι συνήθως προϊόν άγνοιας τόσο των εκκλησιαστικών όσο και των επιστημόνων της Ορθόδοξης  Θεολογίας των Ακτίστων Ενεργειών. Έτσι, πολλοί ευαίσθητοι άνθρωποι στον χώρο της παιδείας και της επιστήμης ανατρέχουν στην Άπω Ανατολή  προκειμένου να βρουν κάποια ψίχουλα πνευματικής εμπειρίας και νοηματοδότηση του κόσμου της φύσης και του ανθρώπου. Διότι, στον δυτικό κόσμο ο Θεός μένει στην εξορία από τον κόσμο, από τους ίδιους τους θεολόγους και εκκλησιαστικούς. Ακόμη χειρότερα, ο Θεός αντικαθιστά τους δικαστές και την αστυνομία σε μεταφυσικό επίπεδο και στην μετά θάνατο πραγματικότητα. Έτσι, έχουμε έναν άσπλαχνο τιμωρό και εξουσιαστικό θεό στο πρότυπο του δυτικού ανθρώπου, όπως αυτός διαμορφώθηκε στα όρια του τεχνικού πνεύματος και της σχολαστικής θεολογίας.

Διότι όταν η γερμανική Δύση αποκόπτεται από την Ορθόδοξη Ανατολή χάνει τις προϋποθέσεις για την αληθή Γνώση και Ένωση του κτιστού με το Άκτιστο. Στην δυτική παπική αίρεση ο Θεός είναι απρόσωπος και ανελεύθερος, ουσία χωριστή του κόσμου φύσης. Την πρώτη κριτική στο δυτικό πνεύμα δεν την κάνουν οι διαφωτιστές και οι άθεοι φιλόσοφοι, αλλά οι πατέρες της Ανατολικής Εκκλησίας, οι οποίοι διαβλέπουν την τροχιά που θα πάρει η δυτική χριστιανοσύνη αρνούμενη στο πρόσωπο του Φράγκου και φραγκευμένου Πάπα και των θεολόγων του, την Θεολογία των Ακτίστων Ενεργειών αλλά και την Θεολογία των θεολογικών ταυτίσεων και διακρίσεων. Κυρίως όμως το παιχνίδι χάνεται, όταν η δυτική θεολογία χάνει την επαφή της με την καρδιά και γίνεται εργαλείο της διάνοιας. Ή αλλιώς, όταν η διάνοια χωριστή της καρδιάς γίνεται η φυλακή της θεολογίας. Έτσι μηδενίζεται η Εμπειρία του Θεού και ο άνθρωπος νεκρώνεται ως ψυχοσωματικό και πνευματικό ον. Η δυτική θεολογία και φιλοσοφία θα διασπάσει το σώμα από την ψυχή και την ψυχή από το σώμα. Θα καταστήσει τον άνθρωπο ως ψυχικό φάντασμα την φυλακή των σωμάτων ακολουθώντας την Νεοπλατωνική φιλοσοφία που η Ανατολή θα την απορρίψει ως αίρεση. Το σώμα γίνεται αντικείμενο μίσους από την δυτική θεολογία και την ασκητική της. Εδώ γένει τις ο ανέραστος άνθρωπος χριστιανός η αργότερα άθεος. Εδώ εδράζεται και σύγχρονο Δράμα του δυτικού κόσμου που παίρνει ποικίλες μορφές. Ακρατη τεχνοκρατία άνθρωπος ρομπότ  έμφυλες ταυτότητες αλλαγή φύλου παγκοσμιοποίηση κλπ. Δυστυχώς αυτό το ψυχρό και παγωμένο δυτικό ρεύμα έρχεται και στην Ορθόδοξη Ανατολή η οποία κινδυνεύει να αποκοπεί θανάσιμα από την ασκητικοερωτική εμπειρία του προσώπου και της νοεράς προσευχής. Για αυτό η ορθόδοξη εκκλησιαστικη ιεραρχία και η πανεπιστημιακή θεολογία στην Ελλάδα γίνονται τόσο ανίσχυρες μπροστά σε αυτόν τον πνευματικό λίβα που κατακαίει την ανθρώπινη ύπαρξη. 

Όλες αυτές οι διαπιστώσεις μας δείχνουν το ορθό δρόμο για μια αληθινή παιδεία του ανθρώπου. Μια παιδεία, που θα ελευθερώνει τον άνθρωπο από τις οποίες φαντασιώσεις και ιδεολογίες και θα το καθιστά ικανό να ζει την Θεία Παρουσία σε κάθε στιγμή και σε κάθε γεγονός της ζωής του. Αυτή η παιδεία που πηγάζει από την Θεία Λειτουργία, καθιστά τον άνδρα αληθινό άνδρα, την γυναίκα αληθινή γυναίκα. Τον πολιτικό, αληθινό πολιτικό. Τον ιερέα και τον επίσκοπο, αληθινό ιερέα και επίσκοπο. Τον μοναχό και τον ασκητή, αληθινό μοναχό και ασκητή. Τον επιστήμονα, τον φιλόσοφο, τον καλλιτέχνη, αληθινό επιστήμονα φιλόσοφο και καλλιτέχνη. Αυτή η παιδεία της Θείας Λειτουργίας καθιστά τον νεκρό και ανέραστο άνθρωπο πλήρη έρωτος και ζωής. Πλήρη από αληθινό έρωτα και ζωή που από αυτή την ιστορική πραγματικότητα αρχίζει να μεγεθύνεται και να απειρίζεται εν Αγίω Πνεύματι σε αιώνια Ζωή και σε Έρωτα Ατελείωτο προς όλα τα όντα, όπως ο ίδιος ο Χριστός ο μανιακός εραστής της ανθρώπινης φύσης. Έτσι, όταν ο Μέγας Παΐσιος έφθασε να προσεύχεται ακόμη και για τους δαίμονες, του εμφανίζεται ο Χριστός και του λέγει «Παΐσιε έγινες όπως εγώ στην Αγάπη». Ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος θα μας κωδικοποιήσει την εκκλησιαστική παιδεία σε τρεις βαθμίδες της γνώσης. Τη φυσική, την πρακτική και την τελεία, όπου ο άνθρωπος καθίσταται καρδία ελεήμων υπέρ όλης της κτίσεως. Και ο άγιος Σιλουανός θα κλαίει επί τρείς ημέρες από την θλίψη της ψυχής του, όταν είδε ένα φίδι να σπαρταρά θανάσιμα που κάποιοι περαστικοί το κτύπησαν. Ή να θλίβεται και να δακρύζει, όταν έβλεπε να κόβουν φύλα και κλαδιά δένδρων χωρίς λόγο. Για αυτό, Ορθόδοξος Εκκλησία και η Θεία Λειτουργία της είναι το όντως  Μοναδικό και Παγκόσμιο Σχολείο του ανθρώπου, που προσφέρει την τελεία γνώση και για την κτιστή πραγματικότητα της φύσης και για την Άκτιστο Πραγματικότητα του Θεού. Διότι μόνο στην Ορθόδοξη Εκκλησία υφίσταται αυτή η δυνατότητα της Τελείας Γνώσης, της Τελείας Αγάπης της Τελείας Χαράς και του Τελείου Έρωτος που ο Ίδιος ο Χριστός προσφέρει δια του Θείου Του Προσώπου  στον άνθρωπο εν Αγίω Πνεύματι.  

Ο άγιος Ανδρέας ο δια Χριστόν Σαλός, η υπακοή και μια νέα αγάπη!

0
Άγιος Ανδρέας ο δια Χριστόν Σαλός

Ο άγιος Ανδρέας ο δια Χριστόν Σαλός, η υπακοή και μια νέα αγάπη!

 

«Ξέρετε τί έκαναν οι δια Χριστόν Σαλοί; Ξέφευγαν πρώτα από την υποκρισία του κόσμου και έμπαιναν μετά στον χώρο της ευαγγελικής αλήθειας. Αλλά, και αυτό δεν τους έφτανε· γι’ αυτό προχωρούσαν στην αγία υποκρισία για την αγάπη του Χριστού. Ύστερα, δεν τους απασχολούσε ό,τι κι αν τους έκαναν, ό,τι κι αν τους έλεγαν οι άλλοι.»[1]

Μνήμη του αγίου Ανδρέα του δια Χριστόν Σαλού σήμερα  (28.05) και στο μυαλό μου έρχεται η διδακτική ιστορία με τον έλεγχο του ομοφυλοφιλου.

Αναφέρεται λοιπόν στον βίο του αγίου:

«Ενώ καθόταν μπροστά στην είσοδο ο όσιος Ανδρέας ο δια Χριστόν Σαλός, πλησίασε κάποιος νεαρός ευνούχος, θαλαμηπόλος ενός πλουσίου.

Το πρό­σωπό του ήταν ρόδινο και το δέρμα του λευκό σαν χιόνι. Ήταν ωραίος, μάλλον ξανθός, υπερβολικά μαλθακός και μύριζε από μακριά αρώματα.

Με τον Επιφάνιο ήσαν πολύ αγαπημένοι, ήσαν γείτονες και συνομήλικοι. Κρατούσε στο χέρι τριάντα χουρμάδες που φαίνονταν σαν ξερά σύκα. Βλέποντας τον όσιο γυμνό, απόρησε και ρώτησε ταραγμένος:

– Αγαπημένε μου Επιφάνιε, ποιός είναι αυτός; Γιατί γυρίζει γυμνός μέσα στο αφόρητο κρύο και μοιάζει θαλασσοδαρμένος;

– Δεν ξέρω, φίλε μου, τι να σου πω. Τον νου του πάντως τον έχει αιχμαλωτίσει ο πονηρός και γυρίζει σαν τρελός. Γι’ αυτό όλοι οι δαιμονισμένοι γυρίζουν με σχισμένα ρούχα, χωρίς να αισθάνωνται το κρύο ή τον καύσωνα.

Μίλησε έτσι, επειδή δεν ήθελε να αποκαλύψη την αρετή του δικαίου. Ο ευνούχος τότε ηρέμησε, συμπάθησε τον όσιο σαν φτωχό και του πρόσφερε όσους χουρμάδες είχε:

– Δέξου για την ώρα αυτά, του είπε, δεν έχω τίποτε άλλο.

Ο όσιος όμως, που με τους νοερούς οφθαλμούς έβλεπε την κατάστασι της ψυχής του, τον κοίταξε βλοσυρά και του είπε:

– Οι σαλοί δεν δέχονται δώρα από κωλο-φωνίους [Με τη σύνθετη αυτή λέξι ο όσιος εννοεί τους ομοφυλόφιλους, κάνοντας συγχρόνως λογοπαίγνιο με το φυτό κολοφώνιο (είδος λαχάνου)].

Εκείνος δεν κατάλαβε και είπε:

– Πραγματικά είσαι τρελλός. Βλέπεις χουρμάδες και τους λες κολοφώνια;

– Φύγε δόλιε! του απαντά ο μακάριος. Πήγαινε στον κοιτώνα τού κυρίου σου να κάνης μαζί του τη βδελυρή αμαρτία των Σοδομιτών, και θα σου δώση και άλλους χουρμάδες. Ταλαίπωρε! Τις ακτίνες της βασιλείας των ουρανών δεν τις βλέπεις. Την αγριότητα της κολάσεως δεν την γνωρίζεις. Τον άγγελό σου τουλάχιστον, που σ’ ακολουθεί σαν χριστιανό, δεν τον ντρέπεσαι; Αχ, να ήξερες τι τιμωρία σε περιμένει, ακάθαρτε, που συχνάζεις σε απόμερες γωνιές μαζί με άλλους και κάνεις πράξεις αφύσικες, που ούτε οι σκύλοι και οι χοίροι ούτε τα ερπετά και τα φί­δια τις κάνουν! Ποιός σου τα έμαθε αυτά; Κρίμα στα νιάτα σου! Σε πλήγωσε ο σατανάς και σε γκρέμισε αγέρωχα στα τρίσβαθα του άδη. Πρόσεξε! Μην προχωρής περισσότερο, για να μη ρίξη φωτιά ο Θεός και σε κάψη πρόωρα κι έτσι από τη μια φωτιά πέσης στην άλλη, της κολάσεως.

Ο ευνούχος άκουσε και έφριξε. Το πρόσωπό του κοκκίνισε.

– Αλλοίμονό μου του άθλιου, ψέλλισε καταντροπιασμένος.

– Τί έπαθες αγαπητέ μου; ρώτησε ο Επιφάνιος. Γιατί ντράπηκες και κοκκίνισες έτσι; Δεν σου είπα ότι αυτός είναι τρελλός και λέει ό,τι φθάση; Πάντως για ό,τι απ’ αυτά που άκουσες σε ελέγχει η συνείδησίς σου, φρόντισε να το διορθώσης και να μην περιφρονήσης τα λόγια του. Είσαι νέος και ο σατανάς είναι φοβερός. Μας σπρώχνει να κάνουμε την αμαρτία όχι για τίποτε άλλο, αλλά για να έχη κι εμάς μέσα στη φωτιά τής κολάσεως και να παρηγορήται.

Ο ευνούχος, ύστερα απ’ αυτά που άκουσε, ανεχώρησε. Τότε ο Επιφάνιος βοήθησε τον όσιο να σηκωθή και πήγαν στο δωμάτιό του. Εκεί βρήκαν έτοιμο το τραπέζι και κάθησαν να ευφρανθούν. Μετά το φαγητό ρώτησε ο Επιφάνιος:

– Γιατί, σεβαστέ μου φίλε, μίλησες τόσο απότομα στον αγαπητό μου;

– Επειδή είναι φίλος σου, γι’ αυτό του μίλησα έτσι. Αν δεν ήταν, δεν θα άκουγε ούτε μία λέξι. Σκοπός μου δεν είναι να ελέγχω τους αμαρτωλούς, αλλά να τρέχω στον ίσιο δρόμο που οδηγεί στον ουρανό.

– Γνωρίζω κι εγώ τα σχετικά με τον ευνούχο, είπε ο Επιφάνιος. Αφού όμως ο καημένος είναι δούλος και βιάζεται από τον κύριό του, τί μπορεί να κάνη;

– Το ξέρω, είπε ο όσιος, καταλαβαίνω τη θέσι του. Ο δούλος όμως πρέπει να εξυπηρετή τον αφέντη του μόνο στις υλικές του ανάγκες, όχι στα έργα του διαβόλου και στις άτιμες πράξεις του, και μάλιστα σ’ αυτό το καταραμένο, το σιχαμερό αμάρτημα που ούτε στα ζώα το συναντάμε! Γιατί λοιπόν ο άνθρωπος να μην αισθάνεται τη δυσωδία αυτής της ακαθαρσίας και να μην την αποστρέφεται;

– Όταν ο αφέντης, είπε πάλι ο Επιφάνιος, προστάξη τον δούλο να κάνη κάποια υπηρεσία είτε σωματική είτε πνευματική είτε ακόμη και αμαρτωλή, κι αυτός δεν υπακούση, ξέρεις τότε τι κατάρες τον περιμένουν, τι ξύλο, τι απειλές και πόσα άλλα δεινά;

Αυτό, παιδί μου, είναι το μαρτύριο του Χριστού. Αυτό εννοούσε ο Κύριος όταν έλεγε: «Μακάριοι οι δεδιωγμένοι ένεκεν δικαιοσύνης, ότι αυτών εστιν η βασιλεία των ουρανών» (Ματθ. ε ‘ 10). Αν οι δούλοι δεν υποχωρούν στη σιχαμερή σοδομιτική επιθυμία των κυρίων τους, είναι μακάριοι και τρισμακάριοι, γιατί τα βασανιστήρια που θα υποφέρουν θα τους κατατάξουν στη χορεία των μαρτύρων.» [2]

Υπάρχει άραγε κάποιο δίδαγμα σε αυτή την ιστορία; Σαφώς και υπάρχουν πάνω από ένα (διδάγματα). Έτσι όπως τα καταλαβαίνω εγώ τουλάχιστον.

Ας σταθούμε κυρίως στο πιο βασικό, το οποίο μπορεί κανείς να το παραλληλίσει με τις σημερινές πρακτικές…

Ο ταλαίπωρος εκείνος δούλος, θεωρητικά είχε όλα τα ελαφρυντικά του κόσμου ώστε να διαπράξει ένα από τα πιο μεγάλα αμαρτήματα, κατόπιν πιέσεως μάλιστα. Κι όμως, εκείνος έκανε απλώς υπακοή στον αφέντη του.

Άραγε του οφείλει υπακοή όταν μολύνεται η πίστη του και το σώμα του; Μήπως ο άγιος Ανδρέας δίνει άφεση στον δούλο, επειδή ο δεύτερος υποχρεώνεται από τον αφέντη του;

Ίσα-ίσα, ο άγιος ελέγχει αυστηρά και δριμύτατα τον ομοφυλόφιλο και τον προϊδεάζει για τα μεγάλα βάσανα που θα υποστούν, όσοι διαπράττουν αυτό το αμάρτημα, στην κόλαση.

Καμία τιμωρία εδώ δεν συγκρίνεται με την τιμωρία στον άλλο κόσμο. Γι’ αυτό και δεν οφείλουμε υπακοή, ούτε σε άγγελο, αν βλάπτεται η ψυχή μας. Εδώ, άλλωστε, δεν ήρθαμε για να αναπαυθούμε και όλοι οι άγιοι το δηλώνουν ξεκάθαρα. 

Φτάνουμε, λοιπόν, στο δεύτερο πολύ σημαντικό σημείο της ιστορίας, με τις πρακτικές της σημερινής Ιεραρχίας σε θέματα πολιτικής ορθότητας. 

Όπως γνωρίζετε, στο πνεύμα της ευρύτερης αγαπολογίας, εκείνη σιώπησε και στα σύμφωνα συμβίωσης και στις αλλαγές φύλου, αλλά και στα Gay Pride. Αύριο θα σιωπήσει και στα θέματα υιοθεσίας παιδιών. Άλλωστε, πλέον, απλώς προβληματίζεται από το γεγονός πως θα διδάσκονται τα παιδιά την σεξουαλική διαπαιδαγώγηση από το νηπιαγωγείο. 

Πότε θα μιλήσει επιτέλους η Ιεραρχία; Πότε επιτέλους θα βάλει την ΑΓΑΠΗ πάνω από την πολιτική ορθότητα; Πότε θα αποβάλει τα κόμπλεξ της; Πότε θα σταματήσει να φοβάται να χρησιμοποιήσει τα πυρηνικά της όπλα, που είναι οι άγιοι Πατέρες μας, ώστε να προστατεύσει τον άνθρωπο;

Βλέπουμε εδώ, ότι ο άγιος Ανδρέας μιλάει μόνο και μόνο από αγάπη. Έτσι, ώστε ο φίλος του αγίου Επιφανίου να συνετιστεί και να ακολουθήσει τον δρόμο προς την βασιλεία των ουρανών.

Ένας άγιος ποτέ δεν μισεί. Μόνο αγαπά. 

Και ένα τελευταίο δίδαγμα, κυρίως προς εμάς τους λαϊκούς. Οι άγιοι αγάπησαν πάρα πολύ τον άνθρωπο, όμως παράλληλα μίσησαν την αμαρτία. Και, όπως εκείνοι μας διδάσκουν, πραγματική αγάπη είναι να ποθείς πρώτα την σωτηρία του αδερφού σου και πολλές φορές η αγάπη χρησιμοποιεί και τον έλεγχο «ἔλεγχε σοφόν, καὶ ἀγαπήσει σε. δίδου σοφῷ ἀφορμήν, καὶ σοφώτερος ἔσται.»[3] Οφείλουμε να αγαπάμε τους ομοφυλοφίλους, όχι όμως να αναπαύουμε τον λογισμό τους. Πρέπει να τους βοηθήσουμε, διακριτικά, να βρουν τον δρόμο της πραγματικής χαράς και σωτηρίας.

Ας γίνουμε κι εμείς σαλοί για τον Χριστό (χωρίς να μας ενδιαφέρει αν κάποιος θα μας παρεξηγήσει), αν και σαλότητα πλέον είναι απλώς να ζείς στον κόσμο τούτο, προσπαθώντας να ακολουθήσεις τον δρόμο των αγίων πατέρων και του Ευαγγελίου…

 

Χρήστος Βλαμάκης, Χανιά Κρήτης

 

Πηγές:

[1] Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου· «Λόγοι»: Τόμ. Α΄ «Με πόνο και αγάπη για τον σύγχρονο άνθρωπο», σελ. 279, Δεκέμβριος 1998· 

[2] από το βιβλίο «ΑΓΙΟΣ ΑΝΔΡΕΑΣ Ο ΔΙΑ ΧΡΙΣΤΟΝ ΣΑΛΟΣ», εκδ. ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ

[3] Παροιμίαι Σολομώντος (9:8-9)

Ο βίος του αγίου:  Άγιος Ανδρέας ο δια Χριστόν Σαλός

 

ΠΕΡΙ ΤΕΚΝΟΓΟΝΙΑΣ (Και αποφυγής της) – Δ. Παναγόπουλος

0
τεκνογονια
ΠΕΡΙ ΤΕΚΝΟΓΟΝΙΑΣ (Και αποφυγής της)

 

Δ. Παναγόπουλος

 

1248) Είναι μερικές γυναίκες, που παντρεύονται σαν στιμμένες λεμονόκουπες. Αφού πρώτα περιγιήθηκαν σε όλα τα μονοπάτια της αμαρτίας και γύρισαν όλες τις γκαρσονιέρες, έπειτα έρχονται σε παντρειά. Και όταν έρθει η ώρα του τοκετού, δεν μπορούν να γεννήσουν, γιατί δεν έχουν συστολή και γεννούν αναγκαστικά με καισαρική. Άλλες πάλι, λόγω του αμαρτωλού και βεβαρημένου παρελθόν τους, γίνονται άτεκνες.

1249) Η σωματική ηδονή δόθηκε από τον Θεό σαν μπουρμπουάρ στον άνθρωπο, για το έργο της τεκνογονίας. Εμείς όμως παίρνουμε το μπουρμπουάρ, χωρίς να κάνουμε παιδιά, πορνεύοντας.

1250) Είναι αδύνατο το παιδί που γεννήθηκε από μοιχαλίδα να προοδεύσει, λέει ο Σοφός Σολομώντας.

1251) Όσοι κάνουν σήμερα πολλά παιδιά, έχουν μεγάλο πόλεμο από τον κόσμο και τους συγγενείς τους. Λένε στην πολύτεκνη γυναίκα:
– Κουνέλα έγινες και κάνεις τόσα παιδιά; Σε ποιά εποχή ζεις; Οι παλαιοί κάνανε πολλά παιδιά. Κοίτα να διασκεδάσεις την ζωή σου, μην πιαστείς κορόϊδο και κάνεις πολλά παιδιά.
Ξέρετε πόσα μενταγιόν θα βρεθούνε, στην άλλη ζωή, στο λαιμό εκείνων που συμβούλευουν στις γυναίκες, να μην κάνουν πολλά παιδιά;
Όταν ο άνθρωπος, αρνείται την συνεργασία και τον συνεταιρισμό με το Θεό, ώστε να μην κάνει τόσα παιδιά, όσα του δώσει ο Θεός, τότε ο άνθρωπος αυτός πορεύεται μόνος στη ζωή, χωρίς την ευλογία του Θεού.
Πολλοί δεν κάνουν παιδιά, με το πρόσχημα ότι δεν επαρκούν τα χρήματα. Αν ο Θεός για τα πουλιά και τα ζώα, δεν έδωσε τίποτα, ωστόσο τα τρέφει και τα διατηρεί, για τον άνθρωπο που έδωσε το Αίμα Του και Σταυρώθηκε, δεν θα βρει έναν τρόπο να τον οικονομήσει;
Ο Θεός δεν είναι σαδίστας, γνωρίζει τις δυνάμεις κάθε αντρογύνου και τους δίνει τα ανάλογα παιδιά. Το αντρόγυνο που κάνει τόσα παιδιά, όσα τους δώσει ο Θεός, κάνουν ομολογία πίστης, διότι εμπιστεύονται την Παντοδυναμία και την Πανσοφία Του και ο Θεός το ευλογεί! Μεγάλη υπόθεση!

1252) Είναι πολλά αντρόγυνα, που περιορίζουν κατά κάποιο τρόπο την τεκνογονία και κάνουν τόσα παιδιά όσα επιθυμούν οι ίδιοι τους (συνήθως 1 ή 2) και όχι όσα θα τους έδινε ο Θεός, διότι παίρνουν προφυλάξεις… Το αποτέλεσμα είναι να πληγώνονται, να υποφέρουν και να κουράζονται τόσο πολύ από το 1 ή τα 2 παιδιά τους, σαν να είχαν 5 παιδιά…
Να ξέρετε, ότι αυτοί οι γονείς απέτυχαν στο έργο τους. Αισθάνονται τέτοια πικρία, που μερικοί το ομολογούν κιόλας, ότι καλύτερα να είχανε 10 παιδιά, παρά αυτό το 1, που τόσο τους βασανίζει.
Αν ξέρει ο Θεός, ότι ένα αντρόγυνο δεν μπορεί να θρέψει 10 παιδιά, θα τους δώσει 10 παιδιά; Είναι ο Θεός άδικος; Ξέρει ο Θεός από πριν για τον καθένα μας, πόσα παιδιά μπορεί να θρέψουμε, αλλά εμείς δεν Του έχουμε εμπιστοσύνη, κόβουμε και ράβουμε με το δικό μας μυαλό και λειτουργούμε στη ζωή μας με μολύβι και χαρτί…

1253) Υπάρχουν γονείς που μόνοι τους κανονίζουν πόσα παιδιά θα κάνουν και πως θα τα μεγαλώσουν. Γνωρίζω ένα τέτοιο ζευγάρι στα Πατήσια, που πριν ακόμα μείνει έγκυος η γυναίκα, αγόρασαν ένα καροτσάκι.
Τα χρόνια πέρασαν και ακόμα να κάνουν παιδί. Έμειναν άτεκνοι. Και τους έμεινε το καρότσι… Όλα αυτά, διότι δεν ρώτησαν τον Θεό.

1254) Παράδειγμα 272ο: Υπήρχε ένας οικογενειάρχης στα Φιλιατρά, ο οποίος είχε 7 κορίτσια. Τον ”έπνιξε” το χωριό, για το πώς θα μεγάλωνε και το πως θα εξασφάλιζε το μέλλον των κοριτσιών του.
Τα κορίτσια μεγάλωσαν όλα και είχαν φτάσει σε ηλικία παντρειάς. Αλλά ούτε χρήματα υπήρχαν, αλλά ούτε και γαμπροί υπήρχαν.
Μια μέρα, ο πατέρας πήγε στην Εκκλησία. Εκεί γονάτισε μπροστά στην εικόνα του Χριστού και Του λέει τα εξής:
– Χριστέ μου, με έδωσες το πρώτο παιδί και είπα: ”Δόξα σοι ο Θεός”. Με έδωσες το δεύτερο παιδί και είπα, ”Δοξασμένο το όνομά Σου”. Με έδωσες, με έδωσες…. με έδωσες 7 κορίτσια Κύριε! Εσύ Κύριε, που με τα έδωσες, να τα αναλάβεις. Εγώ δεν είπα όχι, αφού Εσύ με τα έδωσες. Δεν έβαλα την λογική και την δικιά μου δύναμη, αλλά αφέθηκα ελεύθερος Σε Σένα. Τακτοποίησε Κύριε, σε παρακαλώ, τα παιδιά Μου!!!
Το αποτέλεσμα: Μέσα σε ένα χρόνο, παντρευτήκανε και τακτοποιήθηκαν, όλα του τα κορίτσια και τα 7, χωρίς να δώσει ούτε μια δεκάρα!!!

1255) Παράδειγμα 273ο: Πήγα κάποτε να ομιλήσω στην ορεινή Κυπαρισσία. Το βράδυ, την παραμονή της ομιλίας μου, ρώτησα τον ιερέα της περιοχής εκείνης:
– Πάτερ ποιά αμαρτία είναι η πιο συχνή στην περιοχή σας;
– Αυτό που μαστίζει την περιοχή κ. Παναγόπουλε, είναι η αποφυγή τεκνογονίας.
– Και πώς έφτασε η μόδα αυτή στην περιοχή σας; τον ρώτησα.
– Μια Αθηναία είχε έρθει πέρσυ στο χωριό μας, η οποία έφερε τη μόδα αυτή. Σε μια παρέα γυναικών μίλησε, με ποιό τρόπο θα απέφευγαν οι γυναίκες να μείνουν έγκυες. Και αυτό, όπως ήταν φυσικό διαδόθηκε σε όλο το χωριό. Το αποτέλεσμα είναι, να μην υπάρχει μωρό στο χωριό μας!
Την άλλη μέρα, ανάμεσα στα άλλα που είπα στην ομιλία μου, ήταν να διαφωτίσω εκεί τους χωρικούς, πώς έχει το θέμα της τεκνογονίας και το πόσα βαριά αμαρτία είναι.
Την άλλη χρονιά, ξαναπήγα στο χωριό εκείνο. Είχαν γεννηθεί 21 παιδιά! Είχαν καταλάβει οι χωρικοί, τί έγκλημα έφτιαχναν, με το να μην τεκνογονούν και έτσι πολλά αντρόγυνα απόκτησαν ένα παιδί.
Και όλα αυτά για μια Αθηναία, που αυτά είχε στο μυαλό και στην καρδιά της και αυτά διέδιδε. Δεν ήξερε κάτι άλλο να πει! Ξέρετε τί λόγο θα δώσει εν ημέρα κρίσεως; Αλίμονό της, αν δεν μετανοήσει και δεν εξομολογηθεί!…

1256) Πολλοί νομίζουν, ότι τα παιδιά τα κάνουν οι άνθρωποι. Τότε γιατί υπάρχουν αντρόγυνα που χρόνια προσπαθούν να κάνουν παιδί και δεν μπορούν;

1257) Η Καινή Διαθήκη, εκεί που αναφέρει την γενεαλογία του Χριστού, λέει ότι ο Αβραάμ γέννησε τον Ισαάκ. Δεν λέει, ότι η Σάρα γέννησε τον Ισαάκ. Διότι ο άνδρας γεννάει και όχι η γυναίκα. Εκ σπέρματος του ανδρός, γίνεται η ζωή και όχι εκ του ωαρίου της γυναικός.
Η γυναίκα είναι σαν τη γη και ο άνδρας είναι σαν τον σπορέα. Η γυναίκα, η γη δεν παράγει καρπό, αλλά θα αποδώσει τον καρπό που σπέρνει ο άνδρας. Ένας άνδρας που έχει 5 κόρες και τα βάζει με την γυναίκα του, που του χάρισε μόνο κόρες, ούτε καν ένα αγόρι, πλανάται. Δεν φταίει η γυναίκα. Αυτός ”φταίει”, γιατί αυτός έσπειρε.

1258) Παράδειγμα 274ο: Έγραφα κάποτε ένα βιβλίο με τίτλο: ”Θανάσινο αμάρτημα η αποφυγή της τεκνογονίας”.
Μια μέρα, με συνάντησε μια κυρία στο δρόμο, που ήταν κόρη νεωκόρου και είχε 12 παιδιά! Και με λέει:
– κ. Παναγόπουλε, έμαθα ότι γράφεται ένα βιβλίο για την τεκνογονία. Μην ξεχάσετε να γράψετε στο βιβλίο σας, ότι αν κανείς θέλει να δει τον Θεό, να πάει στο σπίτι ενός πολυτέκνου. Εκεί υπάρχει πάντοτε ο Θεός! Στα άλλα σπίτια, πηγαίνει και βγαίνει ο Θεός. Από τα σπίτια όμως των πολυτέκνων, δεν φεύγει ποτέ!!!

1259) Ο πρώτος άνθρωπος που απέφυγε την τεκνογονία, ώστε η γυναίκα του να μην συλλάβει παιδί, ήταν ο Αυνάν. Το αναφέρει η Παλαιά Διαθήκη.
Ο Θεός θεώρησε αυτό που έκανε τόσο σκληρό και άδικο, ώστε έδωσε εντολή να τον φονεύσουν.

1260) Η γυναίκα που γεννά, ξαναγεννιέται. Εγώ με την γυναίκα είμασταν για 17 χρόνια άτεκνοι και έπειτα μας έδωσε ο Θεός με την βοήθεια του Αγίου Νεκταρίου, τον Νεκτάριο.
Η γυναίκα μου πριν γεννήσει και τι δεν είχε! Πρόβλημα με το στομάχι, τη χολή, νευροφυτικά, με τις ενέσεις και τι δεν είχε… Μόλις γέννησε τον Νεκτάριο, της έφυγαν όλα! Πάνε οι γαστρίτιδες, πάνε τα νευροφυτικά, έφυγαν τα πάντα! Και άμα συλλάμβανε και έφτιαχνε δεύτερο και τρίτο παιδί, θα γινόταν 18 χρονών!

1261) Παράδειγμα 275ο: Κάποιοι χωρικοί πήγαν στον Μητροπολίτη και κατηγόρησαν τον παπά του χωριού τους, που είχε 12 παιδιά. Του είπαν:
– Μακαριότατε, ξέρετε τι παπά μας έφερες στο χωριό; Δεν κάνει άλλη δουλειά, παρά μόνο παιδιά. Έχει ήδη 12… Σκεφθείτε τι γίνεται…! Τί σοϊ Θεία Λειτουργία, θα μας κάνει αυτός ο παπάς;
Κάλεσε τότε ο Δεσπότης, τον παπά, για να απολογηθεί.
– Κατηγορείσαι πάτερ από τους συγχωριανούς σου, ότι είσαι ακρατής. Δεν απασχολείσαι με τίποτα άλλο, από το να κάνεις παιδιά…
Ο παππάς τον άκουσε με προσοχή και του είπε:
– Ξέρετε, ότι έχω 12 χρόνια παντρεμένος; Συνέρχομαι μία φορά το χρόνο με την γυναίκα μου και έχω 12 παιδιά. Πού είναι το παράξενο και το κατακριτέο; Ο Μητροπολίτης, του έβαλε μία μετάνοια και τον άφησε να φύγει, ενώ οι συγχωριανοί του, φανερά μετανοιωμένοι, του ζήτησαν συγγνώμη.

1262) Γνωρίζω προσωπικά παιδιά γονέων, που δεν είναι νορμάλ στην συμπεριφορά τους. Γιατί; Γιατί οι γονείς, είτε τα συνέλαβαν τις μεγάλες εορτές είτε διότι τα παιδιά αυτά είναι μουρμουρισμένα ή βλασφημημένα και οι γονείς τα κράτησαν με το ζόρι, εκεί που ήταν να τα ”ρίξουν”.
Όταν παραβαίνεις το νόμο του Θεού και νομίζεις ότι τα παιδιά είναι δικά σου και δεν εξαρτιέσαι από κανέναν, ο Θεός θα σε τιμωρήσει…

1263) Η γυναίκα ασαράντιστη, δεν πρέπει να βγαίνει από το σπίτι, ούτε να δέχεται επισκέψεις στο σπίτι. Δυστυχώς σήμερα πολλές γυναίκες που γεννούν, δεν σαραντίζουν όπως έκανε η Παναγία στον Χριστό μας, δεν υπακούουν δηλ. στο Ευαγγέλιο, με αποτέλεσμα το παιδί τους όταν μεγαλώσει, να είναι άτακτο, να μην υπακούει τους γονείς και να δημιουργούνται πολλά προβλήματα στο σπίτι. Οι γονείς φταίνε!…

Το είδαμε: ΕΔΩ

ΑΓΙΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΠΑΡΙΟΣ Ο ΚΟΛΛΥΒΑΣ ΚΑΙ ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΣ ΤΟΥ ΓΕΝΟΥΣ

0
ΑΓΙΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΠΑΡΙΟΣ

 

ΑΓΙΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΠΑΡΙΟΣ Ο ΚΟΛΛΥΒΑΣ ΚΑΙ ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΣ ΤΟΥ ΓΕΝΟΥΣ

 

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

Αθανάσιος Πάριος

Το Κολυβαδικό Κίνημα του 18ου αιώνα υπήρξε ένας σημαντικός ιστορικός σταθμός στην εκκλησιαστική μας ιστορία, καθ’ ότι διαδραμάτισε ισχυρό ανανεωτικό ρόλο στην Ορθοδοξία μας, η οποία ασφυκτιούσε από τις παρεμβάσεις της αιρετικής δυτικής χριστιανοσύνης. Ένα από τα κύρια πρόσωπα αυτού του κινήματος υπήρξε ο άγιος Αθανάσιος ο Πάριος. Ένας μεγάλος άγιος της Εκκλησίας μας και διδάσκαλος του Γένους.

      Γεννήθηκε το 1722 στο Κώστο της Πάρου. Ο πατέρας του ονομαζόταν Απόστολος Τούλος και η μητέρα του Κωστιανή, οι οποίοι του διδάξαν τη ευσέβεια και φρόντισαν να τον σπουδάσουν.  Τα πρώτα γράμματα τα έμαθε στο Κώστο και στη συνέχεια φοίτησε Σχολή της Μονής Αγίου Αθανασίου Ναούσης Πάρου ή στη Σχολή Παναγίου Τάφου στη Σίφνο. Στα 1745, ο ίδιος 23 χρονών πήγε στη Σμύρνη για να ανώτερες σπουδές στην εκεί φημισμένη «Ευαγγελική Σχολή», για έξι χρόνια. Το 1751 πήγε στο Άγιο Όρος και γράφηκε στην περίφημη «Αθωνιάδα Σχολή», όπου δίδασκαν ο ξακουστός δάσκαλος Νεόφυτος Καυσοκαλυβίτης και αργότερα ο μεγάλος Ευγένιος Βούλγαρης. Εκεί σπούδασε Θεολογία, Φιλολογία και τις θετικές επιστήμες. Έχοντας επίσης άσβεστη δίψα για μάθηση, επισκέπτονταν τις βιβλιοθήκες των Μονών  και εμπλούτιζε τις γνώσεις του.

      Παράλληλα βίωνε την ορθόδοξη πνευματικότητα της αγιορείτικης ζωής και ιδιαίτερα τη Θεία Λατρεία. Εξασκούνταν στη ρητορική και την ομιλητική για να προσφέρει τις υπηρεσίες του στο υπόδουλο Γένος. Οι καθηγητές του και οι συμφοιτητές του τον θαυμάζουν. Ο Ευγένιος Βούλγαρης τον καθιστά συνεργάτη του. Μάλιστα το έτος 1757 διετέλεσε καθηγητής στη Σχολή.

       Η φήμη του βγήκε και εκτός Αγίου Όρους. Διάφορες Σχολές τον ζητούσαν για καθηγητή τους. Τα έτη 1758-1762 δίδαξε και έγινε διευθυντής της Σχολής Θεσσαλονίκης. Αλλά δυστυχώς το 1762 έκλεισε η Σχολή λόγω επιδημίας.  Από εκεί πήγε στην Κέρκυρα, να συμπληρώσει τις σπουδές του κοντά στον ονομαστό δάσκαλο Νικηφόρο Θεοτόκη. Κατόπιν, όντας ο ίδιος 40 ετών, προκλήθηκε να διδάξει στο Μεσολόγγι από το φίλο του Παναγιώτη Παλαμά, στην εκεί «Παλαμιαία Σχολή» που είχε ιδρύσει το 1760.

       Στα 1771 πήρε επιστολή από το Οικουμενικό Πατριαρχείο, με την οποία διορίζονταν διευθυντής της «Αθωνιάδας Σχολής» στο Άγιο Όρος, ως διάδοχος του Ευγενίου Βούλγαρη. Ο Αθανάσιος δέχτηκε και ως το 1777 διέλαμψε στην ονομαστή Σχολή. Ήταν τα πλέον γόνιμα χρόνια της ζωής του. Εκεί γνωρίστηκε με τον Μακάριο Νοταρά, μια επίσης μεγάλη πνευματική προσωπικότητα της εποχής εκείνης και πρωτοπόρο «Κολλυβά». Αυτός τον προέτρεψε να χειροτονηθεί πρεσβύτερος, ο οποίος δέχτηκε. Ήταν 55 ετών.

         Στα χρόνια εκείνα βρισκόταν σε κορύφωση το Κολλυβαδικό Κίνημα στο Άγιο Όρος. Οι παράταξη των Κολλυβάδων διώκονταν με πείσμα από τους αντικολλυβάδες. Αυτό λυπούσε τον Αθανάσιο και δυσανασχετούσε για τις διώξεις τους. Ο ίδιος εντάχτηκε στο κίνημα των Κολλυβάδων και άρχισαν οι διώξεις εναντίον του. Παραιτείται από την «Αθωνιάδα Σχολή» και επιστρέφει στη Θεσσαλονίκη όπου δίδαξε και πάλι από το 1777 έως το 1783. Παράλληλα κήρυττε από άμβωνος σε διάφορους ναούς. Στα 1783 έλαβε επιστολή από το Οικουμενικό Πατριαρχείο να αναλάβει τη διεύθυνση της Πατριαρχικής Σχολής στην Κωνσταντινούπολη, αλλά δεν αποδέχτηκε τη θέση.

       Στα 178664 χρονών, αποφάσισε να επιστρέψει στην πατρίδα του την Πάρο. Αλλά δεν κατόρθωσε να φτάσει στον προορισμό του. Λόγω του ρωσοτουρκικού

πολέμου, το πλοίο, που τον μετέφερε, αναγκάστηκε να αλλάξει πορεία και αγκυροβόλησε στη Χίο για μεγάλο διάστημα. Ο Αθανάσιος αποσύρθηκε στο «Κάθισμα» της Μονής Αγίας Τριάδος. Εκεί βυθίστηκε στην προσευχή, την περισυλλογή και την πνευματική άσκηση, περιμένοντας να τελειώσει ο πόλεμος.

       Αλλά οι Χιώτες πληροφορήθηκαν την εκεί παρουσία του και επειδή η Σχολή της Χίου ήταν ακέφαλη, τον παρότρυναν να αναλάβει αυτός την διεύθυνσή της. Ο Αθανάσιος αρνείται, διότι έχει άλλα σχέδια. Στο τέλος δέχεται, όταν του γνώρισαν τις σχέσεις του με τον Μακάριο Νοταρά και τη φιλία του με τον Μητροπολίτη Χίου Γαβριήλ. Διδάσκει με πάθος στη Σχολή, στην οποία προσδίνει φήμη και κύρος. Εκεί συγγράφει τα σπουδαιότερα έργα του, όπως τη Ρητορική Πραγματεία του Ερμογένους, την Δογματική του αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού και την Λογική του Ευγενίου Βούλγαρη.

       Έμεινε στη Χίο τριάντα χρόνια, ως το 1812 και έφτασε στην ηλικία των 90 χρονών. Ζήτησε και τον απάλλαξαν από τα διδακτικά και διευθυντικά του καθήκοντα και του όρισαν μισθό, όσο θα ζούσε.  Ήρθε ο καιρός να μεταβεί επί τέλους στην Πάρο. Όμως ο λαός της Χίου του έφραξε το δρόμο να μην φύγει από το νησί τους. Ο Αθανάσιος υπέκυψε στη θέλησή τους, το οποίο εξέλαβε ως θέλημα του Θεού και πήρε την απόφαση να μείνει για πάντα στη Χίο.

       Αποσύρθηκε στη Μονή του Αγίου Γεωργίου στα Ρεστά Χίου, σε ένα απόμερο μέρος. Μαζί του ησύχαζαν ο μαθητής του και φίλος του Νικηφόρος και ο διάκονος Ιωσήφ από τα Φουρνά Ευρυτανίας, ο οποίος είχε χρηματίσει δάσκαλος στη Σχολή. Εκεί ο Αθανάσιος, παρ’ όλο το προχωρημένο της ηλικίας του, ασκούνταν σκληρά, προσευχόμενος, αγρυπνώντας και νηστεύοντας. Παράλληλα συνέχιζε το συγγραφικό θεολογικό του έργο.

      Όταν ξεκίνησε να γράφει το σύγγραμμά του «Περί της προς τον Θεόν αγίας Πίστεως και Περί του τις εστιν η αληθινή φιλοσοφία» έπαθε εγκεφαλικό επεισόδιο. Όταν συνήρθε κάπως και άρχισε ξανά τη συγγραφή, δεύτερο εγκεφαλικό, βαρύτερο, τον ρίχνει στο κρεβάτι. Ο ίδιος αντιλαμβάνεται το τέλος της επί γης ζωής του και προετοιμάζεται για τη μεγάλη αναχώρηση. Με νεύματα ζήτησε να κοινωνήσει των Αχράντων Μυστηρίων και μετά μία ήμερα παρέδωσε την ψυχή του στον Κύριο, στις 24 Ιουνίου 1813. Οι συνασκητές του τον έθαψαν στην αυλή της Μονής. Τα λείψανά του αποτεφρώθηκαν από μεγάλη πυρκαγιά του 1822. Ανακηρύχτηκε άγιος και τιμάται στις 24 Ιουνίου, ημέρα της οσιακής κοίμησής του.

     Ο άγιος Αθανάσιος σημάδεψε θετικά με την προσωπικότητά του και το έργο του την ταραγμένη εποχή του. Υπήρξε μια σπάνια εκκλησιαστική και πνευματική μορφή, με ακραιφνώς ορθόδοξο και ελληνοπρεπές χαρακτήρα, φωτεινό ορόσημο και παράδειγμα μια μας σήμερα!

 

Το είδαμε στις ΑΚΤΙΝΕΣ

ΟΙ ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ ΑΝΟΙΓΟΥΝ… ΘΑ ΠΑΜΕ;

0
εκκλησιες

ΟΙ ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ ΑΝΟΙΓΟΥΝ… ΘΑ ΠΑΜΕ;

 

Πλησιάζουν οἱ μέρες ποὺ οἱ Ἐκκλησιὲς θὰ ἀνοίξουν. Ἤδη οἱ καλοὶ ποιμένες, ποὺ δέχθηκαν ἀδιαμαρτύρητα τὶς ἐντολὲς τῶν  κυβερνωμένων κυβερνητῶν καὶ τὶς ἔκλεισαν,  προσμένουν  τὰ «πιστά παιδιά της Ἐκκλησίας» νὰ πᾶνε…

 

 Ἑδὼ, στὴν Κρήτη, ἐπὶ παραδείγματι:

 

 «Ἡ Ἐκκλησία Κρήτης προσμένει ἀγαπητικά τά πιστά παιδιά Της, τήν Κυριακή, 17η Μαΐου 2020, πού θά τελεσθεῖ καί πάλι ἡ Θεία Λειτουργία μέ συμμετοχή πιστῶν». Ανακοινωθέν 07-05-2020

 

Ἡ στάσις τῶν ἐπισκόπων, ἦταν δουλοπρεπὴς, ἐνδοτικὴ, καὶ ἐντελῶς ἀντίθετος πρὸς τὸ ὀρθόδοξο, ὁμολογιακὸ καὶ φιλελεύθερο  φρόνημα (ἐννοοῦμε τὴν θεόσδοτη ἐλευθερία τοῦ ἀνθρώπου ὄχι τὰ πολιτικὰ φιλελεύθερα φληναφήματα) –γεγονὸς ποὺ οἱ ἵδιοι (οἱ ἐπίσκοποι) οὔτε καὶ τώρα τὸ παραδέχονται, ποὺ ἔχει ἀποδειχθεῖ ἀπὸ τὰ γεγονότα ὅτι μόνον ἡ Ἐκκλησία στοχοποιήθηκε, κυνηγήθηκε, χλευάστηκε καὶ ταπεινώθηκε. Γιὰ νὰ μὴν ἀναλάβουν τὶς εὐθῦνες τους καὶ «λογοδοτήσουν» γιὰ τὶς ἐνέργειές τους.

Ὅμως καὶ ἡ στάσις τῶν ἱερέων δὲν ἦταν ἡ ἁρμόζουσα. Ὁ ὀρθόδοξος παπᾶς, ποὺ πονεῖ καὶ ἐνδιαφέρεται καὶ θυσιάζεται γιὰ τὸ ποίμνιό του, ὁ μερακλῆς τσομπάνος –ποὺ ἔλεγε ὁ παπα-Δημήτρης ὁ Γκαγκαστάθης- μᾶλλον εἶναι εἶδος πρὸς ἐξαφάνισιν καὶ δὲν βλέπω καμμιὰ ΜΚΟ νὰ ἐνδιαφέρεται… Οἱ δὲ χειροτονοῦντες ἐπίσκοποι φαίνεται ὅτι περισσότερο νοιάζονται γιὰ ὑπάκουους ὑπαλλήλους, γιὰ στάχτες ποὺ νὰ τοὺς δίνουν ὅποια μορφὴ θέλουν, παρὰ γιὰ «πυρὸς φλόγες».

  Δὲν λείπουν βεβαίως καὶ ὅσοι ἀντιστάθηκαν, στὸν βαθμὸ ποὺ μποροῦσαν καὶ ἀνάλογα μὲ τὸ θᾶρρος ποὺ διέθεταν.  Ἀρκετοὶ κράτησαν ἀνοιχτὲς τὶς ἐκκλησίες τους, λειτουργοῦσαν μὲ λίγους ἤ περισσότερους ἀνθρώπους πλὴν τῶν ψαλτῶν, ἄλλοι ἔτρεχαν σὲ ἐξωκλήσια ἤ σὲ σπίτια, μεσάνυχτα ἤ ξημερώματα διὰ τὸν φόβον τῶν συγχρόνων Ἰουδαίων τῆς πολιτείας καὶ τῶν ἐκσυχρονισμένων ρουφιάνων τῆς διπλανῆς πόρτας, ποὺ τηλεφωνοῦσαν στὴν ἀστυνομία. Καὶ συνήθως αὐτοὶ δὲν ἦσαν «οἱ δοκοῦντες στῦλοι εἶναι». Δὲν ἦσαν οἱ «πνευματικοὶ», οἱ σοβαροὶ ποιμένες μὲ τὰ πνευματικοπαίδια καὶ τὶς ὁμιλίες καὶ τὶς δράσεις… Ἦταν κάποιοι ποὺ δὲν εἶχαν τέτοιες περγαμηνές, οἱ τελευταῖοι, οἱ περίπου προβληματικοί, οἱ κάπως ἐλλατωματικοί… Αὐτοὶ κυρίως -δὲν εἶμαι ἀπόλυτος διότι μιλῶ γιὰ ὅσα ξέρω καὶ ὅσα ξέρω καὶ ἀκούω δὲν εἶναι τὸ ὅλον- κράτησαν ὅσο μποροῦσαν καὶ μείωσαν στὰ μάτια τοῦ λαοῦ, τὸν ἐξευτελισμό τοῦ κλήρου.

 Κάποιο «σοβαροὶ» πνευματικοὶ, ἀφοὺ ἔκλεισαν τοὺς ναοὺς (λὲς καὶ τοὺς ἔχτισαν μὲ τὰ λεφτά τους καὶ ἦταν ἰδιοκτησίες τους) καὶ ἀνάγκασαν τοὺς ἀνθρώπους νὰ ψάχνουν νὰ βροῦν ἐκκλησία ἤ ἄλλο χῶρο γιὰ νὰ λειτουργηθοῦν καὶ νὰ κοινωνήσουν, ὅταν πῆγαν νὰ ἐξομολογηθοῦν τοὺς μέμφθηκαν ὅτι ἐνήργησαν χωρὶς εὐλογία (!!!) καὶ τοὺς ἀπαγόρευσαν νὰ ξαναπᾶνε σὲ τέτοια λειτουργία!!! Τέτοιου εἴδους ὑπακοὲς  ζητᾶνε κάποιοι σύγχρονοι πνευματικοί!!! Τόση συναίσθησις ὑπάρχει. Δὲν φτάνει ποὺ πρόδωσαν τὴν ἱερωσύνη τους δεχόμενοι νὰ κλείσουν οἱ ναοὶ τους (γιατὶ περὶ αὐτοῦ πρόκειται), ἀντὶ νὰ ἀντισταθοῦν ἔως ἐσχάτων· ἄς σταματοῦσαν ἐκεῖ τουλάχιστον. Ἐντάξει, φόβος, σύγχυσις,  ἐνίοτε σχετικὴ ἀσχετωσύνη, κακομοιριὰ, ὅτι θὲς πές. Νὰ παρεμποδίζουν, ὅμως, τοὺς ταλαίπωρους πιστοὺς νὰ ψάξουν νὰ βροῦν λειτουργία νὰ πᾶνε καὶ νὰ θέτουν καὶ ζήτημα ὑπακοῆς ξεπερνᾶ κάθε προσδοκία ἀκόμη καὶ τοῦ ἴδιου τοῦ … διαβόλου. Ἄς μὴν προχωρήσουμε γιατὶ θὰ ποῦμε βαρειὲς κουβέντες… καὶ δὲν βλέπω πιθανότητες συναισθήσεως. 

Τώρα ποὺ θὰ ἀνοίξουν, λοιπὸν, οἱ ἐκκλησιὲς καὶ θὰ τρέξουν οἱ πνευματοφόροι πατέρες νὰ ὑποδεχτοῦν τὰ τέκνα τους ποὺ μὲ «πόνο ψυχῆς στερήθηκαν τόσον καιρὸ» -γιατὶ ποτέ οἱ ἴδιοι δὲν ἄνοιξαν τὶς ἐκκλησίες οὔτε ἄφησαν κανέναν νὰ μπεῖ μέσα, τώρα ποὺ «ἡ ἐκ Θεοῦ δοκιμασία» παρῆλθε, τώρα ποὺ τὰ σκοτεινὰ νέφη διελύθησαν καὶ φάνηκε τὸ φῶς τοῦ ἡλίου, γιὰ φανταστεῖτε νὰ πᾶνε στὶς ἐκκλησιές τους , νὰ χτυπήσουν τὶς καμπάνες καὶ νὰ μὴν παρουσιαστεῖ …. κανένας. Κανένας!!! Οὔτε πρόσφορο νὰ τοὺς πᾶνε. Τίποτα. Κανεὶς.

Τί θὰ κάνουν τότε οἱ ποιμένες αὐτοί; Θὰ σκεφτοῦν; Θὰ προβληματιστοῦν γιὰ τὶς πράξεις τους; Θὰ ρωτήσουν: γιατί; Θὰ ἔρθουν σὲ συναίσθησι; Βέβαια γιὰ νὰ συμβῇ κάτι τέτοιο θὰ πρέπει καὶ οἱ πιστοὶ νὰ καταλαβαίνουν τὶ γίνεται γύρω τους. Νὰ καταλαβαίνουν ποὺ βρίσκονται. Ποιὰ εἶναι ἡ θέσι τους στὴν ἐκκλησία. Νὰ πιστεύουν σωστά, ὀρθόδοξα. 

Θὰ πεῖ κανεὶς : μὰ γίνονται τέτοια πράγματα; Ἔχουν συμβεῖ τέτοια; Τὰ πρόβατα νὰ μὴν  θέλουν τὸν ποιμένα; Βεβαίως. Διότι μιλοῦμε γιὰ λογικὰ πρόβατα , καὶ ὡς λογικὰ ὀφείλουν νὰ ἀκολουθοῦν τοὺς καλοὺς ποιμένες καὶ ὄχι τοὺς κακοὺς, διότι θὰ χαθοῦν. Ἀπὸ τὸ ξεκίνημα τῆς Ἐκκλησίας αὐτὸ ἦταν ξεκάθαρο καὶ ἦταν διδασκαλία τῶν ἁγίων πατέρων:

Εἶναι λογικὰ αὐτὰ τὰ πρόβατα καὶ τὰ κριάρια, καὶ ὄχι ἄλογα. Γιὰ νὰ μὴν πεῖ ποτὲ ὁ λαϊκὸς ὅτι: «Ἐγὼ εἶμαι πρόβατο καὶ δὲν ἔχω καμμιὰ εὐθύνη. Ὁ ποιμένας (ποὺ μὲ βόσκει) ἔχει τὴν εὐθύνη καὶ θὰ λογοδοτήσῃ γιὰ μένα». Γιατὶ ὅπως τὸ πρόβατο ποὺ δὲν ἀκολουθεῖ τὸν καλό ποιμένα θὰ τὸ φᾶνε οἱ λύκοι, ἔτσι καὶ ἐκεῖνο ποὺ ἀκολουθεῖ τὸν πονηρὸ ποιμένα εἶναι φανερὸ ὅτι θὰ τὸ καταφάει ὁ θάνατος (ὁ πνευματικός). Γι᾿ αὐτὸ νὰ ἀπομακρύνεστε ἀπὸ τοὺς φθοροποιούς ποιμένες

Λογικὰ γὰρ τὰ πρόβατα καὶ οἱ κριοί οὗτοι, ἀλλ᾿οὐκ ἄλογα· ἵνα μή ποτε εἴπῃ ὁ Λαϊκός «Ὅτι ἐγὼ πρόβατόν εἰμι, καὶ οὐ ποιμὴν, καὶ οὐδένα λόγον ἐμαυτοῦ ποιήσομαι, ἀλλ᾿ ὁ ποιμὴν ὅψεται, καὶ αὐτὸς μόνος εἰσπραχθήσεται τὴν ὑπὲρ ἐμοῦ δίκην». Ὤσπερ γὰρ τῷ καλῷ ποιμένι τὸ μὴ ἀκολουθοῦν πρόβατον, λύκοις ἔκκειται εἰς διαφθορὰν, οὕτω τῷ πονηρῷ ποιμένι τὸ ἀκολουθοῦν, πρόδηλον ἔχει τὸν θάνατον ὅτι κατατρώξεται αὐτό. Διὸ φευκτέον ἀπὸ τῶν φθορέων ποιμένων.

PG 1 σ.633 ΑB  ΑΓΙΟΣ ΚΛΗΜΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ

Ὅποιοι θέλουν ἄς ρωτήσουν πραγματικοὺς πνευματικοὺς μὲ φόβο καὶ πείρα  Θεοῦ, ἤ ἄς μελετήσουν τοὺς Πατέρες καὶ θὰ δοῦν ὅτι ἔτσι εἶναι.

 Καὶ ἔχουμε τέτοια παραδείγματα; Ἔχουμε. Ἄς ἀναφέρω ἕνα:

Ὅταν ἐπέστρεψαν ἀπὸ τὴν ψευδοσύνοδο τῆς Φερράρας Φλωρεντίας οἱ ἡμέτεροι καὶ μετὰ πολλὲς προσπάθειες βρέθηκε ἄνθρωπος νὰ ἀνεβῇ στὸν Πατριαρχικὸ θρόνο, μὲ τὴν ὑποχρέωσι, ὅμως, νὰ προχωρήσει ἐμπράκτως τὴν ἔνωσι, ὁ Κυζίκου ἦταν αὐτὸς, κατὰ τὴν ἐνθρόνησί του τὸν συνόδευε ὁ Λατινεπίσκοπος Χριστοφόρος σ᾿ ὅλη τὴν διαδρομὴ καὶ δὲν ξεκολοῦσε ἀπὸ πάνω του.  

Ἠτοιμάσθη τοίνυν ὁ Κυζίκου καὶ ἐδέξατο τὸ μήνυμα. Προσκαλέσατο δὲ καὶ τὸν Τραπεζοῦντος καὶ τὸν Ἡρακλείας παραγενέσθαι ἐν τῷ μηνύματι καὶ οὐκ ἦλθον. Τῇ Τετράδι οὖν, καθ᾿ ἥν ἀποδίδοται ἡ ἑορτὴ τῆς ἁγίας τοῦ Χριστοῦ ἀναστάσεως, ἥτις ἦν καὶ Τετάρτη τοῦ Μαΐου ἦλθεν εἰς τὰ βασίλεια καὶ προεβλήθη παρὰ τοῦ βασιλέως Πατριάρχης. Παρῆμεν δὲ καὶ ἡμεῖς καὶ ἐν τῷ μηνύματι καὶ ἐν τῇ προβλήσει καὶ προεπέμπομεν αὐτὸν εἰς τὸ Πατριαρχεῖον. Παρὴν δὲ καὶ ὁ τοῦ Πάπα Λατινεπίσκοπος ὁ  Χριστοφόρος παρ᾿ὅλην τὴν ὁδὸν πλησιάζων τῷ δεξιῷ μέρει τοῦ Πατριάρχου καὶ μηδόλως αὐτοῦ ἀφιστάμενος. (Συρόπουλου Ἀπομνημονεύματα. Vera Historia Unionis non Verae inter Graecos et Latinos. Adriani Vlaco. MDCLX  σελ 336-7)

Αὐτὸ βέβαια προκαλοῦσε περισσότερη μέμψιν ἐναντίον του ἀπὸ τὸν λαὸ καὶ ἀποστροφὴ διότι ἀποδείκνυε ὅτι ἀποδέχεται τὸν λατινισμό.

Τοῦτο δὲ καὶ πλείονα μέμψιν ἀπὸ τοῦ λαοῦ καὶ ἀποστροφὴν προὐξένει τῷ Πατριάρχῃ ὡς ἀποδεχόμενον τὸν λατινισμόν.(ὅ.π. σελ.337)

Καὶ ἀντιμετώπιζε ὁ λαὸς μὲ πολλὴ ἀηδία τὶς εὐλογίες τοῦ πατριάρχη καὶ πολλοὶ ὑποχωροῦσαν γιὰ νὰ μὴν τὸν βλέπουν νὰ εὐλογεῖ

 Καὶ ἐδέχετο ὁ λαὸς τὴν εὐλογίαν τοῦ Πατριάρχου λίαν ἀηδῶς, τινὲς δὲ καὶ ὑπεχώρουν ἵνα μὴ θεωρῶσι τὴν εὐλογίαν αὐτοῦ. (ὅ.π. σελ.337)

Λέει , λοιπὸν ὁ αὐτόπτης Συρόπουλος: Θὰ προσθέσω καὶ ἕνα μικρὸ ἀφήγημα γιὰ νὰ δείξω τὸν θερμὸ ζῆλο πρὸς τὴν Ὀρθοδοξία τοῦ εὐσεβοῦς καὶ Χριστιανικωτάτου τούτου λαοῦ. 

Προσθήσω δὲ και τι μικρὸν ἀφήγημα πρὸς παράστασιν τοῦ πρὸς τὴν ὀρθοδοξίαν θερμοῦ ζήλου τοῦ εὐσεβοῦς καὶ Χριστιανικωτάτου τοῦδε τοῦ λαοῦ καὶ ἄλλως χαρίεν. .(ὅ.π. σελ.337)

Καποιος ἱερέας ὀνόματι Θεοφύλακτος θέλησε νὰ δῇ πῶς γίνεται ἡ πρόβλησις τοῦ πατριάρχου. Δανείστηκε λοιπὸν ἕνα ἄλογο, γιατὶ δὲν εἶχε, καὶ ἦρθε στὰ ἀνάκτορα καὶ ἀφοῦ εἶδε τὴν πρόβλησι ἦρθε μαζί μας μέχρι τὰ πατριαρχεία (ἀκολούθησε τὴν πομπή). Μετὰ ἐπέστρεψε στὸ σπίτι του καὶ τὴν ὥρα τοῦ ἐσπερινοῦ χτύπησε τὴν καμπάνα. Ἦταν ἡ ἑορτὴ τῆς Ἀναλήψεως, ἀλλὰ κανένας δὲν παρουσιάστηκε στὸν ναό. Τὸ ἴδιο ἔγινε καὶ στὸν ὄρθρο καὶ πάλι κανεὶς δὲν ἦρθε. Περίμενε τὴν ὥρα τῆς Λειτουργίας νὰ τοῦ φέρει κανένας πρόσφορο καὶ δὲν τοῦ ἔφερε, γι᾿ αὐτὸ καὶ δὲν λειτούργησε. Ἐπειδὴ ἀγανάκτησε πῆγε σὲ κάποιους ποὺ συνήθιζαν νὰ ἐκκλησιάζονται στὸν ναό καὶ ρωτοῦσε γιὰ ποιὸ λόγο δὲν ἦρθαν στὴν ἐκκλησία τὴν ἡμέρα τέτοιας ἑορτῆς;

Ἱερεύς τις ἠθέλησεν ἰδεῖν ὅπως γίνεται ἡ τοῦ Πατριάρχου πρόβλησις, ὄνομα τῷ ἱερεῖ Θεοφύλακτος. Ἐδανείσατο οὖν ἵππον, οὐδὲ γὰρ ἐκέκτητο, καὶ ἦλθεν εἰς τὰ βασίλεια, καὶ ἰδὼν τὴν πρόβλησιν ἦλθε μεθ᾿ ἡμῶν μέχρι καὶ τοῦ Πατριαρχείου. Εἶτα ὑπέστρεψεν εἰς τὸ ἴδιον οἴκημα, καὶ κατὰ τὴν ὥραν τοῦ ἐσπερινοῦ ἐσήμανεν. Ἧν γὰρ ἑορτὴ τῆς ἀναλήψεως καὶ οὐδεὶς ἦλθεν εἰς τὸν ναὸν αὐτοῦ. Ὡσαύτως καὶ εἰς τὸν ὄρθρον καὶ οὐδεὶς ἦλθε. Ἐξεδέχετο δὲ καὶ εἰς τὴν ὥραν τῆς λειτουργίας, ἵνα φέρῃ τις αὐτῷ λειτουργίαν καὶ οὐκ ἔφερε, διὸ οὐδὲ ἐλειτούργησεν. Ἀγανακτήσας προσῆλθε τοῖς εἰωθόσιν ἐκκλησιάζεσθαι ἐν τῷ ναῷ καὶ ἠρώτα τίνος χάριν οὐκ ἦλθον ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ ἑορτῆς οὔσης; (ὅ.π. σελ.337)

Αὐτοὶ τοῦ ἔλεγαν: «Ἐπειδὴ ἀκολούθησες τὸν Πατριάρχη καὶ ἐλατίνισες». Ἔλεγε ὁ ἱερεῦς: «Καὶ πῶς ἐλατίνισα; Ἐγὼ πῆγε ἀπλὰ γιὰ νὰ δῶ τὴν ἐνθρόνησι ποὺ ποτὲ δὲν εἶχα ξαναδεῖ. Οὔτε ἐφόρεσα τὰ ἄμφια, οὔτε ἔψαλα, οὔτε ἔκαμα τίποτε ἱερατικό. Πῶς λοιπὸν ἐλατίνισα;» Τοῦ εἶπαν: «Ἀλλὰ ἀνακατεύτηκες  καὶ συνοδοιπόρησες μὲ τοὺς λατινίσαντες μπροστὰ στὸν λατινόφρονα Πατριάρχη καὶ ἔφτανε μέχρι ἐσένα ἡ εὐλογία του. Τότε κουράστηκε νὰ τοὺς πείσῃ μὲ ὑποσχέσεις καὶ ὅρκους πῶς ποτὲ δὲν θὰ ξαναπλησιάσει τὸν Πατριάρχη ἤ ὅσους τὸν πλησιάζουν, καὶ μόλις κατάφερε νὰ τοὺς πείσῃ νὰ συνεχίσουν νὰ πηγαίνουν στὴν ἐκκλησία. 

Οἱ δὲ ἔλεγον αὐτῷ: «Διότι ἠκολούθησας καὶ σὺ τὸν Πατριάρχην καὶ ἐλατίνισας». Ἔλεγεν οὖν ὁ ἱερεὺς «Καὶ πῶς ἐλατίνισα; Ἐγὼ ἀπῆλθον ἁπλῶς ἵνα ἴδω τὴν τάξιν μόνην ἥν οὐδέποτε εἶδον, καὶ οὔτε ἐφόρεσα, οὔτε ἔψαλα, οὔτε τι ἱερατικὸν ἐποίησα. Πῶς οὖν ἐλατίνισα;». Οἱ δὲ εἶπον: «Ἀλλ᾿ ἀνεμίχθης καὶ συνωδοιπόρεις μετὰ τῶν λατινισάντων, ἔμπροσθεν τοῦ λατινόφρονος Πατριάρχου, καὶ ἔφθανέ σοι ἡ εὐλογία αὐτοῦ». Τότε ἠγανάκτησεν ἵνα δυσωπῇ αὐτοὺς μεθ᾿ ὑποσχέσεων ἐνόρκων ὡς οὐκέτι ἀπελεύσεται εἰς τὸν Πατριάρχην ἤ εἰς τοὺς πλησιάζοντας αὐτῷ, καὶ μόλις ἠδυνήθη καταπεῖσαι αὐτοὺς συνέρχεσθαι πάλιν εἰς τὴν ἐκκλησίαν. (ὅ.π. σελ.337)

Καὶ καταλήγει ὁ Συρόπουλος: Ἄν καὶ τὸ προσθέσαμε στὸν λόγο σὰν κάτι εὐχάριστο, ὅμως μποροῦν ἀπ᾿ αὐτὸ ὅσοι θέλουν νὰ λάβουν ἀποδείξεις γιὰ τὸ ποιὰ διάθεσι ἔχει, μὲ τὴν χάρι τοῦ Θεοῦ, ὁ χριστιανικώτατος αὐτὸς λαὸς καὶ πόσο ἀποστρέφεται καὶ μισεῖ τὰ  νόθα καὶ τὰ ἀλλότρια.

 Εἰ οὖν ὥσπερ ἥδυσμά τι προετέθη τοῦτο τῷ λόγῳ, ἀλλ᾿ οὖν καὶ ἐκ τούτου ἔξεστι τοῖς βουλομένοις τεκμαίρεσθαι ὁποῖαν τινα διάθεσιν ἔχει Θεοῦ χάριτι περὶ τὰ ὑγιῆ τῆς ἐκκλησίας δόγματα ὁ Χριστιανικώτατος ὅδε λαός, καὶ ὅπως ἀποστρέφεται καὶ μισεῖ τὰ νόθα τε καὶ ἀλλότρια. .(ὅ.π. σελ.337)

Βλέπετε στάσι λαοῦ ὀρθοδόξου; Μόνο ποὺ παρακολούθησε τὸν λατινόφρονα πατριάρχη ὁ παπᾶς καὶ ὁ λαὸς δὲν πατοῦσε πόδι στὴν ἐκκλησία ποὺ λειτουργοῦσε. Ἐδὼ οἱ σύγχρονοι ἔχουν τερματήσει τὸν δείκτη. Ἔκλεισαν τὶς ἐκκλησίες, κατήργησαν τὴν λειτουργία (ἔβγαλαν ἔξω τὸν λαό) χώρισαν τὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ. Καὶ ὁ λαός μας τί θὰ κάνῃ; Μὰ «ὑπακοή».

Ὅμως τὸ παραπάνω παράδειγμα  ἄς τὸ λάβουν ὑπ᾿ ὅψιν τους οἱ κατὰ συντριπτικὴ πλειοψηφία μισθωτοὶ ποιμένες τοῦ λαοῦ. Ὅτι τὰ νόθα καὶ τὰ ἀλλότρια ποὺ αὐτοὶ δέχονται καὶ πάνε νὰ ἐπιβάλλουν (ἀπὸ τὴν προδοσία τῆς πίστεως στὸ  Κολυμπάρι, μέχρι τὸ λόγῳ ἐλλείψεως πίστεως κλείσιμο τῶν ἐκκλησιῶν)  ὁ λαὸς τὰ μισεῖ καὶ τὰ ἀποστρέφεται. Ὁ «χριστιανικώτατος λαός», ὅσος ἀπέμεινε ἀπὸ τὴν δράσι τόσων «πνευματικῶν». Καὶ μὴν καυχῶνται ἄν θὰ ξαναγεμίσουν οἱ ἐκκλησίες. Πρῶτον δὲν πᾶνε γι᾿ αὐτοὺς, ἀλλὰ γιὰ τὸν Ἔνοικο καὶ κατ᾿ ἀνάγκη τοὺς ἀνέχονται μὴ ἔχοντας ἄλλους, καὶ δεύτερον ἄς ἄναρωτηθοῦν τί οἱ ἴδιοι προσφέρουν σ᾿ αὐτοὺς τοὺς ἀνθρώπους, ἄξιο τῆς ἱερωσύνης ποὺ ἔχουν ταχθεῖ νὰ διακονήσουν. Καὶ δὲν εἶναι ἀξιότης ἡ δουλοπρέπεια καὶ ὁ φόβος  οὔτε καὶ ἡ εὐθυγράμησις μὲ τὶς ὅποιες (ἐνίοτε καὶ παράλογες) ἀξιώσεις τοῦ καίσαρα ποὺ ἐνῷ παριστάνει πῶς πιστεύει προωθεῖ τὴν ἐκπόρνευσι καὶ διαστροφὴ ἀκόμη καὶ ἀπὸ τὸ νηπιαγωγεῖο. Καὶ ὅμως δόθηκε τὸ δικαίωμα ἀπὸ τοὺς κληρικοὺς τῶν ἐσχάτων καιρῶν στὸν κάθε ἄρχοντα τοῦ κόσμου νὰ κάνει κουμάντο μέσα στὸν οἶκο τοῦ Θεοῦ. Στὸ Ἄλφα τῆς ἀξίας, τῆς Ἀρχῆς, τῆς μίας, λουτροκαμπινές ποὺ ἔλεγε πάλαι ποτὲ ὁ ἀοιδὸς , γιὰ τὴν Ἑλλάδα βέβαια. Μαζὶ ξεπουλιοῦνται, πίστι καὶ πατρίδα. Καὶ ἡμεῖς…. ἄλλοι ἄδομεν καὶ ἄλλοι γράφομεν… 

Γεώργιος Τζανάκης. Ἀκρωτήρι Χανίων. 11.5.2020

ΥΓ: Ἐγὼ, καθ᾿ ὅλο τὸ διάστημα τῆς ἀπαγορεύσεως εἶχα τὸ «προνόμιο» νὰ μπορῶ νὰ πηγαίνω σὲ ὅλες τὶς καθημερινὲς ἀκολουθίες σὲ κάποιους ναούς (ὑποτίθεται ὅτι ψευτοβοηθῶ…) Ἡ ἐμπειρία τῶν ἄδειων ναῶν, εἰδικῶς τὴν Μεγάλη Ἐβδομάδα, ἦταν καταθλιπτική. (Γι᾿ αὐτὸ ἔγραψα τὸ κείμενο ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΚΕΚΛΕΙΣΜΕΝΩΝ ΤΩΝ ΘΥΡΩΝ.) Σοῦ ᾿ρχόταν νὰ κλαῖς. Δὲν μπορεῖ  νὰ συμβαίνῃ αὐτό. Ὄντως βιώνεις τὴν προδοσία τῆς ἐκκλησίας. Μιλῶ μὲ αὐτὸν τὸν ἰσοπεδωτικὸ καὶ βάναυσο λόγο, ἀλλὰ δὲν γίνεται διαφορετικά. Κάθε ἄλλο θὰ εἶναι ψέμα. Ἐγὼ ἔτσι τὸ ἔζησα. Ἀκόμα καὶ ἄν μποροῦσαν νὰ ἀποδείξουν οἱ διαπράξαντες τὸ ἔγκλημα,  ὅτι δὲν εἶναι ἔτσι (ποὺ δὲν μποροῦν, γι᾿ αὐτὸ περὶ ἄλλων τυρβάζουν) ἡ ψυχὴ ποὺ ἔζησε αὐτὸ τὸ αἴσχος (ποὺ συνεχίζεται) δὲν μπορεῖ νὰ τὸ δεχτῇ.

 Παρηγοροῦντη τὴν καρδιά, μὰ δὲ παρηγορᾶται.

 Λένε τση χίλια ψώματα, μὰ κείνη τ᾿ ἀφορᾶται.    

Η σημασία του Πνευματικού στον σύγχρονο διωγμό. Συνέντευξη με τον π. Σάββα Αγιορείτη (2/4)

0

Κύριος Ιησούς Χριστός

Άλλο η κρίση και άλλο η κατάκριση! (Μέγας Βασίλειος)

0
Μέγας Βασίλειος

Άλλο κρίση, άλλο κατάκριση (Μέγας Βασίλειος)

Ἐπειδὴ ὁ Κύριος ἄλλοτε μὲν λέγει: «Μὴν κατακρίνετε καὶ δὲν θὰ κατακριθεῖτε ἀπὸ τὸ Θεό», ἄλλοτε δὲ προστάζει νὰ κρίνουμε δίκαια «Μὴ κρίνετε κατ’ ὄψιν, ἀλλὰ τὴν δικαίαν κρίσιν κρίνετε» (Ἰω. 7,24), συνάγεται ὅτι δὲν ἀπαγορεύεται ἐξολοκλήρου νὰ κρίνουμε, ἀλλὰ διδασκόμαστε ὅτι ἡ μία κρίση ἀπὸ τὴν ἄλλη εἶναι διαφορετική.
Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος μᾶς ἔδειξε καθαρὰ σὲ ποιὲς περιπτώσεις πρέπει νὰ κρίνουμε καὶ σὲ ποιὲς ὄχι.

Γιατί ὡς πρὸς ἐκεῖνα μὲν ποὺ ἀνήκουν στὴ διάκριση τοῦ καθενὸς καὶ δὲν διατάσσονται ἀπὸ τὴ Γραφὴ εἶπε: «Σὺ λοιπὸν γιατί κατακρίνεις τὸν ἀδελφό σου;» (Ρvμ. 14,10), καὶ «Ἂς μὴν κατακρίνουμε πλέον ὁ ἕνας τὸν ἄλλον» (Ρvμ. 14,13).


Ὡς πρὸς ἐκεῖνα δὲ ποὺ δυσαρεστοῦν τὸ Θεό, καταδίκασε ἐκείνους ποὺ δὲν κρίνουν καὶ ὁ ἴδιος διατύπωσε τὴν κρίση του μὲ τὰ ἕξης λόγια: «Γιατί ἐγώ, ἂν καὶ εἶμαι ἀπῶν σωματικά, εἶμαι ὅμως παρὼν ἀνάμεσά σας μὲ τὸ πνεῦμα μου, ἔχω πλέον κρίνει καὶ καταδικάσει, σὰν νὰ ἤμουνα παρών, αὐτὸν ποὺ ἔχει διαπράξει τὴ φοβερὴ αὐτὴ ἁμαρτία (νὰ συζεῖ μὲ τὴ μητρυιά του).

Νὰ συναχθεῖτε λοιπὸν στὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ ὅλοι σας καὶ σεῖς καὶ τὸ πνεῦμα μου μαζὶ μὲ τὴ δύναμη τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ νὰ παραδώσουμε αὐτὸν τὸν ἄνθρωπο στὸ σατανᾶ (μὲ τὴν ἀποκοπή του ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία), γιὰ νὰ τιμωρηθεῖ σκληρὰ τὸ σῶμα του, ὥστε νὰ σωθεῖ ἡ ψυχὴ τοῦ κατὰ τὴν ἡμέρα τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ» (Α΄ Κορ.5,3-5).

Συνεπῶς, ἂν κάτι ἀνήκει στὴ δική μας διάκριση ἢ εἶναι ἀμφίβολο, δὲν πρέπει νὰ κρίνουμε γι’ αὐτὸ τὸν ἀδελφό, σύμφωνα μὲ τὸ λόγο τοῦ Ἀποστόλου Παύλου ποὺ ἀναφέρεται σ’ ἐκεῖνα ποὺ ἀγνοοῦμε: «Ὥστε μὴ σπεύδετε νὰ κάνετε κρίσεις πρόωρα, ἕως ὅτου ἔλθει ὁ Κύριος, ποὺ θὰ φωτίσει καὶ θὰ ἀποκαλύψει ὅσα εἶναι κρυμμένα στὸ σκοτάδι καὶ θὰ φανερώσει τὶς ἐπιθυμίες τῶν καρδιῶν» (Ἀ’ Κόρ.4,5).

Εἶναι δὲ ἀπαραίτητη ἀνάγκη νὰ ὑπερασπιζόμαστε τὰ δικαιώματα τοῦ Θεοῦ, γιὰ νὰ μὴ δεχθεῖ μαζὶ μὲ τὸν ἔνοχο κι ἐκεῖνος ποὺ σιωπᾶ (καὶ δὲν διαμαρτύρεται) τὴν ὀργὴ τοῦ Θεοῦ, ἐκτὸς ἐάν, ἐπειδὴ κάνει τὰ ἴδια μὲ τὸν κατηγορούμενο, δὲν ἔχει παρρησία νὰ κρίνει τὸν ἀδελφό του (τὸν πλησίον), ἀκούγοντας τὸν Κύριο ποὺ λέγει: «βγάλε πρῶτα τὸ δοκάρι ἀπὸ τὸ μάτι σου καὶ τότε θὰ δεῖς καθαρά, ὥστε νὰ βγάλεις (μὲ προσοχὴ καὶ ἀγάπη) τὸ ἀχυράκι ἀπὸ τὸ μάτι τοῦ ἀδελφοῦ σου» (Μάτθ.7,5).

Σὲ δυὸ περιπτώσεις κατὰ τὴ γνώμη μου, ἐπιτρέπεται νὰ ποῦμε κάτι κακὸ γιὰ κάποιον: Ὅταν ὑπάρχει ἀνάγκη νὰ συσκεφτεῖ κανεὶς μὲ ἄλλους πεπειραμένους πὼς θὰ διορθωθεῖ ἐκεῖνος ποὺ ἁμάρτησε, κι’ ὅταν χρειαστεῖ νὰ προφυλάξουμε ἐκείνους ποὺ ἀπὸ ἄγνοια μποροῦν πολλὲς φορὲς νὰ συναναστραφοῦν μὲ κάποιον κακό, σὰν νὰ ἦταν καλός.

Γιατί ὁ ἀπόστολος Παῦλος παρήγγειλε νὰ μὴ συναναστρέφεται κανεὶς μὲ ἀνθρώπους τέτοιου εἴδους (Β’ Θέσ. 3,14), γιὰ νὰ μὴ δεχθεῖ κάποτε ἀγχόνη στὴν ψυχή του.

Δηλαδὴ νὰ κάνουμε αὐτὸ ποὺ βρίσκουμε ἀκριβῶς, ὅ,τι ἔκαμε ὁ ἴδιος Ἀπόστολος γράφοντας στὸν Τιμόθεο: «Ἀλέξανδρος ὁ χαλκουργός μου προξένησε πολλὰ κακά. Ἀπ’ αὐτὸν νὰ φυλάγεσαι καὶ σύ, γιατί ἐναντιώθηκε πολὺ στὸ κήρυγμά μου» (Β Τίμ.4,14).

Ἐὰν λοιπὸν δὲν ὑπάρχει τέτοια ἀνάγκη, σὰν τὴν παραπάνω, ἐκεῖνος ποὺ κατακρίνει μὲ σκοπὸ νὰ συκοφαντήσει καὶ νὰ διασύρει, εἶναι ἐπικριτής, ἀκόμη κι’ ὅταν εἶναι ἀληθινὸ αὐτὸ ποὺ λέγει.

(Μέγας Βασίλειος, «ΟΡΟΙ ΚΑΤ’ ΕΠΙΤΟΜΗΝ»)

hristospanagia3.blogspot.cοm

Το είδαμε: agioreitika.net

Δημοφιλή Άρθρα

Τα αγαπημένα σας