Ορθοδοξία

Αρχική Ορθοδοξία

ΑΓΙΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΠΑΡΙΟΣ Ο ΚΟΛΛΥΒΑΣ ΚΑΙ ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΣ ΤΟΥ ΓΕΝΟΥΣ

0
ΑΓΙΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΠΑΡΙΟΣ

 

ΑΓΙΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΠΑΡΙΟΣ Ο ΚΟΛΛΥΒΑΣ ΚΑΙ ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΣ ΤΟΥ ΓΕΝΟΥΣ

 

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

Αθανάσιος Πάριος

Το Κολυβαδικό Κίνημα του 18ου αιώνα υπήρξε ένας σημαντικός ιστορικός σταθμός στην εκκλησιαστική μας ιστορία, καθ’ ότι διαδραμάτισε ισχυρό ανανεωτικό ρόλο στην Ορθοδοξία μας, η οποία ασφυκτιούσε από τις παρεμβάσεις της αιρετικής δυτικής χριστιανοσύνης. Ένα από τα κύρια πρόσωπα αυτού του κινήματος υπήρξε ο άγιος Αθανάσιος ο Πάριος. Ένας μεγάλος άγιος της Εκκλησίας μας και διδάσκαλος του Γένους.

      Γεννήθηκε το 1722 στο Κώστο της Πάρου. Ο πατέρας του ονομαζόταν Απόστολος Τούλος και η μητέρα του Κωστιανή, οι οποίοι του διδάξαν τη ευσέβεια και φρόντισαν να τον σπουδάσουν.  Τα πρώτα γράμματα τα έμαθε στο Κώστο και στη συνέχεια φοίτησε Σχολή της Μονής Αγίου Αθανασίου Ναούσης Πάρου ή στη Σχολή Παναγίου Τάφου στη Σίφνο. Στα 1745, ο ίδιος 23 χρονών πήγε στη Σμύρνη για να ανώτερες σπουδές στην εκεί φημισμένη «Ευαγγελική Σχολή», για έξι χρόνια. Το 1751 πήγε στο Άγιο Όρος και γράφηκε στην περίφημη «Αθωνιάδα Σχολή», όπου δίδασκαν ο ξακουστός δάσκαλος Νεόφυτος Καυσοκαλυβίτης και αργότερα ο μεγάλος Ευγένιος Βούλγαρης. Εκεί σπούδασε Θεολογία, Φιλολογία και τις θετικές επιστήμες. Έχοντας επίσης άσβεστη δίψα για μάθηση, επισκέπτονταν τις βιβλιοθήκες των Μονών  και εμπλούτιζε τις γνώσεις του.

      Παράλληλα βίωνε την ορθόδοξη πνευματικότητα της αγιορείτικης ζωής και ιδιαίτερα τη Θεία Λατρεία. Εξασκούνταν στη ρητορική και την ομιλητική για να προσφέρει τις υπηρεσίες του στο υπόδουλο Γένος. Οι καθηγητές του και οι συμφοιτητές του τον θαυμάζουν. Ο Ευγένιος Βούλγαρης τον καθιστά συνεργάτη του. Μάλιστα το έτος 1757 διετέλεσε καθηγητής στη Σχολή.

       Η φήμη του βγήκε και εκτός Αγίου Όρους. Διάφορες Σχολές τον ζητούσαν για καθηγητή τους. Τα έτη 1758-1762 δίδαξε και έγινε διευθυντής της Σχολής Θεσσαλονίκης. Αλλά δυστυχώς το 1762 έκλεισε η Σχολή λόγω επιδημίας.  Από εκεί πήγε στην Κέρκυρα, να συμπληρώσει τις σπουδές του κοντά στον ονομαστό δάσκαλο Νικηφόρο Θεοτόκη. Κατόπιν, όντας ο ίδιος 40 ετών, προκλήθηκε να διδάξει στο Μεσολόγγι από το φίλο του Παναγιώτη Παλαμά, στην εκεί «Παλαμιαία Σχολή» που είχε ιδρύσει το 1760.

       Στα 1771 πήρε επιστολή από το Οικουμενικό Πατριαρχείο, με την οποία διορίζονταν διευθυντής της «Αθωνιάδας Σχολής» στο Άγιο Όρος, ως διάδοχος του Ευγενίου Βούλγαρη. Ο Αθανάσιος δέχτηκε και ως το 1777 διέλαμψε στην ονομαστή Σχολή. Ήταν τα πλέον γόνιμα χρόνια της ζωής του. Εκεί γνωρίστηκε με τον Μακάριο Νοταρά, μια επίσης μεγάλη πνευματική προσωπικότητα της εποχής εκείνης και πρωτοπόρο «Κολλυβά». Αυτός τον προέτρεψε να χειροτονηθεί πρεσβύτερος, ο οποίος δέχτηκε. Ήταν 55 ετών.

         Στα χρόνια εκείνα βρισκόταν σε κορύφωση το Κολλυβαδικό Κίνημα στο Άγιο Όρος. Οι παράταξη των Κολλυβάδων διώκονταν με πείσμα από τους αντικολλυβάδες. Αυτό λυπούσε τον Αθανάσιο και δυσανασχετούσε για τις διώξεις τους. Ο ίδιος εντάχτηκε στο κίνημα των Κολλυβάδων και άρχισαν οι διώξεις εναντίον του. Παραιτείται από την «Αθωνιάδα Σχολή» και επιστρέφει στη Θεσσαλονίκη όπου δίδαξε και πάλι από το 1777 έως το 1783. Παράλληλα κήρυττε από άμβωνος σε διάφορους ναούς. Στα 1783 έλαβε επιστολή από το Οικουμενικό Πατριαρχείο να αναλάβει τη διεύθυνση της Πατριαρχικής Σχολής στην Κωνσταντινούπολη, αλλά δεν αποδέχτηκε τη θέση.

       Στα 178664 χρονών, αποφάσισε να επιστρέψει στην πατρίδα του την Πάρο. Αλλά δεν κατόρθωσε να φτάσει στον προορισμό του. Λόγω του ρωσοτουρκικού

πολέμου, το πλοίο, που τον μετέφερε, αναγκάστηκε να αλλάξει πορεία και αγκυροβόλησε στη Χίο για μεγάλο διάστημα. Ο Αθανάσιος αποσύρθηκε στο «Κάθισμα» της Μονής Αγίας Τριάδος. Εκεί βυθίστηκε στην προσευχή, την περισυλλογή και την πνευματική άσκηση, περιμένοντας να τελειώσει ο πόλεμος.

       Αλλά οι Χιώτες πληροφορήθηκαν την εκεί παρουσία του και επειδή η Σχολή της Χίου ήταν ακέφαλη, τον παρότρυναν να αναλάβει αυτός την διεύθυνσή της. Ο Αθανάσιος αρνείται, διότι έχει άλλα σχέδια. Στο τέλος δέχεται, όταν του γνώρισαν τις σχέσεις του με τον Μακάριο Νοταρά και τη φιλία του με τον Μητροπολίτη Χίου Γαβριήλ. Διδάσκει με πάθος στη Σχολή, στην οποία προσδίνει φήμη και κύρος. Εκεί συγγράφει τα σπουδαιότερα έργα του, όπως τη Ρητορική Πραγματεία του Ερμογένους, την Δογματική του αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού και την Λογική του Ευγενίου Βούλγαρη.

       Έμεινε στη Χίο τριάντα χρόνια, ως το 1812 και έφτασε στην ηλικία των 90 χρονών. Ζήτησε και τον απάλλαξαν από τα διδακτικά και διευθυντικά του καθήκοντα και του όρισαν μισθό, όσο θα ζούσε.  Ήρθε ο καιρός να μεταβεί επί τέλους στην Πάρο. Όμως ο λαός της Χίου του έφραξε το δρόμο να μην φύγει από το νησί τους. Ο Αθανάσιος υπέκυψε στη θέλησή τους, το οποίο εξέλαβε ως θέλημα του Θεού και πήρε την απόφαση να μείνει για πάντα στη Χίο.

       Αποσύρθηκε στη Μονή του Αγίου Γεωργίου στα Ρεστά Χίου, σε ένα απόμερο μέρος. Μαζί του ησύχαζαν ο μαθητής του και φίλος του Νικηφόρος και ο διάκονος Ιωσήφ από τα Φουρνά Ευρυτανίας, ο οποίος είχε χρηματίσει δάσκαλος στη Σχολή. Εκεί ο Αθανάσιος, παρ’ όλο το προχωρημένο της ηλικίας του, ασκούνταν σκληρά, προσευχόμενος, αγρυπνώντας και νηστεύοντας. Παράλληλα συνέχιζε το συγγραφικό θεολογικό του έργο.

      Όταν ξεκίνησε να γράφει το σύγγραμμά του «Περί της προς τον Θεόν αγίας Πίστεως και Περί του τις εστιν η αληθινή φιλοσοφία» έπαθε εγκεφαλικό επεισόδιο. Όταν συνήρθε κάπως και άρχισε ξανά τη συγγραφή, δεύτερο εγκεφαλικό, βαρύτερο, τον ρίχνει στο κρεβάτι. Ο ίδιος αντιλαμβάνεται το τέλος της επί γης ζωής του και προετοιμάζεται για τη μεγάλη αναχώρηση. Με νεύματα ζήτησε να κοινωνήσει των Αχράντων Μυστηρίων και μετά μία ήμερα παρέδωσε την ψυχή του στον Κύριο, στις 24 Ιουνίου 1813. Οι συνασκητές του τον έθαψαν στην αυλή της Μονής. Τα λείψανά του αποτεφρώθηκαν από μεγάλη πυρκαγιά του 1822. Ανακηρύχτηκε άγιος και τιμάται στις 24 Ιουνίου, ημέρα της οσιακής κοίμησής του.

     Ο άγιος Αθανάσιος σημάδεψε θετικά με την προσωπικότητά του και το έργο του την ταραγμένη εποχή του. Υπήρξε μια σπάνια εκκλησιαστική και πνευματική μορφή, με ακραιφνώς ορθόδοξο και ελληνοπρεπές χαρακτήρα, φωτεινό ορόσημο και παράδειγμα μια μας σήμερα!

 

Το είδαμε στις ΑΚΤΙΝΕΣ

Η Εκκλησία μπορεί να σώσει την Ελλάδα  και τον κόσμο Όλο (Γεώργιος Παύλος)

0
Εκκλησία

Εκκλησία και Κόσμος. 

Η Εκκλησία μπορεί να σώσει την Ελλάδα 
και τον κόσμο Όλο.

 

Ανοικτή επιστολή στον Αρχιεπίσκοπο και στην εκκλησιαστική ιεραρχία αναφορικά με το Εκκλησιαστικό πρόβλημα ως προς το πολιτικό και εθνικό πρόβλημα. 

Μια  καλοπροαίρετη κριτική .

 

Γιώργος Παύλος 

π. καθ. Φυσικής και Φιλοσοφίας ΔΠΘ

 

Περίληψη

« ἀλλὰ καὶ ἐὰν ἡμεῖς ἢ ἄγγελος ἐξ οὐρανοῦ [ὑμῖν] εὐαγγελίζηται παρ᾽ ὃ εὐηγγελισάμεθα ὑμῖν, ἀνάθεμα ἔστω» ( προς Γαλάτας 1, 8)

 

 

Δεν είναι δυνατόν η Εκκλησία της Ελλάδος να στηρίζει και να υποτάσσεται σε ένα διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα, που αυτή την στιγμή εμπλέκεται στο μεγαλύτερο έγκλημα κατά της ανθρωπότητας μαζί με τα μεγάλα αφεντικά του. Το έγκλημα του υποχρεωτικού εμβολιασμού που θα επιφέρει πάνω από πενήντα εκατομμύρια θανάτους όπως προβλέπουν ειδικοί επιστήμονες. Ακόμη χειρότερα, δεν είναι δυνατόν η Εκκλησία της Ελλάδος να συμπράττει με ένα διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα που επιχειρεί τον διωγμό των Ελλήνων αλλά και του Χριστού και της Εκκλησίας του από την Ελλάδα. Διότι, πώς είναι δυνατόν να λέμε πως αληθινά πιστεύουμε και αληθινά αγαπάμε τον Χριστό και συγχρόνως να φοβούμεθα τον θάνατο και τον κορωνοϊό; Πώς είναι δυνατόν να λέμε πως αγαπάμε αληθινά, πιστεύουμε αληθινά στον Χριστό και συγχρόνως να συμβάλουμε στον ισλαμικό εποικισμό της Ελλάδος ή να κλείνουμε τις εκκλησίες του Χριστού, να σταματάμε τις Θείες Λειτουργίες του, να απολυμαίνουμε τις εικόνες του, να σταματάμε και να απαγορεύουμε την Θεία Κοινωνία; Πως μπορούμε να πιστεύουμε αληθώς πως ο Χριστός αναστήθηκε εκ νεκρών και πως είναι τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος και πως νίκησε όντως δια του θανάτου τον Θάνατο, όταν αποδεχόμεθα πως η Εκκλησία μπορεί να μεταφέρει ασθένειες και θάνατο;

Η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι η Μόνη Αληθής Εκλησία. Είναι το Όλον και το Περιέχον. Όχι το μέρος και το περιεχόμενο. Η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι η βάση για την αληθή δημοκρατία και την φιλάνθρωπη πολιτειολογία τοπικά εθνικά αλλά και παγκόσμια. Τα μέτρα του κορωνοϊού στρέφονται σαφώς και αμέσως εναντίον του Χριστού και της Εκκλησίας Του. Σαφώς δεν μπορούμε να παραμείνουμε αδρανείς και αδιάφοροι-ψυχροί παρατηρητές όταν εκδιώκεται εκ του κόσμου ο Χριστός και η Εκκλησία του. Σαφώς δεν μπορούμε να υπακούμε σε μια πολιτεία που εκδιώκει από τον κόσμο και,την ιστορία τον Χριστό. Ο επικίνδυνος εναγκαλισμός και η αδικαιολόγητα μονόπλευρη φιλία εκκλησιαστικής ιεραρχίας και πολιτείας, οδηγεί σε διχασμό μέσα στο σώμα της εκκλησίας, αφού η πολιτεία σαφώς έχει αποστασιοποιηθεί από τον Ελληνικό λαό, στρεφόμενη εναντίον του με ποικίλους τρόπους.  Σήμερα στην Ελλάδα και στην Εκκλησία της Ελλάδος συμβαίνει κάτι πολύ άσχημο, πολύ λάθος, και πολύ επικίνδυνο: Ο αδικαιολόγητος στενός εναγκαλισμός των ιεραρχών και της διοικούσας εκκλησίας με μια πολιτεία δεξιόστροφη η αριστερόστροφη, αλλά σίγουρα άθεη, αυταρχική, ρατσιστική αντιδημοκρατική, αντιχριστιανική, που περιφρονεί το πρόσωπο του Χριστού και μισεί ότι ελληνικό και ορθόδοξο. Μια πολιτεία δηλαδή, που έχει πλήρως συνταχθεί με την απάνθρωπη αντιχριστιανική αντιδημοκρατική και φασιστική παγκοσμιοποίηση, η οποία με μνημόνια λαθρομετανάστευση κορωνοϊούς, έμφυλες ταυτότητες τρίτο φύλο και ό,τι άλλο εκδιώκει από την Ελλάδα τους Έλληνες και τον Χριστό. Συγχρόνως και εντελώς περιφρονητικά στο πρόσωπο του Χριστού και στο γεγονός της Αναστάσεως του, ιεράρχες της Εκκλησίας της Ελλάδος περιφέρονται με μάσκες και μεταφέρουν στον λαό τον φόβο και την τρομοκρατία που θέλει η μισάνθρωπη παγκοσμιοποίηση να επιβάλλει στην παγκόσμια ανθρωπότητα. Επιπλέον και ακόμη χειρότερα, υποτάσσονται μέσω συμπροσευχών και άλλων κοινών τελετών, σε μια άνωθεν επιβαλλόμενη ένωση με τον Πάπα και λοιπές αιρετικές δυτικές η άλλες θρησκευτικές παραδόσεις. Έτσι, η ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος βαθμιαία αποκόπτεται από τις ιερές παραδόσεις των Πατέρων της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας όσον αφορά το μυστήριο του Τριαδικού και Τρισυπόστατου Θεού αλλά και από το διαχρονικό Ορθόδοξο Εκκλησιαστικό Σώμα του ελληνικού λαού.

 

Η Ορθόδοξη Ανατολική Εκκλησία είναι η Μόνη Αληθής Εκκλησία του Χριστού που περιμένει με ανοικτές αγκάλες όλη την ανθρωπότητα για να σωθεί από κάθε θάνατο και κάθε ασθένεια. Μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία και την Ορθόδοξη Θεία Λειτουργία ο άνθρωπος, εάν θέλει, μπορεί να αποκτήσει το Άγιο Πνεύμα, όπως διδάσκουν οι Θεοφόροι πατέρες και όπως ο Θεάνθρωπος Χριστός μας υποσχέθηκε πως δεν θα μας αφήσει ορφανούς. Ο άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ, όπως και αμέτρητοι σύγχρονοι και αρχαίοι  άγιοι της Εκκλησίας, θεράπευε ανίατες ασθένειες. Ο άγιος Νικόλαος Πλανάς έγλειφε την Θεία Κοινωνία από τα καταφαγωμένα από την λέπρα χείλη των ασθενών. Ομοίως άλλοι σύγχρονοι Άγιοι της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Η σύγχρονη φυσική επιστήμη αποκαλύπτει πως όλος ο υλικός κόσμος είναι διαρκώς υλοποιούμενη εκ του μηδενός έλλογος πληροφορία. Τίποτε κτιστό δεν υφίσταται αυτόνομα ως νεκρό αντικείμενο. Τα πάντα έρχονται στο είναι από το μη ον και το μηδέν,  ευρίσκονται και ζωοποιούνται, ζουν και υπάρχουν ζωοποιούμενα διαρκώς, μέσα στην Άκτιστο Ενέργεια και στην Άκτιστο Αγκαλιά του Θεού Λόγου και όλης της Αγίας Τριάδος. Τα όντα είναι κίνηση μέσα σε κίνηση και λόγοι μέσα σε λόγους, όπως μας αποκαλύπτουν οι θεοφόροι πατέρες και το Άγιο Πνεύμα. Η ασθένεια και ο θάνατος είναι απολύτως μέσα στον διαρκή έλεγχο του Θεού και της Τελείας αγάπης Του για τον κτιστό και δημιουργημένο κόσμο. Ο Χριστός με τον θάνατο του και την Ανάσταση του επανέφερε τον πτωτικό και νεκρό κόσμο στην Νέα και Αιώνια  Ζωή.  Η Ορθόδοξη Εκκλησία οφείλει να μαρτυρεί αυτήν την Χαρμόσυνο Αλήθεια του Χριστού σε όλη την ανθρωπότητα. Για αυτό η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν είναι θρησκεία. Οι Ορθόδοξοι επίσκοποι και ιεράρχες αμαρτάνουν θανάσιμα όταν προσεύχονται με άλλους ανθρώπους σε άλλους θεούς και σε άλλο θεό πέραν του Μόνου Αληθούς και Ζώντος Θεού του Θεανθρώπου Χριστού. Για αυτό η Ορθόδοξη πίστη προηγείται από κάθε πτωτική επιστήμη και κάθε πτωτική λογική. Οι Ορθόδοξοι ιεράρχες που υποτάσσουν την Ορθόδοξη  Εκκλησία και τα Μυστήριά της στους πολιτικούς, τους επιστήμονες και τους ανθρώπινους οργανισμούς προδίδουν και αρνούνται τον Χριστό.  Η ευκολία με την οποία η ιεραρχία της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ελλάδος, στην πλειοψηφία της, αποδέχθηκε τους απαράδεκτους και αντισυνταγματικούς νόμους για το κλείσιμο των ναών και την απαγόρευση της Θείας Κοινωνίας, εξαιτίας του κορωνοϊού, μας βάζει όλους, κλήρο και λαό, σε πρωτόγνωρη ανησυχία και μας αναγκάζει να δούμε το συνολικό εκκλησιαστικό πρόβλημα. Διότι η στάση αυτή είναι εντελώς προσβλητική και περιφρονητική για το πρόσωπο του Χριστού, ως Ζώντα Θεού. Όχι πως δεν πρέπει να παίρνονται μέτρα προστασίας της υγείας των ανθρώπων από ασθένειες και πανδημίες. Όμως, όταν κλείνουν οι εκκλησίες, ενοχοποιούνται οι εικόνες του Χριστού, της Παναγίας και των Αγίων, ενοχοποιείται η Θεία Λειτουργία ακόμη και η Θεία Κοινωνία, τότε έχουμε μέγιστο ζήτημα. Τότε αναγκαστικά μπαίνουμε σε κατάσταση διωγμού του Χριστού και της Εκκλησίας Του. Το να προστατέψουμε τους ασθενείς και αδύνατους και πρέπει και είναι δίκαιο. Να περιφρονούμε όμως τον Ζώντα Θεό αυτό είναι άδικο και επικίνδυνο.  Κακό λακτίζειν προς κέντρα. Είμαστε επιστήμονες και πιστά μέλη της Ορθόδοξης Εκκλησίας που ποτέ δεν φανταστήκαμε τους εαυτούς μας να ασκούν κριτική σε ιεράρχες. Όμως, σήμερα βιώνουμε κάτι εντελώς αντίθετο από όσα έχουμε διδαχθεί να ισχύουν στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Κάποιοι διεθνείς οργανισμοί υγείας, κάποιες μεγάλο-φαρμακευτικές εταιρείες και κάποιοι πολιτικοί, δίδουν εντολές στην εκκλησιαστική ιεραρχία, που αναιρούν την Ορθόδοξη Πίστη και Εκκλησία. Η Ορθόδοξη Εκκλησία οφείλει να συγκαλέσει παγκόσμια σύνοδο και να αποφασίσει τον δρόμο του Μαρτυρίου και της Αλήθειας. Το Μυστήριο της Εκκλησίας δεν υπόκειται στην δικαιοδοσία των πολιτικών των επιστημόνων, των διεθνών οργανισμών. Αντιθέτως αυτό το Μυστήριο, εάν το σεβαστούμε, θα σώσει και τους πολιτικούς και τους επιστήμονες και όλο τον κόσμο, όπως συνέβη πολλάκις και στο παρελθόν. 

Για τους λόγους αυτούς, δεν θα επιτρέψουμε ως πιστός και Ορθόδοξος Λαός η Εκκλησία να καταστεί μέρος της παγκοσμιοποίησης και να χάσει τον σωτηριώδη και θεοειδή χαρακτήρα της. Θα εμείνουμε στην δισχιλιετή πείρα της Εκκλησίας, πως τα μυστήρια της Εκκλησίας δεν μεταδίδουν ασθένειες αλλά αντιθέτως θεραπεύουν τις ασθένειες. Μια Εκκλησιαστική  Ιεραρχία τρομοκρατημένη από τον κορωνοϊό προσβάλει εντελώς το Μυστήριο της Εκκλησίας και το Μυστήριο του Χριστού και εκπέμπει προς τους ανθρώπους πολύ λανθασμένο και ψευδές μήνυμα περί της Εκκλησίας.  Διότι Η Εκκλησία εργάζεται με Άκτιστους προπτωτικούς νόμους και δεν εγκλωβίζεται στους πτωτικούς κτιστούς νόμους. Η Εκκλησία μαρτυρεί πως ο Χριστός αναστήθηκε και ελευθέρωσε την ανθρωπότητα από την πτωτική της φυλακή και τον θάνατο. Μαρτυρεί πως ο θάνατος και ο φόβος του θανάτου έχουν νικηθεί από τον Σωτήρα Χριστό. Τον Ένα της Τριάδος ο οποίος γενόμενος άνθρωπος ελευθέρωσε τον άνθρωπο από κάθε θάνατο, θανάτω θάνατον πατήσας. 

 

Μακαριώτατε Αρχιεπίσκοπε κ. Ιερώνυμε,

Άγιοι ιεράρχες της Ορθόδοξου Εκκλησίας της Ελλάδος,

Σήμερα χτυπιέται η ουσία της Εκκλησίας. Επιχειρείται να διαλυθεί το σώμα της εκκλησίας. Αναστέλλεται η βασική έννοια και η ουσιώδης πηγή ζωής της Εκκλησίας. Δηλαδή αναστέλλεται η Θεία Λειτουργία και η Θεία Κοινωνία. Πρέπει να σημάνει συναγερμός σε όλο το σώμα της Εκκλησίας. Το πονηρό πνεύμα στοχεύει να θανατώσει την Εκκλησία χτυπώντας το κέντρο της. Την Θεία Λειτουργία και την Θεία κοινωνία. Δηλαδή να εκδιώξει τον Χριστό από το σώμα της Εκκλησίας. Έτσι δεν θα έχουμε ζώσα εκκλησία αλλά νεκρό σώμα. Θα έχουμε αίρεση και κομμάτιασμα. Δεν θα έχουμε το Όλον του Θεού και το Όλον του ανθρώπου. Έτσι περνάμε εν τοις πράγμασι στην αίρεση. Αφού στοχοποιείται και ενοχοποιείται ο Χριστός, ως Θεία Λειτουργία και ως Θεία κοινωνία. Όσο πραγματικός ο κορωνοϊός, όσο πραγματικοί οι θάνατοι των ανθρώπων όπως και οι ασθένειες των, όμως ουδόλως αυτά  επιτρέπεται να αναστέλλουν  το μυστήριο της παρουσίας του Χριστού στην Εκκλησία του στην Θεία Λειτουργία της Εκκλησίας η στους ναούς. Αυτά ουδόλως μπορούν να μας βλάψουν, εάν εμείς δεν εκδιώξουμε τον Χριστό όπως οι Γαδαρηνοί. Ουδεμία ασθένεια μπορεί να αναστείλει την Θεία Λειτουργία και την Θεία Κοινωνία. Ούτε να γελοιοποιήσει μπορεί την Εκκλησία με μέτρα φόβου και τρομοκρατίας μετατρέποντας τους ιερείς και τον λαό σε μασκοφόρους των καρναβαλιών. Όπου δυο και τρεις στο όνομα μου και εγώ εν μέσω αυτών. Άρα κάθε φόβος και κάθε τρομοκρατία μέσα στην Εκκλησία αλλά και έξω είναι απιστία και άρνηση. Είναι προδοσία του Χριστού. Δια του Χριστού και εν τω Χριστώ και εν τη Εκκλησία Του θα νικήσουμε κάθε ασθένεια κάθε θάνατο κάθε φόβο. Και την ιατρική θα εφαρμόσουμε και τους ασθενείς θα προστατέψουμε  και η Εκκλησία θα λειτουργήσει απρόσκοπτα και όχι με τρομοκράτηση των πιστών. Το Χριστός Ανέστη δεν είναι συμβολική ακίνδυνη συναισθηματική έκφραση, αλλά οντολογική πραγματικότητα, Θείο Μυστήριο και απτή πραγματικότητα.  Εάν οι επίσκοποι και όσοι ιερείς φοβούνται και βάζουν την επιστήμη πάνω από την πίστη μάλλον δεν έχουν θέση στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Ας μετακομίσουν όπως ο Βησσαρίων στην Δύση και στον Πάπα, ο οποίος έφθειρε το όλο σώμα και το όλο ήθος της Ορθόδοξης Χριστιανοσύνης. Διότι η Ορθόδοξη Πίστη είναι υπέρτερη της επιστήμης και του λογικού. Εάν θέσουμε την επιστήμη ως βάση της ζωής μας, τότε εκδιώκουμε τον Χριστό και την Πίστη της Εκκλησίας στο Θείο Πρόσωπο Του. Η Εκκλησία και οι χριστιανοί επί δυο χιλιετηρίδες ζουν δια της πίστεως και όχι δια της επιστήμης και της λογικής.  Όπου Θεός βούλεται, νικάται φύσεως τάξις. Είναι ψευδής και ανυπόστατος η άποψη πολλών ιεραρχών πως δεν πρέπει να πειράζουμε τον Θεό και να αθετούμε την επιστήμη και την λογική. Το αντίθετο ισχύει όταν πρόκειται για την μαρτυρία της Εκκλησίας και των Μυστηρίων της. Δηλαδή πειράζουμε και εκδιώκουμε τον  Χριστό από την Εκκλησία και τον κόσμο όταν βάζουμε την επιστήμη και την λογική μέσα στο Μυστήριο της Εκκλησίας και του Χριστού.  Μάλιστα δε για να είμεθα δίκαιοι προς την επιστήμη και την λογική, εσείς σήμερα παραβιάζετε την αληθή επιστήμη και υποτάσσεστε στην άλογη απαίτηση των πολιτικών της παγκοσμιοποίησης. Διότι πληθαίνουν γύρω μας οι φωνές διεθνούς κύρους επιστημόνων, πως η παρούσα πανδημία είναι το φιάσκο του αιώνα και η παγκόσμια απάτη των ΜΜΕ, των διεθνών οργανισμών και των πολιτικών που υπακούουν στη δαιμονικότητα της παγκοσμιοποίησης και των λίγων μεγιστάνων του χρήματος και της πληροφορίας, που βάλθηκαν να ελέγξουν την παγκόσμια κοινωνία, τον παγκόσμιο πληθυσμό, την σκέψη, τα σώματα και τις ψυχές των ανθρώπων παγκόσμια, μέσω του φόβου του κορωνοϊού και να επιβάλλουν την παγκόσμια δικτατορία των. Όλοι γνωρίζουμε πως είναι εντελώς ψευδές το ενδιαφέρον και τα κροκοδείλια δάκρυα για την ανθρωπότητα του Μπιλ Γκέιτζ και των πολυεθνικών, που αυτός και η παρέα του ελέγχουν. Η επιστήμη και η λογική σήμερα στα πρόσωπα μεγάλων επιστημόνων και όσων άλλων μη διαπλεκόμενων ανθρώπων φανερώνει το ψεύδος του κορωνοϊού, που ευτυχώς δεν είναι άλλο από μια μορφή γρίπης, που δημιουργεί, όπως και η γρίπη, επιπλοκές μόνο σε επιβαρυμένους από άλλες ασθένειες και σε γερασμένους ανθρώπους. Σήμερα ζούμε τον επιβαλλόμενο παγκόσμιο παραλογισμό και το επιβαλλόμενο παγκόσμιο ψεύδος των ελεγχόμενων επιστημόνων και οργανισμών από τους πολιτικούς και των μεγιστάνες του χρήματος και των ΜΜΕ. Ονομάζουν πανδημία μια ασθένεια που δεν φονεύει κάθε υγιή άνθρωπο, όπως είναι ο ορισμός της πανδημίας, αλλά ελάχιστο ποσοστό ήδη πολύ αρρώστων και γερασμένων ανθρώπων, όπως θα έκανε και κάθε άλλη μορφή εποχιακής γρίπης.  Για τους λόγους αυτούς και όσους άλλους αναλύουμε ακολούθως επιβάλλεται η ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος να επανέλθει στην Ορθόδοξη συνοδικότητα, όπου Εκκλησία δεν είναι μόνο οι επίσκοποι αλλά όλος ο λαός του Θεού, όλοι οι βαπτισμένος στο όνομα της Αγίας Τριάδας. Διότι η θεμελιώδης βάση της Ορθόδοξης Εκκλησιολογίας, πως δεν υφίσταται εκκλησία χωρίς τον επίσκοπο, δεν ισχύει και αντιστρόφως, πως εκκλησία δηλαδή είναι μόνο ο επίσκοπος. Αυτό ισχύει στην παπική αίρεση όπου εκκλησία είναι μόνο ο Πάπας, ο οποίος ίσταται, όχι μόνο πάνω από τους λοιπούς ανθρώπους λαϊκούς και ιερωμένους, αλλά πάνω και από τον ίδιο τον Χριστό. Εμείς εδώ κλήρος και λαός, επίσκοποι και λαϊκοί, είμαστε ο λαός και το σώμα του Χριστού. Δεν είμαστε κρυφή η φανερή Ουνία. Η εκκλησιαστική ιεραρχία οφείλει να αφουγκράζεται εν Σοφία τον Ορθόδοξο Λαό αλλά και να βλέπει τα σημεία των καιρών και όχι να επιβάλλεται αυταρχικά, όπως κάνουν οι αφελληνισμένοι και από αποχριστιανοποιημένοι πολιτικοί της Ελλάδος. 

Με κάθε σεβασμό επομένως στα σεπτά  πρόσωπα της εκκλησιαστικής ιεραρχίας  και πλήρη αίσθηση της  αμαρτωλότητας μας, αλλά συγχρόνως με πλήρη επίγνωση των προβλημάτων και πειρασμών  που αντιμετωπίζει σήμερα η Ορθόδοξος Εκκλησία της Ελλάδος, αλλά και όλη η ελληνική κοινωνία, σας απευθύνουμε αυτή την κριτική επιστολή, προκειμένου ως επιστήμονες να συμβάλλουμε  έστω κατ’ ελάχιστον και στα  μέτρα των δυνατοτήτων μας, στην αντιμετώπιση των.  Διότι είμαστε  πεπεισμένοι πως η Εκκλησία είναι το Όλον και το Περιέχον και όχι το μέρος και το περιεχόμενο. Επίσης γνωρίζουμε πολύ καλά, πως σήμερα, η λύση των μέγιστων προβλημάτων του Ελληνικού Λαού περνά μέσα από την Εκκλησία της Ελλάδος. Διότι, εάν σήμερα υφίσταται Ελληνικός και Ορθόδοξος Λαός, αλλά και η  Ελλάδα η ιδία ως ελεύθερο κράτος, αυτό οφείλεται μόνο στην Ορθόδοξη πίστη και στην Ορθόδοξη Εκκλησία. 

Δηλαδή στο τιμημένο Ορθόδοξο ράσο των επισκόπων, των ιερέων και των μοναχών. 

Στην ελληνική κοινωνία και στον ελληνικό λαό συσσωρεύονται διαρκώς προβλήματα επί προβλημάτων και τον ουρανό της Ελλάδος τον γεμίζουν σύννεφα βαριά, που θα επιφέρουν μεγάλη μπόρα. Βεβαίως μας παρηγορεί ο λόγος του Αγίου Παϊσίου και άλλων νεοφανών Αγίων, πως μετά την μπόρα την δαιμονική θα έχουμε λιακάδα θεϊκή. 

 Η Εκκλησία της Ελλάδος γίνεται η ιδία μάρτυρας όλων αυτών των προβλημάτων και υπόκειται σε αυτά. Εάν η Εκκλησία της Ελλάδος λειτουργήσει ορθοδόξως, τότε και η Ελλάδα θα διασωθεί στον τόπο της ορθοδοξίας και της ελληνικότητας. 

Είναι σαφές πως από την εποχή των σταυροφόρων ξεκίνησε ο δυτικός πόλεμος και η προσπάθεια δυτικοποιήσεως της ανατολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας. Όταν οι Φράγκοι κατέκτησαν την δυτική Ρωμανία αντί να ακολουθήσουν τον ορθόδοξο και ρωμαΐικο δρόμο δημιουργώντας, ορθόδοξη Φραγκοσύνη, όλως αντιθέτως, δημιούργησαν την δυτική των φραγκική αίρεση και την δυτική των εκτροπή της δυτικής χριστιανοσύνης, εισάγοντας θεμελιώδεις αιρέσεις, όπως το Φιλιόκβε, την άρνηση των Ακτίστων Θείων και Θεοποιών Ενεργειών, τον άγαμο κλήρο κλπ. Αφού βεβαίως καθυποτάξαν και εξαφάνισαν την δυτική Ορθόδοξη Ρωμανία, όπως τώρα επιχειρούν να υποτάξουν και να εξαφανίσου την Ανατολική Ορθόδοξη Ρωμανία. 

Όλη αυτή την δυτική εκτροπή την περιγράφει και την αναλύει σε βάθος  ο μεγάλος σύγχρονος στοχαστής και Φιλοσοφίας Σπύρος Κυριαζόπουλος στο βιβλίο του «Η καταγωγή του τεχνικού πνεύματος», αλλά και ο μεγαλύτερος ίσως ορθόδοξος θεολόγος και δογματολόγος  της σύγχρονης ανατολικής ορθοδοξίας, π. Ιωάννης  Ρωμανίδης.  Μάλιστα ο καθηγητής Ρωμανίδης μιλά σαφώς για το σχέδιο δυτικοποιήσεως της Ορθοδοξίας μέσω διωγμού του ορθόδοξου μοναχισμού, όπως συνέβη επί εποχής Όθωνος αλλά και αργότερα. Διότι ο Ορθόδοξος Μοναχισμός είναι θεμέλιο και πυλώνας της Ορθόδοξης Εκκλησίας, αφού όλες οι αιρέσεις ανατρέπονται από τον ορθόδοξο μοναχισμό. Και αυτό είναι προφανές, αφού στον ορθόδοξο μοναχισμό, όπως κατ’ επέκταση και σε όλο τον ορθόδοξο κόσμο, σκοπός της χριστιανικής ζωής είναι η απόκτηση του Αγίου Πνεύματος, όπως πολύ σαφώς περιγράφει ο Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ στον διάλογο του με τον μαθητή του 

Μοτοβίλωφ. Ύστερα από αυτά έρχομαι στα δικά μας ζητήματα. 

Ορθόδοξη Εκκλησία και Ορθόδοξη Θεολογία 

Είμαστε υποχρεωμένοι ως επιστήμονες και ως θεολόγοι να παραδεχθούμε πως η μόνη συνεπής ερμηνεία του Ευαγγελίου είναι η Ορθόδοξη Θεολογία της Ανατολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας.

Ακόμη, ως ερευνητές, είμαστε υποχρεωμένοι να παραδεχθούμε, πως η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι η Μόνη Αγία Καθολική και Αποστολική Εκκλησία. Προσευχόμεθα στον Ζώντα Θεό να δώσει να ενωθούν όλοι οι Χριστιανοί επιστρέφοντας στην Ορθόδοξη Εκκλησία, από όπου απομακρύνθηκαν και έπεσαν σε ποικίλες αιρέσεις. Η δε παπική αίρεσις είναι παναίρεσις που ανακεφαλαιώνει όλες τις παλαιές αιρέσεις. 

Όσα δε συνέβησαν τους τελευταίους μήνες εξαιτίας του κορωνοϊού, αποτελούν ύβρη και περιφρόνηση του ίδιου του Χριστού και της Εκκλησίας Του. Διότι αναιρούν όλο το ευαγγέλιο και την εμπειρία του Χριστού, που περιέχεται σε όλη την εκκλησιαστική υμνολογία και την μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας με κορύφωση το γεγονός ότι θανάτω θάνατον πατήσας. 

Όλο το ευαγγέλιο και όλη η επι γης ζωή του Χριστού, είναι ακριβώς αυτή η άρσις των πτωτικών νόμων του θανάτου και των συνεπειών της πτωτικής ανθρώπινης φύσης, που παρέσυρε όλη την κτήση στον θάνατο και η οποία περιμένει την ελευθερία των τέκνων του Θεού για να επιστρέψει και η ίδια στην προπτωτική της χαριτωμένη κατάσταση. Μικρό παιδί, σε ένα ξεχασμένο χωριό ενθυμούμαι πως οι άνθρωποι θεωρούσαν πως τα εικονίσματα στο σπίτι δεν έχουν αξία αν δεν έχουν επί σαράντα ημέρες λειτουργηθεί στην Εκκλησία. 

Το ερώτημα που τίθεται επί τάπητος με τον κορωνοϊό είναι πολύ σαφές. Φέρει ή δε φέρει όλος ο ναός και το περιεχόμενο του την Αγιαστική Θεία Χάρη, που τον ξεχωρίζει από όλη την υπόλοιπη φύση και επομένως τον καθιστά τόπο θεραπείας κάθε ασθένειας του λαού; Φέρουν ή δεν φέρουν τα Άγια λείψανα, επί των οποίων θεμελιώνεται κάθε ναός την αγιαστική Θεία και Άκτιστο Χάρη, ώστε να καθιστούν τον ναό τόπο Άγιο και Τόπο Θεού; Εάν αυτό συμβαίνει και όντως έτσι συμβαίνει, τότε όλα όσα έχουν συμβεί μέχρι σήμερα εξαιτίας του κορωνοϊού, είναι ύβρις προς τον Χριστό, προς το Άγιο Πνεύμα και προς όλη την Αγία Τριάδα. Είναι ύβρις προς την Παναγία, τους Αποστόλους και τους λοιπούς Αγίους μάρτυρες και πατέρες της Εκκλησίας. Είναι ύβρις προς το Άγιο Πνεύμα που αγιάζει τον ναό τις εικόνες, τα ύδατα το Θείον μύρο και όλα όσα σχετίζονται με τον μυστήριο της Εκκλησίας. Εάν αυτό δεν είναι έτσι, τότε ματαία η πίστη μας. Μάταια η Αποστολική διαδοχή, μάταια η Θεία Λειτουργία, ματαία η Ορθόδοξη θεολογία. Μάταιοι οι αγώνες και τα μαρτύρια των Αποστόλων, όλων των πιστών και φίλων του Χριστού. Τότε δεν χρειαζόμαστε την Εκκλησία και τους επισκόπους της και τους ιερείς της και τους ασκητές της και τους Αγίους της και όλα όσα σχετίζονται με αυτήν. Τότε μας αρκεί η Επιστήμη. Μας αρκούν οι πολιτικοί και επιστήμονες που δήθεν μας νοιάζονται τόσο πολύ να μην αρρωστήσουμε και πεθάνουμε. Όμως σαφώς αυτό είναι ψευδές. Ουδείς μας νοιάζεται αληθινά να μην πεθάνουμε. Για αυτό ο Χριστός είπε άφετε τους νεκρούς θάψαι τους εαυτών νεκρούς.

Εάν όμως συμβαίνει το αντίθετο, όπως ακριβώς συμβαίνει, τότε μάλλον έχουμε σοβαρή εκτροπή από την Ορθόδοξη Πίστη και Αλήθεια. Διότι η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν εξυπηρετεί κάποιες κοινότυπες  θρησκευτικές ανάγκες των ανθρώπων, όπως κάθε θρησκεία, αλλά θέλει να αλλάξει τα πάντα. Διότι εδώ είναι ο Τόπος του Ζώντος Θεού ο οποίος μας βεβαιώνει πως  Ἰδού καινά ποιῶ τά πάντα» (Ἀποκαλύψεως 21, 5) καιἸδοὺ δίδωμι ὑμῖν τὴν ἐξουσίαν τοῦ πατεῖν ἐπάνω ὄφεων καὶ σκορπίων καὶ ἐπὶ πᾶσαν τὴν δύναμιν τοῦ ἐχθροῦ, καὶ οὐδὲν ὑμᾶς οὐ μὴ ἀδικήσῃ(Λουκ.ί 16-21).

Εάν αυτά αληθεύουν, τότε όλα όσα συμβαίνουν σήμερα γύρω μας και εντός των ναών, μάσκες γάντια αντισηπτικά, κόκκινες απαγορευτικές ταινίες και ό,τι άλλο, όλα αυτά, είναι περιττά και προσβάλουν και υβρίζουν την πίστη του Χριστού. Είναι άρνησις του Χριστού.

Βεβαίως, αυτό δεν σημαίνει πως πρέπει να πειράζουμε και να δοκιμάζουμε την δύναμη του Θεού είτε εντός είτε εκτός των ναών. Και αν υγιαίνω και αν αρρωστήσω, όλα είναι ένα θαύμα της αγάπης του Θεού. Ούτε θα πανικοβληθούμε ούτε θα κάνουμε ευτράπελα πράγματα, όπως αυτά που τώρα γίνονται εντός των ναών, ούτε θα κλείσουμε τους ναούς ούτε θα πειράζουμε τον Θεό. Τους ανθρώπους που είναι άρρωστοι και ασθενείς θα τους φυλάξουμε, θα τους προστατέψουμε, όχι πως ο Θεός δεν μπορεί να τους προστατέψει και να μην αρρωστήσουν, αλλά από αγάπη και σεβασμό στον Θεό και στον άνθρωπο, δεν θα τους εκθέσουμε σε κίνδυνο. Ούτε όμως θα καταργήσουμε την Θεία Λειτουργία ούτε θα κλείσουμε τους ναούς ούτε θα καταστήσουμε τις εκκλησίες τόπο τρομοκράτησης των ανθρώπων. Και κυρίως, δεν θα δεχθούμε να προσβάλλεται και να υβρίζεσαι το Μυστήριο της Εκκλησίας, δεχόμενοι πως η Εκκλησία οι εικόνες και ότι άλλο σχετίζεται με αυτήν ότι μπορεί να προκαλέσει αρρώστια και θάνατο.     

  

Μέτρα για τον κορωνοϊό και αναίρεση της Εκκλησιαστικής Συνοδικότητας. 

Είτε αλήθεια είτε ψέμα ο κορωνοϊός και η περίφημη πανδημία του, μέχρι σήμερα δεν έχει ακόμη συγκληθεί σύνοδος όλων των επισκόπων για να αποφανθούν  περί της ορθότητας η μη των μέτρων που ελήφθησαν μέχρι σήμερα σχετικά με τον κορωνοϊό. Όταν μάλιστα για πρώτη φορά στα δυο χιλιάδες χρόνια εκκλησιαστικής πρακτικής αποφασίζεται από την πολιτεία το κλείσιμο των ναών, αντίθετα μάλιστα από τις αρχικές θέσεις της ΔΙΣ, αυτό είναι μείζον θέμα, για το οποίο  θα έπρεπε να έχει αποφανθεί όλη η εκκλησιαστική ηγεσία και όχι μια μικρή ομάδα επισκόπων γύρω από τον αρχιεπίσκοπο. Μάλιστα για ένα μείζον θέμα όπως η απόφαση κλειστών ναών, απαγόρευση προσκύνησης των εικόνων, η δυνατότητα μετάδοσης ή μη, ασθενειών στον ναό και ό,τι άλλο αυτή τη στιγμή ταλανίζει την εκκλησία και τους πιστούς, αυτό θα έπρεπε να είναι θέμα προς συζήτηση όλης της ιεραρχίας. Ακόμη περισσότερο, θέμα όλης της εκκλησίας, ιερέων, μοναχών και λαϊκών. Διότι η Ορθόδοξη Εκκλησία, έχει εμπειρία δυο χιλιετηρίδων και μπορεί με άκρως επιστημονικό, δηλαδή εμπειρικό τρόπο να αποφανθεί για τα ζητήματα αυτά. Το εάν η πολιτεία θέλει ή δε θέλει να διδαχθεί, να σεβαστεί και να ακολουθήσει την Εκκλησία, αυτό είναι άλλο θέμα και άλλο θέμα η Αλήθεια της Εκκλησίας, η οποία σαφώς υπερβαίνει την αλήθεια των ανθρώπων και της πολιτείας, χωρίς να αντιφάσκει με την αμερόληπτη επιστήμη.  Επιπλέον, προβληματίζει κάθε σκεπτόμενο πιστό το γεγονός πως η ελλαδική Εκκλησία, αλλά και η ελληνική πολιτεία, δεν ακολούθησαν άλλες Ορθόδοξες Εκκλησίες, οι οποίες διαχειρίστηκαν εντελώς διαφορετικά την κρίση αυτή της αμφιλεγόμενης πανδημίας. 

Υποκρισία αγάπης και από την πολιτεία και από την εκκλησιαστική ηγεσία 

Όσο και αν ακούγεται βαρύς ο χαρακτηρισμός περί υποκρισίας αγάπης, δυστυχώς τα γεγονότα αποδεικνύουν την αλήθεια του. Διότι ούτε η εκκλησιαστική ηγεσία και πολύ περισσότερο ούτε η πολιτεία έχουν δείξει αγωνία για τα βάσανα της ελληνικής κοινωνίας τα τελευταία δέκα μνημονιακά  χρόνια. Σχεδόν είκοσι χιλιάδες μόνο  αυτοκτονίες, ανεργία, έλλειψη περίθαλψης και  φαρμάκων, δυσβάστακτοι φόροι, διωγμός ενός εκατομμυρίου νέων στο εξωτερικό, δημογραφική κατάρρευση, κατάρρευση της εθνικής οικονομίας, ισλαμικός εποικισμός, ξυλοδαρμοί σε πολίτες που διαμαρτύρονται για εθνικά θέματα όπως το μακεδονικό,  κατάργηση ελληνικής και ορθόδοξης παιδείας, εισαγωγή έμφυλων ταυτοτήτων ακόμη και στο νηπιαγωγείο, διάλυση του θεσμού της οικογένειας και όσα άλλα, δείχνουν πως το τωρινό ενδιαφέρον για τον κίνδυνο του κορωνοϊού είναι εντελώς πλασματικό και υποκριτικό. Αυτή η διαπίστωση ενισχύεται ακόμη περισσότερο από το γεγονός πως τα ακραία μέτρα  για τον κορωνοϊό προβλέπεται πως θα προκαλέσουν πρωτοφανή οικονομική ύφεση, φτώχεια πρωτόγνωρη, όπως ο ίδιος ο ΟΗΕ προβλέπει,  μολυσματικές πανδημίες πραγματικές λόγω της οικονομικής κατάρρευσης, καταστάσεις οι  οποίες  θα επιφέρουν πολλαπλάσιουςθανάτους και αυτοκτονίες  από τα εκατό περίπου θύματα του κορωνοϊού. Που και αυτά κατά την επίσημη δήλωση του κ. Τσιόδρα δεν είναι πραγματικά αλλά πλασματικά. Άρα η εκκλησιαστική ηγεσία συνηγορεί έμμεσα και άθελα της σε ένα εθνικό έγκλημα, που συντελείται πίσω από τις πλάτες του ελληνικού λαού. Ενώ οι πιστοί εμποδίζονται ακόμη να εισέλθουν στους ναούς αν δεν φορούν μάσκες και γάντια και τους απαγορεύεται να προσκυνούν τις εικόνες και σε λίγο να κοινωνούν όπως στην Γερμανία και αλλού, συγχρόνως η πολιτεία και συστημικές πολιτικές ομάδες  οργανώνουν φιέστες με χιλιάδες ανθρώπους χωρίς να ισχύει ουδέν μέτρο και απαγόρευση, όπως στα πρόσφατα εγκαίνια στο συντριβάνι της Ομόνοιας.  Η ακόμη χειρότερα στις νέες ισλαμικές πόλεις που δημιούργησε η πολιτεία όταν οι Έλληνες έμεναν κλεισμένοι στα σπίτια τους. Πέραν αυτών η υποκρισία της πολιτείας αλλά και της εκκλησιαστικής ηγεσίας φαίνεται ακόμη πιο τραγικά από το γεγονός πως οι θάνατοι λόγω κορωνοϊού ακόμη και αν όλοι είναι πραγματικοί, διότι έχουμε μαρτυρίες για πλαστογράφηση και παραποίηση των δεδομένων,  είναι εντελώς ασήμαντοι σε σχέση με θανάτους από άλλες ασθένειες μεταδοτικές η μη και από άλλα αίτια.

Ενδεικτικά αναφέρουμε μερικούς αριθμούς. Νεκροί από την αρχή του 2020 και μέχρι σήμερα(22-5-2020) από ασθένειες και εν γένει μη φυσικούς θανάτους. 

Κορωνοϊός: 335,636, 

Λοιπές μεταδοτικές ασθένειες: 5,074,365.

Δηλαδή από τους 15 ανθρώπους που πεθαίνουν από μεταδοτικές ασθένειες, ο ένας μόνο πεθαίνει από κορωνοϊό. Άρα αδιαφορούμε για τους 14 και ενδιαφερόμαστε μόνο για τον ένα επιλεκτικά. Αυτό και αν είναι δείγμα υποκρισίας. Προχωράμε στους αριθμούς. 

Ελονοσία: 383,421, 

Καρκίνος:  3,210,392, 

AIDS:  657,123, 

Θάνατοι παιδιών κάτω από 5 ετών:  2,971,263 

Εκτρώσεις:  16,620,669

Θάνατοι από κάπνισμα: 1,954,158  

Θάνατοι από αλκοόλ: 977,695

Αυτοκτονίες:  419,188  

Θάνατοι από τροχαία: 527,692 

Εποχιακή γρίπη: 190,343 

Επίσης στην Ελλάδα οι θάνατοι λόγω εποχιακής γρίπης αποκαλύπτουν σαφώς το φιάσκο και την πολιτική εκμετάλλευση του κορωνοϊού. 

Αναλυτικότερα για την Γρίπη στην Ελλάδα έχουμε:

2013-14  308 νεκροί, 2014-15  4.161 νεκροί, 2015-16   974 νεκροί, 2016-17   3.544 νεκροί, 2017-18   518 νεκροί 2018-19  1.071 νεκροί. 

Οι αριθμοί αυτοί στην Ελλάδα και παγκόσμια μας φανερώνουν την απάτη του κορωνοϊού στην Ελλάδα και παγκόσμια. 

Διότι  από τα 35 περίπου εκατομμύρια μη φυσικών θανάτων, μόνο οι  335,846  προήλθαν από τον κορωνοϊό, αν δεχθούμε πως δεν έχουν παραποιηθεί τα νούμερα, όπως πολλές πληροφορίες δείχνουν. Δηλαδή λιγότερο από 1% των μη φυσικών θανάτων προήλθαν αυτόν τον χρόνο από τον κορωνοϊό. Άρα η υποκρισία όσων παίρνουν αφύσικα μέτρα εναντίον της Εκκλησίας και που καταστρέφουν την παγκόσμια οικονομία και μετατρέπουν όλη την γη σε φυλακή και στρατόπεδο συγκέντρωσης και όσα αλλά πρόκειται να ακολουθήσουν, που θα τα αναλύσουμε ακολούθως, με αποτέλεσμα εκατοντάδες εκατομμύρια νεκρών όπως υπολογίζεται, είναι καταφανής και τα δάκρυα κροκοδείλια. Για αυτό η Εκκλησία της Ελλάδος οφείλει να συγκαλέσει άμεσα σύνοδο επισκόπων, να καλέσει επιστήμονες πέραν των κρατικών οργάνων να ενημερώσουν το σώμα των επισκόπων και να επαναπροσδιορίσει της σχέση της με την πολιτεία και τον κορωνοϊό. Διότι είναι μεγάλη υποκρισία να κλαίμε τον έναν νεκρό και να ξεχνάμε τους 99 ή να αδιαφορούμε για τα δεκάδες η και εκατοντάδες εκατομμύρια νεκρών που θα προκαλέσουν παγκοσμίως τα αφύσικα, αντισυνταγματικά και απάνθρωπα μέτρα του κορωνοϊού.

Γίνεσθε φρόνιμοι ως οι όφεις και ακέραιοι ως οι περιστερές.

Κατάργηση της θρησκευτικής και πολιτικής ελευθερίας των πολιτών, κλίμα τρομοκράτισης  και αστυνόμευσης με άλλοθι τον κορωνοϊό.

Η στοχευμένη επίθεση κατά της Ορθόδοξης  Εκκλησίας και των μυστηρίων της συνεχίζεται ακόμη και μετά την άρση των μέτρων. Θεολόγοι, ακόμη και ορθόδοξοι, δημοσιογράφοι και άλλοι χειραγωγοί της κοινής γνώμης, στο ελληνικό αλλά και στον διεθνή χώρο, έχουν επιστρατευθεί να διασύρουν την Θεία Κοινωνία και τα Μυστήρια της Εκκλησίας. Στην Ελλάδα προετοιμάζεται το έδαφος για πλήρη κατάργηση της Ορθόδοξης Λειτουργίας, του μυστηρίου της Θείας Κοινωνίας και όλης της Μυστηριακής Υπόστασης της Ορθόδοξης Εκκλησίας, όπως ήδη έχει αρχίσει να συμβαίνει στην Γερμανία και αλλού. Βιβλία επιστημονικής φαντασίας και ταινίες του Χόλιγουντ περιγράφουν με σκανδαλώδη ακρίβεια τα σημερινά γεγονότα τεχνητής και δήθεν  πανδημίας  κορωνοϊού και παγκόσμιας αστυνόμευσης της ανθρωπότητας,  15-30 χρόνια πριν.  Είναι σαφές πως ο κορωνοϊός είτε όντως θανατηφόρος όπως θα μπορούσε να είναι, είτε ακίνδυνος όπως φαίνεται εκ των υστέρων, όντως είναι το άλλοθι εφαρμογής ενός δαιμονικού σχεδίου που θέλει να μετατρέψει όλη την ανθρωπότητα σε μια αγέλη όρθιων ζώων και ανθρωποειδών, χωρίς ελευθερία και χωρίς αυτεξούσιο.  Ο διεθνής οργανισμός Υγείας ΠΟΥ, κατηγορείται πως καθυστέρησε να ενημερώσει τις κυβερνήσεις για την μεταδοτικότητα του κορωνοϊού. Μεγιστάνες του χρήματος που έχουν εξαγοράσει όλες τις μεγάλες φαρμακοβιομηχανίες και έχουν  θέσει υπό την εξουσία των εταιρειών των τον ΠΟΥ και την διοίκηση του μιλούν για μείωση του παγκόσμιου πληθυσμού αλλά και για υποχρεωτικό εμβολιασμό όλης της ανθρωπότητας. Ήδη επιστήμονες και δημοσιογράφοι διεθνούς κύρους καταγγέλουν πως ο υποχρεωτικός εμβολιασμός θα στοιχίσει πάνω από 50 εκατομμύρια νεκρούς σε όλη την ανθρωπότητα. Αυτό είναι πρωτάκουστο και μας φέρνει πίσω στις εποχές των απάνθρωπων, Ναζισμού και Σοβιετισμού. Ιδιωτικά φιλανθρωπικά ιδρύματα μεγιστάνων του χρήματος και άλλοι ιδιωτικοί η δημόσιοι φορείς με προκλητική προφητικότητα έξι εβδομάδες πριν την εμφάνιση του κορωνοϊού, μιλούσαν με ύποπτη ακρίβεια και προσομοίωναν ως πιθανό γεγονός μια πανδημία κορωνοϊού και όσα μετά ακολούθησαν. Τα ΜΜΕ χρηματοδοτήθηκαν για να τρομοκρατήσουν την ανθρωπότητα και να επιβάλλουν εγκλεισμό των ανθρώπων και κατάργηση όλης της ζωής. Επίσης ιδιωτικά ιδρύματα χρηματοδοτούσαν ερευνητικά προγράμματα σχετικά με τους κορωνοϊούς στην Αμερική στην Αγγλία και στην Κίνα. Ο ΠΟΥ ενώ αρχικά καθησύχαζε την ανθρωπότητα μετά μιλά για πανδημία και πρότεινε ακραία μέτρα χωρίς να έχει επιστημονικά τεκμηριωμένες θέσεις. Αντίθετα, οι πρώτες συστηματικές μελέτες έδειξαν πως ο κορωνοϊός είναι μια μορφή γρίπης και η θνησιμότητα από αυτόν είναι ίδια η και μικρότερη από την θνησιμότητα λόγω γρίπης η άλλων μορφών κορωνοϊών. Η ανθρωπότητα προετοιμάζεται για υποχρεωτικούς εμβολιασμούς αλλά και για υποχρεωτική εμφύτευση μικροτσίπ για προληπτικές μετρήσεις  βιομετρικών δεδομένων. Και ακολούθως κατάργηση της ενχρήματης οικονομίας. Δηλαδή πλήρης και απάνθρωπος έλεγχος της ανθρωπότητας.  Όσο και αν θέλουμε να αποφύγουμε τον πειρασμό της συνωμοσιολογίας τα γεγονότα δείχνουν πως κάτι φοβερό και δαιμονικό ετοιμάζεται πίσω από την πλάτη των λαών. Όλα δείχνουν πως αυτά που δεν πέτυχε ο Χίτλερ με τα τανκ τώρα οι επίγονοι του, τα πετυχαίνον με την απάτη του κορωνοϊού. Διακεκριμένοι επιστήμονες διεθνούς κύρους μιλάνε για φιάσκο και για αδικαιολόγητα  υπέρμετρα και αφύσικα μέτρα δήθεν προστασίας των ανθρώπων  από τον κορωνοϊό. Την στιγμή μάλιστα που έχουμε σοβαρές ενδείξεις για εργαστηριακά κατασκευασμένους κορωνοϊούς. Μετά δε τον covid19 μας ετοιμάζουν ακόμη πιο δραστικούς κορωνοϊούς που ήδη όπως λένε κάποιοι ειδικοί είναι έτοιμοι στα επιστημονικά εργαστήρια.  Αντί να ενδυναμωθούν τα συστήματα υγείας και να προστατεύονται οι ευπαθείς ομάδες και οι άρρωστοι, Αντ’ αυτού, στοχοποιούνται οι υγιείς ως πιθανοί φορείς ασθένειας και συγχρόνως δοκιμάζεται σε παγκόσμια κλίμακα το αστυνομικό κράτος και ο πλήρης και αμείλικτος εξατομικευμένος έλεγχος των ανθρώπων. Αναπτύσσεται συγρόνως για τον σκοπό αυτό  και επιβάλλεται η κατά πως φαίνεται επίσης θανατηφόρα τεχνολογία 5g, η οποία εκτός την πρόκληση ανιάτων ασθενειών, επιτρέπει τον πλήρη έλεγχο για κάθε πολίτη. Διότι ειδικοί επιστήμονες προειδοποιούν πως η υψηλή ηλεκτρομαγνητική συχνότητα μικροκυμάτων  που χρησιμοποιεί η τεχνολογία αυτή  και η πυκνή κατανομή των κεραιών της μετατρέπει τις πόλεις και το περιβάλλον σε έναν θανατηφόρο φούρνο μικροκυμάτων. Τώρα οι φούρνοι του Αουσβιτς θα ωχριούν στον παγκόσμιο φούρνο 5g που ετοιμάζουν οι φιλάνθρωποι μας που νοιάζονται να μειώσουν τον πληθυσμό της γής. Επιπλέον, η ίδια ακτινοβολία δρα κατευθείαν με ηλεκτρομαγνητικό συντονισμό στο αναπνευστικό και στο ανοσιοποιητικό σύστημα και στο DNA των έμβιων όντων. Είναι προκλητική η συσχέτιση περιοχών με ανεπτυγμένη τεχνολογια 5g, Κίνα, Ιταλία, Ισπανία, Αγγλία, Αμερική κλπ. με την υψηλή εμφάνιση θυμάτων κορωνοϊού. Πρόσφατες επιστημονικές εργασίες δείχνουν θνησιμότητα λόγω κορωνοϊού πολύ κάτω από το 1%. Αυτό ενισχύει την άποψη πως οι πολλοί θάνατοι που καταγράφονται σε ανεπτυγμένες χώρες πρέπει να σχετίζονται με αλλά αίτια και όχι από τον κορωνοϊό. Επίσης η θνησιμότητα λόγω κορωνοϊού είναι μηδενική για νέους ανθρώπους  και για παιδιά. Αυτό σημαίνει πως δεν έχουμε μια κλασσική πανδημία, που όταν προσβάλει έναν άνθρωπο τον φονεύει ανεξαρτήτως ηλικίας. Σε παλαιότερη μελέτη μας είχαμε επισημάνει πως και κλεισμένοι στο σπίτι αργά ή γρήγορα θα μας επισκεφθεί ο κορωνοϊός. Αλλά και ο εγκλεισμός εμποδίζει την φυσική μόλυνση που είναι αναγκαία διότι αποτελεί φυσικό τρόπο ανάπτυξης αντισωμάτων. Ο Θεός έφτιαξε με Σοφία τον κόσμο του και δεν χρειάζεται ο μαζικός εμβολιασμός που θα αφανίσει τον πλανήτη και θα τον μετατρέψει σε κρανίου τόπο. Άρα πρέπει να αναζητήσουμε άλλα μέτρα, όπως πρόληψη ‘ενίσχυση του ανοσιοποιητικού, διατροφή και κατάσταση αισιοδοξίας. Τα μέτρα φόβου ακόμη και μέσα στις εκκλησίες προφανώς ενισχύουν παρά επιλύουν το πρόβλημα. Για αυτό απαιτείται δραστική επανατοποθέτηση της Εκκλησίας στο όλο ζήτημα και όχι πλήρης ταύτιση και υποταγή στην πολιτεία.  

Όμως πέραν αυτών γνωρίζουμε πως η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι η μόνη δυνατή κιβωτός σωτηρίας της ανθρωπότητας. Για αυτό η αχρήστευση της εκκλησιαστικής ζωής και η στοχοποίηση των ναών, αποτελεί μέρος του σεναρίου για απόλυτο έλεγχο της ανθρωπότητας. Η αποδοχή από την εκκλησιαστική ηγεσία πολιτικών μέτρων, που στοχοποιούν και ενοχοποιούν τους ναούς και την εκκλησιαστική ζωή με την διάδοση ασθένειας και πανδημίας, είναι έγκλημα κατά της ανθρωπότητας. Διότι αχρηστεύεται η δυνατότητα ψυχικής αντίστασης των ανθρώπων απέναντι στον φόβο και την τρομοκράτηση. Ο φόβος και η κατάθλιψη αποδομούν και αναστέλλουν το ανοσιοποιητικό σύστημα του ανθρώπου και τον καθιστούν ευάλωτο σε κάθε μορφή ασθένειας. Έτσι ο κορωνοϊός ήταν η καλύτερη ευκαιρία μετατροπής όλης της ανθρωπότητας σε ένα πειραματόζωο για την επιβολή της Νέας Παγκόσμιας Τάξης που τόσο έχουν εκθειάσει πολιτικοί και άλλοι σε Ανατολή και Δύση. Η ιατρική είναι δώρο Θεού. Τα εμβόλια στο παρελθόν έχουν σώσει ζωές ανθρώπων. Όμως η σημερινή κατάσταση, όπου η υγεία της ανθρωπότητας γίνεται αντικείμενο κέρδους και αντικείμενο ενδιαφέροντος βαθύπλουτων και μεγιστάνων του χρήματος είναι πολύ ύποπτη. Η υγεία και η ιατρική όπως το οξυγόνο το νερό, η τροφή αλλά και η τεχνολογία, πρέπει να υπόκεινται σε κοινωνικό έλεγχο και να αποκλειστεί η κερδοσκοπία βάσει αυτών των αγαθών. Η Εκκλησία έχει λόγο να μιλήσει και να προειδοποιήσει προστατεύοντας τους ανθρώπους και τις κοινωνίες και όχι να καταστεί μέσο εκφοβισμού για ιδιωτικοποίησης της ζωής και της υγείας. Πολύ περισσότερο, η Εκκλησία δεν μπορεί να καταστεί συνένοχος σε μια εγκληματική προσπάθεια παγκόσμιου ελέγχου της ανθρωπότητας μέσω του φόβου και του ψυχολογικού εξαναγκασμού των ανθρώπων. 

Εκκλησία  και Πολιτεία. Σχέση υποτέλειας και δουλικότητας.

Αν η Εκκλησία κάνει τυφλή υπακοή στην πολιτεία τότε αρνείται τον εαυτό της. Η ελληνική πολιτεία σαφώς έχει χάσει κάθε ελληνικό και ορθόδοξο χαρακτήρα ιδίως τις τελευταίες δεκαετίες αφού σαφώς υπακούει σε ξένα κέντρα παγκόσμιας εξουσίας.  Η ελληνική πολιτεία με τις δεξιές και αριστερές κυβερνήσεις έχει περιφρονήσει εντελώς τον ελληνικό λαό την ιστορία και τον πολιτισμό του. Μάλλον ακόμη χειρότερα μισεί ότι ελληνικό και ότι ορθόδοξο. Μισεί τους Έλληνες και την Εκκλησία. Όλες οι αποφάσεις των τελευταίων χρόνων αποδεικνύουν περίτρανα αυτό το μίσος των Ελλήνων πολιτικών προς τον ελληνικό λαό και την περιφρόνηση των προς κάθε έννοια, ελληνικότητας, εκκλησιαστικότητας, δημοκρατικότητας και συνταγματικότητας. Εάν η εκκλησιαστικη ιεραρχία συνεχίσει να υπακούει στην παγκοσμιοποιημένη ελληνική πολιτεία τότε θα χάσει κάθε λαϊκό της έρεισμα. Επιπλέον εάν η εκκλησιαστική ιεραρχία σύρεται σε μέτρα εναντίον της Ορθόδοξης Πίστης, όπως αυτά που έλαβε προσφάτως με τον κορωνοϊό και συνεχίζει να λαμβάνει ακόμη, θα χάσει την αξιοπιστία της ως θεματοφύλακας της Ορθόδοξης Εκκλησιολογίας και της Ορθόδοξης Θεολογίας.  Ήδη οι ορθόδοξοι επίσκοποι απώλεσαν σε μεγάλο βαθμό το  ορθόδοξο κύρος του επισκοπικού των αξιώματος, όταν δέχθηκαν να συμμετέχουν σε μια σύνοδο χωρίς να έχουν ψήφο. Έτσι, παραβίασαν την θεμελιώδη υφή του αξιώματος των που δεν είναι άλλο από την Αποστολική Διαδοχή των και την βασική αρχή της Αποστολικής και Εκκλησιαστικής  Συνοδικότητας, πως όλοι οι επίσκοποι είναι ίσοι μεταξύ ίσων. Ενώ ο πατριάρχης ή ο αρχιεπίσκοπος είναι πρώτος μεταξύ ίσων. 

Σήμερα, καλείται η εκκλησιαστική ιεραρχία να σώσει στην Ελλάδα την Δημοκρατική και Συνταγματική αρχή του Ελληνικού Πολιτεύματος. Δηλαδή την αρχή της ισοπολιτείας. Η Εκκλησιαστική Ιεραρχία θα πρέπει να υπηρετήσει την Ορθόδοξη Πίστη, τον Ορθόδοξο Λαό και την Ορθόδοξη Θεολογία και Εκκλησιολογία, αρνούμενη να υπακούει σε μια πολιτεία που έχει μετακινηθεί προς την κομματική δικτατορία και φεουδαρχία. Ας θυμούνται οι ορθόδοξοι ιεράρχες την εποχή των ψευδοσυνόδων και της ψευδοένωσης της Φλωρεντίας και της Φερράρας, όπου όλη η εκκλησιαστική ιεραρχία εκτός του Αγίου Μάρκου του Ευγενικού και ελάχιστον άλλων ιεραρχών, είχε συρθεί από τον αυτοκράτορα στην πλέον προσβλητική για το επισκοπικό αξίωμα των υπογραφή υποταγής της Ορθοδοξίας στον Πάπα. Η παρούσα ανεκτική στάση της εκκλησιαστικής ιεραρχίας απέναντι σε προσβλητικές για την Ορθόδοξη Πίστη αποφάσεις της ελληνικής πολιτείας, όπως στην νομιμοποίηση των εκτρώσεων, την  κατάργηση της ορθόδοξης θεολογίας από τα σχολεία, την κατάργηση των φυσικών ανθρωπίνων φύλλων και νομιμοποίηση στο σύμφωνο συμβίωσης ομοφυλοφίλων, την νομιμοποίηση υιοθεσίας παιδιών από ομοφυλόφιλα ζευγάρια, την ανήθικη σεξουαλική διαπαιδαγώγηση, η οποία από-ιεροποιεί το σώμα και το μυστήριο του γάμου, ακόμη και στο νηπιαγωγείο όλα αυτά δείχνουν πως υπάρχει σήμερα έλλειμα ορθόδοξης αυτοσυνειδησίας στην εκκλησιαστική ιεραρχία. Αλλά και η εκκλησιαστική διευκόλυνση μέσω εκκλησιαστικών ΜΚΟ εγκατάστασης και νομιμοποίησης στο όνομα δήθεν της αγάπης εκατομμυρίων μουσουλμάνων λαθρομεταναστών στην ελληνική ενδοχώρα, δείχνουν ακόμη περισσότερο την υποτέλεια της εκκλησιαστικής ιεραρχίας στην σύγχρονη ελληνική  πολιτεία.

Εκκλησιαστική ιεραρχία και λαός. 

Εάν η εκκλησιαστική ιεραρχία έχει ζωντανή σχέση με τον πιστό λαό, τότε δεν έχει ουδεμία ανάγκη τους πολιτικούς. Μπορεί να αναγκάζει τους πολιτικούς να πειθαρχούν στο το σωστό και το δίκαιο. 

Εάν όμως έχει απωλέσει την ζωντανή της σχέση με τον πιστό λαό, τότε καθίσταται θεραπαινίδα της κοσμικής εξουσίας και εκπίπτει από το δικό της ουσιώδες έργο ζωοποίησης και ευαγγελισμού του λαού και της κοινωνίας.

Σήμερα η εκκλησιαστική ιεραρχία τείνει να απωλέσει τον ποιμαντικό της  χαρακτήρα απέναντι στον λαό και τείνει να ταυτίσει τον εαυτό της με μια εξουσιαστική δομή προέκταση της Δημόσιας Διοίκησης. Ο επίσκοπος λειτουργεί περισσότερο ως κρατικός ή εκκλησιαστικός αξιωματούχος και λιγότερο ως πατέρας. Αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό από την ως επί το πλείστον νεωτεριστική πρακτική, νέα και καλοπροαίρετα εν αρχή παιδιά, να γίνονται άγαμοι κληρικοί δίπλα σε επισκόπους, με συχνά λανθάνοντα και υποσυνείδητο σκοπό να εξελιχθούν και τα ίδια σε επισκόπους και αρχιεπισκόπους κατά το πρότυπο  της δυτικής παπικής εκκλησίας. 

Αντίθετα η Ορθόδοξη Ανατολική εκκλησιαστική  πρακτική είναι εντελώς διαφορετική.

Οι νέοι άνθρωποι που επιλέγουν να υπηρετήσουν τον Χριστό και την Εκκλησία φεύγουν και ασκούνται στην μοναχική πολιτεία επί πολλά έτη, όχι στο διαμέρισμα των γονιών των, αλλά μέσα σε μοναστικές αδελφότητες. Εκεί ασκούνται στην υπακοή στην νοερά προσευχή στην εγκοπή του ίδιου θελήματος, στη μελέτη των βίων των Αγίων και κυρίως στην μίμηση των Αγίων. Δηλαδή ασκούνται  στην απόκτηση του ανιδιοτελούς και κυρίως στην απόκτηση του Θείου Έρωτος προς τον Χριστό. Μάλιστα οι άνθρωποι που έχουν αποκτήσει τις προϋποθέσεις να μπορούν να υπηρετήσουν σε υψηλά εκκλησιαστικά αξιώματα, είναι αυτοί που ουδόλως τα επιθυμούν ή τα ορέγονται και ουδόλως έχουν ανάγκη της αυτοβεβαίωσης των μέσα από αυτά τα αξιώματα. Διότι επιθυμούν και έχουν αποκτήσει την αυτοβεβαίωσή των ως ανθρώπινα όντα από την ένωση των με τον Χριστό. Για αυτό δεν έχουν ουδεμία ψυχολογική ανάγκη να εξουσιάζουν άλλους ανθρώπους, αλλά έχουν αποκτήσει μόνο την θεμελιώδη και ουσιώδη ανάγκη να υπακούουν στην Εκκλησία και να  υπηρετούν τον Χριστό.

Σήμερα δυστυχώς παρατηρείται το επικίνδυνο φαινόμενο η Εκκλησία να αποτελεί σε μεγάλο βαθμό  χώρο δημοσίων σχέσεων, κομματικών ομαδοποιήσεων, ανταγωνισμών και ικανοποίησης παθολογικών εξουσιαστικών αναγκών και αναγκών ψυχολογικής αυτοβεβαίωσης.

Δημιουργώντας ομάδες και κόμματα, λειτουργεί άτυπη προεκλογική καμπάνια για την ανέλιξη σε εκκλησιαστικά αξιώματα αρχιεπισκόπων η πατριαρχών. Επιβάλλεται ως επίσκοπος σε μια επισκοπή η μητρόπολη κάποιο εκκλησιαστικό πρόσωπο που ουδόλως έχει σχέση με τον λαό της, όπως ακριβώς διορίζεται κάποιος ανώτατος κρατικός υπάλληλος από την πολιτική ηγεσία. Δηλαδή η Εκκλησία μιμείται ατύπως την αυταρχική και κομματική πολιτεία. Όμως το πλέον επικίνδυνο φαινόμενο είναι πως οι επίσκοποι, ως επί το πλείστον, λειτουργούν ως απλοί αξιωματούχοι και ελάχιστα ως ποιμένες και πατέρες του λαού, τηρώντας κάποια στερεότυπα εκκλησιαστικά πρότυπα. Έτσι ζουν αποστασιοποιημένοι από τον λαό μέσα στο στενό εκκλησιαστικό τους περιβάλλον ως πρίγκηπες και ως υπουργοί, που αδυνατούν να συνάψουν προσωπικές σχέσεις με τον απλό λαό. Για αυτό παρατηρούνται όλα τα επικίνδυνα φαινόμενα υποταγής και δουλικότητας της εκκλησιαστικής ιεραρχίας προς την πολιτεία.

 Για τους λόγους αυτούς απαιτείται η Εκκλησία να επανεξετάσει και να αξιολογήσει την σχέση της ιεραρχίας με τον λαό και την πολιτεία. Θα πρέπει να επανέλθουν παλιότερες εκκλησιαστικές πρακτικές, όπου ο επίσκοπος επιλέγεται από τις μοναστικές αδελφότητες και δεν εκκολάπτεται σε περιβάλλοντα που έχουν ως κύριο γνώρισμα να παράγουν επισκόπους. Επιβάλλεται ακόμη και η επαναφορά εκκλησιαστικών πρακτικών, όπου η πρώτη επιλογή υποψηφίων προσώπων για επισκοπικά ή Αρχιεπισκοπικά αξιώματα γίνεται με την συμμετοχή όλου του λαού, ενώ η τελική επιλογή γίνεται από όλη την Σύνοδο των επισκόπων της Εκκλησίας. Επίσης, απαιτείται πλήρης διαχωρισμός του επισκοπικού αξιώματος από τα οικονομικά της Εκκλησίας. Η οικονομική διαχείριση καθώς και λοιπές διοικητικές λειτουργίες, πρέπει να γίνεται διαφανώς με ευθύνη και συμμετοχή  ενάρετων λαϊκών, με αναφορά στον πιστό λαό  και υπό την επίβλεψη των επισκόπων. Ο επίσκοπος πρέπει να έχει ως κύριο έργο την προσευχή την κατήχηση την διαπαιδαγώγηση κλήρου και λαού και όχι την οικονομική και διοικητική διαχείριση. Οι απόστολοι το είπαν σαφώς όταν προέκυψε το πρόβλημα. Ότι δικό τους έργο δεν είναι να υπηρετούν τράπεζες, αλλά η προσευχή, η κατήχηση η διδασκαλία του λαού και η διάδοση του Ευαγγελίου. Δηλαδή, ο επίσκοπος είναι ως η μάνα και ως ο πατέρας του λαού και αναθέτει πρακτικά λειτουργήματα σε αξιόπιστα μέλη της τοπικής κοινότητας του πιστού λαού. Δεν αναλώνεται ο ίδιος όλη την εβδομάδα σε διοικητικά πρακτικά θέματα και η μόνη σχέση του με τον λαό να είναι ένα απλό κήρυγμα  κυριακάτικο από άμβωνος. Ο επίσκοπος οφείλει να είναι διανυκτερεύουν φαρμακείο και η ψυχή του λαού. Όλοι οι άνθρωποι να νιώθουν τον επίσκοπο ως πατέρα, ως αδελφό και ως φίλο των. Ο λαός να βεβαιώνεται στη ζωή δια του επισκόπου και ο επίσκοπος  να βεβαιώνεται δια του λαού εν Χριστώ. Σήμερα, όταν ζητάς να συναντήσεις τον επίσκοπο νιώθεις όπως όταν ζητάς να δεις έναν κρατικό αξιωματούχο. Θα σου διαθέσει λίγη ώρα κοιτώντας το ρολόι του, μεταφέροντας το αίσθημα στον επισκέπτη του πως χάνει την ώρα του με το να ασχολείται με έναν απλό άνθρωπο του λαού για οποιοδήποτε θέμα. Βεβαίως, δεν πρέπει να ξεχνούμε πως πάντα υπάρχουν μεταξύ των επισκόπων πολλές άγιες και έκτακτες προσωπικότητες που σώζουν το Εκκλησιαστικό κύρος και ήθος και που σε διδάσκουν μόνο που σου μιλούν αποπνέοντας αγιότητα και Θεοφάνεια. Διότι, ο επίσκοπος είναι αυτός που έχει περάσει όλες τις κλίμακες της πνευματικής ζωής, την κάθαρση και τον φωτισμό οπωσδήποτε και συχνά έχει φθάσει στην Θέωση. Έτσι και για αυτό στην Ορθόδοξη Παράδοση και Εκκλησιολογία ο Επίσκοπος είναι τόπος και εικόνα Χριστού. Είναι τόπος Θεοφάνειας. Και δια του επισκόπου, ο ιερέας ο μοναχός και ο λαϊκός, όλοι, καθίστανται τόπος μαρτυρίας του Θεανθρώπου και  Ζώντος Θεού Λόγου και Χριστού ως του Μόνο Αληθινού Θεού και Μεσσία του κόσμου.

Εκκλησία και πολιτική 

Η πολιτική επείγει να απαλλαχθεί από ιδεολογήματα δεξιά η αριστερά, φιλελεύθερα κομουνιστικά και ότι άλλο. Όλες οι ιδεολογίες δεξιές αριστερές κεντρώες κλπ. έχουν μέρος και κομμάτια της Αλήθειας αλλά όχι το Όλον. Για αυτό όλες οι πολιτικές ιδεολογίες, δεξιές ή αριστερές, σήμερα έχουν υποταχθεί στους τραπεζίτες, στα διεθνή κέντρα εξουσίας και στους ολίγους βαθύπλουτους της γης, ενώ εξαπατούν τον λαό πως πρεσβεύουν κάτι σημαντικό και σωστό.  Στην ουσία αντί τον λαό εξυπηρετούν τους ισχυρούς της γης που με το χρήμα το φόβο την δόξα και την ηδονή εξαγοράζουν όλους τους επίδοξους πολιτικούς άνδρες και γυναίκες και τους βάζουν να εργάζονται για αυτούς και όχι για τους λαούς των. 

Η Ορθόδοξη Εκκλησία, μολονότι δεν έχει ως δικό της έργο την κοσμική εξουσία και την πολιτική διακυβέρνηση των ανθρώπων, όμως είναι η μόνη καθ’ ύλην αρμόδια να μας διδάξει την τέχνη και το νόημα της αληθούς πολιτικής. 

Τι είναι η Πολιτική; Πολιτική είναι ο Έρως της πόλης των πολιτών, των ονομάτων και των υποστάσεων, φίλων η εχθρών. Πολιτική είναι η τέχνη να υπηρετείς τον άνθρωπο και την ζωή ως γεγονός ιερότητας και αγιότητας. Πολιτική είναι η τέχνη και η επιστήμη της ελευθερίας από κάθε θάνατο και κάθε αφανισμό. Για αυτό ο πολιτικός άνδρας είναι ο ανύστακτος  και ακάματος εραστής της πόλης και των πολιτών.  Η Ορθόδοξη Εκκλησία μπορεί να διδάξει την όντως πολιτική επιστήμη ως θεωρία και πράξη Δημοκρατίας, Αριστοκρατίας και Βασιλείας. Όπου όλοι καλούνται να καταστούν άριστοι και τέλειοι και βασιλείς πολίτες και της γης και του ουρανού. Η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι η πηγή και η αιτία της όντως Δημοκρατίας ως κράτος του Δήμου και της κοινότητας. Ακόμη, η Ορθόδοξη  Εκκλησία μπορεί να διδάξει την πολιτική ως την ανατρεπτική ιεραρχία όπου το ανώτερο υπηρετεί και σώζει και δεν εξουσιάζει το κατώτερο. Αν η αρχαία Αθήνα θεμελιώνει με την Σοφία της το δημοκρατικό πολίτευμα, αυτό πραγματοποιείται ουσιαστικά μόνο μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία και στην Ορθόδοξη Θεία Λειτουργία. 

Διότι, στον τόπο της Θείας Λειτουργίας ο άνθρωπος γίνεται μάρτυρας κι μύστης Θεού. Ο Θεός είναι η όντως πηγή της αγαθότητας της καλοσύνης της συμπόνιας της τρυφερότητας της ελευθερίας της ανιδιοτέλειας. Ο Χριστός ως Σαρκωμένος Θεός Λόγος, ως Τέλειος Θεός και άνθρωπος φέρει για πρώτη φορά και χαρίζει στον άνθρωπο την δύναμη να αγαπά ανιδιοτελώς και να υπηρετεί ανιδιοτελώς τον άλλο άνθρωπο.   

Δια του Χριστού και δια της Εκκλησίας και της Θείας Λειτουργίας, ο άνθρωπος αποκτά το μέγιστο αξίωμα του Θεούμενου και Θεωμένου ανθρώπου. Δηλαδή το αξίωμα της ταπεινώσεως και της δύναμης να βιώνει τον άλλο άνθρωπο φίλο η εχθρό ως τον μέγιστο θησαυρό του.

Αυτό είναι το αξίωμα της Τελείας Αγάπης που μόνο ο Χριστός μπορεί να χαρίζει στο ανθρώπινο πλάσμα. Ποιος αλήθεια ήταν ο σκοπός του Θεού όταν δημιούργησε τον άνθρωπο; Προφανώς η Τελεία Αγάπη, όπως είναι ο Ίδιος ο Θεός. Ο Θεός δημιουργεί και καλεί τον άνθρωπο στο είναι, δηλαδή στην Εκκλησία, για να του δώσει και να του χαρίσει αυτό το υπέρτατο αξίωμα της Τελείας Αγάπης ακόμη και προς τους εχθρούς του. Μέσα στην Θεία Λειτουργία ο άνθρωπος συναντάται και ενούται δια του Χριστού με τον Ζώντα Τριαδικό και Υποστατικό Θεό. Δηλαδή μέσα στην Θεία Λειτουργία ο άνθρωπος ενούται με όλο το ανθρώπινο γένος στο παρελθόν, στο παρόν και στο μέλλον του. 

Για αυτό η Θεία Λειτουργία είναι το όντως κέντρο του κόσμου σε όλη την ιστορία του. Διότι εδώ ο άνθρωπος δέχεται την κλήση και μπαίνει στην όντως περιοχή της Πόλης των ονομάτων. Τι είναι Δημοκρατία και τι αριστοκρατία και τι Βασιλεία; Όλα αυτά είναι διαφορετικά ονόματα για το πολίτευμα των υποστατικών ανθρώπων με όνομα και ταυτότητα με σάρκα και οστά. Και τι είναι η Εκκλησία; Είναι ο τόπος όπου καλούνται όλα τα όντα  να ζήσουν και να συναντηθούν εν Αληθεία. Δηλαδή να αποκτήσουν την Τελεία και αλησμόνητη Αγάπη προς όλα τα όντα τα υποστατικά με όνομα και ταυτότητα με σάρκα και οστά. Και αυτό γίνεται εφικτό μόνο μέσα στην Θεία Λειτουργία όπου ο Ζών Θεός Λόγος αποκαλύπτει και φανερώνει τον Εαυτό του στον πεσμένο και νεκρό άνθρωπο. Και του δίδει την δική του Ζωή και την δική του Αγάπη. 

Και τον ελευθερώνει από τον τόπο του θανάτου του σκότους και του κακού που σκοτώνει τα όντα και τα φυλακίζει στο δικό του Βασίλειο της λήθης του μίσους και του μισού. Γι’ αυτό η Θεία Λειτουργία δεν μπορεί να διακοπεί με κανένα κορωνοϊό και με ουδεμία ασθένεια θανατηφόρο. Διότι η Θεία Λειτουργία είναι η άρση του θανάτου. Οποίος δεν το κατανοεί και δεν το αντιλαμβάνεται αυτό και φοβούμενος τις μεταδοτικές ασθένειες,  δέχεται να απέχει από την Θεία Λειτουργία, δεν έχει ποτέ συναντηθεί με τον Χριστό και την Εκκλησία του, είτε λαϊκός είτε κληρικός είτε επίσκοπος είτε όποιος άλλος.

Τα πολιτικά κόμματα είναι αιρέσεις χωρισμού αποξένωσης  μίσους και φυλακής του ανθρώπου.

Τα πολιτικά κόμματα μισούν την Αλήθεια και το Όλον. Για αυτό γίνονται όργανα των πονηρών πνευμάτων που νεκρώνουν την πόλη και την πολιτική. Ο άνθρωπος της Αλήθειας, ο  άνθρωπος του Όλου, ο άνθρωπος που έστω κατ’ ελάχιστο γνωρίζει κάτι από τον Χριστό δεν μπορεί να ανήκει σε κόμματα, σε κομμάτια και σε συντρίμμια της πόλης και της πολιτικής. Αυτός ανήκει στον Όλον της Πόλης και δημιουργεί πολιτική του Όλου και όχι του μίσους και του μισού. 

Η Εκκλησία δεν πρέπει να ασκεί κοσμική εξουσία επί την ανθρώπων. Όμως έχει χρέος να δείξει την αληθή πολιτική του Όλου και όχι του μέρους. Πολύ περισσότερο, η Εκκλησία δεν μπορεί να υποτάσσεται στα κόμματα και στις κυβερνήσεις των. Η Εκκλησία έχει δικά της κριτήρια για το αληθές. Και αν είναι ανάγκη για να σώσει τον λαό της από το ψεύδος, ασκεί αφόβως και θαρραλέως δριμεία κριτική στην πολιτεία. 

Όμως η Εκκλησία με τις επισκοπές της και τις ενορίες της, μπορεί να σώζει την πολιτική και την πόλη διδάσκοντας τους ανθρώπους για την ορθή πολιτική θεωρία και πράξη. Σήμερα παρατηρείται εν πολλοίς μια μονοφυσιτική αντίληψη των εκκλησιαστικών ανδρών διότι, ενώ βλέπουν το ψεύδος των πολιτικών και την εξαπάτηση του λαού αδρανούν και φεύγουν από το χρέος των να διδάσκουν την ορθή πολιτική θεωρία και πράξη. Αφήνουν ανενόχλητους τα κόμματα και τους πολιτικούς να φονεύουν τον λαό, την πόλη και την αλήθεια της ζωής και της Εκκλησίας. Και όχι μόνο αδρανούν και κλείνουν τα μάτια αλλά συχνά και συνεργάζονται ατύπως με τα κόμματα και τις κυβερνήσεις των στην εξαπάτηση του λαού και της πόλης. 

Η Εκκλησία μπορεί και πρέπει να αναδεικνύει υγιείς πολιτικούς άνδρες και γυναίκες. Διότι η Εκκλησία είναι η μόνη που διατηρεί άμεση επαφή με τον λαό. Χωρίς η ίδια να συμφύρεται  στην πολιτική μπορεί και πρέπει να εξυγιαίνει την πολιτική με ουσιώδη τρόπο.

Κυρίως, η Εκκλησία μπορεί να διδάξει τον λαό της πως δεν πρέπει να προσκολλάται και να λατρεύει τους πολικούς άνδρες χάριν ίδιου οφέλους. Ακόμη περισσότερο, δεν πρέπει να προσκολλάται στις κομματικές ιδεολογίες και να χωρίζεται σε τάξεις και κομματικές ομάδες. Μπορεί ακόμη να διδάξει τους πολιτικούς, πως μόνο εάν έχουν αναπτύξει το ανιδιοτελές μπορούν να υπηρετήσουν τον λαό και την δημοκρατία. Μπορεί να διδάξει τους πολιτικούς αλλά και να τους θέσει προ των ευθυνών των, όσον αφορά την Ελληνική παράδοση και τον Ορθόδοξο πολιτισμό και τρόπο. Οι πολιτικοί πρέπει να γνωρίζουν και να φοβούνται την Εκκλησία όταν αδικούν και όταν υπηρετούν το ψεύδος και την ιδιοτέλεια. Πρέπει να γνωρίζουν πως θα βρουν μπροστά τους σύσσωμη την Εκκλησιαστική ιεραρχία όταν πράττουν άδικα για τον λαό την ιστορία την Εκκλησία και την δημοκρατία.                                              

 

Τι είναι η Εκκλησία. Δεν υποκαθίσταται η  Εκκλησία μέσω του Διαδικτύου.

 Χωρίς σωματική επαφή με το μυστήριο της Θείας Λειτουργίας αυτό είναι εκκλησιαστική  αναπηρία.

Στην πρόσφατη καθιέρωση μέτρων για την υποτιθέμενη πανδημία αναπτύχθηκε μια νέου είδους εκκλησιολογική θεωρία. Πως η Εκκλησία μπορεί να πραγματοποιεί τον εαυτό της διαδικτυακά και μέσω της μεταφερόμενης εικόνας. Όμως αυτό δεν είναι Εκκλησία είναι καρικατούρα και αχρήστευση της Εκκλησίας. Βεβαίως το διαδίκτυο και η μεταφερόμενη εικόνα μέσω τηλεοράσεων δίδει μια μικρή παρηγοριά σε όσους ανθρώπους έχουν καθηλωθεί από ασθένειες και δεν μπορούν να μετακινηθούν. Προσοχή. Όχι επειδή απαγορεύεται η μετακίνηση των για να μην μεταδώσουν ασθένειες αλλά διότι αδυνατούν οι ίδιοι.  Όμως η Εκκλησία πραγματοποιείται μόνο άμεσα και σωματικά ως Μυστηριακή προέκταση στον χώρο και στον χρόνο του Μυστικού Δείπνου του Χριστού. Οι άνθρωποι πρέπει να αποφασίσουν να συμμετάσχουν  με το σώμα τους και με την ψυχή τους στη Θεία Λειτουργία. Ο Χριστός και η Εκκλησία του δεν φοβούνται τις ασθένειες και τις μολύνσεις. Ο Χριστός δεν αρνήθηκε να προσεγγίσει τους λεπρούς και να τους θεραπεύσει. Οι συγγενείς του παραλυτικού χάλασαν την σκεπή του σπιτιού για να κατεβάσουν τον άρρωστο και παράλυτο άνθρωπο με το κρεβάτι του μπροστά στον Χριστό.   Η Εκκλησία είναι Μυστήριο σώματος και πνεύματος. Και αυτό το ζωηφόρο Μυστήριο δεν αναιρείται λόγω των ασθενειών και των μολύνσεων. Διότι το Μυστήριο της Εκκλησίας είναι ο Ίδιος ο Χριστός, που είναι Παρών εν Αγίω Πνεύματι στην Θεία Λειτουργία και σε όλα τα εξ αυτής απορρέοντα  Μυστήρια της Εκκλησίας.  Όταν μπαίνουμε στην Θεία Λειτουργία, με πίστη και Έρωτα Χριστού εισερχόμεθα ουσιωδώς και σωματικώς στην Ελευθερία της Βασιλείας του Θεού.  Εάν μας κυριαρχεί ο φόβος των ασθενειών και των μολύνσεων, τότε αγνοούμε παντελώς τούτο το Μυστήριο.  Χωρίς την σωματική παρουσία του λαού στην Θεία Λειτουργία αναιρείται το Μυστήριο της Εκκλησίας. Η Εκκλησία χωρίς τον λαό της, χωρίς τη σωματική παρουσία του λαού της ακρωτηριάζεται, αχρηστεύεται  και καθίσταται ανάπηρη. Όσοι φοβούνται τα μικρόβια και τις ασθένειες αγνοούν το μυστήριο της Εκκλησίας και του Χριστού. Με πίστη κινούμεθα και ζούμε και υπάρχουμε. Με πίστη μπαίνουμε στην Εκκλησία και στην Θεία Λειτουργία. Εάν έχουμε αληθή πίστη τότε ο Χριστός μπορεί να παύει κάθε ασθένεια κάθε θάνατο και κάθε πειρασμό. Η αποδοχή από την ιεραρχία της Εκκλησίας των μέτρων αυτών του κορωνοϊού έδειξαν πως στιγμιαία απωλέσαμε την πίστη μας και προδώσαμε τον Χριστό. 

Η ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος δεν πρέπει να ξανά υποκύψει σε μέτρα αντισυνταγματικά κατ’ ουσίαν, που αναιρούν την υπόσταση της Δημοκρατίας, αλλά και της Ορθόδοξης Εκκλησίας.  Όπως η απαγόρευση της Θείας Λειτουργίας, της Θείας Κοινωνίας, η πλήρης αστυνόμευση και ο έλεγχος της ελληνικής κοινωνίας και η οικονομική καταστροφή του λαού μας. Ιδίως η Εκκλησία πρέπει να αντισταθεί με κάθε τρόπο στα επερχόμενα μέτρα υποχρεωτικών εμβολιασμών και εμφύτευσης με το εμβόλιο μικροτσίπ για την πλήρη  ξένη εξουσία, σώματι κι ψυχή, επί των ανθρώπων. Η Εκκλησία της Ελλάδος οφείλει να αντισταθεί και να προστατέψει τον ελληνικό λαό ως προς την κατάργηση της ελευθερίας των ανθρώπων είτε μέσω αχρήματης οικονομίας, είτε μέσω πλασματικών πανδημιών, είτε  μέσω ψυχοσωματικού ελέγχου και χειραγώγησης από οποιονδήποτε το επιχειρεί ακόμη και για το καλό μας. Η Εκκλησία οφείλει να προστατεύσει το πολυτιμότερο αγαθό του Θεού στον άνθρωπο, που δεν είναι άλλο από το αυτεξούσιο και την προσωπική ελευθερία του.  Οποιαδήποτε άλλη στάση και συμμετοχή της εκκλησιαστικής ιεραρχίας σε μεθοδεύσεις της πολιτείας και διεθνών οργανισμών για τον έλεγχο επί των σωμάτων και των ψυχών των ανθρώπων,  θα την φέρει αντιμέτωπη με τον ίδιο τον λαό και θα την καταστήσει εχθρό του λαού αλλά και του Χριστού.    

     

Μετάνοια Προσευχή και Σωτηρία. Η Ορθόδοξη εκδοχή των.   

Ο κορωνοϊός μας αποκάλυψε τα θεολογικά κενά, τόσο ως εκκλησιαστική ιεραρχία όσο και ως ακαδημαϊκή κοινότητα αλλά και ως καθημερινή ποιμαντική. Διότι τόσο εύκολα προσπαθήσαμε να δικαιολογήσουμε με πρόχειρες θεολογικές ερμηνείες τα μέτρα αποχής του λαού από το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας και της Θείας Λειτουργίας. Ακούσαμε από επίσημα πρόσωπα σε κάθε περίπτωση για την ανάγκη μετάνοιας ενώ συγχρόνως υιοθετούσαν οι ίδιοι άνθρωποι την κατ’ οίκον εκκλησία και αποδεχόντουσαν πως μέσα στην Εκκλησία κυκλοφορούν ασθένειες μεταδοτικές. Έτσι πολύ αβασάνιστα ακούμε από επίσημα χείλη εκσυγχρονισμούς στον τρόπο μετάδοσης της Θείας κοινωνίας αλλά και στην υιοθέτηση της διαδικτυακής μετοχής στο μυστήριο της Θείας Λειτουργίας αφού για κάποιους δεν χάνουμε και τίποτε αν απέχουμε σωματικά από την Θεία Λειτουργία. Θα είναι άκρως ωφέλιμο και διδακτικό αν κάποιοι ασχοληθούν να συλλέξουν όλα όσα ακούστηκαν αυτό τον καιρό από επώνυμους και άλλους υπεύθυνους για να δικαιολογηθεί η εύκολη αποδοχή των μέτρων του κορωνοϊού από την εκκλησιαστική ηγεσία. Έτσι θα φανεί περίτρανα το θεολογικό κενό των υπευθύνων που έσπευσαν να κάνουν υπακοή σε μια πολιτεία άκρως εχθρική προς την Εκκλησία και προς την δημοκρατία. 

Όμως με όλα αυτά  τίθεται το ουσιώδες ερώτημα περί μετανοίας, περί προσευχής και περί σωτηρίας στην Ορθόδοξη Εκκλησία και Θεολογία. Εδώ μόνο συνθηματικά θα ασχοληθούν με το καίριο αυτό ζήτημα. Η Ορθόδοξη Εκκλησία προφανώς δεν είναι θρησκεία. Και προφανώς οι θεολογικοί αυτοί όροι μετάνοια, προσευχή, σωτηρία δεν αντιστοιχούν με τίποτε σε θρησκευτικές κατηγορίες που εξυπηρετούν συναισθηματικές και ψυχολογικές ανάγκες θρησκευόμενων ανθρώπων. Για αυτό, όσο και αν δεν το αντιλαμβανόμαστε, έχουμε σοβαρή εκκλησιολογική και θεολογική αίρεση, όταν αντιλαμβανόμαστε τις έννοιες αυτές ως απλώς θρησκευτικές έννοιες αντίστοιχες είτε με άλλες μορφές χριστιανικών θεωρήσεων η και άλλες θρησκευτικές παραδόσεις. Στην Ορθόδοξη Εκκλησία δεν υφίσταται δυνατότητα προσευχής, μετανοίας και σωτηρίας έξω από την Θεία Λειτουργία και επομένως έξω από τον Χριστό. Όπως δεν υφίσταται αληθινός Θεός έξω από τον Χριστό. Όταν ο Χριστός μας γνωστοποιεί πως Εγώ είμαι η Αλήθεια η Οδός και η Ζωή, πως άνευ εμού ού δύνασθε ποιείν ουδέν και πως ουδείς δύναται να πάει στον πατέρα μου χωρίς εμένα,  

«Ἐγὼ εἰμὶ ἡ  ὁδὸς καὶ ἡ  ἀλήθεια καὶ ἡ  ζωή·   οὐδεὶς ἔρχεται πρὸς τὸν πατέρα εἰ μὴ δι’  ἐμοῦ» (Ἰω. 14, 6) μας αποκλείει οιαδήποτε δυνατότητα  σχετικοποίησης του Προσώπου του και της Εκκλησίας του. 

Μόνο εντός της Θείας Λειτουργίας είναι δυνατή η γνώση του Θεού και η ένωση με τον Θεό εν Χριστώ και δια του Χριστού. Για αυτό επείγει να σταματήσει άμεσα κάθε σχετικοποίηση των πραγμάτων αυτών, όπως παρατηρήσαμε να συμβαίνει με την εκκλησιαστική ηγεσία, αλλά και άλλα σημαίνοντα εκκλησιαστικά πρόσωπα, με την ευκαιρία του κορωνοϊού. Είναι εντελώς αιρετική και μη Ορθόδοξη διδασκαλία η διδασκαλία περί μετανοίας προσευχής και σωτηρίας εάν αυτά δεν ταυτίζονται με το πρόσωπο του Χριστού. Ο Χριστός μας αποκαλύπτει την αληθή προσευχή, την αληθή μετάνοια και την αληθή σωτηρία αποκαλύπτοντας μας το δικό του Θείο και Θεανθρώπινο πρόσωπο και υπόσταση. Για αυτό οποιαδήποτε διδαχή προσευχή και μετάνοια που παρακάμπτει το πρόσωπο του Χριστού είναι πλάνη και αίρεση, όσο χριστιανική και αν φαίνεται. Για αυτό ουδείς μπορεί να προσευχηθεί αληθώς, να μετανοήσει αληθώς και να σωθεί αληθώς εκτός της Θείας Λειτουργίας. Για αυτό ο Θεός από άπειρη αγάπη μας έστειλε τον κορωνοϊό, για να μας προφυλάξει από μεγάλες πλάνες και αιρέσεις όπως αυτές του Πάπα των προτεσταντών και λοιπών αιρέσεων και αιρετικών, που εγκυμονούνται τα τελευταία χρόνια σε ορθόδοξους κύκλους. Όπως συνέβαινε και κατά την περίοδο της επικείμενης άλωσης της πόλης, όπου η Ορθόδοξη Εκκλησία είχε στιγμιαία και επικίνδυνα υποταχθεί στην πολιτεία και ακολούθως δι’ αυτής  στην παπική αίρεση. Αυτό προφανώς δεν πρέπει να συμβεί σήμερα εάν θέλουμε να μην συμβεί και η επικείμενη καταστροφική και ολική άλωση όλης της Ελλάδος. 

Συνοδικότητα, Υπακοή και Ελευθερία. 

Υπακοή στο Χριστό ίσον ανυπακοή στους ανθρώπους που περιφρονούν ή μισούν τον Χριστό και την ελευθερία του ανθρώπου. 

Δυστυχώς, ορθόδοξοι θεολόγοι με καινοφανείς διδασκαλίες και θεωρίες περί ιεραρχίας στο μυστήριο του Τριαδικού Θεού αποδομούν το μυστήριο και του Θεού και της Εκκλησίας του. Οι θεολόγοι αυτοί αγνοούν ή ξέχασαν, πως η έννοια του προσώπου-υπόστασης που εισήγαγαν οι μεγάλοι Έλληνες πατέρες της Εκκλησίας και κυρίως οι Καππαδόκες αντιτίθεται σε κάθε μορφή φεουδαρχίας και ιεραρχίας, τόσο στο ενδοτριαδικό Μυστήριο της εσωτερικής ζωής του Τριαδικού Θεού, όσο και στο Μυστήριο της Εκκλησιολογικής Συνοδικότητας. Κάθε έννοια ιεραρχίας στην ουσία αρνείται και αναιρεί το Μυστήριο του προσωπικού και Υποστατικού Θεού, αλλά και το μυστήριο της Σάρκωσης του Θεού όπως περιγράφουμε αλλού εκτενώς.  

Η Εκκλησιαστική Συνοδικότητα είναι κυριολεκτικά η ανώτερη μορφή δημοκρατικού πολιτεύματος που μπορεί να υπάρξει στην ιστορική πραγματικότητα. Εδώ όλοι υπακούουν εν Αγίω Πνεύματι στον Χριστό, ως τον Μόνο Αγαθό τον Μόνο Δίκαιο και τον Μόνο Ζώντα Θεό Λόγο. Η αρχαία Ελλάδα είναι η πρωτύπωση της Χριστιανιακής πραγματικότητας κι Αλήθειας, έχοντας ως βάση τον Λόγο, την Πόλη, την Δικαιοσύνη, την Αγαθότητα και την Ελευθερία. Ο Χριστός αποκαλύπτει στους ανθρώπους, πως όλα αυτά που προαισθάνθηκε η Αρχαία Ελλάδα και δι’ αυτής όλη η ευαίσθητη παγκόσμια ανθρωπότητα, απορρέουν, σχετίζονται και ταυτίζονται με το δικό του Θείο και θεανθρώπινο Πρόσωπο. Για αυτό η Ορθόδοξη Εκκλησία δε σχετίζεται και δεν συμπίπτει με ουδεμία γραμμική μορφή θρησκευτικού ή παπικού φεουδαρχισμού, όπου το κατώτερο υποτάσσεται και υπακούει τυφλά στο ανώτερο. 

Η υπακοή στην Ορθόδοξη Εκκλησιολογία ορίζεται και συμπίπτει με την Αλήθεια και την Ελευθερία. Ουδείς υποχρεούται να υπακούσει σε οιονδήποτε άνθρωπο επειδή αυτός απλώς κατέχει κάποιο αξίωμα εκκλησιαστικό ή άλλο. Ο Έλληνας στην αρχαία εποχή υπακούει μόνο στην Αλήθεια, στη Δικαιοσύνη και στη Λογική. Έτσι, η υπακοή ταυτίζεται με την ελευθερία. Πολύ περισσότερο από τον Έλληνα, ο Ορθόδοξος αντιλαμβάνεται την υπακοή ως ελευθερία, ως έρωτα και ως ζωή αιώνιο. Διότι η υπακοή στην Ορθόδοξη Εκκλησία σημαίνει υπακοή μόνο στον Χριστό ως Ζώντα Θεό Λόγο και Υιό Θεού, ως τέλειο Θεάνθρωπο και ως Αληθινό Σωτήρα και Μεσσία του κόσμου. Ο Ορθόδοξος αντιλαμβάνεται εν Αγίω Πνεύματι, εάν ο εκκλησιαστικός άνδρας και οποίος άλλος άνθρωπος είναι όντως Χριστοφόρος και πνευματοφόρος. Έτσι, κάνοντας υπακοή στα  εκκλησιαστικά πρόσωπα, που όντως φέρουν τον Χριστό, κάνει υπακοή στον ίδιο τον Χριστό και στην Εκκλησία Του. Όμως κανένα εκκλησιαστικό πρόσωπο δε δικαιούται να απαιτεί τυφλή υπακοή από τον λαό και τους ανθρώπους, μόνο και μόνο επειδή κατέχει κάποιο εκκλησιαστικό αξίωμα. Αυτό από μόνο του είναι πλάνη και αίρεση. Είναι Παποκαισαρισμός που έχει καταγγελθεί από την Ορθόδοξη Εκκλησία ως αίρεση και εκκοσμίκευση της Εκκλησίας. Με τον τρόπο αυτό η Ορθόδοξη Εκκλησία καθίσταται τόπος πραγματικής Ελευθερίας και πραγματικής Δημοκρατίας, όπου όλοι είναι ίσοι μεταξύ ίσων. Διότι κάθε άνθρωπος βαπτισμένος στο Όνομα της Αγίας Τριάδος, έχει καταστεί ελεύθερος τουλάχιστον δυνάμει, εάν ασκεί το χριστιανικό του αξίωμα. Διότι το χριστιανικό αξίωμα δεν είναι άλλο τίποτε από  την ασκητικοερωτική και ασκητικοπαρθενική εμπειρία της παρουσίας του Ιδίου του Χριστού στην ζωή της Εκκλησίας και δι’ αυτής στην ζωή των ανθρώπων.  

Στην Ορθόδοξη Εκκλησία τα πάντα πηγάζουν από την εμπειρία του Χριστού. Ο Χριστός είναι το απόλυτο κριτήριο για κάθε αλήθεια και κάθε λειτουργία των ανθρώπων. Ο Παπισμός και ο Πάπας είναι αίρεση και παναίρεση, διότι αντικαθιστά τον Χριστό με τον άνθρωπο, όπως πολύ σαφώς μας διδάσκει ο άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς. Για αυτό, η Συνοδικότητα είναι η βάση της Ορθόδοξης Εκκλησιολογίας. Όλοι οι επίσκοποι είναι ίσοι μεταξύ ίσων. Όλοι οι επίσκοποι μετέχουν  στην Αποστολική διαδοχή και φέρουν επί των ώμων των την Ζώσα εικόνα του Χριστού. Ο κάθε επίσκοπος είναι Τόπος και Εικόνα του Χριστού. Δια των επισκόπων όλα τα μέλη της Εκκλησίας μετέχουν της Αποστολικότητας, της Καθολικότητας και της Χριστοκεντρικότητας. Για αυτό, η ορθόδοξη Εκκλησιαστική ιεραρχία είναι μια ανατρεπτική ιεραρχία ριζικά αντίθετη από την δυτική εκκλησιαστική εκτροπή προς τον φεουδαρχισμό και τον μονοφυσιτισμό. Δηλαδή το ανώτερο υπηρετεί και δεν εξουσιάζει το κατώτερο. Αυτή η ανατρεπτική ιεραρχία εν Αγίω Πνεύματι πηγάζει από τον Χριστό και φανερώνει τον Χριστό και την ελευθερία του Χριστού.  Στην παράδοση αυτή την κυριολεκτικά Αποστολική και Χριστοκεντρική ο Χριστός δια των επισκόπων και εν Αγίω Πνεύματι είναι διαρκώς παρών στο όλο σώμα της Εκκλησίας Του. Δια του Χριστού ο Αρχιεπίσκοπος και ο Πατριάρχης είναι πρώτοι μεταξύ ίσων. Ομοίως και ο επίσκοπος στο εκκλησιαστικό σώμα. Τα ειδικά ιερατικά αξιώματα δεν καταστρέφουν την Αγιοπνευματική Εκκλησιαστική Δημοκρατικότητα. Όταν ο Χριστός λέει στην Σαμαρείτιδα γυναίκα πως, το ύδωρ ο εγώ δώσω αυτώ γεννήσεται εν αυτώ πηγή ύδατος άλλομένου εις ζωήν αιώνιον, το εννοεί πως θα ισχύει για κάθε πεινώντα και διψώντα και άρα για κάθε βαπτισμένο άνθρωπο που ποθεί τον Χριστό.  Η Συνοδικότητα υπό την έννοια αυτή διαφυλάσσει και χαράσσει τα όρια μεταξύ αληθούς και ψευδούς. Κυρίως και πρωτίστως διαφυλάσσει την Χριστοκεντρικότητα της Εκκλησίας. Για αυτό, στην Ορθόδοξη Ανατολική Εκκλησία και Παράδοση δεν κυριαρχεί ο φεουδαρχικός,  ηθικιστικός και δικανικός τρόπος της Δύσης, αλλά ο Χριστοκεντρικός, οντολογικός, υπαρξιακός, οντολογικός και ασκητικοεμπειρικός ορθόδοξος τρόπος, όλων των πατέρων της Εκκλησίας εξ αρχής μέχρι και σήμερα.  Έτσι τα πάντα στην Ορθόδοξη Εκκλησία και ζωή ορίζονται και εκπορεύονται από το Θεανθρώπινο και Θείο Πρόσωπο του Χριστού. Δια του Χριστού και από τον Χριστό εν Αγίω Πνεύματι και εν τη Εκκλησία, ο άνθρωπος αποκτά το χάρισμα της τελείας υπακοής και της τελείας αγάπης και της τελείας ταπεινώσεως. Αληθώς ο άνθρωπος δεν μπορεί μόνος του και με τις δικές του δυνάμεις να έχει αληθή υπακοή και αληθή ταπείνωση και αληθή αγάπη. Αυτά είναι δώρα του Χριστού στον πεινώντα και διψώντα την Αλήθεια και την Ζωή άνθρωπο. Δώρα τα οποία φανερώνονται ως  Θεοφάνεια και Χριστοφάνεια, όπως μας το αποδεικνύουν οι άγιοι άνθρωποι του Χριστού.  Ο άνθρωπος που υπακούει αληθώς σε άλλο άνθρωπο υπακούει εν Αγίω Πνεύματι στον Ίδιο τον Χριστό και όχι σε άνθρωπο. Για αυτό, ο αληθής χριστιανός είναι όντως ταπεινός και θέλει να κάνει σε όλους υπακοή και να είναι κάτω από όλους, τελευταίος όλων και ει δυνατόν ανύπαρκτος και ασήμαντος, αρκεί να μην περιφρονείται και να μην προσβάλλεται και αδικείται το πρόσωπο του Χριστού.  Θέλει να μένει τελευταίος και να υπακούει σε όλους που αγαπούν τον Χριστό. Δεν υποχρεούται όμως, να υπακούει σε ουδένα ούτε ιερέα ούτε  επίσκοπο ούτε Αρχιεπίσκοπο ούτε Πατριάρχη εάν πρόκειται για την Ουσία και την Αλήθεια της Πίστης. Τότε οφείλει υπακοή μόνο στην Εκκλησία.  

Τρεις διακριτοί πολιτισμοί: Ορθόδοξος, Δυτικός, Ασιατικός.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία με την Διδασκαλία, την Εμπειρία, τα Μυστήρια και την πίστη της είναι το εντελώς Νέο Μοναδικό, Αναντικατάστατο και Ασύμμετρο προς κάθε άλλη θεολογία ομολογία θρησκεία και πολιτισμό. Η Ορθόδοξη Εκκλησία και η ορθόδοξη διδασκαλία ως παράδοση της Ορθοδόξου Εκκλησίας είναι κάτι το τέλειο, όπως και τα αρχαία αγάλματα, όπου δεν επιδέχεται ουδεμία σύγκριση η αλλαγή. Στην Ορθόδοξη Εκκλησία εισέρχεσαι νεκρός και γίνεσαι ζωντανός, αιώνιος και κατά χάριν Θεός. Αυτό πουθενά άλλου μπορεί να συμβεί. Ούτε εις τον ιουδαϊσμό ούτε εις τον παπισμό ούτε εις τον προτεσταντισμό ούτε εις τον βουδισμό κλπ. Η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν επιδέχεται ουδεμία σύγκριση ή σμίκρυνση χάριν οποίας φιλάνθρωπου ενώσεως. Το φιλάνθρωπο είναι το Ορθόδοξο και το Αληθές. Αυτό μας παρεδόθη ως Ορθόδοξη Εκκλησία. Ουδείς άνθρωπος, θεολόγος, επίσκοπος, αρχιεπίσκοπος και πατριάρχης δύναται να το μεταβάλλει χωρίς να το καταστρέψει και από αληθές να το καταστήσει ψευδές και αιρετικό. Διότι, στην ορθόδοξη Εκκλησία παρά τις ανθρώπινες αδυναμίες και αμαρτίες, είναι παρών ο Παράκλητος της Αληθείας, όπως το υπεσχέθει ο ποθητός Κύριος μας, ο Υιός του Θεού και της Παρθένου. Δηλαδή, στην Ορθόδοξη Εκκλησία και Μόνο εις Αυτήν, είναι παρών Όλος ο Άκτιστος, ο Τριαδικός, ο τρισυπόστατος και Υποστατικός Θεός. Βεβαίως, ο Θεός είναι πανταχού παρών σε όλη την κτίση και την δημιουργία του. Όμως άλλο αυτή η πανταχού παρουσία του Θεού ακόμη και στην περιοχή της κολάσεως και Άλλο η Εν Θεία Χάριτι και Εν Θεία Πληρότητι Υπαρξιακή Παρουσία του Χριστού και της Αγίας Τριάδος στη  Ορθόδοξη Εκκλησία και στα  Μυστήρια της. Αυτό είναι εν εμπειρικό και υπερεμπειρικό γεγονός, που ουδαμού αλλού εις ανθρώπινα και κτιστά υφίσταται παρά μόνον εις την Ορθόδοξη Εκκλησία και τα Μυστήρια της. 

Ο οικουμενισμός ως μια εξίσωση όλων με όλα είναι κάτι το εντελώς λάθος και σαφώς στην περιοχή της αιρέσεως. Γράφει ο πατήρ Γεώργιος Φλωρόφσκι: 

..ως σκοπός τίθεται η επίτευξη της ενώσεως δια της ανεκτικότητας και της υποχωρήσεως εις ένα κάποιο δογματικό minimum. Εις την περιοχή της πίστεως εισάγεται η σχετικότης και ο α-δογματισμός. Άι ομολογίαι σχεδόν εξισούνται. Ερμηνεύονται ως ιστορικώς ισότιμοι! ….Κυρύσσεται δε η διαλεκτική ανοχή της διαφοράς απόψεων με την ελπίδα ότι κάποτε με μίαν τελική σύνθεση όλων αυτών των απόψεων, θα εξαχθεί ο υγιής πυρήν, αφού βεβαίως από λήθη εξ εκάστης εξ αυτών ο ανθρώπινος φλοιός. (Ο Οίκος του Πατρός, ανατομία προβλημάτων πίστεως, εκδ. Ρηγοπούλου,  σελις 144). Προφανώς η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν δύναται να χωρέσει σε ουδέν είδος διαθρησκειακού minimum. Διότι η Ορθόδοξος Εκκλησία είναι το Όλον και το Περιέχον. Με τίποτε δεν μπορεί να καταστεί περιεχόμενο και μέρος. Στην περιοχή της Ορθοδόξου Εκκλησίας και των Μυστηρίων της παύει κάθε ανθρώπινη σκέψη και νόηση. Εδώ ο άνθρωπος εισέρχεται στην περιοχή της Βοώσας Σιωπής του Πνεύματος. Εδώ ο Ίδιος ο Χριστός ενεργεί αυτοπροσώπως ως ο Εις της Τριάδος μαζί με όλη την Άκτιστο Τριάδα. Τον Πατέρα του και το Παράκλητο Πνεύμα. 

Για να μπορούν οι ιεράρχες της Εκκλησίας της Ελλάδος, αλλά και όλοι οι Έλληνες να σταθούν με ορθό τρόπο στα σύγχρονα προβλήματα και στην εποχή αυτή, όπου όλη η ανθρωπότητα εισέρχεται σε μεγάλη κρίση με διαρκώς νέα απρόβλεπτα και καταστροφικά συμβάντα, θα πρέπει να εμβαθύνουν στην ιστορία του ανθρώπινου πολιτισμού. Ερχόμενοι από Άπω Ανατολή και την Ασία προς την Ελλάδα, τα Βαλκάνια και την Ευρώπη συναντάμε όλα τα ρεύματα που έχουν συγκλονίσει και κυριαρχούν μέχρι σήμερα στα ανθρώπινα πνεύματα. Σε όλους τους ιστορικούς πολιτισμούς που διασώζονται μέχρι σήμερα, τον Ασιατικό αλλά και τον Ιουδαϊκό και δυτικότερα τον Ελληνικό, κυριαρχεί το στοιχείο της Αναμονής για την Θεϊκή επέμβαση στην ιστορία. Δεν είναι δε μακριά από την αλήθεια η άποψη πολλών και σημαντικών ανθρώπων από πολύ παλιά πως με τον Μωυσή και τους προφήτες ξεκινά μια σαφής ιστορική παρέμβαση του Θεού στον κόσμο. Ακόμη πως πολλά πράγματα που συναντάμε στον Μωυσή ως Θέα του Θεού ότι αντανακλούν σε όλο τον κόσμο τόσο στην Ασία όσο και στην Ελλάδα. Επι παραδείγματι, ο Τόπος και η χώρα του Θεού που αναφέρει ο Μωυσής κατά την Θεοπτία Του αργότερα θα εμφανιστεί σε φιλοσόφους, όπως ο Πυθαγόρας, ο Πλάτωνας κλπ., ως Ο Νοητός τόπος και η Χώρα του Όντως Αγαθού. Ακόμη, και ο πυρήνας των ασιατικών πνευματικών παραδόσεων με κύριες μορφές το ινδουιστικό Μπράχμαν και το κινεζικό Ταό φαίνεται πως είναι ασιατικές παραφράσεις της αποκάλυψης του Μωυσή, που έζησε τον 15ο  αιώνα προ Χριστού. Πάντως στον Μωυσή και στους προφήτες έχουμε σαφή προόραση για την εμφάνιση του Θεού ως Χριστού στη γη. Όταν οι Εβραίοι ιερείς αποφασίζουν να θανατώσουν τον Χριστό, το αποφάσισαν διότι αποκαλούσε ο Ίδιος τον εαυτό του Υιό Θεού και άρα ίσο προς τον Θεό, κάτι που για τους Εβραίους της εποχής του Χριστού ήταν βλασφημία.  

Η αρχαία Ελλάδα από τον Όμηρο μέχρι τον Μέγα Αλέξανδρο και την Ρώμη, προετοιμάζει με την φιλοσοφία και την ποίηση όλη την ανθρωπότητα να μπει στην εποχή του Χριστού και να τον αποδεχθεί ως Τέλειο Θεό και τέλειο άνθρωπο. Δεν είναι καθόλου τυχαίο που η Ελληνική λέξη Λόγος θα ταυτιστεί από τον υιό βροντής, τον βροντόφωνο απόστολο Ιωάννη με τον Θεάνθρωπο Χριστό. Ο Λόγος των Ελλήνων φιλοσόφων και ποιητών προεικονίζει τον Υποστατικό Θεό Λόγο.

Οι Έλληνες πατέρες της Εκκλησίας  έχοντας πλούσια την ελληνική εμπειρία της ιερότητας του σώματος, του Κάλους και της Ωραιότητας, αλλά  και την εμπειρία της υποστατικότητας, θα δώσουν την τελεία έκφραση στην Θεολογία και στο Μυστήριο της Εκκλησίας του Χριστού. Έτσι ο Χριστός θα γίνει αίτιος να συναντηθεί ο Ελληνικός κόσμος με τον Μωυσή και τους προφήτες αλλά και να κατανοηθεί σε πρωτόγνωρο βάθος από τους Έλληνες ο πυρήνας του ιουδαϊσμού που δεν είναι άλλο από τον Μεσσία Χριστό.  Έτσι η αρχαία εκκλησία του Δήμου θα μεταμορφωθεί σε όντως Εκκλησία Χριστού, του Σαρκωμένου Θεού Λόγου. Η Θεολογική, φιλοσοφική αλλά και επιστημονική επανάσταση που πραγματοποιούν οι Έλληνες πατέρες της Εκκλησίας, εμβαθύνοντας οι ίδιοι σε μέγιστο βαθμό στο Μυστήριο του Χριστού και της Εκκλησίας του,  συμπυκνώνεται στην φράση: Ανυπόστατος μεν φύσις τουτέστιν ουσία ούκ αν είη ποτέ. Στην φράση αυτή περιέχεται όλη η Ορθόδοξη Θεολογία αλλά και η κοσμολογία. Δηλαδή η λογική περιγραφή τόσο της Ακτίστου Τριαδικής Πραγματικότητας αλλά και της κτιστής ιστορικής πραγματικότητας ως Ακτίστου Προσωπικής Φανέρωσης. 

Ο Ελληνικός Ορθόδοξος αλλά και ο συνολικός Ορθόδοξος Ανατολικός κόσμος, που στην ουσία του είναι η προέκταση του Ελληνικού και Ιουδαϊκού κόσμου, όταν αμφότεροι συναντούν και ταυτίζονται με τον Χριστό,  σήμερα έχει να αντιπαλέψει εξ αρχής με όλες τος αιρέσεις που αρνούνται τον Χριστό ως τον Όντως Σωτήρα και Μεσσία του κόσμου. Ο Παπισμός συγκεντρώνει την Δυτική και Ανατολική υποκειμνοκρατία, ουσιοκρατία και νοησιαρχία. Έτσι έχουμε δυο πόλους αίρεσης και άρνησης του Χριστού. Τον ασιατικό Δαλάϊ Λάμα  και τον δυτικό Πάπα. Η Ελλάδα χτυπιέται σήμερα και διαλύεται ως Ελληνικός και ως Ορθόδοξος κόσμος από την ασιατική και την δυτική μανία της αυτοθέωσης του ανθρώπου, είτε με την ασιατική μαγεία είτε με την δυτική τεχνολογία και επιστήμη. Σε κάθε περίπτωση, χτυπιέται και διώκεται ο Θεός Πρόσωπο και Υπόσταση, δηλαδή ο Τριαδικός Θεός, αλλά και ο άνθρωπος πρόσωπο.  Ο πτωτικός κόσμος ασιατικός, ιουδαϊκός, αραβικός, δυτικός  και οποίος άλλος χωρίς να το συνειδητοποιεί αντιμάχεται τον Ίδιο τον Θεό, διότι απορρίπτει τον Σαρκωμένο Θεό Λόγο. Δηλαδή, αυτός ο πτωτικός κόσμος, όπως τότε έτσι και σήμερα, αντιμάχεται και εκδιώκει τον Χριστό, όπως οι Γαδαρηνοί. 

Η Ελληνική Ορθόδοξος Εκκλησία, ως η αρχαιότερα έχει ευθύνη απέναντι σε όλη την ανθρωπότητα να δείξει και σήμερα, όπως και στο παρελθόν και σε όλη την ανθρωπότητα, χριστιανική, μουσουλμανική ινδουιστική και ό,τι άλλο, πως ο Χριστός είναι ο όντως Υιός του Θεού, ο Είς της Τριάδος. Πως όποιος δεν αναγνωρίζει στο πρόσωπο του Χριστού τον Σαρκωμένο Θεό Λόγο, τέλειο Θεό και τέλειο άνθρωπο, στην ουσία δεν έχει τον Αληθινό Θεό αλλά είδωλα του Θεού. Δεν μπορούν οι ορθόδοξοι ιεράρχες να συμπλέκονται σε κοινές προσευχές με ανθρώπους που αρνούνται τον Χριστό και την Ορθόδοξη Εκκλησία ως τον Τόπο του Θεού.  Η Ορθόδοξη Εκκλησία και η Θεολογία της είναι το Τέλειο. Όποιος δεν το κατανοεί, τουλάχιστον ας μην το υποβιβάζει στο επίπεδο των ειδώλων. Και κυρίως εμείς οι Έλληνες Ορθόδοξοι. Το μύθευμα των μονοθεϊστικών και αβραμικών θρησκειών ας μην μας εξαπατά. Στην ουσία του είναι αναγνώριση όλων των αιρέσεων μαζί. Άλλο ο διάλογος και η συζήτηση και η αγάπη μας προς τους ανθρώπους και άλλο η αποδοχή των αιρέσεων και των ειδώλων ως ισότιμες με την Αλήθεια. Αυτό αναιρεί και μηδενίζει την Ορθόδοξη Πίστη και Εκκλησία. Στην ουσία μηδενίζει και εκδιώκει τον Χριστό από τον κόσμο και την ιστορία. 

Ο κορωνοϊός εν τέλει, μας φέρνει προ των ευθυνών μας ως Ελλήνων και ως Χριστιανών. Όσοι φοβούνται τον κορωνοϊό και ό,τι άλλο, κλείνουν τις εκκλησίες, στοχοποιούν την Θεία Κοινωνία και τη Θεία Λειτουργία, φοβούνται να φιλήσουν τις εικόνες και τους αδελφούς των ή υποτάσσονται στον πτωτικό κόσμο της πολιτείας και της επιστήμης, εμμέσως αρνούνται τον Χριστό ως Σαρκωμένο Θεό. Όλα αυτά μαζί δείχνουν άρνηση της Σάρκωσης του Θεού, δείχνουν άρνηση στο πρόσωπο του Χριστού και άρνηση  της Ορθόδοξης Θεολογίας ιδίως τη εμπειρία των Ακτίστων Ενεργειών και της Ακτίστου και θεοτικής Χάρης του Χριστού που αγιάζει σώζει αφθαρτοποιεί και αιωνιοποιεί τον κόσμο.   

         

Εκκλησία και Παιδεία 

Εδώ, μόνο σύντομους υπαινιγμούς θα κάνουμε για αυτό το τόσο ουσιαστικό και επείγον ζήτημα. Επείγει, δηλαδή, η Ορθόδοξη Εκκλησία να καταστεί πραγματικό σχολείο των ανθρώπων. Επείγει, επίσης, η πολιτεία να σεβαστεί την πείρα της Ορθόδοξης Εκκλησίας για την ουσιαστική μόρφωση των ανθρώπων. Αυτά τα δύο για να συμβούν πρέπει η Εκκλησία να εκπαιδεύσει το ανθρώπινο δυναμικό της με σύγχρονο τρόπο, ώστε κάθε εκκλησιαστικό πρόσωπο να είναι φορέας καθολικής παιδείας και μόρφωσης. Οι Ενορίες μπορούν και πρέπει να καταστούν ζωντανά και πρωτότυπα εκπαιδευτικά κύτταρα της κοινωνίας. Ο Μέγας Βασίλειος και άλλοι μεγάλοι πατέρες της Εκκλησίας μας δείχνουν τον τρόπο αυτής της καθολικής μόρφωσης και παιδείας που μόνο η Ορθόδοξη Εκκλησία μπορεί να προσφέρει στους ανθρώπους. Επείγει να αξιοποιηθεί όλη η θύραθεν παιδεία γνώση και επιστήμη και να ενσωματωθεί στο ευρύτερο πρόγραμμα της Εκκλησιαστικής παιδείας. Η Ορθόδοξη Θεολογία όχι μόνο δεν είναι πολυτέλεια αλλά είναι ανάγκη πρώτη και μέγιστη για την ψυχική ισορροπία και υγεία των ανθρώπων. Σήμερα δυστυχώς η εκκλησιαστική παιδεία περιορίζεται εν πολλοίς σε στείρα ηθικολογικά κηρύγματα συχνά χωρίς οντολογικό υπαρξιακό και θεολογικό βάθος.  Έτσι, ιδίως ένας νέος άνθρωπος δεν βρίσκει κανένα ενδιαφέρον στην εκκλησιαστική ζωή. Ενώ στην ουσία, μόνο στην Εκκλησιαστική ζωή και εμπειρία μπορεί ο άνθρωπος να καταστεί ολόκληρος και υγιής άνθρωπος. Να καταστεί δηλαδή, καθολικός άνθρωπος με βαθιά μόρφωση ψυχής και πνεύματος. Σίγουρα υπάρχουν φωτισμένοι επίσκοποι ιερείς ηγούμενοι και μοναχοί που προσφέρουν ουσιαστική παιδεία και μόρφωση. Όμως αυτό είναι η εξαίρεση και το σπάνιο. Είναι στην πρόνοια του Θεού όπου σήμερα σε όλη την Ελλάδα τόσο στα μεγάλα αστικά κέντρα αλλά και στην περιφέρεια ανθούν σπουδαίες και ζώσες μοναχικές αδελφότητες ανδρών και γυναικών μοναχών. Αυτές οι αδελφότητες προσφέρουν ουσιαστικό μορφωτικό και πνευματικό έργο. 

Όμως η ελληνική κοινωνία στην πλειοψηφία της στερείται ουσιαστικής μόρφωσης που μόνο η Εκκλησία μπορεί να προσφέρει. Η Πολιτεία εάν πραγματικά εσέβετο τον εαυτό της και τον λαό της, θα υιοθετούσε πλήρως ελληνική και ορθόδοξη, δηλαδή Εκκλησιαστική παιδεία σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης. Αν αυτού σήμερα κυριαρχεί στην δημόσια εκπαίδευση ένα εντελώς ανέραστο είδος παιδείας και μηχανικής εκπαίδευσης για ρομπότ και όχι για ανθρώπους με ψυχή.  Οι σύγχρονες θετικές επιστήμες, φυσική, κοσμολογία,  βιολογία, ιατρική, μαθηματικά, πληροφορική αλλά και λιγότερο θετικές επιστήμες όπως, ψυχανάλυση, κοινωνιολογία, φιλοσοφία κλπ. έχουν παράγει πραγματική γνωσιολογική επανάσταση, αλλά μένοντας έξω από την εκκλησιαστική εμπειρία και θεωρία, καταντούν πραγματικά άχρηστες και υποτάσσονται στο στείρο εργαλειακό και υπό ανθρώπινο τεχνικό πνεύμα. Η εκκλησιαστική εμπειρία μπορεί να τους προσδώσει μέγιστη μορφωτική ισχύ για τον καθημερινό άνθρωπο. Για παράδειγμα η σύγκρουση επιστήμης και πίστης είναι συνήθως προϊόν άγνοιας τόσο των εκκλησιαστικών όσο και των επιστημόνων της Ορθόδοξης  Θεολογίας των Ακτίστων Ενεργειών. Έτσι, πολλοί ευαίσθητοι άνθρωποι στον χώρο της παιδείας και της επιστήμης ανατρέχουν στην Άπω Ανατολή  προκειμένου να βρουν κάποια ψίχουλα πνευματικής εμπειρίας και νοηματοδότηση του κόσμου της φύσης και του ανθρώπου. Διότι, στον δυτικό κόσμο ο Θεός μένει στην εξορία από τον κόσμο, από τους ίδιους τους θεολόγους και εκκλησιαστικούς. Ακόμη χειρότερα, ο Θεός αντικαθιστά τους δικαστές και την αστυνομία σε μεταφυσικό επίπεδο και στην μετά θάνατο πραγματικότητα. Έτσι, έχουμε έναν άσπλαχνο τιμωρό και εξουσιαστικό θεό στο πρότυπο του δυτικού ανθρώπου, όπως αυτός διαμορφώθηκε στα όρια του τεχνικού πνεύματος και της σχολαστικής θεολογίας.

Διότι όταν η γερμανική Δύση αποκόπτεται από την Ορθόδοξη Ανατολή χάνει τις προϋποθέσεις για την αληθή Γνώση και Ένωση του κτιστού με το Άκτιστο. Στην δυτική παπική αίρεση ο Θεός είναι απρόσωπος και ανελεύθερος, ουσία χωριστή του κόσμου φύσης. Την πρώτη κριτική στο δυτικό πνεύμα δεν την κάνουν οι διαφωτιστές και οι άθεοι φιλόσοφοι, αλλά οι πατέρες της Ανατολικής Εκκλησίας, οι οποίοι διαβλέπουν την τροχιά που θα πάρει η δυτική χριστιανοσύνη αρνούμενη στο πρόσωπο του Φράγκου και φραγκευμένου Πάπα και των θεολόγων του, την Θεολογία των Ακτίστων Ενεργειών αλλά και την Θεολογία των θεολογικών ταυτίσεων και διακρίσεων. Κυρίως όμως το παιχνίδι χάνεται, όταν η δυτική θεολογία χάνει την επαφή της με την καρδιά και γίνεται εργαλείο της διάνοιας. Ή αλλιώς, όταν η διάνοια χωριστή της καρδιάς γίνεται η φυλακή της θεολογίας. Έτσι μηδενίζεται η Εμπειρία του Θεού και ο άνθρωπος νεκρώνεται ως ψυχοσωματικό και πνευματικό ον. Η δυτική θεολογία και φιλοσοφία θα διασπάσει το σώμα από την ψυχή και την ψυχή από το σώμα. Θα καταστήσει τον άνθρωπο ως ψυχικό φάντασμα την φυλακή των σωμάτων ακολουθώντας την Νεοπλατωνική φιλοσοφία που η Ανατολή θα την απορρίψει ως αίρεση. Το σώμα γίνεται αντικείμενο μίσους από την δυτική θεολογία και την ασκητική της. Εδώ γένει τις ο ανέραστος άνθρωπος χριστιανός η αργότερα άθεος. Εδώ εδράζεται και σύγχρονο Δράμα του δυτικού κόσμου που παίρνει ποικίλες μορφές. Ακρατη τεχνοκρατία άνθρωπος ρομπότ  έμφυλες ταυτότητες αλλαγή φύλου παγκοσμιοποίηση κλπ. Δυστυχώς αυτό το ψυχρό και παγωμένο δυτικό ρεύμα έρχεται και στην Ορθόδοξη Ανατολή η οποία κινδυνεύει να αποκοπεί θανάσιμα από την ασκητικοερωτική εμπειρία του προσώπου και της νοεράς προσευχής. Για αυτό η ορθόδοξη εκκλησιαστικη ιεραρχία και η πανεπιστημιακή θεολογία στην Ελλάδα γίνονται τόσο ανίσχυρες μπροστά σε αυτόν τον πνευματικό λίβα που κατακαίει την ανθρώπινη ύπαρξη. 

Όλες αυτές οι διαπιστώσεις μας δείχνουν το ορθό δρόμο για μια αληθινή παιδεία του ανθρώπου. Μια παιδεία, που θα ελευθερώνει τον άνθρωπο από τις οποίες φαντασιώσεις και ιδεολογίες και θα το καθιστά ικανό να ζει την Θεία Παρουσία σε κάθε στιγμή και σε κάθε γεγονός της ζωής του. Αυτή η παιδεία που πηγάζει από την Θεία Λειτουργία, καθιστά τον άνδρα αληθινό άνδρα, την γυναίκα αληθινή γυναίκα. Τον πολιτικό, αληθινό πολιτικό. Τον ιερέα και τον επίσκοπο, αληθινό ιερέα και επίσκοπο. Τον μοναχό και τον ασκητή, αληθινό μοναχό και ασκητή. Τον επιστήμονα, τον φιλόσοφο, τον καλλιτέχνη, αληθινό επιστήμονα φιλόσοφο και καλλιτέχνη. Αυτή η παιδεία της Θείας Λειτουργίας καθιστά τον νεκρό και ανέραστο άνθρωπο πλήρη έρωτος και ζωής. Πλήρη από αληθινό έρωτα και ζωή που από αυτή την ιστορική πραγματικότητα αρχίζει να μεγεθύνεται και να απειρίζεται εν Αγίω Πνεύματι σε αιώνια Ζωή και σε Έρωτα Ατελείωτο προς όλα τα όντα, όπως ο ίδιος ο Χριστός ο μανιακός εραστής της ανθρώπινης φύσης. Έτσι, όταν ο Μέγας Παΐσιος έφθασε να προσεύχεται ακόμη και για τους δαίμονες, του εμφανίζεται ο Χριστός και του λέγει «Παΐσιε έγινες όπως εγώ στην Αγάπη». Ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος θα μας κωδικοποιήσει την εκκλησιαστική παιδεία σε τρεις βαθμίδες της γνώσης. Τη φυσική, την πρακτική και την τελεία, όπου ο άνθρωπος καθίσταται καρδία ελεήμων υπέρ όλης της κτίσεως. Και ο άγιος Σιλουανός θα κλαίει επί τρείς ημέρες από την θλίψη της ψυχής του, όταν είδε ένα φίδι να σπαρταρά θανάσιμα που κάποιοι περαστικοί το κτύπησαν. Ή να θλίβεται και να δακρύζει, όταν έβλεπε να κόβουν φύλα και κλαδιά δένδρων χωρίς λόγο. Για αυτό, Ορθόδοξος Εκκλησία και η Θεία Λειτουργία της είναι το όντως  Μοναδικό και Παγκόσμιο Σχολείο του ανθρώπου, που προσφέρει την τελεία γνώση και για την κτιστή πραγματικότητα της φύσης και για την Άκτιστο Πραγματικότητα του Θεού. Διότι μόνο στην Ορθόδοξη Εκκλησία υφίσταται αυτή η δυνατότητα της Τελείας Γνώσης, της Τελείας Αγάπης της Τελείας Χαράς και του Τελείου Έρωτος που ο Ίδιος ο Χριστός προσφέρει δια του Θείου Του Προσώπου  στον άνθρωπο εν Αγίω Πνεύματι.  

ΚΡΕΙΣΣΟΝ ΚΥΩΝ ΖΩΝ Ή ΛΕΩΝ ΤΕΘΝΗΚΩΣ (αρχιμ. Μάξιμος Καραβάς)

0
καραβάς

(Ἐκκλησιαστῆς 9,4)

(=Είναι προτιμότερο ένα σκυλί ζωντανό, παρά ένα λιοντάρι ψόφιο)

Τοῦ ἀρχιμ. Μαξίμου Καραβᾶ

Εἰς τά παλαιότερα χρόνια, εἰς τά ἀνάκτορα τῶν βασιλέων ἤ τῶν αὐτοκρατόρων, πρό τῶν θυρῶν τῶν ἀνακτόρων, ὑπῆρχαν μαρμάρινα ἀγάλματα λεόντων, εἰς ὁρισμένας δέ περιπτώσεις ὑπῆρχαν καί ζῶντες λέοντες. Τοῦτο ἐσήμαινε, ὅτι οἱ φύλακες τῶν βασιλέων ἤσαν δυνατοί καί ἄφοβοι, ὡς λέοντες. Καί εἰς τήν ἐκκλησία, εἰς τό Δεσποτικό θρόνο, ὑπάρχουν μαρμάρινοι ἤ ξύλινοι λέοντες, ποὺ σημαίνει ὅτι οἱ ἐπίσκοποι, ποὺ ἔπρεπε νά εἶναι καί φρουροί τῆς Ἐκκλησίας, πρέπει νά εἶναι δυνατοί καί ἄφοβοι ὡς οἱ λέοντες.

Οἱ Ἀρχιερεῖς μας, καυχώνται ὅτι εἶναι εἰς »τύπον» Χριστοῦ καί διάδοχοι τῶν Ἀποστόλων. Ποιός ὅμως ἐκ τῶν Ἀποστόλων καὶ ὁ Κύριος Ἠμῶν Ἰησοῦς Χριστός, μᾶς ἔδωσε τέτοιο παράδειγμα νά ὑπακούωμεν εἰς ἀντχρίστους καί ἄθεους νόμους τῶν ἀπίστων ἀρχόντων; Ἅς θυμηθοῦμε τήν ἀπάντηση τοῦ Πέτρου καὶ τῶν Ἀποστόλων πρός τό συνέδριον τῶν ἱερέων καί ἀρχιερέων ὅταν τούς ἀπείλησαν ἀπαιτώντας νά μήν ξαναμιλήσουν γιά τήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ. Τότε ὁ Ἀπόστολος Πέτρος, ἔξ’ὀνόματος καί τοῦ Ἰωάννου, μέ καρδίαν ἄφοβον τούς ἀπήντησε: “πέστε μας τί εἶναι σωστό, νά πειθαρχοῦμε εἰς τόν Θεόν ἤ εἰς τούς ἀνθρώπους”; «Πειθαρχεῖν δεῖ Θεῶ μᾶλλον ἤ ἀνθρώποις» (Πράξ. 5,29) καί συνέχισαν τό κήρυγμα.

Ἐρχόμεθα τώρα εἰς τήν σημερινήν ἐποχή, τῶν διαδόχων τῶν Ἀποστόλων. Πῶς ἀντέδρασαν εἰς τούς ἀντίθεους καί ἀντίχριστους νόμους τῶν σημερινῶν κρατούντων ἔν Ἑλλάδι; Σιγή ἰχθύος! Ἀντιθέτως, ἀπεφάσισαν νά κλείσουν τούς Ἱερούς Ναούς καί νά μᾶς ἀπαγορεύσουν τήν συμμετοχή μας εἰς τήν Ἐκκλησίαν, καθώς καί τήν Θεία Κοινωνία, συμβουλεύοντάς μας νά παρακολουθούμε τίς ἀκολουθίες τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς καί αὐτοῦ τοῦ Παναγίου Πάσχα, ἀπό τηλεοράσεως, χωρίς Θεία Κοινωνία. Δηλαδή «φᾶτε μάτια …», ὅπως λέει ὁ λαός. Ἀλλά τά Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας μας δέν εἶναι κινηματογραφικές ταινίες τίς ὁποῖες, ναί μέν παρακολουθεῖ ὁ θεατής, ἀλλά δέν δύναται νά συμμετέχει σ΄αὐτές. Εἶναι Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας εἰς τά ὁποῖα κοινωνεῖ, δηλαδή συμμετέχει πραγματικά ὁ πιστός,καί ἀλίμονό του ἐάν δέν συμμετέχει καί παραμένει ἕνας ἁπλός θεατής. Ἰδιαιτέρως δέ ἡ Θεία Λειτουργία, ἡ ὁποία λέγεται καί Κοινωνία,ἀπαιτεῖ καί τήν συμμετοχή τῶν πιστῶν, κληρικῶν καί λαϊκῶν, εἰς αὐτήν. Δηλαδή πρέπει, ὅπως διά στόματος Ἱερέως μᾶς καλεῖ ὁ Χριστός, νά προσερχόμεθα εἰς τό θεῖο αὐτό Μυστήριο συμμετέχοντες διά τῆς Θείας Κοινωνίας εἰς αὐτό. Καὶ ὅπως λέγει ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, τὸ μέγιστον τῶν Μυστηρίων, δηλαδὴ ἡ Θεία Λειτουργία ποὺ λέγεται καὶ κατ᾽ ἐξοχὴν κοινωνία, δὲν τελεῖται εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Ἐπισκόπου καὶ γιὰ τὸν Ἐπίσκοπο, ἀλλά διά τήν συμμετοχήν σ΄αὐτό κλήρου καί λαοῦ, ὅπως ὁ ἱερεύς ἐπαναλαμβάνει σέ κάθε πιστόν πού κοινωνεῖ, ὅτι κοινωνεῖ εἰς «ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καί ζωήν αἰώνιον». Ὁ δέ Κύριος Ἠμῶν Ἰησοῦς Χριστός μᾶς ἐβεβαίωσε ὅτι τρώγοντας τό Πανάγιο Σῶμα Του καί πίνοντας τό Πανάγιον Αἷμα του ἔχουμε ζωήν αἰώνιο.

Ἐπίσης, οἱ Ἀρχιερεῖς μας παρερμηνεύουν τά λόγια τοῦ Ἁγίου Ἰγνατίου λέγοντας ὅτι τίποτα δέν πρέπει νά τελεῖται εἰς τήν Ἐκκλησίαν, χωρίς τήν ἔγκριση τοῦ Ἐπισκόπου. Καί ναί μέν ὁ Ἅγιος Ἰγνάτιος αναφέρει τοῦτο, ἀλλά προϋποθέτει ὅτι ὁ Ἐπίσκοπος νά εἶναι Ὀρθόδοξος καί νά ὀρθοτομεῖ τόν Λόγο τῆς Θείας Ἀληθείας: δηλαδή νά διδάσκει ὀρθόδοξα τούς πιστούς καί νά μήν κηρύττει αἱρετικά, οὔτε νά σκανδαλίζει τό πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας μέ τή ζωή του. Καί ἐνῶ οἱ ἐπίσκοποι, παρερμηνεύουν τά ὑπό τοῦ Ἁγίου Ἰγνατίου, ὡς ἄνω λόγια, ἀποφεύγουν νά διαβάσουν ἤ νά ἀκούσουν αὐτά πού ὁ ἴδιος ὁ Ἅγιος ἀναφέρει εἰς τήν πρός Ρωμαίους Ἐπιστολή του, δηλώνοντας ὅτι ἐπιθυμεῖ τό μαρτύριον διά τόν Χριστό (Τί μοί συμφέρει ἐγώ γινώσκω). Ποιός σήμερα ἀπό τούς Ἀρχιερεῖς μας ἐπιθυμεῖ νά μαρτυρήσει διά τόν Χριστόν; Καί εἶναι φυσικό ἐπακόλουθο ἀφοῦ, ὡς σαρκικοί, δέν ἐπιθυμοῦν νά χάσουν τίς τιμές, τήν δόξαν καί τήν καλοπέραση τῆς ἀρχιερατικῆς ζωῆς. Λησμονώντας ὅτι θά ἀκούσουν αὐτά πού ἄκουσε ὁ πλούσιος της Παραβολῆς ἀπό τόν Ἀβραάμ, ὅπως αναφέρεται στην παραβολή τοῦ πλουσίου καί τοῦ φτωχοῦ Λαζάρου, «Τέκνον μνήσθητι ὅτι ἀπέλαβες σὺ τὰ ἀγαθά σου ἐν τῇ ζωῇ σου· νῦν δὲ ὀδυνᾶσαι» (Λουκ. 16,25). Καί τοῦτο συμβαίνει γιατί ἔχασαν τόν φόβο τοῦ Θεοῦ καί κατήντησαν, ὡς φαίνεται ἀπό τίς πράξεις καί τά λόγια των, ἀθεόφοβοι. Ὅποιος ὅμως ἐκαλλιέργησε στήν ψυχή του τόν φόβον τοῦ Θεοῦ μένει ἀτρόμητος καί ἄφοβος, ὡς λέων. Ἀλλά ἐκεῖνος ὅμως πού ἔχασε τόν φόβον τοῦ Θεοῦ φοβᾶται τά πάντα, ἀκόμα καί τίς «κατσαρίδες» τῆς πολιτικῆς καταστάσεως πού εἰσῆλθαν εἰς τα ἀνάκτορα τῆς Ἱστορίας τῆς ἔνδοξης Ἑλλάδος καί τήν ἀλλοίωσαν, καθώς καί τήν ἑλληνικήν γλώσσα. Καί προσπαθοῦν νά μποῦν στό «Ἄβατο» τῆς Ἐκκλησίας νά διαφθείρουν καί τό ἐκκλησιαστικό φρόνημα τῶν Ὀρθοδόξων Ἑλλήνων. Καί ἡ ἀντίδραση τῶν ἐπισκόπων ἦταν τοιαύτη πού ἐνεθάρρυνε ἀκόμα περισσότερο τίς «πολιτικές κατσαρίδες», ὥστε νά κλείσουν τούς ἱερούς ναούς και νά ἀφήσουν τούς πιστούς, ἀκόμα καί τό Πανάγιο Πάσχα, χωρίς Θεία Κοινωνία καί νά τιμωροῦν ἐκείνους πού στάθηκαν σταθερoί στήν ἀποστολή τους! Δυστυχῶς δε, ἐτιμώρησαν ὅσους ἐκ τῶν κληρικῶν ἐκαναν τό καθῆκον τους, υπακούοντας στόν Θεό καί ὄχι στούς ανθρώπους.

Ἐξεπλάγην δέ ἀπό τήν ἀποφασήν τῆς «Ἄγκελας», Καγκελαρίου τῆς Γερμανίας, νά διατάξει τήν ἀπαγόρευση τῆς Θείας Κοινωνίας! Ποιά; Ἡ Γερμανίδα Καγελάριος πού θά ἔπρεπε νά ντρέπεται νά βγάλει τό κεφάλι της καί ἀπό τό παράθυρο τῆς οἰκίας της, γιατί οἱ πρόγονοί της αἱματοκύλησαν δύο φορές τόν κόσμο μέ ἑκατομμύρια νεκρούς καί ἀνυπολόγιστες καταστροφές! Ἐάν εἶχαν φιλότιμο οἱ Γερμανοί, θά ἔπρεπε νά σβήσουν τό όνομα «Γερμανία» ἀπό ὅλα τά ἐγκυκλοπαιδικά Λεξικά καί τήν παγκόσμια Ιστορία καί αὐτοί οἱ ἴδιοι νά πάρουν νέα ὀνομασία καί ὄχι νά θέλουν πάλι νά κατακτήσουν, διά τῆς δυνάμεως τοῦ χρήματος, τόν κόσμο.

Ὁ δέ Ἀρχιεπίσκοπος τῆς Γερμανίας, γνήσιο «παγώνι» τῆς «κλωσσομηχανῆς», ἀπεφάσισε νά ὑπακούσει καί ὄχι νά ἀντισταθεῖ εἰς τήν ἀπόφαση τῆς ἀθέου κυβερνήσεως τῆς Γερμανίας! Τότε, ἀφοῦ δέν ἐπιτρέπεται νά κοινωνοῦν οἱ πιστοί τῶν Θείων Μυστηρίων, τί χρειάζεται ἡ παρουσία του, καθώς καί τῶν λοιπῶν κληρικῶν εἰς τήν ἐκκλησία; Μήπως γιά νά μή χάσουν τήν καλοπέραση; Δυστυχῶς, σέ λίγο διάστημα τό ἴδιο θά ἐπακολουθήσει καί ἐδῶ στήν Ἑλλάδα, χωρίς δυναμική ἀντίδραση τῆς λεγομένης «Μικρᾶς» καί «Μεγάλης» Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας μας. Καί ἰσχύει κι ἐδῶ το «ἠγάπησαν γὰρ τὴν δόξαν τῶν ἀνθρώπων μᾶλλον ἤπερ τὴν δόξαν τοῦ Θεοῦ» (Ιω. 12,43)! Εἰς τοῦτο ὅμως ἂς μὴ καταλογίζουμε ὁλόκληρη τὴν εὐθύνη εἰς τοὺς ἐπισκόπους, ἀφοῦ καὶ ἐμεῖς ἀνεχόμεθα, μὲ τὴν ὑποκοή μας, αὐτὸν τὸν ἐμπαιγμόν· καί, ἂν κανεὶς διαμαρτυρηθεῖ, ὑπόκειται εἰς τὴν δεσποτικὴν ὀργὴν τοῦ κυριάρχη. Αὐτὸ ἰσχύει γιὰ ὅλους τοὺς πιστούς, κλῆρο καὶ λαό. Δηλαδή, ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος φοβεῖται τὸν Θεόν, δὲν φοβᾶται τίποτα· καὶ ἐκεῖνος ποὺ δὲν φοβεῖται τὸν Θεόν, φοβᾶται καὶ τὶς κατσαρίδες.

Ἐπειδή, λοιπόν, ἡ πλειονότης τῶν Ἐπισκόπων δὲν ἔχει φόβον Θεοῦ, διὰ τοῦτο καὶ ὀρθῶς θεωροῦνται ὡς θνησιμαῖοι λέοντες, τῶν ὁποίων ἡ ὀσμὴ τοῦ θανάτου, διὰ τῶν ἀποφάσεών των καὶ τῆς δειλίας των, ἔφθασε διὰ τῆς τηλεοράσεως εἰς τὰ πέρατα τῆς γῆς. Ἂς παραδειγματιστοῦμε ἀπὸ τὴν ἀπόφαση ποὺ πῆρε ὁ ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν Δαμασκηνὸς κατὰ τὴν γερμανικὴ κατοχή, ὅταν, μετὰ τὴν καταστροφὴ τῶν Γερμανῶν στήν Ρωσία, χρειάστηκαν νὰ βγάλουν ἀπὸ τὰ ἐργοστάσια τῆς Γερμανίας τοὺς Γερμανοὺς ἐργάτες καὶ νὰ τοὺς στείλουν στρατιῶτες εἰς τὸ Μέτωπο. Ἔπρεπε ὅμως καὶ τὰ ἐργοστάσια νὰ λειτουργοῦν. Γιὰ τοῦτο σκέφτηκαν νὰ φέρουν αἰχμαλώτους ἀπὸ τὰ κράτη ποὺ ὑπέταξαν καὶ νὰ τοὺς χρησιμοποιήσουν εἰς τὴν λειτουργία τῶν ἐργοστασίων. Ὅταν τὸ πληροφορήθηκε ὁ ἀρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός, πῆρε τηλέφωνο τὸν Γερμανὸ διοικητὴ καὶ τὸν ἀπείλησε ὅτι, ἐὰν προχωρήσει στὴν ἐνέργεια αὐτή, θὰ κηρύξει ἐπανάσταση χτυπώντας καθημερινῶς τὶς καμπάνες νεκρικά. Ὁ Γερμανός, σκεπτόμενος ὅτι, ἀντὶ νὰ ὠφελήσει τὴν κατάσταση στὴν Γερμανία στέλνοντας αἰχμαλώτους γιὰ τὰ ἐργοστάσια, θὰ ὑποχρεωνόταν νὰ φέρει στρατὸ γιὰ νὰ ἀντιμετωπίσει τὴν «ἐν Ἑλλάδι» κατάσταση, ἀνακάλεσε τήν ἀπόφαση. Ἐὰν ἕνας ἀρχιεπίσκοπος, ὑπὸ ξενικὴν κατοχήν, εἶχε τὴν δύναμη καὶ τὴν ἀφοβία νὰ τὰ βάλει μὲ τοὺς κατακτητὰς καὶ νὰ νικήσει, πόσο μᾶλλον πρέπει νὰ ἐναντιωθοῦν οἱ ἀρχιερεῖς μας κατὰ τῶν πολιτικῶν «κατσαρίδων» καὶ μάλιστα ὑπὸ καθεστὼς «δημοκρατικῆς» κυβερνήσεως; Ἐὰν φοβοῦνται τὶς πολιτικὲς «κατσαρίδες» ἐν καιρῷ δημοκρατίας, ἐρωτῶμεν, εἶναι ἄξιοι νὰ ἀντιπροσωπεύουν τὴν διοίκηση τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος; Ὀρθῶς, λοιπόν, ὁ Ἐκκλησιαστὴς λέγει: «Κρεῖσσον κύων ζῶν ἢ λέων τεθνηκώς» (κεφ. 9, στίχ. 4).

Μετά λοιπόν ἀπό ὅλα αὐτά, ἡ κατάσταση τῆς Ἐκκλησίας πρέπει νά περιέλθει εἰς τάς χείρας τῶν πιστῶν, ἐάν ὑπάρχουν ἀκόμα πιστοί. Καί νά ἀποβάλουν διά τῆς ἀποχῆς των, ἀπό τήν Ἐκκλησία, τον ἑσμό τῶν Ἀρχιερέων καί νά ζητήσουν, ὅπως ὁ ἱερός Χρυσόστομος ἐζήτη, με μία φωνή: «ἔξω κλῆρον, νέον κλῆρον». Διαφορετικά θά εἶναι συνυπεύθυνοι μετά τῶν προϊσταμένων των, οἱ ἱερεῖς καί οἱ πιστοί, πού διά τούς ἴδιους λόγους θά παραμείνουν πιστοί εἰς τίς «πολιτικές κατσαρίδες».

Ὅταν ἐμεῖς οἱ ὁλιγοι, προτρέπαμε τούς ἱερεῖς νά ἀποτειχι-στοῦν ἀπό τούς Ἐπισκόπους των, μᾶς κατηγοροῦσαν ὡς «ἐπαναστάτες» και «φανατικούς». Τώρα, μετά ἀπό ὅλα αὐτά, δέν μποροῦν νά διακρίνουν τί προϊσταμένους ἔχουν καί πού τούς ὁδηγοῦν;

Ἐμεῖς ὅμως, οἱ πιστοί Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί, κληρικοί καί λαϊκοί, θά βροντοφωνάξουμε μαζί μέ τόν Ἰωσήφ Βρυένιο:

Οὐκ ἀρνησόμεθά σε, φίλη Ὀρθοδοξία· οὐ ψευσόμεθά σου πατροπαράδοτον σέβας· ἐν σοὶ ἐγεννήθημεν, καὶ σοὶ ζῶμεν, καὶ ἐν σοὶ κοιμηθησόμεθα· εἰ δὲ καλέσει καιρός, καὶ μυριάκις ὑπὲρ σοῦ τεθνηξόμεθα

(Ἀπόσπασμα ἀπό τό «Συνοδικό τῆς Ὀρθοδοξίας»)

“Οἱ Προφῆται ὡς εἶδον, οἱ Ἀπόστολοι ὡς ἐδίδαξαν, ἡ Ἐκκλησία ὡς παρέλαβεν, οἱ Διδάσκαλοι ὡς ἐδογμάτισαν, ἡ Οἰκουμένη ὡς συμπεφώνηκεν, ἡ χάρις ὡς ἔλαμψεν, ἡ ἀλήθεια ὡς ἀποδέδεικται, τὸ ψεῦδος ὡς ἀπελήλαται, ἡ σοφία ὡς ἐπαρρησιάσατο, ὁ Χριστὸς ὡς ἑβράβευσεν, οὕτω φρονοῦμεν, οὕτω λαλοῦμεν, οὕτω κηρύσσομεν Χριστόν τὸν ἀληθινὸν Θεὸν ἡμῶν, Αὕτη ἡ πίστις τῶν Ἀποστόλων, αὕτη ἡ πίστις τῶν Πατέρων, αὕτη ἡ πίστις τῶν Ὀρθοδόξων, αὕτη ἡ πίστις τὴν Οἰκουμένην ἐστήριξεν. Ἀντί επιλόγου.

Ἔρχεται ο Ἀντίχριστος

Ἔρχεται ὁ ἀντίχριστος

Ἀδέλφια, ἄς φυλαχθοῦμε,

ἔρχονται κι οἱ προφῆτες μας

γιά νά ἐνισχυθοῦμε.

Ἔρχονται γιά νά «σφάξουνε»

Παπάδες, δεσποτάδες

π’ ἐπούλησαν τόν Κύριον

γιά δόξα καί παράδες.

Ἔρχεται ὁ ἀντίχριστος

διά νά μᾶς σφράγιση,

μά ἔρχεται κι ὁ Κύριος

νά τόν ἐξαφανίση.

Γι’ αὐτό, ἀδέλφια, Χριστιανοί,

Ὀρθόδοξοι ἄς σταθοῦμε,

τώρα πού ἔρχετ’ ὁ Χριστός

γιά νά μήν κολασθοῦμε.

Ἐάν σταθοῦμε Ὀρθόδοξοι

στήν πίστη, στή ζωή μας,

τότε αἰώνια θά ’χωμε

τόν Κύριον μαζί μας.

 

 

Το είδαμε : ΤΑΣ ΘΥΡΑΣ

Το ενδομήτριο σπείραμα (το κοινώς «σπιράλ» ή «coil» ή δακτυλίδι).

0
σπιράλ
Το ενδομήτριο σπείραμα (το κοινώς «σπιράλ» ή «coil» ή δακτυλίδι).

Αρχιμανδρίτου Φωτίου Ιωακείμ, Πρωτοσυγκέλλου της Ιεράς Μητροπόλεως Μόρφου

Το ακρατές και φιλήδονο πνεύμα των εσχάτων χρόνων συναντά τη μεθοδευμένη προσπάθεια διείσδυσης της Νέας Τάξης Πραγμάτων σε όλες τις πτυχές της ανθρώπινης ζωής, ακόμη και τις πλέον ιερές.

Θέλουμε να δηλώσουμε εξαρχής ότι προβαίνουμε στην σύνταξη του παρόντος κειμένου με την ευλογία και παρότρυνση του πνευματικού μας πατρός, μητροπολίτου Μόρφου κ. Νεοφύτου. Ο άγιος Μόρφου έχει ήδη αναφερθεί προφορικά σε ορισμένες ομιλίες του για τα θέματα που ακολουθούν.

Συζητώντας όμως μαζί του, αντιληφθήκαμε ότι τα θέματα που θα θίξουμε στη συνέχεια αποτελούν καίριο και κύριο ποιμαντικό και σωτηριολογικό πρόβλημα στις μέρες μας και έχουν λάβει σοβαρές διαστάσεις. Αυτό δεν αποτελεί μόνο δική μας διαπίστωση, αλλά, πολλώ μάλλον, σύγχρονων ανθρώπων του Θεού, που έχουν το χάρισμα να ‘‘βλέπουν’’, να διαβλέπουν και να προβλέπουν, δηλαδή να γνωρίζουν με αυθεντική εσωτερική πληροφορία το θέλημα του Θεού αλλά και τη λύπη του Θεού για όσα σοβαρά αμαρτήματα διαπράττονται στις μέρες μας, μάλιστα τα σαρκικά, τόσο εντός, όσο και εκτός Γάμου. Και, όχι ασφαλώς μονάχα αυτοί οι σύγχρονοι άνθρωποι του Θεού, αλλά και οι παλαιότεροι άγιοι και Πατέρες της Εκκλησίας μας, σε μία θαυμαστή εκ Πνεύματος Αγίου διαχρονική συμφωνία και ομοφωνία (consensus patrum), δηλώνουν σαφέστατα ότι η οργή του Θεού που εκδηλώνεται ποικιλότροπα, και παλαιότερα και στις μέρες μας, έχει ξεκάθαρη αιτία τις βαθιές, μεγάλες και αμετανόητες αμαρτίες του ανθρώπινου γένους. Και, συγκεκριμένα, ξεχωρίζουν τις εκτρώσεις —με όποιο τρόπο και αν γίνονται—, τις πάρα φύσιν σαρκικές σχέσεις εντός και εκτός του Γάμου, καθώς και τη βλασφημία των θείων, είτε με λόγια, είτε με έργα, καθώς και την ενασχόληση με τις μαγικές και σατανιστικές τελετές.

Ο παμπόνηρος διάβολος, όπως είναι γνωστό, επιδιώκει να παρενοχλεί τον άνθρωπο παντού και πάντοτε, μη φειδόμενος ούτε ακόμα και αυτών των πλέον ιερών στιγμών της ζωής του, ζητώντας να τον αποσπάσει από το θέλημα του Θεού και να τον ρίξει στην αμαρτία. Μάλιστα, αν του δοθεί η ευκαιρία και δυνατότητα, ένεκα αμετανοησίας του ανθρώπου, προσπαθεί και να τον δαιμονίσει. Και ασφαλώς ο διάβολος δεν έκανε και δεν κάνει με κανένα συμβόλαιο ότι δεν θα ενοχλεί οπουδήποτε, για παράδειγμα τους συζύγους στις μεταξύ τους ερωτικές σχέσεις. Πως είναι δυνατόν λοιπόν να προπαγανδίζει κανείς ανεύθυνα και χωρίς φόβο Θεού ιδέες και αντιλήψεις, που συνοψίζονται στο παγκόσμιο σύνθημα «στον Γάμο όλα επιτρέπονται», διαμηνύοντας ότι δεν υπάρχουν όρια και περιορισμοί όσον αφορά την ερωτική συμπεριφορά των συζύγων;

Ας θυμηθούμε τον Αυνάν της Παλαιάς Διαθήκης, από το όνομα του οποίου προήλθε και ο όρος «αυνανισμός». Ο Αυνάν, επειδή δεν είχε κατά τρόπο επιτρεπτό από τον Θεό σεξουαλική σχέση με τη νόμιμη (σύμφωνα με τις διατάξεις του τότε Νόμου) σύζυγό του, τιμωρήθηκε από τον Θεό παραδειγματικά με θάνατο (Γεν. 38, 9-10). Το αμάρτημα αυτό του Αυνάν, στην ουσία συνιστούσε παρακοή στο θέλημα του Θεού και συγκεκριμένα αυθαίρετη αυτονόμηση της ηδονής από τον συνολικό ψυχοσωματικό κόσμο του ανθρώπου, δηλαδή αμάρτημα αφύσικου διαχωρισμού της ηδονής από την ευθύνη την οποία συνεπάγεται η συζυγική μίξη, εσκεμμένος δηλαδή αποκλεισμός της δυνατότητας για τεκνογονία. Μήπως όμως το αμάρτημα αυτό δεν επαναλαμβάνεται στις μέρες μας; Και αν ο Θεός την εποχή της Παλαιάς Διαθήκης έδειξε τη σφοδρή αποστροφή του για το αμάρτημα αυτό, τιμωρώντας τόσο αυστηρά τον Αυνάν με θάνατο, τώρα στην εποχή της Χάριτος και της Καινής Διαθήκης, οπόταν ο Χριστός απαιτεί πολύ μεγαλύτερη καθαρότητα σώματος, καρδίας, λογισμών, λόγων και πράξεων (π.χ. βλ. Ματθ. 5, 21-48), πόσο περισσότερο είναι αυτονόητο ότι αποστρέφεται την αμαρτία αυτή, που συμβαίνει κατά κόρον μάλιστα στις μέρες μας και μέσα στον Γάμο;

Ο απόστολος Παύλος μας τονίζει: «Να είναι τίμιος ο γάμος σε όλα και το συζυγικό κρεβάτι να παραμένει αμίαντο. Τους δε πόρνους και τους μοιχούς θα τους καταδικάσει ο Θεός» (Εβρ. 13, 4). Απαιτεί λοιπόν ο λόγος του Θεού, ο ίδιος δηλαδή ο Θεός, Γάμο τίμιο και κλίνη συζυγική αμίαντη. Και μίασμα της συζυγικής κλίνης αποτελεί και ο συζυγικός αυνανισμός (δηλαδή η αυτονόμηση της ηδονής με μεθοδευμένη αποφυγή της τεκνογονίας) και οι πάρα φύσιν εντός του Γάμου αμαρτίες, αμαρτήματα τα οποία ανεπιφύλακτα καταδικάζει ο Κύριος.

*   *   *

Το ακρατές και φιλήδονο πνεύμα των ημερών μας, που συναντά και συνεργάζεται με τη μεθόδευση της Νέας Τάξης Πραγμάτων για διείσδυση στη σύνολη ζωή των ανθρώπων, μέχρι και τις ιερώτερες στιγμές της, περιγράφει με απαράμιλλο τρόπο ο σεβαστός Γἐροντάς μας και καθηγούμενος της Μονῆς Σταυροβουνίου, αρχιμ. Αθανάσιος σε παλαιότερο κείμενό του:

 «Εις τας ημέρας μας ήδη καλλιεργείται και βιούται μέσα εις τον κόσμον η κατ’ εξοχήν μεγάλη Αποστασία, περί της οποίας ομιλούν και προφητεύουν, τόσον η Αγία Γραφή, όσον και οι θείοι Πατέρες. Αυτή η παρουσιαζομένη σήμερα πρωτοφανής Αποστασία από όσα ορίζει ο Νόμος και ο Λόγος του Θεού, προετοιμάζει το σαθρόν, διεφθαρμένον και εξαθλιωμένον περιβάλλον, μέσα από το οποίον θα δυνηθή να αναδυθή και να αναφανή ο προφητευμένος Έσχατος Αντίχριστος! Η Αποστασία, εις τας ημέρας μας, συνίσταται τόσον εις την θεωρητικήν, όσον και εις την πρακτικήν άρνησιν της υπάρξεως της αθανάτου ψυχής, της μετά θάνατον ζωής, του πνευματικού κόσμου, της αιωνιότητος, του Δημιουργού και, κυρίως μάλιστα, του Θεανθρωπίνου Προσώπου του Σωτήρος μας Ιησού Χριστού, που ήλθεν εις την γην, για να σώση τον κόσμον από την αμαρτίαν, την φθοράν, την διαφθοράν, και την αιώνιον απώλειαν!

Αυτή η Αποστασία προχωρεί εις τας ημέρας μας μετά συνεχώς επαυξανομένης ταχύτητος και επιπόνου τραχύτητος προς την άνευ προηγουμένου αιχμήν της, αναφορικώς, όχι μόνον εις το κοσμοθεωρητικόν, αλλά, και κατά αναπόδραστον συνέπειαν, και εις το πρακτικόν και το ηθικόν πεδίον! Οφθαλμοφανής, όσον ποτέ άλλοτε, παρουσιάζεται σήμερον η πολλή ασέβεια προς τον Δημιουργόν και η πολλή ηθική διαφθορά μεταξύ ημών των ανθρώπων. Το κακόν επληθύνθη επί της γης και διαπράττεται τώρα ευκολωτέρως, ανετωτέρως και ευρυτέρως και, προπαντός, κατά τρόπον αναιδέστερον, υποβοηθούσης μάλιστα και της κακής χρήσεως της ραγδαίως εξελισσομένης τεχνολογίας…

Η Αγία Γραφή περιγράφει προφητικώς, τους ‘‘εσχάτους καιρούς’’. Ο απόστολος Παύλος περιγράφει προφητικώς, αλλά και πολύ ευκρινώς, τα χαρακτηριστικά του σημερινού κόσμου των “εσχάτων ημερών”, των καιρών της από του Θεού εσχάτης Αποστασίας: «Τοῦτο δὲ γίνωσκε, ὅτι ἐν ἐσχάταις ἡμέραις ἐνστήσονται καιροὶ χαλεποί· ἔσονται γὰρ οἱ ἄνθρωποι φίλαυτοι, φιλάργυροι, ἀλαζόνες, ὑπερήφανοι, βλάσφημοι, γονεῦσιν ἀπειθεῖς, ἀχάριστοι, ἀνόσιοι, ἄστοργοι, ἄσπονδοι, διάβολοι, ἀκρατεῖς, ἀνήμεροι, ἀφιλάγαθοι, προδόται, προπετεῖς, τετυφωμένοι, φιλήδονοι μᾶλλον ἢ φιλόθεοι, ἔχοντες μόρφωσιν εὐσεβείας, τὴν δὲ δύναμιν αὐτῆς ἠρνημένοι. καὶ τούτους ἀποτρέπου»  (Β´ Τιμ. 3, 1-5). Αυτή είναι δυστυχώς σήμερον η πραγματική εικόνα του τρόπου ζωής του συγχρόνου ανθρώπου: Η Αποστασία δηλαδή ημών από τον Δημιουργόν μας και η περιφρόνησίς μας προς όσα Αυτός, από άπειρον αγάπην, μας παραγγέλλει δια την σωτηρίαν μας» (Αρχιμανδρίτου Αθανασίου, καθηγουμένου της Ιεράς Μονής Σταυροβουνίου, «Το Ιερόν Μυστήριον του Γάμου μέσα εις την σημερινήν κατάστασιν της μεγάλης Αποστασίας των ανθρώπων από τον Θεόν», περιοδικόν Ο Ζωοποιός Σταυρός, 2014).

*   *   *

Μέσα λοιπόν στο πνεύμα και την πράξη της Αποστασίας των καιρών μας και τις συναφείς σατανικές πλάνες για αυτονόμηση της ηδονής και εντός του Γάμου και αποφυγή της ευλογημένης τεκνογονίας, η δαιμονοποιημένη Νέα Τάξη Πραγμάτων, μεταξύ των άλλων εφευρημάτων της, που επιχειρούν να άπτονται και των ιερωτέρων στιγμών της ζωής του ανθρώπου, εφεύρε και πλασάρει από χρόνια και το λεγόμενο ενδομήτριο σπείραμα, το κοινώς λεγόμενο δαχτυλίδι ή σπιράλ ή coil. Το κατασκεύασμα αυτό δεν είναι απλώς ένας αντισυλληπτικός μηχανισμός, αλλά —αλίμονο!— ένας κυριολεκτικά εκτρωτικός μηχανισμός, δηλαδή φονικό μέσο, που σκοτώνει τα παιδιά του ζευγαριού αφού ήδη πραγματοποιηθεί η γονιμοποίηση, δηλαδή λίγο μετά τη σύλληψή τους μέσα στα σπλάχνα της μάνας τους, η οποία με τον τρόπο αυτό καταντά και γίνεται φόνισσα, όπως ισόκυρα και ο πατέρας φονιάς.

Κι αυτά τα λέμε γιατί, πέραν της ωραιοφάνειας των επιχειρημάτων των προωθούντων τη χρήση του ενδομητρίου σπειράματος και της κατά κόρον επίκλησης των ποικίλων δικαιωμάτων της κυοφορούσας γυναίκας για τη ζωή και την υγεία της, τίποτα δεν ακούσθηκε από αυτούς για το ίδιο το συλλαμβανόμενο και κυοφορούμενο βρέφος. Τι είναι τέλος πάντων αυτό; Μία μάζα ενόργανης ύλης; Ένα άψυχο αντικείμενο με γενετικό υλικό;

Για την Εκκλησία όμως το ανθρώπινο έμβρυο «εξ άκρας συλλήψεως» (από την πρώτη δηλαδή στιγμή της σύλληψής του) είναι έμψυχο, εμψυχωμένο, φέρει δηλαδή ανθρώπινη αθάνατη ψυχή, είναι ζωντανός άνθρωπος! Άρα έχει κι αυτό δικαιώματα· έχει το πρώτο και σπουδαιότερο δικαίωμα, έχει το αναφαίρετο δικαίωμα της ζωής! Και η διακοπή της κυοφορίας του εμβρύου, σε οποιοδήποτε στάδιο —δεν έχουμε μαγική στιγμή εμψύχωσής του— και με οποιοδήποτε τρόπο κι αν γίνει, συνιστά φόνο, φόνο στην ειδεχθέστερη μορφή του, φόνο εκ προμελέτης ενός ανυπεράσπιστου πλάσματος. Και του στερούμε, για χίλιες όσες «προφάσεις εν αμαρτίαις», όχι μονάχα το πολυτιμώτατο και σ᾽ αυτά τα άλογα ζώα θεϊκό δώρο της ζωής, αλλά —για μας τους Ορθόδοξους Χριστιανούς— και τη δυνατότητα να βαπτισθεί, να λάβει το άγιο Μύρο, να κοινωνήσει Σώμα και Αίμα Χριστού, να ενταχθεί στην Εκκλησία —το Σώμα του Χριστού—, να πολιτογραφηθεί πολίτης της βασιλείας των ουρανών.

Και για να μη φανεί ότι λέμε κουβέντες δικές μας, παραθέτουμε ένα σύντομο κείμενο για το ενδομήτριο σπείραμα, το οποίο συνέταξε κατά παράκληση μας γνωστός μας γιατρός, άνθρωπος του Θεού με πνευματική ζωή.

 «Το coil ή σπιράλ ή ενδομήτριο σπείραμα (κοινώς δαχτυλίδι) είναι μία μικρή πλαστική συσκευή σχήματος Τ, κατασκευασμένη από πλαστικό και χαλκό, η οποία τοποθετείται από τον γυναικολόγο μέσα στη μήτρα της γυναίκας για να εμποδίσει την τεκνοποίηση. Σπιράλ υπάρχουν δύο ειδών:

                α. Τα απλά μηχανικά, που λειτουργούν σαν μικρές μηχανές απόξεσης του εσωτερικού της μήτρας και που δεν αφήνουν να γίνει οποιαδήποτε εμφύτευση γονιμοποιημένου ωαρίου. Το μηχανικό σπιράλ δημιουργεί μία άσηπτη φλεγμονή στην περιοχή, η οποία αδρανοποιεί το σπέρμα που προσπαθεί να φτάσει στο ωάριο, καθώς και το γονιμοποιημένο ωάριο από το να εμφυτευτεί στη μήτρα, το οποίο και στη συνέχεια αποβάλλεται.

                β. Υπάρχουν και τα φαρμακευτικά σπιράλ, που εμπεριέχουν την ορμόνη προγεστερόνη. Το σπιράλ με προγεστερόνη κάνει την τραχηλική βλέννα πιο πυκνή και αδιαπέραστη από το σπέρμα. Επιπλέον, το γονιμοποιημένο ωάριο εμποδίζεται από το να εμφυτευτεί στη μήτρα και έτσι δεν μπορεί να αναπτυχθεί και αποβάλλεται. Σπάνια μπορεί να εμποδιστεί και η ωορρηξία της γυναίκας, αν αυτή χρησιμοποιεί και αντισυλληπτικά.

Και τα δύο είδη του σπιράλ αποδείχθηκε ότι είναι πολύ αποτελεσματικά στην αποφυγή της εγκυμοσύνης (ένεκα της ανωτέρω δράσης τους) και έχουν μεγάλη διάρκεια δραστικότητας (από δύο έως πέντε χρόνια). Η γονιμότητα της γυναίκας επανέρχεται αμέσως μόλις αυτό αφαιρεθεί. Το σπιράλ μπορεί να αφαιρεθεί εύκολα, ανά πάσα στιγμή, αν η γυναίκα αλλάξει γνώμη και αποταθεί στον γυναικολόγο της.

Έτσι, τα σπιράλ δρουν αντισυλληπτικά αλλά και εκτρωτικά. Περαιτέρω, σε ορισμένες περιπτώσεις χρήσης τους, η περίοδος της γυναίκας μπορεί να είναι βαρύτερη ή μεγαλύτερης διάρκειας, οδηγώντας σε σιδηροπενική αναιμία τη γυναίκα. Το σπιράλ ακόμη μπορεί να μετακινηθεί και σε πολύ σπάνιες περιπτώσεις να εισχωρήσει στη μήτρα ή στον τράχηλο, με αποτέλεσμα να προκληθεί φλεγμονή ή διάτρηση της μήτρας. Ακόμα, αν μία γυναίκα μείνει έγκυος παρά τη χρήση του σπιράλ, το πιθανότερο είναι ότι η εγκυμοσύνη θα λάβει χώρα εκτός μήτρας, κάτι πολύ επικίνδυνο.

Έτσι, γίνεται αντιληπτό από όλα αυτά που περιγράψαμε ότι η δράση του σπιράλ είναι κατεξοχήν εκτρωτική, δηλαδή δρα πριν αλλά και μετά τη γονιμοποίηση σπερματοζωαρίου και ωαρίου. Δρα σαν μια ατομική, φορητή συσκευή έκτρωσης, η οποία με τη φλεγμονή που δημιουργεί εμποδίζει τη σύλληψη και εμφύτευση στη μήτρα του γονιμοποιημένου ωαρίου, και που στη συνέχεια αποβάλλεται, δηλαδή φονεύεται το εμψυχωμένο συλληφθέν έμβρυο».

Ουδείς, αγαπητοί μου, αναφέρεται σήμερα στην ηδονή των σαρκικών σχέσεων —που όλοι θέλουν και επιθυμούν—, δεν θέλουν όμως και δεν επιθυμούν τον φυσικό καρπό των σχέσεων αυτών, την έλευση δηλαδή στον κόσμο μιας αθάνατης ύπαρξης. Αλλά το κυοφορούμενο έμβρυο αποτελεί, όπως αναφέραμε, τέλειο άνθρωπο, με όλα τα δικαίωματά του, έστω κι αν αποτελεί καρπό βιασμού η ανεπιθύμητης κυοφορίας…

Για την υπόθεση θανάτου του τρίμηνου εκείνου βρέφους με Ρουμάνους γονείς πριν από μερικά χρόνια κινήθηκε —δικαίως— ολόκληρη ομάδα ειδικών, με πολλαπλές έρευνες και ανακρίσεις και την κλήση τόσων ιατροδικαστών, για επακρίβωση των αιτίων θανάτου του. Οποία όμως τραγική ειρωνεία, να νομιμοποιούνται από την άλλη χιλιάδες εκτρώσεις, με μια απλή συγκατάθεση η ομολογία της κυοφορούσας μητέρας και έτσι, νομίμως και αξιοπρεπώς, να φονεύονται χιλιάδες έμβρυα τον χρόνο… Περαιτέρω, για τη φοβερή εκείνη υπόθεση των πολλαπλών φόνων του κατά συρροήν δολοφόνου Νίκου Μεταξά κινήθηκε —έστω και την εσχάτην και πρωθυστέρως— γη και ουρανός, για τον εντοπισμό των θυμάτων, μάλιστα των αθώων εκείνων δύο παιδιών… Και όμως —αλίμονο για την υποκρισία της κοινωνίας μας!—, καμμία ενέργεια, καμμία έρευνα, κανένας αναστεναγμός, κανένας κλαυθμός, καμμία δίκη, καμμία καταδίκη για τις τόσες χιλιάδες έμβρυα που κάθε χρόνο, νόμιμα και μη, κατασφαγιάζονται εκτρωτικά και απορρίπτονται στα σκύβαλα απορριμμάτων…

Θα επιθυμούσαμε στη συνάφεια αυτή να παραθέσουμε και ένα άλλο, παλαιότερο σχετικό προς το θέμα μας απόσπασμα κειμένου του οσίας μνήμης αρχιμανδρίτου Επιφανίου Θεοδωροπούλου (†1989), που συνέγραψε με αφορμή τις προεργασίες για αποποινικοποίηση των αμβλώσεων στην Ελλάδα το 1981, στο οποίο ο μακαριστός Γέροντας σαφέστατα, λογικώτατα και θεολογικώτατα διασαφηνίζει την θέση της Ορθόδοξης Εκκλησίας για τις αμβλώσεις (διατηρούμε την ορθογραφία του πρωτοτύπου στην καθαρεύουσα και το πολυτονικό σύστημα):

 «… Ὅση ἐλευθερία καὶ ἂν παρασχεθῇ περὶ τὰ φρικαλέα τῶν ἀμβλώσεων ἐγκλήματα, εἰς οὐδὲν θὰ βοηθήσῃ τὰς κακούργους αὐτὰς μητέρας. Θὰ διαγραφῇ ἡ ποινικὴ εὐθύνη, ἀλλ᾿ ἡ συνείδησις, «ἧς οὐδὲν ἐν κόσμῳ βιαιότερον», δὲν θὰ εὕρῃ πλέον ἡσυχίαν διὰ βίου. Αἱ προβαίνουσαι εἰς ἄμβλωσιν γυναῖκες καθίστανται ἐρείπια ψυχικὰ καὶ οὐδέποτε συνέρχονται. Ἡ πεῖρα τῶν Ἐξομολόγων (ἀλλὰ καὶ πολλῶν Ψυχιάτρων) βεβαιοῖ τὸ ἀληθὲς τοῦ λόγου. Ὁ μέγας Ἱπποκράτης, καίτοι ἐν τῷ σκότει τῆς εἰδωλολατρίας ζῶν, κατεδίκαζεν ἀνεπιφυλάκτως τὰς ἀμβλώσεις καὶ διεκήρυσσε μεθ᾿ ὅρκου: «Οὐδὲ γυναικὶ πεσσὸν φθόριον δώσω». Προφανῶς «κάτι» περισσότερον ἡμῶν ἐγνώριζεν… Ἡ ἀνεπανόρθωτος δὲ αὕτη ψυχικὴ καταρράκωσις τῶν δολοφόνων μητέρων, ἀκόμη καὶ τῶν τελείως «ἐλευθέρων» καὶ «χειραφετημένων» (ὁμιλῶ καὶ ἐκ προσωπικῆς ἱερατικῆς πείρας), ἀποδεικνύει καὶ ἓν ἄλλο: Πόσον ἀσύστατον εἶνε τὸ ἐπιχείρημα τῶν ἰσχυριζομένων ὅτι τὸ καταστρεφόμενον ἔμβρυον δὲν εἶνε ἀκόμη ἄνθρωπος(!!!), καὶ ὡς ἐκ τούτου δὲν ἔχομεν φόνον!…

Βεβαίως δι᾿ ἡμᾶς δὲν ὑπάρχει κἂν ἀνάγκη τοῦ ἐπιχειρήματος αὐτοῦ, ἀφοῦ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, τὸ διὰ τῆς Ἐκκλησίας λαλοῦν, μαρτυρεῖ ὅτι, εἴτε ἔχει ἐσχηματισμένα ὄργανα τὸ ἔμβρυον, εἴτε ὄχι, ἀνθρωποκτονία τελεῖται (πρβλ. 2ον Κανόνα τοῦ Μ. Βασιλείου καὶ 91ον τῆς Πενθέκτης Οἰκουμενικῆς Συνόδου). Ἡ Ἐκκλησία ἡμῶν ἔχει ἑορτὰς συλλήψεως ἁγίων ἐν τῇ κοιλίᾳ τῆς μητρὸς αὐτῶν, ὡς τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου καὶ τοῦ Τιμίου Προδρόμου, ἀκριβῶς διότι θεωρεῖ τὸν ἄνθρωπον ὑπάρχοντα ἀπὸ τῆς στιγμῆς τῆς συλλήψεως αὐτοῦ.

Ἀλλά, τίς ἡ χρεία ἑτέρων ἀποδείξεων, ὅταν αὐτὸ τοῦτο τὸ Δίκαιον τῆς Πολιτείας ἀναγνωρίζῃ τὴν προσωπικότητα τοῦ κυοφορουμένου ἐμβρύου, ἀπ᾿ αὐτῆς ἤδη τῆς συλλήψεως αὐτοῦ, καὶ καθιστᾷ αὐτὸ ὑποκείμενον καὶ φορέα ἀστικῶν δικαιωμάτων; Κατὰ τὸν Ἀστικὸν Κώδικα δύναταί τις π.χ. νὰ ὁρίσῃ, διὰ διαθήκης, κληρονόμον αὐτοῦ τὸν «συνειλημμένον» (ἄρθρον 1711), δηλ. τὸ συλληφθὲν ἔμβρυον, ὅπερ καὶ κληρονομεῖ, ἐφ᾿ ὅσον τεχθῇ ζῶν, τὴν ὑπὲρ αὐτοῦ διατεθεῖσαν περιουσίαν. Ὥστε τὸ κυοφορούμενον ἔμβρυον ἔχει ἀνεγνωρισμένα καὶ ἀναφαίρετα δικαιώματα ἐπὶ οἰκονομικῶν ἀγαθῶν· οὐδὲν δικαίωμα ὅμως ἔχει ἐπὶ τοῦ ὑψίστου καὶ πρωταρχικοῦ ἀγαθοῦ, τοῦ ἀγαθοῦ τῆς ζωῆς! Τοιαύτας δὲ ἀντιλήψεις, ἀντιλήψεις κραυγαλέως ἀντιφατικὰς καὶ προκλητικῶς ἀσυνεπεῖς, ἔχει —ἵνα εἴμεθα δίκαιοι— οὐ μόνον ἡ εἰρημένη πολιτικὴ Παράταξις, ἀλλὰ τὸ σύνολον φεῦ! τοῦ πολιτικοῦ κόσμου, πλὴν ἐλαχίστων εὐλογημένων ἐξαιρέσεων…» (Ἀρχιμανδρίτης Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος, «Θανατικὴ ποινὴ και ἀμβλώσεις», Ἐν Ἀθήναις τῇ 1ῃ Ὀκτωβρίου 1981, ἐφημ. Ὀρθόδοξος Τύπος, φύλλον 9.10.81).

*   *   *

Περατώνοντας το μικρό αυτό κείμενο, μου έρχονται στον νού περιπτώσεις ζευγαριών, που με δάκρυα παρακαλούν να αποκτήσουν ένα παιδάκι και δυσκολεύονται ή και αδυνατούν, ασφαλώς «κρίμασιν οις οίδεν ο Κύριος». Και από την άλλη, τα ζευγάρια που έχουν αυτή την ευλογία και τη δυνατότητα, να αντιστρατεύονται στο θέλημα του Θεού, είτε παρεμποδίζοντας ποικιλότροπα την έλευση στον κόσμο ανθρώπων, εικόνων Θεού και κλητών αγίων, είτε, το φοβερώτερο, φονεύοντάς τα απάνθρωπα, πριν έλθουν στο φως του κόσμου…

Να παρακαλέσουμε τον Θεό να γίνει ίλεως, και να μας οδηγήσει σε έμπρακτη μετάνοια, για να ελκύσουμε το ανείκαστο έλεός Του, για να παρέλθουν οι ποικιλώνυμες κρίσεις των ημερών μας, να ειρηνεύσει ο κόσμος, οι Εκκλησίες, και να αξιωθούμε της αιώνιας ζωής, στην οποία κληθήκαμε και της οποίας αξιωθήκαμε με το Αίμα του υπέρ ημών Σταυρωθέντος και Αναστάντος Χριστού. Αμήν.

Ιερά Μητρόπολις Μόρφου

Το είδαμε: ΤΑΣ ΘΥΡΑΣ

Ὁ ἐχθρός μας ὁ διάβολος μᾶς πολεμᾶ πιό πολύ ὅταν δέν τοῦ κάνουμε τά χατίρια!

0
Δημήτρης Γκαγκαστάθης
CREATOR: gd-jpeg v1.0 (using IJG JPEG v80), quality = 90

ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΣ ΠΑΠΑ ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΓΚΑΓΚΑΣΤΑΘΗΣ (+1975) 

Ο εχθρός μας ο διάβολος πάντοτε μας πολεμά. Πιο πολύ όταν δεν του κάνουμε τα χατίρια. Τότε από την κακία του… βρίσκει χίλιους τρόπους να μας πειράξει.

 

Μια φορά γύριζα το βράδυ στο σπίτι, με χιόνι. Μου παρουσιάστηκε σαν χοίρος. Διαλύθηκε όμως σαν καπνός, μόλις έκανα το σημείο του Σταυρού. Κάποτε πάλι όταν λειτουργούσα, ακούω έξω να θορυβούν. Βγαίνω και βλέπω ότι χτίζανε πολυκατοικία Άλλος είχε μυστρί, άλλος φτυάρι. κλπ. τους σταύρωσα και εξαφανίστηκαν τα πάντα.Εν’ απόγευμα περνούσα από την πλατεία του χωριού και πήγαινα στο σπίτι μου. Βλέπω στο καφενείο πολλούς άνδρες, άλλοι πίνανε κρασί, άλλοι χαρτοπαίζανε. Οι σατανάδες ήταν γύρω – γύρω πάνω στα κεφάλια τους, σε έναν μάλιστα ήταν σαν αρκούδα.

Μια μέρα γύριζα απ’ το χωράφι και περνώντας έξω από την εκκλησία του Αγίου Γεωργίου βλέπω ένα σατανά ξαπλωμένο. Τον ρωτώ, «τι κανείς εδώ»; Και μου απαντά: «Εγώ κάθομαι εδώ για να μην αφήνω κανένα να κάνει τον σταυρό του».

διάβολος

Μια φορά ήταν καλοκαίρι, με καλέσανε στο χωριό Κούρσοβο να κηδεύσω κάποιον. Όταν γύρισα στο χωριό μου στο δρόμο οι σατανάδες με πετροβολούσαν. Θέλανε να με σκοτώσουν. Άρχισα να λέγω τους Χαιρετισμούς και διαλύθηκαν σαν καπνός.

ΠΗΓΗ : ΠΑΠΑ ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΓΚΑΓΚΑΣΤΑΘΗΣ, εκδ. «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ», ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ.

http://tribonio.blogspot.gr/2014/07/1975.html 

Το είδαμε: hristospanagia.gr

Ο άγιος Θεόδωρος Στουδίτης και η πραγματική ομολογία!

0

Ο άγιος Θεόδωρος ως πρότυπο αγίας ανυπακοής προς τους άρχοντες της εποχής. 

 

Μια ομιλία του πραγματικά αγιωτάτου πατρός Αυγ. Καντιώτη, για τον πολύ μεγάλο άγιο, Θεόδωρο τον Στουδίτη! Την ανεβάσαμε στο youtube, μιας και δυστυχώς δεν υπήρχε…

Μερικά αποσπάσματα, απομαγνητοφωνημένα, όπως τα πήραμε από ‘δω.

«….Μέσα στα ανάκτορα ο τότε αυτοκράτορας, ο Κωνσταντίνος ο ΣΤ΄  (780-797), είχε μια αγία γυναίκα. Το όνομά της Μαρία. Δεν είχε ο Κωνσταντίνος κανένα παράπονο εναντίον της Μαρίας. Οι ιστορικοί της εποχής εκείνης μαρτυρούν, ότι η Μαρία υπήρξε υπόδειγμα γυναικός. Κι όμως μια μέρα ο αυτοκράτορας τη διώχνει, την πετάει έξω από τα ανάκτορα. Έπειτα με στρατιώτες την παίρνει και την στέλνει σ  ένα μοναστήρι· κ’ εκεί, χωρίς τη θέλησί της, την κάνει καλόγρια, πράγμα που απαγορεύουν οι κανόνες. Δεν σταματά όμως εδώ το κακό. Αφού έδιωξε τη νόμιμη σύζυγό του, παίρνει ως σύζυγο μια άλλη γυναίκα, μια νέα, που έλαμπε από κάλλος σωματικό, αλλά εστερείτο ψυχικού κάλλους. Ο γάμος έγινε τη νύχτα, τα μεσάνυχτα, μέσα στα ανάκτορα. Και  επειδὴ δεν βρισκόταν άλλος ιερεύς στην Πόλι να τους στεφανώση, ένας παπάς από  κείνους που αποτελούν αίσχος για την Εκκλησία του Χριστού ―πάντοτε θα υπάρχουν προδότες παπάδες και προδότες δεσποτάδες―, ένας τέτοιος παπάς, ο Ιωσήφ, που ήταν πρωτόπαπας στην αγία Σοφία, ανέβηκε τη νύχτα απάνω και στεφάνωσε το παράνομο ζεύγος. Και μόνο αυτό; Την άλλη μέρα ο Κωνσταντίνος, ενώ η νόμιμη σύζυγος έκλαιγε μεσ΄  στοὺς τέσσερις τοίχους του κελλιού του μοναστηριού, αγκαζέ παρακαλώ με τη Θεοδότη, πάνω στην ανακτορική άμαξα μετά πολλής φαντασίας πήγε στην αγία Σοφία, κ’ εκεί η πόρνη και παλλακίς εστέφθη επισήμως αυγούστα, βασίλισσα.

Το πρώτο έγκλημα του αυτοκράτορος· έδιωξε τη νόμιμη γυναίκα του αναιτίως. Το δεύτερό του έγκλημα· την έκλεισε παρά τη θέλησί της στο μοναστήρι. Το τρίτο έγκλημα· πήρε ως σύζυγο την πόρνη αυτή, τη Θεοδότη. Το τέταρτο· την στεφανώθηκε νύχτα στα ανάκτορα. Το πέμπτο· έκανε βασίλισσα την παλλακίδα μέσα στην αγία Σοφία. Το έκτο· ποιό το έκτο; ότι το παράδειγμά του θα το μιμήθηκαν ασφαλώς υπουργοί, στρατηγοί, ναύαρχοι, μεγάλοι και μικροί, για ν’  ἀνάψῃ φωτιά μεγάλη στο έθνος.

Μεγάλο το σκάνδαλο. Και όμως κανείς δεν μιλούσε. Σιωπή νεκροταφείου. Ποιός να μιλήση;

Τότε μέσα στη σιωπή αυτή ακούστηκε βροντή κ  έλαμψε αστραπή. Κάποιος μίλησε, κάποιος φώναξε. Ποιός ήταν; Ο πατριάρχης; Όχι. Δεσπότης; Όχι. Ποιός; Ένας απλός ιερομόναχος, ο ηγούμενος του Στουδίου, ο άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης, του οποίου να  χουμε την ευχή. Αυτός μίλησε. Αυτός ήλεγξε το παράνομο αυτοκρατορικό ζεύγος, ήλεγξε τον αυλοκόλακα ιερέα που τους στεφάνωσε, έκοψε δε και το μνημόσυνο του τότε πατριάρχου, επειδή κι αυτός δεν τιμώρησε τον παρανομήσαντα ιερέα.

Πάντοτε, σε σκληρές εποχές και σε στιγμές δύσκολες, αναδεικνύει ο Θεός πρόσωπα που με παρρησία θα υπερασπισθούν την πίστι. Όταν ο Δαυίδ αμάρτησε, παρουσιάστηκε ένας Νάθαν που στάθηκε εμπρός του και τον ήλεγξε. Κι όταν ο Αχαάβ ασέβησε με την περιβόητη εκείνη Ιεζάβελ, ένας Ηλίας ανέβηκε στα ανάκτορα και ήλεγξε το παράνομο βασιλικό ζεύγος. Κι όταν ο Ηρώδης έδιωξε τη νόμιμη γυναίκά του και πήρε την διαβόητη Ηρωδιάδα, ένας Πρόδρομος είπε το «Ουκ έξεστί σοι έχειν την γυναίκα του αδελφού σου». Κι όταν στην Κωνσταντινούπολι η Ευδοξία με τον Αρκάδιο αντιτάχθηκαν στην Εκκλησία, τότε ένας Χρυσόστομος ήλεγξε την κατάστασι. Έτσι και στην εποχή αυτή παρουσιάστηκε ο Θεόδωρος ο Στουδίτης.

Τι έκανε;

Πρώτον έπαυσε το μνημόσυνο, το πολυχρόνιο, του βασιλέως Κωνσταντίνου του ΣΤ΄. Δεύτερον έπαυσε το μνημόσυνο του πατριάρχου Ταρασίου (784-806).Τρίτον ξεσήκωσε το λαό. Τέλος, νύχτα η ώρα, έκανε λιτανεία μεσ’  στὴν Κωνσταντινούπολι και έσεισε ολόκληρη την πόλι.

Το αποτέλεσμα; Ανοίξτε την ιστορία να μάθετε το αποτέλεσμα.
Ο βασιλιάς ταράχτηκε. Και τι σκέφτηκε. Προσπάθησε με κολακείες και άλλα μέσα να κάνη τον άγιο Θεόδωρο να συγκατατεθή, εκμεταλλευόμενος και κάτι άλλο πολύ σημαντικό. Και το σημαντικό αυτό στοιχείο είνε, ότι η Θεοδότη, που πήρε ως βασίλισσα στ’  ανάκτορα ο Κωνσταντίνος διώχνοντας την αγία του γυναίκα τη Μαρία, η Θεοδότη αυτή ήταν εξαδέλφη του αγίου Θεοδώρου του Στουδίτου!

Αν ήταν κανένας άλλος, θα είχε χαρά και αγαλλίασι. Αφού η εξαδέλφη του έγινε βασίλισσα, θα μπορούσε πλέον ν’  ανεβαίνῃ στα ανάκτορα και να επιτυγχάνη ό,τι θέλει. Εκείνος όμως δεν σκέφθηκε έτσι. Ιδού το μεγαλείο του αγίου. Δεν ανήκε στην κατηγορία εκείνων που έχουν υπεράνω του πνευματικού χρέους τις κοσμικές σχέσεις και υπεράνω της πνευματικής συγγενείας την κατά σάρκα συγγένεια. Όχι. Πάνω από τη σάρκα είνε το πνεύμα. Ο Χριστός είπε· «Ο φιλών πατέρα ή μητέρα υπέρ εμέ ουκ έστι μου άξιος· και ο φιλών υιόν ή θυγατέρα (ή αδελφούς ή γυναίκα ή άλλους συγγενείς) υπέρ εμέ ουκ έστι μου άξιος» (Ματθ. 10, 37). Θ’ αγαπάς τη γυναίκα σου, θ’ αγαπάς τα παιδιά σου, θ’ αγαπάς τους συγγενείς σου, θ’ αγαπάς τους φίλους σου, θ’ αγαπάς τους πάντας, αλλά παραπάνω απ’ όλους θα  ’χῃς το Χριστό και την αλήθεια. Έτσι έκανε και ο Στουδίτης. Γι  αυτὸ δεν υπελόγισε τη Θεοδότη.

Εκείνη ήλπιζε, ότι ο εξάδελφός της, ο καλός της εξάδελφος, ο άγιος εξάδελφος, που ζούσε με την προσευχή και κρατούσε το κομποσχοίνι, θα τη δεχότανε. Πίστευε, ότι προσφέροντάς του ωρισμένα πολύτιμα δώρα θα τον έκαμπτε. Και μια μέρα πήρανε μια άμαξα με χρυσοστόλιστα άλογα, τη φόρτωσαν δώρα, διαμάντια και άλλα, και ξεκίνησαν με συνοδεία να πάνε στο μοναστήρι του εξαδέλφου της. Ένας σκοπός, που φύλαγε ψηλά στον πύργο του μοναστηριού, μόλις είδε να  ’ρχεται η βασιλική άμαξα με τη Θεοδότη και τον αυτοκράτορα, αμέσως ειδοποίησε τον ηγούμενο.

Τότε ο Θεόδωρος ο Στουδίτης διατάζει, να χτυπήσουν πένθιμα οι καμπάνες του μοναστηριού σαν να ήταν Μεγάλη Παρασκευή. Κι όταν η αυτοκρατορική συνοδεία πλησίασε στην πύλη κ’ ήταν έτοιμη να μπη στο μοναστήρι, δέκα μοναχοί έκλεισαν με πάταγο την πόρτα κατάμουτρα στο βασιλιά. Έτσι η Θεοδότη επέστρεψε ταπεινωμένη στα ανάκτορα.

Ενώ λοιπόν ο Ιωσήφ την κολάκευσε, ο άγιος Θεόδωρος την ήλεγξε. Για την υπόθεσι του κόλακος αυτού ιερέως, του Ιωσήφ, που στεφάνωσε το παράνομο βασιλικό ζεύγος και εν συνεχεία καθαιρέθηκε επί της βασιλίσσης Ειρήνης της Αθηναίας (797-802) από τον πατριάρχη Ταράσιο, ο άγιος Θεόδωρος αναγκάστηκε να κόψη το μνημόσυνο και του επομένου πατριάρχου, του Νικηφόρου Α’  (806-815). Διότι κι αυτός, υποχωρώντας στην επιθυμία του αυτοκράτορος Νικηφόρου (802-811), αποκατέστησε με Σύνοδο τον Ιωσήφ στο ιερατικό αξίωμα. Η διακοπή αυτή του μνημοσύνου στοίχισε στον άγιο Θεόδωρο την πρώτη εξορία, την εξορία του στη νήσο Χάλκη.

Ύστερα απ΄αυτὸ ο Θεόδωρος ο Στουδίτης εξωρίστηκε και για δευτέρα φορά λόγω της ακάμπτου μαχητικότητός του. Αγωνίστηκε δε και υπέρ των αγίων εικόνων κάνοντας μάλιστα με τους μοναχούς του μέσα στην Πόλι και λιτανεία, που πήρε τη μορφή διαδηλώσεως του ορθοδόξου λαού κατά των αιρετικών εικονομάχων. Η διαδήλωσις αυτή του στοίχισε πάλι διωγμό και τρίτη εξορία. Στρατιώτες μπήκαν στο μοναστήρι δέρνοντας και χτυπώντας. Συνέλαβαν τον ηγούμενο και σκόρπισαν τους μοναχούς.

Πρώτη φορά είχε εξοριστή το 808 στη Χάλκη για τον παράνομο γάμο. Τη δευτέρα φορά εξωρίστηκε πάλι για τον ίδιο λόγο. Και τρίτη φορά εξωρίστηκε το 815 στη Σμύρνη για τις άγιες εικόνες· τότε τον έκλεισαν στο υπόγειο του μητροπολιτικού μεγάρου της Σμύρνης κ’ εκεί τον μαστίγωναν αλύπητα. Αργότερα, το 826, διαμαρτυρήθηκε τελευταία φορά και για τον παράνομο γάμο του αυτοκράτορος Μιχαήλ Β  (820-829).

Τέλος σε ηλικία 67 ετών, το έτος 826, μια βραδιά, μια αγία ημέρα, προαισθάνθηκε το τέλος του. Ήταν 9 Νοεμβρίου. Κάλεσε τα πνευματικά του παιδιά και τα αποχαιρέτισε. Τα τελευταία του λόγια ήταν· «Παιδιά μου, φυλάξατε ορθόδοξον την πίστιν και βίον ακηλίδωτον, και ο Θεός μαζί σας». Στις 11 Νοεμβρίου, ημέρα Κυριακή, τους παρακάλεσε να ψάλουν τον άμωμο, τον μεγαλύτερο ψαλμό του Ψαλτηρίου, τον 118ο. Κι όταν οι μοναχοί έλεγαν με δάκρυα το στίχο «Εις τον αιώνα ου μη επιλάθωμαι των δικαιωμάτων σου, ότι εν αυτοίς έζησάς με, Κύριε», δηλαδή· «Ω Θεέ μου, ποτέ δεν θα ξεχάσω τα λόγια του νόμου σου, γιατί μ’ αυτὰ μου έδωσες ζωή» (Ψαλμ 118,93), την ώρα εκείνη φτερούγισε η αγία του ψυχή και παρέδωσε το πνεύμα στον ουράνιο πατέρα.

Ο άγιος Θεόδωρος μετά την τρίτη εξορία δεν ξαναείδε το μοναστήρι του, που το κατέλαβαν άλλοι μοναχοί, οπαδοί των εικονομάχων. Μακριά από το Στούδιο, θλιβόμενος και προσευχόμενος, πέρασε τις τελευταίες ημέρες της ζωής του εκεί, στον τόπο της εξορίας του, και έτσι έκλεισε τα μάτια του στο μάταιο αυτό κόσμο….»

[Εσπερινή ὁμιλία του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου
στην Αθήνα, στις 21-11-1976. Εδημοσιεύθη στὴν «Χριστιανική Σπίθα» (527-9/1996)]

Ἡ αγία Μόνικα πρότυπο (ὡς σύζυγος, νύφη, μητέρα) – Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Ἀυγουστίνου Καντιώτη

0
αγία Μόνικα

Ἡ αγία Μόνικα πρότυπο (ὡς σύζυγος, νύφη, μητέρα) – (Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Ἀυγουστίνου Καντιώτου)

Ἡ αγία Μόνικα πρότυπο (ὡς σύζυγος, νύφη, μητέρα) - Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Ἀυγουστίνου Καντιώτη
Ἑορτάζοντας τὴ μνήμη τοῦ ἱεροῦ Αὐγουστίνου, ἀγαπητοί μου, μεγάλου πατρὸς τῆς Ἐκκλησίας, δὲν πρέπει νὰ λησμονοῦμε τὸ πρόσωπο ποὺ ὕστερα ἀπὸ τὸ Θεὸ συνετέλεσε τὰ μέγιστα στὴν διαμόρφωσι τοῦ χαρακτῆρος του.
Τὸ δὲ πρόσωπο αὐτὸ δὲν ἦτο ἄγ­γελος τοῦ οὐρανοῦ, Χερουβὶμ καὶ Σεραφίμ· ὑπάρχουν καὶ στὴ γῆ ἄγγελοι, ἔνσαρκοι ἄγγελοι. Καὶ ἔνσαρκος ἄγγελος, ποὺ ἐπάνω στὶς φτεροῦγες τῆς ἀγάπης ἐπῆρε τὸν ἱερὸ τοῦ­τον ἄνδρα καὶ τὸν ὕψωσε μέχρι τὰ ἄστρα τοῦ οὐρανοῦ, εἶνε ἡ μητέρα του, ἡ ἁγία του μητέρα, ἡ Μόνικα.
Περὶ αὐτῆς θὰ ποῦμε λίγες λέξεις.
* * *
Ἡ ἁγία Μόνικα ὑπῆρξε ἡρωίδα. Καὶ ὅπως ἕνας ἥρωας παλεύει, ἔτσι καὶ αὐτὴ ἐπάλεψε. Σπανία γυναίκα. Τὸ εἶπα καὶ ἄλλοτε· πίσω ἀπὸ κάθε μεγάλον ἄνδρα ὑπάρχει κρυμμένη μία γυναίκα, ἡ ὁποία κρατᾷ τὰ μυστικὰ νήματα τῆς ἐξελίξεώς του.
Πίσω ἀπὸ τὸν Μέγα Βασίλειο εἶνε κρυμμένη ἡ ἁγία Ἐμμέλεια, ἡ ὁποία γέννησε ἐννέα τέκνα καὶ τὰ ἀνέθρεψε ἐν Κυρίῳ, πρωτότοκος δὲ υἱός της ἦταν ὁ Μέγας Βασίλειος. Πίσω ἀπὸ τὸν ἅγιο Γρηγόριο εἶνε κρυμμένη ἡ ἁγία Νόννα. Πίσω ἀπὸ τὸ Χρυσόστομο εἶνε ἡ ἁγία Ἀνθοῦσα, ἡ ὁποία σὲ ἡλικία 18 ἐτῶν ἔμεινε χήρα καὶ ἀφωσιώθηκε ἐξ ὁλοκλήρου στὴν ἀνατροφὴ τοῦ τέκνου της, καὶ οἱ ἐθνικοὶ ἔλεγαν «Πώ πω τί γυναῖκες ἔχουν οἱ Χριστιανοί!».
Ἔτσι καὶ πίσω ἀπὸ τὸν σημερινὸ ἅγιο κρύβεται ἡ ἁγία Μόνικα, ἡ ὁποία μπορῶ νὰ πῶ, ὅτι περισσότερο ἀπὸ τὴν Ἐμ­μέλεια καὶ περισσότερο ἀπὸ τὴ Νόννα καὶ περισσότερο ἀπὸ τὴν Ἀνθοῦσα ἐκοπίασε γιὰ ν᾿ ἀναδείξῃ τὸν μέγα τοῦτον ἄνδρα.
Τί νὰ ποῦμε πρὸς τιμὴν τῆς γυναίκας αὐ­τῆς; Ὧρες ὁλόκληρες θὰ χρειάζονταν γιὰ νὰ διηγηθοῦμε τὸν βίο τῆς ἁγίας Μόνικας.
Ἡ ἡρωίδα αὐτὴ ἐπάλεψε πρῶτα – πρῶτα γιὰ τὸν ἄντρα της. Ὁ ἄντρας της, ὁ λεγόμενος Πατρίκιος, ἦταν ἀγροῖκος καὶ βάρβαρος Ῥωμαῖος. Εἰδωλολάτρης στὸ θρήσκευμα, θυμώδης, ἐκρηκτικὸς τύπος, μὲ τὸ ἐλάχιστο ξεσποῦσε καὶ φώναζε.
Καὶ ἡ Μόνικα τί ἔκανε; πῶς τὸν ἀντιμετώπιζε; Μὲ ἀπειλὲς καὶ μὲ ὕβρεις δὲν διορθώνεται ὁ ἄντρας. Μὲ φωνὲς καὶ ἐπιπλήξεις ἐξ­αγριώνεται περισσότερο. Ἡ φωτιὰ δὲν σβήνει μὲ πετρέλαιο, ἀλλὰ μὲ νερό.
Αὐτὸ τὸν ἀτίθασο χαρακτῆρα τὸν ἄλλαξε ἡ ἁγία συμπεριφορὰ τῆς Μόνικας, ποὺ στάθηκε βράχος ὑπομονῆς. Ἔτσι κατώρθωσε ὥσ­τε, ὕστερα ἀπὸ πολλὰ χρόνια, αὐτὸς ὁ εἰδωλολάτρης νὰ ὁμολογήσῃ εἰλικρινῶς, ὅτι πιστεύει στὸν ἀληθινὸ Θεό. Καὶ λίγες ἡμέρες πρὸ τοῦ θανάτου του βαπτίσθηκε καὶ ἔγινε Χριστιανός. Τὸ θαῦμα αὐτὸ ἔγινε, γιατὶ ὁ Θεὸς τὸν ἀξίωσε νὰ ἔχῃ μιὰ τέτοια γυναῖκα.
Ἡ Μόνικα κέρδισε μεγάλη νίκη, κέρδισε τὸν ἄντρα της. Καὶ μόνο αὐτό; Πέτυχε νὰ σώ­σῃ καὶ κάποιον ἄλλο. Ποιόν ἄλλον ἔσωσε; Μὴ γελάσετε· διότι συνήθως τὸ ὄνομα τοῦ προσώπου αὐτοῦ προκαλεῖ εἰρωνεῖες καὶ γέλωτες, ἀλλὰ τὸ πρᾶγμα ἐξηγεῖται ψυχολογι­κά· δὲν εἶνε τοῦ παρόντος νὰ τὸ ἀναλύσουμε. Μέσα στὸ σπίτι τῆς ἁγίας Μόνικας ὑ­πῆρ­χε ἕ­να πρόσωπο δύστροπο, πολὺ δύστροπο, ποὺ δημιουργοῦσε συχνὰ σκηνές· καὶ τὸ πρόσωπο αὐτὸ ἦταν ἡ πεθερὰ τῆς Μόνικας.
Ὤ οἱ πεθερές, τί δράματα! Πάρα πολλὰ δι­αζύγια ὀφείλονται στὸ γεγονός, ὅτι δύσκολα ἡ νύφη συμβιβάζεται μὲ τὴν πεθερά. Πρέπει ἢ ἡ νύφη νὰ εἶνε ἁγία ἢ ἡ πεθερὰ νὰ εἶνε ἁ­γία. Διαφορετικά, τὸ σπίτι διαλύεται καὶ ὁ ἄν­τρας κλαίει πάνω στὰ ἐρείπια, γιατὶ δὲν μπορεῖ νὰ δι­χάσῃ τὴν καρδιά του· δὲν μπορεῖ νὰ ἔ­χῃ τὴν καρδιά του οὔτε στὴ μητέρα του ἀπολύτως οὔτε στὴ γυναῖκα του ἀπολύτως.
Οἱ πεθερὲς ἔχουν μία φοβερὴ ἰδιοτροπία. Θέλουν μονοπώλιο τὴν ἀγάπη. Θέλουν τὸ παι­δί τους νὰ τὸ ἔχουν μονοπώλιο· καὶ λησμο­­νοῦν, ὅτι ὁ ἄντρας ἀνήκει πλέον στὴ γυναῖ­κα του καὶ σ᾿ αὐτὴν πρέπει ν᾿ ἀφήσῃ τὴν καρδιά του. Ζηλοφθονεῖ ἡ πεθερὰ καὶ δημιουργεῖ σκηνὲς ἡφαιστειώδεις μέσα στὸ σπίτι.
Ἀλλὰ ἡ Μόνικα, πιστὴ καὶ ἀφωσιωμένη στὸ Θεό, κατώρθωσε καὶ τὸ ἄγριο αὐτὸ θηρίο ποὺ λέγεται κακιὰ πεθερὰ νὰ τὸ τιθασεύσῃ. Καὶ κατόπιν ἡ πεθερά της τὴν ἐγκωμίαζε! Συνήθως οἱ πεθερὲς κατηγοροῦν τὶς νύφες, καὶ κά­νουν τὴ ζωή τους μαρτύριο. Ἡ πεθερὰ ὅ­μως τῆς Μόνικας ἔψαλε τὸ μεγαλεῖο τῆς νύφης της.
Ἡ ἁγία Μόνικα νίκησε τὸν ἄντρα της, νίκησε τὴν πεθερά της. Ἀλλὰ ἡ πιὸ σκληρὴ μάχη ποὺ ἔδωσε στὴ ζωή της ἦταν γιὰ τὸ παιδί της. Ζωηρό, ὅπως εἶνε συνήθως τὰ ἔξυπνα παιδιά, ζωηρότατο καὶ ἀτίθασο, ὤ πόσο πόνο προξένησε στὴν καρδιά της ὁ μικρὸς Αὐγουστῖνος! Εἶνε ὁλόκληρη ἱστορία.
Ὁ Αὐγουστῖνος, παρ᾿ ὅλη τὴν εὐφυΐα του, ἔμπλεξε μὲ κακὲς παρέες. Καὶ «φθείρουσιν ἤθη χρηστὰ ὁμιλίαι κακαί» (Α΄ Κορ. 15,33). Ἐντὸς ὀλίγου, ἐκεῖνο τὸ μικρὸ ἄγγελο, ποὺ ἐπρώτευε στὰ μαθήματα καὶ ἔχαιρε νὰ τὸν βλέπῃ ἡ μητέρα του, τὸν εἶδε νὰ παρεκκλίνῃ καὶ νὰ πέφτῃ σὲ φοβερὰ θανάσιμα ἁμαρτήματα, τὰ ὁ­ποῖα περιγράφει ὁ ἴδιος εἰλικρινῶς στὸ βιβλίο ποὺ ὀνομάζεται Ἐξομολογήσεις· συνιστῶ στοὺς ἐγγραμμάτους νὰ τὸ διαβάσουν, εἶνε μεταφρασμένο σὲ πολλὲς γλῶσσες.
Πολὺ κοπίασε ἡ Μόνικα. Συμβούλευε διαρκῶς τὸ παιδί της. Καὶ κάθε βράδυ γονάτιζε, καὶ τὰ μεσάνυχτα κάτω ἀπὸ τὰ ἄστρα ἔχυνε ποταμοὺς δακρύων, γιὰ νὰ μετανοήσῃ ὁ Αὐ­γουστῖνος της.
Καὶ ὁ Θεὸς εἶδε τὰ δάκρυά της καὶ ἄκουσε τὴν κραυγή της. Ὅπως εἶπε ὁ ἱερὸς Ἀμβρόσιος ἐπίσκοπος Μεδιολάνων, ὁ διδάσκαλος τοῦ Αὐγουστίνου στὸν ὁποῖον ἐξωμολογεῖτο ἡ ἁγία Μόνικα κλαίουσα, «ἕνα παιδί, ποὺ ἡ μητέρα του κλαίει τόσο πολὺ γι᾿ αὐτό, εἶνε ἀδύνατον νὰ μὴ σωθῇ».
Καὶ ὁ πολυεύσπλαχνος καὶ μακρόθυμος Θεὸς ἄκουσε τὶς προσευχές. Ὁ Αὐγουστῖνος ὄχι μόνο μετανόησε, ἀλλὰ καὶ ἔγινε ἕνας ἐκ τῶν μεγάλων πατέρων καὶ διδασκάλων· δόξα τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλὰ καὶ δόξα τῆς μητέρας του Μόνικας.
Καὶ προτοῦ νὰ πεθάνῃ ἡ Μόνικα, σὲ ἡλικία 56 ἐτῶν, ὅταν πιὰ ὁ Αὐγουστῖνος ἦταν μιὰ ὡ­λοκληρωμένη προσωπικότητα ποὺ στρεφόταν πρὸς τὸ Θεό, λίγες μέρες πρὸ τῆς κοιμή­σεώς της ἔγινε, καὶ ὑπάρχει, ἕνας πολὺ συγ­κινητικὸς διάλογος μεταξὺ μητέρας καὶ υἱοῦ. Εἶπε ἡ Μόνικα στὸν Αὐγουστῖνο·
–Παιδί μου, δὲν θέλω πλέον νὰ ζήσω. Σὲ εἶδα Χριστιανὸ καὶ διδάσκαλο τῆς Ἐκκλησίας, μπορῶ τώρα νὰ πῶ «Νῦν ἀπολύεις τὴν δούλην σου, δέσποτα». Ἐπανέλαβε, δηλαδή, τὰ ῥήματα τοῦ πρεσβύτου Συμεών (Λουκ. 2,29).
Ἰδού, ἀγαπητοί μου, γιατί εἶνε ἡρωίδα ἡ ἁ­γία Μό­νικα. Δὲν εἶνε ἡρωίδες μόνο ἐκεῖνες ποὺ διαπρέπουν σὲ μάχες. Εἶνε βέβαια καὶ αὐτές. Μεγάλες ὅμως ἡρωίδες εἶνε κ᾿ ἐκεῖ­νες ποὺ ἀ­ναδείχθηκαν ἄξιες στὸν οἰκογενειακὸ βίο καὶ ἀνέδειξαν Χριστιανοὺς τοὺς συζύγους καὶ τὰ παιδιά τους. Ἔτσι προσέφεραν, ἀφανῶς, τεράστια εὐ­εργεσία στὴν κοινωνία.
* * *
Τὸ συμπέρασμα. Ἔχουμε ἀνάγκη ἀπὸ ἡρωίδες γυναῖκες περισσότερο ἀπὸ κάθε τι ἄλλο.
Δῶστε μου γυναῖκες σὰν τὴν Ἐμμέλεια, τὴ Νόννα, τὴν Ἀνθοῦσα, τὴ Μόνικα· καὶ τότε ἐν­τὸς ὀ­λίγου, μέσα σὲ μία εἰκοσαετία, θὰ δοῦμε ν᾿ ἀλλάζῃ τὸ πρόσωπο τῆς Ἑλλάδος. Ὅσο ἀ­ξίζει μία γυναί­κα ποὺ κλείνει στὰ στήθη της ἀγάπη πρὸς τὸ Θεό, ἀγάπη πρὸς τὴν πατρίδα, ἀγάπη πρὸς τὰ μεγάλα καὶ ὑψηλά, δὲν ἀξίζουν ἑκατὸ δάσκαλοι καὶ χίλιοι ἱεροκήρυκες. Μεγάλη ἡ δύναμι τῆς γυναίκας, ποὺ ἔχει προορισμὸ νὰ ἀναπλάθῃ τὸν ἄνδρα.
Ἡ αγία Μόνικα πρότυπο (ὡς σύζυγος, νύφη, μητέρα) - Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Ἀυγουστίνου ΚαντιώτηἜχουμε σήμερα τέτοιες γυναῖκες; Θὰ γινό­μουν πικρός, ἂν εἰσερχόμουν στὸ θέμα αὐ­τό. Χαρὰ τῆς Μόνικας ἦταν νὰ δῇ τὸ γυιό της τὸν Αὐγουστῖνο νὰ διδάσκῃ τὸ Εὐαγγέλιο καὶ νὰ λειτουργῇ στὸ ναὸ τοῦ Ὑψίστου. Σήμερα ἡ χαρὰ τῶν Ἑλληνίδων μητέρων εἶνε νὰ δοῦν τὸ παιδί τους ἱεραποστολικὸ πρόσωπο; Ὤ ἀ­ναστενάζω! Θεέ μου, βοήθησε νὰ παρουσιασθοῦν νέοι ποὺ θὰ καταταγοῦν στὸν ἔνδοξο κλῆρο. Καὶ αὐτὸ ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὶς μανάδες.
Διότι ὅσο ἀξίζει ἕνας ἄγαμος ἱεραπόστολος, ξίφος Θεοῦ, σάλπιγξ τοῦ εὐαγγελίου, κάμινος ἀγάπης, ὅσο ἀξίζει ἕνας κληρικὸς τέτοιος δὲν ἀξίζουν ὅλα τὰ κτήρια καὶ ὅλες οἱ ἐκ­κλησίες καὶ ὅλος ὁ ὑλικὸς ἐξοπλισμός.
Ἂς προσευχηθοῦμε στὸ Θεό, ὁ Κύριος ἡ­μῶν Ἰησοῦς Χριστὸς διὰ πρεσβειῶν τῆς ἁγίας Μόνικας καὶ τοῦ ἱεροῦ Αὐγουστίνου ν᾿ ἀναδείξῃ στὸ ἔθνος μας γυναῖκες, οἱ ὁποῖες νὰ συνεχίσουν τὴν ἱερὰ παράδοσι πρὸς δόξαν τῆς ἁγίας Τριάδος· ἀμήν.
(†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος
Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία, ἡ ὁποία ἔγινε στὸν ἱ. ναὸ Ἁγ. Παντελεήμονος Φλωρίνης τὴν 15-6-1976. Καταγραφὴ καὶ σύντμησις 15-6-2001, ἐπανέκδοσις 16-5-2020.

«Πᾶνος»

Το είδαμε: ΕΘΝΕΓΕΡΣΙΣ

Επιστροφή στον τόπο του εγκλήματος (Φαίη).

0

Σχόλιο Χρήστου (για το «ορθοπραξία») «Αν και δεν μπορούμε ποτέ να είμαστε βέβαιοι, νομίζω πως πολλών αδελφών ο λογισμός (και ο δικός μου φυσικά) πήγε στο ίδιο ακριβώς πράγμα… Και δεν είναι τυχαίο που η εικόνα ράγισε πριν τον τορπιλισμό του “Έλλη”. Νομίζω πως έρχονται τα χειρότερα.»

 

βαρνάκοβα

Στο βίντεο που ακολουθεί, ο Μητροπολίτης Φωκίδος Θεόκτιστος «κλαίει» και «οδύρεται» για την πυρκαγιά που κατέστρεψε την Ιερά Μονή Βαρνάκοβας και την ιστορική θαυματουργή Εικόνα.

Όπως αποτυπώνει και η άνω φωτογραφία, στα αριστερά του Μητροπολίτη διακρίνεται ο Πρωτοσύγκελος της Μητρόπολης και Αρχιμανδρίτης της Ι.Μονής Αγίων Αυγουστίνου Ιππώνος και Σεραφείμ του Σαρώφ στο Τρίκορφο Φωκίδος. Στα δεξιά του Μητροπολίτη διακρίνεται ένας ιερωμένος της Μητροπόλεως το όνομα του οποίου δεν γνωρίζω αλλά τον έχω δει σε αρκετές κοινές εμφανίσεις με τον Μητροπολίτη Φωκίδος. Οι τρεις αυτοί κληρικοί έχουν κάποια ιστορία…

Αν θυμόμαστε τον Μητροπολίτη Φωκίδος Θεόκτιστο για κάτι, αυτό είναι για την ολόθερμη στήριξή του στην απόφαση του πατριάρχη Βαρθολομαίου να φυτέψει το φίδι των ουνιτίζοντων, αχειροτόνητων και καθηρημένων σχισματικών στην Ουκρανία, οι οποίοι έως τώρα σκαρφίζονται τρόπους να καταφάγουν το Σώμα της Κανονικής Εκκλησίας του Μητροπολίτη Ονουφρίου.

Πριν 7 μήνες ακριβώς ο Μητροπολίτης Θεόκτιστος δέχτηκε στην Μητρόπολή του τους δύο Ουκρανούς σχισματικούς με την συνοδεία τους που είχαν επισκεφθεί την Ελλάδα. Στις 14 Νοεμβρίου τελέστηκε μιαρό συλλείτουργο στην Ιερά Μονή του Τρικόρφου. Στην διάρκεια της ομιλίας του τότε ο Φωκίδος Θεόκτιστος είπε το αμίμητο!: «Δεν θα γίνονται πλέον δεκτοί στα όρια της Ιεράς Μητροπόλεως Φωκίδος Ρώσοι κληρικοί και λαϊκοί που δεν αναγνωρίζουν την υπό του Οικουμενικού Πατριάρχου μας Βαρθολομαίου χορηγηθείσα αυτοκεφαλία της Ουκρανικής Εκκλησίας υπό τον Μητροπολίτη Κιέβου Επιφάνιον. Η οποία αυτοκεφαλία ανεγνωρίσθη και από την Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος υπό τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ.κ. Ιερώνυμον»!!

Μετά το Τρίκορφο οι σχισματικοί επισκέφθησαν τις γυναικείες Ιερές Μονές Αγίου Νεκταρίου και Παναγίας Βαρνακόβης «όπου έτυχαν θερμής υποδοχής», αναφέρει το δημοσίευμα. Στις 14 Νοεμβρίου του 2019 οι σχισματικοί επισκέφθηκαν την Ιερά Μονή Βαρνάκοβας και στις 14 Ιουνίου του 2020 λίγο μετά τις 9 το βράδυ το Μοναστήρι παραδόθηκε στις φλόγες.

Στις φωτογραφίες που ακολουθούν διακρίνονται οι τρεις κληρικοί που «διασκέδασαν» τους σχισματικούς και σήμερα επέστρεψαν στον τόπο του εγκλήματος!!

Επιστροφή στον τόπο του εγκλήματος (Φαίη).
Επιστροφή στον τόπο του εγκλήματος (Φαίη).

Η Ιερά Μητρόπολη Φωκίδος στην ιστοσελίδα της σε δημοσίευμα με τίτλο: «Θλίψη και πένθος στην Ιερά Μητρόπολη Φωκίδος» κάνει ιδιαίτερη αναφορά στην ολοσχερή καταστροφή της θαυματουργού εικόνας της Μονής:

Κόσμημα, σέμνωμα και καύχημα της Ι. Μονής υπήρξε ανά τους αιώνες όχι η αυτοκρατορική καταγωγή των πρώτων κτιτόρων της, όχι τα υπέροχα ψηφιδωτά δάπεδα του καθολικού, όχι το σπάνιο αρχείο της βιβλιοθήκης με τα περίφημα χρυσόβουλα, αλλά η θαυματουργός και εφέστιος εικόνα της Παναγίας, της Μεγαλομάτας Παναγιάς, της Γιάτρισσας, που το στοργικό Της βλέμμα έστρεφε και παρακολουθούσε τα παιδιά Της όπου και αν αυτά βάδιζαν, θεραπεύοντας συγχρόνως στην ψυχή και στο σώμα τους «πάθη πολλά και χαλεπά».
Το εμφανές ράγισμα κατά μήκος του προσώπου Της έγινε ταυτόχρονα με τον τορπιλισμό του ευδρόμου «Έλλη» στην Τήνο στις 15 Αυγούστου του 1940 και φανερώνει τη φοβερά προστασία Της στο δοκιμαζόμενο γένος.
Με αφορμή τις θλιβερές στιγμές που ζει η τοπική μας Εκκλησία, γονυπετείς στις προσευχές και στις δεήσεις μας, κ η ρ ύ σ σ ο υ μ ε την Ιερά μας Μητρόπολη σε γενικό πένθος έως τις 14.8.2020,
 συμπάσχοντας στη σκληρή δοκιμασία της δεινώς εμπερίστατης ιεράς Αδελφότητος των μοναζουσών.

Προσκαλούμε δε τους πιστούς να γίνουν συναγωνιστές της πίστεως και της αγάπης με εντατική προσευχή, ειλικρινή μετάνοια και συντριβή καρδίας, ώστε ο Θεός της παρακλήσεως, των οικτιρμών και της φιλανθρωπίας να αποτρέψει οποιαδήποτε περαιτέρω  θλίψη, κίνδυνο, ανάγκη και πένθος από ολόκληρο το έθνος μας.

Διερωτώμαι εάν ο Μητροπολίτης Θεόκτιστος που έγραψε το παραπάνω έκατσε να σκεφθεί όλους αυτούς τους μήνες αν αυτό που έκανε τότε με τους σχισματικούς πλήγωσε την Παναγία. Πώς είναι δυνατόν να μιλάει για μετάνοια ο Μητροπολίτης Φωκίδος Θεόκτιστος και να μην έχει ανακαλέσει τις θέσεις του για τους σχισματικούς; Η Παναγία μας προτίμησε να αποσύρει την Χάρη Της παρά να ανεχθεί αυτήν την σκληρή αμετανοησία.

Τί να τα κάνουμε τα παχιά δακρύβρεχτα λόγια; Απ’ αυτά μπουχτήσαμε. Γνωρίζουμε πολύ καλά για ποιους λόγους το έθνος μας θα περάσει από αναμμένο καμίνι.

Επιστροφή στον τόπο του εγκλήματος (Φαίη).

ΠΡΟΔΩΣΑΤΕ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΧΕΤΕ ΜΕΤΑΝΟΙΩΣΕΙ ΔΡΑΜΙ.

Επιστροφή στον τόπο του εγκλήματος (Φαίη).

-https://www.youtube.com/watch?v=UgqlQR_1UWQ&feature=emb_rel_end


Φαίη.

ΤΑΣ ΘΥΡΑΣ

Παπικοί, Ουνίτες και Ουκρανοί σχισματικοί φύτεψαν δέντρο για την ενότητα σε σχολή Παπικών.

0
ουκρανοί σχισματικοί
Παπικοί, Ουνίτες και Ουκρανοί σχισματικοί φύτεψαν δέντρο για την ενότητα σε σχολή Παπικών.

 

σ.σ. Ο κορωνοϊός τους έφερε πιο κοντά!!!

Όλες οι εκκλησίες της Eπαρχίας Λβίβ στην Ουκρανία πρέπει να ενωθούν για να αντιμετωπίσουν την παγκόσμια πανδημία του κορωνοϊού, ανέφεραν σε μία πρόσφατη τελετή για την ενότητα εκπρόσωποι της «Καθολικής εκκλησίας», της «Ουνιτικής Ελληνόρρυθμης Καθολικής εκκλησίας» και της σχισματικής «Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ουκρανίας».

Οι τρεις ομολογίες συγκεντρώθηκαν στις 15 Μαΐου στο «Ανώτερο Θεολογικό Σεμινάριο της Αρχιεπισκοπής Λβίβ της Ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας» στο χωριό Μπριουκόβιτσι [Bryukhovichi] στην Ουκρανία, για να φυτέψουν έναν σφένδαμο ο οποίος θα γίνει το σύμβολο της ενότητάς τους, αναφέρει η ιστοσελίδα των Καθολικών στην Λβιβ.

Η σχισματική OCU εκπροσωπήθηκε από τον «Μητροπολίτη» Μακάριο Μαλέτιτς (πρώην επικεφαλής της «Ουκρανικής Αυτοκέφαλης Ορθόδοξης Εκκλησίας). Οι Παπικοί με το λατινικό τυπικό εκπροσωπήθηκαν από τον «Επίσκοπο» Μέριερ Μπουτσέκ [Maryer Buchek], και οι Ουνίτες εκπροσωπήθηκαν από τον «Αρχιεπίσκοπο» Ίγκορ Βόζνιακ [Igor Voznyak].

Οι Ουκρανοί σχισματικοί της OCU έχουν λειτουργήσει αρκετές φορές με τους Ουνίτες και τους Παπικούς.


Orthodox Christianity

Μετάφραση Φαίη.

Το είδαμε : ΤΑΣ ΘΥΡΑΣ

Ἡ ἐκπομπὴ τοῦ Διονύση Μακρῆ 5/6/2020

0
ορθοπραξία

Κάπως καθυστερημένα, ανεβάζουμε την πάντα αποκαλυπτική εκπομπή του Διονύση Μακρή. Τον ευχαριστούμε πολύ για την αναφορά του στο ιστολόγιο ορθοπραξία (Orthopraxia.gr).

Την εκπομπή μπορείτε να ακούσετε εδώ.

 

 

 

Δημοφιλή Άρθρα

Τα αγαπημένα σας

Θείας Κοινωνίας

Συνεδριάζει αύριο η ΔΙΣ. Επιστολή από το Οικουμενικό Πατριαρχείο και από...

0
Ζήτημα Θείας Κοινωνίας. Συνεδριάζει αύριο η Διαρκής Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος, στην πρώτη συνεδρίαση μετά το άνοιγμα των εκκλησιών.   Σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες...