Ορθοδοξία

Αρχική Ορθοδοξία

Εμείς θα μείνουμε με σταυρωμένα τα χέρια;

Εμείς θα μείνουμε με σταυρωμένα τα χέρια;

Γράφει ο Χ. Βλαμάκης για το orthopraxia.gr

Εμείς θα μείνουμε με σταυρωμένα τα χέρια;

 

Λυκοποιμένες να τρώνε τα πρόβατα και εμείς να περιμένουμε πότε  θα εκπληρωθούν οι προφητείες (που θα εκπληρωθούν).

Κίναιδοι να παρελαύνουν, τα παιδιά μας να διδάσκονται τα αίσχη τους και όσοι δεν στέλνουν τα παιδιά τους στο «σχολείο» να δικάζονται.

Τα δάση μας και τα ζώα μας να καίγονται, και εμείς να στέλνουμε τον εξοπλισμό μας στην Δύση.

Λαθρομετανάστες να σκοτώνουν, να βιάζουν και να …επιδοτούνται. Έλληνες να διώκονται και να μεταναστεύουν.

Υγειονομικοί να εξαθλιώνονται γιατί δεν πήραν την …δόση τους, ακαταδίωκτοι να γίνονται εκατομμυριούχοι σε μια ..νύχτα. 

Πατριάρχες στα άστρα να βλέπουν …ζώδια (εδώ) και να πολυχρονίζονται, Ιερομόναχοι να μην τους μνημονεύουν και να τους κόβουν το νερό, έτεροι ιερομόναχοι (εδώ)

Τούρκοι να μας απειλούν και εμείς να στέλνουμε τον εξοπλισμό μας στην Ουκρανία.

Βιαστές και παιδεραστές να αθωώνονται, παιδιά να μην έχουν να φάνε.

Και ο κατάλογος ακόμα πιο μεγάλος… 

Το ερώτημα όμως παραμένει ένα. 

Εμείς θα μείνουμε με σταυρωμένα τα χέρια;

ΤΡΙΚΥΜΙΕΣ ΚΑΙ ΝΑΥΑΓΙΑ Β΄ (Γεώργιος Κ. Τζανάκης)

ΤΡΙΚΥΜΙΕΣ ΚΑΙ ΝΑΥΑΓΙΑ Β΄

Γεώργιος Κ. Τζανάκης

 

Ἔρχεται λοιπὸν ἕνας ἐπίσκοπος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ὁ Μεσογαίας Νικόλαος, καὶ προκειμένου νὰ ὑποστηρίξῃ ἐπιστημονικῶς, καθότι κάτοχος ἐπιστημονικῶν τίτλων,  τὶς ἀνάγκες τοῦ Λαρίσης (καὶ ὄχι μόνον) γιὰ νὰ «πολεμήσουν τὴν συκοφαντία ἐναντίον τῶν ἀνθρώπων τῆς Ἐκκλησίας» – ἔτσι λένε- συγγράφει καὶ δημοσιεῦει  τὸ κείμενο «Πνευματικὴ θεώρησι τοῦ ἀντιεμβολιαστικοῦ ἱδεολογήματος» στὸ ἔντυπο «Ἀχιλλίου Πόλις τ.7, τῆς Μητροπόλεως Λαρίσης (ΑΠ7).

Καὶ μόνον ὁ τίτλος ἔχει μιὰ πομπώδη ἐπιστημονικότητα καὶ μεγαλοπρέπεια, ταυτοχρόνως μὲ μιὰ ἐκ προοιμίου δηλωμένη πνευματικότητα. «Θεώρησις». Εὑρίσκεται κάπου ψηλά καὶ θεωρεῖ. Καθόλου παράξενο ὅμως γιὰ ἐπισκόπους, ἐξ οὖ καὶ ἡ κλήσις τους. Εὑρίσκονται στὴν σκοπιά. Ἐπὶ τῆς σκοπιᾶς. Ἐπισκοποῦν. Θεωροῦν, βλέπουν μακρυά καὶ φροντίζουν γιὰ ἐκείνους ποὺ δὲν μποροῦν νὰ δοῦν, εἴτε λόγῳ πνευματικῆς ἀνεπαρκείας, εἴτε λόγῳ συγκυλισμοῦ στὸν βορβορώδη βίο καὶ στὶς ἀτελείωτες μέριμνές του, ὅλους ἐμᾶς δηλαδή.

Ὄχι,ὅμως, ἀπλὴ θεώρησις, ἀλλὰ πνευματική. Δὲν περιμένει νὰ τοῦ ἀποδωθῇ ὁ χαρακτηρισμὸς «πνευματικὸς»  ἀπὸ τοὺς ἀναγνῶστες. Τὸν  τοποθετεῖ ἐξ ἀρχῆς ὁ ἴδιος. Ὁπότε ὁ ἀναγνώστης δὲν θὰ ἔχει τὴν βάσανο νὰ σκεφτῇ καὶ προβληματιστῇ ἐπὶ τῶν γραφομένων. Πληροφορεῖται ἐκ προοιμίου ὅτι ὅσα διαβάζει εἶναι ἀναμφιβόλως πνευματικά.  Καὶ, ὅπως εἴπαμε, ἡ ἀρχιερατικὴ ἰδιότης τοῦ γράφοντος τὸ διασφαλίζει. Ἁπὸ ἕναν ἐπίσκοπο, πνευματικὰ πράγματα θὰ ἀκούσῃς. Ὅπως γνωρίζουμε -καὶ περιγράφεται στὴν  διδασκαλία τῶν ἁγίων Πατέρων καὶ φαίνεται στὴν πράξι τῆς ἐκκλησίας- ἐκλέγονταν (κάποτε) ἐπίσκοποι ὅσοι ἔχουν περάσει τὸ στάδιο τῆς καθάρσεως καὶ εὑρίσκονται κατ᾿ ἐλάχιστον στὸ στάδιο τοῦ φωτισμοῦ καὶ συνήθως στὸ στάδιο τῆς θεώσεως (οἱ ἐπίσκοποι). 

Ἐντυπωσιασιακὸ ἐπίσης καὶ δηλωτικὸ ἐπιστημοσύνης -ἰδιαιτέρως γιὰ κάθε ἀπλὸν ἄνθρωπο- εἶναι καὶ τὸ ἀντικείμενο τῆς «Πνευματικῆς Θεωρήσεως». Τί θὰ θεωρηθῇ πνευματικῶς ἀπὸ τὸν ἐπιστήμονα δεσπότη; Τὸ «ἀντιεμβολιαστικὸ ἱδεολόγημα». Δηλαδή; Ἔμ!, ἔτσι μιλοῦν, φαίνεται, οἱ ἐπιστήμονες, σήμερα. Δὲν λέει ὅτι θὰ μιλήσῃ «γιὰ ὅσους δὲν ἐμβολιάζονται», γιὰ ὅσους δὲν δέχονται, χωρὶς τὴν θέλησί τους, νὰ ἐμβολιαστοῦν μὲ τὰ κυκλοφοροῦντα σκευάσματα. Θὰ ἦταν κάτι πεζὸ ὑποθέτω, ἀλλὰ καὶ παράξενο γιὰ τοὺς πολλοὺς: «Πνευματικὴ θεώρησις τῆς στάσεως ὅσων δὲν δέχονται νὰ ἐμβολιαστοῦν». Ἕνας δεσπότης καὶ νὰ μιλάῃ γιὰ κάποιους ἀνθρώπους ποὺ δὲν κάνουν κάποιο ἐμβόλιο. Τί τὸν νοιάζει; Δουλειά του εἶναι; Δηλαδὴ, δὲν θὰ μποροῦσε κάποιος ἄλλος δεσπότης νὰ «θεωρήσῃ πνευματικῶς» τὴν στάσι κάποιων ποὺ δὲν κάνουν ἐγχείρησι προστάτου, ἤ καρκίνου, ἤ θυρεοειδοῦς, ἤ δὲν ἐμβολιάζονται γιὰ τὴν ἡπατίτιδα β΄, ἤ ἀρνοῦνται νὰ κάνουν κωλονοσκόπησι; Θὰ μποροῦσε, ἀλλὰ θὰ ἀκουγόταν κάπως σὰν νὰ ἀνακατεύεται μὲ πεζὰ καὶ γήϊνα προσωπικά θέματα. Ὅταν ὅμως θέτει τὸν νεολογισμὸ «ἰδεολόγημα», τότε ὅλα παίρνουν μιὰν ἄλλη διάστασι, σὰν τόσα καὶ τόσα στὴν ἐποχή μας. Ὅπως εὔκολα διαπιστώνει κανείς, ὁ ὄρος «ἰδεολόγημα» σημαίνει «κοινωνική, πολιτική ἤ φιλοσοφική ἰδέα, ἄποψη ποὺ ἔχει  ἐπινοηθεί γιὰ νὰ ὑποστηρίξει μιὰ ἄλλη ἰδέα ἤ κάποιο σκοπό, δὲν ἀντιστοιχεί ὅμως στὴν πραγματικότητα».[1]  Ἄρα , θὰ σκεφτῇ, ἐδὼ πρόκειται γιὰ κάτι πολὺ μεγάλο. Ἔχει ἐπινοηθῇ κάποια κοινωνική, πολιτικὴ ἤ φιλοσοφικὴ ἰδέα, κάποια ἄποψι, ποὺ ἔχει σκοπὸ νὰ ὑποστηρίξῃ κάποια ἄλλη ἰδέα ἤ κάποιο ἄλλο σκοπό. Ἐπειδὴ οἱ ἰδέες δὲν εἶναι καιρικὰ φαινόμενα νὰ ἐμφανίζονται αἰφνιδίως ἐκεὶ ποὺ δὲν τὸ περιμένεις, ἐξ οὐρανοῦ, χρειάζονται κάποιοι ἐγκέφαλοι γιὰ νὰ γεννηθοῦν μέσα τους. Ἄρα ὑπάρχουν καὶ αὐτοὶ ποὺ σκέφτηκαν ὅλα αὐτὰ τὰ ἰδεολογήματα. Καὶ δὲν τὰ σκέφτηκαν ἔτσι ἀπλά. Δὲν ξύπνησαν ἕνα πρωΐ καὶ εἴπαν «μοῦ ἦρθε, μιὰ ἱδέα καὶ τὴν σκορπῶ στὰ πέρατα τῆς οἰκουμένης» .Ἔχουν κάποιον σκοπό. Κακὸ σκοπό. Ἐκτὸς πραγματικότητος, ὅπως φαίνεται καὶ στὸν ὁρισμὸ τοῦ ἰδεολογήματος. 

Ποιοί εἶναι αὐτοί; Ποιὸς εἶναι ὁ σκοπός τους; Πῶς κατάφεραν νὰ ἀναστατώσουν ὅλην τὴν οἰκουμένη; 

Σὲ ὅλα αὐτὰ  τὰ βασανιστικὰ ἐρωτήματα, τὰ πρωτόγνωρα, ποὺ «εἶναι ἐν πολλοῖς ἄγνωστα, terra incognita, γιὰ τὴν πλειοψηφία τῶν συμπολιτῶν μας», ὅπως λέγει ὁ δεσπότης Λαρίσης, (ΑΠ7 σελ.10)  ἔρχεται ὁ ἐπιστήμων, ἔρχεται ὁ ἐπίσκοπος, νὰ διαφωτήσῃ, νὰ ἐξηγήσῃ καὶ ἐπιστημονικῶς νὰ ἀποκαλύψῃ, ὥστε νὰ σώσῃ τοὺς ἀπλοὺς ἀνθρώπους -ὅπως ζητάει ὁ Λαρίσης- ἀπὸ τοὺς φορεῖς καὶ διασπορεῖς τοῦ ἐπικινδύνου ἰδεολογήματος.

Ἄς δοῦμε μερικὰ ἀπὸ τὰ ἐπιστημονικὰ καὶ πνευματικὰ ἄνθη τὰ ὁποία κοσμοῦν τῶν λειμώνα τοῦ Λαρίσης καὶ ἐφυτεύθησαν ἀπὸ τὸν Λαυρεωτικῆς.

Πῶς ξεκίνησαν ὅλα αὐτά; Αἰφνιδιαστικά. 

Αὐτὸ διαπιστώνει ὁ ἐπιστήμων-ἐπίσκοπος:

«Ἡ πανδημία τοῦ COVID-19, ἀφοῦ ἐπικράτησε αἰφνιδιαστικὰ στὴν παγκόσμια κοινότητα, ἔχει κυριολεκτικὰ ἀναστατώσει τὴν ἀνθρωπότητα, ἔχει ἀνατρέψει διαχρονικὲς σταθερές, ἔχει ὁδηγήσει τὴν ἐπιστημονικὴ καὶ τεχνολογικὴ παντοδυναμία σὲ ἀμφισβήτηση» Νικόλαος Λαυρεωτικῆς (ΝΛ), ΑΠ7 σελ.13

Αἰφνιδιαστικά. Αὐτὸ βλέπει. Οὐρανοκατέβατη; Τώρα, πλέον, εἶναι κοινὸς τόπος ὅτι πρόκειται γιὰ κατασκευασμένο ἱό, οὐσιαστικά γιὰ βιολογικό ὅπλο (ἐξ οὖ καὶ ἡ ἄδεια γιὰ τὰ «ἐμβόλια» τῆς Pfizer στὴν Ἀμερικὴ δόθηκε ἀπὸ τὸ .. Πεντάγωνο). 

«Ἡ πανδημία ἀκολουθεῖ μία πορεία ταλάντωσης καὶ ἤδη ἔχει περάσει ἀπὸ πέντε μεγάλα κύματα». (ΝΛ. ΑΠ7 σελ.14) Χρησιμότερο θὰ ἦταν νὰ μᾶς πληροφοροῦσε ποιοὶ προκαλοῦν τὶς ταλαντῶσεις, μήπως καὶ εἶναι δυνατὸν νὰ σταματήσουν, διότι ἐμεῖς ἔχουμε περάσει ἀπὸ 40 κύματα καὶ εἶναι πολλοὶ οἱ πνιγμένοι.

«Ἄρχικὰ δὲν ὑπῆρχαν φάρμακα, οὔτε ἐμβόλια, οὔτε ἐμπειρία στὴν ἀντιμετώπισή της». (ΝΛ. ΑΠ7 σελ.14) Ἐμπειρία γιὰ τὴν ἀντιμετώπισι τῶν κορωνοϊῶν ὑπῆρχε. Ἐδὼ ὅμως ἐπρόκειτο γιὰ κατασκευασμένο ἱό καὶ ἡ ἔγνοια τῶν ἀρμοδίων δὲν ἦταν ἡ ἀντιμετώπισίς του, ἀλλὰ ἡ χρησιμοποίησίς του γιὰ τὴν τρομοκράτησι τοῦ κόσμου. Γιὰ τοῦτο δὲν χρησιμοποιήθηκαν οὔτε τὰ ὑπάρχοντα, οὔτε τὰ κατασκευαζόμενα φάρμακα, παρουσιαζόταν δὲ ὡς μόνη λύσις τὰ ἐμβόλια τὰ ὁποία κατὰ ἄλλους ἐπιστήμονες δὲν μποροῦσαν νὰ λειτουργήσουν. (Βλέπει κανεὶς τὴν ἀντικειμενικότητα καὶ τὴν ἐπιστημονικὴ προσσέγγισι τοῦ ζητήματος ἀπὸ τὴν πλευρὰ τοῦ ἐπιστήμονος-ἐπισκόπου. Γιὰ ὅσα γράφω ὑπάρχει φυσικὰ ἡ τεκμηρίωσις, ἀλλὰ θὰ καταλήγαμε σὲ ἕνα πέλαγος παραπομπῶν, ὁπότε μένουμε μόνον στὰ ὅσα γράφουν οἱ ἐπίσκοποί μας, χρησιμοποιώντας κάπως τὸ Ὅμηρον ἐξ Ὁμήρου σαφήνιζε καὶ τὴν κοινὴ λογικὴ τῶν περισσοτέρων). 

«Τώρα, καθὼς πλησιάζουμε στὰ μέσα τοῦ 2022 καὶ ἔχουν συμπληρωθῇ δύο χρόνια ἀπὸ τὴν ἐμφάνισί της, φαίνεται ἡ σχετικὴ ἀνεπάρκεια καὶ τῶν μέτρων προστασίας καί, μερικῶς, τῶν ἐμβολίων, ὅπως τουλάχιστον προεκτιμούσαμε». (ΝΛ. ΑΠ7 σελ.14) Ἕνα μεγάλο χρονικὸ ἄλμα δύο χρόνων καὶ τώρα διαπιστώνουν αὐτὸ ποὺ τοὺς ἔλεγαν ἐπιστήμονες διαμετρήματος Μοντανιὲ,  Μπαγκντί καὶ Ἰωαννίδη, (στὸν τομέα τους ὁ καθένας) καὶ πολλοὶ ἄλλοι, ὄχι μόνον γιὰ ἀνεπάρκεια  μέτρων καὶ ἐμβολίων ἀλλὰ γιὰ τὴν καταστροφικὴ ἐπίδρασί τους γιὰ τὴν ὑγεία τῶν ἀνθρώπων, τὴν οἰκονομία καὶ τὴν συνοχή τῶν κοινωνιῶν.

«Τὸ τέλος τῆς πανδημίας μετατίθεται ὅλο καὶ πιὸ ἀργά. Αὐτὸ ποὺ φαίνεται πὼς ἔχουμε καταφέρει δὲν εἶναι ἡ ἐντελῶς ἀσφαλὴς ἐμβολιαστικὴ προστασία, οὔτε ὁ ἐπιθυμητὸς περιορισμὸς τῆς μεταδοτικότητας καὶ τῆς ἐξάπλωσης, οὔτε καὶ ὁ ἀπόλυτος ἔλεγχος τῆς πανδημίας, ἀλλὰ κυρίως ὁ μετριασμὸς τῆς βαρύτητας τῶν συμπτωμάτων καὶ συνεπειῶν (νοσηλεῖες καὶ θάνατοι), ποὺ βέβαια δὲν εἶναι λίγο. Ἀλλὰ καὶ αὐτὸ γιὰ πόσο, δεδομένου τοῦ ἐνδεχόμενου τῆς ἐπανανόσησης ἢ καὶ τῆς συνεχοῦς ἐμφάνισης νέων παραλλαγῶν καὶ μεταλλάξεων; Ὁ ἐχθρὸς φαίνεται πολὺ ἐπίμονος, ἀνθεκτικὸς καὶ δυνατός». (ΝΛ. ΑΠ7 σελ.14) Προσέξτε λόγο. Ἄν δὲν ὑπῆρχε τὸ ὄνομα τοῦ συγγραφέως θὰ ὑπέθεται κάποιος ὅτι ἀκούει κάποιον ἀπὸ τοὺς ἐπὶ πληρωμὴ δημοσιογράφους  τῶν καλοταϊσμένων καναλιῶν ποὺ ἀδιάκοπα συνεχίζουν τὴν προπαγάνδα τους …

Τοῦ «φαίνεται ὅτι δὲν ἔχουμε καταφέρει τὴν ἐντελῶς ἀσφαλὴ ἐμβολιαστικὴ προστασία». Μπά! Πῶς φαίνεται αὐτό; Δὲν εἶναι ἐντελῶς ἀσφαλής ἡ ἐμβολιαστικὴ προστασία;. Πόσο ἀσφαλὴς εἶναι; Εἶναι προστασία; Τί ἔλεγε ὁ Μοντανιέ; Τί συμβαίνει στὴν πραγματικότητα; Εἴδατε ἤ μάθατε γιὰ κανέναν ἐμβολιασμένο νὰ ἀρρώστησε; Σώπα! Μὰ δὲν λέγατε ὅτι εἶναι ἡ ἐλπίδα καὶ τὸ τεῖχος καὶ ἡ ἀσπίδα, ὅταν ἀρνιόσασταν κάθε φαρμακευτικὴ ἀγωγὴ, ἀπὸ τὰ μονοκλωνικὰ ἀντισώματα μέχρι τὴν κολχικίνη καὶ ἰνβερμεκτίνη κλπ, περιμένοντας τὰ σωτήρια ἐμβόλια; Ποιοί εἶναι πλέον πιὸ πολλοὶ διασωληνωμένοι στὶς ΜΕΘ, οἱ ἐμβολιασμένοι ἤ οἱ ἀνεμβολίαστοι; Περικαρδίτιδες, θρομβώσεις, καρκίνοι, αὐτοάνοσα καὶ τόσα ἄλλα ποὺ ἔλεγε ὁ Μοντανιὲ καὶ ὁ Μπαγκντί συμβαίνουν; Πεθαίνουν ξαφνικά ἄνθρωποι καὶ μάλιστα νέοι; Τὰ παιδιὰ ποὺ γεννιοῦνται ἀπὸ ἐμβολιασμένες μητέρες ἔχουν ὑποβαθμισμένο ἀνοσοποιητικό σύστημα; Δὲν ἀντελήφθη κάτι ὁ ἐξ ὕψους τὸ βάθος θεωρῶν; 

«Τελικά, ἡ χρήση τῶν ἐμβολίων δημιούργησε μία ἁλυσίδα προβλημάτων παράλληλων πρὸς τὰ καθαρῶς ὑγειονομικά: μετὰ τὰ ἀρχικὰ πρωτοφανῆ περιοριστικὰ μέτρα, ὑπῆρξε μία ἔντονη ἐμβολιαστικὴ προπαγάνδα μὲ ἀντίστοιχη ἀντίδραση μεγάλου ἀριθμοῦ πολιτῶν· γιὰ συγκεκριμένες κοινωνικὲς ὁμάδες (π.χ. ὑγειονομικοί), ὁ ἐμβολιασμὸς ἐφαρμόσθηκε μὲ σκληρὰ μέτρα ἔμμεσης ὑποχρεωτικότητας (ἀναστολὴ ἐργασίας, ἀπειλὴ ἀπόλυσης κ.λπ.)· ἡ ἔκδοση πιστοποιητικῶν ἐμβολιασμοῦ αὔξησε ἐπικίνδυνα τὸν ἔλεγχο στὴν κοινωνικὴ ζωή ἡ κοινωνία ἐκτέθηκε σὲ ἕναν τεράστιο ὄγκο ἀμφίβολων, ἀνεξέλεγκτων ἢ καὶ ψευδῶν πληροφοριῶν, ἡ ἐμπιστοσύνη στοὺς πολιτικοὺς καὶ τὶς κυβερνήσεις κλονίσθηκε σοβαρά, λόγῳ –δικαιολογημένα ἴσως– ἀντιλαϊκῶν καὶ διαρκῶς ἀναθεωρούμενων πολιτικῶν, ὁ λαὸς διχάσθηκε σὲ παγκόσμια κλίμακα ἀλλὰ καὶ σὲ ὅλα τὰ ἐπίπεδα» (ΝΛ. ΑΠ7 σελ.14) 

Ὁ δεσπότης-ἐπιστήμων ἔχει περάσει τώρα καθαρὰ στὴν διαδικασία ἐμβολιασμοῦ. Διαπιστώνει ἁλυσίδα προβλημάτων, πρωτοφανῆ περιοριστικὰ μέτρα,  ἔντονη ἐμβολιαστικὴ προπαγάνδα,  σκληρὰ μέτρα ἔμμεσης ὑποχρεωτικότητας,  ἀναστολὴ ἐργασίας, ἀπειλὴ ἀπόλυσης,  ἔλεγχο στὴν κοινωνικὴ ζωή,  ἐφαρμογὴ ἀντιλαϊκῶν καὶ διαρκῶς ἀναθεωρούμενων πολιτικῶν . Ὅμως δὲν φαίνεται νὰ τὸν ἀνησυχοῦν ἤ νὰ τὸν ἐνοχλοῦν ὅλα αὐτά. Δὲν φαίνεται νὰ συμπάσχει μὲ ὅσους ὑφίστανται ὅλα αὐτά. Δὲν φαίνεται νὰ συστενάζει καὶ νὰ συνοδύνῃ μὲ ὅσους μένουν χωρὶς ἐργασία, μὲ ὅσους ἀπολύονται ἤ ἀπειλοῦνται ἤ ἐκβιάζονται. Ἡ περὶ ἐλευθερίας διδασκαλία τῆς ἐκκλησίας τὴν ὁποία ὑπηρετεῖ δὲν φαίνεται νὰ νήγῃ τὶς χορδὲς τῆς εὐαισθησίας του, ὥστε νὰ ὑπερασπιστῇ ὅσους ὑποφέρουν καὶ προσπαθοῦν νὰ ἀντιδράσουν. 

Τί διαπιστώνει; Ποιὸ εἶναι τὸ ἀποτέλεσμα ὅλων αὐτῶν τῶν πραγματικῶν καταστάσεων, ποὺ ὁ ἴδιος περιγράφει; «Μέσα ἀπὸ ὅλην αὐτὴν τὴν ἀναταραχὴ προέκυψε ἕνα ὁρμητικὸ ἀντιεμβολιαστικὸ ἰδεολόγημα μὲ βαθύτερες συνέπειες στὴ ζωή μας». (ΝΛ. ΑΠ7 σελ.14) Ὅπως τὸ ἀκοῦτε. Ἐνῷ ὁ ἴδιος διαπιστώνει ὅλα τὰ παραπάνω, θεωρεῖ ὅτι δημιουργήθηκε ἕνα ἀντιεμβολιαστικὸ ἰδεολόγημα τὸ ὁποῖο προκάλεσε βαθύτερες συνέπειες στὴν ζωή μας!!! Βαθύτερρες ἀπὸ τὶς παραπάνω. Ἡ διαδικασία ἐπιβολῆς τῶν ἐμβολίων προκάλεσε ὅπως προείπαμε (καὶ τὰ ξαναλέμε) πρωτοφανῆ περιοριστικὰ μέτρα,  ἔντονη ἐμβολιαστικὴ προπαγάνδα,  σκληρὰ μέτρα ἔμμεσης ὑποχρεωτικότητας,  ἀναστολὴ ἐργασίας, ἀπειλὴ ἀπόλυσης,  ἔλεγχο στὴν κοινωνικὴ ζωή,  ἐφαρμογὴ ἀντιλαϊκῶν πολιτικῶν, ὅμως βαθύτερες συνέπειες προκάλεσε τὸ ὁρμητικὸ ἀντιεμβολιαστικό ἰδεολόγημα. Τόσο ἀπλά, τόσο ἐπιστημονικά καὶ ἀργότερα θὰ δοῦμε καὶ πόσο χριστιανικά ὅλα αὐτά.

Στὸ ἐπόμενο κεφάλαιο ἐπιχειρεῖ νὰ προσδιορίσει καὶ νὰ περιγράψει ἐπιστημονικῶς τὸ «φαινόμενο τοῦ ἀντιεμβολιασμοῦ».( Ἄν καθόταν κανεὶς νὰ ἀσχοληθῇ λέξι λέξι μὲ τὰ λεγόμενα τοῦ δέσποτα θὰ ἔβλεπε ἀπίστευτα μαργαριτάρια καὶ ἀπὸ ἐπιστημονική, μιλῶ γιὰ κοινὴ λογικὴ μὴν πάει ὁ νοῦς σας σὲ ἐξεζητημένα θέματα, ἀλλὰ κυρίως ἀπὸ ἀνθρώπινη καὶ μάλιστα χριστιανικὴ ἄποψι. Ὁπότε ἀναδεικνύω μερικὰ ἀπὸ ὅσα μοῦ ἔκαναν ἐντύπωσι ἐμένα). 

«Οἱ κυβερνήσεις προμηθεύονται ἀπὸ τὶς φαρμακευτικὲς ἑταιρεῖες τὰ ἐμβόλια, αὐτὰ διανέμονται δωρεὰν στοὺς πολίτες… γιὰ κάποιον ὅμως λόγο προκαλεῖται μεγάλη λαϊκὴ ἀντίδραση μὲ διάσπαρτους πυρῆνες σὲ ὅλον τὸν κόσμο, δημιουργεῖται ἕνα τεράστιο ἀντιεμβολιαστικὸ κίνημα, τὸ ὁποῖο προσπαθεῖ νὰ ἀποδομήσει ὅλην αὐτὴν τὴν ἐπιχείρηση τοῦ ἐμβολιασμοῦ, ἐπιστρατεύοντας διάφορους ἐπιστήμονες, παρουσιάζοντας διαφορετικὰ στατιστικὰ δεδομένα καὶ ἀξιοποιῶντας τὴν διαδικτυακὴ πληροφόρηση καὶ τὸ ὁποῖο θεωρεῖται ἀπὸ τὸν Παγκόσμιο Ὀργανισμὸ Ὑγείας ὡς μία ἀπὸ τὶς δέκα μεγαλύτερες ἀπειλὲς κατὰ τῆς ὑγείας». (ΝΛ. ΑΠ7 σελ.15)

Μνημεῖο ἀντικειμενικότητος, ἐπιστημονικῆς ἀλλὰ καὶ κοινῆς λογικῆς. Οἱ κυβερνήσεις προμηθεύονται τὰ ἐμβόλια. Πρῶτον δὲν εἶναι κἄν ἐμβόλια. Οἱ ἴδιες οἱ φαρμακευτικὲς ἐταιρεῖες δὲν τὰ ἀναφέρουν ὡς τέτοια. Δεύτερον, χρυσοπληρώνουν  (οἱ κυβερνήσεις) σκευάσματα, μὲ ἐντελῶς ἀδιαφανεῖς διαδικασίες καὶ κρυφὲς συμβάσεις –πού πῆγε ἡ διαφάνεια;- γιὰ νὰ κάνουν πειράματα οἱ φαρμακευτικὲς ἐταιρεῖες. Τρίτον, ὁ λογαριασμὸς θὰ πληρωθῇ ἀπὸ τοὺς λαούς, δὲν εἶναι δωρεάν, λοιπόν. 

Καὶ ἀκολουθεῖ τὸ ἀπίθανο: «Γιὰ κάποιον ὅμως λόγο προκαλεῖται μεγάλη λαϊκὴ ἀντίδραση». Δὲν βλέπει κανέναν λόγο ὁ ἐπὶ σκοπὸν ταγμένος. Μὰ στὸν τίτλο ἀναφέρει ὅτι πρόκειται γιὰ πνευματικὴ θεώρησι. Δηλαδὴ θεωρεῖ τὰ βαθέα, τὰ ἀπόκρυφα τοῖς πολλοῖς, τὰ ἀποκαλυπτόμενα ὑπὸ τοῦ Πνεύματος στοὺς ἀξίους καὶ ἰκανοὺς πνευματικῶν ἀποκαλύψεων, καὶ δὲν μπορεῖ νὰ δῇ τὸν λόγο ποὺ ἀντιδροῦν οἱ λαοί; Μένει στὸ: «Γιὰ κάποιον ὅμως λόγο». Κάποιον; Ὅλα ὅσα παραπάνω διεπίστωσε καὶ περιέγραψε δὲν εἶναι λόγοι; Τὸ νὰ ὑφίστασαι ἕναν ἀδυσώπητο βομβαρδισμὸ προπαγάνδας νυχθημερὸν, νὰ μὴν μπορεῖς νὰ βγῇς ἀπὸ τὸ σπίτι σου, νὰ μὴν μπορῇς νὰ μπῇς πουθενά, νὰ ταξιδέψῃς,  νὰ ψωνίσῃς, νὰ πᾶς στὸ σχολεῖο, νὰ ἀπολύεσαι ἀπὸ τὴ δουλειά σου, νὰ ἀπειλεῖσαι, νὰ κινδυνεύῃ ἡ ἐλευθερία σου, δὲν τὰ βλέπει σὰν λόγο νὰ ἀντιδράσῃ κανείς;

 Ἄν ὑφίστασαι ὅλα αὐτὰ τί πρέπει νὰ κάνῃς ἄν εἶσαι ζωντανὸς ἄνθρωπος; Νὰ κάθεσαι καὶ νὰ κοιτᾶς; Δὲν εἶναι αὐτὸ ἀποχαύνωσις; Φυσικὰ καὶ εἶναι. Καὶ τὸ ξέρει καὶ τὸ λέει καὶ ὁ ἴδιος, ὅτι σὲ τέτοιες συνθῆκες: «Ὁ ἄνθρωπος ὁδηγεῖται εἴτε σὲ ἐπιθετικότητα εἴτε σὲ ἀποχαύνωση· ἢ γίνεται ὑπερβολικὰ καχύποπτος ἢ καταντάει παθητικὰ εὔπιστος· ἢ ἀντιδρᾷ ἐκρηκτικὰ στὴν αἴσθηση ἀπώλειας τῆς ἐλευθερίας του ἢ ὑποτάσσεται ἀμήχανα, χωρὶς καμμία ἀντίδραση καὶ ἀδιαμαρτύρητα· τὸ θυμικό του ἢ ἀναστατώνεται ὑπέρμετρα ἢ ναρκώνεται ἀμυνόμενο». (ΝΛ. ΑΠ7 σελ.13).

  Γιατί λοιπὸν χρησιμοποιεῖ τὴν φράσι «γιὰ κάποιον ὅμως λόγο»;  Ἀφοὺ ὁ ἄνθρωπος ἤ θὰ ἀντιδράσῃ ἐκρηκτικὰ καὶ ἐπιθετικά , ὅπως ὁ ἴδιος λέει, ἤ θὰ ὁδηγηθῇ στὴν ἀποχαύνωσι, θὰ καταντήσῃ παθητικὰ εὔπιστος, θὰ ὑποταχθῇ ἀμήχανα μὲ ναρκωμένο θυμικὸ. Ἄρα ὑπάρχει λόγος. Χάνει τὴν ἐλευθερία του, ἀπειλεῖται καὶ ἀντιδρᾶ. 

Ὁ δεσπότης, ὅμως, στὸ συγκεκριμένο σημεῖο δὲν θέλει νὰ φανῇ ὅτι ἐδὼ ἔχουμε ἀντίδρασι λόγῳ καταπατήσεως τῆς ἐλευθερίας, διότι ὅλοι θὰ ἀντιλαμβανόταν ὅτι οἱ ἀντιδρῶντες δὲν εὑρίσκονται ἐκτὸς πραγματικότητος, οὔτε εἶναι φορεῖς  ἰδεολογήματος, ἀλλὰ ἄνθρωποι ἀπειλούμενοι ποὺ ἀγωνίζονται τὸ ἐλάχιστον γιὰ τὴν ζωή τους καὶ τὴν ἐλευθερία τους. Καὶ ὅπως φαίνεται ὁ δεσπότης αὐτὸς, ὅπως καὶ ὁ  φιλοξενῶν τὶς ἀπόψεις του δὲν τὰ πᾶνε καλά μὲ τοὺς ἐλεύθερους ἀνθρώπους. Προτιμοῦν, φαίνεται, ὑποταγμένους ὑπηκόους. Ἴσως  καὶ τὴν ἑκκλησία τὴν ἀντιλαμβάνονται ὡς ὀργανισμὸ, σύλλογο, ὀργάνωσι μὲ ἀρχηγοὺς καὶ μέλη, κάστες, εἰδικοὺς καὶ δούλους καὶ μὲ πλήρη πυραμιδικὴ ἱεραρχία χωρὶς καμμία δυνατότητα ὄχι κριτικῆς , ἀλλὰ οὔτε δυνατότητος σκέψεως ἐπὶ τῶν ἐντολῶν. Μιὰ ἀπολύτως Σταλινικὴ Ὀρθοδοξία. Δηλαδὴ ἡ πλήρης διαστροφὴ καὶ ἀντιστροφὴ τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ. 

Ἀλλὰ αὐτὰ ὅταν φτάσουμε στὰ «πνευματικά».

Γεώργιος Κ. Τζανάκης.  Ἀκρωτήρι Χανίων. 10 Ἰουλίου 2022

 

ΥΓ: Συγνώμη ποὺ κουράζω ὅποιον τυχὸν δαπανήσει τὸν χρόνο του διαβάζοντας ὅλα αὐτὰ, ἀλλὰ θεωρῶ ἀναγκαῖο νὰ παρουσιαστοῦν τόσο λεπτομερῶς ὥστε νὰ μπορέσῃ νὰ ἀντιληφθῇ ὅποιος ἀκόμη ἀμφιβάλλει γιὰ τὶς θέσεις καὶ τὸν τρόπο ποὺ τὶς διατυπώνουν οἱ ἐπίσκοποι μας, καὶ νὰ διαπιστώσῃ ἄν εἶναι συκοφάντες καὶ κακοήθεις ὅσοι διαφωνοῦν καὶ διαμαρτύρονται. Ὅσοι γνωρίζουν δὲν χρειάζεται κἄν νὰ διαβάσουν ὅσα γράφω. Δὲν ὑπάρχει τίποτα καινούργιο.

 

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

[1]          https://www.lexigram.gr/lex/enni/%CE%B9%CE%B4%CE%B5%CE%BF%CE%BB%CF%8C%CE%B3%CE%B7%CE%BC%CE%B1#Hist0)

Νά μήν ἀναπαυώμεθα στό “ἔχει ὁ Θεός” καί στό “πύλαι ἅδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς” (Ματθ. 16.18).

Θα έρθει διωγμός

Νά μήν ἀναπαυώμεθα στό “ἔχει ὁ Θεός” καί στό “πύλαι ἅδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς” (Ματθ. 16.18).

Εικόνα


Δέν σᾶς θεωρῶ ἀκροατάς, ἀλλά συναγωνιστάς…

Ἔχετε κάποιο ἐνδιαφέρον θρησκευτικό, πού εἶναι σπάνιο πρᾶγμα σήμερα, καί αἰσθάνεσθε ἔνα πόνο γιά τά ἐκκλησιαστικά πράγματα. Γι’ αὐτό τό λόγο θέλω νά σᾶς ἀνακοινώσω τά ἑξῆς ἀναγκαῖα.
Ὥς στρατιῶται Χριστοῦ, ὡς πιστά τέκνα τῆς Ἐκκλησίας, δέν πρέπει νά ἀδιαφοροῦμε γιά τά ἐκκλησιαστικά θέματα, ἀλλά νά δείχνουμε ζωηρόν ἐνδιαφέρον γιά τήν Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ.
Πρέπει οἱ Χριστιανοί νά εἶναι ἀγωνισταί. Καί ὅταν λέμε νά εἶναι ἀγωνισταί, δέν ἐννοοῦμε νά πάρουν ρόπαλα, τουφέκια, καραμπῖνες, ὅπλα. Ὄχι. Μακριά αὐτά ἀπό μᾶς.

Χρειαζόμεθα ὅπλα πνευματικά. Καί πνευματικά μας ὅπλα εἶναι: ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ· εἶναι: ἡ διαμαρτυρία μας, εἶναι οἱ φωνές μας,
τό “αἶσχος”, ὅλο αὐτό τό κλίμα τό ὁποῖο μποροῦμε νά δημιουργήσωμε, πού εἶναι τό φραγγέλλιο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, τό ὁποῖο θά πρέπῃ νά ὑψώσουμε διαμαρτυρόμενοι γιά τήν ἀθλία κατάστασι τῆς κοινωνίας.

Στά μαρτυρολόγια μένουμε κατάπληκτοι βλέποντας τήν ἀνδρεία τῶν Χριστιανῶν. Ἐμφανίζονταν μπροστά στούς αὐτοκράτορας καί τούς τυράννους καί φωνάζανε·

Αἶσχος,ντροπή σας, ἀπάνθρωποι καί σκληροί!…

Διεμαρτύροντο γιά τήν σκληρότητά των. Τούς πιάνανε κι αυτούς καί τούς βασανίζανε. Τέτοιοι ζωντανοί Χριστιανοί ἦταν ἐκεῖνοι.

Ἔχουν σύστημα οἱ ἄθεοι νά γκρεμίσουν τήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ. Γι’ αὐτό πρέπει νά εἴμαστε ἕτοιμοι νά ὑπερασπίσουμε τά ἱερά καί τά ὅσια. Νά μήν ἀναπαυώμεθα στό “ἔχει ὁ Θεός” καί στό “πύλαι ἅδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς” (Ματθ. 16.18). Ἀσφαλῶς δέν θά σβήσῃ ἡ Ἐκκλησία· ἀλλά μπορεῖ νά σβήσῃ ἀπό τήν Ἑλλάδα, ὅπως ἔσβησε καί ἀπό τή Μικρά Ἀσία. Ποῦ εἶναι ἡ Ἐκκλησία τῆς Μικρᾶς Ἀσίας; ποῦ εἶναι οἱ πενήντα μητροπόλεις της; ποῦ εἶναι οἱ ναοί της; ποῦ εἶναι τά μοναστήρια της; ποῦ εἶναι τά προσκυνήματά της; ποῦ εἶναι τά λείψανά της; ποῦ…; ποῦ;…ποῦ;…;

Ἄν ἔχετε διάθεση ν’ ἀγωνισθῆτε, ὑπάρχει ἐλπίς νά νικήσωμε· ἄν δέν ἔχετε διάθεση, θά μᾶς σαρώσῃ τό κῦμα τῆς ἀπιστίας τῆς ἀθεΐας καί ὅλων τῶν αἱρέσεων.

Ἐγώ σήμερα-αὔριο φεύγω, γέρος ἄνθρωπος εἶμαι. Ἀλλά σᾶς προειδοποιῶ καί σᾶς λέγω·

Θά δῆτε πολλά δεινά στήν πατρίδα μας, φοβερώτερα ἀπό ὅ,τι εἴδαμε ἐμεῖς. Ἀλλά ὅ,τι καί ἄν συμβῇ, καί τά ἄστρα νά πέσουν καί τά ποτάμια νά στερέψουν καί τά πάντα νά καταστραφοῦν, ἕνα θά μείνῃ· Ἰησοῦς ὁ ναζωραῖος, ὅν παῖδες ὑμνεῖτε εἰς πάντας τούς αἰῶνας· ἀμήν.

Βαρυσήμαντη επιστολή του Γέροντος Γαβριήλ προς αγιορείτικη μονή (Διωγμοὶ Μοναχῶν μὲ ὀρθόδοξο φρόνημα)..

Βαρυσήμαντη επιστολή του Γέροντος Γαβριήλ προς αγιορείτικη μονή.

Διωγμοὶ Μοναχῶν μὲ ὀρθόδοξο φρόνημα


Μοναχὸς Γαβριὴλ

Ἱερὸν Κελλίον Ὁσίων

Χριστοδούλου τοῦ ἐν Πάτμῳ

καὶ Ἀρσενίου Καππαδόκου

Ἱερᾶς Μονῆς Κουτλουμουσίου

Ἁγ. Ὄρους Ἄθω

 

Ἐν Ἁγίῳ Ὄρει τῇ 25-6-2022

 

Πανασιολογιώτατον Καθηγούμενον

Ἀρχιμανδρίτην π. Νικόλαον

καὶ σεβαστὴν Γεροντίαν

Ἱ. Μ. Κουτλουμουσίου

 

Σεβαστοὶ πατέρες Εὐλογεῖτε.

 

Μὲ τὸν ἁρμόζοντα σεβασμὸ πρὸς ὑμᾶς, ὡς μοναστηριακὴν ἀρχὴν ὅλων τῶν ἐξαρτηματικῶν ἀδελφῶν τῆς Μονῆς μας, θὰ ἤθελα νὰ σᾶς ἀπασχολήσω γιὰ ἕνα σοβαρότατο θέμα, τὸ ὁποῖο πρέπει νὰ ἀντιμετωπισθεῖ μὲ φιλάδελφα αἰσθήματα καὶ μὲ βάση τὴν ὑποχρέωση ὅλων τῶν Χριστινῶν, καὶ ἰδιαίτερα ἡμῶν τῶν Μοναχῶν, νὰ μὴν ὑποχωροῦμε σὲ θέματα Πίστεως καὶ Ἀληθείας.

Πρόκειται γιὰ τὸν ἀδικαιολόγητο ἀφιλάδελφο καὶ ἐξοντωτικὸ διωγμὸ ποὺ ὑφίσταται ἐδῶ καὶ χρόνια ὁ ἀδελφός μας Γέρων Κοσμᾶς Ἱερομόναχος, τῆς Καλύβης τοῦ Ἁγίου Ἀθανασίου Ἀλεξανδρείας, ποὺ ἀνήκει εἰς τὴν ὑφ᾽ ὑμᾶς Σκήτην τοῦ Ἁγίου Παντελεήμονος. Ὁ ἐν λόγῳ ἱερομόναχος ζεῖ στὸ Ἅγιον Ὄρος ἐδῶ καὶ τριάντα δύο (32) χρόνια, ἐκ τῶν ὁποίων τὰ τελευταῖα εἴκοσι (20) ὡς Κουτλουμουσιανὸς ἐξαρτηματικὸς μοναχὸς στὴν Καλύβη ποὺ ἐμνημονεύσαμε.

Οἱ λόγοι ποὺ μὲ ὤθησαν νὰ σᾶς ἀπευθύνω ἀδελφικὰ τὴν παρούσα ἐπιστολὴ εἶναι οἱ ἑξῆς: Ὁ ἱερομόναχος Κοσμᾶς εἶναι πνευματικόν μου τέκνον, καὶ λόγῳ αὐτοῦ τοῦ πνευματικοῦ δεσμοῦ γνωρίζω τὰ κατ᾽ αὐτὸν καὶ ἰδιαιτέρως τὶς κατηγορίες ποὺ τοῦ προσάπτουν οἱ διοικήσεις τῆς Ἱερᾶς Μονῆς καὶ τῆς Σκήτης, οἱ ὁποῖες εἶναι ἄδικες καὶ ἀνυπόστατες παντελῶς. Ἡ ἀπόφασή του νὰ μὴ μετέχει τῆς κοινῆς λατρείας στὸ Καθολικὸ τῆς Σκήτης, ὡς καὶ ἡ ἀποφυγὴ ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας μὲ τοὺς Πατέρες τῆς Σκήτης, ἔχουν δογματικὸ καὶ ἱεροκανονικὸ ὑπόβαθρο. Δὲν θέλει νὰ μνημονεύει τὸν αἱρετίζοντα πατριάρχη Βαρθολομαῖο, πρωτεργάτη καὶ στύλο τῆς παναίρεσης τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, διότι μνημονεύοντάς τον δηλώνει ὅτι πιστεύει καὶ αὐτὸς τὰ ἴδια. Ὡς πρὸς τὴν ἀποφυγὴ κοινωνίας πρὸς τοὺς πατέρες τῆς Σκήτης πράττει ὀρθῶς, διότι ἔχουν κοινωνία μὲ τοὺς σχισματικοὺς καὶ ἀχειροτόνητους τῆς Οὐκρανίας, τοὺς ὁποίους δὲν ἀναγνωρίζουν οἱ περισσότεροι ἀπὸ τοὺς μισοὺς Ὀρθοδόξους, οἱ δέκα ἀπὸ τὶς δεκατέσσερις αὐτοκέφαλες ἐκκλησίες. Θὰ σκεπτόσασταν ποτὲ νὰ συστήσετε στοὺς κληρικοὺς καὶ μοναχοὺς αὐτῶν τῶν δέκα ἐκκλησιῶν νὰ ἔχουν κοινωνία μὲ τοὺς σχισματικούς, ὅπως ἔπραξαν δυστυχῶς καὶ κάποιοι Ἁγιορεῖτες ἡγούμενοι, ἱερομόναχοι καὶ μοναχοί; Μήπως ἀντὶ νὰ διώκετε τὸν π. Κοσμᾶ, ἔπρεπε ὡς Ἱερὰ Μονὴ νὰ ζητήσετε ἀπὸ τὴν Ἱερὰ Κοινότητα νὰ μὴ ἀναγνωρισθεῖ ὁ νέος ἀντικανονικὸς μητροπολίτης Κιέβου Ἐπιφάνιος, καὶ νὰ μὴν ἐπιτραπεῖ στοὺς κληρικοὺς τῆς νέας ψευδοαυτοκέφαλης ἐκκλησίας νὰ ἐνεργοῦν ὡς Ὀρθόδοξοι κληρικοί, ὅταν ἐπισκέπτονται τὸ Ἅγιον Ὄρος;

Αὐτὴ εἶναι ἡ βασικὴ αἰτία τῆς, καθ᾽ ὑμᾶς, ἀπαράδεκτης καὶ δῆθεν ἀντι-μοναχικῆς συμπεριφορᾶς τοῦ καλοῦ ἱερομονάχου, γιὰ τὴν ὁποία ἔπρεπε νὰ ἀλλάξετε γνώμη μετὰ τὶς ἀπαρκέστατες ἐξηγήσεις ποὺ σᾶς ἔδωσε γραπτῶς μὲ τὴν ἀπὸ 31.8.2021/13.9.2021 ἐπιστολή του, τὸ περιεχόμενο τῆς ὁποίας γνωστοποίησε καὶ σὲ ἐμένα ὡς πνευματικό του πατέρα, μὲ τὸ ὁποῖο συμφωνῶ ἀπολύτως. Ὁ μοναχὸς πρέπει βέβαια νὰ σέβεται τὶς μοναστηριακὲς ἀρχὲς καὶ νὰ τηρεῖ τὰ ὑπεσχημένα, τὶς συνάξεις, τὰ ὁμόλογα, τὶς κοινὲς πρὸς τὴν Μονὴ καὶ πρὸς τὴν Σκήτη ὑποχρεώσεις. Πάνω ὅμως ἀπὸ ὅλα αὐτά, ἀπὸ τὴν πολυπροβαλλόμενη ἀδιάκριτη ὑπακοὴ στοὺς ἡγουμένους καὶ στοὺς ἐπισκόπους, ἀπὸ τὸν παπικῆς ἔμπνευσης ἐπισκοποκεντρισμό, ἀκόμη καὶ πάνω ἀπὸ τὴν κοινὴ προσευχὴ καὶ λατρεία εἶναι ἡ ὁμολογία τῆς Ὀρθοδοξίας, τῆς σώζουσας Ἀλή-θειας, ἡ ἀπουσία τῆς ὁποίας καθιστᾶ ὅλα τὰ ἄλλα ἄχρηστα. Αὐτὸ δὲν λέγει ὁ μέγας μοναστικὸς ἡγέτης Ὅσιος Θεόδωρος Στουδίτης ἐπικρίνοντας ὅσους μοναχοὺς τῆς ἐποχῆς του δικαιολογοῦσαν τὶς καινοτομίες καὶ τῆς αἱρέσεις; «Ἐὰν λοιπὸν μοναχοὶ εἰσί τινὲς ἐν τοῖς νῦν καιροῖς δειξάτωσαν ἐπὶ τῶν ἔργων. Ἔργον δὲ μοναχοῦ μηδὲ τὸ τυχὸν ἀνέχεσθαι καινοτομεῖσθαι τὸ εὐαγγέλιον· ἵνα μὴ ὑπόδειγμα τοῖς λαϊκοῖς προτιθέμενοι αἱρέσεως καὶ αἱρετικῆς συγκοινωνίας τῆς ὑπὲρ αὐτῶν ἀπωλείας λόγον ὑφέξωσιν» (PG 99, 1049).

Τὸ νὰ μὴ ἐπικοινωνοῦμε μὲ αἱρετικοὺς καὶ σχισματικοὺς εἶναι σταθερὸ δίδαγμα τῆς Ἀποστολικῆς καὶ Πατερικῆς Παραδόσεως, καὶ εἶναι ἀναρίθμητες οἱ εὐαγγελικὲς καὶ πατερικὲς θέσεις. Περιορίζομαι νὰ ὑπενθυμίσω ἁπλῶς δύο παραδείγματα, ἑνὸς μεγάλου ἀσκητοῦ ποὺ ἐθεμελίωσε τὸν Μοναχισμὸ καὶ ἀποκαλεῖται καθηγητὴς τῆς ἐρήμου, καὶ τοῦ μεγίστου τῶν θεολόγων τῆς δεύτερης χιλιετίας, ποὺ ἐλάμπρυνε ὡς Ἁγιορείτης καὶ ἐδόξασε ὁλόκληρη τὴν Ὀρθοδοξία ἀλλὰ καὶ τὸ Ἅγιον Ὄρος. Ἀναφέρομαι στὸν Μέγα Ἀντώνιο καὶ στὸν Ἅγιο Γρηγόριο Παλαμᾶ. Γιὰ τὸν πρῶτο μᾶς διηγεῖται ὁ Μέγας Ἀθανάσιος, ὅτι ἦταν θαυμαστὸς καὶ εὐσεβὴς σὲ θέματα πίστεως. Δὲν ἐπικοινώνησε ποτὲ μὲ τοὺς σχισματικοὺς Μελιτιανούς, οὔτε μὲ τοὺς αἱρετικοὺς Μανιχαίους καὶ τοὺς Ἀρειανούς, ἐκ τῶν ὁποίων κάποιους τοὺς ἔδιωξε ἀπὸ τὸ μοναστήρι του, ὅταν ἀπὸ τὴν συζήτηση ἔμαθε πὼς πλανῶνται. Εἶπε μάλιστα πὼς οἱ λόγοι τους εἶναι χειρότεροι ἀπὸ τὸ δηλητήριο τοῦ φιδιοῦ: «Καὶ τὰ πίστει δὲ πάνυ θαυμαστοὺς ἦν καὶ εὐσεβής. Οὔτε γὰρ Μελιτιανοῖς τοῖς σχισματικοῖς ποτε κεκοινώνηκεν εἰδὼς αὐτῶν τὴν ἐξ ἀρχῆς πονηρίαν καὶ ἀποστασίαν· οὔτε Μονιχαίοις ἢ ἄλλοις τισὶν αἱρετικοῖς ὡμίλησε φιλικά, ἢ μόνον ἄχρι νουθεσίας τῆς εἰς εὐσέβειαν μεταβολῆς, ἡγούμενος καὶ παραγγέλλων τὴν τούτων φιλίαν καὶ ὁμιλίαν βλάβην καὶ ἀπώλειαν εἶναι ψυχῆς. Οὕτω γοῦν καὶ τὴν τῶν Ἀρειανῶν αἵρεσιν ἐβδελύσσετο, παρήγγελλέ τε πᾶσι μήτε ἐγγίζειν αὐτοῖς μήτε τὴν κακοπιστίαν αὐτῶν ἔχειν. Ἀπελθόντας γοῦν ποτέ τινας πρὸς αὐτὸν τῶν Ἀρειομανιτῶν, ἀνακρίνας καὶ μαθὼν ἀσεβοῦντας, ἐδίωξεν ἀπὸ τοῦ ὅρους λέγων ὄφεων ἰοῦ χείρονας εἶναι τοὺς λόγους αὐτῶν» (Βίος 68).

Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, ὡς Ἁγιορείτης ἱερομόναχος, διέκοψε τὴν μνημόνευση τοῦ αἱρετίζοντος Πατριάρχου Ἰωάννου Καλέκα. Σὲ ἐπιστολή του «Πρὸς τὸν εὐλαβέστατον ἐν Μοναχοῖς κὺρ Διονύσιον» ἐξ ἀρχῆς σημειώνει ὅτι ὑπάρχουν τρία εἴδη ἀθεΐας. Στὸ πρῶτο εἴδος ἀνήκουν οἱ κατ᾽ ἐξοχὴν ἄθεοι, ὅσοι δηλαδὴ ἀρνοῦνται τὴν ὕπαρξη τοῦ Θεοῦ. Στὸ δεύτερο εἴδος ἀθεΐας ἀνήκουν οἱ αἱρετικοί, ποὺ διαστρεβλώνουν τὴν περὶ Θεοῦ διδασκαλία, καὶ στὸ τρίτο εἴδος ἀθεΐας ἀνήκουν ὅσοι σιωποῦν καὶ δὲν ἐλέγχουν τοὺς ἀθέους τοῦ πρώτου εἴδους καὶ τοὺς αἱρετικοὺς τοῦ δευτέρου. Ὅπως καὶ σήμερα ὑπῆρχαν καὶ τότε Ἁγιορεῖτες ποὺ δὲν ἤθελαν νὰ ἔλθουν σὲ σύγκρουση μὲ τὸν αἱρετίζοντα πατριάρχη. Ἐπέκριναν μάλιστα τὸν Ἅγιο Γρηγόριο, διότι, ἀντὶ νὰ ἀσχολεῖται μὲ τὴν προσευχὴ καὶ νὰ ἀσκεῖ τὴν ὑπακοή, ὅπως συμβουλεύουν καὶ οἱ σημερινοὶ αἱρετίζοντες πατριάρχες, ἐπίσκοποι καὶ ἡγούμενοι, ἀναλώθηκε στὸν ἔλεγχο τῆς πλάνης τοῦ Βαρλαάμ. Δὲν διστάζει ὁ Ἅγιος Γρηγόριος, ἐνῶ ἦταν ἀκόμη ἱερομόναχος, νὰ ἐλέγξει τὸν Βαρλααμίτη πατριάρχη Ἀντιοχείας Ἰγνάτιο μὲ αὐστηρή γλώσσα καὶ νὰ γράψει ὅτι ἡ Ἐκκλησία ὑπάρχει ἐκεῖ ποὺ ὑπάρχει ἡ Ἀλήθεια. Ἡ πλάνη καὶ ἡ αἵρεση σὲ βγάζουν ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία. Τώρα οἱ πλανεμένοι καὶ οἱ αἱρετίζοντες διαδίδουν στοὺς ἀκατήχητους πιστοὺς ὅτι τὸ νὰ μὴ μνημονεύεις τὸν πατριάρχη ἢ τὸν ἐπίσκοπο, ἡ ἱεροκανονικὴ δηλαδὴ Ἀποτείχιση, σὲ θέτει ἐκτὸς Ἐκκλησίας, ἐνῶ μέσα στὴν Ἐκκλησία εἶναι οἱ αἱρετικοὶ οἰκουμενιστές. Ἦταν λοιπὸν ἐκτὸς Ἐκκλησίας ὁ Ἅγιος Γρηγόριος Παλαμᾶς ποὺ δὲν μνημόνευε τὸν πατριάρχη; Καὶ ἦσαν ἐκτὸς Ἐκκλησίας οἱ τρεῖς ἐπίσκοποι καὶ ὁλόκληρο τὸ Ἅγιον Ὄρος, μεταξὺ αὐτῶν καὶ ὁ Ἅγιος Παΐσιος, ποὺ διέκοψαν τὸ μνημόσυνο τοῦ πατριάρχου Ἀθηναγόρα ἐπὶ τρία ἔτη (1969-1972). Λέγει ὁ Ἅγιος Γρηγόριος: «Καὶ γὰρ οἱ τῆς τοῦ Χριστοῦ ἐκκλησίας τῆς ἀληθείας εἰσί˙ καὶ οἱ μὴ τῆς ἀληθείας ὄντες οὐδὲ τῆς τοῦ Χριστοῦ ἐκκλησίας εἰσί, καὶ τοσοῦτο μᾶλλον, ὅσον ἂν καὶ σφῶν αὐτῶν καταψεύδοιντο, ποιμένας καὶ ἀρχιποίμενας ἱεροὺς ἑαυτούς καλοῦντες καὶ ὑπ᾽ ἀλλήλων καλούμενοι˙ μηδὲ γὰρ προσώποις τὸν χριστιανισμόν, ἀλλ᾽ ἀληθείᾳ καὶ ἀκριβείᾳ πίστεως χαρακτηρίζεσθαι μεμυήμεθα.» (Ἀναίρεσις γράμματος Ἰγνατίου 3).

Ὁ δεύτερος λόγος ποὺ μὲ παρακίνησε νὰ γράψω αὐτὴν τὴν ἐπιστολή, ἐκτὸς ἀπὸ τὸ νὰ δηλώσω τὴν συμφωνία μου γιὰ τὴν ὁμολογητικὴ καὶ ἄξια ἐπαίνων στάση τοῦ ἱερομονάχου Γέροντος Κοσμᾶ, ποὺ στηρίζεται στὴν διαχρονικὴ διδασκαλία καὶ πράξη τῶν Ἁγίων, ἦταν ἡ ἐκτίμησή μου, καὶ τὸ ἐκφράζω αὐτὸ μὲ βαθύτατη θλίψη καὶ πικρία, ὅτι αὐτὸς ὁ χρόνιος καὶ ἀπάνθρωπος διωγμός ἐναντίον του οὐσιαστικὰ στρέφεται καὶ πάλιν πρὸς τὸ ταπεινό μου πρόσωπο. Ὁ ἱερομόναχος Κοσμᾶς ταυτίζεται ἀπολύτως πρὸς τὶς θέσεις καὶ ἀπόψειςμου γιὰ ὅσα συνταράσσουν τὴν Ἐκκλησία τὸν τελευταῖο καιρό καί ἐκθεμελιώνουν τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησιολογία, καὶ γιὰ τὸν λόγο αὐτό εἶναι ὁ μόνος ἱερεύς τῆς περὶ τὸ Κελλίον μου περιοχῆς, στὸν ὁποῖο μπορῶ νὰ λειτουργοῦμαι καὶ νὰ κοινωνῶ τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων. Μὲ τὴν ἐπιβολή λοιπὸν εἰς αὐτόν, χωρὶς σοβαρούς λόγους, χωρίς συγκεκριμένα παραπτώματα, τῆς ποινῆς τῆς ἀργίας, ἡ ὁποία κατὰ τὸ Κανονικὸ Δίκαιο ἐπιβάλλεται μὲ συγκεκριμένο κατηγορητήριο καὶ συγκεκριμένη διαδικασία, οὐσιαστικά ἐπιδιώκετε νὰ μᾶς ἀφήσετε ἀλειτούργη-τους καὶ ἀκοινώνητους, ἐμένα καὶ τοὺς περὶ ἐμὲ πατέρες, ὅπως ἐπράξατε ἐνωρίτερα διώκοντας τόν παπα-Εἰρηναῖο ἐντελῶς ἄδικα.

Ὁ τρίτος λόγος γιὰ τὸν ὁποῖο σᾶς γράφω αὐτὴν τὴν ἐπιστολὴ εἶναι ὅτι πρέπει νὰ ἀποφευχθεῖ ὁ σκανδαλισμὸς τὼν πιστῶν, ποὺ σέβονται καὶ τιμοῦν τὸ Ἅγιον Ὄρος, ὅταν πληροφορηθοῦν τὰ ἀπάνθρωπα καὶ πρωτάκουστα ἢ ἀνήκουστα μέτρα ποὺ πήρατε ἐναντίον τοῦ ἱερομονάχου Κοσμᾶ, γιὰ νὰ κάμψετε τὶς ὀρθόδοξες ἀντιστάσεις του. Σᾶς εἶναι γνωστά καὶ δὲν θὰ τὰ ἀπαριθμήσω. Δὲν τὸν ἐκάμψατε οὔτε μὲ τὴν ἀπειλὴ τῆς ἐκδίωξης ἀπὸ τὸ Κελλί του, οὔτε μὲ τὴν διακοπὴ παροχῆς νεροῦ ἐπὶ ἐννέα (9) μῆνες. Οἱ μοναχοὶ διώκονται, δὲν διώκουν. Δὲν θὰ ἐπιχειρηματολογήσω περισσότερο, διότι γνωρίζω ὅτι θὰ σᾶς παροργίσω, ἂν ἤδη δὲν σᾶς παρώργισα, ὑποστηρίζοντας ἕναν ἀδίκως διωκόμενο, συκο-φαντούμενο καὶ ἐκβιαζόμενο ἀδελφό μας. Ἡ πατρικὴ καὶ ποιμαντική σας μέριμνα ἔπρεπε νὰ στραφεῖ πρὸς ἄλλους ἐξαρτηματικοὺς ἀδελφοὺς τῆς Μονῆς μας, ποὺ ἔχουν ξεφύγει τελείως ἀπὸ τὴν ὁδὸ τῆς μοναχικῆς ζωῆς καὶ τελείωσης, καὶ αὐτοὺς ἔπρεπε νὰ νουθετήσετε καὶ νὰ συνετίσετε, καὶ ὄχι τὸν παπα-Κοσμᾶ, ὁ ὁποῖος μὲ τὴν δική μου καθοδήγηση καὶ ἄλλων Γερόντων πράττει τὰ αὐτονόητα, τὰ εὐάρεστα εἰς τὸν Θεὸν καὶ ὄχι εἰς τούς ἰσχυροὺς καὶ ἐξουσιαστὲς τῶν τοῦ κόσμου.

Οἱ ἀδίκως καὶ ἀντικανονικῶς ἐπιβαλλόμενες ποινές, ὅταν προέρχονται ὄχι ἀπὸ ἀδελφικὴ καὶ πατρικὴ μέριμνα, ἀλλὰ ἀπὸ προσπάθεια ἐκβιασμοῦ καὶ ἐκφοβισμοῦ πρὸς ἐπιτυχίαν ἀντορθοδόξων στόχων, δὲν ἐπικυρώνονται ἀπὸ τὸν Θεό. Ἀλλοίμονον ἂν ὁ Θεὸς ἐνέκρινε τοὺς διωγμοὺς αἱρετικῶν καὶ αἱρετιζόντων ἐναντίον τῶν Ὀρθοδόξων.

Εὔχομαι ὁ Θεὸς ταῖς πρεσβείαις τῶν ὁμολογητῶν Ἁγίων Πατέρων καὶ ἰδιαιτέρως τῶν Ἁγιορειτῶν Πατέρων νὰ ἐνισχύσει περαιτέρω τὸν παπα-Κοσμᾶν εἰς τὴν ὀρθόδοξη πορεία καὶ νὰ φωτίσει καὶ ὑμᾶς νὰ σταματήσετε νὰ τὸν διώκετε ἀδίκως. Ἡ ποινὴ τῆς ἀργίας ποὺ τοῦ ἐπιβάλατε ὡς πρὸς τὸ ἱεροπρακτεῖν ἐπὶ ἕξι μῆνες δὲν εἶναι «ἀφυπνιστική», ὅπως νομίζετε, ἀλλὰ ἄδικη καὶ ἐκδικητική! Ἄλλοι πρέπει νὰ ἀφυπνισθοῦν καὶ νὰ κατανοήσουν τὰ διὰ τοὺς μοναχοὺς αὐτονόητα. Κατὰ ἰδική μου συμβουλὴ καὶ προτροπή, ἀλλὰ καὶ ἄλων Γερόντων, δὲν θά τηρήσει τὸν κανόνα τῆς ἀργίας, διότι δὲν εἶναι σύμφωνος οὔτε μὲ τὸ γράμμα οὔτε μὲ τὸ πνεῦμα τῶν Ἱερῶν Κανόνων, καὶ συνεπῶς οὔτε μὲ τὸν Καταστατικὸ Χάρτη τοῦ Ἁγίου Ὄρους καὶ τὸν Ἐσωτερικό Κανονισμό τῆς Μονῆς.

 

Μὲ σεβασμὸ καὶ ἐλπίζοντας στὴν παύση τοῦ διωγμοῦ ἐναντίον μας.

 

Μοναχὸς Γαβριήλ

Ο Πατριάρχης αποκάλυψε και το …ζώδιο του! Τι άλλο να περιμένει κανείς… 

In this photo provided by the Vatican paper L' Osservatore Romano, Pope Francis meets Bartholomew I, the first ecumenical patriarch to attend the installation of a Pope since the Catholic and Orthodox church split nearly 1,000 years ago, at the Vatican Wednesday, March 20, 2013. Pope Francis has promised to continue the Catholic Church's "fraternal" dialogue with Jews and work with Muslims for the common good. Francis met Wednesday with religious representatives from a dozen faiths and traditions who attended his installation Mass a day earlier. (AP Photo/Osservatore Romano, HO)

Ο Πατριάρχης αποκάλυψε και το …ζώδιο του! Τι άλλο να περιμένει κανείς… 

 

 

Δεν μας έφτανε ο γνωστός Λεπιδοφόρος, που θέλει να βγάλει στην… ανεργία τον αντίχριστο ( δείτε εδώ) , έχουμε και τον μέντορα του να μιλάει στα παιδάκια για ζώδια…

Όπως διαβάζουμε στο σχετικό ρεπορτάζ του εκκλησία online:

« Ο Παναγιώτατος και η συνοδεία του έτυχε θερμής υποδοχής από τον Διευθυντή της ΜΚΟ «Αποστολή» κ. Κωστή Δήμτσα και τα παιδά του κέντρου.

Στην συνέχεια ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος ξεναγήθηκε στους χώρους του Κέντρου από τον κ. Δήμτσα και τον Σεβ. Μητροπολίτη Ιωαννίνων κ. Μάξιμο.

Τον Οικουμενικό Πατριάρχη καλωσόρισε στο ΚΔΑΠ ο κ. Κωστής Δήμτσας, εκφράζοντας την χαρά του για την σημερινή επίσκεψη.

Να αναφερθεί ότι τα παιδιά του κέντρου προσέφεραν δύο δώρα στον Οικουμενικό Πατριάρχη, όπου το ένα από αυτά είχε τη μορφή του ψαριού και ο Πατριάρχης απάντησε «ότι αυτό είναι το ζώδιό μου». »

Σε έτερο ρεπορτάζ, της ΕΡΤ αυτή την φορά διαβάζουμε τα παρακάτω:

« Οι μικροί μαθητές του έκαναν δώρο ένα χειροποίητο ψάρι και μια ζωγραφιά, και ο Παναγιωτατος χαμογέλασε για το δώρο λέγοντας “είναι πολύ σημαντικό για εμένα γιατί το ζώδιό μου είναι ιχθύς”. »

Είμαστε κοντά σε μεγάλα γεγονότα, δεν χρειάζεται να είναι κανείς προφήτης σήμερα…

orthopraxia.gr

Τρικυμίες και ναυάγια (Γεώργιος Κ. Τζανάκης)

Τρικυμίες και ναυάγια.

Γεώργιος Κ. Τζανάκης.  Ἀκρωτήρι Χανίων. 6 Ἰουλίου 2022

Εἰσαγωγικά.

Δυστυχῶς, ἀναγκαζόμαστε πάλι νὰ ἀσχοληθοῦμε μὲ τοὺς λόγους ἀνθρώπων ποὺ ἡ ἐκκλησία μας τοὺς ἔχει δώσει ἀρχιερατική ἀξία. Ἀναφέρω  τὸ «δυστυχῶς»  διότι δὲν νομίζω κανεὶς φυσιολογικὸς καὶ -κατὰ δύναμιν- πιστὸς στὴν ἐκκλησία ἄνθρωπος νὰ εὐχαριστῇται ὅταν ἀναγκάζεται νὰ πῇ λόγους ὄχι ἐπαινετικοὺς γιὰ κάποιον ἄλλον, -πολὺ περισσότερον δὲ ὅταν ὁ ἄλλος εἶναι ἀρχιερεῦς τῆς Ὀρθοδόξου ἐκκλησίας.

 

Ἀφορμὴ τὸ δημοσίευμα τοῦ Μητροπολίτου Μεσογαίας καὶ Λαυρεωτικῆς Νικολάου (Χατζηνικολάου) στὸ ἔντυπο «Ἀχιλλίου Πόλις» τῆς Ἰ.Μ. Λαρίσης καὶ Τυρνάβου, τεῦχος 07, Μάϊος 2022 σελ.10-39. (Στὸ ἐξῆς ΑΠ7), μὲ τίτλο «Πνευματικὴ Θεώρησι τοῦ ἀντιεμβολιαστικοῦ ἰδεολογήματος»

Τὸ περιοδικὸ χαρακτηρίζεται ὡς «ἐπιστημονικὴ περιοδικὴ ἔκδοσι» καὶ τὸ συγκεκριμένο  δημοσίευμα, ὅπως καὶ ἀρκετὰ ἄλλα, προσπαθεῖ α) νὰ δοξάσῃ τὸν ἅγιο Θεὸ «γιὰ τὸ πολύτιμο δῶρο ποὺ ἔδωσε στὸν ἄνθρωπο καὶ λέγεται νοῦς!»  β) «Νὰ κατανοήσουμε τὰ ὅριά μας! Νὰ παραδεχτοῦμε ὅτι δὲν εἴμαστε παντογνῶστες, οὔτε ἐπαΐοντες ἐπὶ παντὸς ἐπιστητοῦ»  καὶ γ) «Νὰ πολεμήσουμε τὴν συκοφαντία ἐναντίον τῶν ἀνθρώπων τῆς Ἐκκλησίας! Συστηματικὰ καὶ συγκεκριμένα χαλκεῖα στὸν ἔντυπο καὶ ἠλεκτρονικὸ τύπο ἀποδίσουν ἀνύπαρκτες κατηγορίας καὶ βυσσοδομοῦν ἐναντίον Συνόδων, Πατριαρχῶν, Μητροπολιτῶν Κληρικῶν ποὺ τηροῦν τὸ αὐτονόητο. Τὴν ὑπακοή τους στὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ!», ὅπως λέγει στὴν εἰσαγωγὴ τοῦ περιοδικοῦ μὲ τίτλο ΤΡΙΚΥΜΙΑ ὁ κατὰ νόμον ὑπέυθυνος τοῦ περιοδικοῦ Μητροπολίτης Τυρνάβου καὶ Λαρίσης Ἰερώνυμος. (ΑΠ7 σελ.10)

Τὸ πρῶτο καὶ τὸ δεύτερο σημεῖο εἶναι αὐτονόητα γιὰ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους παντοῦ καὶ πάντοτε.  Δηλαδὴ ὅτι ὁ νοῦς -ὡς διάνοια τὸν ἐννοεῖ ὁ συγγραφεῦς, ἐργαστήριον λογισμῶν καὶ συμπερασμάτων- εἶναι πολύτιμο Θεῖον δῶρο -ἄρα πρέπει καὶ νὰ καθαρίζεται , αὐτεξουσίως βεβαίως καὶ ὅχι διὰ τῆς λεγομένης πλύσεως ἐγκεφάλου, καὶ, κυρίως, νὰ χρησιμοποιεῖται· καὶ ὅτι κανεὶς δὲν εἶναι παντογνώστης -ἀπὸ τὸ «ἕν οἶδα ὅτι οὐδὲν οἴδα» τοῦ Σωκράτη ἔως τὸ «εἰ τὶς δοκεῖ εἰδέναι τὶ οὐδέπω οὐδὲν ἔγνωκε καθὼς δεῖ γνῶναι» (Πρὸς Κορινθίους Α΄ 8,2) τοῦ Ἀποστόλου Παύλου. Ἄρα, ὑποθέτω ὅτι, ἡ ἐπιστημοσύνη καὶ ἡ ἀρχιερατικὴ ἰδιότης τοῦ Λαυρεωτικῆς ἐπιστρατεύτηκαν γιὰ τὸ τρίτο σημεῖο.

Γιὰ νὰ ὑπηρετηθῇ ὅμως αὐτὸς ὁ στόχος ὁπωσδήποτε θὰ πρέπει νὰ τηρηθοῦν οἱ δύο προηγούμενοι δηλαδὴ καὶ νὰ χρησιμοποιηθῇ ὁ νοῦς, ἡ διάνοια τοῦ γράφοντος κατὰ τρόπο ἐπιστημονικὸ, δηλαδὴ ἀληθὴ καὶ ὄχι σοφιστικὸ·καὶ νὰ μὴν ξεχνάει ὅτι καὶ αὐτὸς ὑπόκειται στὸν περιορισμὸ τῆς ἐπιμέρους γνώσεως, ὅτι δηλαδὴ δὲν εἶναι παντογνώστης. Ἐπίσης ὅτι ἀπευθύνεται σὲ συνανθρώπους ποὺ καὶ αὐτοὶ ἔχουν νοῦν δοθέντα ἀπὸ τὸν ἴδιο Θεό, καὶ ἐνδεχομένως καὶ ἐπιστημονικὴ κατάρτησι ἴση ἤ καὶ μεγαλυτέρα ἀπὸ τὴν δική του, καὶ ὅτι καὶ σὲ αὐτοὺς,ἀνεξαρτήτως τῆς ἐπιστηονικῆς τους καταρτήσεως, ὀφείλεται σεβασμὸς ὡς εἰκόνων τοῦ Θεοῦ, ἔστω λερωμένων, ἰδιαιτέρως δὲ ἀπὸ ἀνθρώπους ποὺ ἔχουν ἀναλάβει νὰ τὶς ὑπηρετήσουν καὶ διακονήσουν ἐπειδὴ ἀγαποῦν τὸν Χριστό (Πέτρο, φιλεῖς με; Βόσκε τὰ πρόβατά μου).

Σημαντικὸ εἶναι ὅτι ἡ προσπάθεια αὐτὴ γίνεται ἀπὸ τὸν μητροπολίτη Λαρίσης διότι διεπίστωσε «ὅτι ἔχουμε δραματικὴ ἔλλειψι γνώσης, τραγικὴ ὑστέρησι ἤθους καὶ ἀρτηριοσκληρωτικὸ ἐγκλωβισμὸ σὲ κείμενα καὶ πιστεύματα τοῦ παρελθόντος, τὰ ὁποία μπορεῖ νὰ βοήθησαν  στὴν ἐποχὴ στὴν ὁποία πρωτοεμφανίστηκαν καὶ ἀναπτύχθηκαν, σήμερα ὅμως, μετὰ τὴν διαφορετικὴ θεώρησι τῶν πραγμάτων, τὴν ἐξέλιξι τῆς ἐπιστήμης καὶ τὰ νέα δεδομένα, ἀποτελοῦν ἰσχυρὴ τροχοπέδη στὴν ἀνθρώπινη ἐλευθερία, ἐνισχύουν τὴν ἐμμονικὴ προσήλωσι σὲ ἰδεοληψίες καὶ καλλιεργοῦν τὸν φανατισμὸ καὶ τὴν θρησκοληψία». (ΑΠ7 σελ.9)

Γιὰ τὴν δραματικὴ ἔλλειψι γνώσεως καὶ τὴν τραγικὴ ὑστέρησι ἤθους, γενικῶς μιλῶντας καὶ παρατηρῶντας τὴν πορεία τῶν κοινωνιῶν μας, δύσκολα θὰ βρεθῇ κανεὶς νὰ διαφωνήσῃ, ἄν καὶ στὴν Μητρόπολι ποὺ ποιμαίνει  ἔχουν περάσει ἐκκλησιαστικοὶ ἄνδρες βαθυτάτης πνευματικῆς γνώσεως καὶ γνησίου ὀρθοδόξου ἤθους, ἀποκτήσαντες φήμη διδασκάλων καὶ πατέρων τῆς ἐκκλησίας, ὅπως ὁ μακαριστὸς ἱερομόναχος π. Ἀθανάσιος Μυτηλιναῖος, τοῦ ὁποίου οἱ διδασκαλίες ἀπὸ μόνες τους ἀποδεικνύουν τοῦ λόγου τὸ ἀληθές καὶ δὲν χρήζουν συνηγόρου ἤ διαφημιστοῦ,   καὶ ὁπωσδήποτε ὁ χριστιανικὸς λαὸς τῆς  Μητροπόλεώς του θὰ ἔχει ἐπηρεαστεῖ εὐγεργετικῶς καὶ ὡς πρὸς τὴν γνώσι καὶ ὡς πρὸς τὸ ἦθος του.

Γιὰ τὰ ὑπόλοιπα περὶ πιστευμάτων τοῦ παρελθόντος ποὺ σήμερα ἀποτελοῦν τροχοπέδη τῆς ἀνθρωπίνης ἐλευθερίας καὶ καλλιεργοῦν τὸν φανατισμὸ καὶ τὴν θρησκοληψία ἐπειδὴ ἄλλαξε ἡ θεώρησις τῶν πραγμάτων, ἐξελίχθηκε ἠ ἐπιστήμη καὶ παρουσιάστηκαν νέα δεδομένα δὲν νομίζω νὰ βρεθῇ κανεὶς ποὺ ἔχει στοιχειώδη ὀρθόδοξη ἀντίληψι νὰ συμφωνήσῃ. Αὐτὰ, ἔτσι γενικῶς διατυπούμενα,  ἀποτελοῦν τὸν κύριο ἄξονα συλλογιστικῆς τῶν κάθε εἴδους  καινοτομούντων, νεωτεριστῶν καὶ ἐν τέλει νεοεποχιτῶν, εἴτε ἐντὸς ἐκκλησίας εἴτε ἐκτός.

Ἐντὸς αὐτῶν τῶν πλαισίων καὶ πρὸς ὑπεράσπισιν αὐτῶν τῶν ἀπόψεων ἐπιστρατεύεται ὁ Μητροπολίτης Λαυρεωτικῆς καὶ καταθέτει λόγο «ἐπιστημονικὸ καὶ πνευματικό», ἐπὶ τοῦ ὁποίου θὰ ἐκφέρουμε τὶς κρίσεις μας.

Ἐδὼ βέβαια ὑπάρχει ἕνα πρόβλημα, ἀπὸ τὴν πλευρὰ τῶν συγκεκριμένων ἱεραρχῶν, ὅπως φαίνεται ἀπὸ τὰ λόγια καὶ τὶς πράξεις τους,( καθὼς καὶ ἀπὸ κάποια μερίδα γενικῶς τῶν κληρικῶν). Ἔχουν μιὰ παγία ἀδυναμία. Δὲν δέχονται καμμιὰ κριτικὴ ἀπὸ κανέναν. Ἀπαιτοῦν γιὰ τὸν ἑαυτό τους μιὰ μορφὴ ἀσυλίας, μιὰ μορφὴ «ἀκαταδιώκτου», γιὰ κάθε θέσι καὶ πράξι τους, γεγονὸς ποὺ ὑποδηλώνει ὅτι ἔχουν τάσεις ἀλαθήτου, ἀσχέτως ἄν δὲν τὸ συνειδητοποιοῦν ἤ δὲν  τὸ λένε. Συγχέουν τὴν Ἐκκλησία, τὸ αἰώνιο σῶμα  τοῦ Χριστοῦ, μὲ τὴν ἐν χρόνῳ καὶ τόπῳ Ἰεραρχία. Ἐνῷ ἡ ἐκκλησία ἀπαρτίζεται ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό, τὴν ὑπεραγία Θεοτόκο, τοὺς ἀπ᾿ αἰώνων προφήτας, ἀποστόλους, ἁγίους, ὁσίους, ἀσκητὰς, ὁμολογητάς καὶ τοὺς ἐν πίστει τελειωθέντας πιστοὺς εἴτε κληρικοὺς εἴτε λαϊκούς καὶ τοὺς ἐν ζωῇ ἀγωνιζομένους κληρικοὺς καὶ λαϊκούς. Ὅταν ὁμιλοῦμε γιὰ τὴν θέσι καὶ γνώμη καὶ ἄποψι τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ ἐννοοῦμε αὐτὸ ποὺ συνάγεται ἀπὸ τὴν διδασκαλία καὶ τὴν πράξι ὅλων αὐτῶν καὶ ὄχι βεβαίως τῆς παρούσης Ἰεραρχίας ὅταν διδάσκει καὶ πράττει ὅχι μόνον χωρὶς νὰ λαμβάνῃ ὑπ᾿ ὅψιν της τὴν συνολικὴ μαρτυρία τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλὰ καὶ πολλάκις καὶ ἐνάντια σ᾿ αὐτήν.

Ζητῶ συγνώμη ποὺ λέω τὰ πασίγνωστα, τὰ θεμελιώδη, τὰ πανθομολογούμενα παντοῦ καὶ πάντοτε, ἀλλὰ ἡ σημερινὴ τακτικὴ νὰ ταυτίζεται ἡ  Ἑκκλησία μὲ τὴν ἱεραρχία  καὶ οἱ ὅποιες ἁποφάσεις (εἴτε τῆς Ἱεραρχίας ἐν Συνόδῳ, εἴτε ἐκάστου Ἱεράρχου στὴν περιοχὴ εὐθύνης του, ἀλλὰ καὶ τοῦ κάθε ἱερέως στὴν ἐνορία του) νὰ θεωροῦνται ἀποφάσεις τῆς Ἐκκλησίας μὴ δεχόμενες οὐδεμιὰ κριτικὴ καὶ ἡ μόνη δυνατότης ποὺ ἔχει κανεὶς νὰ εἶναι ἀπλὰ νὰ ὑποχρεοῦται νὰ τὶς ἐκτελεῖ ἄκριτα καὶ ἀδιαμαρτύρητα, ὁπότε χαρακτηρίζεται ὡς γνήσιο καὶ ὑπάκουο τέκνον τῆς Ἐκκλησίας.

Θεωροῦν ὅτι εἶναι οἱ εἰδικοὶ καὶ ὅτι αὐτοὶ πρέπει νὰ ὁμιλοῦν οἱ δὲ ὑπόλοιποι ἀπλῶς νὰ ἀκοῦν καὶ νὰ συνεργάζονται, νὰ ἀκολουθοῦν. Μεγαλόκαρδα ἀφήνουν -στὰ λόγια- τὸ περιθώριο διευκρινήσεως τυχὸν ἀποριῶν. Ἄν ὅμως δὲν ἰκανοποιηθοῦν οἱ ἀπορίες ἤ δὲν ἀπαντηθοῦν κἄν, ὅπως συνήθως συμβαίνει, ὅσοι δὲν ἀκολουθοῦν ἀκρίτως, θεωροῦνται ὅτι ἀντιτάσονται στοὺς εἰδικοὺς ἐπειδὴ εἶναι ξερόλες. Ὁ Λαρίσης τὸ διατυπώνει ξεκάθαρα:

«... Ἐπιβάλεται νὰ ἀφήσουμε τοὺς εἰδικοὺς νὰ μιλοῦν κι᾿ ἐμεῖς, ἀφοὺ ἀκούσουμε προσεκτικὰ καὶ διευκρινήσουμε τυχὸν ἀπορίες μας νὰ συνεργαστοῦμε καὶ ὄχι νὰ  ἀντιταχθοῦμε, δῆθεν ἐπειδὴ «ἐμεῖς ξέρουμε καλύτερα» καὶ σὲ ὑποσημείωσι διευκρινίζει: «Τὸ λέω αὐτὸ γιὰ πολλὰ περιστατικά, ἀλλὰ καὶ διότι ξαφνικὰ στὴν πόλι μας ἕνας δικηγόρος, ἕνας ἰδιωτικὸς ὑπάλληλος καὶ μιὰ νοικοκυρά ἐμφανίζονται νὰ ὑπογράφουν ἕνα κείμενο ὑποτίθεται θεολογικό, ὑποτίθεται ἐκφραστικὸ ἐπιστημονικῶν ἀνησυχιῶν, μὲ τὸ ὁποῖο εἶχαν τὸ θράσος νὰ ἀντιτάσσονται καὶ νὰ ὑπονομεύουν ἀποφάσεις τῆς Ἱερᾶς Συνόδου… Περιττὸ νὰ ποῦμε ὅτι καὶ μόνη ἡ ἀνάγνωσι αὐτοῦ τοῦ κειμένου εἶναι χάσιμο χρόνου, ἀποδεικνύει ἄγνοια καὶ σὲ θέματα Πίστεως καὶ σὲ θέματα ἐπιστήμης καὶ τελικά, μᾶλλον ἐκθέτει ἀνεπανόρθωτα τοὺς ὑπογράφοντες, ἰδίως ὅταν, ἔστω συγκεκαλυμένα, διατυπώνει ἀπειλές». (ΑΠ7 σελ.10)

Κατ᾿ ἀρχὴν οἱ ἱεράρχες καὶ οἱ κληρικοὶ, ποὺ θέλουν νὰ ἔχουν θέσι διδασκάλου,  ἔχουν ὄχι ἀπλῶς δικαίωμα ἀλλὰ καὶ ὑποχρέωσι νὰ ὁμιλοῦν καὶ νὰ διδάσκουν, ἐφ᾿ ὄσον ἔχουν τὸ τάλαντο τοῦ λόγου, μὲ τὴν προϋπόθεσι ὅτι ὄχι μόνο πρέπει   νὰ εἶναι πέραν πάσης κατηγορίας, ἀλλὰ νὰ  εἶναι πλούσιοι σὲ θεϊκὰ χαρίσματα. Τὸν βίο πέραν πάσης κατηγορίας μπορεῖ νὰ τὸ ἔχει καὶ ὁ κάθε τυχαῖος, ἀλλὰ τὸ νὰ ἔχεις θεϊκὲς ἀρετὲς τὸ ἔχουν ἐκείνοι ποὺ βρίσκονται στὸ πιὸ ψηλό σημεῖο τῆς ἀρετῆς. Αὐτοὶ καὶ χωρὶς νὰ λένε κουβέντα διδάσκουν τοὺς μαθητές τους μὲ τὴν σιωπή τους ποὺ εἶναι ἀνώτερη ἀπὸ τὴν ὁμιλία, χωρὶς νὰ ἐνοχλοῦν τὴν ἀκοή τους, ἀλλὰ φωτίζοντας τὶς ψυχές τους.

«Οἱ τὸν διδασκάλοις πρέποντα βίον μεταδιώκοντες ὑφηγηταί, μὴ μόνον μέμψεως κρείττους ἑαυτοὺς διατηρείτωσαν, ἀλλὰ καὶ θείοις πλεονεκτήμασι πλουτείτωσαν. Τὸ μὲν γὰρ καὶ τῶν τυχόντων ἐστί, τὸ δὲ τῶν ἄκρων εἰς ἀρετὴν, οἵ, κἄν μηδὲν φθέγξοιντο, τρανοτέρᾳ φωνῆς ἡσυχίᾳ τοὺς φοιτητὰς παιδεύουσιν, οὐ τὰς ἀκοὰς αὐτῶν τέρποντες, ἀλλὰ τὰς ψυχὰς φωτίζοντες». ΑΓΙΟΣ ΙΣΙΔΩΡΟΣ ΠΗΛΟΥΣΙΩΤΗΣ PG78 456

Γιατὶ αὐτοὶ ποὺ νομίζουν πῶς ἐκτὸς ἀπὸ τοὺς λόγους δὲν ἀπαιτεῖται κάτι ἀπὸ τὸν διδάσκαλο καὶ τὰ αὐτιὰ ἐνοχλοῦν καὶ γέλια προκαλοῦν. Αὐτοὶ δὲ ποὺ λάμπουν ἀπὸ τὰ ἔργα τους ἀκόμη καὶ ὅταν σιωποῦν διδάσκουν τὶς ψυχὲς αὐτῶν ποὺ τοὺς βλέπουν.

«Οἱ γὰρ λόγων πλέον μηδὲν προσεῖναι τῷ διδασκάλῳ νομίζοντες, καὶ τὰς ἀκοὰς ἐνοχλοῦσι, καὶ γέλωτα ὀφλισκάνουσιν· οἱ δὲ τοῖς ἔργοις ἀστράπτοντες, κἄν σιγὴν ἀσκήσωσι, τὰς τῶν θεωμένων παιδεύουσι ψυχάς». ΑΓΙΟΣ ΙΣΙΔΩΡΟΣ ΠΗΛΟΥΣΙΩΤΗΣ PG78 456

Ἑλπίζω νὰ συμφωνοῦν οἱ ἐπίσκοποι μας μὲ τὰ λόγια τοῦτα τοῦ ἁγίου Ἰσιδώρου, ποὺ εἶναι κοινὰ σὲ ὅλους τοὺς ἁγίους μας, δηλαδὴ εἶναι λόγος καὶ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας. Ἄν συμφωνοῦν τότε πρέπει, σύμφωνα μὲ τὴν διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας καὶ τῶν ἁγίων μας, ἐφ᾿ ὅσον δὲν πληροῦν τὰ παραπάνω προαπαιτούμενα -ἀκατηγόρητο βίο καὶ θεϊκὰ χαρίσματα-, νὰ εἶναι ἔτοιμοι νὰ ἀντιμετωπίσουν ἀκόμη καὶ τὰ γέλια καὶ τὶς κοροϊδίες τῶν ἀκροατῶν τους. Καὶ δὲν θὰ εἶναι αἴτιοι οἱ ἀκροατές τους, ἀλλὰ  οἱ δικές τους ἐλλείψεις.  Ἄν τώρα δὲν ἀντιμετωπίζουν κοροϊδία καὶ γέλια (γέλωτα ὀφλισκάνουσιν) ἀλλὰ ἐπιφυλακτικότητα στὶς ἀποφάσεις τους καλὸ θὰ ἦταν νὰ προβληματιστοῦν γιὰ τὴν ποιότητα τῶν συνοδικῶν ἀποφάσεων γιὰ τὴν συμφωνία τους μὲ τὴν παραδοθείσα πίστι καὶ γιὰ τὸν δικό τους βίο καὶ πολιτεία. Προφανῶς κάτι δὲν πηγαίνει καλά διότι ἄν ἔλαμπαν διὰ τῶν ἔργων θὰ ἐδίδασκαν χωρὶς κἄν νὰ ὁμιλοῦν,  καὶ δὲν θὰ ἀπαιτοῦσαν σεβασμό, ἀλλὰ θὰ τὸν προκαλοῦσαν καὶ μόνον μὲ τὴν παρουσία τους, ὅπως λέγει ὁ ἅγιος Ἰσίδωρος.

Στὸ παραπάνω ἀπόσπασμα τοῦ Μητροπολίτου Λαρίσης, -δὲν ἔχω τὸ κείμενο τῶν διαμαρτυρουμένων πιστῶν-, ἐπιχειρεῖται ἕνας ὑποβιβασμὸς καὶ τῶν τριῶν προσώπων καὶ τῶν ὅποιων ἀπόψεῶν τους. Δὲν γνωρίζω ἄν ἀλλοῦ ἔχουν δοθεῖ ἀναλυτικὲς ἐξηγήσεις καὶ διευκρινήσεις ἐκ μέρους τοῦ ἐπισκόπου, ἀλλὰ στὸ ἐξεταζόμενο δημοσίευμα οἱ ἄνθρωποι προσδιορίζονται χλευαστικῶς καὶ εἰρωνικῶς παρουσιαζόμενοι μὲ τὶς ἐπαγγελματικἐς τους ἰδιότητες:   «ἕνας δικηγόρος, ἕνας ἰδιωτικὸς ὑπάλληλος καὶ μιὰ νοικοκυρά» . Τὶ τὸ κακό;  Ἄν ἦταν ἕνας μαραγκὸς καὶ δυὸ ψαράδες θὰ ἦταν πολὺ χειρότεροι ἀπὸ ἕναν δικηγόρο, ἕναν ἰδιωτικὸ ὑπάλληλο καὶ μιὰ νοικοκυρά; Μάλλον. Βέβαια καὶ ὁ Χριστὸς γιὸς μαραγκοῦ καὶ μαραγκὸς ἦταν καὶ οἱ περισσότεροι ἀπόστολοι ψαράδες, ἀλλὰ τότε φαίνεται δὲν λογάριαζαν τέτοιες παραμέτρους. Τώρα βέβαια μὲ  τὴν διαφορετικὴ θεώρησι τῶν πραγμάτων, τὴν ἐξέλιξι τῆς ἐπιστήμης καὶ τὰ νέα δεδομένα φαίνεται ἔχουν ἀλλάξει καὶ οἱ προϋποθέσεις αὐτές. Προφανῶς ὁ νουνεχὴς ἐπίσκοπος θὰ γνωρίζει ὅτι αὐτοὶ «δὲν διαθέτουν τὸν ἀπαιτούμενο νοῦν» καὶ ὅτι εἶναι «ξερόλες καὶ ἐπαΐοντες ἐπὶ παντὸς ἐπιστητοῦ»  καὶ ἔχουν «τὸ θράσος νὰ ἀντιτάσσονται στὴν ἱερὰ Σύνοδο» (καὶ σ᾿ αὐτὸν τὸν ἴδιο, κυρίως) καὶ ὅτι καὶ μόνον ἠ ἀνάγνωσις τοῦ κειμένου τους εἶναι «χάσιμο χρόνου» καθότι, κατὰ τὸν ἐπίσκοπο, τὸ κείμενο εἶναι «ὑποτίθεται θεολογικό ,καὶ ὑποτίθεται ἐκφραστικὸ ἐπιστημονικῶν ἀνησυχιῶν»…  Ὅλο ἀγάπη ὁ ἐπίσκοπος αὐτὸς γιὰ τὰ πρόβατα τῆς ποίμνης του.

Βέβαια ἄν προκειται γιὰ τέτοια ποταπά ἀνθρωπάρια ἀπορεῖ κανεὶς πῶς ὑπονομεύονται οἱ ἀποφάσεις τῆς Συνόδου; Πώς τέτοιοι ἄνθρωποι καταφέρνουν καὶ κλονίζουν τὴν πίστι τῶν ἀνθρώπων «βυσσοδομῶντας ἐναντίον Συνόδων, Πατριαρχῶν Μητροπολιτῶν καὶ κληρικῶν»; «Τοὺς ὑβρίζουν, ὑπονομεύουν τὴν θεολογικὴ καὶ ἐπιστημονική τους κατάρτισι, τοὺς ἀπαξιώνουν, μόνο καὶ μόνο γιὰ νὰ κλονίσουν την ἐμπιστοσύνη καὶ ὑπακοὴ τοῦ κόσμου ἤ ἔστω τῶν ὁπαδῶν τους  πρὸς τὰ ἐκκλησιαστικὰ θέσμια. Θέλουν τοὺς ἀνυποψίαστους εὔκολα θύματά τους» (ΑΠ7 σελ.10-11)

Ἐντυπωσιακὸ. Ἕνας δικηγόρος, μιὰ νοικοκυρἀ καὶ ἕνας ὑπάλληλος νὰ διασαλεύουν ὁλόκληρο ἐκκλησιαστικὸ ὀργανισμό καὶ νὰ κλονίζουν τὴν ἐμπιστοσύνη τῶν πιστῶν ἀνθρώπων σ᾿ αὐτὸν μετατρέποντας τους (τοὺς πιστοὺς) σὲ θύματα τους. Τί εἴδους πιστοὶ εἶναι αὐτοί; Καὶ ὁ ἐπίσκοπός τους τί ἀκριβῶς κάνει;

Τελικῶς δὲν καταφέραμε νὰ ξεκινήσουμε νὰ ἀσχοληθοῦμε μὲ τὸ κείμενο τοῦ Μητροπολίτου Λαυρεωτικῆς, ἀλλὰ ἐλπίζω ὅτι σκιαγραφήθηκε τὸ πλαίσιο μέσα στὸ ὁποῖο ἔχει παραγγελθῇ ἀπὸ τὸν Μητροπολίτη Λαρίσης, ὥστε νὰ γίνεται ἀντιληπτὴ καὶ ἡ στοχοθεσία του. Θεοῦ θέλοντος θὰ δοῦμε τί σωσίβια προσφέρουν στὸν ναυαγισμένο ἄνθρωπο στὴν τρικυμία τοῦ παρόντος βίου οἱ ἔχοντες τὰ πηδάλια τῆς νοητῆς νηός τῆς Ἐκκλησίας μας, ὅπως φαίνεται καὶ ἀπὸ τὸ κείμενο τοῦ Μητροπολίτου Λαυρεωτικῆς.

Διαπιστώσεις… (Άννα Κωστάκου Μαρίνη)    

Διαπιστώσεις…

ΑΝΝΑ ΚΩΣΤΑΚΟΥ- ΜΑΡΙΝΗ      

 

Οργανώθηκε με προσοχή και σύστημα ένα κίνημα για την σωτηρία της χώρας μας. Συστήθηκαν ομάδες μαθητείας στο πνεύμα του κινήματος. Ο εμπνευστής Αναφέρει στο βιογραφικό του μεταξύ των προσόντων του και την «φοίτησή του» στο «κολέγιο της Ζωής». Πρόκειται για οργάνωση θρησκευτική και αδελφότητα θεολόγων. Μάλλον αυτή την τελευταία ονομάζει «κολέγιο». Αναφέρει με περισσή νοσταλγία την εποχή της δράσης της. Γι αυτό και ο τρόπος οργάνωσης και λειτουργίας του κινήματος θυμίζει την Οργάνωση αυτή. Ομάδες μαθητείας στο πνεύμα του κινήματος, υπευθυνότητες, προτροπή σε αφιέρωση εργασίας. Τα ιδεώδη είναι πατριωτικά και ηθικιστικά.  Ξαφνιάστηκα καθώς το παρακολουθούσα για το γεγονός πως ο ίδιος αναφέρεται στην Παναγία μόλις και μετά βίας ονομάζοντάς την «κυρά-Δέσποινα». και ποτέ Υπεραγία Θεοτόκο, Παρθένο Μαρία, Θεομήτορα, η Παναγία μας, συνηθισμένες αναφορές δηλαδή στο πρόσωπο Της. Παρουσίασε δύο  επιστολές ενός γέροντα από το Όρος που τον σύστησε ως ευλαβή αλλά και μορφωμένο. Είναι πραγματικά εξαιρετικές. Αδύνατον όμως να προβάλει την μετάνοια ως κέντρο και πυρήνα αλλαγής, όπως προτείνει ο γέροντας αυτός. Δεν του πάει. Την αναφέρει ως λέξη και δεν ξέρει τι να πει παρακάτω, Μοιάζει να μη του είναι οικεία.

Μέσα σ’ ένα πνεύμα που θυμίζει πολύ προτεσταντισμό, ονομάζει αγιοκατάταξη των αγίων γερόντων του 20ου αιώνα  βιομηχανία αγιοποιήσεως. Οι προβλέψεις του αγίου Παϊσίου είναι προφητείες του αγίου Νείλου , «που του τις κόλλησαν». Οι ενέργειες του αγίου Πνεύματος έρχονται σε δεύτερη μοίρα και ισχύ μπροστά στα ανθρώπινα έργα. Η προσευχή είναι «κάτι άλλο» από ό,τι νομίζουμε, λέει αλλά δεν εξήγησε ποτέ τι. Παρουσίασε συνέντευξη που πήρε από τον ηγούμενο της Μ. Εσφιγμένου. Συμφωνία απόλυτη και συνεργασία. Η εντύπωσή μου είναι πως παίρνει από την Εκκλησία  ό,τι ταιριάζει στη νοοτροπία του. Το κίνημα σχηματίζεται από πρόσωπα ουδέτερης ιδεολογίας άνευρου πατριωτισμού, και αόριστης γνώσης της ελληνικής Παράδοσης και πίστης,  πλην ελάχιστων εξαιρέσεων. Κάποιος, που ξέρει κάπως την εποχή 50-70, διακρίνει τη νοσταλγία και το πάθος του να αναστήσει την «χριστιανική Ελλάδα» της δύναμης και επιτυχίας που διακήρυττε η οργάνωση Ζωή.  Δεν έχει, κι ούτε επιθυμεί να έχει σχέση και μετοχή με την νηπτική θεολογία και τους Πατέρες. Ο γέροντας της επιστολής  όμως του το είπε: χωρίς μετάνοια των Ελλήνων σωτηρία δεν θα υπάρξει, και στην δεύτερη επιστολή του διακρίνεται ένας κάποιος συμβιβασμός από μέρους του ως προς τη δημιουργία του κινήματος, «που έρχεται κανονικά δεύτερο» μετά τη μετάνοια. Περιέγραψα με κάποια επιμονή τα σχετικά με το πολιτικό αυτό κίνημα, διότι κατά την άποψη που έχω διαμορφώσει στις μέρες μας, όμοια προτεσταντικά στοιχεία διαπιστώνει κανείς και στις αποφάσεις της Ιεραρχίας μας. Ορθολογισμός, πίστη στην επιστήμη και περιφρόνηση προς τα χαρίσματα και τις ενέργειες του αγίου Πνεύματος στην Εκκλησία μας.

«Θαύματα, λαδάκια μαντέματα εικόνες που κλαίνε», για όλα αυτά κάτι πρέπει να κάνει η θεσμοθετημένη και διοικούσα Εκκλησία. Αλλά δεν κάνει, με λύπη αποφαίνονται κάποιοι. Και καλά πράττει που δεν κάνει, λέω εγώ, διότι χωρίς χάρισμα διακρίσεως και φωτισμό αγίου Πνεύματος, τι να κάνει; Μπορεί να βρεθεί και με το θανάσιμο αμάρτημα της βλασφημίας του Αγίου Πνεύματος. Ή ακόμη να αποφαίνεται πως ο Θεός έπλασε τους ομοφυλόφιλους, δηλαδή την αμαρτία. Δεν έπλασε τον άνθρωπο καλόν λίαν, όπως την υπόλοιπη Δημιουργία, έπλασε και ελαττωματικά κτίσματα.  Τι μπορεί να κάνει μια ιεραρχία στην καλύτερη περίπτωση, ουμανιστική και όχι χριστιανική; Μια ιεραρχία που δέχεται μέτρα υγιεινής ασφαλείας ειδικά στους ναούς; Στην αρχή της «πανδημίας» αγανακτούσαμε επειδή εξίσωναν το ναό με τα σούπερ μάρκετ και τα θέατρα. Τώρα που οι ναοί τοποθετήθηκαν κάτω από αυτά, τι πρέπει να κάνουμε; Αλλά ξεκινά ως φαίνεται το σαμποτάζ κατά της μεγάλης Θεομητορικής γιορτής της Κοιμήσεως, και Συ Παναγία μου δεν κάνεις τίποτα, διότι σου δέσαμε τα χέρια με την αμετανοησία μας. Οι άγιοι όλοι της εποχής μας ανακλήθηκαν στους ουρανούς. Μείναμε ορφανοί. Όχι, αποφάνθηκε ένας άγιος άνθρωπος προσευχής. Δεν θα έλθει να μας καθοδηγήσει και να μας ενθαρρύνει κανένας άγιος. Η μετάνοια μόνη βοηθός και μέσον.  Και η μετάνοια είναι υπόθεση της ελεύθερης βούλησής μας. Μερικοί από μας που γνωρίσαμε κάποιους Παίσιους, Πορφύριους, Ιάκωβους, Σοφίες, μοιρολογούμε με πολλές κουβέντες και λειψή προσευχή. Άλλοι πάλι πιστοί πεφωτισμένοι δυσπιστούν ή χειρότερα ακόμη περιφρονούν τους φτωχούς  αρρώστους, που καταφεύγουν στην δακρυρροούσα εικόνα της καταφυγής των απηλπισμένων ή στο ματωμένο σταυρό του Κυρίου. Τι κι αν το Ευαγγέλιο γέμει από τα θαύματα της πίστης; ¨η πίστη σου σέσωκέ σε». Ο διωγμός των πιστών επανήλθε. Οι ελάχιστοι πνευματικοί οδηγοί σήμερα αποφεύγουν τις πολλές λειτουργίες και ακολουθίες, καλύπτονται,  να μη φαίνονται και πολύ. «Τι να κάνει μια ορθόδοξη λειτουργία σήμερα;» ξεστόμισε ένας ιερέας κάποτε. Και οι πιο λίγοι που δεν κρύβονται, κατηγορούνται και χλευάζονται ακόμα και από υποτιθέμενους πιστούς. Ο Κύριος του μεγάλου δείπνου προ πολλού μας κάλεσε στο τραπέζι του. Και όχι μόνο οι εκλεκτοί προσκεκλημένοι «αγρόν ηγόρασαν», αλλά είναι ζήτημα κι αν θα βρει να καλέσει από «τας οδούς και τας ρύμας» κανένα. Ας το κατανοήσουμε: Όσοι φοβόμαστε τους ιούς κι όσοι δεν τους φοβόμαστε, όσοι εμβολιαστήκαμε κι όσοι δεν εμβολιαστήκαμε, όσοι πιστεύουμε στην εικόνα που κλαίει, κι όσοι πάλι θεωρούμε το θαύμα και το άφθαρτο και εύοσμο λείψανο, κατάντημα για το οποίο πρέπει να επιληφθεί η επίσημη Εκκλησία, αν δεν ζητήσουμε με πόνο την μετάνοια και την συντριβή της καρδιάς, δεν θα σωθούμε από τα επερχόμενα δεινά. 

 

 

Αντορθόδοξη και αντικανονική καταχώριση

Χαιρετισμός στην Θεολογικὴ Διάσκεψη τοῦ Urziceni τῆς Ρουμανίας πρὸς τιμὴν τοῦ Ἁγίου Παϊσίου.

 

­­­­Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης

Ὁμότιμος Καθηγητής Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ.

ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ

Στὴν Θεολογικὴ Διάσκεψη τοῦ Urziceni τῆς Ρουμανίας.

Πρὸς τιμὴν τοῦ Ἁγίου Παϊσίου.

(12 Ἰουλίου 2022)

Ἀγαπητοὶ Ὀρθόδοξοι Ἀδελφοὶ τῆς Παρατάξεως τοῦ Κυρίου,

Μὲ πολλὴ χαρὰ πληροφορηθήκαμε ὅτι πραγματοποιεῖτε σήμερα στὸ Urziceni Θεολογικὴ Διάσκεψη μὲ τὸ πολὺ ἐπίκαιρο θέμα «Ἡ Ὀρθοδοξία στὸ πλαίσιο τῆς Μεγάλης Ἐπανεκκίνησης», σὲ συνδυασμὸ μάλιστα μὲ τὴν ἑορτὴ τοῦ Ὁσίου Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου, στὸν ὁποῖο ἔχετε ἀφιερώσει καὶ παρεκκλήσιο. Ὁ ὅσιος Παΐσιος μὲ τὴν ζωὴ καὶ τὴν διδασκαλία του, στὰ ἴχνη τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων καὶ τῶν Ἁγίων Πατέρων, μᾶς καθοδηγεῖ καὶ σήμερα νὰ μάθουμε καὶ νὰ βιώσουμε ὅτι ἡ μόνη ἀληθινὴ Μεγάλη Ἐπανεκκίνηση στὴν ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητος καὶ στὴν ζωὴ τῶν ἀνθρώπων κάθε ἐποχῆς ἐπιτυγχάνεται μὲ τὸ σωτηριῶδες ἔργο τοῦ Χριστοῦ, ποὺ συνεχίζεται ἀδιάκοπα μέσα στὴν μόνη ἀληθινὴ Ἐκκλησία, τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία.

Οἱ ψευδοπροφῆτες καὶ οἱ ψευδοδιδάσκαλοι ὅλων τῶν ἐποχῶν, στοὺς ὁποίους ἀνήκουν καὶ οἱ σημερινοὶ σχεδιαστὲς τῆς «Νέας Ἐποχῆς» καὶ τῆς «Νέας Τάξεως», τοὺς ὁποίους ὀρθῶς ὀνομάζετε στὸ Πρόγραμμά σας «Ἀγορὰ τῶν Παγκοσμοιοποιητικῶν Ἐλίτ», προσπαθοῦν νὰ ἐπαναφέρουν τὰ παλαιά, νὰ παρουσιάσουν τὸν παλαιὸ ἁμαρτωλὸ κόσμο, τὸν κόσμο τοῦ Διαβόλου, ὡς κάτι καινούργιο καὶ θελκτικό, νὰ κατεδαφίσουν τὴν μοναδικότητα τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως, ὥστε στὸ βάθος νὰ δημιουργήσουν τὴν παγκόσμια θρησκεία τοῦ Ἀντιχρίστου, νὰ ἐπαναφέρουν τὸ σκοτάδι τῆς πρὸ Χριστοῦ ἐποχῆς, παραπλανώντας τοὺς ἀνθρώπους μὲ τὸ δῆθεν νέο, ποὺ ὅμως εἶναι παλαιὸ καὶ καταστροφικό.

Ἐμεῖς, ὅμως, γνωρίζουμε ἀπὸ τό Ἅγιο Εὐαγγέλιο ὅτι, ὅταν ἄρχισε ὁ Χριστὸς μετὰ τὴν Βάπτιση τὸ κήρυγμά Του στήν «Γαλιλαία τῶν ἐθνῶν», στὴν πολυθρησκειακὴ καὶ διαθρησκειακὴ Γαλιλαία, τότε μόνο «ὁ λαὸς ὁ καθήμενος ἐν σκότει εἶδε φῶς μέγα καὶ τοῖς καθημένοις ἐν χώρα καὶ σκιᾷ θανάτου φῶς ἀνέτειλεν αὐτοῖς» (Ματθ. 4, 12-17). Προτρεπόμενοι οἱ Ἀπόστολοι Πέτρος καὶ Ἰωάννης ἀπὸ τοὺς ἄρχοντες τῶν Ἰουδαίων νὰ παύσουν νὰ κηρύττουν τὸν Χριστό, ἀπήντησαν ὅτι δὲν ὑπάρχει ἄλλος Σωτήρας καὶ Λυτρωτής, διακινδυνεύουν τὴν σωτηρία τους ὅσοι στρέφονται πρὸς ἄλλους ψευδοσωτῆρες, ὅπως πράττουν καὶ οἱ σημερινοὶ τῆς παγκόσμιας θρησκείας καὶ τῆς παγκόσμιας διακυβέρνησης: «Καὶ οὒκ ἔστιν ἐν ἄλλῳ οὐδενὶ ἡ σωτηρία· οὐδὲ γὰρ ὄνομά ἐστιν ἕτερον ὑπὸ τὸν οὐρανὸν τὸ δεδομένον ἐν ἀνθρώποις ἐν ᾧ δεῖ σωθῆναι ἡμᾶς» (Πράξ. 4, 12).

Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ἐπικρίνει τοὺς ψευδαποστόλους καὶ ψευδο-διδασκάλους οἱ ὁποῖοι, ὅπως οἱ σημερινοὶ ὑποστηρικτὲς τοῦ Οἰκουμενι-σμοῦ, ἐνόθευαν καὶ ἄλλαζαν τὸ ἀποστολικὸ κήρυγμα εἰσάγοντας δικές τους ἀνθρώπινες διδασκαλίες, οὐσιαστικὰ ἐκήρυτταν ἄλλο εὐαγγέλιο, «ἕτερον εὐαγγέλιον». Στὸν αὐστηρό του ἔλεγχο πρὸς ὅλους τοὺς ἐπίδοξους ἀνανεωτὲς καὶ ἐκσυγχρονιστὲς εἰσηγεῖται πιὸ αὐστηρὴ στάση ἀπὸ αὐτὴν ποὺ ἐπιλέξαμε ἐμεῖς μὲ τὴν ἱεροκανονικὴ ἀποτείχιση, εἰσηγεῖται τὸν ἀφορισμὸ καὶ τὸν ἀναθεματισμό τους, πρᾶγμα ποὺ θὰ πράξει ἡ Ὀρθόδοξη Παράταξη, ὅταν ἐνισχυθεῖ καὶ ἐπικρατήσει μεταξὺ τῶν ἱεραρχῶν. Περιλαμβάνει μάλιστα καὶ τὸν ἑαυτό του σὲ περίπτωση ποὺ ἀλλάξει ὅσα προηγουμένως ἐκήρυττε. Θαυμάζω, λέγει, στοὺς Γαλάτες γιὰ τὸ πῶς τόσο γρήγορα φεύγετε ἀπὸ τὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ καὶ πηγαίνετε σὲ ἄλλο εὐαγγέλιο, ἀναστατώνοντας τοὺς πιστούς. Ἀλλὰ ἀκόμη καὶ ἂν ἐγὼ ἢ ἄγγελος ἀπὸ τὸν οὐρανὸ σᾶς κηρύξει διαφορετικὰ ἀπὸ ὅσα σᾶς ἐκήρυξα, νὰ εἴμαστε ἀναθεματισμένοι: «Ἀλλὰ καὶ ἂν ἡμεῖς ἢ ἄγγελος ἐξ οὐρανοῦ εὐαγγελίσηται ὑμῖν παρ᾽ ὃ εὐηγγελισάμεθα ὑμῖν, ἀνάθεμα ἔστω». Ἐπαναλαμβάνει ἄλλη μία φορὰ τὸ ἀνάθεμα, ὥστε νὰ μὴν ἀμφιβάλλει κανεὶς γιὰ τὴν αὐστηρή του τοποθέτηση. (Γαλ. 1, 6-9).

Ὁ Ἅγιος Παΐσιος, ἀσκούμενος ὡς μοναχὸς γιὰ κάποιο διάστημα στὴν Ἱερὰ Μονὴ Σταυρονικήτα Ἁγίου Ὄρους, δὲν διέκοψε κατ᾽ ἀρχὴν μαζὶ μὲ ὅλη τὴν μοναστικὴ Ἀδελφότητα τὸ μνημόσυνο τοῦ πατριάρχου Ἀθηναγόρα, ὅπως εἶχαν πράξει οἱ ἄλλες Μονὲς τοῦ Ἁγίου Ὄρους. Ἐνοχλήθηκαν καὶ στενοχωρήθηκαν, ὅταν πληροφορήθηκαν ὅτι ὁ οἰκουμενιστὴς καὶ μασόνος πατριάρχης δημόσια ἐδίδαξε οἰκουμενιστικὲς θέσεις ἀπὸ τὶς ὁποῖες προέκυπτε ὅτι δὲν δεχόταν τὴν μοναδικότητα τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως, ἔλεγε ὅτι ὅλες οἱ θρησκεῖες βελτιώνουν τοὺς ἀνθρώπους, καὶ τὸ φοβερό-τερο, ὅτι δὲν ὑπάρχει τώρα ἡ Ἐκκλησία ποὺ ἵδρυσε ὁ Χριστός, ἀλλὰ πρέπει νὰ ἑνωθοῦν ὅλες οἱ χριστιανικὲς ὁμολογίες καὶ νὰ ἐπανιδρύσουν τὴν Ἐκκλησία. Τὸ σχετικὸ γράμμα αὐτῆς τῆς ἐνόχλησης τὸ ὑπογράφουν ὁ ἡγούμενος τῆς Μονῆς ἀρχιμανδρίτης Βασίλειος (Γοντικάκης), ὁ ἱερομόναχος Γρηγόριος (Χατζηεμμανουήλ), καὶ ὁ μοναχὸς Παΐσιος. Τὸ γράμμα ἐγράφη στὶς 21.11.1968. Τελικῶς, ὅπως γράφει σὲ ἄλλο γράμμα του πρὸς τὴν Ἱερὰ Κοινότητα ὁ ἡγούμενος Βασίλειος ἐκ μέρους τῆς Μοναστικῆς Ἀδελφότητος, καὶ τοῦ Ἁγίου Παϊσίου, στὶς 7 Ὀκτωβρίου 1970, «Μετὰ τὴν περὶ Φιλιόκβε καὶ Πρωτείου, ὡς ἁπλῶν ἐθίμων, δήλωσιν τοῦ Πατριάρχου, ἐπαύσαμεν τὸ μνημόσυνον, αἰσθανθέτες ὅτι ἐξέλιπεν πᾶν περιθώριον ἀνοχῆς ἢ προθεσμία ἀναμονῆς». Τώρα μετὰ τὶς πολὺ χειρότερες δηλώσεις τοῦ πατριάρχου Βαρθολομαίου καὶ ἄλλων πατριαρχῶν καὶ ἐπισκόπων, ἰδιαίτερα μετὰ τὶς ἀντορθόδοξες ἀποφάσεις τῆς ψευδοσυνόδου τῆς Κρήτης, οἱ ἐπίσκοποι σιωποῦν, δὲν τολμοῦν νὰ ἀντιδράσουν. Μὲ τὴν Χάρη τοῦ Θεοῦ μόνο ὅσοι ἀποτειχισθήκαμε βαδίζουμε στὸν δρόμο τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, τῶν Ἁγίων Πατέρων καὶ τοῦ Ἁγίου Παϊσίου.

Ὑπάρχουν πολλὲς ἀντιοικουμενιστικὲς καὶ ἀντινεοταξικὲς θέσεις τοῦ Ἁγίου Παϊσίου, ποὺ δὲν χωροῦν στὰ ὅρια ἑνὸς Χαιρετισμοῦ. Πολλὲς ἀπὸ αὐτὲς ὑπάρχουν σὲ μελέτες συνεργατῶν μας ποὺ δημοσιεύσαμε σὲ εἰδικὸ τεῦχος τοῦ περιοδικοῦ «Θεοδρομία», τὸ ὁποῖο ἀφιερώσαμε στὸν Ἅγιο μὲ ἀφορμὴ τὴν ἐπίσημη ἔνταξή του στὸ Ἁγιολόγιο τῆς Ἐκκλησίας (τεῦχος Ἀπριλίου-Ἰουνίου 2015).

Τελειώνοντας ἐπισημαίνουμε ὅτι ὁ Ἅγιος Παΐσιος ἐφήρμοσε στὴν ζωή του αὐτὸ ποὺ λέγει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, συνοψίζοντας τὴν Ἁγιογραφικὴ καὶ Πατερικὴ διδασκαλία· ὅτι δὲν ὠφελεῖ ὁ καθαρὸς βίος, ὅταν διαφθείρονται τὰ δόγματα μὲ τὶς αἱρέσεις: «Οὐδὲν ὄφελος βίου καθαροῦ, δογμάτων διεφθαρμένων». Μὲ ἐπίπονους ἀσκητικοὺς ἀγῶνες καὶ τήρηση τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ ἐκαθάρισε ὁ Ὅσιος καὶ ἁγίασε τὸν ἑαυτό του τῇ συνεργίᾳ τῆς Θείας Χάριτος. Συγχρόνως ὅμως ἀναδείχθηκε ἀγωνιστὴς καὶ ὁμολογητὴς τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως, πρότυπο καὶ ὑπόδειγμα γιὰ τὴν ζωὴ ὅλων τῶν Ὀρθοδόξων. Καὶ μόνον ἡ ὕπαρξή του καὶ ἡ παρουσία του στὸν 20ον αἰώνα φανερώνει πὼς πρέπει νὰ εἶναι ὁ ἀληθινὸς ἄνθρωπος τοῦ Χριστοῦ, ἀπέναντι στὸν κακοποιημένο μετάνθρωπο τῆς «Νέας Ἐποχῆς» τοῦ Ἀντιχρίστου. Ὅλα τοῦ Χριστοῦ εἶναι καινούργια καὶ ἀγέραστα. Τοῦ Ἀντιχρίστου γερασμένα καὶ ἐπικίνδυνα. Ἡ εὐλογία καὶ οἱ πρεσβεῖες τοῦ Ἁγίου Παϊσίου εὔχομαι νὰ μᾶς ἐνισχύουν στὴ ζωὴ καὶ στοὺς ἀγῶνες μας.

Σέ αὐτόν, πού μένει σιωπηλός, ἡ σιωπή του μπορεῖ νά εἶναι δηλητήριο καί νά σημαίνει τήν πτώση του

0

Σέ αὐτόν, πού μένει σιωπηλός, ἡ σιωπή του μπορεῖ νά εἶναι δηλητήριο καί νά σημαίνει τήν πτώση του (π. Γ. Φλωρόφσκυ) 

Η θεολογική παρακαταθήκη του πρωθιερέως Γεωργίου Φλωρόφσκυ” - Ορθοδοξία  News Agency

 



Πρέπει ὅλοι νά πάρουν τά πνευματικά ὅπλα. Τώρα πλέον εἶναι ὁ καιρός, πού ἡ θεολογική σιωπή, ἡ ἀμφιβολία, ἡ μή δοθεῖσα μαρτυρία, ἰσοδυναμοῦν μέ προδοσία καί φυγή πρό τοῦ ἐχθροῦ…

Ἡ σιωπή μπορεῖ νά προκαλέσει σύγχυση, ὅπως καί μιά ἀλόγιστη σοφιστική ἀπάντηση. Ἐπιπλέον, σέ αὐτόν, πού μένει σιωπηλός, ἡ σιωπή του μπορεῖ νά εἶναι δηλητήριο καί νά σημαίνει τήν πτώση του καί αὐτός γίνεται συνένοχος, σάν νά ἦταν ἡ πίστη «κάτι τό ἐπουσιῶδες, καί ὄχι τόσο σίγουρο»…

~ Πρωτ. Γεώργιος Φλωρόφσκυ, κορυφαίος Θεολόγος 20ου αιώνος

Αντιγραφή από Πνεύματος Κοινωνία 

 

Δεν ετίμησαν τις υπογραφές τους οι μητροπολίτες της Μακεδονίας (Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης)

αναίρεση της Συνοδικής Εγκυκλίου

Δεν ετίμησαν τις υπογραφές τους οι μητροπολίτες της Μακεδονίας.

Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης


Ὁμότιμος Καθηγητὴς Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ

 

Ἀφορμὴ γιὰ τὴν συγγραφὴ τοῦ μικροῦ αὐτοῦ ἄρθρου πήραμε ἀπὸ τὴν ὑπομνηστικὴ ἀνάρτηση στὸ Διαδίκτυο ἐξαιρετικοῦ κειμένου ποὺ ὑπέγραψαν εἴκοσι δύο (22) μητροπολῖτες τῆς Μακεδονίας, διαμαρτυρόμενοι γιὰ τὴν κατάπτυστη συμφωνία τῶν Πρεσπῶν, μὲ τὴν ὁποία ἡ κυβέρνηση τῶν ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ξεπούλησε τὸ ὄνομα τῆς ἑλληνικῆς Μακεδονίας στοὺς Σλάβους τῶν Σκοπίων[1]. Ἡ ἐπιστολὴ αὐτὴ ὅλων τῶν ἀρχιερέων τῆς Μακεδονίας ἐστάλη στὶς 19.12.2018, ἕνα ἑξάμηνο μετὰ τὴν ὑπογραφὴ τῆς συμφωνίας πρὸς τούς: Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη  Βαρθολομαῖο, Πρόεδρο τῆς Ἑλληνικῆς Δημοκρατίας  Προκόπιο Παυλόπουλο, Πρόεδρο τῆς Βουλῆς τῶν Ἑλλήνων Νικόλαο Βούτση, Πρόεδρο τῆς Κυβέρνησης Ἀλέξιο Τσίπρα, Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν Ἱερώνυμο, Προέδρους τῶν Κομμάτων  καὶ μέλη τοῦ Ἑλληνικοῦ Κοινοβουλίου.

 

1. Ζητοῦν νὰ μὴ δοθεῖ Αὐτοκεφαλία στοὺς σχισματικοὺς τῶν Σκοπίων

Μετὰ τὴν ἐπισήμανση τῶν ἐθνικῶν κινδύνων ἀπὸ τὴν παραχάραξη τῆς ἱστορίας, τὴν ὁποία συστηματικὰ διαστρεβλώνουν οἱ τοῦ νέου γειτονικοῦ κράτους τῶν Σκοπίων, ζητοῦν οἱ ἀρχιερεῖς νὰ μὴν ἐπικυρώσει ἡ Βουλὴ τῶν Ἑλλήνων τὴν συμφωνία, διότι θὰ ἀποτελέσει μόνιμη βάση γιὰ τὴν καλλιέργεια ἀλυτρωτισμοῦ καὶ διεκδικήσεων τῶν Σκοπιανῶν καὶ θὰ καταστήσει τοὺς βουλευτὲς συνυπεύθυνους γιὰ τὴν καταστροφικὴ αὐτὴ συμφωνία.

Ὡς γνωστὸν ἡ συμφωνία ἐπικυρώθηκε ἀπὸ τὴν κυβερνητικὴ πλειοψηφία στὸ Κοινοβούλιο καὶ ἀπὸ διάσπαρτους βουλευτὲς ἄλλων κομμάτων· ἡ τότε ἀξιωματικὴ ἀντιπολίτευση τῆς Νέας Δημοκρατίας καταψήφισε μόνον γιὰ ψηφοθηρικοὺς λόγους, ἐνῶ ὡς συμπολίτευση τώρα ὑπερθεματίζει γιὰ τὴν τήρηση καὶ τὴν ἐνδυνάμωσή της.

Τὸ ἐνδιαφέρον ποὺ παρουσιάζει ἡ ἐπιστολὴ τῶν μητροπολιτῶν μετὰ ἀπὸ τέσσερα χρόνια ἔγκειται εἰς τὸ ὅτι, ἐνῶ τότε θεωροῦσαν ἀδιανόητο τὸ νὰ παραχωρηθεῖ ἀπὸ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο αὐτοκεφαλία στοὺς σχισματικοὺς τῶν Σκοπίων, τώρα σιωποῦν κραυγαλέα καὶ οὐσιαστικὰ ἀκυρώνουν καὶ ἀχρηστεύουν ὅσα τότε μὲ σθεναρὰ ἐπιχειρήματα κατέστρωσαν στὴν ἐπιστολὴ καὶ τὰ ὑπέγραψαν. Παραθέτουμε τὶς σχετικὲς ἑνότητες τῆς κραυγαλέας  τότε ἀξιέπαινης ἐπιστολῆς, ὥστε νὰ φανεῖ ἡ κραυγαλέα τώρα ἀδικαιολόγητη σιωπὴ ἀπέναντι στὴν νέα Ἐκκλησιαστικὴ Πρέσπα, στὴν ἀναγνώριση αὐτοκεφαλίας στοὺς σχισματικοὺς τῶν Σκοπίων, μετὰ ἀπὸ ἕνα ὁλοφάνερο ἀνταγωνισμό, ποὺ κατέληξε σὲ συμπαιγνία μεταξὺ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καὶ Ἐκκλησίας τῆς Σερβίας ὑπὸ τὴν ἐπoπτεία καὶ πίεση ἐξωεκκλησιαστικῶν δυνάμεων. Γράφουν οἱ μητροπολίτες:

«Δὲν εἶναι ὅμως μόνο οἱ πολιτικοὶ τῆς γειτονικῆς χώρας, εἶναι «οἱ Μητροπολίτες» τῆς Σχισματικῆς Μακεδονικῆς Ἐκκλησίας, ποὺ ἐπιδιώκουν τὴν ἀναγνώριση καὶ τὴν Αὐτοκεφαλία καὶ συμμερίζονται τὶς ἴδιες ἀπόψεις. Εἶναι προφανὲς ἀπὸ τὶς δηλώσεις τοῦ «μητροπολίτου» Ἀγαθαγγέλου στὶς 12 Φεβρουαρίου 2018: «Μητέρα τοῦ Θεοῦ, ἡ Παναγία Θεοτόκος εἶναι προστάτης τῆς δικῆς μας ἁγίας μακεδονικῆς γῆς! Ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς καὶ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος εἶναι οἱ στύλοι ποὺ δὲν θὰ ἀφήσουν τίποτε νὰ λείπει ἀπὸ τοὺς δικούς μας μακεδονικοὺς χώρους! Θὰ πρέπει λοιπὸν νὰ δώσουμε θάρρος στοὺς ἀδελφούς μας ἀπὸ τὴ Μακεδονία τοῦ Αἰγαίου, στοὺς ἀδελφούς μας ἀπὸ τὴ Μακεδονία τοῦ Πιρίν, αὐτοὶ δὲν ἔχουν τὸ δικαίωμα νὰ μιλοῦν ἐκεῖ, αὐτοὶ εἶναι φοβισμένοι. Ἐκεῖνος ὁ λαὸς ἐκεῖ εἶναι φοβισμένος, ἀλλὰ δὲν πρέπει νὰ φοβοῦνται! Τώρα, στὸν 21ο αἰώνα πρέπει νὰ ποῦν καὶ αὐτοὶ ὅτι εἶναι Μακεδόνες, ὄχι Ἕλληνες Μακεδόνες, ἀλλὰ Μακεδόνες!»

Εἶναι προφανεῖς ἀπὸ τὶς δηλώσεις τῆς Ἀρχιεπισκοπικῆς κληρικολαϊκῆς Συνελεύσεως τῆς Σχισματικῆς «Μακεδονικῆς» Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία τὸ 1994 ἐπικύρωσε τό «Σύνταγμα τῆς Μακεδονικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας», οἱ θέσεις τους ἔναντι τῆς Ἑλλάδος, ὅταν ἀναφερόμενοι στὴ χώρα τους ὁμιλοῦν γιὰ τό «πρῶτο ἐλεύθερο ἔδαφος τῆς Μακεδονίας».

Δυστυχῶς αὐτὴ εἶναι ἡ κατάσταση στὴ γειτονικὴ χώρα καὶ τὴν Ἐκκλησία της. Δὲν ἔχουν ἀπομακρυνθεῖ οὔτε χιλιοστὸ ἀπὸ τὶς θέσεις τους γιὰ τή «Μακεδονία τοῦ Αἰγαίου», γιὰ τή «μακεδονική» γλώσσα καὶ τόν «μακεδονικό» πολιτισμό, διαφημίζοντας τὴ δῆθεν σλαβικὴ καταγωγὴ τῶν Ἑλλήνων Θεσσαλονικέων ἰσαποστόλων ἁγίων αὐταδέλφων Κυρίλλου καὶ Μεθοδίου, τοὺς ὁποίους ἀπέστειλε ὁ ἅγιος καὶ σοφὸς πατριάρχης Φώτιος, ἀλλὰ καὶ τὴ δῆθεν ἵδρυση ἀνεξαρτήτου «Μακεδονικῆς» Ἐκκλησίας ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ «Μακεδονικοῦ» (Βουλγαρικοῦ) βασιλείου τοῦ Σαμουήλ, οὔτε ἔχουν διάθεση νὰ ἀποστοῦν ἀπὸ ὅλες αὐτὲς τὶς ἀβάσιμες καὶ ἀνιστόρητες θέσεις καὶ τὶς ἀλυτρωτικὲς βλέψεις τους, ἐνῶ ἀντίθετα θὰ συνεχίζουν νὰ μᾶς πιέζουν γιὰ περαιτέρω ὑποχωρήσεις μὲ τὴν ἀλλαγὴ τῶν σχολικῶν βιβλίων τῆς ἱστορίας, γιὰ ἀπάλειψη τοῦ ὅρου Μακεδονία ἀπὸ θεσμούς, ἱδρύματα, φορεῖς, προϊόντα κλπ. Τελευταῖο θλιβερὸ παράδειγμα ἡ προτεινόμενη ἀφαίρεση τοῦ κεφαλαίου γιὰ τὸν Παῦλο Μελᾶ, τὸν Γερμανὸ Καραβαγγέλη καὶ τὸν Μεκεδονικὸ Ἀγῶνα ἐν γένει ἀπὸ τὸ βιβλίο τῆς Ἱστορίας.

Μία ἐπικύρωση τῆς Συμφωνίας τῶν Πρεσπῶν ἀπὸ τὴ Βουλὴ τῶν Ἑλλήνων, ὅπως καὶ ἡ ἀναγνώριση Αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας τῆς Μακεδονίας ὄχι μόνο δὲν θὰ ἀποτελέσουν τὴ βάση γιὰ τὴν εἰρηνικὴ συμβίωση καὶ συμπόρευση τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ καὶ τοῦ λαοῦ τῆς γειτονικῆς χώρας, ἀλλὰ μόνιμη ἑστία καλλιέργειας ἀλυτρωτισμοῦ καὶ ἐχθρότητος. Γιατὶ καμία συμφωνία δὲν μπορεῖ νὰ εὐδοκιμήσει, ἐὰν δὲν βασίζεται στὴν ἀλήθεια.

Μὲ βαθειὰ συναίσθηση τῆς εὐθύνης μας ὡς κληρικῶν, ὡς ἱεραρχῶν ποὺ διαποιμαίνουμε τὴν ἱστορικὴ καὶ ἁγιοτόκο αὐτὴ περιοχὴ τῆς πατρίδος μας, τὴ Μακεδονία, ὡς συνεχιστὲς ἁγίων καὶ μαρτύρων ἱεραρχῶν ποὺ ἀγωνίσθηκαν καὶ θυσιάστηκαν γιὰ τὴ διατήρηση τῆς ἑλληνικότητος τῆς Μακεδονίας μας καὶ τὴν ἀπελευθέρωσή της, ὡς ποιμένων καὶ πνευματικῶν πατέρων ποὺ ἀφουγκραζόμεθα τὴν ἀγωνία τοῦ λαοῦ μας, ἀπευθύνουμε θερμοτάτη ἔκκληση πρὸς ὅλους τοὺς ὑπευθύνους, ἔστω καὶ τὴν τελευταία αὐτὴ στιγμή, νὰ μὴν ἐπικυρώσετε τὴ συμφωνία, νὰ μὴν θελήσετε νὰ βάλετε τὴν ὑπογραφή σας σὲ μία συμφωνία ποὺ θὰ δημιουργήσει δυσμενῆ ἱστορικὰ τετελεσμένα γιὰ τὴν πατρίδα μας καὶ τὴν Ἐκκλησία μας. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀναγνωρίσουμε μία Ἐκκλησία ποὺ θὰ φέρει τὸ ὄνομα τῆς Μακεδονίας μας καὶ παρότι ἀρκετὰ ἀπὸ τὰ στελέχη της εὐεργετήθηκαν ἀπὸ τὴν Ἑλλαδικὴ Ἐκκλησία καὶ τὸ Ἅγιο Ὄρος, δηλητηριάζουν τὶς ψυχὲς τῶν ἀνθρώπων παραχαράττοντας τὴν ἀλήθεια καὶ τὴν ἱστορία τῆς Μακεδονίας καὶ τῆς Ἐκκλησίας μας καὶ ἀγνοώντας, ἔστω καὶ ἂν φαινομενικὰ δείχνουν νὰ τὸ σέβονται, συστηματικὰ τὸ Οἰκουμενικὸ μας Πατριαρχεῖο.

Δὲν θέλουμε νὰ πιστεύσουμε ὅτι οὔτε ὁ Πρόεδρος τῆς Ἑλληνικῆς Δημοκρατίας, ὁ ὁποῖος ἀντέδρασε ἤδη στὶς πρόσφατες δηλώσεις τοῦ πρωθυπουργοῦ τῆς γειτονικῆς χώρας, οὔτε ὁ πρωθυπουργὸς τῆς χώρας μας θὰ θελήσουν νὰ ἐπικυρώσουν μία συμφωνία καταστροφικὴ γιὰ τὴν πατρίδα μας καὶ τὰ συμφέροντά της μία συμφωνία δυναμίτη στὰ θεμέλια τῆς Ἑλλάδας ἀλλὰ καὶ τῆς εἰρήνης στὴν περιοχή μας, μία συμφωνία ποὺ θὰ τοὺς καταστήσει ὑπόλογους ἔναντι τῆς ἱστορίας καὶ τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ.

Δὲν μποροῦμε νὰ πιστεύσουμε ὅτι τὰ μέλη τοῦ ἑλληνικοῦ Κοινοβουλίου καὶ ἰδίως οἱ βουλευτὲς τῆς Μακεδονίας θὰ στηρίξουν μὲ τὴ ψῆφο τους μία συμφωνία ἀντίθετη στὴν ἱστορικὴ ἀλήθεια γιὰ τὴ Μακεδονία μας καὶ θὰ ἀμαυρώσουν τὸ ὄνομά τους γιὰ πάντα.

Δὲν διανοούμεθα κἂν ὅτι τὸ Οἰκουμενικό μας Πατριαρχεῖο, τὸ ὁποῖο ἔχει καταδικάσει ὡς αἵρεση τὸν ἐθνοφυλετισμό, θὰ ἀναγνωρίσει μία σχισματικὴ Ἐκκλησία καὶ θὰ τῆς δώσει τὴν ἀξία τῆς Αὐτοκεφαλίας ὅταν οἱ «μητροπολίτες καὶ οἱ κληρικοί της» ἐκπροσωποῦν τὴ χειρότερη μορφὴ ἐθνοφυλετισμοῦ καὶ σύντομα θὰ στραφοῦν καὶ ἐναντίον του. Μᾶς ἐνισχύει ἡ διαβεβαίωση τοῦ Παναγιωτάτου μας Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου στὴ σύναξη τῶν Ἀρχιερέων στὴν Κωνσταντινούπολη ὅτι δὲν πρόκειται νὰ ἀναγνωρίσει Ἐκκλησία μὲ τὸ ὄνομα τῆς Μακεδονίας. Πρὸς τοῦτο ἀναμένουμε καὶ διὰ μίαν εἰσέτι φορὰν ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος συνοδικῶς τὴν συμπαράστασίν της».

Τὴν ἐπιστολὴ ὑπογράφουν «πάντες οἱ ἐν Μακεδονία διακονοῦντες ἀρχιερεῖς», δηλαδὴ οἱ:

† Ὁ Θεσσαλονίκης Ἄνθιμος

† Ὁ Γουμενίσσης, Ἀξιουπόλεως καὶ Πολυκάστρου Δημήτριος

† Ὁ Βεροίας, Ναούσης καὶ Καμπανίας Παντελεήμων

† Ὁ Καστορίας Σεραφεὶμ

† Ὁ Φλωρίνης, Πρεσπῶν καὶ Ἐορδαίας Θεόκλητος

† Ὁ Κασσανδρείας Νικόδημος

† Ὁ Σερρῶν καὶ Νιγρίτης Θεολόγος

† Ὁ Σιδηροκάστρου Μακάριος

† Ὁ Ἐδέσσης, Πέλλης καὶ Ἀλμωπίας Ἰωὴλ

† Ὁ Ζιχνῶν καὶ Νευροκοπίου Ἱερόθεος

† Ὁ Ἐλευθερουπόλεως Χρυσόστομος

† Ὁ Σερβίων καὶ Κοζάνης Παῦλος

† Ὁ Νεαπόλεως καὶ Σταυρουπόλεως Βαρνάβας

† Ὁ Δράμας Παῦλος

† Ὁ Σισανίου καὶ Σιατίστης Παῦλος

† Ὁ Πολυανῆς καὶ Κιλκισίου Ἑμμανουὴλ

† Ὁ Λαγκαδᾶ, Λιτῆς καὶ Ρεντίνης Ἰωάννης

† Ὁ Ἱερισσοῦ, Ἁγ. Ὄρους καὶ Ἀρδαμερίου Θεόκλητος

† Ὁ Κίτρους καὶ Κατερίνης Γεώργιος

† Ὁ Γρεβενῶν Δαυΐδ

† Ὁ Νέας Κρήνης καὶ Καλαμαριᾶς Ἰουστῖνος

† Ὁ Φιλίππων, Νεαπόλεως καὶ Θάσου Στέφανος

Ὀρθῶς οἱ ὑπογράφοντες δίδουν τὴν ἴδια βαρύτητα στὴν συμφωνία τῶν Πρεσπῶν καὶ στὴν χορήγηση Αὐτοκεφαλίας, τὴν ὁποία ἐμεῖς σὲ διαδικτυακὴ ὁμιλία μας χαρακτηρίσαμε ὡς Ἐκκλησιαστικὴ Πρέσπα[2]Ἂς ἐπαναλάβουμε τὴν θέση τους γιὰ περισσότερη ἐνέργεια: «Μία ἐπικύρωση τῆς Συμφωνίας τῶν Πρεσπῶν ἀπὸ τὴν Βουλὴ τῶν Ἑλλήνων, ὅπως καὶ ἡ ἀναγνώριση Αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας τῆς Μακεδονίας, ὄχι μόνον δὲν θὰ ἀποτελέσουν τὴν βάση γιὰ τὴν εἰρηνικὴ συμβίωση καὶ συμπόρευση τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ καὶ τοῦ λαοῦ τῆς γειτονικῆς χώρας, ἀλλὰ μόνιμη ἑστία καλλιέργειας ἀλυτρωτισμοῦ καὶ ἐχθρότητος».

2. Ὑπεύθυνοι καὶ οἱ βουλευτὲς καὶ οἱ ἱεράρχες

Ἐφ᾽ ὅσον ὅμως καὶ ἡ Συμφωνία τῶν Πρεσπῶν καὶ ἡ ἀναγνώριση Αὐτοκεφαλίας ἔχουν τὴν ἴδια δυσμενῆ βαρύτητα, γιατὶ διαμαρτυρήθηκαν μόνο γιὰ τὴν πρώτη καὶ σιωποῦν γιὰ τὴν δεύτερη; Ἐπειδὴ γιὰ τὴν πρώτη εὐθύνονται οἱ πολιτικοί, καὶ εἶναι πιὸ εὔκολο νὰ ἀντιδράσουν, χωρὶς μεγάλο κόστος, ἐνῶ γιὰ τὴ δεύτερη εὐθύνονται οἱ ἐκκλησιαστικοὶ προεστῶτες καὶ προϊστάμενοι, ποὺ εὔκολα στοχοποιοῦν τοὺς ἀνθιστάμενους ἢ τοὺς στεροῦν ἀπὸ παροχὲς καὶ πλεονεκτήματα; Στὴν ἀναγνώριση μάλιστα αὐτοκεφαλίας ἔπρεπε νὰ δώσουν μεγαλύτερη βαρύτητα, διότι οἱ ἀποφάσεις λαμβάνονται κανονικὰ ἀπὸ τοὺς ἴδιους. Καὶ ὅπως σὲ πολιτικὸ ἐπίπεδο ἡ Συμφωνία τῶν Πρεσπῶν ἐπικυρώθηκε ἀπὸ τὸ Κοινοβούλιο, ἔτσι καὶ ἡ αὐτοκεφαλία, μείζων καὶ κορυφαῖος θεσμός, ἐγκρίνεται ἀπὸ τὴν μείζονα ἀρχὴ τῆς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας καὶ ὄχι ἀπὸ τὴν ὑπεξούσια Διαρκῆ Ἱερὰ Σύνοδο, ἡ ὁποία σύμφωνα μὲ τὸν Καταστατικὸ Χάρτη τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἀσχολεῖται μὲ δευτερεύουσας σημασίας τρέχοντα ποιμαντικὰ καὶ διοικητικὰ θέματα. Δὲν αἰσθάνονται παραμερισμένοι καὶ ἀγνοημένοι σὲ ἕνα τόσο σπουδαῖο θέμα, ὅπως οἱ ἴδιοι τὸ ἀναδεικνύουν στὴν ἐπιστολή τους; Τοὺς ἐρώτησε ὁ πατριάρχης ἢ ὁ ἀρχιεπίσκοπος, ὁ ὁποῖος ἔσπευσε μὲ ἀπόφαση τῆς Διαρκοῦς Ἱερᾶς Συνόδου νὰ ἀποδεχθεῖ καὶ νὰ ἐπαινέσει τὴν πρωτοβουλία τοῦ Πατριαρχείου; Γιατί εὐθύνονται οἱ βουλευτὲς γιὰ τὴ Συμφωνία τῶν Πρεσπῶν καὶ δὲν εὐθύνονται τὰ μέλη τῆς Ἱεραρχίας γιὰ τὴν Ἀναγνώριση τῆς Αὐτοκεφαλίας;

Καὶ ἂν ὁ πατριάρχης καὶ ὁ ἀρχιεπίσκοπος τοὺς ἀγνόησαν καὶ τοὺς περιφρόνησαν, ὑποκείμενοι καὶ αὐτοὶ σὲ ἄνωθεν ἐντολὲς καὶ πιέσεις, γιατὶ δὲν συνέταξαν καὶ τώρα ἕνα κείμενο διαμαρτυρίας, ὅπως ἔπραξαν τότε; Καὶ ὅπως ἐρωτᾶ ἕνας εὐαίσθητος συμπρεσβύτερος καὶ καλὸς ἐκπαιδευτικός, ὁ ὁποῖος ἀνήρτησε στὸ ἱστολόγιό του ὑπομνηστικὰ τὴν ἐπιστολή τους, «Τὶ λοιπὸν ἄλλαξε ὑπὲρ τῆς πατρίδος μας, ὑπὲρ τῆς Μακεδονίας μας, καὶ δὲν ἰσχύουν, πλέον οἱ θέσεις ποὺ διατυπώνονται στὴν ἐπιστολή, ποὺ νόμισαν κάποιοι ὅτι τὴν ξεχάσαμε; Καὶ ἂν συνεχίζουν νὰ ἰσχύουν ὅσα ἐπισημαίνουν, γιατὶ ὅλοι μένουν σιωπηλοί;»[3].

Τώρα μάλιστα τὰ πράγματα ἔγιναν χειρότερα, γιατὶ τὴν πολιτικὴ Συμφωνία τῶν Πρεσπῶν, ἐνίσχυσε καὶ ὁλοκλήρωσε, ἡ ἐκκλησιαστικὴ Συμφωνία γιὰ παραχώρηση Αὐτοκεφαλίας στοὺς Ψευδο-Μακεδόνες τῶν Σκοπίων. Ὅπως ἔγραψε ἡ θρυλική «Σπίθα» τοῦ ἀληθινοῦ Μακεδονομάχου ὁσίου Γέροντος Αὐγουστίνου Καντιώτη, ποὺ συνεχίζουν νὰ τὴν ἐκδίδουν πνευματικοί του ἀπόγονοι, τὸ ἔγκλημα ὁλοκληρώθηκε μὲ τὴν ἐκκλησιαστικὴ τακτοποίηση τῶν Ψευδο-Μακεδόνων. Καὶ ἐπιλέγει: «Ποῦ εἶναι ἆραγε τώρα οἱ ἐπίσκοποι τῆς ἀληθινῆς Μακεδονίας; Ἀντὶ γιὰ συλλαλητήρια, ὀργανώνουν συνέδρια, γιὰ νὰ τιμήσουν αὐτοὺς ποὺ διπλωματικῶς βάζουν τὸ ζήτημα τῆς Μακεδονίας στὸ ράφι»[4]. Καὶ πιὸ τολμηρὰ τὸ Ἱστολόγιο «ΤΑΣ ΘΥΡΑΣ», ποὺ κινεῖται σταθερὰ σὲ πατερικὴ Ὀρθόδοξη πορεία, σχολίασε τὸ Δελτίο Τύπου τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἡ ὁποία δέχθηκε θετικὰ καὶ ἐπήνεσε τὶς πρωτοβουλίες τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου· ὁ τίτλος τοῦ σχολίου εἶναι ἐνδεικτικὸς καὶ ἀποδίδει μὲ λίγα λόγια ὅσα προηγουμένως ἐκθέσαμε: «Ἡ τελικὴ πράξη τῆς προδοσίας τῆς Μακεδονίας, ἀπὸ τὸν Ἱερώνυμο καὶ τὰ πιόνια του στὴν ΔΙΣ»[5].

Ἡ Διαρκὴς Ἱερὰ Σύνοδος (ΔΙΣ) τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος τὴν περίοδο αὐτὴ ἀπαρτίζεται ἀπὸ τὸν ἀρχιεπίσκοπο Ἱερώνυμο, ὡς πρόεδρο, καὶ δώδεκα (12) μέλη, τοὺς ἑξῆς μητροπολῖτες: Σάμου καὶ Ἰκαρίας Εὐσέβιο, Φλωρίνης Πρεσπῶν καὶ Ἑορδαίας Θεόκλητο,  Κασσανδρείας Νικόδημο, Σερρῶν καὶ Νιγρίτης Θεολόγο, Σιδηροκάστρου Μακάριο, Ἐδέσσης, Πέλλης καὶ Ἀλμωπίας Ἰωήλ, Ἀργολίδος Νεκτάριο, Θεσσαλιώτιδος καὶ Φαναριοφερσάλων  Τιμόθεο, Μεγάρων καὶ Σαλαμῖνος Κωνσταντῖνο, Κεφαλληνίας Δημήτριο, Τρίκκης, Γαρδικίου καὶ Πύλης Χρυσόστομο καὶ Καρπενησίου Γεώργιο. Οἱ ἕξι πρῶτοι ἐξ αὐτῶν ποιμαίνουν ἐπαρχίες τῶν λεγομένων Νέων Χωρῶν, ἐνῶ οἱ ὑπόλοιποι ἕξι ἐπαρχίες τῆς παλαιᾶς Ἑλλάδος. Ἀπὸ τοὺς ἕξι τῶν Νέων Χωρῶν, ἂν ἐξαιρέσει κανεὶς τὸν Σάμου καὶ Ἰκαρίας Εὐσέβιο, οἱ ὑπόλοιποι πέντε (5) ποιμαίνουν ἐπαρχίες τῆς Μακεδονίας, καὶ ὑπέγραψαν τὸ κείμενο τῶν εἴκοσι δύο μητροπολιτῶν (22), ποὺ παρουσιάσαμε. Τελικὰ μὲ ποιὰ ἀπόφαση συμφωνοῦν μὲ τὴν τότε (2018) ἢ μὲ τὴν τώρα (2022); Τόσο εὔκολα ἀλλάζουν γνώμη; Καὶ ὄχι μόνον δὲν παρασιωποῦν αὐτὴ τὴν ἀλλαγὴ ἀπὸ ἐντροπὴ καὶ συστολή, αἰδημόνως, ἀλλὰ ὑπογράφουν τὰ ἀντίθετα πρὸς ὅσα ὑπέγραψαν πρὶν ἀπὸ τέσσερα χρόνια. Ὁ ἕνας μάλιστα ἐξ αὐτῶν ξεπέρασε κάθε ὅριο παλιμβουλίας καὶ ἐθελοδουλείας, ὁ μητροπολίτης Σιδηροκάστρου Μακάριος, ὁ ὁποῖος συνέταξε κείμενο ἐπικριτικὸ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Σερβίας καὶ ἐπαινετικὸ τῶν πρωτοβουλιῶν τοῦ Φαναρίου, τὸ ὁποῖο δῆθεν μόνον αὐτὸ ἔχει τὴν ἁρμοδιότητα  νὰ χορηγεῖ τὸ Αὐτοκέφαλο, ἀκόμη καὶ νὰ ἄρη τὰ Αὐτοκέφαλα ποὺ μέχρι τώρα παρεχώρησε[6].!!! Κύριε ἐλέησον.

3. Ἀντὶ νὰ εἶναι λέοντες, φεύγουν σὰν λαγοί. Πανσλαβισμὸς καὶ Παναμερικανισμός.

Δὲν θὰ προχωρήσουμε σὲ περαιτέρω σχόλια καὶ ἐκτιμήσεις γιὰ τὴν γενικευμένη αὐτὴ ἀτολμία καὶ ἐθελοδουλεία τῶν ἐπισκόπων στοὺς ἰσχυροὺς τῆς γῆς, πολιτικοὺς καὶ ἐκκλησιαστικοὺς ἄρχοντες, ποὺ τοὺς ἀποξενώνουν ἀπὸ τὸ μαρτυρικό, προφητικό, ἀγωνιστικό, ὁμολογητικὸ φρόνημα τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων καὶ τῶν Ἁγίων Πατέρων. Θὰ ὑπενθυμίσουμε ἁπλῶς, ἐφέτος ποὺ γιορτάζουμε τὰ ἑκατὸ χρόνια ἀπὸ τὴν Μικρασιατικὴ Καταστροφή (1922-2022), πόσο ἀγωνίσθηκε γιὰ τὴν Μακεδονία ἕνας ἀπὸ τοὺς πολλοὺς ἀληθινοὺς Μακεδονομάχους Ἱεράρχες τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, ὁ ἐθνομάρτυς μητροπολίτης Σμύρνης Χρυσόστομος, ὡς μητροπολίτης Δράμας (1902-1907).

Ἤθελαν καὶ τότε νὰ ἐκσλαβίσουν, νὰ ἐκβουλγαρίσουν τὴν Μακεδονία, οἱ κομιτατζῆδες τῆς Σόφιας, βοηθούμενοι ἀπὸ τοὺς πανσλαβικοὺς σχεδιασμοὺς τῆς Μόσχας, ὅπως κατόρθωσαν νὰ ἐκσλαβίσουν τὴν Βόρεια Μακεδονία οἱ Ψευδο-Μακεδόνες τῶν Σκοπίων καὶ νὰ παρουσιάσουν τὸ σλαβικὸ γλωσσικό τους ἰδίωμα ὡς μακεδονικὴ γλώσσα. Τότε ὁ Πανσλαβισμός,ποὺ διεκδικοῦσε ἔξοδο στὸ Αἰγαῖο μὲ τὴν δημιουργία Μεγάλης Βουλγαρίας. Τώρα ὁ Παναμερικανισμός, ποὺ ἐπιδιώκει ἀποδυνάμωση τῆς Μόσχας μὲ τὸν πολιτικὸ καὶ στρατιωτικὸ ἔλεγχο τῶν Βαλκανίων, τοῦ Αἰγαίου καὶ τῆς Μεσογείου, εἰς βάρος τῶν ἐθνικῶν συμφερόντων τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Στὶς πιέσεις τῶν Ἀμερικανῶν ὑπέκυψαν ὅσοι ξεπούλησαν τὴν Μακεδονία μὲ τὴν προδοτικὴ Συμφωνία τῶν Πρεσπῶν καὶ στὶς ἴδιες πιέσεις ὑποχώρησαν ὅσοι παραχωροῦν Αὐτοκεφαλία στοὺς σχισματικοὺς τοῦ ψευδοκράτους τῶν Σκοπίων. Τότε ὑπῆρξαν παλληκάρια ἱεράρχες, ὅπως ὁ Δράμας καὶ μετέπειτα Σμύρνης Χρυσόστομος, ὁ Καστορίας Γερμανὸς Καραβαγγέλης, ὁ Αἰμιλιανὸς Γρεβενῶν, ὁ Νευροκοπίου Ἀγαθάγγελος καὶ ἄλλοι, οἱ ὁποῖοι ὕψωσαν τὸ ἐθνικὸ φρόνημα τῶν κατοίκων τῆς Μακεδονίας καὶ ἀπέτρεψαν τὸν ἐκβουλγαρισμό τους. Τώρα ἐνισχύουμε τὸν ἀλυτρωτισμὸ τῶν Σκοπίων ὑπὸ τὴν πίεση τῶν Ἀμερικανῶν, καὶ οἱ ἱεράρχες ἢ σιωποῦν ἢ προσυπογράφουν, παρασυρόμενοι ἀπὸ τὸ ἀμερικανόδουλο Φανάρι. Ἀντὶ ὡς λέοντες, πῦρ πνέοντες, νὰ μεταδώσουν τὴν ἀνδρειοσύνη καὶ τὴν φιλοπατρία στοὺς ἀληθινοὺς Μακεδόνες καὶ στοὺς ἄλλους Ἕλληνες, ἔγιναν φοβιτσιάρηδες λαγοὶ καὶ τό ᾽βαλαν στὰ πόδια. Ὅταν ὁ Δράμας Χρυόστομος ἀναγκάσθηκε ἀπὸ τὶς Τουρκικὲς Ἀρχὲς νὰ ἐγκαταλείψει τὴν Δράμα, διότι οἱ Βούλγαροι τὸν κατηγοροῦσαν ὅτι προκαλεῖ ταραχὲς στὴν περιοχή, χιλιάδες Δραμινῶν τὸν συνόδευσαν τιμητικὰ μέχρι τὸν σιδηροδρομικὸ σταθμό. Καὶ ἐκεῖ ὁ δημογέροντας Νίκας φώναξε δυνατά, συνοψίζοντας τὸ μεγαλειῶδες ἐθνικὸ καὶ ἡρωϊκὸ ἔργο τοῦ Χρυσοστόμου στὴ Δράμα:

– Δέσποτα μᾶς παρέλαβες λαγοὺς καὶ μᾶς ἔκανες λιοντάρια. Μένε ἥσυχος. Θὰ γίνη τὸ θέλημά σου[7].

Τώρα ἔγιναν λαγοὶ καὶ αὐτοὶ ποὺ πρῶτοι ἔπρεπε νὰ εἶναι λιοντάρια, γιὰ νὰ κάνουν καὶ τοὺς ἄλλους λιοντάρια.


[1]. Βλ. «Ἐπιστολὴ τῶν 22 Μητροπολιτῶν τῆς Μακεδονίας», στὸ Ἱστολόγιο Σάλπισμα Ζωῆς, 20 Μαΐου 2022.

[2]. Ἡ ὁμιλία εἶχε ὡς τίτλο «Ἐξελίξεις στὴν ψευδομακεδονικὴ Ἐκκλησία τῶν Σκοπίων. Ἐνισχύεται ἡ προδοτικὴ Συμφωνία τῶν Πρεσπῶν», Ἱστολόγιο Κατάνυξις, 25 Μαΐου 2022.

[3]. Βλ. ὑποσημ. 1.

[4]. «Ἡ ὁλοκλήρωση τοῦ ἐγκλήματος», στὴν Χριστιανικὴ Σπίθα, Μάϊος-Ἰούνιος 2022, ἀριθ. φύλ. 775, σελ. 1.

[5]. Ἱστολόγιο ΤΑΣ ΘΥΡΑΣ, ΤΑΣ ΘΥΡΑΣ, 8.6.2022.

[6]. Βλ. «Ἀνοικτὴ ἐπιστολὴ Σιδηροκάστρου Μακαρίου γιὰ τὴν Ἐκκλησία τῶν Σκοπίων», Ἱστότοπος Romfea.gr. 18/05/2022.

[7]. Βλ. περισσότερα εἰς Πρωτοπρεσβυτέρου Θεοδωρου Ζηση, Ἱεράρχες Ἐθνάρχες. Γρηγόριος Ε´. – Χρυσόστομος Σμύρνης – Χρύσανθος Ἀθηνῶν – Σεβαστιανὸς Δρυϊνουπόλεως, Θεσσαλονίκη 2003, σελ. 51-80.

 

Δημοφιλή Άρθρα

Τα αγαπημένα σας