Ορθοδοξία

Αρχική Ορθοδοξία

Διδαχές του γέροντος Αναστασίου της Ι. Μ. Κουδουμά.

Διδαχές του γέροντος Αναστασίου

Διδαχές του γέροντος Αναστασίου της Ι. Μ. Κουδουμά

 

Γιατί σιωπούν τα μοναστήρια

 

Οι παρακάτω διδαχές του αγίου αυτού ανδρός από το αρχείο του e-mesara, απ’ όπου και τις δανειζόμαστε. Να σημειωθεί ότι πολλά για εκείνον καταγράφει και ο π. Σάββας αγιορείτης στο βιβλίο του “Εν Χριστώ αγάπη ή μεταπατερική Θεολογία”.

Ο γέροντας ήταν ξεκάθαρος και απόλυτος σε θέματα γάμου, προγαμιαίων σχέσεων, αιρέσεων και γενικότερα σε θέματα που άπτονται της “Εν Χριστώ ζωής”.

Να ΄χουμε την ευχή του.

Image result for αναστασιος κουδουμα

Οι διδαχές

  • «Όποιος κατακρίνει το συνάνθρωπό του, δεν του μένει καιρός να τον αγαπήσει».
  • «Η αγάπη όλα τα υπομένει, αλλά δεν συμβιβάζεται μόνο με την αίρεση και την αμαρτία».
  • «Εκκλησία σημαίνει ένωση με το Χριστό, την Παναγία και τους Αγίους. Ό,τι  οδηγεί σ΄ αυτούς είναι εκκλησία. Ό,τι δεν οδηγεί σ΄ αυτούς, όσο μπούγιο και να κάνει, είναι άρρωστα προγράμματα μιας θρησκευτικής Νομαρχίας».
  • «Η ταπείνωση οδηγεί στην καρδιακή προσευχή, για όλο το δένδρο του Αδάμ (για όλη την ανθρωπότητα)».
  • «Απαιτείται ομολογία πίστεως και μαρτυρικό φρόνημα. Όσοι Δεσποτάδες και να το πουν, μην αρνηθείτε το Χριστό και πάρετε την κάρτα του Πολίτη».
  • «Τα εύκολα δε σώζουν».
  • «Γάμος και μοναχισμός έχουν τον ίδιο σκοπό. Να διασώσουν το κατά φύσιν και να οδηγήσουν στο υπέρ φύσιν. Να επαναφέρουν την ηδονή με ασκητική διαδικασία από τις αισθήσεις στο νου, όπως συνέβαινε πριν από την πτώση του Αδάμ. Να μεταποιήσουν δηλαδή το βιολογικό σε πνευματικό. Όταν δε γίνεται αυτό, αλλά μας οδηγούν στο παρά φύσιν, όχι μόνο δεν είναι ωφέλιμοι δρόμοι, αλλά είναι και επικίνδυνοι, γιατί νομιμοποιούν την αμαρτία».
  • «Ο Γέροντας μου Αρχιεπίσκοπος Τιμόθεος, απαγόρευε και αντίδωρο ακόμα να δίνουμε στους αρραβωνιασμένους που είχαν σχέσεις. Τώρα, αξιώνουν και τη Θεία Κοινωνία… Από την ανάξια συμμετοχή στη Θεία Κοινωνία δαιμονίζονται πολλοί άνθρωποι. Τους ευεργετεί και πάλι ο Χριστός, αλλά διά μάστιγος και αφορήτου οδύνης.  Και τα δαιμονικά μικρόβια πηγαίνουν στα παιδιά τους…».
  • «Έρχονται δεινά… Φοβερά δεινά.. Πυρηνικός όλεθρος… Όλα αυτά θα τα φέρουν τα παρά φύσιν αμαρτήματα που κατήργησαν το κατ΄ εικόνα Θεού στον άνθρωπο. Όταν γενικεύεται η αμαρτία και δεν έχει λόγους υπάρξεως η ανθρώπινη φύση επί της γης, τότε ο Θεός επεμβαίνει. Για να σταματήσει το κακό… όπως έκανε στα αρχαία τα Σόδομα».
  • «Ο νους κατεβαίνει στην καρδία, με την τήρηση των εντολών του Χριστού, την μετάνοια και την ευχή «Κύριε, Ιησού Χριστέ, ελέησόν με». Όταν συμβεί αυτό, η καρδιά έχει καθαρίσει από τα πάθη. Ο νους είναι το μάτι της. Βλέπει τα πάντα. Από το εξώτερον σκότος, μέχρι το φως της Αναστάσεως του Χριστού. Εισέρχεται στο χώρο των μυστηρίων. Βλέπει από την πτώση του Αδάμ, έως στην εσχατιά των αιώνων. Όσο βέβαια παραχωρήσει ο Θεός».
  • «Ο παπισμός είναι η μεγάλη διαστροφή του Ευαγγελίου. Όσοι επιδιώκουν ένωση μαζί του, ματαιοπονούν. Δεν θα αφήσει ο Χριστός την Ορθόδοξη Εκκλησία να πλανηθεί, γιατί ταυτίζεται μαζί της. Η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι το σώμα του. Πλανώνται όμως στοχαστές θεολόγοι και εκκλησιαστικοί άρχοντες. Όμως θα παραδοθούν στή μήνη της ιστορίας και στην αυστηρά κρίση του Θεού. Όσοι επιδιώκουν ένωση με τον παπισμό, αγνοούν δυο πράγματα. Το ύψος της Ορθοδοξίας και το βάθος της παπικής αιρέσεως. Έτσι έλεγε ο Μέγας Σωφρόνιος του ΕΣΣΕΞ».
  • «Οι μοναχοί πρέπει να είναι το πρότυπο των λαϊκών. Όχι βέβαια ως προς  τους εξωτερικούς τύπους, αλλά ως προς την ουσία του πνευματικού αγώνος. Την αρετή της παρθενίας των μοναχών θα την εφαρμόσουν με την εγκράτεια και τη σωφροσύνη στον ευλογημένο γάμο. Την αρετή της ακτημοσύνης με την λιτότητα και την ελεημοσύνη. Την αρετή της υπακοής με την κατά Θεό υπομονή στο γάμο τους και την υπακοή τους σε έμπειρο και διακριτικό πνευματικό. Έτσι μεταποιούμε την φιλαυτία. Τον κορμό του δέντρου που βγήκε από τη ρίζα του Αδάμ. Και μεταποιούμε και τα τρία κλαδιά του δέντρου αυτού. Τα τρία βασιλικά πάθη: Την πλεονεξία, την σαρκικότητα και την υπερηφάνεια. Αυτός είναι ο σκοπός της πνευματικής ζωής. Για όλα αυτά απαιτείται άσκηση από μοναχούς και λαϊκούς. Με διαφορετικό τρόπο από κάθε πλευρά».
  • «Η μετάνοια όταν είναι δυνατή, καλύπτει κάθε ρήγμα στην ψυχή του ανθρώπου που δημιούργησε η αμαρτία».

 

Διδαχές του γέροντος Αναστασίου της Ι. Μ. Κουδουμά.

 

Το e-mesara αναφέρει και τα παρακάτω, ως πρόλογο στις διδαχές που συνέλεξε η δημοσιογραφική του ομάδα.

Τον γέροντα Αναστάσιο τον συναντήσαμε για πρώτη φορά στον Τσούτσουρο, όπου υπηρετούσε πολλά χρόνια ως εφημέριος, στην Ι. Μ. Κουδουμά και τελευταία στο Βενιζέλειο Νοσοκομείο Ηρακλείου. Ήταν ομολογουμένως από τους τελευταίους «Αβάδες» των Αστερουσίων, που μας συνέδεσαν με τις παλιές καλές εποχές. Είχε τα χαρακτηριστικά ενός μικρού παιδιού, μα και ενός πανεπιστήμονα.

Η καρδιά του  ήταν ίδια με την καρδιά ενός μικρού παιδιού. Άκακος,  ταπεινός, απονήρευτος, ατάραχος, ειρηνικός, πάντα με καλούς λογισμούς, όπως έλεγε και ο γέροντας Παΐσιος. Το πρόσωπό του ήταν φωτεινό. Τα μάτια του αλλιώτικα. Προφητικά μάτια… Ένιωθες πως δεν μπορούσες να του κρυφτείς, ταυτόχρονα όμως ένιωθες και την αγάπη του. Ήταν απόφοιτος της Ε΄ Δημοτικού, αλλά αυτό δεν έλεγε τίποτα… Ήταν, όπως προείπαμε, πανεπιστήμονας.  Θεολόγος βαθύνους, που δεν υπάρχουν πολλοί στις μέρες μας. Γνώστης και ερμηνευτής των γραφών και των πατέρων.

Τον απασχολούσαν οι σημερινές καινοτομίες εκκλησιαστικών προσώπων, μα και στενοχωριούνταν γι΄ αυτό. Αγαπούσε τον παπα – Γιώργη Μεταλληνό και τον Μητροπολίτη Ναυπάκτου Ιερόθεο. Τον γέροντα Εφραίμ της Αμερικής, τον παπά Γιάννη Ρωμανίδη και άλλους σημερινούς γέροντες και ιερείς. Μας συμβούλευε να μελετάμε μόνο αυτούς και όχι τη θολή θεολογία του στοχασμού, ως έλεγε.

Είχε αγάπη χωρίς όρια και ταπείνωση. Είχε όμως και προφητική δύναμη. Ποτέ δεν κατέκρινε άνθρωπο, αλλά δεν χαριζόταν απρόσωπα στην αμαρτία.

 

 

Αντορθόδοξη και αντικανονική καταχώριση στα «Δίπτυχα» της Εκκλησίας της Ελλάδος

Αντορθόδοξη και αντικανονική καταχώριση

Αντορθόδοξη και αντικανονική καταχώριση στα «Δίπτυχα» της Εκκλησίας της Ελλάδος.

 

Αντορθόδοξη και αντικανονική καταχώριση στα «Δίπτυχα» της Εκκλησίας της Ελλάδος

 

Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης

Ὁμότιμος Καθηγητής Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ.

ΑΝΤOΡΘΟΔΟΞΗ ΚΑΙ ΑΝΤΙΚΑΝΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΧΩΡΙΣΗ

ΣΤΑ «ΔΙΠΤΥΧΑ» ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

 

  1. Προστέθηκε ἡ ψευδοαυτοκέφαλη «Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας» μεταξύ τῶν κανονικῶν αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν.

Τά «Δίπτυχα» τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος εἶναι ἕνα ὀγκῶδες βιβλίο πού ἐκδίδεται κάθε χρόνο ἀπό τήν Ἀποστολική Διακονία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος πρός ὑποβοήθηση τοῦ λειτουργικοῦ ἔργου τῶν κληρικῶν καί γνώση τῆς διοικητικῆς διάρθρωσης τῆς ἀνά τήν Οἰκουμένη Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας. Χωρίζεται σέ δύο μέρη: α) Τό Ἑορτολογικό καί β) τό Διοικητικό.

Στό ἐσώφυλλο τῶν ἐφετινῶν (2021) «Διπτύχων», πού ἀριθμοῦν 1366 σελίδες, τό πρῶτο μέρος χαρακτηρίζεται ὡς «Κανονάριον» καί τό δεύτερο ὡς «Ἐπετηρίς», καί μᾶς δίδεται ἡ ἡλικία τῶν «Διπτύχων», τά ὁποῖα βρίσκονται στό ἐνενηκοστό ὄγδοο ἔτος τῆς ἡλικίας των, ἑπομένως ἄρχισαν νά ἐκδίδωνται τό 1923. Εἰδικώτερα, ὅταν ἐντός τοῦ βιβλίου χωρίζονται τά δύο μέρη, τό μέν πρῶτο ὀνομάζεται «Κανονάριον, ἤτοι Λειτουργικαί Τυπικαί Διατάξεις» (σελ. 35ἑ.), τό δεύτερο «Ἐπετηρίς, Κανονική ᾽Οργάνωσις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας» (σελ. 371ἑ.). Ἀμφότερα τά μέρη εἶναι πολύ χρήσιμα ἰδιαίτερα γιά τούς κληρικούς, ἀλλά καί γιά ὅσους λαϊκούς ἐνδιαφέρονται γιά τό λειτουργικό τυπικό τῶν ἱερῶν ἀκολουθιῶν καί τήν διοικητική ὀργάνωση τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.

Τά ἐφετινά «Δίπτυχα» σέ σχέση μέ τά τῶν προηγουμένων ἐτῶν ἔχουν μία σημαντική διαφορά. Ἐνῶ ὅλοι γνωρίζαμε καί γνωρίζουμε ὅτι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία συγκροτεῖται διοικητικά ἀπό δεκατέσσερες αὐτοκέφαλες ἐκκλησίες, καί αὐτές τίς δεκατέσσερες ἐκκλησίες παρουσίαζαν τά «Δίπτυχα» μέχρι καί τό 2020, ἐφέτος προστέθηκε ἀντικανονικά καί ἄλλη αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία, ὥστε πλέον εἶναι δεκαπέντε (15). Ἡ προστεθεῖσα νέα Ἐκκλησία εἶναι ἡ αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας, ἔχουσα ἐπικεφαλῆς τόν σχισματικό ἐπίσκοπο, τώρα μητροπολίτη Κιέβου καί πάσης Οὐκρανίας, Ἐπιφάνιο. Τήν προστεθεῖσα ὅμως αὐτοκέφαλη δῆθεν ἐκκλησία, οὐστιαστικῶς ψευδοαυτοκέφαλη, ἀπό τίς δεκατέσσερες ἐκκλησίες τῆς Οἰκουμενικῆς Ὀρθοδοξίας ἀρχικά τήν ἀναγνώρισε μόνο τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο, τό ὁποῖο χορήγησε ἀντικανονικά τό αὐτοκέφαλο μέ εἰσπήδηση σέ ξένη δικαιοδοσία. Προστέθηκαν κατόπιν μέ ἐθνοφελετικά κριτήρια καί πιέσεις ἐξωεκκλησιαστικῶν παραγόντων ἀπό Ἀμερική καί Εὐρώπη τό Πατριαρχεῖο Ἀλεξανδρείας, ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος καί ἡ Ἐκκλησία τῆς Κύπρου. Οἱ ὑπόλοιπες δέκα (10) ἐκκλησίες, Ἀντιοχείας, Ἱεροσολύμων, Ρωσίας, Σερβίας, Ρουμανίας, Βουλγαρίας, Γεωργίας, Πολωνίας, Ἀλβανίας καί Τσεχίας-Σλοβακίας, δηλαδή ἡ συντριπτική πλειοψηφία τῶν Ὀρθοδόξων τοπικῶν Ἐκκλησιῶν, πού ἐκπροσωποῦν πληθυσμιακά τό 90% τῶν Ὀρθοδόξων πιστῶν, δέν ἀναγνωρίζουν τήν ἐκ σχισματικῶν νέα ψευδοαυτοκέφαλη Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας. Καί ὁ βασικός λόγος αὐτῆς τῆς στάσης εἶναι ὅτι ὑπάρχει στήν Οὐκρανία κανονική ἡμιαυτόνομη Ἐκκλησία, ὑπαγόμενη στήν Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας καί ἀναγνωριζόμενη ἀπό τό σύνολο τῶν δεκατεσσάρων ἐκκλησιῶν, ἀκόμη καί ἀπό τίς τέσσερες ἐκκλησίες, πού τώρα ἀναγνωρίζουν τήν ψευδοαυτοκέφαλη· καί αὐτή ἡ Ἐκκλησία ἔχει ἐπί ἔτη ἐπικεφαλῆς τόν σεμνό ἐπίσκοπο Ὀνούφριο, μητροπολίτη Κιέβου καί πάσης Οὐκρανίας. Στά «Δίπτυχα» λοιπόν του 2021 βλέπουμε τό ἑξῆς ἀντικανονικό καί παράδοξο γεγονός. Στόν ἴδιο τόπο ἔχουμε «μητροπολίτη Κιέβου καί πάσης Οὐκρανίας» τόν κανονικό ἐπίσκοπο Ὀνούφριο (σελ. 1276 «Διπτύχων») καί ἐπίσης «μητροπολίτη Κιέβου καί πάσης Οὐκρανίας», τόν σχισματικό ἐπίσκοπο Ἐπιφάνιο (σελ. 1346 «Διπτύχων»). Πρώτη φορά στά ἐνενήντα ὀκτώ χρόνια τῆς ἱστορίας τῶν «Διπτύχων» καταχωρίζονται δύο ἐπίσκοποι στόν ἴδιο τόπο, ἐκκωφαντική καί κραυγαλέα παράβαση τῶν Ἱερῶν Κανόνων, πού διαψεύδει καί τόν τίτλο τοῦ δευτέρου μέρους ὡς «Ἐπετηρίς, Κανονική Ὀργάνωσις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας». Δέν πρόκειται γιά κανονική, ἀλλά γιά ἀντικανονική καί ἀντορθόδοξη ὀργάνωση. Τά δύο τρίτα (2/3) τῶν ἐκκλησιῶν καί τά ἐννέα δέκατα τῶν (9/10) τῶν Ὀρθοδόξων πιστῶν ἀναγνωρίζουν ὡς μητροπολίτη Κιέβου καί πάσης Οὐκρανίας τόν σεμνό Ὀνούφριο καί ὄχι τόν σχισματικό Ἐπιφάνιο.

Εἴχαμε ἐπισημάνει ἀπό τήν ἀρχή τοῦ ἔτους αὐτήν τήν ἀντικανονική καταχώριση[1], πού εἶναι συντριπτικά μειοψηφική, καί χαρήκαμε, ὅταν διαπιστώσαμε ὅτι καί ὁ πολιός, λόγιος καί ἀγωνιστής συμπρεσβύτερος π. Ἰωάννης Διώτης, καλός γνώστης τῆς πατερικῆς καί κανονικῆς Γραμματείας, συνέγραψε σχετικό ἄρθρο μέ τίτλο «Ἐκτρωματικά τά Συνοδικά Δίπτυχα τοῦ 2021»[2]. Χαρήκαμε πολύ περισσότερο, ὅταν πληροφορηθήκαμε ὅτι ἡ ἀδικαιολόγητη ἀπόφαση τοῦ ἀρχιεπισκόπου Κύπρου Χρυσοστόμου Β´ νά ἀναγνωρίσει τό οὐκρανικό ψευδοαυτοκέφαλο, συνάντησε ἰσχυρή συνοδική ἀντίδραση, πρᾶγμα πού δέν συνέβη στόν ἴδιο βαθμό στήν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος. Ὁ μητροπολίτης μάλιστα Κύκκου Νικηφόρος συνέγραψε εἰδικό βιβλίο μέ τίτλο: «Τό σύγχρονο Οὐκρανικό Ζήτημα καί ἡ κατά τούς Θείους καί Ἱερούς Κανόνες ἐπίλυσή τους»[3], στό ὁποῖο ἀναλύει τήν ἀντικανονικότητα τῆς εἰσπήδησης τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Βαρθολομαίου σέ ἀλλότρια κανονική δικαιοδοσία, αὐτήν τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας, καί τό κραυγαλέο κανονικό ὀλίσθημα τῆς ὕπαρξης δύο ἐπισκόπων στόν ἴδιο τόπο. Στήν ἴδια γραμμή κινεῖται καί ὁ μητροπολίτης Ταμασοῦ Ἠσαΐας σέ τελευταία ἐφ᾽ ὅλης τῆς ὕλης συνέντευξη πού ἔδωσε στό ἠλεκτρονικό Πρακτορεῖο Εἰδήσεων ΡΟΜΦΑΙΑ[4], ἐνῶ προκάλεσε ἐπίσης εὐχάριστη ἔκπληξη, τό ὅτι καί ὁ μητροπολίτης Λεμεσοῦ Ἀθανάσιος σέ βιντεοσκοπημένο μήνυμά του συνιστᾶ στούς Οὐκρανούς Ὀρθοδόξους νά θεωροῦν ὡς κανονικό μητροπολίτη τους τόν μέχρι τώρα ἀπό ὅλους ἀναγνωριζόμενο Ὀνούφριο[5], ἐπικεφαλῆς τῆς ἡμιαυτόνομης Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας ἡ ὁποία ὑπαγόταν ἐπί αἰῶνες καί ὑπάγεται μέχρι σήμερα στήν δικαιοδοσία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας. Χωρίς τήν συναίνεση τῆς κανονικῆς Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας, πού δέν ἐζήτησε μέχρι τώρα αὐτοκεφαλία, καί τῆς Μητέρας Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας, ἡ ἐπέμβαση τοῦ πατριάρχου Βαρθολομαίου καταλύει τήν ἀνεξαρτησία τῶν αὐτοκεφάλων ἐκκλησιῶν, καί ἀποτελεῖ παπικοῦ τύπου μοναρχική καί αὐθαίρετη κακοποίηση τοῦ πρωτείου, τό ὁποῖο μεταβάλλεται ἀπό «πρωτεῖο τιμῆς» σέ «πρωτεῖο ἐξουσίας», ὁ δέ οἰκουμενικός πατριάρχης, ὠθούμενος ἀπό ἐξωεκκλησιαστικά κέντρα, φιλοδοξεῖ νά γίνει ὁ πάπας τῆς Ἀνατολῆς, ἀπό «πρῶτος μεταξύ ἴσων» (primus inter pares) νά ὑψωθεῖ εἰς «πρῶτον ἄνευ ἴσων» (primus sine paribus), κατά τήν ἑωσφορική παπική ἐκκλησιολογία τοῦ ἀρχιεπισκόπου Ἀμερικῆς Ἐλπιδοφόρου.

Ἐπί αἰῶνες ἡ Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας ἀνήκει στήν δικαιοδοσία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας κατά κοινήν ἀναγνώριση καί παραδοχή ὅλων τῶν αὐτοκεφάλων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, μηδ᾽ αὐτοῦ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου ἐξαιρουμένου, τό ὁποῖο μέ ἐπίσημο πατριαρχικό γράμμα ὑπογραφόμενο ἀπό τόν πατριάρχη Βαρθολομαῖο ἀναγνώρισε τήν ἐπιβληθεῖσα ποινή τῆς καθαιρέσεως στόν προκαλέσαντα τό σχίσμα μητροπολίτη Κιέβου Φιλάρετο τό 1992, ὁ ὁποῖος στή συνέχει διηύρυνε τό σχίσμα μέ νέες ἄκυρες χειροτονίες σχισματικῶν, μεταξύ τῶν ὁποίων καί τοῦ νῦν ψευδομητροπολίτη Κιέβου Ἐπιφανίου. Ἔγραφε μεταξύ ἄλλων ὁ πατριάρχης Βαρθολομαῖος πρός τόν μακαριστόν πατριάρχην Μόσχας Ἀλέξιο στό ὑπ᾽ ἀριθ. 1203/29.8.1999 πατριαρχικό γράμμα: «Ἐπιθυμοῦμεν, ἵνα γνωρίσωμεν τῇ Ὑμετέρᾳ Ἀγάπῃ ἀδελφικῶς ὅτι ἡ καθ᾽ ἡμᾶς Ἁγία τοῦ Χριστοῦ Μεγάλη Ἐκκλησία, ἀναγνωρίζουσα εἰς τό ἀκέραιον, τήν ἐπί τοῦ θέματος ἀποκλειστικήν ἁρμοδιότητα τῆς ὑφ᾽ Ὑμᾶς ἁγιωτάτης Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας ἀποδέχεται τά Συνοδικῶς ἀποφασισθέντα περί τοῦ ἐν λόγῳ, μή ἐπιθυμοῦσα τό παράπαν, ἵνα παρέξῃ οἱανδήτινα δυσχέρειαν εἰς τήν καθ᾽ Ὑμᾶς ἀδελφήν Ἐκκλησίαν».

  1. Ὁλοκάθαρη εἰκόνα ἀπό τίς ἱστορικές καί ἱεροκανονικές πηγές.

Δέν ἐπιθυμοῦμε στό μικρό αὐτό ἄρθρο νά θίξουμε ὅλες τίς ἀντορθόδοξες καί ἀντικανονικές ἐνέργειες τοῦ πατριάρχου Βαρθολομαίου στήν ἀντιμετώπιση τοῦ Οὐκρανικοῦ Ζητήματος. Τό ἔχουμε πράξει ἤδη μέ τήν συγγραφή ἱστορικανονικῶν μελετῶν, μερικές ἀπό τίς ὁποῖες ἔχουν δημοσιευθῆ στό βιβλίο μας «Τό Οὐκρανικό Αὐτοκέφαλο. Ἀντικανονική καί διαιρετική εἰσπήδηση τῆς Κωνσταντινούπολης»[6], ἀλλά καί μέ μεταγενέστερες, πού δημοσιεύθηκαν στό Διαδίκτυο καί στό περιοδικό «Θεοδρομία»[7]. Στίς μελέτες αὐτές δείξαμε ὅτι ἡ Οὐκρανία εἶναι κανονικό ἔδαφος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας καί ὅτι δέν ὑπάρχουν ἀποδεικτικά ἔγγραφα ὑπέρ τῆς Κωνσταντινούπολης. Ὅσοι ἐπιστήμονες, ἱστορικοί καί κανονολόγοι, τάσσονται ὑπέρ τῆ Κωνσταντινούπολης ἀποκρύπτουν κάποια ἔγγραφα ἤ παρερμηνεύουν αὐτά πού χρησιμοποιοῦν. Τήν δική μας ἱστορικοκανονική ἐπιχειρηματολογία ἐνίσχυσε μέ ἀκαταμάχητα ἐπιχειρήματα ὁ λόγιος κληρικός καί σπουδαῖος κανονολόγος π. Ἀναστάσιος Γκοτσόπουλος μέ ἄρθρα του πού περιλαμβάνονται στό βιβλίο του «Συμβολή στόν Διάλογο γιά τό Οὐκρανικό Αὐτοκέφαλο»[8]. Ἐπιστημονική πληρότητα καί ἱστορική ἀκρίβεια στήν ἀντιμετώπιση τοῦ προβλήματος χαρακτηρίζουν καί τό μνημονευθέν βιβλίο τοῦ μητροπολίτη Κύκκου Νικηφόρου[9].

Ὁλοκάθαρη ἐπίσης εἰκόνα ὅλων τῶν πτυχῶν τοῦ Οὐκρανικοῦ Ζητήματος ἔδωσε ἡ ἐπιστημονική Ἡμερίδα πού ὀργάνωσαν χριστιανικά σωματεῖα τῆς Θεσσαλονίκης τό Σάββατο 22 Ἰουνίου 2019 στό ξενοδοχεῖο Porto Palace. Ἡ Ἡμερίδα εἶχε ὡς θέμα: «Τό Οὐκρανικό Αὐτοκέφαλο καί ἡ νέα ἐκκλησιολογία τοῦ Φαναρίου». Ὀκτώ (8) εἰδικοί ἐπιστήμονες τοποθετήθηκαν ἐναντίον τῶν ἀντικανονικῶν καί διαιρετικῶν ἐνεργειῶν τῆς Κωνσταντινούπολης. Τά «Πρακτικά» τῆς Ἡμερίδας δημοσιεύθηκαν στό διπλό τεῦχος τοῦ περιοδικοῦ «Θεοδρομία», (Ἀπρίλιος-Σεπτέμβριος 2019). Στό ἴδιο διπλό τεῦχος, ὡς δεύτερο μέρος, δημοσιεύονται δεκαπέντε (15) μελέτες ἀρχιερέων, ἱερέων, πανεπιστημιακῶν καθηγητῶν, ἱστορικῶν καί δημοσιογράφων[10].

  1. Ἕνας μόνον ἐπίσκοπος εἰς τόν αὐτόν τόπον.«Ἵνα μή ἐν τῇ πόλει δύο ἐπίσκοποι ὦσιν»

Στό παρόν ἄρθρο ἐπιθυμοῦμε μόνο νά τονίσουμε ὅτι στά ἐφετινά «Δίπτυχα» τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ὑπάρχει καί γραπτή καταχώριση καί ἐπιβεβαίωση περί τοῦ ὅτι ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος γιά λόγους ἐθνοφυλετικούς καί γεωπολιτικούς παραβαίνει καί καταργεῖ τήν ὁλοφάνερη καί ρητή ἀπαίτηση τῶν Ἱερῶν Κανόνων στόν ἴδιο τόπο νά ὑπάρχει μόνο ἕνας ἐπίσκοπος, γιά νά ὑποστηρίξει τόν Ἕλληνα πατριάρχη καί τήν ὑπερατλαντική Ὑπερδύναμη, πού ἐπιθυμεῖ καί ἐνεργεῖ τήν ἀποδυνάμωση τῆς Ὀρθόδοξης Ρωσίας[11]. Μέ ἀπόφαση τῆς Α´ Οἰκουμενιικῆς Συνόδου, πού τηρεῖται εὐλαβικά μέχρι σήμερα, ἀπαγορεύεται στήν ἴδια πόλη νά εἶναι δύο ἐπίσκοποι. Ἡ ἀπόφαση μάλιστα αὐτή ἀντιμετώπισε τούς σχισματικούς Ναυατιανούς, πολλοί ἀπό τούς ὁποίους μετά ἀπό γραπτή ἀποκήρυξη τοῦ σχίσματος καί δήλωση μετανοίας, πρᾶγμα πού οὔτε ζητήθηκε οὔτε ἔγινε μέ τούς σχισματικούς τῆς Οὐκρανίας, ἐπιθυμοῦσαν νά ἐπιστρέψουν στήν κανονική Ἐκκλησία. Στήν περίπτωση λοιπόν αὐτή γίνονται δεκτοί, ἀλλά ὑπόκειται ὁ σχισματικός ἐπίσκοπος πλέον στήν δικαιοδοσία τοῦ κανονικοῦ ἐπισκόπου, εἴτε ὑποβιβαζόμενος στήν τάξη τῶν πρεσβυτέρων, εἴτε τιμητικά μόνο ὀνομαζόμενος ἐπίσκοπος, ἤ σέ θέση χωρεπισκόπου, «ἵνα μή ἐν τῇ πόλει δύο Ἐπίσκοποι ὦσιν». Λέγει ὁ Ἱερός Κανών: «Εἰ δέ τοῦ τῆς καθολικῆς Ἐκκλησίας Ἐπισκόπου ὄντος, πρσέρχονταί τινες, πρόδηλον, ὡς ὁ μέν Ἐπίσκοπος τῆς Ἐκκλησίας ἕξει τό ἀξίωμα τοῦ Ἐπισκόπου, ὁ δέ ὀνομαζόμενος παρά τοῖς λεγομένοις Καθαροῖς Ἐπίσκοπος, τήν τοῦ Πρεσβυτέρου τιμήν ἕξει, πλήν εἰ μή ἄρα δοκοίη τῷ Ἐπισκόπῳ τῆς τιμῆς τοῦ ὀνόματος αὐτόν μετέχειν. Εἰ δέ τοῦτο αὐτό μή ἀρέσκοι, ἐπινοήσει τόπον ἤ χωρεπισκόπου ἤ Πρεσβυτέρου, ὑπέρ τοῦ ἐν τῷ κλήρῳ ὅλως δοκεῖν εἶναι, ἵνα μή ἐν τῇ πόλει δύο Ἐπίσκοποι ὦσιν»[12]Δηλαδή σέ ἁπλοελληνική μετάφραση: «Ἄν ὅμως, ἐνῶ ὑπάρχει ἐπίσκοπος κανονικός τῆς Ἐκκλησίας, προσέρχονται κάποιοι σχισματικοί, εἶναι πρόδηλο ὅτι τό ἀξίωμα τοῦ ἐπισκόπου θά τό κρατήσει ὁ ἐπίσκοπος τῆς Ἐκκλησίας, αὐτός δέ πού ὀνομάζεται ἀπό τούς σχισματικούς, τούς λεγομένους Καθαρούς, ἐπίσκοπος θά ἔχει τό ἀξίωμα καί τήν τιμή τοῦ πρεσβυτέρου, ἐκτός καί ἄν ὁ κανονικός ἐπίσκοπος ἐπιτρέψει νά ἔχει ἁπλῶς τό ὄνομα τοῦ ἐπισκόπου τιμητικά, χωρίς νά ἐνεργεῖ τά τοῦ ἐπισκόπου. Καί ἄν αὐτό δέν τοῦ ἀρέσει, ἄς βρεῖ θέση ἤ χωρεπισκόπου ἤ πρεσβυτέρου, γιά νά ἐπιτελεῖ ὅλα τά τῶν κληρικῶν. Καί ὅλα αὐτά γιά νά μήν ὑπάρχουν στήν ἴδια πόλη δύο ἐπίσκοποι». Κάθε ἐπίσκοπος ἔχει συγκεκριμένα γεωγραφικά ὅρια, ἐντός τῶν ὁποίων ἀσκεῖ τήν ἐπισκοπική του διακονία. Ἄν ἄλλος ἐπίσκοπος ἐνεργήσει ἐντός αὐτῶν τῶν γεωγραφικῶν ὁρίων, χωρίς τήν σύμφωνη γνώμη αὐτῶν στούς ὁποίους ὑπάγονται αὐτές οἱ πόλεις ἤ οἱ χῶρες, πρέπει νά καθαιρεῖται καί αὐτός καί ἐκεῖνοι, τούς ὁποίους ἐχειροτόνησε, σύμφωνα μέ τό 35ο Ἀποστολικό Κανόνα[13].

Σέ συμφωνία δέ ἀπόλυτη μέ τούς δύο προηγουμένους Ἱερούς Κανόνες καί ὁ 16ος Κανών τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου τοῦ Μ. Φωτίου (861) ὁρίζει ὅτι διά νά ἀποφευχθοῦν οἱ ταραχές καί οἱ φιλονεικίες εἶναι ἀναγκαῖο μέ κανένα τρόπο νά μήν τοποθετεῖται ἄλλος ἐπίσκοπος σέ τόπο, ὅπου ὁ κανονικός ἐπίσκοπος ζεῖ, ἤ δέν ἔχει παραιτηθεῖ[14]. Ὅλα αὐτά ἔχουν κουρελιασθῆ καί καταργηθῆ μέ τήν ψευδοαυτοκέφαλη ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας, καί μάλιστα ὄχι μόνο μία φορά ἀλλά πολλές φορές, ὅσες εἶναι καί οἱ ἐπαρχίες πού ποιμαίνουν οἱ πρώην σχισματικοί ἐπίσκοποι, διότι στίς ἐπαρχίες αὐτές ὑπάρχουν ἰσάριθμοι κανονικοί ἐπίσκοποι.

Δέν εἶναι δηλαδή μόνον ἡ μητρόπολη Κιέβου, ὅπου ἔχουμε δύο μητροπολίτες, τόν κανονικό Ὀνούφριο καί τόν ἀντικανονικό καί σχισματικό Ἐπιφάνιο, ἀλλά καί πολλές ἄλλες ἐπαρχίες, ὅπου ἔχομε δύο μητροπολίτες, δύο ἀρχιεπισκόπους ἤ δύο ἐπισκόπους. Ἄν ἀνοίξει κανείς τά «Δίπτυχα» τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καί συγκρίνει τίς δύο καταχωρίσεις, τήν μία μέ τίτλο «Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας» (σελ. 1273ἑ) στήν μερίδα τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας, καί τήν ἄλλη «Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας» (σελ. 1346ἑ), ὡς νέα δηλαδή δέκατη πέμπτη αὐτοκέφαλη ἐκκλησία τῶν σχισματικῶν, θά διαπιστώσει ὅτι σέ πολλές ἐπαρχίες, μέ τό ἴδιο μάλιστα ὄνομα τῆς ἐπαρχίας, ὑπάρχουν δύο μητροπολίτες, δύο ἀρχιεπίσκοποι ἤ δύο ἐπίσκοποι.

α) Ὁ Βουλγαρικός ἐθνοφυλετισμός καί ἡ καταδίκη του (1872).

Ἡ βασική κανονική καί ἐκκλησιολογική ἀρχή νά ὑπάρχει ἕνας ἐπίσκοπος σέ κάθε πόλη, ὥστε νά ἀποφεύγονται οἱ ταραχές καί οἱ φιλονεικίες, ἴσχυσε διαχρονικά στή ζωή τῆς Ἐκκλησίας, καί ἐτηρεῖτο ἀπαρέγκλιτα ἀπό ὅλους. Στά νεώτερα χρόνια πρώτη παραβίαση καί ἀθέτησή της ἔγινε στά τέλη τοῦ 19ου αἰῶνος ἀπό ἱεράρχες τῆς Βουλγαρικῆς Ἐκκλησίας, οἱ ὁποῖοι, πρίν ἀκόμη ἡ Βουλγαρία ἀναγνωρισθεῖ ὡς κράτος, ἀπαιτοῦσαν μέσα στά ὅρια τῆς Ὀθωμανικῆς αὐτοκρατορίας, πού ἀποτελοῦσε ἐκκλησιαστική δικαιοδοσία τῆς Ἐκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως, ὅπου ὑπῆρχαν Βούλγαροι πιστοί νά ὑπάρχει καί Βούλγαρος ἐπίσκοπος, παράλληλα μέ τόν ὑπάρχοντα Ρωμηό (=Ἕλληνα) ἐπίσκοπο. Ἀκόμη καί στήν Κωνσταντινούπολη δημιούργησαν Βουλγαρική Ἐξαρχία, ἀλλά καί σέ ἄλλες πόλεις τῆς Μακεδονίας καί τῆς Θράκης. Αὐτό ἀποτελοῦσε πλήρη ἀνατροπή τοῦ ὑπερφυλετικοῦ χαρακτήρα τῆς Ἐκκλησίας, τόν ὁποῖο ἐτήρησε καί ἐνίσχυσε ἡ ἑλληνική αὐτοκρατορία τοῦ Βυζαντίου, ἔστω καί ἄν σέ πολλές ἐπαρχίες της ζοῦσαν διαφορετικές ἐθνότητες καί ὡμιλοῦντο διαφορετικές γλῶσσες. Ἀντέδρασε τότε ὀρθῶς ἡ Κωνσταντινούπολη, ὄχι μόνο γιατί ἐθίγετο ἡ δική της δικαιοδοσία, ἀλλά καί γιά εὐνόητους ἐκκλησιολογικούς λόγους καί μέ ἀπόφαση τῆς συνόδου τοῦ 1872 καθήρεσε τούς πρωτοστήσαντες Βουλγάρους ἐπισκόπους, γιατί εἰσήγαγαν στή ζωή τῆς Ἐκκλησίας καινούργια διδασκαλία, αὐτήν τοῦ φυλετισμοῦ (=ρατσισμοῦ) καί περιφρόνησαν τούς Θείους καί Ἱερούς Κανόνες. Λέγει τό κείμενο τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου τοῦ 1872, πού εἶναι γνωστή ὡς ἡ Σύνοδος πού κατεδίκασε τόν ἐθνοφυλετισμό: «Τοιούτους τοίνυν ἄνδρας καί ἐπ᾽ ἐσχάτων ἐν τῷ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου κλίματι ἐκ μέσου τοῦ εὐσεβοῦς Βουλγαρικοῦ λαοῦ ἐξαναστάντας καί φυλετισμοῦ καινήν τινα δόξαν ἀπό τοῦ γεηροῦ βίου τῆς Ἐκκλησίας παρεισαγαγεῖν τολμήσαντας καί καταφρονητάς τῶν θείων καί ἱερῶν κανόνων γενομένους, πρωτοφανῆ ἐπ᾽ ἀθετήσει αὐτῶν φυλετικήν παρασυναγωγήν συστῆσαι ἀπαυθαδιάσαντας … τήν τοῦ κακοῦ διάδοσιν ἐν μέσῳ τοῦ εὐσεβοῦς τούτου λαοῦ ἀνακόψαι ἀξιοχρέως προνοούμενοι, ἐπί τῷ ὀνόματι τοῦ μεγάλου Θεοῦ καί Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ συνεληλύθαμεν»[15].

Ἔτσι προέκυψε τό Βουλγαρικό Σχίσμα, πού προκάλεσε κατά τόν Μακεδονικό Ἀγώνα συγκρούσεις μεταξύ Πατριαρχικῶν καί Ἐξαρχικῶν, καί τό ὁποῖο τελικῶς ἔληξε τό 1945, προσελθούσης τῆς Βουλγαρικῆς Ἐκκλησίας στήν ἑνότητα μετά τῶν ἄλλων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, καί προσεκτικά καί συνετά πολιτευομένης τώρα στήν ἀντιμετώπιση διορθοδόξων καί διαχριστιανικῶν προβλημάτων. Στό Οὐκρανικό Ζήτημα, δυστυχῶς, οἱ καταφρονητές τῶν Θείων καί Ἱερῶν Κανόνων βρίσκονται στήν πλευρά τῆς Ἐκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως, ἡ ὁποία, ἀντί νά θεραπεύει, προκαλεῖ σχίσματα καί διαιρέσεις, ὅπως ἔπραξε α) μέ τό θέμα τῆς μεταρρύθμισης τοῦ Ἡμερολογίου, β) μέ τήν ψευδοσύνοδο τοῦ Κολυμπαρίου, τήν ὁποία δέν ἀποδέχθηκαν πολλές ἐκκλησίες, πολλοί ἐπίκοποι καί πλῆθος πιστῶν, καί τώρα γ) μέ τήν ψευδοαυτοκεφαλία τῶν σχισματικῶν τῆς Οὐκρανίας, ἡ ὁποία κατά φυσική πνευματική ἀκολουθία, ἀντί νά θεραπεύσει τό σχίσμα τό διευρύνει καί τό ἰσχυροποιεῖ.

Τόν ἐκδηλωθέντα τότε βουλγαρικό ἐθνοφυλετισμό, πού δέν εἶχε ἐκκλησιαστικό, ἀλλά πολιτικό χαρακτήρα, ὅπως ἀκριβῶς συμβαίνει καί στήν Οὐκρανία σήμερα, ἐπικρίνει ὁ μεγάλος ἐκκλησιαστικός ἱστορικός καί πανεπιστημιακός καθηγητής, ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν Χρυσόστομος Παπαδόπουλος, ὁ συνεργήσας ἀτυχῶς στήν ἡμερολογιακή μεταρρύθμιση καί παρασυρθείς εἰς τοῦτο ἀπό τόν Μασόνο πατριάρχη Μελέτιο Μεταξάκη[16], ὅπως παρασύρθηκαν τώρα ἀπό τόν πατριάρχη Βαρθολομαῖο στήν ἀναγνώριση τῆς ψευδοαυτοκεφαλίας τῶν Οὐκρανικῶν σχισματικῶν γιά φυλετικούς καί πολιτικούς λόγους κατά χρονολογική σειρά ὁ ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν Ἱερώνυμος, ὁ πατριάρχης Ἀλεξανδρείας Θεόδωρος καί ὁ ἀρχιεπίσκοπος Κύπρου Χρυσόστομος. Γράφει μεταξύ ἄλλων ὁ ἀρχιεπίσκοπος Παπαδόπουλος: «Διά τούς Βουλγάρους τό ζήτημα ἦτο πολιτικόν, ἑπομένως καθίστατο δι᾽ αὐτούς ἀδιάφορον ἄν ἔμελλε νά ἀπολήξῃ εἰς ἐκλησιαστικόν σχίσμα. Δέν ἐζήτουν τήν ἵδρυσιν Ἐκκλησίας ἰδίας ἐντός τῆς Βουλγαρίας…Ἐζήτουν τήν ἵδρυσιν ἐθνικῆς ἐν τῇ κυρίᾳ σημασίᾳ τῆς λέξεως, Βουλγαρικῆς Ἐκκλησίας, ἐκτεινομένης πανταχοῦ ὅπου ὑπῆρχαν ἤ ἠδύναντο νά ὑπάρξουν Βούλγαροι, νά ἔχουν ἰδίους ἐπισκόπους καί ἰδίους ἱερεῖς καί ἐκεῖ ἔτι ὅπου ὑπῆρχον ἄλλοι ὀρθόδοξοι ἐπίσκοποι καί ἱερεῖς»[17].

β) Ἐθνοφυλετισμός καί στήν Ὀρθόδοξη Διασπορά μέ πολλούς ἐπισκόπους στόν ἴδιο τόπο.

Αὐτός ὁ ἐθνοφυλετισμός πού ἐπεκτείνει τά ὅρια τῆς τοπικῆς ἐκκλησίας πανταχοῦ τῆς γῆς ὅπου ὑπάρχουν μέλη τῆς ἰδίας ἐθνότητας, ἀντίθετος πρός τόν ὑπερφυλετισμό τοῦ Εὐαγγελίου καί τήν Ἱεροκανονική Παράδοση, δημιούργησε τό μέγιστο πρόβλημα τῆς Ὀρθόδοξης Διασπορᾶς στήν Εὐρώπη, στήν Ἀμερική, στήν Αὐστραλία καί ἀλλοῦ, ὅπου ἀντί σέ κάθε τόπο τῆς Διασπορᾶς νά ὑπάρχει ἕνας ὀρθόδοξος ἐπίσκοπος, στόν ὁποῖο νά ὑπάγονται ὅλοι οἱ Ὀρθόδοξοι ὅλων τῶν ἐθνοτήτων, ἀντίθετα ὑπάρχουν τόσοι ἐπίσκοποι, ὅσες καί οἱ διαφορετικές ἐθνότητες, καί τόσες δικαιοδοσίες, ὅσες καί οἱ ἐθνικές αὐτοκέφαλες ἐκκλησίες τῶν χωρῶν ἀπό τίς ὁποῖες προέρχονται οἱ Ὀρθόδοξοι τῆς Διασπορᾶς. Ὑπό τό πνεῦμα αὐτό ἔπρεπε οἱ Ἕλληνες τῶν χρόνων τῆς Καινῆς Διαθήκης νά μή δεχθοῦν οὔτε τόν, κατά τό ἀνθρώπινο Ἰουδαῖο, Θεάνθρωπο Χριστό, οὔτε τούς Ἰουδαίους Ἀποστόλους, οὔτε νά ἰσχύουν ὡς ἀπαράβατη ἀξιωματική ἀρχή τά τοῦ Παύλου καί πλεῖστα ἄλλα πού καταργοῦν τόν φυλετισμό ἤ τόν ρατσισμό: «Οὐκ ἔνι Ἰουδαῖος οὐδέ Ἕλλην, οὐκ ἔνι δοῦλος οὐδέ ἐλεύθερος, οὐκ ἔνι ἄρσεν καί θῆλυ· πάντες γάρ ὑμεῖς εἷς ἐστε ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ»[18] καί «Ὅπου οὐκ ἔνι Ἕλλην καί Ἰουδαῖος, περιτομή καί ἀκροβυστία, βάρβαρος Σκύθης, δοῦλος, ἐλεύθερος, ἀλλά τά πάντα καί ἐν πᾶσι Χριστός»[19].

Ὁ γνωστός δογματολόγος ἀείμνηστος καθηγητής Ἰωάννης Καρμίρης, δικαιολογώντας γιά ποιό λόγο συμπεριέλαβε ἀνάμεσα στά Δογματικά καί Συμβολικά Μνημεῖα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί τό κείμενο τῆς Συνόδου τοῦ 1872 ἐναντίον τοῦ ἐθνοφυλετισμοῦ, γράφει ὅτι τό ἔπραξε γιά νά συνειδητοποιήσουμε οἱ Ὀρθόδοξοι καί νά τερματίσουμε τό πεπλανημένο καί ἀντικανονικό σύστημα πού ὑπάρχει στήν Ὀρθόδοξη Διασπορά στό ἐξωτερικό, τό νά συνυπάρχουν δηλαδή στόν ἴδιο τόπο πολλοί Ὀρθόδοξοι ἐπίσκοποι τῶν διαφορετικῶν ἐθνικοτήτων[20].

Πράγματι τό θέμα αὐτό τῆς Ὀρθοδόξου Διασπορᾶς παρέμεινε ὡς βασικό θέμα πρός ἐπίλυση μεταξύ τῶν προταθέντων θεμάτων τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου καί τελικῶς συζητήθηκε στήν ψευδοσύνοδο τοῦ Κολυμπαρίου τῆς Κρήτης (2016), ἡ ὁποία, κολοβή, ἐλλιπής καί ἑτεροκέφαλη οὔτε στό θέμα αὐτό, πού τραυματίζει τήν ἑνότητα τῶν Ὀρθοδόξων, τόλμησε νά δώσει λύση. Τῆς ἐνδιέφερε κυρίως νά προωθήσει τόν Οἰκουμενισμό, σύμφωνα μέ ἐντολές ἀλλοτρίων, ἀναγνωρίζοντας τίς αἱρέσεις ὡς ἐκκλησίες ἐγκρίνοντας τήν συμμετοχή τῆς Ἐκκλησίας στό λεγόμενο «Παγκόσμιο Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν», δηλαδή αἱρέσεων, καί ἐπαινώντας τά κοινά κείμενα τῶν Θεολογικῶν Διαλόγων, πού εἶναι γεμᾶτα πλάνες καί ἑτεροδιδασκαλίες. Ἡ ἴδια ἡ ψευδοσύνοδος ἀναγνωρίζει ὅτι «κατά τήν παροῦσαν φάσιν δέν εἶναι ἐφικτή δι᾽ ἱστορικούς καί ποιμαντικούς λόγους ἡ ἄμεσος μετάβασις εἰς τήν αὐστηρῶς κανονικήν τάξιν τῆς Ἐκκλησίας ὡς πρός τό ζήτημα τοῦτο, τουτέστιν εἰς τήν ὕπαρξιν ἑνός μόνον Ἐπισκόπου εἰς τόν αὐτόν τόπον»[21].

Ὁ μητροπολίτης Ναυπάκτου Ἱερόθεος, ὁ ὁποῖος δυστυχῶς ἔλαβε μέρος στήν ψευδοσύνοδο, προφανῶς διότι ἐνόμιζε ὅτι θά συμβάλει στήν ὀρθόδοξη, πατερική, καί συνοδική της πορεία, ἐνῶ ἦταν ἤδη βέβαιο ἀπό τά ἑτοιμασθέντα κείμενα καί ἀπό τήν ὅλη διαδικασία σύγκλησης, ὅτι μόνο σχίσματα καί διαιρέσεις θά προκαλοῦσε[22], μεταξύ τῶν ἀρνητικῶν σημείων τῆς ψευδοσυνόδου ἀριθμεῖ καί τό θέμα τῆς Ὀρθοδόοξου Διασπορᾶς. Γράφει: «Τό σπουδαῖο αὐτό ἐκκλησιολογικό ζήτημα, τό ὁποῖο ὑπονομεύει τήν ἑνότητα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί τό ὀρθόδοξο κανονικό δίκαιο, δέν ἀντιμετωπίσθηκε κανονικῶς, οὔτε λύθηκε τελικῶς, ὅπως εἶχε ἀποφασισθῆ στήν Προσυνοδική Πανορθόδοξη περίοδο, ἀλλά ἀποφασίσθηκε νά συνεχισθοῦν οἱ ῾῾Ἐπισκοπικές Συνελεύσεις᾽᾽, μάλιστα ἐγκρίθηκε ἀπό μία τέτοια Μεγάλη Σύνοδο καί ὁ Κανονισμός Λειτουργίας τῶν Ἐπισκοπικῶν Συνελεύσεων»[23].

γ) Στήν Οὐκρανία ἡ Κωνσταντινούπολη ἀναιρεῖ τόν ἑαυτό της καί ἐγκαθιστᾶ δεύτερο ἐπίσκοπο στόν ἴδιο τόπο.

Τό πεπλανημένο καί ἀντικανονικό σύστημα πού ὑπάρχει στήν Ὀρθόδοξη Διασπορά στό ἐξωτερικό, τό νά συνυπάρχουν δηλαδή στόν ἴδιο τόπο περισσότεροι τοῦ ἑνός ἐπίσκοποι, μεταφυτεύθηκε τώρα ἀπό τήν Διασπορά μέσα τό ἔδαφος τῶν τοπικῶν αὐτοκεφάλων ἐκκλησιῶν μέ πρωτοβουλία καί εὐθύνη τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου. Ἐπέκρινε τούς Βουλγάρους ἀρχιερεῖς ἡ Κωνσταντινούπολη τό 1872 ὡς καταφρονητές τῶν Θείων καί Ἱερῶν Κανόνων, διότι μέσα στόν χῶρο τῆς δικῆς του ἐκκλησιαστικῆς δικαιοδοσίας χειροτονοῦσαν Βουλγάρους ἐπισκόπους, ἐνῶ ὑπῆρχαν κανονικοί Ἕλληνες ἐπίσκοποι, καί παραβιαζόταν ἔτσι ἡ βασική ἐκκλησιολογική καί κανονική ἀρχή νά μήν ὑπάρχουν δύο ἐπίσκοποι στόν ἴδιο τόπο. Στίς περισσότερες τώρα ἐπαρχίες τῆς Οὐκρανίας στόν ἴδιο τόπο ὑπάρχουν δύο ἐπίσκοποι. Ὁ κανονικός Ὀρθόδοξος ἐπίσκοπος οὔτε ἀπέθανε οὔτε παραιτήθηκε γιά νά τοποθετηθεῖ ἄλλος ἐπίσκοπος, ὅπως προβλέπει ὁ 16ος Κανών τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου. Ποιός καταφρονεῖ τώρα τούς Ἱερούς Κανόνες καί προκαλεῖ φιλονεικίες καί ταραχές μέσα στήν Ἐκκλησία; Μέ ποιό κῦρος καί ποιά ἀξιοπιστία θά συντονίσει τώρα ἡ Κωνσταντινούπολη τίς μελλοντικές προσπάθειες γιά τήν κανονική λύση τοῦ προβλήματος τῆς Ὀρθόδοξης Διασπορᾶς, ὅταν ἡ ἴδια παραβιάζει τούς Ἱερούς Κανόνες καί μάλιστα μέσα στόν ἑνιαῖο χῶρο τῆς δικαιοδοσίας τῶν αὐτοκεφάλων ἐκκλησιῶν, ὅπου δέν ὑπάρχουν οἱ ἱστορικές καί ποιμαντικές ἰδιαιτερότητες μέ τό πολυεθνικό καί πολυφυλετικό ποίμνιο τῶν Ὀρθοδόξων τῆς Διασπορᾶς;

Ὁ μητροπολίτης Ναυπάκτου, ὁ ὁποῖος ὀρθά διαπιστώνει ὅτι τό κανονικό αὐτό ζήτημα ὑπονομεύει τήν ἑνότητα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί τό ὀρθόδοξο κανονικό δίκαιο, γιατί ἆραγε βοήθησε τόν ἀρχιεπίσκοπο Ἱερώνυμο στό νά συγκατανεύσει ὁ ἴδιος καί στήν συνέχεια νά παρασύρει καί τήν ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος στήν ἀναγνώριση τοῦ Οὐκρανικοῦ ψευδοαυτοκεφάλου, ὅπως δείξαμε σέ ἄλλη μας μελέτη[24]; Οἱ Ἱεροί Κανόνες ἰσχύουν μόνον γιά τούς ἄλλους, ὄχι γιά ἐμᾶς; Ἡ ἐθνοφυλετική καί πολιτική ἀπόφαση τῆς χορήγησης αὐτοκεφαλίας στούς σχισματικούς τῆς Οὐκρανίας, μέ συνέπεια τήν ὕπαρξη δύο ἐπισκόπων στίς πόλεις τῆς Οὐκρανίας, βαρύνει πρωτίστως τόν πατριάρχη Βαρθολομαῖο, ἐξ ἴσου τούς Ἕλληνες προκαθημένους Θεόδωρο Ἀλεξανδρείας, Χρυσόστομο Κύπρου καί Ἀθηνῶν Ἱερώνυμο, καί τόν ἀσυνεπῆ στήν Πατερική καί Ἡσυχαστική του διδασκαλία μητροπολίτη Ναυπάκτου Ἱερόθεο, πού μετέβαλε τό πεπλανημένο καί ἀντικανονικό σέ ὀρθόδοξο καί κανονικό. Εὐχόμαστε καί ἐλπίζουμε νά ἐμμείνουν στήν μή ἀναγνώριση οἱ δέκα προκαθήμενοι πού μνημονεύσαμε, ὥστε νά μή προστεθεῖ ὡς δέκατη πέμπτη αὐτοκέφαλη ἐκκλησία ἡ παρασυναγωγή τῶν ἀχειροτόνητων σχισματικῶν τῆς Οὐκρανίας, ἀλλά ἡ ὑπό τόν σεμνόν ᾽Ονούφριον κανονική Ἐκκλησία, ἀφοῦ τηρηθοῦν ὅλες οἱ προσυνοδικά ὁμόφωνα ἀποφασισθεῖσες διαδικασίες. Ἰδιαίτερα νά προσέξουν νά μή παρασυρθοῦν ἤ νά μή ὑποκύψουν σέ πολιτικές πιέσεις οἱ μή ἀναγνωρίσαντες ἀξιεπαίνως τήν ψευδοαυτοκεφαλία Ἕλληνες προκαθήμενοι Θεόφιλος Ἱεροσολύμων καί Ἀναστάσιος Ἀλβανίας. Τό ὑπερφυλετικό καί οἰκουμενικό πνεῦμα τοῦ Ἑλληνισμοῦ καί τοῦ Εὐαγγελίου, ἰδιαίτερα ἡ εἰς τό σῶμα τοῦ Σταυρωθέντος καί Ἀναστάντος Χριστοῦ ἰσότιμη ἔνταξη ὅλων τῶν ἀνθρώπων, χωρίς φυλετικές διακρίσεις, δέν ἐπιτρέπουν φιλετισμούς καί διαιρέσεις. Ἄς μή καταργήσουμε τήν οἰκουμενικῆς ἰσχύος κανονική ἀρχή, σέ ἕνα τόπο νά ὑπάρχει μόνον ἕνας ἐπίσκοπος, «ἵνα μή ἐν τῇ πόλει δύο ἐπίσκοποι ὦσιν».

 


 

[1]. Τό «καταχώριση» εἶναι ὀρθότερο τοῦ «καταχώρηση»· προέρχεται ἀπό τό ρῆμα καταχωρίζω καί ὄχι ἀπό τό καταχωρέω-ῶ.

[2]. Στό Διαδίκτυο καί στόν «Ὀρθόδοξο Τύπο», 8 Ἰανουαρίου 2021, ἀριθμ. Φύλλου 2336, σελ. 8.

[3]. Μητροπολίτου Κύκκου καί Τηλλυρίας Νικηφορου, Τό σύγχρονο Οὐκρανικό Ζήτημα καί ἡ κατά τούς Θείους καί Ἱερούς Κανόνες ἐπίλυσή του, ἔκδ. Κέντρου Μελετῶν Ἱερᾶς Μονῆς Κύκκου, Λευκωσία 2020.

[4]. Ὁ μητροπολίτης Ταμασοῦ μιλᾶ ἐφ᾽ ὅλης τῆς ὕλης στήν Romfea.gr (6.2.2021).

[5]. Λεμεσοῦ Αθανασιοσ σέ Οὐκρανούς: «Μείνετε πιστοί στόν κανονικό Μητροπολίτη Κιέβου Ὀνούφριο», Ἱστολόγιο ΑΚΤΙΝΕΣ (9.2.2021).

[6]. Πρωτοπρεσβύτερος Θεοδωρος Ζησησ, Τό Οὐκρανικό Αὐτοκέφαλο. Ἀντικανονική καί διαιρετική εἰσπήδηση τῆς Κωνσταντινούπολης, Ἐκδ. «Τό Παλίμψηστον», Θεσσαλονίκη 2018.

[7]. Βλ. τό ἄρθρο μας, «Τό εἰρηνικό γράμμα τοῦ ἀρχιεπισκόπου Ἱερωνύμου δικαιώνει τίς πολεμικές κατακτητικές ἐνέργειες τοῦ πατριάρχου Βαρθολομαίου», Θεοδρομία 21 (2019) 641-650. Ἐπίσης τά ἄρθρα μας: α) «Ἀπειλεῖται ἡ ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας. Ἀδύναμος κρίκος ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος», β) Σέ ἀδιέξοδο ὁ ἀρχιεπίσκοπος Ἱερώνυμος γιά τό Οὐκρανικό. Σπεύδει σέ βοήθεια ὁ Ναυπάκτου Ἱερόθεος», γ) «Τήν κακή συμφωνία τῆς Κρήτης διέλυσε ἡ καλή διαφωνία γιά τήν Οὐκρανία» καί δ) «Ἡ Σύναξη τῶν Προκαθημένων ἀποφάσισε γιά τό Οὐκρανικό. Ξεχασμένο ντοκουμέντο». Ὅλα στήν Θεοδρομία 21 (2019) 436-459.

[8]. Πρωτοπρεσβύτερος Αναστασιος Γκοτσοπουλος, Συμβολή στόν διάλογο γιά τό Οὐκρανικό Αὐτοκέφαλο, ἐκδ. «Τό Παλίμψηστον», Θεσσαλονίκη 2019.

[9]. Βλ. ὑποσημ. 3.

[10]. Τό Οὐκρανικό Αὐτοκέφαλο καί ἡ νέα Ἐκκλησιολογία τοῦ Φαναρίου. Πρακτικά Ἡμερίδος, (Σάββατον, 22 Ἰουνίου 2019, Porto Palace, Αἴθουσα CRYSTAL, Θεσσαλονίκη), στό περιοδικό Θεοδρομία 21 (2019) 161-527.

[11]. Σχετικά μέ τόν ρόλο τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν τῆς Ἀμερικῆς στήν δημιουργία τοῦ Οὐκρανικοῦ Ζητήματος βλ. τό δικό μας προλογικό σημείωμα στήν ἔκδοση τῶν Πρακτικῶν τῆς μνημονευθείσης Ἡμερίδος μέ τίτλο «Δυτικοί σταυροφόροι ἐναντίον τῆς Ὀρθόδοξης Ρωσίας μέ συμμάχους «Ὀρθοδόξους», Θεοδρομία 21 (2019) 165-167, καί τίς εἰδικές μελέτες τῶν: Μοναχοῦ, Σεραφειμ Ζήση, «Τί θέλουν οἱ Ἀμερικανοί ἀπό τήν Οὐκρανία (Ἀνάγνωση πάνω στόν Ζμπ. Μπρζεζίνσκι)», Θεοδρομία 21 (2019) 666-684 καί Χαραλαμπου Μηναογλου, «Τό Φανάρι ὡς πιόνι τῆς ἀμερικανικῆς πολιτικῆς: Οἱ γεωπολιτικές συνέπειες τοῦ Οὐκρανικοῦ Σχίσματος», Θεοδρομία 21 (2019) 369-377.

[12]. Κανών 8ος, Α´ Οἰκουμενικῆς Συνόδου.

[13]. Κανών 35ος Ἁγίων Ἀποστόλων: «Ἐπίσκοπον μή τολμᾶν ἔξω τῶν ἑαυτοῦ ὅρων χειροτονίας ποιεῖσθαι, εἰς τάς μή ὑποκειμένας αὐτῷ πόλεις καί χώρας. Εἰ δέ ἐλεγχθείη τοῦτο πεποιηκώς, παρά τήν τῶν κατεχόντων τάς πόλεις ἐκείνας ἤ τάς χώρας γνώμην, καθαιρείσθω καί αὐτός καί οὕς ἐχειροτόνησεν».

[14]. Κανών 16ος Πρωτοδευτέρας Συνόδου: «Διά τάς φιλονεικίας καί ταραχάς τάς ἐν τῇ τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησίᾳ συμβαινούσας καί τοῦτο ὁρίσαι ἀναγκαῖόν ἐστι. Τό μηδενί τρόπῳ Ἐπίσκοπον καταστῆναι ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ, ἧς ὁ προεστώς ζεῖ καί ἐν τῇ ἰδίᾳ συνίσταται τιμῇ, εἰ μή αὐτός ἑκών τήν Ἐπισκοπήν παραιτήσεται».

[15]. Βλ. Ὅρος τῆς ἁγίας καί μεγάλης Συνόδου τῆς ἐν Κωνσταντινουπόλει συγκροτηθείσης ἐν ἔτει χιλιοστῷ ὀκτακοσιστῷ ἑβδομηκοστῷ δευτέρῳ, ἰνδικτιῶνος κατά μῆνα Σεπτέμβρον, εἰς Ιωαννου Καρμιρη, Τά Δογματικά καί Συμβολικά Μνημεῖα τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας, Τόμος ΙΙ, Graz-Austria 1968, σελ. [1014].

[16]. Ὁ ὅσιος Γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος ἔχει τήν γνώμη ὅτι ὁ μόνος ὑπεύθυνος γιά τό Ἡμερολογιακό Σχίσμα εἶναι ὁ πατριάρχης Μελέτιος Μεταξάκης καί ὅτι ὁ ἀρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος Παπαδόπουλος παρασύρθηκε, ἀδικαιολόγητα βέβαια, ἀπό αὐτόν. Προσάγει μάλιστα προσωπική μαρτυρία, σύμφωνα μέ τήν ὁποία σέ ἕνα ἐξομολογητικό ξέσπασμα μπροστά στόν Γέροντα Φιλόθεο ὁ ἀρχιεπίσκοπος εἶπε: «Νά μή τὄσωνα, νά μή τὄσωνα, αὐτός ὁ διεστραμμένος ὁ Μεταξάκης μέ πῆρε στό λαιμό του». Βλ. σχετικά Πρωτοπρεσβυτέρου Θεοδωρου Ζηση, Ὁ ὅσιος Φιλόθεος Ζερβάκος, ὡς ἀγωνιστής καί ὁμολογητής τῆς Ὀρθοδοξίας. Μέ ἀναφορές στήν ἐπικαιρότητα, Ἐκδόσεις «Ὀρθόδοξος Κυψέλη» Θεσσαλονίκη 2014, σελ. 85.

[17]. Χρυσοστομου Παπαδοπουλου, Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν, Ἡ Βουλγαρική Ἐκκλησία, Ἀθῆναι 1957, σελ. 68.

[18]. Γαλ. 3, 28.

[19]. Κολ. 3, 11.

[20]. Ιωαννου Καρμιρη, Ἔνθ᾽ ἀνωτ., σελ. [1013]: «Ἡ δέ συμπερίληψις ἐνταῦθα τοῦ ὅρου τοῦ 1872 ἀποσκοπεῖ εἰς τήν συνειδητοποίησιν ὑπό πάντων τῶν Ὀρθοδόξων τοῦ ἀσυμβιβάστου πρός τάς θεωρητικάς καί κανονικάς ἀρχάς τῆς Ὀρθοδοξίας τοῦ ἐθνοφυλετισμοῦ, καί ἄρα εἰς τόν τερματισμόν τοῦ καί σήμερον κρατοῦντος ἐν τῇ ἐν τῷ ἐξωτερικῷ ὀρθοδόξῳ διασπορᾷ πεπλανημένου καί ἀντικανονικοῦ συστήματος τῆς συνυπάρξεως πλειόνων Ὀρθοδόξων ἐπισκόπων διαφόρων ἐθνικοτήτων ἐν τῷ αὐτῷ τόπῳ, ὅπερ ἐγένετο ἀνεκτόν μόνον διά περιωρισμένην μεταβατικήν περίοδον, ἅτε τυγχάνον ῾῾ξένον καί πολέμιον πρός τε τήν εὐαγγελικήν διδασκαλίαν καί τό ἀπ᾽ αἰώνων τῆς τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησίας πολίτευμα᾽᾽, καί διά τοῦτο εὐλόγως καταδικασθέν ὑπό τῆς ἐν Κωνσταντινουπόλει Τοπικῆς Συνόδου τοῦ 1872».

[21]. Κείμενο τῆς Συνόδου, Ἡ Ὀρθόδοξος Διασπορά 1β.

[22]. Βλ. ἐνδεικτικῶς Ἁγίου Ιουστινου Ποποβιτσ, «Ἔκθεσις ἐπί τοῦ θέματος τῆς ῾῾Πανορθοδόξου Συνόδου᾽᾽, ὑποβληθεῖσα πρός τήν Ἱεράν Σύνοδον τῆς ἐν Σερβία Ἐκκλησίας τό 1971», Θεοδρομία 18 (2016) 17-18: «Καί εἰς τό τέλος τέλος τί δύναται νά περιμένη κανείς ἀπό μίαν τοιαύτην Οἰκουμενικήν Σύνοδον; Ἕν καί μόνον ἕν: σχίσματα καί αἱρέσεις καί διαφόρους ἄλλας συμφοράς. Αὐτό εἶναι ἡ βαθειά μου αἴσθησις καί πλήρης ὀδύνης ἐπίγνωσις. Δι᾽ αὐτό, παρακαλῶ καί ἱκετεύω τήν Ἱεράν Σύνοδον τῆς Ἱεραρχίας νά ἀπόσχῃ ἀπό τήν συμμετοχήν εἰς τήν προετοιμασίαν τῆς Συνόδου καί ἀπό τήν συμμετοχήν εἰς τήν ἰδίαν τήν Σύνοδο, ἐάν ἀτυχῶς συγκληθῇ. Νά μή φορτώσωμεν τουλάχιστον καί αὐτήν ἀκόμη τήν φοβεράν ἁμαρτίαν ἐπάνω εἰς τήν Ἁγιοσαββιτικήν μας Ἐκκλησίαν καί τόν ἀθῶον λαόν μας».

[23]. Μητροπολίτου Ναυπάκτου καί Ἁγίου Βλασίου Ιεροθεου, Ἡ Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδος στήν Κρήτη. Θεολογικές καί ἐκκλησιολογικές θέσεις, Ἱερά Μονή Γενεθλίου τῆς Θεοτόκου (Πελαγίας) 2018, σελ. 728.

[24]. Πρωτοπρεσβυτέρου Θεοδωρου Ζηση, «Σέ ἀδιέξοδο ὁ ἀρχιεπίσκοπος Ἱερώνυμος γιά τό Οὐκρανικό. Σπεύδει σέ βοήθεια ὁ Ναυπάκτου Ἱερόθεος», Θεοδρομία 21 (2019) 440-450 καί στό Διαδίκτυο.

 

Αντορθόδοξη και αντικανονική καταχώριση στα «Δίπτυχα» της Εκκλησίας της Ελλάδος

Μαργαριτάρια Λεμεσού Αθανασίου – 1 !

Μαργαριτάρια Λεμεσού

Μαργαριτάρια Λεμεσού Αθανασίου – 1 !

Μαργαριτάρια Λεμεσού Αθανασίου – 1 !

ΜΕ ΠΟΛΥ ΣΥΝΕΣΗ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΑΔΕΙΑΣΕ ΤΙΣ ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ !!

 

2ο Ψηφιακό Αρχονταρίκι με τον Μητροπολίτη Λεμεσού κ. Αθανάσιο [από το 1.18.00 περίπου]

 

π. Νικόλαος Μαυρουδής: … Μία ερώτηση των ημερών. Όλοι γνωρίζουμε, όλοι βιώνουμε διάφορες δοκιμασίες, διάφορες καταστάσεις στην Ελλάδα, σε όλον τον κόσμο. Και υπάρχει αυτό το θέμα των κεκλεισμένων των Εκκλησιών. Διχάζεται ο κόσμος. Άλλοι δεν μπορούν να το διαχειριστούν κτλ. Πώς θα διαχειριζόταν ο Γέροντας μία τέτοια κατάσταση στις μέρες μας και τι μπορούμε να συμβουλεύσουμε τους ανθρώπους, οι οποίοι αγανακτούν με όλες αυτές τις δοκιμασίες που περνάμε;

Μητρ. Λεμεσού Αθανάσιος: Πολύ ωραία η ερώτησή σου πάτερ μου και ευχαριστώ πάρα πολύ. Ο Γέροντας αδελφέ μου ήταν άνθρωπος ο οποίος εκινείτο με μεγάλη άνεση και με ελευθερία σε οτιδήποτε είχε μπροστά του και πιστεύω ότι ο Γέροντάς μας θα ήταν άνθρωπος που θα έκανε υπακοή στην Εκκλησία. Γιατί αυτό μας εδίδασκε πάντοτε. Και δεν στεκόταν στο αν θα πάει στην Εκκλησία ή όχι, αλλά όπου κι αν ήταν, ήταν ο τόπος του Εκκλησία.

Να σας πω ότι εμάς όταν ήμασταν νέοι μοναχοί και ήμασταν καμιά φορά εκτός Αγίου Όρους στην Θεσσαλονίκη στο κονάκι μας, όπως το ελέγαμε, δεν μας επέτρεπε να πάμε Εκκλησία ο Γέροντας. Έλεγε είσαστε νέοι Μοναχοί. Δεν πρέπει να πηγαίνετε στην Εκκλησία μέσα στον κόσμο. Να μείνετε στο κελί σας και να προσεύχεστε εκεί. Και μέναμε στο κονάκι μας και δεν πηγαίναμε στην Εκκλησία στον κόσμο γιατί ήθελε να μέναμε απερίσπαστοι χωρίς να σκανδαλίζουμε και να σκανδαλιζόμαστε κι εμείς. Και αυτό το έκανε και ο ίδιος. Προσευχόταν στο δωμάτιό του, στο κελλάκι του.

Λοιπόν. Ο Γέροντας ήταν άνθρωπος της υπακοής και αυτό το οποίο γίνεται σήμερα η Εκκλησία μας το εισηγείται και η Εκκλησία το αποδέχεται. Καλόν είναι να κάνουμε υπακοή στην Εκκλησία πάτερ. Αυτή είναι η πιο μεγάλη ασφάλεια παρά να κάνουμε πράγματα δικά μας και να ιδιορρυθμούμε και να κατακρίνουμε την Εκκλησία και τους ποιμένες μας. Αυτό είναι πολύ επικίνδυνο και πολύ χειρότερο. Η υπακοή στην Εκκλησία δεν βλάπτει ποτέ. Η ανυπακοή φέρνει πάντοτε κακά αποτελέσματα. Έστω κι αν μας στενοχωρεί.

Όλοι μας στενοχωρούμαστε. Είσαι διάκονος. Ξέρεις ότι όταν λειτουργούμε σε άδειες Εκκλησίες θλιβόμαστε όλοι μας. Αλλοίμονο, εμείς θλιβόμαστε πιο πολύ. Αλλά είναι μία οικονομία, μία διαχείριση ενός φαινομένου πρωτόγνωρου που η Εκκλησία το κάνει με πολύ σύνεση και με πολύ αγάπηΔεν το θέλουμε αλλά αναγκαστήκαμε και το κάνουμε για το καλό του κόσμου.

Να ‘σαι καλά Διάκο μου. Η Παναγία μαζί σου.

***

ΣΧΟΛΙΟ

«...αυτό το οποίο γίνεται σήμερα η Εκκλησία μας το εισηγείται και η Εκκλησία το αποδέχεται.…» «Καλόν είναι να κάνουμε υπακοή στην Εκκλησία πάτερ

Να παρακολουθούμε την γλώσσα που χρησιμοποιούν για να βλέπουμε με ποια τεχνάσματα στρογγυλεύουν την δεσποτική τους αυθαιρεσία. «Η Εκκλησία μας» λέει, «το εισηγείται και … το αποδέχεται» και καλό θα είναι να της κάνουμε υπακοή.

Δεν αποφάσισαν εκείνοι, οι δεσποτάδες! Όχι. Μία αόρατη και ξεχωριστή οντότητα έκανε την εισήγηση και την αποδέχθηκε! Και θα κάνει και εκείνος υπακοή σε αυτήν την αόρατη Εκκλησία!

Έγινε όμως έτσι; Αποφάσισε κάποια αόρατη Εκκλησία; Όχι βέβαια. Ο Μητροπολίτης Λεμεσού αποφάσισε μαζί με όσους άλλους συνεπισκόπους του να υποκύψουν στα κελεύσματα της νέας τάξεως. Το παραδέχεται και στο τέλος «Δεν το θέλουμε αλλά αναγκαστήκαμε και το κάνουμε για το καλό του κόσμου.» Τον εαυτό του και τους συνεπισκόπους του εννοεί με τον όρο «Εκκλησία» λοιπόν. Δεν έχει όμως το θάρρος να πει «να κάνΕΤΕ υπακοή σε εμάς τους Επισκόπους που είμαστε η Εκκλησία», αλλά λέει «να κάνΟΥΜΕ υπακοή στην Εκκλησία». Δηλαδή να κάνει και αυτός υπακοή στον εαυτό του !!

Ξέρετε τί ωραία «υπακοή» είναι αυτή; Να κάνεις ό,τι σε συμφέρει και μετά να το παρουσιάζεις ως υπακοή στην Εκκλησία! 

Από εκεί και πέρα τί να περιμένει κανείς; Θα πρέπει να είναι έτοιμος να ακούσει και τα πιο απίθανα πράγματα. Λίγο ακόμα και θα μας πει ευθέως ο Σεβασμιώτατος ότι ο εκκλησιασμός σκανδαλίζει και καλό θα είναι να μένουμε σπίτια μας. Δεν καταλαβαίνει το κακό που προκαλεί όταν προσπαθεί να δικαιολογήσει με τα πιο άσχετα παραδείγματα την στέρηση του εκκλησιασμού από τους πιστούς; Γιατί τώρα ο Καίσαρας να μην κλείσει τους Ιερούς Ναούς παραπάνω προφασιζόμενος τις δικαιολογίες που προβάλλονται εδώ;

Μπορεί να προβληματιστεί κάποιος για το ΠΟΥ ΟΔΗΓΟΥΜΑΣΤΕ; Όταν λέγονται τέτοια πράγματα και δεν ακούγεται η αλήθεια από την πλειονότητα των επισκόπων, πού οδηγείται η Εκκλησία;

***

ΤΑΣ ΘΥΡΑΣ

Μαργαριτάρια Λεμεσού Αθανασίου – 1 !

Μην δολοφονείτε την μνήμη της Αγίας Φιλοθέης.

Μην δολοφονείτε την μνήμη της

Μην δολοφονείτε την μνήμη της Αγίας Φιλοθέης.

Μην δολοφονείτε την μνήμη της Αγίας Φιλοθέης.

σ.σ. Αναρτάται για δεύτερη φορά.

Ήθελα εδώ και καιρό να γράψω κάτι για το ντοκυμαντέρ «Φιλοθέη, η Αγία των Αθηνών», το οποίο δυστυχώς πολυδιαφημίστηκε από Ορθόδοξα ιστολόγια τις τελευταίες ημέρες, λίγο πριν την πρώτη του προβολή.

Η ταινία αυτή έγινε με τη στήριξη της Ελληνικής Εθνικής Επιτροπής για την Unesco και του Κέντρου Unesco για τις Γυναίκες και την Ειρήνη στα Βαλκάνια.

ΟΥΝΕΣΚΟ λοιπόν. Η ΟΥΝΕΣΚΟ ή αλλιώς «Εκπαιδευτική Επιστημονική και Πολιτιστική Οργάνωση των Ηνωμένων Εθνών», όπως λέει και το όνομά της, υπάγεται στον θηριώδη πολυκέφαλο παγκόσμιο Οργανισμό των Ηνωμένων Εθνών, ο οποίος εργάζεται πυρετωδώς για τον Ένα Παγκοσμιοποιημένο Κόσμο. Μόνο και μόνο αυτό θα έπρεπε να χτυπήσει το καμπανάκι. Πόσο δύσκολο είναι να θέσει κανείς τον εξής προβληματισμό: είναι δυνατόν ο ΟΗΕ που εργάζεται για την παγκοσμιοποίηση να ενδιαφέρεται για την Ορθοδοξία; Για την Ορθοδοξία ενδιαφέρεται ή για τον Οικουμενισμό; Απ’ ότι φαίνεται όμως είναι δύσκολο για πολλούς ακόμη και αυτόν τον προβληματισμό να κάνουν!

Άντε τώρα να πεις σε αυτούς να ψάξουν λίγο και για την ΟΥΝΕΣΚΟ. Τι είναι η ΟΥΝΕΣΚΟ; Η ΟΥΝΕΣΚΟ λέει ΕΔΩ, «…επιδιώκει την εδραίωση της ειρήνης μέσα από την διεθνή συνεργασία στην εκπαίδευση, τις επιστήμες και τον πολιτισμό. Τα προγράμματα της ΟΥΝΕΣΚΟ συμβάλλουν στην επίτευξη των στόχων της αειφόρου ανάπτυξης, όπως καθορίστηκαν στην Ατζέντα 2030 που υιοθέτησε η Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών το 2015

Εύγε λοιπόν Ορθόδοξε ιστολόγε, μόλις διαφήμισες ένα πρόγραμμα της ΟΥΝΕΣΚΟ για την επίτευξη των στόχων της Αντζέντας 2030.

Αλλά και για ποια «ειρήνη» μας μιλάει η ΟΥΝΕΣΚΟ; Μήπως για την εν Χριστώ ειρήνη; Ούτως ή άλλως, ντοκυμαντέρ για την ζωή μίας Αγίας της Εκκλησίας μας προβάλλει, αλλιώς δεν θα ρωτούσαμε. Γράφει λοιπόν για την ειρήνη: «Η ειρήνη πρέπει να βασίζεται στον διάλογο και την αμοιβαία κατανόηση. Η ειρήνη πρέπει να οικοδομηθεί πάνω στην πνευματική (intellectual) και ηθική αλληλεγγύη της ανθρωπότητας

Η γνωστή τυπικολογία και ηθικολογία, ο άθεος διανοούμενος ουμανισμός της Δύσης. Πάμε και στους 2 οργανισμούς που στήριξαν το ντοκυμαντέρ.

Η «Ελληνική Εθνική Επιτροπή για την ΟΥΝΕΣΚΟ» τί είναι; Είναι απλά το μαγαζί της ΟΥΝΕΣΚΟ σε εθνικό επίπεδο. Γράφει: «Η UNESCO, βάσει του Άρθρου VII του Καταστατικού της, είναι ο μοναδικός Οργανισμός των Ηνωμένων Εθνών που διαθέτει ένα διεθνές δίκτυο Εθνικών Επιτροπών για την UNESCO. Οι Εθνικές Επιτροπές για την UNESCO είναι εθνικοί φορείς που έχουν συσταθεί για τη διάχυση των προγραμμάτων και των προτεραιοτήτων του Οργανισμού. Σήμερα ο Οργανισμός αριθμεί 199 Εθνικές Επιτροπές παγκοσμίως.»

Το «Κέντρο ΟΥΝΕΣΚΟ για τις γυναίκες και την ειρήνη στα Βαλκάνια» τί είναι; Είναι μία διεθνής ΜΚΟ η οποία συνεργάζεται με τον οργανισμό Anna Lindh Foundation, κεντρικό μήνυμα του οποίου είναι η «ανοιχτή κοινωνία». Γράφει: «υπάρχουμε για να οικοδομήσουμε πιο συμπονετικές και ανθεκτικές κοινωνίες δίχως αποκλεισμούς, για την καταπολέμηση της αναπτυσσόμενης πόλωσης και της δυσπιστίας».

Η αποστολή της ΜΚΟ Κέντρο ΟΥΝΕΣΚΟ για τις γυναίκες είναι «η οικοδόμηση της κουλτούρας της ειρήνης και της προόδου των γυναικών» Οι δε στόχοι του είναι περιληπτικά, η δημιουργία δεσμών φιλίας και κατανόησης μεταξύ των γυναικών στις χώρες της περιοχής που εργάζεται η ΜΚΟ μέσω συνεργασίας σε κοινά προγράμματα και δραστηριότητες· ο σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η εξάλειψη των διακρίσεων κατά των γυναικών και η ενθάρρυνση στην ανέλιξή τους· η υποστήριξη στην υλοποίηση στρατηγικών της ΟΥΝΕΣΚΟ για την διατήρηση της πολιτισμικής διαφορετικότητας.

(Παρένθεση: Όπως βλέπετε, εμείς δεν χρειάζεται να κάνουμε τίποτα, θα τα κάνει όλα για εμάς ο ΟΗΕς)

Διαβάζοντας όλα τα παραπάνω είναι κατανοητό γιατί διαφήμισαν την Αγία Φιλοθέη με τον παρακάτω τρόπο:

ΦΙΛΟΘΕΗ Η ΑΘΗΝΑΙΑ – Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΜΙΑΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ

Μην δολοφονείτε την μνήμη της Αγίας Φιλοθέης.

Και η σκηνοθέτης Μαρία Χατζημιχάλη-Παπαλιού σχολίασε στην Εφημερίδα των Συντακτών που ολόχαρα μετέδωσε το γεγονός με τον αριστερόστροφο τίτλο «Η Αγία Φιλοθέη ήταν μια επαναστάτρια»:

«Δεν θέλω ποτέ ο αγώνας να τελειώνει με τις ταινίες μου. Εξάλλου η τέχνη είναι ο τρόπος να συνεχιστεί η ζωή. Με την Ελληνική Εθνική Επιτροπή της UNESCO είχαμε συνεργαστεί στη «Φιλάνθρωπο ειρήνη», το αντιπολεμικό ντοκιμαντέρ με τον Νέλσον Μαντέλα. Η ιστορία της Αγίας Φιλοθέης και οι αγώνες της αντανακλούν αξίες για τις οποίες αγωνίζεται η UNESCO. Οπότε και θα συνεργαστούμε ξανά, για να οργανώσουμε δράσεις προκειμένου να αποτελέσει το παράδειγμά της έμπνευση για το σήμερα».

Μετά τον Ιησού Χριστό που Τον είπαν «επαναστάτη», τώρα έκαναν και την Αγία Φιλοθέη «επαναστάτρια», για να φτιάξουν «κοινωνικά πρότυπα» στα μέτρα τους, συγκρίσιμα με τους Νέλσον Μαντέλιδες και όποιους άλλους για τον ψευτοενωμένο κόσμο τους, και για να γράψει η Εφ. των Συντακτών για την Αγία Φιλοθέη: «Είχε πρότυπό της τα κοινόβια της πρώτης χριστιανικής εκκλησίας του 1ου αιώνα, τις πρώτες κομμούνες της Ιστορίας.»!

Δεν είναι όμως το πρόβλημα αυτοί, ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΕΙΣΑΙ ΕΣΥ ΜΥΞΟΡΘΟΔΟΞΕ, που κλέβουν και κακοποιούν τους Αγίους κάτω από την μύτη σου κι εσύ τους διαφημίζεις.

ΟΥΤΕ ΣΤΗΝ ΜΝΗΜΗ ΣΟΥ ΔΕΝ ΚΑΤΑΦΕΡΕΣ ΝΑ ΚΡΑΤΗΣΕΙΣ, μια ιδέα, μια εικόνα, μια ανάμνηση, ΚΑΤΙ, για το πως είναι οι Άγιοι της Ορθοδοξίας.

ΚΟΙΜΑΣΑΙ ΟΛΟΡΘΙΟΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΔΙΔΕΙΣ ΤΑ ΑΓΙΑ ΤΟΙΣ ΚΥΣΙ

Γράφει ο Φώτης Κόντογλου για την Αγία Φιλοθέη.

«Τὴν Ἀκολουθία της τὴν ἔγραψε κάποιος σοφὸς καὶ εὐλαβὴς ἄνθρωπος Ἱέραξ λεγόμενος. Ἀνάμεσα στὰ ὡραῖα ἐγκώμια εἶναι καὶ τοῦτο:

«Δαυῒδ γὰρ τὸ πρᾶον ἔσχες

καὶ Σολομῶντος, σεμνή, τὴν σοφίαν,

Σαμψῶν τὴν ἀνδρείαν,

καὶ Ἀβραὰμ τὸ φιλόξενον,

ὑπομονήν τε Ἰώβ,

τοῦ Προδρόμου δὲ θείαν ἄσκησιν…».»

ΑΥΤΗ ΗΤΑΝ Η ΑΓΙΑ ΦΙΛΟΘΕΗ ΚΑΙ ΟΧΙ «ΜΙΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΡΙΑ» ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΤΙΣ ΙΔΙΕΣ ΑΞΙΕΣ ΜΕ ΤΗΝ ΟΥΝΕΣΚΟ.


Φαίη.

ΤΑΣ ΘΥΡΑΣ

Μην δολοφονείτε την μνήμη της Αγίας Φιλοθέης.

Ἑξάψαλμος κατά το τυπικόν τοῦ ὁσίου καί θεοφόρου πατρός ἡμῶν Σάββα τοῦ ἡγιασμένου

Ἑξάψαλμος κατά το τυπικόν

Ἑξάψαλμος κατά το τυπικόν τοῦ ὁσίου καί θεοφόρου πατρός ἡμῶν Σάββα τοῦ ἡγιασμένου

Οἱ παλαιοί Πατέρες εἶχον ἀκρίβειαν διό καί ψαλλομένου τοῦ ἑξαψάλμου ἐτήρουν σιγήν πολλήν…

Πως πρέπει να συμπεριφερόμαστε κατά την  ώρα του εξαψάλμου

Image result for εξαψαλμος

Κατά τό προμνησθέν τυπικόν τοῦ ἐν Κωνσταντινουπόλει Ἁγιοταφικοῦ Μετοχίου τοῦ ΙΕ΄ αἰῶνος (αὐτόθι 257)

«ψαλλέτω ὁ ἐκκλησιάρχης ἤ ὁ ταχθείς ὡς ἔθος ἐπί τόν ἑξάψαλμον ἀργῶς καί μεθ  ὅσης ἄν εἴπῃς συντριβῆς τε καί προσοχῆς, ὁμοίως καί πάντες καθ’ ἑαυτούς, ὡς αὐτῷ τῷ Θεῷ προσλαλοῦντες καί ὑπέρ τῶν ἰδίων ἐξιλεούμενοι ἁμαρτιῶν.  Ὀφείλει δέ ψάλλειν πραείᾳ καί ἡσύχῳ φωνῇ εἰς ἐπήκοον πάντων βῆξαι δέ ἤ πτῦσαι ἤ ὅλως τοῦ ἰδίου τόπου σκυλληθῆναι ἤ μετακινηθῆναι ἤ ἀπό τοῦ ἔξω νάρθηκος τῷ θείῳ Ναῷ εἰσελθεῖν ἐν τῷ ψάλλεσθαι τόν ἑξάψαλμον ἐξουσίαν οὐδείς ἔχει.  Ἀφοβίας γάρ τοῦτο καί ἀκαταστασίας σημεῖόν τε ἐστιν.  Εἰ δέ τίς ἴσως τῷ γήρατι κατακαμπτόμενος ἤ ἀσθενής τετρυχωμένος οὐ πρός ἰσχύος ἔχει φυλάττειν ἑαυτόν ἄσκυλτον, ὡς ἐγράψαμεν, μενέτω ἐν τῷ προνάῳ, ἄχρι τῆς τοῦ ἑξαψάλμου συμπληρώσεως καί τότε εἰσερχέσθω».

Ἰστέον ὅτι τοῦ ἑξαψάλμου ψαλλομένου οὔτε μετάνοιαι, οὔτε σχήματα, οὔτε γονυκλισίαι, οὐδέ «σταυροκοπήματα» γίνονται.  Ἀλλά μένομεν ἀκίνητοι καί ὀρθοί.

(Τυπικόν τοῦ ὁσίου καί θεοφόρου πατρός ἡμῶν Σάββα τοῦ ἡγιασμένου ἐκδόσεις Ἱερᾶς Σταυροπηγιακῆς Μονῆς Παναγίας Τατάρνης)

Δείτε και “Τι είναι ο εξάψαλμος

Πηγή: Όρθρος

100 ἑκατομμύρια τά θύματα τοῦ κομμουνισμοῦ!

ἑκατομμύρια τά θύματα τοῦ κομμουνισμοῦ

100 ἑκατομμύρια τά θύματα τοῦ κομμουνισμοῦ

 

Image result for γεωργιοσ σκρεκασ
Τα όσα συνέβησαν και στην χώρα μας, δεν είναι αμελητέα. Φρικτά ήταν τα μαρτύρια των ανθρώπων και ειδικά των Ιερέων. Χαρακτηριστική η περίπτωση του π. Γεώργιου Σκρέκα, τον οποίον σταύρωσαν Μ. Παρασκεύη οι Κομμουνιστές.

Η ΣΤΑΣΙΣ τῶν εὐρωβουλευτῶν τῶν ἑλληνικῶν κομμάτων κατά τήν διάρκεια τῆς συζητήσεως γιά τήν ἔκδοση ψηφίσματος τοῦ Εὐρωκοινοβουλίου γιά τήν ἐξίσωση ναζισμοῦ – κομμουνισμοῦ, ἄνοιξε τόν ἀσκό τοῦ Αἰόλου. Τά ζητήματα μνήμης εἶναι πάντοτε ἐπίκαιρα στήν ἤπειρό μας. Διχάζουν καί προκαλοῦν. Ὅπως ἔλεγε καί ἡ Μάργκαρετ Θάτσερ, στήν Εὐρώπη συζητᾶμε διαρκῶς «τί ἔγινε», ἐνῶ στίς ΗΠΑ συζητοῦν συνεχῶς «τί θά γίνει». Δέν εἶναι ἀχρείαστη ἡ ἱστορική συζήτησις, ἀρκεῖ ἡ ἱστορία νά μήν γίνεται φυλακή καί ἑστία διχασμοῦ. Προσφάτως ὁ «Ριζοσπάστης» μέ τόν ὁποῖο ἡ ἐφημερίδα μας ἔχει ἱστορικούς ἰδεολογικούς λογαριασμούς (μέ τήν καλή ἔννοια!), μᾶς ἐπέκρινε γιά τό ἄρθρο ἀναγνώστου μας σχετικά μέ τά μνημεῖα πού θά τοποθετήσει ἀδεία τοῦ Κέντρου Νεωτέρων Μνημείων τό ΚΚΕ στήν Γυάρο. Ἐξέφρασε δέ τήν ἐνόχλησή του ἕως καί ὁ Γενικός Γραμματεύς τοῦ κόμματος Δημήτρης Κουτσούμπας.

Ἡ ἐφημερίς μας θεωρεῖ ὅτι ἡ ἱστορική ἀναδρομή ἀξίζει τόν κόπο, ἀρκεῖ νά μήν μᾶς ἀπομακρύνει ἀπό τό σήμερα πού κατά μείζονα λόγο ὀφείλουμε νά παρατηροῦμε. Διατηρώντας τίς ἀπόψεις μας ἰσχυρές γιά τό ποῦ μπορεῖ νά ὁδηγεῖ ἡ συζήτησις γιά τό χθές (τίς διατυπώνουμε σέ διπλανές στῆλες), σεβόμενοι πλήρως τούς ἀναγνῶστες μας, παραχωροῦμε σήμερα τό βῆμα τοῦ κυρίου θέματος τῆς «Ἑστίας» στόν ἐπίτιμο δικηγόρο Ἀλέξανδρο Πηνιώτη, ὁ ὁποῖος καταθέτει στοιχεῖα ἀπό ἐκθέσεις γιά τά θύματα τοῦ ναζισμοῦ καί τοῦ κομμουνισμοῦ στήν Σοβιετική Ἕνωση, στήν κομμουνιστική Κίνα καί ἀλλοῦ. Ὁ ἀριθμός τῶν θυμάτων ἀνέρχεται κατ’ αὐτές κοντά στά 100 ἑκατομμύρια ἀνθρώπους, ἐκ τῶν ὁποίων 200.000 ἱερεῖς. Ὁ ἀντίλογος ἀπό ὅποιον διαφωνεῖ –ἀκόμη καί ἀπό τό ΚΚΕ– εὐπρόσδεκτος. Ἀκολουθεῖ ἡ ἐπιστολή τοῦ ἀναγνώστου μας, ὁ ὁποῖος μαζί μέ τήν σύζυγό του Χρυσούλα Πετίνη-Πηνιώτη ἐκδίδουν μέ ἰδιαίτερη ἐπιτυχία ἐπί σειράν ἐτῶν τό Δελτίον Ἐργατικῆς Νομοθεσίας.

Εὐρωψήφισμα κατά τοῦ κομμουνισμοῦ

(Ποιοί εὐρωβουλευτές ψήφισαν «ναί» καί ποιοί «ὄχι»)

Ἀπό τόν ἐν ἐπικεφαλίδι τίτλο τῆς ἀγαπητῆς «Ἑστίας» τῆς 24-9-2019 πληροφορηθήκαμε ὅτι ἡ Εὐρωβουλή ἐπικύρωσε τό ψήφισμα πού καταδικάζει τά ἐγκλήματα κατά τῆς ἀνθρωπότητος ἀπό τόν Ναζισμό καί τόν Κομμουνισμό, ἐξομοιώνοντας πλήρως τά δύο ὁλοκληρωτικά συστήματα, μέ 535 ψήφους ὑπέρ, 66 κατά καί 52 λευκά. Αὐτό ὅμως πού προκαλεῖ μεγάλη ἐντύπωση εἶναι τό πῶς ψήφισαν οἱ 19 Ἕλληνες εὐρωβουλευτές, μέ τήν στάση τῶν περισσοτέρων νά ἀποτελεῖ ἔκπληξη. «Μόνη ἡ κ. Ἄννα-Μισέλ Ἀσημακοπούλου ἀπό τήν Ν.Δ. ὑπερψήφισε τήν καταδίκη, μαζί μέ τόν Ἐμμ. Φράγκο τῆς Ἑλληνικῆς Λύσης. Οἱ ὑπόλοιποι εὐρωβουλευτές τῆς Ν.Δ. ἀκολούθησαν διαφορετικούς δρόμους, ἡ κ. Μαρία Σπυράκη τό κατεψήφισε, ἐνῶ οἱ κ.κ. Εὐάγγελος Μεϊμαράκης, Ἐλίζα Βόζενμπεργκ καί Μανώλης Κεφαλογιάννης ἀπεῖχαν ἀπό τήν ψηφοφορία. Ἀντιθέτως οἱ κ.κ. Στέλιος Κυμπουρόπουλος, Γιῶργος Κύρτσος καί Θοδωρῆς Ζαγοράκης ψήφισαν λευκό. Ἀπό τόν ΣΥΡΙΖΑ, κατά τοῦ ψηφίσματος, ἦσαν οἱ κ.κ. Δημήτρης Παπαδημούλης, Πέτρος Κόκκαλης καί Κώστας Ἀρβανίτης, ἀλλά ἀπεῖχαν οἱ κ.κ. Στέλιος Κούλογλου, Ἕλενα Κουντουρᾶ καί Ἀλέξης Γεωργούλης. Ἀπό τό ΚΙΝΑΛ ὁ κ. Νικ. Ἀνδρουλάκης ψήφισε κατά καί ἡ κ. Εὔα Καϊλῆ ἀπεῖχε, ὁ κ. Ἀθανάσιος Κωνσταντίνου ἀπό τήν Χρυσή Αὐγή ἀπεῖχε, ἐνῶ λευκό ψήφισε ὁ κ. Γιάννης Λαγός, ὁ ὁποῖος ἔχει ἀνεξαρτητοποιηθεῖ ἀπό τήν Χρυσή Αὐγή. ‘Ολοι οἱ εὐρωβουλευτές τοῦ ΚΚΕ ψήφισαν κατά».

Ὑπάρχουν συντριπτικά ἔγγραφα ἀποδεικτικά στοιχεῖα πού ἀποτυπώνουν εὔλογα τά ἐγκλήματα τῶν κομμουνιστῶν στή Σοβιετική Ἕνωση καί σέ ἄλλες χῶρες τοῦ ὑπαρκτοῦ σοσιαλισμοῦ, τά ὁποῖα τελευταίως εἶδαν τό φῶς τῆς δημοσιότητος καί στήν Κυπριακή Ἐφημερίδα «Ἀλήθεια τῆς Κυριακῆς». Τό Ἄουσβιτς καί τό Μπούχενβαλντ ἔγιναν συνώνυμα τῆς βαρβαρότητος. Οἱ μεγαλόσχημοι Ναζί παρεπέμφθησαν σέ δίκη στήν Νυρεμβέργη καί καταδικάσθηκαν γιά τά ἐγκλήματα κατά τῆς εἰρήνης, γιά ἐγκλήματα πολέμου καί ἐγκλήματα κατά τῆς ἀνθρωπότητος. Ὁ μελετητής Rodolf Rummel ἀναφέρει ὅτι τά ἀκόλουθα κομμουνιστικά καθεστῶτα ἔχουν δολοφονήσει τόν μεγαλύτερο ἀριθμό ἀνθρώπων: Ἡ Σοβιετική Ἕνωση 62 ἑκατομμύρια, ἡ Κομμουνιστική Κίνα 35 ἑκατομμύρια, ἡ Ναζιστική Γερμανία 21 ἑκατομμύρια, ἡ Ἐθνικιστική Κίνα 10 ἑκατομμύρια. Στήν Καμπότζη τοῦ Πόλ Πότ 3.000 νεκροί, ἐξαιτίας «λαθῶν», 11.000 ἐκτελέσεις «Βιετναμέζων Πρακτόρων» καί 30.000 δολοφονίες ἀπό «Βιετναμέζους Πράκτορες» συμπληρώνουν τά θύματα τοῦ Ἐρυθροῦ Χμέρ. Ἑκατοντάδες νεκροί στήν Πολωνία, τήν Ρουμανία, τήν Τσεχοσλοβακία καί τήν Βαλτική.

Ὁ Ἀλεξάντερ Γιάκοβλεφ, πρόεδρος Ἐπιτροπῆς γιά τήν ἀποκατάσταση τῶν θυμάτων τῆς πολιτικῆς καταστολῆς, παρουσιάζοντας τήν Ἔκθεση τῆς Ἐπιτροπῆς σέ δημοσιογραφική διάσκεψη στή Μόσχα (Νοέμβριος 1995) ἀπεκάλυπτε ὅτι 200.000 Ἱερεῖς δολοφονήθηκαν κατά τή διάρκεια τῆς σοβιετικῆς ἐξουσίας σέ ἕνα φρικιαστικό κύκλο σταυρώσεων, γδαρσίματος τῶν κρανίων καί ἄλλων κτηνωδῶν βασανιστηρίων. Λίγοι ἄνθρωποι γνωρίζουν γιά τό Κολυμά καί τό Μαγκατάν, λίγοι ἔχουν διαβάσει «τό Ἀρχιπέλαγος Γκουλάγκ» τοῦ Ἀλεξάντερ Σολζενίτσιν. Ἀρκετοί ὅμως γνωρίζουν τήν ἐξόντωση τῶν 22.500 Πολωνῶν ἀξιωματικῶν, ἀστυνομικῶν, διανοούμενων, πολιτικῶν κρατουμένων καί αἰχμαλώτων πολέμου πού εἶχαν συλληφθεῖ μετά τήν εἰσβολή τῆς Σοβιετικῆς Ἑνώσεως στήν Πολωνία καί ἐκτελέσθηκαν στό δάσος τοῦ Κατίν, κατόπιν ἐντολῆς τοῦ Ἰωσήφ Στάλιν.

Ἴσως ὅλα τά παραπάνω τραγικά γεγονότα δέν ἔτυχε νά τά πληροφορηθοῦν οἱ Ἕλληνες Εὐρωβουλευτές. Δέν ἔμαθαν ὅμως γιά τά πρωτοφανῆ ἐγκλήματα τῶν Κομμουνιστῶν στήν Ἑλλάδα; Δέν ἄκουσαν γιά Μελιγαλᾶ, γιά Φενεό, γιά διυλιστήρια τῆς Οὖλεν, γιά Στιμάγκα, γιά Κιλκίς, γιά …!!! Νά θυμίσω στούς Ἕλληνες εὐρωβουλευτές ὅτι ὁ τότε Ἀρχιεπίσκοπος καί Ἀντιβασιλεύς Δαμασκηνός ὑπελόγισε τόν ἀριθμό τῶν πάσης φύσεως θυμάτων εἰς 65.000. Μόνον στήν Ἀθήνα καί τόν Πειραιᾶ ἐφονεύθησαν ἀπό τήν Ο.Π.Λ.Α καί τίς ἐπικουρικές δολοφονικές ὁμάδες τοῦ ΚΚΕ 15.685 ἄνδρες, γυναῖκες καί παιδιά. Μεταξύ τῶν θυμάτων τῆς κομμουνιστικῆς θηριωδίας περιλαμβάνονται 14.890 ἀξιωματικοί, ὑπαξιωματικοί καί ὁπλῖτες μας, 1.515 χωροφύλακες, 5.219 πολῖτες ἐκ τῶν ὁποίων 165 ἱερεῖς. Οἱ τραυματίες καί ἀνάπηροι ἀξιωματικοί, ὑπαξιωματικοί καί ὁπλῖτες, ἀνῆλθαν σέ 32.450 (ἀξιωματικοί 1.850) καί οἱ χωροφύλακες σέ 2.239. Ὅλα αὐτά τά ἀγνοοῦν; Ἤ μήπως τά γνωρίζουν ἀλλά τά ἐπιδοκιμάζουν ἤ τουλάχιστον τά ἀνέχονται; Ἡ πατρίδα μας πέρασε ἤδη ἀρκετά ἀπό τήν κομμουνιστική βαρβαρότητα, ἄς μήν τό ξεχνᾶμε. Οἱ ἡγέτες τῆς Ἀριστερᾶς, οἱ μεγάλοι ἔνοχοι γιά τίς ἀδελφοκτόνες συγκρούσεις πού καταμάτωσαν τήν πατρίδα μας, δέν τόλμησαν ποτέ νά λαλήσουν τήν γλῶσσα τῆς ἀλήθειας καί δέν εἶχαν τήν γενναιότητα γιά μία συγγνώμη γιά τό αἱματοκύλισμα τῆς χώρας μας.

Μετά τιμῆς
Ἀλέξανδρος Κων. Πηνιώτης
Ἐπίτιμος Δικηγόρος


Σχόλιο ΧΒ για την Ορθοπραξία

Αφορμή για να ανέβει αυτό το κείμενο, είναι η άρνηση των Ελλήνων αριστερών – που δηλώνουν παράλληλα Χριστιανοί, να παραδεχθούν τα αίσχη που διέπραξαν οι κομμουνιστές στο παρελθόν, και ιδιαίτερα κατά των Ορθοδόξων! Αν αρνούμαστε τα όσα συνέβησαν, αρνούμαστε και τα μαρτύρια των Ρώσων αγίων.

Άκουγα τον Καζάκη προ καιρού, που νομίζω είναι ένας “σχετικά έντιμος” αριστερός να δηλώνει πως υπήρξε ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ (!!!) στην ΕΣΣΔ και πως όσοι σκοτώθηκαν, σκοτώθηκαν επειδή ήταν με τον Τσάρο. Παραλείπει βέβαια, ο συμπαθής κύριος Καζάκης, να μας πει, ποια ήταν η κανονική εκκλησία και ποια ήταν αυτή (η “εκκλησία”) που απολάμβανε την ελευθερία… Η μια υπέστη τα φρικτότερα μαρτύρια που μπορούσε να σκεφτεί ο διάβολος και η άλλη απολάμβανε “προνομίων”.

Ας σοβαρευτούμε…

Το άρθρο δεν ανέβηκε για να “ταπεινώσει” τους καλοπροαίρετους αριστερούς, αλλά για να τους προβληματίσει. Άλλωστε εγώ δεν είμαι ούτε αριστερός, ούτε δεξιός, αλλά Χριστιανός Ορθόδοξος, και μόνο! Σε Εκείνον μόνο πιστεύω και Εκείνον μόνο λατρεύω. Αφήστε που κάποτε πίστευα τα ίδια, και πολύ χειρότερα, από αυτά που πιστεύει ο κ. Καζάκης.

Μέχρι να μου ανοίξει, ο φιλεύσπλαχνος Κύριος μας, τα μάτια. Και, μακάρι, να ανοίξει και εκείνων τα μάτια, ακόμα περισσότερο.

Ο Άγιος των κομμουνιστικών φυλακών ~ Νεομάρτυρας Βαλέριος Γκαφένκου(+18 Φεβρουαρίου 1952)

Νεομάρτυρας Βαλέριος Γκαφένκου

    Ο Άγιος των κομμουνιστικών φυλακών ~ Νεομάρτυρας Βαλέριος Γκαφένκου(+18 Φεβρουαρίου 1952)

Ένα παράδειγμα για όλους τους Χριστιανούς του αιώνος τούτου

Image result for valeriu gafencu

Ο Βαλέριος Γκαφένκου γεννήθηκε στις 24 Ιανουαρίου 1921 στην Βεσαραβία κοντά στην πόλη Μπάλτσι.Οι γονείς του Βασίλειος και Έλενα ήταν εύποροι χωρικοί.Απ’όταν ήταν μαθητής ο Βαλέριος ξεχώριζε για τις σχολικές του επιδόσεις και ήταν πολύ αγαπητός από τους συμμαθητές του και τους καθηγητές.Τέλειωσε το λύκειο το καλοκαίρι του 1940 και εγγράφηκε στην Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου του Ιασίου.Αυτήν την περίοδο η πατρίδα του η Βεσσαραβία πέρασε υπό την κατοχή των Σοβιετικών και έτσι η οικογένειά του πέρασε τον Προύθο και κατέφυγαν στο Ιάσιο της Ρουμανίας ως πρόσφυγες.Μαζί με τον πατέρα του,γεμάτοι προφυλάξεις επίστρεφουν στην Βεσσαραβία να τακτοποιήσουν κάποιες υποθέσεις. Τότε ο πατέρας του έχοντας εξασφαλίσει την ασφάλεια της οικογενείας του, τού ανακοινώνει ότι θα μείνει για να πολεμήσει για την ανεξαρτησία της πατρίδας τους και αναθέτει στον Βαλέριο την φροντίδα της μητέρας του και των τριών αδελφών του. Το φθινόπωρο του 1941 συλλαμβάνετε εξαιτίας των θρησκευτικών του πεποιθήσεων και καταδικάζετε σε 25 χρόνια φυλακή. Ήταν 20 ετών. Την περίοδο 1942-1948 έμεινε φυλακισμένος στο Αιούντ. Εδώ ο Βαλέριος και κάποιοι άλλοι κρατούμενοι γίνονται μέρος της ομάδας των δικηγόρων Τραιάν Τριφάν και Τραιάν Μαριάν των οποίων η βασική ενασχόληση ήταν η χριστιανική βιοτή σε πνεύμα φιλοκαλικό. Η πνευματική ατμόσφαιρα στη φυλακή του Αιούντ είχε έναν ρόλο βασικό στην πνευματική διαμόρφωση του Βαλέριου. Εδώ με θείο φωτισμό θα φτάσει να δει τις αμαρτίες του. Ο καρπός της μετανοίας του θα είναι μια κατάσταση ψυχικής ευφορίας η οποία θα τον συνοδεύσει σε όλες τις δοκιμασίες του.

Μετά το Αιούντ ακολουθεί η φυλακή στο Πιτέστι(1948-1949),λίγοι μήνες στο Βακαρέστι και η φυλακή-σανατόριο στην Τίργκου-Όκνα(1950-1952)

Στην Τίργκου-Όκνα, όντας σε κατάσταση προχωρημένης φυματίωσης, θα γίνει το λιμάνι στο οποίο όλοι κατέφευγαν για να ενισχυθούν και να παρηγορηθούν. Η μεταστροφή στο Θεό πολλών αθέων κρατουμένων, η αγάπη μεταξύ των κρατουμένων, το πνεύμα θυσίας που έδειχναν προς τους πιο άρρωστους, όλα λαμβάνουν μέρος υπό την επιρροή του Βαλέριου Γκαφένκου. Η γεμάτη χάρη παρουσία του δημιούργησε μια πνευματική ατμόσφαιρα μοναδική στην ιστορία του κομμουνιστικού γκούλαγκ. «Έχω επιθυμήσει τόσο πολύ την Τίργκου Όκνα»! Θα πει μετά από πολλά χρόνια κάποιος που πέρασε απ’ αυτήν την φυλακή.
«Αυτό που δημιούργησε και αυτό που έζησε ο Βαλέριος κατά την μακροχρόνια κράτησή του για κάθε ψυχή με την οποία ερχόνταν σε επαφή, είναι δύσκολο να το φανταστείς και ακόμη πιο δύσκολο να το περιγράψεις με λόγια» θα πει ένας πρώην συγκρατούμενος του.

Προγνωρίζοντας την ημέρα της κοιμήσεώς του, ο Βαλέριος θα βρεθεί εκείνη τη στιγμή σε μια τόσο υψηλή πνευματική κατάσταση ώστε ο φίλος του Ιοάν Ιανωλίδης ό οποίος βρισκόνταν δίπλα του κατά τη στιγμή του θανάτου του θα πει μετά από χρόνια: «Στον αιώνα τον άπαντα δεν επιθυμώ να ζήσω μια τόσο υψηλή πνευματική εμπειρία, αφού εκείνη τη στιγμή ήμουν τόσο, μα τόσο ευτυχισμένος»

Ο Άγιος των κομμουνιστικών φυλακών ~ Νεομάρτυρας Βαλέριος Γκαφένκου(+18 Φεβρουαρίου 1952)

-Η επίσκεψη της Παναγίας στον Βαλέριο

Ο άγιος μάρτυς Βαλέριος αξιώθηκε και της επισκέψεως της Θεοτόκου. Αναφέρει ο ίδιος σε μία διήγησή του:

– Αυτή τη νύχτα αγρυπνούσα. Περίμενα να ακούσω τη μελωδία από τα κάλαντα που συνέθετα. Ήθελα να είναι πολύ ωραία. Την έψαλλα στο νου μου. Την αισθάνθηκα να κατεβαίνει από τους ουρανούς. Λοιπόν, ήμουν άγρυπνος, νηφάλιος και ήρεμος όταν ξαφνικά είδα ότι έχω στο χέρι τη φωτογραφία της Σέτας (της δεσποινίδας που είχε αγαπήσει). Κατάπληκτος από το γεγονός, σήκωσα τα μάτια μου και στην άκρη του κρεβατιού είδα την Παναγία, ντυμένη στα λευκά, όρθια, ζωντανή, πραγματική. Ήταν χωρίς το Βρέφος. Η παρουσία της μου φαινόταν ζωντανή. Η Παναγία ήταν πραγματικά δίπλα μου. Ήμουν πολύ ευτυχής. Είχα ξεχάσει τα πάντα.  Τότε Αυτή μου είπε:

Εγώ είμαι η αγάπη σου! Να μη φοβάσαι! Να μην αμφιβάλλεις! Η νίκη θα είναι του Υιού μου! Αυτός αγίασε τώρα αυτόν τον τόπο και τον ετοίμασε για όσα θα γίνουν στο μέλλον. Οι δυνάμεις του σκότους αυξάνουν και ακόμη θα φοβίζουν τον κόσμο, αλλά θα αφανιστούν. Ο Υιός μου περιμένει τους ανθρώπους να επιστρέψουν στην πίστη. Σήμερα οι υιοί του σκότους είναι πιο ατρόμητοι από τους υιούς του φωτός. Έστω και αν σας φαίνεται ότι δεν υπάρχει πια πίστη στη γη, να ξέρετε ότι η απολύτρωση θα έλθει, αλλά με φωτιά και εμπρησμούς. Ο κόσμος πρέπει ακόμη να υποφέρει. Εδώ, όμως, υπάρχει πολλή πίστη και ήρθα να σας ενθαρρύνω. Κρατείτε την ομολογία σας. Ο κόσμος ανήκει στον Χριστό!

Μετά η Παναγία εξαφανίστηκε και εγώ έμεινα πλημμυρισμένος από ευτυχία. Κοίταξα το χέρι μου, αλλά δεν είχα τη φωτογραφία της Σέτας.

(Πηγή κειμένου για την εμφάνιση της Παναγίας: Ιωάννη Ιανολίδε, Συνταρακτικά περιστατικά φυλακισμένων Ρουμάνων Ομολογητών και Μαρτύρων του 20ου αιώνα, εκδ. Ορθόδοξος Κυψέλη, Θεσσαλονίκη 2009, σ. 170-171.)από vatopaidi.wordpress.com

Ο Άγιος των κομμουνιστικών φυλακών ~ Νεομάρτυρας Βαλέριος Γκαφένκου(+18 Φεβρουαρίου 1952)

 

-Οι τελευταίες στιγμές του

Ο Βαλέριος εκοιμήθη στις 18 Φεβρουαρίου 1952.Δυο εβδομάδες νωρίτερα είχε καλέσει εναν συγκρατούμενο τον Νικολάε Ίτουλ, ομολογώντας ότι του απεκαλύφθη η ημέρα της κοιμήσεώς του:18 Φεβρουαρίου. Τον παρακάλεσε να του ετοιμάσει ένα άσπρο πουκάμισο, εσώρουχο, ένα σπίρτο και ένα κομματάκι κερί. Επίσης του ζήτησε όπως μετά τον θάνατό του να του βάλει έναν σταυρό στο στόμα, έτσι ώστε εαν κάποτε το θελήσει ο Θεός να μπορέσουν να τον ταυτοποιήσουν.

Τη 18η Φεβρουαρίου-αφού το πρωί είχε εξομολογηθεί και είχε κοινωνήσει-ο Βαλέριος παρέδωσε την ψυχή του στα χέρια του Κυρίου «Ήταν από τις ωραιότερες στιγμές που έζησα,αν και πέθαινε ο καλύτερός μου φίλος. Αλλά εκείνος ήταν που μου μετέδωσε μια εσωτερική ειρήνη και πληρότητα που με συνοδεύουν μέχρι και σήμερα»(μαρτυρία Ιοάν Ιανολίντε)

Γνωρίζοντας από καιρό ότι ο Βαλέριος θα πεθάνει, όλοι οι συγκρατούμενοί του πέρασαν με τη σειρά για να τον αποχαιρετήσουν. Παρά το ότι ήταν αδυνατισμένος για όλους είχε έναν καλό λόγο να πει.

Μεταξύ αυτών ήταν και ο Wurmbrand(πρόκειται για τον εβραϊκής καταγωγής προτεστάντη πάστορα Richard Wurmbrand.Κάποια στιγμή οι συγγενείς των κρατουμένων προμήθευσαν κάποιους απ΄αυτούς με στρεπτομυκίνη το οποίο τότε έκανε θαύματα στη θεραπεία των ασθενειών του πνεύμονα. Ο κρατούμενος Λεωνίντα Στρατάν,επειδή είχε καλυτερεύσει έδωσε την δική του στον Βαλέριο.Αυτός, ενώ θα μπορούσε να γίνει ο ίδιος καλά έδωσε την στρεπτομυκίνη στον πάστορα σώζοντάς του έτσι τη ζωή!) συγκινημένος και γεμάτος ευλαβεια, κάτι που δεν συνήθιζε:
«Δόξα τω Θεώ που έφτασα εδώ! Ο Θεός με έφερε εδώ για να σωθώ. Εδώ γνώρισα το Χριστό. Τα λόγια που μου είπες, όπως και η ορθόδοξη αλήθεια που μου απεκάλυψες,δ εν θα μείνουν χωρίς καρπό. Συγχώρεσε με για ότι κακό σου έκανα. Προσευχήσου για μένα γιατί έχω ανάγκη αυτήν την προσευχή. Επιθυμώ όπως να μπούμε από την ίδια θύρα στην Βασιλεία του Θεού»!
Ο Βαλέριος του απάντησε: «Χαίρομαι που συναντηθήκαμε. Καταλαβαίνω την ταραχή σας, αλλά σας παρακαλώ να έρθετε στον Χριστό όπως κάποτε ο Απ.Παύλος, χωρίς δισταγμό. Να προσευχηθούμε μαζί για τον εκχριστιανισμό του εβραϊκού λαού. Η χάρη του Θεού να σας φέρει την Αλήθεια»!

Ο Wurmbrand ήταν βαθιά συγκινημένος. Γύρισε στο κρεβάτι του και συνέχισε να κοιτάει τον Βαλέριο…

…Απολύτως εξαντλημένος ο Βαλέριος εμπιστεύεται τις τελευταίες του σκέψεις στον φίλο του Ioan Ianolide:«Πρώτα απ΄όλα η σκέψη και η ψυχή μου βρίσκονται στον Κύριο. Ευχαριστώ που έφτασα εδώ. Τώρα πηγαίνω σ’Εκεινον. Σας παρακαλώ να Τον ακολουθείτε να Τον δοξάζετε και να Τον υπηρετείτε. Είμαι ευτυχισμένος που πεθαίνω για το Χριστό. Όλα είναι ένα θαύμα. Εγώ φεύγω αλλά εσείς έχετε μια ιερή αποστολή και έναν δύσκολο σταυρό να σηκώσετε. Στο βαθμό που θα μπορώ, από εκεί που θα βρίσκομαι θα προσεύχομαι για εσάς και θα είμαι δίπλα σας. Θα αντιμετωπίσετε πολλές θλίψεις. Να είστε δυνατοι. Να έχετε θάρρος και να προσεύχεσθε! Διατηρήστε την Αλήθεια αναλλοίωτη, χωρίς φανατισμούς. Η τρέλα της πίστεως είναι θεική δύναμη, αλλά ακριβώς χάρη σ’αυτήν είναι ισορροπημένη και βαθιά ανθρώπινη.

Να αγαπάτε και να υπηρετείτε τους συνανθρώπους σας. Έχουν ανάγκη βοήθειας αφού οι εχθροί προσπαθούν να τους ξεγελάσουν.
Ο αθεϊσμός θα νικηθεί αλλά προσέξτε από τι θα αντικατασταθεί»!

Που και που σταματούσε για να ανακτήσει δυνάμεις. Σας ευχαριστώ από τα βάθη της ψυχής μου για όσα όλα κάνατε για μένα. Παρακαλώ να με συγχωρήσετε… Εάν κάποιον στενοχώρησα παρακαλώ να με συγχωρέσει…Σκέφτομαι με πολλή αγάπη την μητέρα μου και τις αδελφές μου. Ελπίζω να ακολουθήσουν το δρομο του Κυρίου. Σας παρακαλώ να την φροντίζετε…Αυτά τα λόγια είναι η διαθήκη μου. Ο χριστιανισμός πρέπει να βάλει μια αρχή πιο κοντά στην αλήθεια.. Παρακαλώ τους χριστιανούς πολιτικούς να ακολουθούν τη διδασκαλία του Χριστού. Οι ευθύνες τους είναι πολύ μεγάλες.

Ο Άγιος των κομμουνιστικών φυλακών ~ Νεομάρτυρας Βαλέριος Γκαφένκου(+18 Φεβρουαρίου 1952)
Ο άλλος μέγας ομολογητής π.Γκεόργκε-Κάλτσιου Ντουμιτρεάσα, συγκρατούμενος του νεομάρτυρος Βαλερίου,με την εικόνα του στα χέρια του.

Παρακάτω θα παραθέσουμε κάποιες μαρτυρίες συγκρατουμένων του Βαλέριου.

1)Ο Βαλέριος μιλούσε σε όλους για τον Χριστό.Ήταν έκεί στο δωμάτιο 4(σ.σ.στην Τίργκου Όκνα ήταν η φυλακή όπου έπαιρναν τους φυματικούς.Στο δωμάτιο 4 ήταν όλοι οι ετοιμοθάνατοι)ένας φοιτητής ιατρικής ο Τραιάν Μανίου.Ήταν παραπληγικός δηλαδή κατά το ήμιση παράλυτος με κατάκλισεις σ΄όλο το σώμα.Από τις κατακλίσεις(πληγή που προκαλείται λόγω της ανεπαρκούς αιμάτωσης στο σώμα κατάκοιτου ασθενούς)μύριζε σαν βόθρος.Του έβαζα κάθε μέρα επίδεσμο και του έβγαζα το πύον με τον καθετήρα.Συζητούσα μαζί του.Δεν ήταν πιστός.Ο Βαλέριος ο οποίος καθόνταν στο διπλανό κρεβάτι,μιλούσε μαζί του πολύ.Μια μέρα αποφάσισε να προσευχηθούμε μία εβδομάδα για τον Τραιάν και να λέμε όλοι πολλές φορές τον 50ο ψαλμό.Μετά από λίγες ημέρες ο Τραιάν ζήτησε να εξομολογηθεί και να κοινωνήσει.Μου έλεγε:«Μιχάλη,βρίσκομαι σε μια κατάσταση ευφορίας,την οποία δεν μπορώ να περιγράψω.Αισθάνομαι μια ανεκλάλητη χαρά».

2)Μια μέρα ο Βαλέριος πλησίασε τον πιο σκληρο φύλακα,για τον οποίο το ξύλο και οι βρισιές ήταν κάτι το συνηθισμένο:-Κύριε Τζεορτζέσκου, του λέει. Μια φορά ήρθε στον Χριστό ο πιο μεγάλος από τους ιερείς και έφερε μαζί του μια γυναίκα που είχε μοιχεύσει. Απευθυνόμενος στον Ιησού είπε: «Τι να κάνουμε με αυτήν την γυναίκα, αφού σύμφωνα με τον νόμο μας πρέπει να λιθοβοληθεί. Τότε ο Ιησούς τους απάντησε: «Ο αναμάρτητος υμών πρώτος βαλέτω λίθον επ’αυτήν» Εκείνοι που το άκουσαν έφυγαν και τότε λέει στη γυναίκα «Γύναι που εισίν;ουδείς σε κατέκρινεν»
Μετά από μερικές ώρες, ο Τζεορτζέσκου άνοιξε την πόρτα του κελιού και είπε: Δεν είχαν που να βασιστούν γι’αυτό δεν την σκότωσαν! Από εκείνη την ημέρα πάντως ο Τζεορτζέσκου άρχισε να δείχνει λίγη ανθρωπιά και να συμπεριφέρεται καλύτερα σε όσους είμασταν στην απομόνωση(μαρτυρία του Νικολάε Τριφόιου)

3)Εξαιτίας της πείνας,από την οποία υποφέραμε όλοι,όταν ερχόνταν η στιγμή να διαλέξουμε το ζυμαράκι μας εμφανίζονταν διαφωνίες.Ο Βαλέριος το γνώριζε αυτό και από ταπείνωση και χαλιναγώγηση έμπαινε τελευταίος στη σειρά,δηλαδή έπαιρνε το μικρότερο.Μερικοί ήταν ευχαριστημένοι για την εγκράτεια την οπόία έδειχνε,άλλοι όμως επέμεναν όταν ήταν η σειρά του να πάρει εκείνος πρώτος.Ο Βαλέριος υπάκουσε στην επιθυμία τους και όταν ερχόνταν η σειρά του να διαλέξει πρώτος έπαιρνε κάποιο στην τύχη για να αποφύγει την λαιμαργία και για να μην το στερήσει από κάποιον αδελφό του.Αυτή η απλή πράξη του έγινε αργότερα παράδειγμα για όλους.(μαρτυρία Ιοαν Ιανολίντε)

Ο Άγιος των κομμουνιστικών φυλακών ~ Νεομάρτυρας Βαλέριος Γκαφένκου(+18 Φεβρουαρίου 1952)

4)Στην καθημερινή ζωή στις φυλακές εμφανίζονταν και κάποια προβλήματα σε κάθε κελί.Διαφωνίες για παράδειγμα που προέκυπταν για το πώς και πόσο θα αεριστεί ο καθένας,(σ.σ.επειδή απο κάποια στιγμή και μετά οι φύλακες σταμάτησαν να τους βγάζουν ακόμη και στο προαύλιο,οι κρατούμενοι έπαιρναν βαθιές ανάσες σκύβοντας και βάζοντας την μύτη τους στην κάτω χαραμάδα της πόρτας),για το πότε θα περπατήσει ο καθένας σ’αυτά τα δυο μέτρα που έμεναν ακάλυπτα από τα κρεβάτια κ.τ.λ.
Ο Βαλέριος σώπαινε όταν εμφανίζονταν τέτοιου είδους συζητήσεις.
-Εσύ τι λες; τον ρωτούσαν
-Εγώ θα κάνω ότι εσείς αποφασίσετε.Αλλά εαν σ’αυτά τα μεγάλα βάσανα που περνάμε δεν μπορούμε να ζήσουμε αδελφικά,πώς μπορούμε να περιμένουμε οι άνθρωποι να μοιράσουν με δικαιοσύνη και αγάπη τα πλούτη όλης της γης;Εαν εδώ δεν μπορούμε να είμαστε καλοί,πώς θα μπορούμε να είμαστε όταν θα είμαστε ελεύθεροι και δυνατοί;Με λίγη αγάπη θα αισθανθούμε την χαρά να κάνουμε το θέλημα του αδελφού μας.Μας χρειάζεται μία βαθιά κατανόηση των ανθρώπων,εάν θέλουμε να ζήσουμε ειρηνικά(μαρτυρία Ιοάν Ιανολίντε)

5)Το φθινόπωρο του 1949 ο Βαλέριος εξαιτίας της φυματίωσης παρουσίασε την πρώτη αιμοπτυσία.Επεσε κατακρέβατα.Μέρα με τη μέρα αδυνάτιζε.Ένας φίλος του πρόσφερε μία κόρα ψωμί από το μερίδιό του.Ο Βαλέριος αρνήθηκε λέγοντάς του:”Εγώ είμαι άρρωστος δεν είναι ανάγκη να αρρωστήσεις και εσύ.
Ωστόσο,όπως ο ίδιος έλεγε αργότερα συγκινημένος,εκείνη η αγνή ψυχή,το βράδυ έβαζε κρυφά τη μερίδα του στο δισάκι του ή στην καραβάνα του.Μπρος σε μια τόσο μεγάλη δύναμη αφοσίωσης ο Βαλέριος αισθανόνταν την προστασία του Θείου ελέους.
Οι αιμοπτύσεις συνεχιζόνταν και δεν ήταν «ανθρωπιστικό»(εδώ ο συγγραφέας ειρωνεύεται τους κομμουνιστές)να αφήσουν τον κρατούμενο να πεθάνειΤον πήγαν λοιπόν στο νοσοκομείο,τον έκλεισαν σ΄ένα δωμάτιο και τον φύλαγαν μέρα-νύχτα.Οι γιατροί ερχόνταν να τον εξετάσουν συνοδευόμενοι από τους φύλακες.
Κάποιο βράδυ μπήκε μέσα μια νοσοκόμα.Ο Βαλέριος την είχε δει κατά την επίσκεψη του γιατρού και είχε προσέξει ότι τα μάτια της ήταν δακρυσμέναΕίχε μεθύσει τον φύλακα και βρέθηκε γονατιστή δίπλα από τον Βαλέριο.Πήρε το χέρι του και το φίλησε
-Πώς μπήκατε εδώ;ρώτησε εκείνος
-”Κοίμησα” τον φύλακα,χαμογέλασε εκείνη
-Τι θέλετε;
-Θέλω να σας βοηθήσω.Ζητήστε μου ότι θέλετε
Ο Βαλέριος αισθάνθηκε την ειλικρίνειά της και βαθιά συγκινημένος είπε:«Διακινδυνεύσατε την ελευθερία σας για μένα..Ο Θεός να σας το ξεπληρώσει.Δε μπορείτε να με βοηθήσετε με τίποτα.Εαν πεθάνω εδώ,σας παρακαλώ να πείτε στην οικογένειά μου ότι έμεινα πιστός μέχρι τέλους και ότι είμαι χαρούμενος που δίνω τη ζωή μου για το Χριστό και για τον πλησίον.Ίσως γι’αυτό σας έδωσε ο Θεός θάρρος να έρθετε εως εδώ επειδή ότι κάνει ο άνθρωπος μπαίνει στην οικονομία του Θεού.Σας ευχαριστώ,δεν θα σας ξεχάσω και θα προσεύχομαι για σας….Τώρα πηγαίνετε!…Μην διακινδυνεύετε πιο πολύ!Εγώ βρίσκομαι στα χέρια του Θεού(μαρτυρία Ιοαν Ιανολίντε)

6)Η κατάσταση του Βαλέριου χειροτέρευε. Εξαιτίας της μακροχρόνιας παραμονής του στο κρεβάτι, της ακινησίας και της μη καλής κυκλοφορίας του αίματος του είχαν εμφανιστεί στο σώμα κατακλίσεις μεγάλες οι οποίες ήταν δύσκολο να θεραπευθούν και είχαν καλύψει ένα μεγάλο μέρος της πλάτης και των ποδιών. Άλλοι ασθενείς σε παρόμοιες καταστάσεις ούρλιαζαν και βλαστημούσαν, εξαιτίας του τρομερού πόνου και του τσούξιμου που προκαλούσαν οι πληγές. Τον Βαλέριο δεν τον άκουσα ποτέ να παραπονείται, αν και έβλεπες στο πρόσωπό του τον πόνο, ενώ στο πρόσωπό του έβλεπες δάκρυα πόνου όταν τον επίδεναν με αδελφική αγάπη οι μεταπτυχιακοί φοιτητές Ιον Γ.,Ναε Φ.,και Αριστίντε Λ. Τους επίδεσμους τους έφτιαχναν από κομμάτια σχισμένων πουκαμίσων, αλλά ελλείψει φαρμακευτικών ουσιών, το ύφασμα κολλούσε πάνω στην πληγή και όταν το ξεκολλούσαν προκαλούσε τρομερούς πόνους. Από το στόμα του Βαλέριου δεν ακούγόνταν κουβέντα, παρά μεγάλες σταγόνες ιδρώτα κάλυπταν το μέτωπό του. Οι γιατροί το παρατηρούσαν. Ήταν σημάδι ότι η υπομονή του είχε φτάσει στα όρια. Τότε σταματούσαν και τον άφηναν λίγο να συνέλθει.

μετάφραση-www.proskynitis.blogspot.com
πηγή το βιβλίο-”Sfantul Inchisorilor”

 

Image result for valeriu gafencu

Ο Άγιος των κομμουνιστικών φυλακών ~ Νεομάρτυρας Βαλέριος Γκαφένκου(+18 Φεβρουαρίου 1952)
Ο Άγιος των κομμουνιστικών φυλακών ~ Νεομάρτυρας Βαλέριος Γκαφένκου(+18 Φεβρουαρίου 1952)

Τά ὄργανα στόν γάμο καί στήν βάπτιση. (π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος)

Τά ὄργανα στόν γάμο καί στήν βάπτιση

Τά ὄργανα στόν γάμο καί στήν βάπτιση. (π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος)

 

Προφητική αναφορά του Γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

Σχόλιο ΧΒ (Ορθοπραξία): Νομίζω πως ο Θεός τα έφερε έτσι τα πράγματα, που πλέον, είτε θέλουμε είτε όχι, θα ακολουθήσουμε τους ιερούς κανόνες (και) σε ζητήματα τέτοια.
Αν πάμε δε, στο τι λέει ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, αλλά και ο άγιος Νικόδημος για το συγκεκριμένο ζήτημα, θα πάρουμε απαντήσεις που, σήμερα, δεν τις σηκώνουμε εύκολα εμείς οι Χριστιανοί. 

Σκληροί και υπερβολικοί οι πατέρες μας; Σίγουρα όχι. Εμείς καλομάθαμε και φτιάξαμε μια Ορθοδοξία στα μέτρα μας. 

Είδαμε το βίντεο στο Χριστός Παναγία
Τά ὄργανα στόν γάμο καί στήν βάπτιση. (π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος)

Ὁ Ἐκκλησιασμός ~ Ἅγιος Ἰωάννης Χρυσόστομος

Ὁ Ἐκκλησιασμός

 Ὁ Ἐκκλησιασμός ~ Ἅγιος Ἰωάννης Χρυσόστομος

Ἀπό τὸ βιβλιάριο: «Φωνὴ τῶν Πατέρων»,
Ἔκδ. Ἱερᾶς Μονῆς Παρακλήτου. Ὠρωπὸς Ἀττικῆς 2005 ~ Αντιγραφή από nektar


πρόταση αντί των προγραμμάτων σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης

Πρόλογος

Ἡ πίστη στὸ Θεὸ καὶ ἡ συμμετοχὴ στὴ θεία λατρεία, προπαντὸς στὴν εὐχαριστιακὴ σύναξη, ἀποτελοῦν γιὰ κάθε ζωντανὸ μέλος τῆς Ἐκκλησίας δυὸ πραγματικότητες ἀξεχώριστες. Ὁ ἀληθινὸς χριστιανὸς δὲν μπορεῖ νὰ ζήσει χωρὶς τὴ θεία Λειτουργία. Τὰ ὑπερῷα τοῦ Μυστικοῦ Δείπνου καὶ τῆς Πεντηκοστῆς, ποὺ συνέχειά τους εἶναι οἱ ἱεροὶ ναοί, ἀποτελοῦν κατεξοχὴν τοὺς τόπους τῆς παρουσίας τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν διανομῆς τῶν θείων χαρισμάτων. Ἡ «ὁμοθυμαδὸν ἐπὶ τὸ αὐτό» προσκαρτέρηση τῶν πιστῶν ἐκφράζει τὴν ἑνότητα τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ σώματος, ποὺ ἐδῶ καὶ τώρα προγεύεται τὰ ἀγαθά της βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Αὐτὴ τὴν ἀλήθεια ἀπηχοῦν καὶ οἱ ἅγιοι Πατέρες τῆς Πενθέκτης Συνόδου (691), ὅταν παραγγέλλουν ν᾿ ἀποκόπτεται ἀπὸ τὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας ἐκεῖνος πού, χωρὶς σοβαρὸ λόγο, δὲν ἐκκλησιάζεται γιὰ τρεῖς συνεχεῖς Κυριακές.

Ὁ τακτικὸς ἐκκλησιασμὸς δὲν ἀποτελεῖ γιὰ τὸν πιστὸ μίαν ἁπλὴ συνήθεια, ἕνα τυπικὸ θρησκευτικὸ καθῆκον, μιὰ κοινωνικὴ ὑποχρέωση ἢ ἔστω μία ψυχολογικὴ διέξοδο ἀπὸ τὸν ἀσφυκτικὸ κλοιὸ τῆς καθημερινότητος. Ἀντίθετα, μὲ τὴν προσέλευσή του στὸ ναὸ ἐκφράζει μίαν ὑπαρξιακή του ἀνάγκη. Τὴν ἀνάγκη νὰ ζήσει ἀληθινά, αὐθεντικά. Νὰ συναντήσει τὴν Πηγὴ τῆς ζωῆς του, τὸ Δημιουργό του, καὶ νὰ ἑνωθεῖ μαζί Του. Νὰ ἐκφράσει τὴν ἀγάπη καὶ τὴν εὐλάβειά του στὴν Παναγία μας καὶ στοὺς Ἁγίους, τοῦ φίλους του Θεοῦ. Νὰ νιώσει δίπλα του τοὺς πνευματικούς του ἀδελφούς.

Τὸ σῶμα καὶ τὸ αἷμα τοῦ Χριστοῦ, ποὺ μεταλαβαίνει στὴ θεία Λειτουργία, τοῦ χαρίζουν αὐτὴ τὴν πληρότητα, τὸν κάνουν νὰ αἰσθάνεται «συμπολίτης τῶν ἁγίων καὶ οἰκεῖος του Θεοῦ». Ἔτσι, ἀναχωρεῖ ἀπὸ τὸ ναὸ μὲ τὴ δύναμη ν᾿ ἀντιμετωπίσει σύμφωνα μὲ τὸ θεῖο θέλημα καὶ μὲ τὴν προοπτικὴ τῆς αἰώνιας ζωῆς τὴ φθαρτότητα τοῦ καθημερινοῦ του βίου.

Στὶς μέρες μας, ποὺ τὸ ψεύτικο καὶ ἀπατηλὸ περισσεύει καὶ ποὺ οἱ ἀνθρώπινες ἐλπίδες ἀπὸ παντοῦ διαψεύδονται, τὸ ἐνδιαφέρον γιὰ τὴν ὀρθόδοξη λατρεία συνεχῶς αὐξάνεται, καθὼς πολλοὶ ἀνακαλύπτουν σ᾿ αὐτὴν τὸ νόημα τῆς ζωῆς. Ὡστόσο, εἶναι ἀλήθεια, οἱ περισσότεροι ἀδελφοί μας ἀπουσιάζουν ἀπὸ τὶς ἐκκλησίες μας…

Τὸ τεῦχος τοῦτο ἀποτελεῖ μία σύνθεση ἐκλεκτῶν ἀποσπασμάτων, σὲ ἐλεύθερη ἀπόδοση, ἀπὸ διάφορες ὁμιλίες τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου (354-407), τοῦ μεγάλου ἱεράρχου, ποὺ συνέδεσε τὸ ὄνομά του καὶ τὴ ζωή του μὲ τὴ θεία Λειτουργία. Διαβάζοντας κανεὶς τοὺς λόγους του, χαίρεται τὴ ζωντάνια τους, θαυμάζει τὴν ἐπικαιρότητά τους καὶ διαπιστώνει πὼς ὁ ἄνθρωπος στὸ βάθος τοῦ παραμένει ἀπαράλλακτος ὅλες τὶς ἐποχές.

Ἂς εὐχηθοῦμε, τὸ σπίτι τοῦ Θεοῦ, ὁ ἱερὸς ναός, νὰ γίνει καὶ δικό μας σπίτι, ἡ θεία Λειτουργία νὰ καταστεῖ τὸ κέντρο τῆς ὑπάρξεώς μας καὶ ἡ τράπεζα τῆς Εὐχαριστίας ν᾿ ἀποβεῖ γιὰ τὸν καθένα μας «ψυχοτρόφος καὶ ζωοποιός».

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ


Λιμάνια πνευματικὰ οἱ ναοί

Μὲ λιμάνια μέσα στὸ πέλαγος μοιάζουν οἱ ναοί, ποὺ ὁ Θεὸς ἐγκατέστησε στὶς πόλεις· πνευματικὰ λιμάνια, ὅπου βρίσκουμε ἀπερίγραπτη ψυχικὴ ἠρεμία ὅσοι σ᾿ αὐτὰ καταφεύγουμε, ζαλισμένοι ἀπὸ τὴν κοσμικὴ τύρβη. Κι ὅπως ἀκριβῶς ἕνα ἀπάνεμο κι ἀκύμαντο λιμάνι προσφέρει ἀσφάλεια στὰ ἀραγμένα πλοῖα, ἔτσι καὶ ὁ ναὸς σῴζει ἀπὸ τὴν τρικυμία τῶν βιοτικῶν μεριμνῶν ὅσους σ᾿ αὐτὸν προστρέχουν καὶ ἀξιώνει τοὺς πιστοὺς νὰ στέκονται μὲ ἀσφάλεια καὶ ν᾿ ἀκοῦνε τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ μὲ γαλήνη πολλή.

Ὁ ναὸς εἶναι θεμέλιο τῆς ἀρετῆς καὶ σχολεῖο τῆς πνευματικῆς ζωῆς. Πάτησε στὰ πρόθυρά του μόνο, ὁποιαδήποτε ὥρα, κι ἀμέσως θὰ ξεχάσεις τὶς καθημερινὲς φροντίδες. Πέρασε μέσα, καὶ μία αὔρα πνευματικὴ θὰ περικυκλώσει τὴν ψυχή σου. Αὐτὴ ἡ ἡσυχία προξενεῖ δέος καὶ διδάσκει τὴ χριστιανικὴ ζωὴ· ἀνορθώνει τὸ φρόνημα καὶ δὲν σὲ ἀφήνει νὰ θυμᾶσαι τὰ παρόντα· σὲ μεταφέρει ἀπὸ τὴ γῆ στὸν οὐρανό. Κι ἂν τόσο μεγάλο εἶναι τὸ κέρδος ὅταν δὲν γίνεται λατρευτικὴ σύναξη, σκέψου, ὅταν τελεῖται ἡ Λειτουργία καὶ οἱ προφῆτες διδάσκουν, οἱ ἀπόστολοι κηρύσσουν τὸ Εὐαγγέλιο, ὁ Χριστὸς βρίσκεται ἀνάμεσα στοὺς πιστούς, ὁ Θεὸς Πατέρας δέχεται τὴν τελούμενη θυσία, τὸ Ἅγιο Πνεῦμα χορηγεῖ τὴ δική Του ἀγαλλίαση, τότε λοιπόν, μὲ πόση ὠφέλεια πλημμυρισμένοι δὲν φεύγουν ἀπὸ τὸ ναὸ οἱ ἐκκλησιαζόμενοι;

Στὴν ἐκκλησία συντηρεῖται ἡ χαρὰ ὅσων χαίρονται· στὴν ἐκκλησία βρίσκεται ἡ εὐθυμία τῶν πικραμένων, ἡ εὐφροσύνη τῶν λυπημένων, ἡ ἀναψυχὴ τῶν βασανισμένων, ἡ ἀνάπαυση τῶν κουρασμένων. Γιατί ὁ Χριστὸς λέει: «Ἐλᾶτε σ᾿ ἐμένα ὅλοι ὅσοι εἶστε κουρασμένοι καὶ φορτωμένοι μὲ προβλήματα, κι ἐγὼ θὰ σᾶς ἀναπαύσω» (Ματθ. 11:28). Τί πιὸ ποθητὸ ἀπ᾿ αὐτὴ τὴ φωνή; Τί πιὸ γλυκὸ ἀπὸ τούτη τὴν πρόσκληση; Σὲ συμπόσιο σὲ καλεῖ ὁ Κύριος, ὅταν σὲ προσκαλεῖ στὴν ἐκκλησία· σὲ ἀνάπαυση ἀπὸ τοὺς κόπους σὲ παρακινεὶ· σὲ ἀνακούφιση ἀπὸ τὶς ὀδύνες σὲ μεταφέρει. Γιατὶ σὲ ξαλαφρώνει ἀπὸ τὸ βάρος τῶν ἁμαρτημάτων. Μὲ τὴν πνευματικὴ ἀπόλαυση θεραπεύει τὴ στενοχώρια καὶ μὲ τὴ χαρὰ τὴ λύπη.

Γιατί δὲν ἐκκλησιάζεσαι;

Παρ᾿ ὅλα αὐτά, λίγοι εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ ἔρχονται στὴν ἐκκλησία. Τί θλιβερό! Στοὺς χοροὺς καὶ στὶς διασκεδάσεις τρέχουμε πρόθυμα. Τὶς ἀνοησίες τῶν τραγουδιστῶν τὶς ἀκοῦμε μὲ εὐχαρίστηση. Τὶς αἰσχρολογίες τῶν ἠθοποιῶν τὶς ἀπολαμβάνουμε γιὰ ὦρες, δίχως νὰ βαριόμαστε. Καὶ μόνο ὅταν μιλάει ὁ Θεός, χασμουριόμαστε, ξυνόμαστε καὶ ζαλιζόμαστε. Μὰ καὶ στὰ ἱπποδρόμια, μολονότι δὲν ὑπάρχει στέγη γιὰ νὰ προστατεύει τοὺς θεατὲς ἀπὸ τὴ βροχή, τρέχουν οἱ περισσότεροι σὰν μανιακοί, ἀκόμα κι ὅταν βρέχει ραγδαῖα, ἀκόμα κι ὅταν ὁ ἄνεμος σηκώνει τὰ πάντα. Δὲν λογαριάζουν οὔτε τὴν κακοκαιρία οὔτε τὸ κρύο οὔτε τὴν ἀπόσταση. Τίποτα δὲν τοὺς κρατάει στὰ σπίτια τους. Ὅταν, ὅμως, πρόκειται νὰ πᾶνε στὴν ἐκκλησία, τότε καὶ τὸ ψιλόβροχο τοὺς γίνεται ἐμπόδιο. Κι ἂν τοὺς ρωτήσεις, ποιὸς εἶναι ὁ Ἀμὼς ἢ ὁ Ὀβδιού, πόσοι εἶναι οἱ προφῆτες ἢ οἱ ἀπόστολοι, δὲν μποροῦν ν᾿ ἀνοίξουν τὸ στόμα τους. Γιὰ τ᾿ ἄλογα, ὅμως, τοὺς τραγουδιστὲς καὶ τοὺς ἠθοποιοὺς μποροῦν σὲ πληροφορήσουν μὲ κάθε λεπτομέρεια. Εἶναι κατάσταση αὐτή;

Γιορτάζουμε μνῆμες ἁγίων, καὶ σχεδὸν κανένας δὲν παρουσιάζεται στὸ ναό. Φαίνεται πὼς ἡ ἀπόσταση παρασύρει τοὺς χριστιανοὺς στὴν ἀμέλεια· ἢ μᾶλλον ὄχι ἡ ἀπόσταση, ἀλλὰ ἡ ἀμέλεια μόνο τοὺς ἐμποδίζει. Γιατί, ὅπως τίποτα δὲν μπορεῖ νὰ ἐμποδίσει αὐτὸν ποὺ ἔχει ἀγαθὴ προαίρεση καὶ ζῆλο νὰ κάνει κάτι, ἔτσι καὶ τὸν ἀμελῆ, τὸν ρᾴθυμο καὶ ἀναβλητικὸ ὅλα μποροῦν νὰ τὸν ἐμποδίσουν.

Οἱ μάρτυρες ἔχυσαν τὸ αἷμα τους γιὰ τὴν Ἀλήθεια, κι ἐσὺ λογαριάζεις μία τόσο μικρὴ ἀπόσταση; Ἐκεῖνοι θυσίασαν τὴ ζωή τους γιὰ τὸ Χριστό, κι ἐσὺ δὲν θέλεις οὔτε λίγο νὰ κοπιάσεις; Ὁ Κύριος πέθανε γιὰ χάρη σου, κι ἐσὺ Τὸν περιφρονεῖς; Γιορτάζουμε μνῆμες ἁγίων, κι ἐσὺ βαριέσαι νὰ ἔρθεις στὸ ναό, προτιμώντας νὰ κάθεσαι στὸ σπίτι σου; Καὶ ὅμως, πρέπει νὰ ἔρθεις, γιὰ νὰ δεῖς τὸ διάβολο νὰ νικιέται, τὸν ἅγιο νὰ νικάει, τὸ Θεὸ νὰ δοξάζεται καὶ τὴν Ἐκκλησία νὰ θριαμβεύει.

«Μὰ εἶμαι ἁμαρτωλός», λές, «καὶ δὲν τολμῶ ν᾿ ἀντικρύσω τὸν ἅγιο». Ἀκριβῶς ἐπειδὴ εἶσαι ἁμαρτωλός, ἔλα ἐδῶ, γιὰ νὰ γίνεις δίκαιος. Ἢ μήπως δὲν γνωρίζεις, ὅτι καὶ αὐτοὶ ποὺ στέκονται μπροστὰ στὸ ἱερὸ θυσιαστήριο, ἔχουν διαπράξει ἁμαρτίες; Γι᾿ αὐτὸ οἰκονόμησε ὁ Θεὸς νὰ ὑποφέρουν καὶ οἱ ἱερεῖς ἀπὸ κάποια πάθη, ὥστε νὰ κατανοοῦν τὴν ἀνθρώπινη ἀδυναμία καὶ νὰ συγχωροῦν τοὺς ἄλλους.

«Ἀφοῦ, ὅμως, δὲν τήρησα ὅσα ἄκουσα στὴν ἐκκλησία», θὰ μοῦ πεῖ κάποιος, «πῶς μπορῶ νὰ ἔρθω πάλι;». Ἔλα νὰ ξανακούσεις τὸν θεῖο λόγο. Καὶ προσπάθησε τώρα νὰ τὸν ἐφαρμόσεις. Ἂν βάλεις φάρμακο πάνω στὸ τραῦμα σου καὶ δὲν τὸ ἐπουλώσει τὴν ἴδια μέρα, δὲν θὰ ξαναβάλεις καὶ τὴν ἑπόμενη; Ἂν ὁ ξυλοκόπος, ποὺ θέλει νὰ κόψει μία βελανιδιά, δὲν κατορθώσει νὰ τὴ ρίξει μὲ τὴν πρώτη τσεκουριά, δὲν τὴ χτυπάει καὶ δεύτερη καὶ πέμπτη καὶ δέκατη φορά; Κάνε κι ἐσὺ τὸ ἴδιο.

Ἀλλά, θὰ μοῦ πεῖς, σ᾿ ἐμποδίζουν νὰ ἐκκλησιαστεῖς ἡ φτώχεια καὶ ἡ ἀνάγκη νὰ ἐργαστεῖς. Ὅμως δὲν εἶναι εὔλογη καὶ τούτη ἡ πρόφαση. Ἑφτὰ μέρες ἔχει ἡ ἑβδομάδα. Αὐτὲς τὶς ἑφτὰ μέρες τὶς μοιράστηκε ὁ Θεὸς μαζί μας. Καὶ σ᾿ ἐμᾶς ἔδωσε ἕξι, ἐνῷ γιὰ τὸν ἑαυτό Του ἄφησε μία. Αὐτὴ τὴ μοναδικὴ μέρα, λοιπόν, δὲν δέχεσαι νὰ σταματήσεις τὶς ἐργασίες;

Καὶ γιατί λέω γιὰ ὁλόκληρη μέρα; Ἐκεῖνο ποὺ ἔκανε στὴν περίπτωση τῆς ἐλεημοσύνης ἡ χήρα του Εὐαγγελίου, τὸ ἴδιο κάνε κι ἐσὺ στὴ διάρκεια αὐτῆς τῆς μιᾶς μέρας. Ἔδωσε ἐκείνη δυὸ λεπτὰ καὶ πῆρε πολλὴ χάρη ἀπὸ τὸ Θεό. Δάνεισε κι ἐσὺ δυὸ ὧρες στὸ Θεό, πηγαίνοντας στὴν ἐκκλησία, καὶ θὰ φέρεις στὸ σπίτι σου κέρδη ἀμέτρητων ἡμερῶν. Ἂν ὅμως δὲν δέχεσαι νὰ κάνεις κάτι τέτοιο, σκέψου μήπως μ᾿ αὐτή σου τὴ στάση χάσεις κόπους πολλῶν ἐτῶν. Γιατὶ ὁ Θεός, ὅταν περιφρονεῖται, γνωρίζει νὰ σκορπίζει τὰ χρήματα ποὺ συγκεντρώνεις μὲ τὴν ἐργασία τῆς Κυριακῆς.

Μὰ κι ἂν ἀκόμα ἔβρισκες ὁλόκληρο θησαυροφυλάκιο γεμάτο ἀπὸ χρυσάφι καὶ ἐξ αἰτίας του ἀπουσίαζες ἀπὸ τὸ ναό, θὰ ἦταν πολὺ μεγαλύτερη ἡ ζημιά σου· καὶ τόσο μεγαλύτερη, ὅσο ἀνώτερα εἶναι τὰ πνευματικὰ ἀπὸ τὰ ὑλικά. Γιατί τὰ ὑλικὰ πράγματα, κι ἂν ἀκόμα εἶναι πολλὰ καὶ τρέχουν ἄφθονα ἀπὸ παντοῦ, δὲν τὰ παίρνουμε στὴν ἄλλη ζωή, δὲν μεταφέρονται μαζί μας στὸν οὐρανό, δὲν παρουσιάζονται στὸ φοβερὸ ἐκεῖνο βῆμα τοῦ Κυρίου. Ἀλλὰ πολλὲς φορές, καὶ πρὶν ἀκόμα πεθάνουμε, μᾶς ἐγκαταλείπουν. Ἀντίθετα, ὁ πνευματικὸς θησαυρὸς ποὺ ἀποκτοῦμε στὴν ἐκκλησία, εἶναι κτῆμα ἀναφαίρετο καὶ μᾶς ἀκολουθεῖ παντοῦ.

«Ναί, ἀλλὰ μπορῶ», λέει κάποιος ἄλλος, «νὰ προσευχηθῶ καὶ στὸ σπίτι μου». Ἀπατᾷς τὸν ἑαυτό σου, ἄνθρωπε. Βεβαίως, εἶναι δυνατὸν νὰ προσευχηθεῖς καὶ στὸ σπίτι σου· εἶναι ἀδύνατον ὅμως νὰ προσευχηθεῖς ἔτσι, ὅπως προσεύχεσαι στὴν ἐκκλησία, ὅπου ὑπάρχει τὸ πλῆθος τῶν πατέρων καὶ ὅπου ὁμόφωνη κραυγὴ ἱκεσίας ἀναπέμπεται στὸ Θεό. Δὲν σὲ ἀκούει τόσο πολὺ ὁ Κύριος ὅταν Τὸν παρακαλεῖς μόνος σου, ὅσο ὅταν Τὸν παρακαλεῖς ἑνωμένος μὲ τοὺς ἀδελφούς σου. Γιατὶ στὴν ἐκκλησία ὑπάρχουν περισσότερες πνευματικὲς προϋποθέσεις ἀπ᾿ ὅσες στὸ σπίτι. Ὑπάρχουν ἡ ὁμόνοια, ἡ συμφωνία τῶν πιστῶν, ὁ σύνδεσμος τῆς ἀγάπης, οἱ εὐχὲς τῶν ἱερέων. Γι᾿ αὐτό, ἄλλωστε, οἱ ἱερεῖς προΐστανται τῶν ἀκολουθιῶν· γιὰ νὰ ἐνισχύονται μὲ τὶς δυνατότερες εὐχὲς τοὺς οἱ ἀσθενέστερες εὐχὲς τοῦ λαοῦ, κι ἔτσι ὅλες μαζὶ ν᾿ ἀνεβαίνουν στὸν οὐρανό.

Ὅταν προσευχόμαστε ὁ καθένας χωριστά, εἴμαστε ἀνίσχυροι· ὅταν ὅμως συγκεντρωνόμαστε ὅλοι μαζί, τότε γινόμαστε πιὸ δυνατοὶ καὶ ἑλκύουμε σὲ μεγαλύτερο βαθμὸ τὴν εὐσπλαχνία τοῦ Θεοῦ. Κάποτε ὁ ἀπόστολος Πέτρος βρισκόταν ἁλυσοδεμένος στὴ φυλακή. Ἔγινε ὅμως θερμὴ προσευχὴ ἀπὸ τοὺς συναγμένους πιστούς, κι ἀμέσως ἐλευθερώθηκε. Τί θὰ μποροῦσε, ἑπομένως, νὰ εἶναι πιὸ δυνατὸ ἀπὸ τὴν κοινὴ προσευχή, ποῦ ὠφέλησε κι αὐτοὺς ἀκόμα τοὺς στύλους τῆς Ἐκκλησίας;

Ἡ προσέλευσή μας στὸ ναό

Σᾶς παρακαλῶ, λοιπόν, καὶ σᾶς ἱκετεύω, ἂς προτιμᾶτε ἀπὸ ὁποιαδήποτε ἄλλη ἀσχολία καὶ φροντίδα τὸν ἐκκλησιασμό. Ἂς τρέχουμε πρόθυμα, ὅπου κι ἂν βρισκόμαστε, στὴν ἐκκλησία.

Προσέξτε, ὅμως, κανεὶς νὰ μὴν μπεῖ στὸν ἱερὸ αὐτὸ χῶρο, ἔχοντας βιοτικὲς φροντίδες ἢ περισπασμοὺς ἢ φόβους. Ἀλλὰ ἀφοῦ τ᾿ ἀφήσουμε ὅλα τοῦτα ἔξω, στὶς πύλες τοῦ ναοῦ, τότε ἂς περάσουμε μέσα. Γιατὶ ἐρχόμαστε στὰ ἀνάκτορα τῶν οὐρανῶν, πατᾶμε σὲ τόπους ποὺ ἀστράφτουν.

Ἂς διώξουμε ἀπὸ τὴν ψυχή μας πρῶτα-πρῶτα τὴ μνησικακία, γιὰ νὰ μὴν κατακριθοῦμε, ὅταν παρουσιαστοῦμε μπροστὰ στὸ Θεὸ καὶ προσευχηθοῦμε λέγοντας: «Πάτερ ἡμῶν…, ἅφες ἡμῖν τὰ ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καὶ ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν». Διαφορετικά, πῶς θέλεις νὰ φανεῖ ὁ Δεσπότης Χριστὸς γλυκὸς καὶ πρᾶος ἀπέναντί σου, ἀφοῦ ἐσὺ γίνεσαι στὸν συνάνθρωπό σου σκληρὸς καὶ δὲν τὸν συγχωρεῖς; Πῶς θὰ μπορέσεις νὰ ὑψώσεις τὰ χέρια σου στὸν οὐρανό; Πῶς θὰ κινήσεις τὴ γλῶσσα σου σὲ λόγια προσευχῆς; Πῶς θὰ ζητήσεις συγγνώμη; Ἀκόμα κι ἂν θέλει ὁ Θεὸς νὰ συγχωρήσει τὶς ἁμαρτίες σου, δὲν Τὸν ἀφήνεις ἐσύ, ἐπειδὴ δὲν συγχωρεῖς τὸν πλησίον σου.

Ἡ ἀμφίεσή μας

Μὰ καὶ ἡ ἐνδυμασία μας στὸ ναὸ νὰ εἶναι καλὴ ἀπὸ κάθε πλευρά. Νὰ εἶναι κόσμια καὶ ὄχι ἐξεζητημένη. Γιατί τὸ κόσμιο εἶναι σεμνό, ἐνῷ τὸ ἐξεζητημένο εἶναι ἄσεμνο.

Αὐτὸ ἀκριβῶς μᾶς παραγγέλλει καὶ ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ὅταν λέει: «Θέλω νὰ προσεύχονται οἱ ἄνδρες σὲ κάθε τόπο, σηκώνοντας πρὸς τὸν οὐρανὸ χέρια ὅσια, χωρὶς ὀργὴ καὶ δισταγμὸ ὀλιγοπιστίας. Ἐπίσης καὶ οἱ γυναῖκες νὰ προσεύχονται μὲ ἀμφίεση σεμνή, στολίζοντας τὸν ἑαυτό τους μὲ σεμνότητα καὶ σωφροσύνη, ὄχι μὲ περίτεχνες κομμώσεις καὶ χρυσὰ κοσμήματα ἢ μαργαριτάρια ἢ ἐνδύματα πολυτελῆ, ἀλλὰ μὲ ὅ,τι ταιριάζει στὶς γυναῖκες ποὺ λένε ὅτι σέβονται τὸ Θεό, δηλαδὴ μὲ καλὰ ἔργα» (Α´ Τιμ. 2:8-10). Ἄν, λοιπόν, ἀπαγορεύει στὶς γυναῖκες ἐκεῖνα ποὺ εἶναι ἀπόδειξη πλούτου, πολὺ περισσότερο ἀπαγορεύει ὅσα κινοῦν τὴν περιέργεια, ὅπως τὰ φτιασίδια, τὸ βάψιμο τῶν ματιῶν, τὸ κουνιστὸ βάδισμα, τὰ παράξενα ροῦχα καὶ τὰ παρόμοια.

Τί λές, γυναῖκα; Ἔρχεσαι στὸ ναὸ νὰ προσευχηθεῖς, καὶ στολίζεσαι μὲ χρυσαφικὰ καὶ χτενίζεσαι ἐπιτηδευμένα; Μήπως ἦρθες γιὰ νὰ χορέψεις; Μήπως γιὰ νὰ λάβεις μέρος σὲ γαμήλια γιορτή; Ἐκεῖ ἔχουν θέση τὰ χρυσαφικὰ καὶ οἱ πολυτέλειες· ἐδῶ δὲν χρειάζεται τίποτα ἀπ᾿ αὐτά. Ἦρθες νὰ παρακαλέσεις τὸ Θεὸ γιὰ τὶς ἁμαρτίες σου. Τί στολίζεις, λοιπόν, τὸν ἑαυτό σου; Αὐτὴ ἡ ἐμφάνιση δὲν εἶναι γυναίκας ποὺ ἱκετεύει. Πῶς μπορεῖς νὰ στενάξεις, πῶς μπορεῖς νὰ δακρύσεις, πῶς μπορεῖς νὰ προσευχηθεῖς μὲ θέρμη, ἔχοντας τέτοια ἀμφίεση; Θέλεις νὰ φαίνεσαι εὐπρεπής; Φόρεσε τὸ Χριστὸ καὶ ὄχι τὸ χρυσό. Ντύσου τὴν ἐλεημοσύνη, τὴ φιλανθρωπία, τὴ σωφροσύνη, τὴν ταπεινοφροσύνη. Αὐτὰ ἀξίζουν περισσότερο ἀπ᾿ ὅλο τὸ χρυσάφι. Αὐτὰ καὶ τὴν ὡραία τὴν κάνουν ὡραιότερη καὶ τὴν ἄσχημη τὴν ὀμορφαίνουν. Νὰ ξέρεις, γυναῖκα, πώς, ὅταν στολιστεῖς πολύ, γίνεσαι πιὸ αἰσχρὴ κι ἀπὸ τὴ γυμνή, γιατὶ ἔχεις ἀποβάλει πιὰ τὴν κοσμιότητα.

Προσοχὴ καὶ προσευχή

Ἀλλὰ καὶ ἡ διαγωγή μας, ὅσο βρισκόμαστε μέσα στὸ ναό, ἂς εἶναι ἡ πρέπουσα, ὅπως ἁρμόζει σὲ ἄνθρωπο ποὺ βρίσκεται μπροστὰ στὸ Θεό. Νὰ μὴν ἀσχολούμαστε μὲ ἄσκοπες συζητήσεις, μὰ νὰ στεκόμαστε μὲ φόβο καὶ τρόμο, μὲ προσοχὴ καὶ προθυμία, μὲ τὸ βλέμμα στραμμένο στὴ γῆ καὶ τὴν ψυχὴ ὑψωμένη στὸν οὐρανό.

Γιατὶ ἔρχονται πολλοὶ στὴν ἐκκλησία, ἐπαναλαμβάνουν μηχανικὰ ψαλμοὺς καὶ εὐχές, καὶ φεύγουν, δίχως νὰ ξέρουν τί εἶπαν. Τὰ χείλη κινοῦνται, ἀλλὰ τ᾿ αὐτιὰ δὲν ἀκοῦνε. Ἐσὺ δὲν ἀκοῦς τὴν προσευχή σου, καὶ θέλεις νὰ σὲ εἰσακούσει ὁ Θεός; Γονάτισα, λες· ἀλλὰ ὁ νοῦς σου πετοῦσε μακριά. Τὸ σῶμα σου ἦταν μέσα στὴν ἐκκλησία καὶ ἡ ψυχή σου ἔξω. Τὸ στόμα ἔλεγε τὴν προσευχὴ καὶ ὁ νοῦς μετροῦσε τόκους, συμβόλαια, συναλλαγές, χωράφια, κτήματα, συναναστροφὲς μὲ φίλους. Κι ὅλα αὐτὰ συμβαίνουν, γιατὶ ὁ διάβολος εἶναι πονηρός· ξέρει πὼς τὴν ὥρα τῆς προσευχῆς κερδίζουμε πολλά, γι᾿ αὐτὸ τότε ἐπιτίθεται μὲ μεγαλύτερη σφοδρότητα. Ἄλλες φορὲς εἴμαστε ξαπλωμένοι στὸ κρεβάτι, καὶ τίποτα δὲν σκεφτόμαστε· ᾔρθαμε ὅμως στὴν ἐκκλησία νὰ προσευχηθοῦμε, καὶ ὁ διάβολος μᾶς ἔβαλε ἕνα σωρὸ λογισμούς, ὥστε καθόλου νὰ μὴν ὠφεληθοῦμε.

Ἄν, ἀλήθεια, ὁ Θεός σου ζητήσει λόγο γιὰ τὴν ἀδιαφορία ἢ καὶ τὴν ἀσέβεια ποῦ δείχνεις στὶς λατρευτικὲς συνάξεις, τί θὰ κάνεις; Νά, τὴν ὥρα ποὺ Αὐτὸς σοῦ μιλάει, ἐσύ, ἀντὶ νὰ προσεύχεσαι, ἔχεις πιάσει κουβέντα μὲ τὸν διπλανό σου γιὰ πράγματα ἀνώφελα. Καὶ ὅλα τ᾿ ἄλλα ἁμαρτήματά μας ἂν παραβλέψει ὁ Θεός, τοῦτο φτάνει γιὰ νὰ στερηθοῦμε τὴ σωτηρία. Μὴν τὸ θεωρεῖς μικρὸ παράπτωμα. Γιὰ νὰ καταλάβεις, τὴ βαρύτητά του, σκέψου τί γίνεται στὴν ἀνάλογη περίπτωση τῶν ἀνθρώπων. Ἂς ὑποθέσουμε ὅτι συζητᾷς μ᾿ ἕνα ἐπίσημο πρόσωπο ἢ μ᾿ ἕναν ἐγκάρδιο φίλο σου. Καὶ ἐνῷ ἐκεῖνος σοῦ μιλάει, ἐσὺ γυρίζεις ἀδιάφορα τὸ κεφάλι σου καὶ ἀρχίζεις νὰ κουβεντιάζεις μὲ κάποιον ἄλλο. Δὲν θὰ προσβληθεῖ ὁ συνομιλητής σου ἀπ᾿ αὐτὴ τὴν ἀπρέπειά σου; Δὲν θὰ θυμώσει; Δὲν θὰ σοῦ ζητήσει τὸ λόγο;

Ἀλίμονο! Βρίσκεσαι στὴ θεία Λειτουργία, κι ἐνῷ τὸ βασιλικὸ τραπέζι εἶναι ἑτοιμασμένο, ἐνῷ ὁ Ἀμνὸς τοῦ Θεοῦ θυσιάζεται γιὰ χάρη σου, ἐνῷ ὁ ἱερέας ἀγωνίζεται γιὰ τὴ σωτηρία σου, ἐσὺ ἀδιαφορεῖς. Τὴν ὥρα ποὺ τὰ ἑξαπτέρυγα Σεραφεὶμ σκεπάζουν τὰ πρόσωπά τους ἀπὸ δέος καὶ ὅλες οἱ οὐράνιες δυνάμεις μαζὶ μὲ τὸν ἱερέα παρακαλοῦν τὸ Θεὸ γιὰ σένα, τὴ στιγμὴ ποὺ κατεβαίνει ἀπὸ τὸν οὐρανὸ ἡ φωτιὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ τὸ αἷμα τοῦ Χριστοῦ χύνεται ἀπὸ τὴν ἄχραντη πλευρά Του μέσα στὸ ἅγιο Ποτήριο, τὴ στιγμὴ αὐτὴ ἡ συνείδησή σου, ἄραγε, δὲν σὲ ἐλέγχει γιὰ τὴν ἀπροσεξία σου; Σκέψου, ἄνθρωπέ μου, μπροστὰ σὲ Ποιὸν στέκεσαι τὴν ὥρα τῆς φρικτῆς μυσταγωγίας καὶ μαζὶ μὲ ποιοὺς – μὲ τὰ Χερουβείμ, μὲ τὰ Σεραφείμ, μὲ ὅλες τὶς οὐράνιες δυνάμεις. Ἀναλογίσου μαζὶ μὲ ποιοὺς ψάλλεις καὶ προσεύχεσαι. Εἶναι ἀρκετὸ γιὰ νὰ συνέλθεις, ὅταν θυμηθεῖς ὅτι, ἐνῷ ἔχεις ὑλικὸ σῶμα, ἀξιώνεσαι νὰ ὑμνεῖς τὸν Κύριό της κτίσεως μαζὶ μὲ τοὺς ἀσώματους ἀγγέλους.

Μὴ συμμετέχεις, λοιπόν, στὴν ἱερὴ ἐκείνη ὑμνῳδία μὲ ἀδιαφορία. Μὴν ἔχεις στὸ νοῦ σου βιοτικὲς σκέψεις. Διῶξε κάθε γήινο λογισμὸ καὶ ἀνέβα νοερὰ στὸν οὐρανό, κοντὰ στὸ θρόνο τοῦ Θεοῦ. Πέταξε ἐκεῖ μαζὶ μὲ τὰ Σεραφείμ, φτερούγισε μαζί τους, ψάλε τὸν τρισάγιο ὕμνο στὴν Παναγία Τριάδα.

Ἡ Θεία Κοινωνία

Καὶ σὰν ἔρθει ἡ στιγμὴ τῆς θείας Κοινωνίας καὶ πρόκειται νὰ πλησιάσεις τὴν ἁγία Τράπεζα, πίστευε ἀκλόνητα πὼς ἐκεῖ εἶναι παρὼν ὁ Χριστός, ὁ Βασιλιὰς τῶν ὅλων. Ὅταν δεῖς τὸν ἱερέα νὰ σοῦ προσφέρει τὸ σῶμα καὶ τὸ αἷμα τοῦ Κυρίου, μὴ νομίσεις ὅτι ὁ ἱερέας τὸ κάνει αὐτό, ἀλλὰ πίστευε ὅτι τὸ χέρι ποὺ ἁπλώνεται εἶναι τοῦ Χριστοῦ. Αὐτὸς ποὺ λάμπρυνε μὲ τὴν παρουσία Τοῦ τὴν τράπεζα τοῦ Μυστικοῦ Δείπνου, Αὐτὸς καὶ τώρα διακοσμεῖ τὴν Τράπεζα τῆς θείας Λειτουργίας. Παραβρίσκεται πραγματικὰ καὶ ἐξετάζει τοῦ καθενὸς τὴν προαίρεση καὶ παρατηρεῖ ποιὸς πλησιάζει μὲ εὐλάβεια ταιριαστὴ στὸ ἅγιο Μυστήριο, ποιὸς μὲ πονηρὴ συνείδηση, μὲ σκέψεις βρωμερὲς καὶ ἀκάθαρτες, μὲ πράξεις μολυσμένες. Ἀναλογίσου, λοιπόν, κι ἐσὺ ποιὸ ἐλάττωμά σου διόρθωσες, ποιὰν ἀρετὴ κατόρθωσες, ποιὰν ἁμαρτία ἔσβησες μὲ τὴν ἐξομολόγηση, σὲ τί ἔγινες καλύτερος. Ἂν ἡ συνείδησή σου σὲ πληροφορεῖ ὅτι φρόντισες ἀρκετὰ γιὰ τὴν ἐπούλωση τῶν ψυχικῶν σου τραυμάτων, ἂν ἔκανες κάτι περισσότερο ἀπὸ τὴ νηστεία, κοινώνησε μὲ φόβο Θεοῦ. Ἀλλιῶς, μεῖνε μακριὰ ἀπὸ τὰ ἄχραντα Μυστήρια. Καὶ ὅταν καθαριστεῖς ἀπ᾿ ὅλες τὶς ἁμαρτίες σου, τότε νὰ πλησιάσεις.

Νὰ προσέρχεστε, λοιπόν, στὴ θεία Κοινωνία μὲ φόβο καὶ τρόμο, μὲ συνείδηση καθαρή, μὲ νηστεία καὶ προσευχή. Χωρὶς νὰ θορυβεῖτε, χωρὶς νὰ ποδοπατᾶτε καὶ νὰ σπρώχνετε τοὺς διπλανούς σας. Γιατί αὐτὸ ἀποτελεῖ τὴ μεγαλύτερη τρέλα καὶ τὴ χειρότερη περιφρόνηση τῶν θείων Μυστηρίων.

Πές μου, ἄνθρωπε, γιατὶ κάνεις θόρυβο; Γιατί βιάζεσαι; Σὲ πιέζει τάχα ἡ ἀνάγκη νὰ κάνεις τὶς δουλειές σου; Καὶ σοῦ περνάει ἄραγε, τὴν ὥρα ποῦ πᾶς νὰ κοινωνήσεις, ἡ σκέψη ὅτι ἔχεις δουλειές; Ἔχεις μήπως τὴν αἴσθηση ὅτι εἶσαι πάνω στὴ γῆ; Νομίζεις ὅτι βρίσκεσαι μαζὶ μὲ ἀνθρώπους καὶ ὄχι μὲ τοὺς χοροὺς τῶν ἀγγέλων; Μὰ κάτι τέτοιο εἶναι δεῖγμα πέτρινης καρδιᾶς…

Κάθε πότε νὰ κοινωνοῦμε;

Ὑπάρχει κι ἕνα ἄλλο θέμα: Πολλοὶ κοινωνοῦν μία φορὰ τὸ χρόνο, ἄλλοι δυὸ φορές, ἄλλοι περισσότερες. Ποιοὺς ἀπ᾿ αὐτοὺς θὰ ἐπιδοκιμάσουμε; Ὅσους μιὰ φορά, ὅσους πολλὲς ἢ ὅσους λίγες φορὲς μεταλαβαίνουν; Οὔτε τοὺς μία οὔτε τὶς πολλὲς οὔτε τοὺς λίγες, μὰ ἐκείνους ποὺ πλησιάζουν στὸ ἅγιο Ποτήριο μὲ καρδιὰ ἁγνή, μὲ βίο ἀνεπίληπτο. Αὐτοὶ ἂς κοινωνοῦν πάντα. Οἱ ἄλλοι, οἱ ἀμετανόητοι ἁμαρτωλοί, ἂς μένουν μακριὰ ἀπὸ τὰ ἄχραντα Μυστήρια, γιατί ἀλλιῶς κρῖμα καὶ καταδίκη, ἑτοιμάζουν γιὰ τὸν ἑαυτό τους. Ὁ ἅγιος ἀπόστολος λέει: «Ὅποιος τρώει τὸν ἄρτο καὶ πίνει τὸ ποτήριο τοῦ Κυρίου μὲ τρόπο ἀνάξιο, γίνεται ἔνοχος ἁμαρτήματος ἀπέναντι στὸ σῶμα καὶ στὸ αἷμα τοῦ Κυρίου, προκαλώντας τὴν καταδίκη του» (Α´ Κορ. 11:27, 29). Θὰ τιμωρηθεῖ, δηλαδή, τόσο αὐστηρά, ὅσο καὶ οἱ σταυρωτὲς τοῦ Χριστοῦ, ἀφοῦ κι ἐκεῖνοι ἔγιναν ἔνοχοι ἁμαρτήματος ἀπέναντι στὸ σῶμα Του.

Πολλοὶ ἀπὸ τοὺς πιστοὺς ἔχουν φτάσει σὲ τέτοιο σημεῖο περιφρονήσεως τῶν ἁγίων Μυστηρίων, ὥστε, ἐνῷ εἶναι γεμάτοι ἀπὸ ἀμέτρητες κακίες καὶ δὲν διορθώνουν καθόλου τὸν ἑαυτό τους, κοινωνοῦν στὶς γιορτὲς ἀπροετοίμαστοι. Μὴ γνωρίζοντας ὅτι προϋπόθεση τῆς θείας Κοινωνίας δὲν εἶναι ἡ γιορτή, ἀλλά, καθὼς εἴπαμε, ἡ καθαρὴ συνείδηση. Καὶ ὅπως αὐτὸς ποὺ δὲν αἰσθάνεται κανένα κακὸ στὴ συνείδησή του, πρέπει καθημερινὰ νὰ προσέρχεται στὴ θεία Κοινωνία, ἔτσι κι αὐτὸς ποὺ εἶναι φορτωμένος ἁμαρτήματα καὶ δὲν μετανοεῖ, πρέπει νὰ μὴν κοινωνεῖ οὔτε στὴ γιορτή. Γι᾿ αὐτὸ καὶ πάλι σᾶς παρακαλῶ ὅλους νὰ μὴν πλησιάζετε στὰ θεῖα Μυστήρια ἔτσι ἀπροετοίμαστοι κι ἐπειδὴ τὸ ἀπαιτεῖ ἡ γιορτή, ἀλλά, ἂν κάποτε ἀποφασίσετε νὰ λάβετε μέρος στὴ θεία Λειτουργία καὶ νὰ κοινωνήσετε, νὰ καθαρίζετε καλὰ τὸν ἑαυτό σας, ἀπὸ πολλὲς μέρες πρίν, μὲ τὴ μετάνοια, τὴν προσευχή, τὴν ἐλεημοσύνη, τὴ φροντίδα γιὰ τὰ πνευματικὰ πράγματα.

Παραμονὴ ὡς τὴν ἀπόλυση

Ἦρθες, λοιπόν, στὴν ἐκκλησία καὶ ἀξιώθηκες νὰ συναντήσεις τὸ Χριστό; Μὴ φύγεις, ἂν δὲν τελειώσει ἡ ἀκολουθία. Ἂν φύγεις πρὶν ἀπὸ τὴν ἀπόλυση, εἶσαι ἔνοχος ὅσο κι ἕνας δραπέτης. Πηγαίνεις στὸ θέατρο καί, ἂν δὲν τελειώσει ἡ παράσταση, δὲν φεύγεις. Μπαίνεις στὴν ἐκκλησία, στὸν οἶκο τοῦ Κυρίου, καὶ γυρίζεις τὴν πλάτη στὰ ἄχραντα Μυστήρια; Φοβήσου τουλάχιστον ἐκεῖνον ποὺ εἶπε: «Ὅποιος καταφρονεῖ τὸ Θεό, θὰ καταφρονηθεῖ ἀπ᾿ Αὐτόν» (Πρβλ. Παροιμ. 13:13).

Τί κάνεις, ἄνθρωπε; Ἐνῷ ὁ Χριστὸς εἶναι παρών, οἱ ἄγγελοί Του παραστέκονται, οἱ ἀδελφοί σου κοινωνοῦν ἀκόμα, ἐσὺ τοὺς ἐγκαταλείπεις καὶ φεύγεις; Ὁ Χριστός σου προσφέρει τὴν ἁγία σάρκα Του, κι ἐσὺ δὲν περιμένεις λίγο, γιὰ νὰ Τὸν εὐχαριστήσεις ἔστω μὲ τὰ λόγια; Ὅταν παρακάθεσαι σὲ δεῖπνο, δὲν τολμᾷς νὰ φύγεις, ἔστω κι ἂν ἔχεις χορτάσει, τὴ στιγμὴ ποὺ οἱ φίλοι σου κάθονται ἀκόμα στὸ τραπέζι. Καὶ τώρα ποὺ τελοῦνται τὰ φρικτὰ Μυστήρια τοῦ Χριστοῦ, τ᾿ ἀφήνεις ὅλα στὴ μέση καὶ φεύγεις;

Θέλετε νὰ σᾶς πῶ τίνος τὸ ἔργο κάνουν ὅσοι φεύγουν πρὶν τελειώσει ἡ θεία Λειτουργία καὶ δὲν συμμετέχουν ἔτσι στὶς τελευταῖες εὐχαριστήριες εὐχές; Ἴσως εἶναι βαρὺ αὐτὸ ποὺ πρόκειται νὰ πῶ, μὰ πρέπει νὰ τὸ πῶ. Ὅταν ὁ Ἰούδας πῆρε μέρος στὸν Μυστικὸ Δεῖπνο τοῦ Χριστοῦ, ἐνῷ ὅλοι ἦταν καθισμένοι στὸ τραπέζι, αὐτὸς σηκώθηκε πρὶν ἀπὸ τοὺς ἄλλους κι ἔφυγε. Ἐκεῖνον, λοιπόν, τὸν Ἰούδα μιμοῦνται… Ἂν δὲν ἔφευγε τότε ἐκεῖνος, δὲν θὰ γινόταν προδότης, δὲν θὰ χανόταν. Ἂν δὲν ξεχώριζε τὸν ἑαυτό του ἀπὸ τὸ ποίμνιο, δὲν θὰ τὸν ἔβρισκε μόνο του ὁ λύκος, γιὰ νὰ τὸν φάει.

Μετὰ τὸν ἐκκλησιασμὸ

Ἐμεῖς ἂς ἀναχωροῦμε ἀπὸ τὴ θεία Λειτουργία σὰν λιοντάρια ποὺ βγάζουν φωτιά, ἔχοντας γίνει φοβεροὶ ἀκόμα καὶ στὸ διάβολο. Γιατὶ τὸ ἅγιο αἷμα τοῦ Κυρίου ποὺ κοινωνοῦμε, ποτίζει τὴν ψυχή μας καὶ τῆς δίνει μεγάλη δύναμη. Ὅταν τὸ μεταλαβαίνουμε ἄξια, διώχνει τοὺς δαίμονες μακριὰ καὶ φέρνει κοντά μας τοὺς ἀγγέλους καὶ τὸν Κύριο τῶν ἀγγέλων. Αὐτὸ τὸ αἷμα εἶναι ἡ σωτηρία τῶν ψυχῶν μας, μ᾿ αὐτὸ λούζεται ἡ ψυχή, μ᾿ αὐτὸ στολίζεται. Αὐτὸ τὸ αἷμα κάνει τὸ νοῦ μας λαμπρότερο ἀπὸ τὴ φωτιά, αὐτὸ κάνει τὴν ψυχή μας λαμπρότερη ἀπὸ τὸ χρυσάφι.

Προσελκύστε, λοιπόν, τοὺς ἀδελφούς μας στὴν ἐκκλησία, προτρέψτε τοὺς πλανημένους, συμβουλέψτε τους ὄχι μόνο μὲ λόγια, ἀλλὰ καὶ μὲ ἔργα. Κι ἂν ἀκόμα τίποτα δὲν πεῖς, ἀλλὰ βγεῖς ἀπὸ τὴν ἱερὴ σύναξη, δείχνοντας στοὺς ἀπόντες – καὶ μὲ τὴν ἐμφάνιση καὶ μὲ τὸ βλέμμα καὶ μὲ τὴ φωνὴ καὶ μὲ τὸ βάδισμα καὶ μ᾿ ὅλη σου τὴ σεμνότητα – τί κέρδος ποὺ ἀποκόμισες ἀπὸ τὸ ναό, αὐτὸ εἶναι ἀρκετὸ γιὰ παραίνεση καὶ συμβουλή. Γιατὶ ἔτσι πρέπει νὰ βγαίνουμε ἀπὸ τὸ ναό, σὰν ἀπὸ τὰ ἱερὰ ἄδυτα, σὰν νὰ κατεβαίνουμε ἀπὸ τοὺς ἴδιους τοὺς οὐρανούς. Δίδαξε ὅσους δὲν ἐκκλησιάζονται ὅτι ἔψαλες μαζὶ μὲ τὰ Σεραφείμ, ὅτι ἀνήκεις στὴν οὐράνια πολιτεία, ὅτι συναντήθηκες μὲ τὸ Χριστὸ καὶ μίλησες μαζί Του. Ἂν ἔτσι ζοῦμε τὴ θεία Λειτουργία, δὲν θὰ χρειαστεῖ νὰ ποῦμε τίποτα στοὺς ἀπόντες. Ἀλλὰ βλέποντας ἐκεῖνοι τὴ δική μας ὠφέλεια, θὰ νιώσουν τὴ δική τους ζημιὰ καὶ θὰ τρέξουν γρήγορα στὴν ἐκκλησία, γιὰ ν᾿ ἀπολαύσουν τὰ ἴδια ἀγαθά, μὲ τὴ χάρη καὶ φιλανθρωπία τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, στὸν ὁποῖο, μαζὶ μὲ τὸν Πατέρα καὶ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, αἰώνια ἀνήκει ἡ δόξα.

 

Δημοφιλή Άρθρα

Τα αγαπημένα σας

Γρηγόριος ο Θεολόγος

Γρηγόριος ο Θεολόγος. Βίος & Διδασκαλία (Πατρολογία Στυλιανού Παπαδόπουλου)

0
Γρηγόριος ο Θεολόγος. Βίος & Διδασκαλία (Πατρολογία Στυλιανού Παπαδόπουλου) ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ ( + 390)(Πατρολογία τόμος Β, εκδ. Γρηγόρη,Αθήνα 2012,σελ.495-518).  ΓΕΝΙΚΗ ΘΕΩΡΗΣΗ. Ο Γρηγόριος Θεολόγος, ο Ναζιανζηνός,...