Εθνικά Θέματα

Αρχική Εθνικά Θέματα Σελίδα 6

Καί οἱ Σουλιῶτες στά βρόχια τοῦ ἐθνομηδενισμοῦ…

στά βρόχια τοῦ ἐθνομηδενισμοῦ

Καί οἱ Σουλιῶτες στά βρόχια τοῦ ἐθνομηδενισμοῦ…

τοῦ Νεκτάριου Δαπέργολα (Διδάκτορος Ἱστορίας)

 

Σουλιώτες, οι ανυπόταχτοι πολεμιστές - Hpeiros.gr Ειδήσεις από την Ήπειρο

      Σέ προηγούμενα κείμενα, μέ ἀφορμή τά 200 χρόνια ἀπό τη μεγάλη μας Ἐπανάσταση, εἴπαμε ἀρκετά γιά τούς ἐθνοαποδομητές, τίς ἀπόψεις καί τούς στόχους τους, καθώς καί τή μεταχείριση πού ἰδιαίτερα ἐπιφυλάσσουν τόσο στούς ἥρωες τοῦ 1821, ὅσο καί στόν προγενέστερο Ἑλληνισμό τῆς Τουρκοκρατίας. Ἕνα ἀπό τά πιό χαρακτηριστικά πάντως (καί πιό χυδαῖα) ἐπί μέρους κεφάλαια τῆς ἀποδόμησης ἔχει σχέση μέ τούς Σουλιῶτες, οἱ ὁποῖοι ἀποτελοῦν προφανές ἀντικείμενο μίσους γιά τούς ἐθνομηδενιστές. Γιατί; Ἐπειδή ἀπλούστατα ἀποτελοῦν συγχρόνως τρία πράγματα μαζί: διακριτό Ἑλληνισμό, προεπαναστατικό Ἑλληνισμό καί ἀνυπότακτο Ἑλληνισμό. Ἄρα ἡ ὕπαρξή τους ἀποτελεῖ κόλαφο γιά τήν ἀποδομητική ψευτοθεωρία τῆς μετεπαναστατικῆς ἑλληνικῆς ἐθνογένεσης καί τῆς δῆθεν ἑλληνικής ἱστορικῆς ἀσυνέχειας. Τῆς θεωρίας δηλαδή ὅτι τό ἑλληνικό ἔθνος δέν προϋπήρχε τοῦ 19ου αἰώνα καί ὅτι τήν Ἐπανάσταση τήν πραγματοποίησε ἕνα πολυφυλετικό/πολυπολιτισμικό κρᾶμα (κυρίως σλαβοαλβανικῆς προέλευσης), πού καμία ἑλληνική συνείδηση δέν εἶχε, ἀλλά ἀπέκτησε κάποια μορφή αὐτοσυνειδησίας χάρη κυρίως στόν Εὐρωπαϊκό Διαφωτισμό καί τίς ἰδέες τῆς Γαλλικῆς Ἐπανάστασης. Καί τελικά αὐτό τό συνονθύλευμα ἐπαναστάτησε τό 1821, προβάλλοντας πολιτικές διεκδικήσεις, κυρίως ταξικές, ἐνῶ ἡ ἑλληνική ἐθνογένεση ἀκολούθησε ἀργότερα, ὡς μία τεχνητή οὐσιαστικά διαδικασία ἐνοποίησης καί ὁμογενοποίησης τῶν ἑτερόκλητων πληθυσμῶν τοῦ νεόδμητου ἑλλαδικοῦ κρατιδίου.

      Ἄν μποροῦσαν οἱ ἐθνομηδενιστές, εἶναι σίγουρο ὅτι θά ἀρνιόντουσαν ἀκόμη καί τήν ὕπαρξη τῶν Σουλιωτῶν. Ἐπειδή ὅμως δέν μποροῦν (προφανῶς ἀκόμη καί τό θράσος ἔχει τά ὅριά του), κάνουν κάτι ἄλλο: τούς ἀλλάζουν κυριολεκτικῶς τά…φῶτα. Ἀμφισβητοῦν εὐθέως κάθε ἔννοια ὕπαρξης ρωμέικης ἐθνικῆς συνείδησης μέσα τους. Καταβιβάζουν τούς ἀγῶνες τους ἐναντίον τοῦ Ἀλή Πασά σέ ἀπλή σύγκρουση πολιτικο-οικονομικῆς ἰσχύος, χωρίς κανένα ἐθνικό χαρακτηριστικό. Φτάνουν μέχρι τό σημεῖο νά ἀναδείξουν τόν Ἀλή Πασᾶ σέ πεφωτισμένο ἡγέτη, ἐνῶ ἀντιμετωπίζουν τούς Σουλιῶτες ὡς τούς ταραξίες τῆς ἐποχῆς, ὡς ληστές καί ταραχοποιούς, μέ τούς ὁποίους συνεπῶς ἡ πολεμική σύγκρουση τοῦ Ἀλή ἦταν καί ἀναπόφευκτη ἀλλά καί δικαιολογημένη. Καί ἀποδομοῦν ἔτσι ὄχι μόνο μία βασική προεπαναστατική σελίδα τοῦ μαχόμενου Ἑλληνισμοῦ, ἀλλά καί μία ὁμάδα ἀνθρώπων πού στή συνέχεια, τό 1821, διαδραμάτισε κύριο ρόλο στόν Ἀγώνα. Καθιστώντας λοιπόν σαφές ὅτι αὐτή ἡ τόσο προβεβλημένη, ἡρωική καί ἐπίλεκτη ὁμάδα γενναίων καί σκληροτράχηλων ἀνδρῶν καί γυναικῶν, δέν διέθετε τήν ὁποιαδήποτε μορφή ἑλληνικῆς συνείδησης, προωθοῦν καί «δικαιώνουν» τή θεωρία ὅτι ἡ ἑλληνική ἐθνογένεση συντελέστηκε πολύ μετά τό 1830. Καί ὅτι πρίν ἀπό αὐτό δέν ὑπῆρχαν οὐσιαστικά Ἕλληνες πού μάχονταν καί ὀνειρεύονταν τή λευτεριά τους.

      Ἄν τώρα κάποιος νομίζει ὅτι ὅλα αὐτά εἶναι ἀποκυήματα τῆς φαντασίας μου, πλανᾶται πλάνην οἰκτράν. Ὑπάρχουν διδακτορικές διατριβές καί ἀρκετά ἀκόμη «ἱστορικά» ἄρθρα πού λένε αὐτά ἀκριβῶς τά πράγματα. Αὐτή εἶναι λοιπόν σέ γενικές γραμμές ἡ ἀποδομητική ἄποψη γιά τούς Σουλιῶτες καί αὐτή εἶναι καί ἡ στόχευσή της. Καί βεβαίως οἱ «ἐπιστήμονες» αὐτῆς τῆς ὀπτικῆς δίνουν περαιτέρω ἔμφαση σέ δύο ἐπιμέρους συμβάντα τῆς σύγκρουσης μέ τόν Ἀλή Πασᾶ. Τήν ἀνατίναξη τῆς μπαρουταποθήκης στό Κούγκι ἀπό τόν Σαμουήλ καί κυρίως τόν περίφημο χορό τοῦ Ζαλόγγου. Πρᾶγμα φυσικά καθόλου τυχαῖο, βάσει ὅσων προανέφερα: γιατί καί τά 2 αὐτά γεγονότα ἀποτελοῦν ὕψιστα παραδείγματα ἑνός βαθιά ἀνυπότακτου πνεύματος, ἀλλά καί ἑνός ὀρθόδοξου ρωμέικου ἀξιακοῦ συστήματος, πού φυσικά οὐδόλως ἐρμηνεύεται μέ τίς ἀποδομητικές πομφόλυγες. Καί ἐπειδή λοιπόν δέν ἐρμηνεύεται, αὐτά τά συμβάντα «πρέπει» νά εκμηδενιστοῦν ἤ ἔστω νά ἀποχρωματιστοῦν καί νά γίνουν ὅσο τό δυνατόν πιό ἀνώδυνη καί εὔπεπτη ἱστορική ἀφήγηση. 

      Τό συμβάν στό Κούγκι γιά παράδειγμα, τό πρῶτο Ἀρκάδι τοῦ νέου Ἑλληνισμοῦ, συνώνυμο τῆς αὐτοθυσίας καί τοῦ ἀνένδοτου ἀγώνα, ὑφίσταται τέτοια παραχάραξη, ὥστε νά ἐμφανίζεται τελικά – μεταξύ ἄλλων τερατολογιῶν – ἀκόμη καί ἡ θεωρία πώς ὄχι μόνο δέν συνέβη ἐκεῖ ἡ γνωστή ἡρωική αὐτοπυρπόληση, ἀλλά πιθανότατα αὐτουργός τῆς ἀνατίναξης ὑπῆρξε ὁ διασημότερος ἥρωας τοῦ Σουλίου, ὁ Φῶτος Τζαβέλας, ὑπακούοντας μάλιστα σέ διαταγή τοῦ Ἀλή Πασᾶ. Ἔτσι, «ἐπιτυγχάνονται» δύο στόχοι ταυτόχρονα: καί ὁ Σαμουήλ παύει νά εἶναι ὁ ἡρωικός καλόγερος πού αὐτοπυρπολήθηκε (πάει λοιπόν στήν ἄκρη ἡ εἰκόνα τοῦ λεβέντη καί ἥρωα κληρικοῦ, πού τόσο ἐνοχλεῖ ὅλους αὐτούς τούς ἀπάτριδες ἀλλά καί ἐκκλησιομάχους ψευδογράφους), ἐνῶ καί ὁ Τζαβέλας μεταβάλλεται σέ προδότη. Ὁπότε «ἐπιβεβαιώνεται» ἔτσι ἡ ἄποψη ὅτι οἱ Σουλιῶτες δέν εἶχαν ἐθνική συνείδηση, ἐνῶ πολλές ἀπό τίς ἡρωικές πράξεις πού τούς ἀποδίδονται, δῆθεν ὀφείλονται σέ θρύλους ἄνευ ἱστορικοῦ πυρήνα ἤ εἶναι κατασκευασμένες ἀπό τούς «ἐθνικιστές ἱστορικούς» τῶν παλαιοτέρων χρόνων. 

       Ὡστόσο, καί τό περίφημο συμβάν τοῦ χορού αὐτοθυσίας στό Ζάλογγο περιγράφεται μέ τόση δόση ἀμφισβήτησης καί γιά τό ἄν ἦταν ὄντως χορός, ἀλλά καί γιά τό ἄν ἦταν ὄντως αὐτοθυσία, πού τελικά ἀκυρώνεται. Ἴσως νά μή συνέβη κἄν ποτέ – μᾶς λένε – ἀλλά ἀκόμη καί ἄν συνέβη, πιθανῶς ἐπρόκειτο γιά παρορμητική ἀπονενοημένη πράξη αὐτοκτονίας καί οὐδεμία σχέση εἶχε μέ τά ἐπιθανάτια ἄσματα καί ὅλη ἐκείνη τήν αὐτοσυνειδητοποιημένη τελετουργική τραγικότητα πού περιγράφουν ρητά οἱ πηγές τῆς ἐποχῆς. Τό δέ ἀκόμη πιθανότερο εἶναι νά ἐπρόκειτο γιά ἀπλό ἀτύχημα καί οἱ Σουλιώτισσες νά ἔπεσαν στόν γκρεμό, λόγω τοῦ στενού χώρου καί σπρωγμένες κατά λάθος ἀπό τούς ἄντρες τους πού ὑποχωροῦσαν μπροστά στήν ἐπίθεση τῶν Τουρκαλβανῶν. Συνεπῶς, μετά τόν συνωστισμό στή Σμύρνη ἀπό τή Ρεπούση, ἐντοπίστηκε καί νέος τόπος συνωστισμοῦ: στό Ζάλογγο. Ἀπό ἄλλους τή φορά αὐτή ἐθνομάχους – τῆς ἴδιας ὅμως ἀσφαλῶς ἀνεκδιήγητης συνομοταξίας. 

       Ὅλα αὐτά ἔρχονται ὡς ἀποτέλεσμα μιᾶς ἀκόμη προκρούστειας ἀντιμετώπισης τῶν ἰστορικῶν πηγῶν, πού καί στήν προκείμενη περίπτωση (τῶν Σουλιωτῶν) ἐντελῶς ἄλλα πράγματα διασώζουν, δικαιώνοντας γενικά αὐτά πού ἤδη γνωρίζαμε. Εἶναι ὅμως γνωστή ἡ τακτική τῶν συγκεκριμένων ψευδεπιστημόνων ἀπέναντι στίς μαρτυρίες τῶν πηγῶν: ἄλλες ἀποσιωποῦνται, ἄλλες περικόπτονται, ἄλλες παρερμηνεύονται καί γενικῶς ὅλες προσαρμόζονται γιά νά «δικαιώσουν» προκατασκευασμένες ἐθνοφοβικές καί μισελληνικές ἰδεοληψίες. Πλήρης κακοήθεια, ντυμένη ξεδιάντροπα μέ ἐπιστημοφανεῖς μανδύες, ὥστε νά μοιάζει μέ ἐπιστήμη. Αὐτό δέν εἶναι ὅμως ἐπιστήμη. Εἶναι ἀπλῶς κατάντια…

Δεν ετίμησαν τις υπογραφές τους οι μητροπολίτες της Μακεδονίας (Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης)

αναίρεση της Συνοδικής Εγκυκλίου

Δεν ετίμησαν τις υπογραφές τους οι μητροπολίτες της Μακεδονίας.

Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης


Ὁμότιμος Καθηγητὴς Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ

 

Ἀφορμὴ γιὰ τὴν συγγραφὴ τοῦ μικροῦ αὐτοῦ ἄρθρου πήραμε ἀπὸ τὴν ὑπομνηστικὴ ἀνάρτηση στὸ Διαδίκτυο ἐξαιρετικοῦ κειμένου ποὺ ὑπέγραψαν εἴκοσι δύο (22) μητροπολῖτες τῆς Μακεδονίας, διαμαρτυρόμενοι γιὰ τὴν κατάπτυστη συμφωνία τῶν Πρεσπῶν, μὲ τὴν ὁποία ἡ κυβέρνηση τῶν ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ξεπούλησε τὸ ὄνομα τῆς ἑλληνικῆς Μακεδονίας στοὺς Σλάβους τῶν Σκοπίων[1]. Ἡ ἐπιστολὴ αὐτὴ ὅλων τῶν ἀρχιερέων τῆς Μακεδονίας ἐστάλη στὶς 19.12.2018, ἕνα ἑξάμηνο μετὰ τὴν ὑπογραφὴ τῆς συμφωνίας πρὸς τούς: Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη  Βαρθολομαῖο, Πρόεδρο τῆς Ἑλληνικῆς Δημοκρατίας  Προκόπιο Παυλόπουλο, Πρόεδρο τῆς Βουλῆς τῶν Ἑλλήνων Νικόλαο Βούτση, Πρόεδρο τῆς Κυβέρνησης Ἀλέξιο Τσίπρα, Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν Ἱερώνυμο, Προέδρους τῶν Κομμάτων  καὶ μέλη τοῦ Ἑλληνικοῦ Κοινοβουλίου.

 

1. Ζητοῦν νὰ μὴ δοθεῖ Αὐτοκεφαλία στοὺς σχισματικοὺς τῶν Σκοπίων

Μετὰ τὴν ἐπισήμανση τῶν ἐθνικῶν κινδύνων ἀπὸ τὴν παραχάραξη τῆς ἱστορίας, τὴν ὁποία συστηματικὰ διαστρεβλώνουν οἱ τοῦ νέου γειτονικοῦ κράτους τῶν Σκοπίων, ζητοῦν οἱ ἀρχιερεῖς νὰ μὴν ἐπικυρώσει ἡ Βουλὴ τῶν Ἑλλήνων τὴν συμφωνία, διότι θὰ ἀποτελέσει μόνιμη βάση γιὰ τὴν καλλιέργεια ἀλυτρωτισμοῦ καὶ διεκδικήσεων τῶν Σκοπιανῶν καὶ θὰ καταστήσει τοὺς βουλευτὲς συνυπεύθυνους γιὰ τὴν καταστροφικὴ αὐτὴ συμφωνία.

Ὡς γνωστὸν ἡ συμφωνία ἐπικυρώθηκε ἀπὸ τὴν κυβερνητικὴ πλειοψηφία στὸ Κοινοβούλιο καὶ ἀπὸ διάσπαρτους βουλευτὲς ἄλλων κομμάτων· ἡ τότε ἀξιωματικὴ ἀντιπολίτευση τῆς Νέας Δημοκρατίας καταψήφισε μόνον γιὰ ψηφοθηρικοὺς λόγους, ἐνῶ ὡς συμπολίτευση τώρα ὑπερθεματίζει γιὰ τὴν τήρηση καὶ τὴν ἐνδυνάμωσή της.

Τὸ ἐνδιαφέρον ποὺ παρουσιάζει ἡ ἐπιστολὴ τῶν μητροπολιτῶν μετὰ ἀπὸ τέσσερα χρόνια ἔγκειται εἰς τὸ ὅτι, ἐνῶ τότε θεωροῦσαν ἀδιανόητο τὸ νὰ παραχωρηθεῖ ἀπὸ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο αὐτοκεφαλία στοὺς σχισματικοὺς τῶν Σκοπίων, τώρα σιωποῦν κραυγαλέα καὶ οὐσιαστικὰ ἀκυρώνουν καὶ ἀχρηστεύουν ὅσα τότε μὲ σθεναρὰ ἐπιχειρήματα κατέστρωσαν στὴν ἐπιστολὴ καὶ τὰ ὑπέγραψαν. Παραθέτουμε τὶς σχετικὲς ἑνότητες τῆς κραυγαλέας  τότε ἀξιέπαινης ἐπιστολῆς, ὥστε νὰ φανεῖ ἡ κραυγαλέα τώρα ἀδικαιολόγητη σιωπὴ ἀπέναντι στὴν νέα Ἐκκλησιαστικὴ Πρέσπα, στὴν ἀναγνώριση αὐτοκεφαλίας στοὺς σχισματικοὺς τῶν Σκοπίων, μετὰ ἀπὸ ἕνα ὁλοφάνερο ἀνταγωνισμό, ποὺ κατέληξε σὲ συμπαιγνία μεταξὺ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καὶ Ἐκκλησίας τῆς Σερβίας ὑπὸ τὴν ἐπoπτεία καὶ πίεση ἐξωεκκλησιαστικῶν δυνάμεων. Γράφουν οἱ μητροπολίτες:

«Δὲν εἶναι ὅμως μόνο οἱ πολιτικοὶ τῆς γειτονικῆς χώρας, εἶναι «οἱ Μητροπολίτες» τῆς Σχισματικῆς Μακεδονικῆς Ἐκκλησίας, ποὺ ἐπιδιώκουν τὴν ἀναγνώριση καὶ τὴν Αὐτοκεφαλία καὶ συμμερίζονται τὶς ἴδιες ἀπόψεις. Εἶναι προφανὲς ἀπὸ τὶς δηλώσεις τοῦ «μητροπολίτου» Ἀγαθαγγέλου στὶς 12 Φεβρουαρίου 2018: «Μητέρα τοῦ Θεοῦ, ἡ Παναγία Θεοτόκος εἶναι προστάτης τῆς δικῆς μας ἁγίας μακεδονικῆς γῆς! Ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς καὶ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος εἶναι οἱ στύλοι ποὺ δὲν θὰ ἀφήσουν τίποτε νὰ λείπει ἀπὸ τοὺς δικούς μας μακεδονικοὺς χώρους! Θὰ πρέπει λοιπὸν νὰ δώσουμε θάρρος στοὺς ἀδελφούς μας ἀπὸ τὴ Μακεδονία τοῦ Αἰγαίου, στοὺς ἀδελφούς μας ἀπὸ τὴ Μακεδονία τοῦ Πιρίν, αὐτοὶ δὲν ἔχουν τὸ δικαίωμα νὰ μιλοῦν ἐκεῖ, αὐτοὶ εἶναι φοβισμένοι. Ἐκεῖνος ὁ λαὸς ἐκεῖ εἶναι φοβισμένος, ἀλλὰ δὲν πρέπει νὰ φοβοῦνται! Τώρα, στὸν 21ο αἰώνα πρέπει νὰ ποῦν καὶ αὐτοὶ ὅτι εἶναι Μακεδόνες, ὄχι Ἕλληνες Μακεδόνες, ἀλλὰ Μακεδόνες!»

Εἶναι προφανεῖς ἀπὸ τὶς δηλώσεις τῆς Ἀρχιεπισκοπικῆς κληρικολαϊκῆς Συνελεύσεως τῆς Σχισματικῆς «Μακεδονικῆς» Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία τὸ 1994 ἐπικύρωσε τό «Σύνταγμα τῆς Μακεδονικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας», οἱ θέσεις τους ἔναντι τῆς Ἑλλάδος, ὅταν ἀναφερόμενοι στὴ χώρα τους ὁμιλοῦν γιὰ τό «πρῶτο ἐλεύθερο ἔδαφος τῆς Μακεδονίας».

Δυστυχῶς αὐτὴ εἶναι ἡ κατάσταση στὴ γειτονικὴ χώρα καὶ τὴν Ἐκκλησία της. Δὲν ἔχουν ἀπομακρυνθεῖ οὔτε χιλιοστὸ ἀπὸ τὶς θέσεις τους γιὰ τή «Μακεδονία τοῦ Αἰγαίου», γιὰ τή «μακεδονική» γλώσσα καὶ τόν «μακεδονικό» πολιτισμό, διαφημίζοντας τὴ δῆθεν σλαβικὴ καταγωγὴ τῶν Ἑλλήνων Θεσσαλονικέων ἰσαποστόλων ἁγίων αὐταδέλφων Κυρίλλου καὶ Μεθοδίου, τοὺς ὁποίους ἀπέστειλε ὁ ἅγιος καὶ σοφὸς πατριάρχης Φώτιος, ἀλλὰ καὶ τὴ δῆθεν ἵδρυση ἀνεξαρτήτου «Μακεδονικῆς» Ἐκκλησίας ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ «Μακεδονικοῦ» (Βουλγαρικοῦ) βασιλείου τοῦ Σαμουήλ, οὔτε ἔχουν διάθεση νὰ ἀποστοῦν ἀπὸ ὅλες αὐτὲς τὶς ἀβάσιμες καὶ ἀνιστόρητες θέσεις καὶ τὶς ἀλυτρωτικὲς βλέψεις τους, ἐνῶ ἀντίθετα θὰ συνεχίζουν νὰ μᾶς πιέζουν γιὰ περαιτέρω ὑποχωρήσεις μὲ τὴν ἀλλαγὴ τῶν σχολικῶν βιβλίων τῆς ἱστορίας, γιὰ ἀπάλειψη τοῦ ὅρου Μακεδονία ἀπὸ θεσμούς, ἱδρύματα, φορεῖς, προϊόντα κλπ. Τελευταῖο θλιβερὸ παράδειγμα ἡ προτεινόμενη ἀφαίρεση τοῦ κεφαλαίου γιὰ τὸν Παῦλο Μελᾶ, τὸν Γερμανὸ Καραβαγγέλη καὶ τὸν Μεκεδονικὸ Ἀγῶνα ἐν γένει ἀπὸ τὸ βιβλίο τῆς Ἱστορίας.

Μία ἐπικύρωση τῆς Συμφωνίας τῶν Πρεσπῶν ἀπὸ τὴ Βουλὴ τῶν Ἑλλήνων, ὅπως καὶ ἡ ἀναγνώριση Αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας τῆς Μακεδονίας ὄχι μόνο δὲν θὰ ἀποτελέσουν τὴ βάση γιὰ τὴν εἰρηνικὴ συμβίωση καὶ συμπόρευση τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ καὶ τοῦ λαοῦ τῆς γειτονικῆς χώρας, ἀλλὰ μόνιμη ἑστία καλλιέργειας ἀλυτρωτισμοῦ καὶ ἐχθρότητος. Γιατὶ καμία συμφωνία δὲν μπορεῖ νὰ εὐδοκιμήσει, ἐὰν δὲν βασίζεται στὴν ἀλήθεια.

Μὲ βαθειὰ συναίσθηση τῆς εὐθύνης μας ὡς κληρικῶν, ὡς ἱεραρχῶν ποὺ διαποιμαίνουμε τὴν ἱστορικὴ καὶ ἁγιοτόκο αὐτὴ περιοχὴ τῆς πατρίδος μας, τὴ Μακεδονία, ὡς συνεχιστὲς ἁγίων καὶ μαρτύρων ἱεραρχῶν ποὺ ἀγωνίσθηκαν καὶ θυσιάστηκαν γιὰ τὴ διατήρηση τῆς ἑλληνικότητος τῆς Μακεδονίας μας καὶ τὴν ἀπελευθέρωσή της, ὡς ποιμένων καὶ πνευματικῶν πατέρων ποὺ ἀφουγκραζόμεθα τὴν ἀγωνία τοῦ λαοῦ μας, ἀπευθύνουμε θερμοτάτη ἔκκληση πρὸς ὅλους τοὺς ὑπευθύνους, ἔστω καὶ τὴν τελευταία αὐτὴ στιγμή, νὰ μὴν ἐπικυρώσετε τὴ συμφωνία, νὰ μὴν θελήσετε νὰ βάλετε τὴν ὑπογραφή σας σὲ μία συμφωνία ποὺ θὰ δημιουργήσει δυσμενῆ ἱστορικὰ τετελεσμένα γιὰ τὴν πατρίδα μας καὶ τὴν Ἐκκλησία μας. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀναγνωρίσουμε μία Ἐκκλησία ποὺ θὰ φέρει τὸ ὄνομα τῆς Μακεδονίας μας καὶ παρότι ἀρκετὰ ἀπὸ τὰ στελέχη της εὐεργετήθηκαν ἀπὸ τὴν Ἑλλαδικὴ Ἐκκλησία καὶ τὸ Ἅγιο Ὄρος, δηλητηριάζουν τὶς ψυχὲς τῶν ἀνθρώπων παραχαράττοντας τὴν ἀλήθεια καὶ τὴν ἱστορία τῆς Μακεδονίας καὶ τῆς Ἐκκλησίας μας καὶ ἀγνοώντας, ἔστω καὶ ἂν φαινομενικὰ δείχνουν νὰ τὸ σέβονται, συστηματικὰ τὸ Οἰκουμενικὸ μας Πατριαρχεῖο.

Δὲν θέλουμε νὰ πιστεύσουμε ὅτι οὔτε ὁ Πρόεδρος τῆς Ἑλληνικῆς Δημοκρατίας, ὁ ὁποῖος ἀντέδρασε ἤδη στὶς πρόσφατες δηλώσεις τοῦ πρωθυπουργοῦ τῆς γειτονικῆς χώρας, οὔτε ὁ πρωθυπουργὸς τῆς χώρας μας θὰ θελήσουν νὰ ἐπικυρώσουν μία συμφωνία καταστροφικὴ γιὰ τὴν πατρίδα μας καὶ τὰ συμφέροντά της μία συμφωνία δυναμίτη στὰ θεμέλια τῆς Ἑλλάδας ἀλλὰ καὶ τῆς εἰρήνης στὴν περιοχή μας, μία συμφωνία ποὺ θὰ τοὺς καταστήσει ὑπόλογους ἔναντι τῆς ἱστορίας καὶ τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ.

Δὲν μποροῦμε νὰ πιστεύσουμε ὅτι τὰ μέλη τοῦ ἑλληνικοῦ Κοινοβουλίου καὶ ἰδίως οἱ βουλευτὲς τῆς Μακεδονίας θὰ στηρίξουν μὲ τὴ ψῆφο τους μία συμφωνία ἀντίθετη στὴν ἱστορικὴ ἀλήθεια γιὰ τὴ Μακεδονία μας καὶ θὰ ἀμαυρώσουν τὸ ὄνομά τους γιὰ πάντα.

Δὲν διανοούμεθα κἂν ὅτι τὸ Οἰκουμενικό μας Πατριαρχεῖο, τὸ ὁποῖο ἔχει καταδικάσει ὡς αἵρεση τὸν ἐθνοφυλετισμό, θὰ ἀναγνωρίσει μία σχισματικὴ Ἐκκλησία καὶ θὰ τῆς δώσει τὴν ἀξία τῆς Αὐτοκεφαλίας ὅταν οἱ «μητροπολίτες καὶ οἱ κληρικοί της» ἐκπροσωποῦν τὴ χειρότερη μορφὴ ἐθνοφυλετισμοῦ καὶ σύντομα θὰ στραφοῦν καὶ ἐναντίον του. Μᾶς ἐνισχύει ἡ διαβεβαίωση τοῦ Παναγιωτάτου μας Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου στὴ σύναξη τῶν Ἀρχιερέων στὴν Κωνσταντινούπολη ὅτι δὲν πρόκειται νὰ ἀναγνωρίσει Ἐκκλησία μὲ τὸ ὄνομα τῆς Μακεδονίας. Πρὸς τοῦτο ἀναμένουμε καὶ διὰ μίαν εἰσέτι φορὰν ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος συνοδικῶς τὴν συμπαράστασίν της».

Τὴν ἐπιστολὴ ὑπογράφουν «πάντες οἱ ἐν Μακεδονία διακονοῦντες ἀρχιερεῖς», δηλαδὴ οἱ:

† Ὁ Θεσσαλονίκης Ἄνθιμος

† Ὁ Γουμενίσσης, Ἀξιουπόλεως καὶ Πολυκάστρου Δημήτριος

† Ὁ Βεροίας, Ναούσης καὶ Καμπανίας Παντελεήμων

† Ὁ Καστορίας Σεραφεὶμ

† Ὁ Φλωρίνης, Πρεσπῶν καὶ Ἐορδαίας Θεόκλητος

† Ὁ Κασσανδρείας Νικόδημος

† Ὁ Σερρῶν καὶ Νιγρίτης Θεολόγος

† Ὁ Σιδηροκάστρου Μακάριος

† Ὁ Ἐδέσσης, Πέλλης καὶ Ἀλμωπίας Ἰωὴλ

† Ὁ Ζιχνῶν καὶ Νευροκοπίου Ἱερόθεος

† Ὁ Ἐλευθερουπόλεως Χρυσόστομος

† Ὁ Σερβίων καὶ Κοζάνης Παῦλος

† Ὁ Νεαπόλεως καὶ Σταυρουπόλεως Βαρνάβας

† Ὁ Δράμας Παῦλος

† Ὁ Σισανίου καὶ Σιατίστης Παῦλος

† Ὁ Πολυανῆς καὶ Κιλκισίου Ἑμμανουὴλ

† Ὁ Λαγκαδᾶ, Λιτῆς καὶ Ρεντίνης Ἰωάννης

† Ὁ Ἱερισσοῦ, Ἁγ. Ὄρους καὶ Ἀρδαμερίου Θεόκλητος

† Ὁ Κίτρους καὶ Κατερίνης Γεώργιος

† Ὁ Γρεβενῶν Δαυΐδ

† Ὁ Νέας Κρήνης καὶ Καλαμαριᾶς Ἰουστῖνος

† Ὁ Φιλίππων, Νεαπόλεως καὶ Θάσου Στέφανος

Ὀρθῶς οἱ ὑπογράφοντες δίδουν τὴν ἴδια βαρύτητα στὴν συμφωνία τῶν Πρεσπῶν καὶ στὴν χορήγηση Αὐτοκεφαλίας, τὴν ὁποία ἐμεῖς σὲ διαδικτυακὴ ὁμιλία μας χαρακτηρίσαμε ὡς Ἐκκλησιαστικὴ Πρέσπα[2]Ἂς ἐπαναλάβουμε τὴν θέση τους γιὰ περισσότερη ἐνέργεια: «Μία ἐπικύρωση τῆς Συμφωνίας τῶν Πρεσπῶν ἀπὸ τὴν Βουλὴ τῶν Ἑλλήνων, ὅπως καὶ ἡ ἀναγνώριση Αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας τῆς Μακεδονίας, ὄχι μόνον δὲν θὰ ἀποτελέσουν τὴν βάση γιὰ τὴν εἰρηνικὴ συμβίωση καὶ συμπόρευση τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ καὶ τοῦ λαοῦ τῆς γειτονικῆς χώρας, ἀλλὰ μόνιμη ἑστία καλλιέργειας ἀλυτρωτισμοῦ καὶ ἐχθρότητος».

2. Ὑπεύθυνοι καὶ οἱ βουλευτὲς καὶ οἱ ἱεράρχες

Ἐφ᾽ ὅσον ὅμως καὶ ἡ Συμφωνία τῶν Πρεσπῶν καὶ ἡ ἀναγνώριση Αὐτοκεφαλίας ἔχουν τὴν ἴδια δυσμενῆ βαρύτητα, γιατὶ διαμαρτυρήθηκαν μόνο γιὰ τὴν πρώτη καὶ σιωποῦν γιὰ τὴν δεύτερη; Ἐπειδὴ γιὰ τὴν πρώτη εὐθύνονται οἱ πολιτικοί, καὶ εἶναι πιὸ εὔκολο νὰ ἀντιδράσουν, χωρὶς μεγάλο κόστος, ἐνῶ γιὰ τὴ δεύτερη εὐθύνονται οἱ ἐκκλησιαστικοὶ προεστῶτες καὶ προϊστάμενοι, ποὺ εὔκολα στοχοποιοῦν τοὺς ἀνθιστάμενους ἢ τοὺς στεροῦν ἀπὸ παροχὲς καὶ πλεονεκτήματα; Στὴν ἀναγνώριση μάλιστα αὐτοκεφαλίας ἔπρεπε νὰ δώσουν μεγαλύτερη βαρύτητα, διότι οἱ ἀποφάσεις λαμβάνονται κανονικὰ ἀπὸ τοὺς ἴδιους. Καὶ ὅπως σὲ πολιτικὸ ἐπίπεδο ἡ Συμφωνία τῶν Πρεσπῶν ἐπικυρώθηκε ἀπὸ τὸ Κοινοβούλιο, ἔτσι καὶ ἡ αὐτοκεφαλία, μείζων καὶ κορυφαῖος θεσμός, ἐγκρίνεται ἀπὸ τὴν μείζονα ἀρχὴ τῆς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας καὶ ὄχι ἀπὸ τὴν ὑπεξούσια Διαρκῆ Ἱερὰ Σύνοδο, ἡ ὁποία σύμφωνα μὲ τὸν Καταστατικὸ Χάρτη τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἀσχολεῖται μὲ δευτερεύουσας σημασίας τρέχοντα ποιμαντικὰ καὶ διοικητικὰ θέματα. Δὲν αἰσθάνονται παραμερισμένοι καὶ ἀγνοημένοι σὲ ἕνα τόσο σπουδαῖο θέμα, ὅπως οἱ ἴδιοι τὸ ἀναδεικνύουν στὴν ἐπιστολή τους; Τοὺς ἐρώτησε ὁ πατριάρχης ἢ ὁ ἀρχιεπίσκοπος, ὁ ὁποῖος ἔσπευσε μὲ ἀπόφαση τῆς Διαρκοῦς Ἱερᾶς Συνόδου νὰ ἀποδεχθεῖ καὶ νὰ ἐπαινέσει τὴν πρωτοβουλία τοῦ Πατριαρχείου; Γιατί εὐθύνονται οἱ βουλευτὲς γιὰ τὴ Συμφωνία τῶν Πρεσπῶν καὶ δὲν εὐθύνονται τὰ μέλη τῆς Ἱεραρχίας γιὰ τὴν Ἀναγνώριση τῆς Αὐτοκεφαλίας;

Καὶ ἂν ὁ πατριάρχης καὶ ὁ ἀρχιεπίσκοπος τοὺς ἀγνόησαν καὶ τοὺς περιφρόνησαν, ὑποκείμενοι καὶ αὐτοὶ σὲ ἄνωθεν ἐντολὲς καὶ πιέσεις, γιατὶ δὲν συνέταξαν καὶ τώρα ἕνα κείμενο διαμαρτυρίας, ὅπως ἔπραξαν τότε; Καὶ ὅπως ἐρωτᾶ ἕνας εὐαίσθητος συμπρεσβύτερος καὶ καλὸς ἐκπαιδευτικός, ὁ ὁποῖος ἀνήρτησε στὸ ἱστολόγιό του ὑπομνηστικὰ τὴν ἐπιστολή τους, «Τὶ λοιπὸν ἄλλαξε ὑπὲρ τῆς πατρίδος μας, ὑπὲρ τῆς Μακεδονίας μας, καὶ δὲν ἰσχύουν, πλέον οἱ θέσεις ποὺ διατυπώνονται στὴν ἐπιστολή, ποὺ νόμισαν κάποιοι ὅτι τὴν ξεχάσαμε; Καὶ ἂν συνεχίζουν νὰ ἰσχύουν ὅσα ἐπισημαίνουν, γιατὶ ὅλοι μένουν σιωπηλοί;»[3].

Τώρα μάλιστα τὰ πράγματα ἔγιναν χειρότερα, γιατὶ τὴν πολιτικὴ Συμφωνία τῶν Πρεσπῶν, ἐνίσχυσε καὶ ὁλοκλήρωσε, ἡ ἐκκλησιαστικὴ Συμφωνία γιὰ παραχώρηση Αὐτοκεφαλίας στοὺς Ψευδο-Μακεδόνες τῶν Σκοπίων. Ὅπως ἔγραψε ἡ θρυλική «Σπίθα» τοῦ ἀληθινοῦ Μακεδονομάχου ὁσίου Γέροντος Αὐγουστίνου Καντιώτη, ποὺ συνεχίζουν νὰ τὴν ἐκδίδουν πνευματικοί του ἀπόγονοι, τὸ ἔγκλημα ὁλοκληρώθηκε μὲ τὴν ἐκκλησιαστικὴ τακτοποίηση τῶν Ψευδο-Μακεδόνων. Καὶ ἐπιλέγει: «Ποῦ εἶναι ἆραγε τώρα οἱ ἐπίσκοποι τῆς ἀληθινῆς Μακεδονίας; Ἀντὶ γιὰ συλλαλητήρια, ὀργανώνουν συνέδρια, γιὰ νὰ τιμήσουν αὐτοὺς ποὺ διπλωματικῶς βάζουν τὸ ζήτημα τῆς Μακεδονίας στὸ ράφι»[4]. Καὶ πιὸ τολμηρὰ τὸ Ἱστολόγιο «ΤΑΣ ΘΥΡΑΣ», ποὺ κινεῖται σταθερὰ σὲ πατερικὴ Ὀρθόδοξη πορεία, σχολίασε τὸ Δελτίο Τύπου τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἡ ὁποία δέχθηκε θετικὰ καὶ ἐπήνεσε τὶς πρωτοβουλίες τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου· ὁ τίτλος τοῦ σχολίου εἶναι ἐνδεικτικὸς καὶ ἀποδίδει μὲ λίγα λόγια ὅσα προηγουμένως ἐκθέσαμε: «Ἡ τελικὴ πράξη τῆς προδοσίας τῆς Μακεδονίας, ἀπὸ τὸν Ἱερώνυμο καὶ τὰ πιόνια του στὴν ΔΙΣ»[5].

Ἡ Διαρκὴς Ἱερὰ Σύνοδος (ΔΙΣ) τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος τὴν περίοδο αὐτὴ ἀπαρτίζεται ἀπὸ τὸν ἀρχιεπίσκοπο Ἱερώνυμο, ὡς πρόεδρο, καὶ δώδεκα (12) μέλη, τοὺς ἑξῆς μητροπολῖτες: Σάμου καὶ Ἰκαρίας Εὐσέβιο, Φλωρίνης Πρεσπῶν καὶ Ἑορδαίας Θεόκλητο,  Κασσανδρείας Νικόδημο, Σερρῶν καὶ Νιγρίτης Θεολόγο, Σιδηροκάστρου Μακάριο, Ἐδέσσης, Πέλλης καὶ Ἀλμωπίας Ἰωήλ, Ἀργολίδος Νεκτάριο, Θεσσαλιώτιδος καὶ Φαναριοφερσάλων  Τιμόθεο, Μεγάρων καὶ Σαλαμῖνος Κωνσταντῖνο, Κεφαλληνίας Δημήτριο, Τρίκκης, Γαρδικίου καὶ Πύλης Χρυσόστομο καὶ Καρπενησίου Γεώργιο. Οἱ ἕξι πρῶτοι ἐξ αὐτῶν ποιμαίνουν ἐπαρχίες τῶν λεγομένων Νέων Χωρῶν, ἐνῶ οἱ ὑπόλοιποι ἕξι ἐπαρχίες τῆς παλαιᾶς Ἑλλάδος. Ἀπὸ τοὺς ἕξι τῶν Νέων Χωρῶν, ἂν ἐξαιρέσει κανεὶς τὸν Σάμου καὶ Ἰκαρίας Εὐσέβιο, οἱ ὑπόλοιποι πέντε (5) ποιμαίνουν ἐπαρχίες τῆς Μακεδονίας, καὶ ὑπέγραψαν τὸ κείμενο τῶν εἴκοσι δύο μητροπολιτῶν (22), ποὺ παρουσιάσαμε. Τελικὰ μὲ ποιὰ ἀπόφαση συμφωνοῦν μὲ τὴν τότε (2018) ἢ μὲ τὴν τώρα (2022); Τόσο εὔκολα ἀλλάζουν γνώμη; Καὶ ὄχι μόνον δὲν παρασιωποῦν αὐτὴ τὴν ἀλλαγὴ ἀπὸ ἐντροπὴ καὶ συστολή, αἰδημόνως, ἀλλὰ ὑπογράφουν τὰ ἀντίθετα πρὸς ὅσα ὑπέγραψαν πρὶν ἀπὸ τέσσερα χρόνια. Ὁ ἕνας μάλιστα ἐξ αὐτῶν ξεπέρασε κάθε ὅριο παλιμβουλίας καὶ ἐθελοδουλείας, ὁ μητροπολίτης Σιδηροκάστρου Μακάριος, ὁ ὁποῖος συνέταξε κείμενο ἐπικριτικὸ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Σερβίας καὶ ἐπαινετικὸ τῶν πρωτοβουλιῶν τοῦ Φαναρίου, τὸ ὁποῖο δῆθεν μόνον αὐτὸ ἔχει τὴν ἁρμοδιότητα  νὰ χορηγεῖ τὸ Αὐτοκέφαλο, ἀκόμη καὶ νὰ ἄρη τὰ Αὐτοκέφαλα ποὺ μέχρι τώρα παρεχώρησε[6].!!! Κύριε ἐλέησον.

3. Ἀντὶ νὰ εἶναι λέοντες, φεύγουν σὰν λαγοί. Πανσλαβισμὸς καὶ Παναμερικανισμός.

Δὲν θὰ προχωρήσουμε σὲ περαιτέρω σχόλια καὶ ἐκτιμήσεις γιὰ τὴν γενικευμένη αὐτὴ ἀτολμία καὶ ἐθελοδουλεία τῶν ἐπισκόπων στοὺς ἰσχυροὺς τῆς γῆς, πολιτικοὺς καὶ ἐκκλησιαστικοὺς ἄρχοντες, ποὺ τοὺς ἀποξενώνουν ἀπὸ τὸ μαρτυρικό, προφητικό, ἀγωνιστικό, ὁμολογητικὸ φρόνημα τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων καὶ τῶν Ἁγίων Πατέρων. Θὰ ὑπενθυμίσουμε ἁπλῶς, ἐφέτος ποὺ γιορτάζουμε τὰ ἑκατὸ χρόνια ἀπὸ τὴν Μικρασιατικὴ Καταστροφή (1922-2022), πόσο ἀγωνίσθηκε γιὰ τὴν Μακεδονία ἕνας ἀπὸ τοὺς πολλοὺς ἀληθινοὺς Μακεδονομάχους Ἱεράρχες τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, ὁ ἐθνομάρτυς μητροπολίτης Σμύρνης Χρυσόστομος, ὡς μητροπολίτης Δράμας (1902-1907).

Ἤθελαν καὶ τότε νὰ ἐκσλαβίσουν, νὰ ἐκβουλγαρίσουν τὴν Μακεδονία, οἱ κομιτατζῆδες τῆς Σόφιας, βοηθούμενοι ἀπὸ τοὺς πανσλαβικοὺς σχεδιασμοὺς τῆς Μόσχας, ὅπως κατόρθωσαν νὰ ἐκσλαβίσουν τὴν Βόρεια Μακεδονία οἱ Ψευδο-Μακεδόνες τῶν Σκοπίων καὶ νὰ παρουσιάσουν τὸ σλαβικὸ γλωσσικό τους ἰδίωμα ὡς μακεδονικὴ γλώσσα. Τότε ὁ Πανσλαβισμός,ποὺ διεκδικοῦσε ἔξοδο στὸ Αἰγαῖο μὲ τὴν δημιουργία Μεγάλης Βουλγαρίας. Τώρα ὁ Παναμερικανισμός, ποὺ ἐπιδιώκει ἀποδυνάμωση τῆς Μόσχας μὲ τὸν πολιτικὸ καὶ στρατιωτικὸ ἔλεγχο τῶν Βαλκανίων, τοῦ Αἰγαίου καὶ τῆς Μεσογείου, εἰς βάρος τῶν ἐθνικῶν συμφερόντων τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Στὶς πιέσεις τῶν Ἀμερικανῶν ὑπέκυψαν ὅσοι ξεπούλησαν τὴν Μακεδονία μὲ τὴν προδοτικὴ Συμφωνία τῶν Πρεσπῶν καὶ στὶς ἴδιες πιέσεις ὑποχώρησαν ὅσοι παραχωροῦν Αὐτοκεφαλία στοὺς σχισματικοὺς τοῦ ψευδοκράτους τῶν Σκοπίων. Τότε ὑπῆρξαν παλληκάρια ἱεράρχες, ὅπως ὁ Δράμας καὶ μετέπειτα Σμύρνης Χρυσόστομος, ὁ Καστορίας Γερμανὸς Καραβαγγέλης, ὁ Αἰμιλιανὸς Γρεβενῶν, ὁ Νευροκοπίου Ἀγαθάγγελος καὶ ἄλλοι, οἱ ὁποῖοι ὕψωσαν τὸ ἐθνικὸ φρόνημα τῶν κατοίκων τῆς Μακεδονίας καὶ ἀπέτρεψαν τὸν ἐκβουλγαρισμό τους. Τώρα ἐνισχύουμε τὸν ἀλυτρωτισμὸ τῶν Σκοπίων ὑπὸ τὴν πίεση τῶν Ἀμερικανῶν, καὶ οἱ ἱεράρχες ἢ σιωποῦν ἢ προσυπογράφουν, παρασυρόμενοι ἀπὸ τὸ ἀμερικανόδουλο Φανάρι. Ἀντὶ ὡς λέοντες, πῦρ πνέοντες, νὰ μεταδώσουν τὴν ἀνδρειοσύνη καὶ τὴν φιλοπατρία στοὺς ἀληθινοὺς Μακεδόνες καὶ στοὺς ἄλλους Ἕλληνες, ἔγιναν φοβιτσιάρηδες λαγοὶ καὶ τό ᾽βαλαν στὰ πόδια. Ὅταν ὁ Δράμας Χρυόστομος ἀναγκάσθηκε ἀπὸ τὶς Τουρκικὲς Ἀρχὲς νὰ ἐγκαταλείψει τὴν Δράμα, διότι οἱ Βούλγαροι τὸν κατηγοροῦσαν ὅτι προκαλεῖ ταραχὲς στὴν περιοχή, χιλιάδες Δραμινῶν τὸν συνόδευσαν τιμητικὰ μέχρι τὸν σιδηροδρομικὸ σταθμό. Καὶ ἐκεῖ ὁ δημογέροντας Νίκας φώναξε δυνατά, συνοψίζοντας τὸ μεγαλειῶδες ἐθνικὸ καὶ ἡρωϊκὸ ἔργο τοῦ Χρυσοστόμου στὴ Δράμα:

– Δέσποτα μᾶς παρέλαβες λαγοὺς καὶ μᾶς ἔκανες λιοντάρια. Μένε ἥσυχος. Θὰ γίνη τὸ θέλημά σου[7].

Τώρα ἔγιναν λαγοὶ καὶ αὐτοὶ ποὺ πρῶτοι ἔπρεπε νὰ εἶναι λιοντάρια, γιὰ νὰ κάνουν καὶ τοὺς ἄλλους λιοντάρια.


[1]. Βλ. «Ἐπιστολὴ τῶν 22 Μητροπολιτῶν τῆς Μακεδονίας», στὸ Ἱστολόγιο Σάλπισμα Ζωῆς, 20 Μαΐου 2022.

[2]. Ἡ ὁμιλία εἶχε ὡς τίτλο «Ἐξελίξεις στὴν ψευδομακεδονικὴ Ἐκκλησία τῶν Σκοπίων. Ἐνισχύεται ἡ προδοτικὴ Συμφωνία τῶν Πρεσπῶν», Ἱστολόγιο Κατάνυξις, 25 Μαΐου 2022.

[3]. Βλ. ὑποσημ. 1.

[4]. «Ἡ ὁλοκλήρωση τοῦ ἐγκλήματος», στὴν Χριστιανικὴ Σπίθα, Μάϊος-Ἰούνιος 2022, ἀριθ. φύλ. 775, σελ. 1.

[5]. Ἱστολόγιο ΤΑΣ ΘΥΡΑΣ, ΤΑΣ ΘΥΡΑΣ, 8.6.2022.

[6]. Βλ. «Ἀνοικτὴ ἐπιστολὴ Σιδηροκάστρου Μακαρίου γιὰ τὴν Ἐκκλησία τῶν Σκοπίων», Ἱστότοπος Romfea.gr. 18/05/2022.

[7]. Βλ. περισσότερα εἰς Πρωτοπρεσβυτέρου Θεοδωρου Ζηση, Ἱεράρχες Ἐθνάρχες. Γρηγόριος Ε´. – Χρυσόστομος Σμύρνης – Χρύσανθος Ἀθηνῶν – Σεβαστιανὸς Δρυϊνουπόλεως, Θεσσαλονίκη 2003, σελ. 51-80.

 

Αιωνία η ευγνωμοσύνη μας και η μνήμη του αθάνατου Γέρου του Μοριά. (Δ. Νατσιός)

Αιωνία η ευγνωμοσύνη μας

Αιωνία η ευγνωμοσύνη μας και η μνήμη του αθάνατου Γέρου του Μοριά. 

Γράφει ο Δημήτρης Νατσιός

Image result for δημητρης νατσιος


«Λάμπουν τα χιόνια στα βουνά κι ο ήλιος στα λαγκάδια

λάμπουν και τα ‘λαφρά σπαθιά των Κολοκοτρωναίων»

 

4 Φεβρουαρίου του 1843. Ο Θοδωρής Κολοκοτρώνης, αρπάζεται από τα φτερά της δόξας και μπαίνει διά παντός στο άγιο εικονοστάσι του Γένους. Τελευταία του επιθυμία, να βάλουν, στο μνήμα του την ημισέληνο, κάτω από τα τσαρούχια του, να την πατάει και πεθαμένος την Τουρκιά, όπως την πατούσε και όταν την πολεμούσε και την κατατρόπωνε…

Διαβάζεις τα απομνημονεύματά και τις φυλλάδες του για την Εθνεγερσία και νομίζεις ότι ανοίγεις ένα «μυρογιάλι», εκείνα τα μικρά φιαλίδια που περιέχουν αρώματα εξαίσια. Οσμή ευωδίας πνευματική αναδίδεται, παρ’ όλα τα πάθια και τους καημούς εκείνης της περιόδου. Έχω το συνήθειο, όταν συναντώ στα αναγνώσματά μου, λόγια και επεισόδια των αγωνιστών, που στέκεσαι και τα ξαναδιαβάζεις, που κρύβουν στα φυλλώματά τους πετράδια, να τα καταγράφω, για να μην λησμονηθούν. Σκοπός μου να τα μοιραστώ με τους μαθητές μου. Σ’ αυτές τις εξοπλιστικές ηλικίες, τα παιδιά δεν θέλουν περισπούδαστες αναλύσεις και κενόλογες φλυαρίες. Μαθαίνουν με το παράδειγμα, με το παραμύθι, με την αξία και την αρετή σαρκωμένες σε πρόσωπα. Το λυμφατικό κράτος διδάσκει με συνταγές μαγειρικής, εμείς θα επιμένουμε να δίνουμε στους μαθητές μας παραδείγματα από τα αντρειωμένα χρόνια. Είπαμε πνευματικό αρματολίκι…

Ξαναθυμίζω, λοιπόν,  κάποια από τα λεβέντικα του Κολοκοτρώνη και ας είναι αυτά, ταπεινό μνημόσυνο στον ελευθερωτή μας Μάχη της Γράνας, 10 Αυγούστου του 1821. Βγήκαν οι πολιορκημένοι στην Τριπολιτσά Τούρκοι να χτυπήσουν τους Έλληνες. Ο Κολοκοτρώνης είχε διατάξει να ανοιχθεί τάφρος (γράνα) 700 μέτρων, βάθους ενός και πλάτους δύο μέτρων. Κάποια στιγμή οι Τούρκοι επιτίθενται στη γράνα και από τις δύο μεριές. Έπρεπε ο Γέρος του Μοριά να διατάξει τα παλληκάρια του να χωριστούν, να μοιραστούν τα καριοφίλια, να «χτυπούν» οι μισοί προς την μία πλευρά και οι άλλοι μισοί προς την άλλη. Ερωτώ τους μαθητές μου πώς το έκανε πάνω στην αντάρα της μάχης: Τους βασάνισα κανένα πεντάλεπτο και άκουσα απίθανες απαντήσεις. Τι είπε ο Κολοκοτρώνης και αμέσως χωρίστηκαν τα ντουφέκια; «Κώλο με κώλο ωρέ Έλληνες!». «Χαμός» στην τάξη, γέλια και θαυμασμός για την μεγαλοφυία του Γέρου.

Λίγο πριν συλλάβει η βαυαρική αντιβασιλεία τον ελευθερωτή του Έθνους μας, ο αντιβασιλεύς Άρμανσπεργκ, θέλοντας να τον δοκιμάσει, του είπε:

-Έχεις πολλούς εχθρούς, στρατηγέ. Έχω παραδέχτηκε ο Κολοκοτρώνης, μα δύο απ’ αυτούς, στέκονται οι χειρότεροι απ’ όλους. Και ποιοί είναι οι δύο αυτοί εχθροί σου; ρώτησε περίεργα ο προϊστάμενος των αντιβασιλιάδων. Ο Γέρος του αποκρίθηκε: Ο ένας τ’ όνομά μου κι ο άλλος οι δούλεψές μου για την πατρίδα.

Σεπτέμβριος του 1833. Έστειλαν οι Βαυαροί ένα «τσούρμο», σαράντα «χωροφύλακες» για να αλυσοδέσουν, ποιόν; το αθάνατο Εικοσιένα. Αρχηγός τους κάποιος ευτελής και γλοιώδης μοίραρχος, ονόματι Κλεόπας. Μόλις τον είδε ο Γέρος του Μοριά, είπε: Έφτανε, ωρέ Κλεόπα,  να μου στείλουν ένα σκυλί μαλλιαρό, από εκείνα όπου κάνουν θελήματα, μ’ ένα γράμμα στο στόμα να πάω στ’ Ανάπλι και μ’ ένα φαναράκι να φέγγει και των δυονών μας…

Είναι χαρακτηριστικός ο τρόπος που έκοψε το κάπνισμα ο Κολοκοτρώνης. Όταν κάποτε ξέμεινε από καπνό, έξυσε την πίπα του για να καπνίσει όσα υπολείμματα είχαν μείνει, αλλά αηδίασε από την πίκρα. «Ορίστε άνθρωπος που θέλει να ελευθερώσει τον τόπο του και δεν μπορεί ο ίδιος να ελευθερωθεί από το πάθος του. Θεέ μου συγχώρα με», είπε και πέταξε τον καπνό και τα σύνεργά του.

Η μάχη στο Βαλτέτσι κράτησε σχεδόν 23 ώρες και ήταν η πρώτη σημαντική νίκη του Αγώνα. Αμέσως μετά τη μάχη, ο Κολοκοτρώνης συγκινημένος μίλησε προς τους νικητές και όπως αναφέρει ο ίδιος στα Απομνημονεύματά του, τους είπε μεταξύ άλλων ότι η ημέρα αυτή πρέπει να καθαγιαστεί με νηστεία όλων και να εορτάζεται η επέτειός της εις «αιώνας αιώνων, έως ου στέκει το έθνος, διότι ήτο η ελευθερία της πατρίδος». Η νίκη στο Βαλτέτσι ενίσχυσε το ηθικό και την αυτοπεποίθηση των Ελλήνων, στοιχεία που έπαιξαν αποφασιστικό ρόλο στην άλωση της Τριπολιτσάς (23 Σεπτεμβρίου 1821).

Στα πρώτα χρόνια της Επανάστασης του 1821, στην Εθνοσυνέλευση της Τροιζήνας συνέβη το εξής περιστατικό. Οι πληρεξούσιοι, όπως έλεγαν τότε τους βουλευτές του νεοσύστατου ελληνικού κράτους, συνεδρίαζαν στα χωράφια και τα περιβόλια, όπως οι αρχαίοι πρόγονοί μας. Όλοι τους κάθονταν σταυροπόδι, κάτω στο χώμα και μόνον ο Κολοκοτρώνης ήταν σκαρφαλωμένος στη διχάλα μιας λεμονιάς. Κάποτε, λοιπόν, ήθελαν να ψηφίσουν ένα νομοσχέδιο και μερικοί πληρεξούσιοι πρότειναν να κοπεί στο κείμενο του νομοσχεδίου η φράση «εν αυτή». Ο Πρόεδρος της Συνελεύσεως προσπαθούσε να τους πείσει πως δεν ήταν σωστό να περικοπούν οι δύο αυτές λέξεις, η φράση «εν αυτή», γιατί θα αλλοιωνόταν όλο το νόημα του σχετικού άρθρου. Κάποια στιγμή δύο πληρεξούσιοι σηκώθηκαν οργισμένοι από τις «θέσεις» τους και άρχισαν να φωνάζουν προς το προεδρείο: Να κοπεί το «εν αυτή». Ναι, να κοπεί. Το «εν αυτή» να κοπεί οπωσδήποτε, ο άλλος.

Όχι, δεν κόβεται το «εν αυτή» και η συνεδρίαση εξελισσόταν σε σύρραξη. Ο Γέρος του Μοριά λαγοκοιμόταν, αφήνοντας τους λογιότατους να ερίζουν, με την ακατανόητη, γι’ αυτόν, στεγνή και τυποποιημένη γλώσσα τους. Ακούγοντας όμως τα λόγια και την φασαρία, πήδηξε μ’ ένα σάλτο κάτω από την λεμονιά και πηγαίνοντας κατ’ ευθείαν προς το προεδρείο, έξαλλος άρχισε να ρωτά: τίνος το αυτί θα κόψετε, ωρέ πατριώτες; Τόσο μεγάλο έγκλημα έκανε ο άνθρωπος. Ντροπή μας Έλληνες. Εμείς αγωνιστήκαμε τόσα χρόνια  για  να   διώξουμε   τον   τύραννο   και   τώρα θ’ αρχίσουμε να κόβουμε τα αυτιά του  κοσμάκη;  Μέσα σ’ ένα πανδαιμόνιο από γέλια, χρειάστηκε να επέμβει ο Πρόεδρος, για να εξηγήσει στον Κολοκοτρώνη ότι παρεξήγησε τα πράγματα. Στο τέλος, βέβαια, κατάλαβε και ο Κολοκοτρώνης την γκάφα του και τους είπε χαμογελώντας: Ε! Καλά δα, δεν είναι και τίποτα σπουδαίο, ωρέ γραμματιζούμενοι. Πώς θέλετε να καταλάβω, εγώ ο σκράπας, τις ελληνικούρες σας. Λέξεις κόψτε όσες θέλετε, αυτιά μια φορά να μην πειράξετε, γιατί θά ‘χουμε άσχημα ξεμπερδέματα. Είπα κι εγώ παλάβωσαν οι καλαμαράδες. Τι κόρακα μαθές!

Αιωνία του η μνήμη και η ευγνωμοσύνη του έθνους μας στον αθάνατο Γέρο του Μοριά. Να ΄χουμε την ευχή του….

Δημήτρης Νατσιός

δάσκαλος-Κιλκίς

 

Πηγή: infognomonpolitics.gr

Το είδαμε: Τράπεζα Ιδεών

Image result for κολοκοτρωνης

«Ο εθνομηδενισμός και οι θανάσιμοι κίνδυνοι που πρεσβεύει για την πατρίδα μας»

«Ο εθνομηδενισμός και οι θανάσιμοι κίνδυνοι που πρεσβεύει για την πατρίδα μας»

του Νεκτάριου Δαπέργολα

Διδάκτορος Ιστορίας

     Στην εισήγησή μου σε πρόσφατο διαδικτυακό απολογιστικό συνέδριο του εγχειρήματος «Τιμή στο 1821» (που συγκροτήθηκε για να πολεμήσει την αθλιότητα των δήθεν εορτασμών της κρατικής επιτροπής της Γιάννας Αγγελοπούλου-Δασκαλάκη για τα 200 χρόνια από την Ελληνική Επανάσταση), είχα την ευκαιρία να συνοψίσω όλες μου τις διαπιστώσεις πάνω στο μείζον θέμα του εθνομηδενισμού και των θανάσιμων κινδύνων του για την πατρίδα μας, διαπιστώσεις που προέκυψαν από την ενασχόλησή μου με το θέμα κατά τη διάρκεια της διετίας 2020-2021 (ραδιοφωνικά, τηλεοπτικά και σε επίπεδο αρθρογραφίας) και την προσπάθεια να το αναλύσω και να το φωτίσω από όλες τις δυνατές πλευρές. Συνοψίζοντας λοιπόν πλέον τα βασικότερα συμπεράσματα, τόνισα τα εξής: 

  1. Ο εθνομηδενισμός είναι φαινόμενο που παρατηρείται παγκοσμίως ως ιδεολόγημα που πρεσβεύει το τέλος των εθνών-κρατών, ως παρωχημένων πλέον και αποτυχημένων οντοτήτων, και την ανάγκη συσσωμάτωσης σε πολύ ευρύτερες συλλογικότητες, που θα αντιμετωπίσουν δήθεν καλύτερα τα προβλήματα του πλανήτη. Υπό την έννοια αυτή συνδέεται σαφώς και με τη δημιουργία οργανισμών όπως η Ευρωπαϊκή Ένωση (το όραμα άλλωστε των εμπνευστών και θεωρητικών της, τύπου Γκούντενχοβ Καλέργκι, ήταν ξεκάθαρα εθνοαποδομητικό), πολύ δε περισσότερο με τη λεγόμενη Νέα Τάξη και την πορεία προς ένα παγκόσμιο Πολιτισμό και μία Παγκόσμια Διακυβέρνηση. Αυτό δηλαδή που ζούμε και τώρα πιο έντονα, ως δήθεν Μεγάλη Επανεκκίνηση. Αν με την Παγκοσμιοποίηση άνοιξε ο δρόμος για μία παγκόσμια Οικονομία που θα ελέγχεται από ολιγάριθμα διευθυντήρια, ο εθνομηδενισμός εξυπηρετεί μία άλλη βασική ανάγκη του συστήματος, την άμβλυνση και σταδιακή ισοπέδωση των εθνικών και πολιτισμικών ιδιαιτεροτήτων των λαών, που είναι κρίσιμη προϋπόθεση για μία ομογενοποιημένη παγκόσμια κοινότητα χωρίς  εθνικά χαρακτηριστικά και χωρίς ιστορική μνήμη, συνεπώς εύκολα ελεγχόμενη. Πρόκειται λοιπόν για τεχνητό ιδεολόγημα και μάλιστα τόσο διαδεδομένο σε κέντρα πολιτικών αποφάσεων αλλά και πνευματικών εξελίξεων, που δεν μπορεί να ερμηνευθεί αποκομμένος από τα παραπάνω. 

  1. Στο ερώτημα αν πέτυχε τους σκοπούς του, η απάντηση δεν είναι απλή. Προφανώς σε μεγάλο βαθμό τους πέτυχε, αλλά όχι εντελώς γιατί οι λαοί αλλού περισσότερο και αλλού λιγότερο είχαν μέσα τους εθνικά αντισώματα και εσωτερικούς μηχανισμούς αυτοάμυνας. Προφανώς όμως για την καθυπόταξή τους υπάρχουν και άλλα όπλα, με κυριότερο τον φόβο. Και όσα ζούμε τα τελευταία χρόνια στο πεδίο της τρομοκρατίας και κυρίως πλέον της βιοτρομοκρατίας το πιστοποιούν.

  1. Αν πάντως σε κάποιους λαούς, ο εθνομηδενισμός έχει κερδίσει πολύ έδαφος, ο δικός μας λαός είναι σίγουρα μέσα σε αυτούς. Εδώ μάλιστα, επειδή έχουμε και πολύ μεγαλύτερη Ιστορία και το ελληνικό έθνος δεν ταυτίζεται με το κράτος, δεν προέκυψε δηλαδή ως έθνος – κράτος, αλλά προϋπήρχε από την αρχαιότητα, η προσπάθεια αποδόμησης υπήρξε πολύ πιο εκτεταμένη. Ο κύριος στόχος των αποδομητών ήταν λοιπόν να καταστήσουν σαφές πως δεν είμαστε απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων, αλλά η σχέση μας μαζί τους και άρα η ελληνική ιστορική συνέχεια διακόπτεται κατά τη Βυζαντινή Περίοδο, κατά την οποία οι ελληνικοί πληθυσμοί χάνονται συγχωνευόμενοι με άλλους λαούς και κυρίως με τους Σλάβους που δήθεν πλημμύρισαν τον ελλαδικό χώρο μετά τον 6ο αιώνα. Αυτό φυσικά αποδομεί όλη τη μετέπειτα Ιστορία μας, όχι μόνο της Βυζαντινής εποχής, αλλά και της Τουρκοκρατίας και της Νεότερης Περιόδου. Αφού ο Ελληνισμός εξαφανίστηκε, οι υπόδουλοι πληθυσμοί της Τουρκοκρατίας δεν είχαν ούτε ελληνική συνείδηση αλλά ούτε και άλλη βιολογική ή πολιτισμική σχέση με τους παλαιότερους Έλληνες και φυσικά και η Επανάσταση του 1821δεν ήταν εθνική, αλλά ταξική και ιδεολογική απόρροια του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού. Το αφήγημα πρεσβεύει ότι η ελληνική εθνογένεση ακολούθησε την ίδρυση του ελληνικού κράτους και ήταν μία τεχνητή διαδικασία. Όλο αυτό το έργο της διάχυσης αυτών των θέσεων διενεργείται από μία όλο και μεγαλύτερη ομάδα αποδομητών ιστορικών που αντιμετωπίζουν με προκρούστειο τρόπο τις ιστορικές πηγές, ώστε να τις κάνουν να επαληθεύσουν και να «δικαιώσουν» τις ήδη προκατασκευασμένες ιδεοληψίες τους.

  1. Δεν είναι τυχαίο που ο εθνομηδενισμός, αν και στην πρώιμη μορφή του είχε σχέση κυρίως με τη διεθνιστική Αριστερά και άρα μετά τον Εμφύλιο βρέθηκε για πολλά χρόνια σε περιθωριακή και απαγορευμένη θέση, κατά τη λεγόμενη Μεταπολίτευση άρχισε να κερδίζει ραγδαία έδαφος με το προσωπείο ενός δήθεν προοδευτισμού, με αποτέλεσμα εδώ και 2-3 δεκαετίες να έχει κυριαρχήσει στις άρχουσες ελίτ, να έχει αλώσει τα Πανεπιστήμια, να έχει κατακλύσει τα ΜΜΕ και να αποτελεί πλέον τυπικά ανεπίσημη μεν, ουσιαστικά κυρίαρχη δε πολιτική ιδεολογία. Το «Ελλάδα 2021» ήταν μία πολύ ενδεικτική πτυχή αυτής της κατάστασης. Ένα κρατικό εγχείρημα που φτιάχτηκε και στελεχώθηκε λόγω μεν για να τιμήσει την Επανάσταση, έργω δε για να τη μηδενίσει, να καθυβρίσει τους αγωνιστές της και να προσβάλει τον λαό μας λέγοντάς του κατάμουτρα ότι έχει μόλις 200 χρόνια Ιστορίας. Δυστυχώς δεν είναι και το μοναδικό.

  1. Διερευνώντας τους λόγους της ιδιαίτερης εξάπλωσης του εθνομηδενισμού στην Ελλάδα, μία βασική εξήγηση είναι η εξής: οι περισσότεροι από τους άλλους λαούς βάλλονται από τον εθνομηδενισμό κυρίως τις τελευταίες 3 δεκαετίες και επειδή έχουν και εντονότερα εθνικιστικά χαρακτηριστικά, η επήρεια δεν είναι ακόμη ορατή. Υπάρχει μεγαλύτερη αντίσταση από τους λαούς με άλλα λόγια. Στην Ελλάδα, τα πράγματα είναι διαφορετικά. Εμείς έχουμε ξεκάθαρο πρόβλημα εθνικής ιδεολογίας και αυτοσυνειδησίας, το οποίο οφείλεται στην πνευματική υποτέλεια του τόπου έναντι της Δύσης, που έρχεται ως απόρροια αλλά και εκ παραλλήλου με την οικονομική και πολιτική υποτέλεια, στην οποία βρισκόμαστε ήδη από τα πρώτα μετεπαναστατικά χρόνια. Η υποτέλεια αυτή γεννά ήδη από τον 19ο αιώνα όλο αυτό το πακέτο του μιμητισμού, της στείρας ευρωλαγνείας, της εισβολής της ξένης κουλτούρας, του κόμπλεξ κατωτερότητας έναντι των ξένων, της απόρριψης της δικής μας ταυτότητας. Στην πατρίδα μας ήδη από τα χρόνια της Βαυαροκρατίας, εμπεδώνεται σταδιακά μία στρεβλή αντίληψη για την Ιστορία μας και ολόκληρο συλλήβδην τον Πολιτισμό μας, μια αντίληψη που βγάζει από τη μέση το Βυζάντιο ως περίοδο σκοταδιστική και πρεσβεύει τον πολιτισμικό εκδυτικισμό του λαού μας, πράγμα που δημιουργεί ξεκάθαρες συνθήκες εθνικής σχιζοφρένειας και σύγχυση ταυτότητας, που επηρεάζει όχι μόνο τις κυρίαρχες ελίτ του τόπου, αλλά και τον λαό. Γι’ αυτό θεωρώ πως το έδαφος για τον σύγχρονο εθνομηδενισμό είχε ήδη προλειανθεί στην Ελλάδα, πολύ πριν τη Μεταπολίτευση.

  1. Μια που αναφερθήκαμε στην υποτέλεια, ο εθνομηδενισμός δεν έχει μόνο αιτιακή σχέση μαζί της αλλά και την ανατροφοδοτεί, σε ένα είδος ατελεύτητου φαύλου κύκλου. Όλο το εθνομηδενιστικό αφήγημα, από το ότι ο Ελληνισμός είχε εξαφανιστεί πριν την Τουρκοκρατία και τελικά ξαναγεννήθηκε από τον Ευρωπαϊκό Διαφωτισμό έως το ότι η Ελληνική Επανάσταση σώθηκε χάρη στους ξένους, εντείνει και δικαιώνει την υποτέλεια. Και το ότι αποσιωπούνται ή διαστρεβλώνονται όλοι οι παράγοντες αντίστασης του Ελληνισμού μέσα στη σκλαβιά, από τον σωτήριο ρόλο της Εκκλησίας και το Κρυφό Σχολειό έως την Κλεφτουριά, τους Σουλιώτες και τα 130 σχεδόν επαναστατικά κινήματα που έγιναν πριν το 1821 και πνίγηκαν στο αίμα, εξυπηρετεί τον ίδιο στόχο. Τον ίδιο στόχο εξυπηρετεί όμως και η παραχάραξη της Βυζαντινής Ιστορίας για να αποσιωπηθεί ότι ο Ελληνισμός με την ορθόδοξή του διάσταση συνέχισε πολιτισμικά να ανθεί και μέσα στον Μεσαίωνα και αποτέλεσε μάλιστα μετά τον 8ο αιώνα την κορυφαία και από πολιτικής και οικονομικής πλευράς δύναμη του πλανήτη. Η αποσιώπηση όλων αυτών και η τεχνητή ευγνωμοσύνη προς τους ξένους μάς κρατά αντίθετα στην υποταγή και διαιωνίζει την εδώ και δύο αιώνες θέση μας μέσα στη δυτική αποικιοκρατία.

  1. Ως προς το ερώτημα ποια είναι η σημασία του εθνομηδενισμού για την πατρίδα μας αυτή τη στιγμή, η απάντηση είναι ότι αποτελεί θανάσιμη απειλή. Γιατί ακριβώς έχει αλώσει σε πρωτοφανή βαθμό και το πολιτικό σύστημα και τις λεγόμενες άρχουσες ελίτ και την πνευματική ελίτ, που είναι τα Πανεπιστήμια και η λεγόμενη διανόηση, ενώ έχει επηρεάσει βαθιά ακόμη και τη διοικούσα Εκκλησία. Αλλά έχει επηρεάσει και τον λαό. Υπάρχει κατ’ αρχάς ένα σαφές μισελληνικό ρεύμα και μέσα στην ελληνική κοινωνία, για το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας βέβαια δεν μπορεί να ειπωθεί κάτι τέτοιο, και εκεί όμως βρίσκουμε απάθεια, αδιαφορία, άγνοια και μία εθνική συνείδηση αρκετά αμβλυμμένη. Υπάρχει πατριωτισμός, αλλά είναι γενικά αμορφοποίητος και αδύναμος στο να εκφραστεί και σε μορφή πολιτικής έκφρασης, αλλά και γενικότερα. Με αυτά τα δεδομένα και ενώ έχουμε ως χώρα να αντιμετωπίσουμε τόσους εχθρούς και τόσες προκλήσεις, το πρόβλημα είναι τεράστιο. Το χειρότερο πάντως είναι, πλην της διάδοσης του εθνομηδενισμού στη δημόσια εκπαίδευση, το πώς επηρεάζει τα εθνικά μας δίκαια. Όταν ως πολιτικός κόσμος εμφορείσαι από εθνομηδενιστικές ιδεοληψίες, είναι αδύνατο να προασπιστείς πραγματικά τα εθνικά σου συμφέροντα. Και αυτό δεν είναι θεωρητικό, το είδαμε ξεκάθαρα στο θέμα της Μακεδονίας, το βλέπουμε επί χρόνια στη Θράκη και γενικότερα στο πεδίο των ελληνοτουρκικών σχέσεων, το βλέπουμε στην απαράδεκτη πολιτική που ακολουθείται στο θέμα της λαθρομετανάστευσης και σε πολλά ακόμη. Βεβαίως, η ελληνική πολιτική πάντα ήταν φοβική, ενδοτική, σαφώς επηρεασμένη υπό το κράτος της υποτέλειας και από τη «λογική» του προτεκτοράτου, ακόμη και αυτά όμως δεν αρκούν, για να ερμηνεύσουν τον ανεκδιήγητο χειρισμό των εθνικών μας θεμάτων, όπως τον ζούμε ειδικά τα τελευταία χρόνια. Και από την άλλη, το ακόμη χειρότερο ίσως είναι και ότι δεν υπάρχει αντίδραση δική μας απέναντι σε όλο αυτό. Ο λαός είναι ζαλισμένος, αποχαυνωμένος, παθητικός. Αυτοί είναι λοιπόν οι κίνδυνοι, να πάμε σε μία συνεχόμενη συρρίκνωση του Ελληνισμού και δημογραφική και γεωγραφική και σε όλα τα επίπεδα. Και να χάσουμε όλα όσα κερδίσαμε με τη σταδιακή διεύρυνση της ελεύθερης πατρίδας από το 1821 και έπειτα. Τώρα πλέον ζούμε την αντίστροφη πορεία, της συρίκνωσης και ουσιαστικά και της πλήρους ακύρωσης και του 1821 και της επόμενης μέρας του. 

  1. Και πάμε στο ερώτημα αν και κατά πόσον μπορεί να αντιμετωπιστεί σήμερα στην Ελλάδα ο εθνομηδενισμός. Η απάντηση δεν είναι απλή. Από επιστημονικής πλευράς είναι θεωρητικά εύκολο, γιατί τα ψέματα των εθνοαποδομητών είναι κραυγαλέα. Όσον αφορά π.χ. την υποτιθέμενη διακοπή της ελληνικής ιστορικής συνέχειας λόγω της δήθεν σλαβικής πλημμυρίδος του 7ου αιώνα, πρόκειται για εκκωφαντικό ψευδαφήγημα που ανατρέπεται από όλα τα ιστορικά, αρχαιολογικά, τοπωνυμικά και γλωσσολογικά δεδομένα των Μέσων Βυζαντινών Χρόνων. Η αλήθεια είναι ότι μόνο σποραδικές και ολιγάριθμες σλαβικές εγκαταστάσεις σημειώθηκαν, που μέσα σε 2 αιώνες εκχριστιανίστηκαν και εξελληνίστηκαν ολοκληρωτικά. Οι ιστορικές πηγές επίσης της Τουρκοκρατίας τεκμηριώνουν και το πόσο πολύ υπέφερε ο Ελληνισμός, αλλά και το αδούλωτο φρόνημα και την εθνική συνείδηση που διατήρησε μέσα στη σκλαβιά. Τεκμηριώνουν επίσης ότι η Επανάσταση του 1821 ήταν εθνική επανάσταση, που έγινε για εθνική και θρησκευτική ελευθερία και ότι η άποψη ότι μας απελευθέρωσαν οι ξένοι είναι επίσης αβάσιμη, γιατί ούτε η επανάσταση κατεστάλη ποτέ από τον Ιμπραήμ, παρά τις αρχικές του επιτυχίες, αλλά ούτε και η όποια ευρωπαϊκή επέμβαση θα γινόταν ποτέ αν δεν είχαν προηγηθεί τα έξι χρόνια του Αγώνα που δημιούργησαν ανεπίστροφα πλέον de facto δεδομένα. Πέραν του ότι φυσικά η επέμβαση των ξένων έγινε και πάλι για την εξυπηρέτηση αποκλειστικά ιδίων συμφερόντων. Όλα αυτά και πολλά άλλα μπορούν εύκολα να καταρριφθούν, αν σεβαστούμε τις ιστορικές πηγές.

  1. Το πρόβλημα λοιπόν δεν είναι αυστηρά επιστημονικό. Είναι κυρίως πολιτικό. Το πρόβλημα είναι ότι οι εθνοαποδομητές είναι κυρίαρχοι στα πράγματα, μιλούν από καθέδρας αποφεύγοντας τον διάλογο και την αντιπαράθεση, έχουν αλώσει τα πανεπιστήμια, από τα οποία κάθε άλλη άποψη έχει πλέον εκβληθεί, όπως ακριβώς συμβαίνει και με τα ΜΜΕ, ελέγχουν λοιπόν όλα τα καίρια πόστα, επειδή απλούστατα παίζουν το παιχνίδι του κυρίαρχου νεοταξικού συστήματος και προωθούν τους σκοπούς του. Άρα δεν είναι δυνατόν να απαλλαχτούμε, όσο θα διαιωνίζεται το συγκεκριμένο πολιτικο-οικονομικό σύστημα. Επομένως  η λύση είναι μόνο μία: θα πρέπει να κλονιστεί και να νικηθεί συλλήβδην το ίδιο το σύστημα. Αυτό φυσικά δεν είναι απλό, οφείλουμε όμως να το κατανοήσουμε, για να μην τρέφουμε αυταπάτες. 

      Ολοκληρώνοντας, μπορούμε να πούμε ότι ο εθνομηδενισμός αποτελεί πολύ εκτεταμένο φαινόμενο στην πατρίδα μας τα τελευταία χρόνια, σε βαθμό που να αποτελεί πλέον ουσιαστικά την κυρίαρχη πολιτική ιδεολογία. Αυτό αποτυπώνεται σε όλες τις εκφάνσεις του δημοσίου βίου, όπως ακριβώς αποτυπώθηκε και στη συγκρότηση μια επιτροπής που δήθεν δημιουργήθηκε για να τιμήσει την Ελληνική Επανάσταση, αλλά το μόνο που είδαμε ήταν απόπειρες να την ακυρώσει και να την εξευτελίσει. Αν όμως το να καταδειχθεί η αστειότητα και ο προκλητικός ρόλος της συγκεκριμένης επιτροπής δεν ήταν τελικά τόσο δύσκολο, η αντιμετώπιση του εθνομηδενισμού γενικά είναι έργο εξαιρετικά δυσχερές. Από τη στιγμή ωστόσο που έχει τόσο βαθιά διαβρωτική παρουσία στην πατρίδα μας και επηρεάζει άμεσα και τα εθνικά μας ζητήματα, οφείλει να αποτελέσει αντικείμενο πολύ εντονότερου προβληματισμού και συντονισμού ενεργειών και δράσεων για την καταπολέμησή του.

Δημοφιλή Άρθρα

Τα αγαπημένα σας