Εθνικά Θέματα

Αρχική Εθνικά Θέματα Σελίδα 3

Παράδειγμα σωστής αντίδρασης στο Μακεδονικό Ζήτημα (π. Θεόδωρος Ζήσης)

αναίρεση της Συνοδικής Εγκυκλίου

Παράδειγμα σωστής αντίδρασης στο Μακεδονικό Ζήτημα

 

Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης

Ὁμότιμος Καθηγητής Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ.


 

 

Ἡ ἵδρυση «Κέντρου Μακεδονικής Γλώσσας» στὴν Φλώρινα, ὅπου ἡ προπαγάνδα τῶν Σκοπιανῶν ἐπὶ δεκαετίες ἔβρισκε τὴν σθεναρή, ἔμπρακτη καὶ ἀποτελεσματικὴ ἀντίδραση τοῦ μακαριστοῦ ὁσίου ἐπισκόπου Αὐγουστίνου Καντιώτη, πανάξιου ἀγωνιστῆ καὶ ὁμολογητῆ τῆς Πίστεως καὶ τῆς Πατρίδος, ἀποδεικνύει περίτρανα τὴν ἔλλειψη ἡγετῶν, πολιτικῶν καὶ ἐκκλησιαστικῶν, ποὺ θὰ μποροῦσαν νὰ φρενάρουν τὴν ταχύτατη διολίσθησή μας στὸν κατήφορο τῆς ἐθνικῆς καὶ ἐκκλησιαστικῆς ἀπαξίωσης καὶ ἐξουθένωσης. Περιμέναμε τὸ Χριστουγεννιάτικο Φῶς νὰ διαλύσει ἔστω γιὰ λίγο τὸ σκοτάδι τῆς χωρὶς Χριστὸ Ἑλλάδος, ποὺ φιλοδόξησε καὶ τὰ κατάφερε, ἑνωμένη τώρα μὲ τὴν γοητευτικὴ ἁμαρτωλὴ Εὐρώπη, νὰ ἀποχριστιανισθεῖ, καὶ λόγῳ αὐτῆς τῆς ἀποστασίας νὰ βιώνει τὴν σταδιακὰ αὐξανόμενη ἐγκατάλειψή μας ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ. Ἡ θεϊκὴ παρουσία καὶ προστασία καὶ πρὸς τὰ πρόσωπα καὶ πρὸς τὰ ἔθνη ἀποδεικνύεται ἀπὸ τὴν προνοίᾳ τοῦ Θεοῦ ἀνάδειξη καὶ ἐμφάνιση ἀξίων καὶ ἱκανῶν ἡγετῶν, οἱ ὁποῖοι μὲ τὸ προσωπικό τους παράδειγμα καὶ ἀκολουθώντας τὴν θεία κυβερνητικὴ τῆς ἀρετῆς, τῆς τιμιότητας, τῆς ἀγάπης, τῆς φιλανθρωπίας, τῆς ἁγιότητας, τῆς ἀληθινῆς Θεογνωσίας λειτουργοῦν ὡς ἁλάτι γιὰ τὴν ἀποφυγὴ τῆς ἠθικῆς, πνευματικῆς καὶ κοινωνικῆς σήψης καὶ παρακμῆς.

Δυστυχῶς πανθομολογεῖται ὅτι ἐδῶ καὶ δεκαετίες ἡ Ἑλλάδα δὲν ἔχει ἀξίους ἡγέτες, πολιτικοὺς καὶ ἐκκλησιαστικούς, καὶ γι᾽ αὐτὸ ὁ λαὸς παραδέρνει ἐδῶ καὶ ἐκεῖ, ὡς πρόβατα μὴ ἔχοντα ποιμένα, τρεφόμενα μὲ ἐπικίνδυνες καὶ δηλητηριώδεις τροφές. Ὁλοφάνερα παραδείγματα πάμπολλα, ποὺ παρέλκει νὰ τὰ ἀναφέρουμε, γιατὶ τὸ κάναμε πολλὲς φορὲς καὶ ἐξαντλητικά, ἰδιαίτερα γιὰ τὴν ἐκκλησιαστικὴ παρακμὴ καὶ ἀποστασία, βοῶντες ὅμως «εἰς ὦτα μὴ ἀκουόντων», ἀλλὰ καὶ διωκόμενοι καὶ συκοφαντούμενοι.

Μὲ τὸ παρὸν μικρὸ ἄρθρο ἐπιθυμοῦμε ἁπλῶς νὰ ὑπενθυμίσουμε πῶς ἐνεργοῦσαν πρὶν ἀπὸ δύο τρεῖς-γενεὲς ἐκκλησιαστικοὶ καὶ πολιτικοὶ ἡγέτες στὸ καυτὸ καὶ ζωτικὸ θέμα τῆς Μακεδονίας, καὶ ἰδιαίτερα πῶς ἀντέδρασε γιὰ τὸ θέμα τῆς ψευδεπίγραφης “Μακεδονικῆς” γλώσσας ἕνας ἀποθανὼν ἀρχιεπίσκοπος. Ἐλπίζουμε καὶ προσδοκοῦμε νὰ ξυπνήσουμε κάποιες ὑπνώττουσες συνειδήσεις καὶ νὰ ἀντιδράσουν, ἔστω καὶ τώρα, πρὶν εἶναι πολὺ ἀργά· πρὶν εἰσαχθεῖ στὰ σχολεῖα ἢ καὶ σὲ ἰδιωτικὰ φροντιστήρια ἡ διδασκαλία τῆς «Μακεδονικῆς» γλώσσας, καὶ ὁλοκληρωθεῖ τὸ ἐθνικὸ ἔγκλημα α) τῆς προδοτικῆς Συμφωνίας τῶν Πρεσπῶν, β) τῆς ἐν συνεχείᾳ ἀναγνώρισης αὐτῆς τῆς Συμφωνίας ἀπὸ τοὺς σημερινοὺς κυβερνῶντες, ἐνῶ προεκλογικὰ πρὸς ἄγραν ψήφων ὑπόσχονταν νὰ τὴν καταγγείλουν, καὶ γ) τῆς ἀναγνώρισης τῆς σχισματικῆς «Ἐκκλησίας» τῶν Σκοπίων μὲ τὴν ὀνομασία «Μακεδονικὴ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία-Ἀρχιεπισκοπὴ Ἀχρίδος». Ἀμφότεροι οἱ χαρακτηρισμοὶ τῆς νεόκοπης αὐτῆς «Ἐκκλησίας», καὶ τό «Μακεδονική» καὶ τό «Ἀχρίδος» παραπέμπουν σὲ ἑλληνικὴ ἱστορικὴ κυριότητα καὶ ἰδιοκτησία, τὶς ὁποῖες τώρα ξεπουλοῦν ἀνιστόρητοι πολιτικοί, οὔτε ἀντὶ πινακίου φακῆς γιὰ τὸ ἔθνος, ἁπλὰ καὶ μόνο γιὰ ἱκανοποίηση φαινομενικὰ χρήσιμων ἀνταλλαγμάτων καὶ γιὰ τὴν προσωπική τους προβολὴ καὶ καταξίωση στοὺς κύκλους τῶν ἐθνομηδενιστῶν καὶ τῶν ἰσχυρῶν σχεδιαστῶν τῆς Παγκοσμιοποίησης.

Ἂν παραμείνει καὶ δὲν ἐκπέσει ἡ ἀχαρακτήριστη ἀπόφαση τοῦ Πρωτοδικείου τῆς Φλώρινας ποὺ ἐπιτρέπει τὴν λειτουργία «Κέντρου Μακεδονικῆς Γλώσσας» στὴν πόλη, μὲ τὴν ἐκ τοῦ Καταστατικοῦ προβλεπόμενη διδασκαλία τῆς κλεμμένης ψεύτικης αὐτῆς γλώσσας καὶ σὲ ἄλλες ἀνὰ τὴν Ἑλλάδα περιοχές, τότε ἐμεῖς οἱ ἴδιοι ἀποδεχόμαστε ὅτι οἱ Μακεδόνες, ὁ Φίλιππος καὶ ὁ Μ. Ἀλέξανδρος, ἀλλὰ καὶ ὁ διδάσκαλος τοῦ Ἀλεξάνδρου, ὁ μέγας φιλόσοφος Ἀριστοτέλης, δὲν ὁμιλοῦσαν ἑλληνικά, ἀλλά «μακεδονικά», αὐτὸ τὸ συνονθύλευμα σλαβικῶν, βουλγαροσερβικῶν, διαλέκτων, τῶν ὁποίων οἱ ρίζες βρίσκονται στὸν 6ο καὶ 7ο μεταχριστιανικὸ αἰώνα, χίλια χρόνια περίπου μετὰ τὸν Ἕλληνα Μακεδόνα Μέγα Ἀλέξανδρο. Τότε πρέπει νὰ δεχθοῦμε ὅτι ὄχι μόνον ἡ ἱστορία ἀλλὰ καὶ ἡ Ἁγία Γραφή, Παλαιὰ καὶ Καινὴ Διαθήκη, κάνουν λάθος, ὅταν μαρτυροῦν ὅτι ὁ Μακεδόνας Μ. Ἀλέξανδρος ἦταν βασιλεὺς τῶν Ἑλλήνων (στὸ βιβλίο τοῦ προφήτη Δανιὴλ τῆς Π.Δ.) καὶ ὅτι ὁ Μακεδόνας ἄνδρας ποὺ ἐμφανίσθηκε σὲ ὅραμα στὸν Ἀπόστολο Παῦλο, ἐνῶ βρισκόταν ἀκόμη στὴν Ἀσία, καὶ τοῦ εἶπε στὰ ἑλληνικά «Διαβὰς εἰς Μακεδονίαν βοήθησον ἡμῖν» ἦταν Σλαβομακεδόνας Σκοπιανὸς ποὺ ἐγνώριζε ἑλληνικά, καὶ ὅτι ὁλόκληρη τότε ἡ ἑλληνικώτατη Μακεδονία μὲ τοὺς Φιλίππους, τὴν Θεσσαλονίκη, τὴν Βέροια καὶ πάμπολλες ἄλλες πόλεις καὶ χωριά, ὁμιλοῦσαν σλαβικὰ καὶ στὰ σλαβικὰ τοὺς ἐκήρυξε καὶ ἔγραψε τὶς ἐπιστολές του ὁ ἑλληνιστὴς Ἀπόστολος Παῦλος.

Ἡ ἀναφορὰ στὴν παραδειγματικὴ ἐνέργεια τοῦ μακαριστοῦ ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν κυροῦ Σεραφείμ (Τίκα), ὁ ὁποῖος δὲν ἦταν σπουδαῖος θεολόγος καὶ δὲν ἀπέφυγε λάθη καὶ ἀστοχίες, ἦταν ὅμως θερμὸς πατριώτης καὶ ἁπλοϊκῆς Πίστεως Ὀρθόδοξος πρωθιεράρχης, ὀφείλεται εἰς τὸ ὅτι ἤμουν καὶ ἐγὼ δέκτης καὶ συνεργὸς τῆς πατριωτικῆς του ἐνέργειας σχετικὰ μὲ τὸν αὐθάδη σήμερα «Μακεδονισμό» τῶν Σλαβοσκοπιανῶν, ἰδιαίτερα μάλιστα μὲ τήν «μακεδονική» γλώσσα ποὺ ξεχείλισε τὸ ποτήρι τῆς ἀγανάκτησης ὅσων σέβονται καὶ τιμοῦν τὰ ἱερὰ καὶ ὅσια τῆς ἐθνικῆς καὶ ὀρθόδοξης κληρονομιᾶς μας.

Συγκεκριμένα: Εἶχε ἀρχίσει ἐπισήμως ὁ Θεολογικὸς Διάλογος μεταξὺ Ὀρθοδόξων καὶ Ρωμαιοκαθολικῶν, ἡ πανηγυρικὴ ἔναρξη τοῦ ὁποίου ἔγινε στὰ νησιὰ Πάτμος-Ρόδος τὸ 1980 (29 Μαΐου-4 Ἰουνίου). Ἡ δεύτερη συνάντηση τῆς ὁλομελείας τῆς Μικτῆς Ἐπιτροπῆς τοῦ Διαλόγου ἔγινε στὸ Μόναχο τὸ 1982 (30 Ἰουνίου-6 Ἰουλίου), ὅπου συζητήθηκε καὶ ὑπογράφτηκε τὸ ἐγκριθὲν κείμενο μὲ τίτλο «Τὸ Μυστήριον τῆς Ἐκκλησίας καὶ τῆς Εὐχαριστίας ὑπὸ τὸ φῶς τῆς Ἁγίας Τριάδος».

Ἡ τρίτη ἐν ὁλομελείᾳ συνέλευση τῆς Μικτῆς Ἐπιτροπῆς ἔγινε μετὰ ἀπὸ δύο ἔτη τὸ 1984 στὴν Κρήτη, στοὺς χώρους τῆς γνωστῆς πατριαρχικῆς Ὀρθόδοξης Ἀκαδημίας (30 Μαΐου-8 Ἰουλίου). Εἶχε προετοιμασθῆ γιὰ συζήτηση καὶ ἔγκριση κοινὸ κείμενο μὲ τίτλο «Πίστις, μυστήρια καὶ ἑνότης τῆς Ἐκκλησίας». Τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος ἐκπροσωπούσαμε στὸν Διάλογο ὁ μητροπολίτης Περιστερίου κυρὸς Χρυσόστομος (Ζαφείρης), καὶ γιὰ πρώτη φορὰ ὁ γράφων, λαϊκὸς εἰσέτι, ὡς πανεπιστημιακὸς καθηγητής. Εἷχα ἀντικαταστήσει μὲ ἀπόφαση τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τὸν καθηγητή, ἀείμνηστο τώρα, Μέγα Φαράντο, τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν, ὁ ὁποῖος παρητήθη, προφανῶς γιατὶ δὲν συμφωνοῦσε μὲ ὅλη τὴν προετοιμασία καὶ τὴν διαδικασία τοῦ Διαλόγου. Γιὰ τοὺς ἴδιους περίπου λόγους ἐκδιώχθηκα καὶ ἐγὼ ἀπὸ τὸν Διάλογο μὲ πρωτοβουλία τοῦ πατριάρχου Βαρθολομαίου καὶ μὲ εἰσπήδηση στὴν δικαιοδοσία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἐπειδὴ εἶχα συμβάλει σημαντικὰ στὴν καταδίκη τῆς Οὐνίας, ἀκόμη καὶ ἀπὸ τοὺς Παπικοὺς, στὴν ΣΤ´ Συνέλευση τῆς Ὁλομελείας τῆς Μικτῆς Ἐπιτροπῆς στὸ Freising τοῦ Μονάχου τὸ 1990 (6-15 Ἰουνίου), καὶ ἐπειδὴ ἀντέδρασα ἰσχυρά, ὅταν μὲ μεθοδεύσεις Φαναρίου καὶ Ρώμης ἀθωώθηκε ἡ Οὐνία σὲ νέα κολοβὴ Συνέλευση τῆς Μικτῆς Ἐπιτροπῆς στὸ Balamand τοῦ Λιβάνου (17-24 Ἰουνίου 1993), τὶς ἀποφάσεις τῆς ὁποίας ἀνήρεσα μὲ θεολογικό μου κείμενο, ὅπως ἐν ἐκτάσει ἔχω παρουσιάσει τὴν ὅλη ἐξέλιξη στὸ βιβλίο μου «Οὐνία. Ἡ καταδίκη καὶ ἡ ἀθώωση, στὸ Freising καὶ στὸ Balamand» (Θεσ/κη 2002).

Κατὰ τὴν τρίτη αὐτὴ Συνέλευση τῆς Ὁλομελείας τῆς Μικτῆς Ἐπιτροπῆς στὴν Κρήτη τὸ 1984 δὲν ἐπιτεύχθηκε συμφωνία στὸ κείμενο ποὺ προετοιμάσθηκε, τὴν ὁποία ἀποτυχία διπλωματικὰ στὸ τελικὸ Ἀνακοινωθὲν οἱ δύο συμπρόεδροι τῆς Μικτῆς Ἐπιτροπῆς, ὁ Καρδινάλιος Ἰωάννης Willebrands, καὶ ὁ ἀρχιεπίσκοπος Αὐστραλίας Στυλιανός (Χαρκιανάκης) ἀπέδωσαν σὲ ἔλλειψη χρόνου.

Μετὰ ἀπὸ δύο ἔτη προγραμματίσθηκε νὰ συνέλθει στὸ Μπάρι τῆς Ἰταλίας ἡ τέταρτη Συνέλευση τῆς Μικτῆς Ἐπιτροπῆς τὸ 1986, γιὰ νὰ συζητήσει καὶ ἐκγρίνει τὸ κείμενο ποὺ δὲν προλάβαμε νὰ ὁλοκληρώσουμε στὴν Κρήτη. Καὶ πάλι ὅμως οὔτε ἀρχίσαμε κἂν τὴ συζήτηση, διότι κατὰ τὴν ἐναρκτήρια συνεδρία λάβαμε οἱ δύο ἀντιπρόσωποι τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος τὴν ἐντολὴ ἀπὸ τὸν τότε ἀρχιεπίσκοπο Σεραφεὶμ νὰ διαμαρτυρηθοῦμε πρὸς τὴν παπικὴ ἀντιπροσωπεία καὶ στὴ συνέχεια νὰ ἀποχωρήσουμε ἀπὸ τὸν Διάλογο, διότι μὲ ἄδεια τοῦ Βατικανοῦ ὀργανώθηκε στοὺς χώρους του ἀπὸ τὴν σχισματικὴ ἐκκλησία τῶν Σκοπίων ἔκθεση «Μακεδονικῆς Τέχνης» μὲ ἐκθέματα ἑλληνικὰ ἀπὸ τοὺς βυζαντινοὺς ναούς της περιοχῆς. Τὴν ἀποχώρησή μας, λόγῳ τοῦ ὅτι τὸ Βατικανὸ ὑπὸ τὸν Πολωνὸ πάπα Ἰωάννη Παῦλο Β´ (Βοϊτύλα) ἐνίσχυε τὸν ψευδο-Μακεδονισμὸ τῶν Σκοπίων, ἀκολούθησαν καὶ οἱ ἄλλες Ὀρθόδοξες ἀντιπροσωπεῖες, καὶ ἡ Συνέλευση διαλύθηκε. Συνεκλήθη ἐμβόλιμα τὸ ἑπόμενο ἔτος στὸν ἴδιο τόπο, στὸ Μπάρι τῆς Ἰταλίας (Ἰούνιος 1987) καὶ ἐνέκρινε τὸ κείμενο ποὺ ἦταν σὲ ἐκκρεμότητα ἀπὸ τὴν Συνέλευση τῆς Κρήτης (1984).

Παρόμοια διαμαρτυρία γιὰ τὴν συνεχιζόμενη ἀπὸ τὸ Βατικανὸ ὑποστήριξη τῶν ψευτο-Μακεδόνων κατέθεσε ἡ ἀντιπροσωπεία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος μὲ ἐκτενῆ Δήλωση τοῦ μητροπολίτη Περιστερίου Χρυσοστόμου κατὰ τὴν ΣΤ´ Συνέλευση τῆς Ὁλομελείας τῆς Μικτῆς Ἐπιτροπῆς στὸ Freising τοῦ Μονάχου (6-15 Ἰουνίου 1990), ὅπου καταδικάσαμε τὴν Οὐνία. Τὴν ἐνδιαφέρουσα αὐτὴ Δήλωση θὰ παραθέσουμε σὲ ἑπόμενο ἄρθρο μας, ὅπου θὰ ἀναλύσουμε τὴν ἀνθελληνικὴ γεωπολιτικὴ δράση τοῦ Βατικανοῦ στὸν χῶρο τῶν Βαλκανίων. Ἀρκούμαστε πρὸς τὸ παρὸν νὰ διαπιστώσουμε καὶ νὰ διαβεβαιώσουμε τὰ πατριωτικὰ καὶ Ὀρθόδοξα ἀντανακλαστικὰ παλαιῶν πολιτικῶν καὶ ἐκκλησιαστικῶν ἡγετῶν, ποὺ ἀφήνουν ἀναπολόγητους τοὺς σημερινούς, ὄχι μόνον γιὰ τὴν ἀφωνία τους, ἰδιαίτερα τοὺς πολιτικοὺς καὶ τοὺς ἐπισκόπους τῆς μίας καὶ μοναδικῆς Μακεδονίας, ἀλλὰ καὶ διότι συνέπραξαν οἱ πολιτικοὶ καὶ συμπράττουν στὴν σύναψη καὶ στὴν ἀναγνώριση τῆς ἀπαράδεκτης «Συμφωνίας τῶν Πρεσπῶν», οἱ δὲ ἐκκλησιαστικοί, «ἀφωνότεροι ἰχθύος καὶ ἀπραγότεροι βατράχου», δέχθηκαν ἤδη σὲ εὐχαριστιακὴ κοινωνία τοὺς σχισμαστικοὺς τῶν Σκοπίων ὡς «Μακεδονικὴ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία-Ἀρχιεπισκοπὴ Ἀχρίδος», καὶ ὁσονούπω θὰ δεχθοῦν καὶ τὴν αὐτοκεφαλία τους, ἀριθμώντας τους ὡς 16η ἐκκλησία μετὰ τὴν 15η τῶν σχισματικῶν τῆς Οὐκρανίας, ποὺ ἤδη τοὺς ἀναγνώρισαν. Παλαιὰ τὸ «μακεδονική», λεγόμενο ἀπὸ τὸν πάπα ἐκτὸς Ἑλλάδος ἐνοχλοῦσε, τώρα τό «Κέντρο Μακεδονικῆς Γλώσσας», ἐγκρίνεται ἀπὸ ἑλληνικὸ δικαστήριο, καὶ ἐπίσημη ἀντίδραση, πολιτικὴ καὶ ἐκκλησιαστική, δὲν ὑπάρχει. Τόσο πολὺ ξεγυμνωθήκαμε καὶ ἀποβάλαμε τὴν ταυτότητά μας;

Ο Δένδιας, η Αριστερά και τα μπάχαλα (βίντεο)

Δεν είναι να απορεί κανείς τελικά με το δίπολο μεταξύ Συριζαίων και Νεοδημοκρατών; Ένα «πινγκ-πονγκ», ένας άτυπος διχασμός για το ποιος είναι λιγότερο κακός. Και δυστυχώς, ακόμα και οι Χριστιανοί Ορθόδοξοι παίρνουν μέρος σε αυτό. Λες και υπάρχει ίχνος αγάπης για την πατρίδα μας σε αυτά τα δυο κόμματα.

Από τη μια να μας παίρνουν (έστω και μικρά) εδάφη και ο ΥΠΕΞ Δένδιας να δηλώνει «Δεν μου αρέσει να δημιουργώ εντάσεις ανάμεσα σε δύο χώρες οι οποίες είναι σύμμαχοι. Μπορούν κάλλιστα να γίνουν οι ανάλογες μετρήσεις και, με μια επιτροπή κοινή, όλα αυτά τα πράγματα να επιλυθούν. Μιλάμε για λίγες δεκάδες μέτρα». [1]

Από την άλλη οι “ανθρωπιστές” της αριστεράς να μας μιλάνε για κατατρεγμένους “πρόσφυγες” και Τουρκους.

Γι’ αυτά τα καλά παιδιά ετοίμασε και ο thedukeoriginal το παρακάτω βίντεο.

 

Και στην τελική, σου λέει, να μην χαλάσει αυτή η φιλία για μερικά στρέμματα….

Ο Δένδιας, η Αριστερά και τα μπάχαλα (βίντεο)

(Φωτό από την εφημερίδα “The Sun”)

Και η ζωή συνεχίζεται, κανονικά, και για ‘μένα και για ‘σένα και για τον Κούλη και για τον Δένδια. Για τον Αλέξη, τον Πολάκη κι όλο αυτό το παρεάκι…

 

Χ.Β.

 

[1] https://www.kathimerini.gr/1079117/article/epikairothta/politikh/dendias-gia-toyrkia-apofeygei-th-synennohsh

Για τον Φώτη δεν θα κλάψει κανείς…

Για τον Φώτη δεν θα κλάψει κανείς

Για τον Φώτη δεν θα κλάψει κανείς…

Λέσβος: Κλοπές και σφαγές ζώων από αλλοδαπούς – Σε απόγνωση οι κτηνοτρόφοι (vid) | istioforos news

200 χρόνια Ελευθερίας; Το ελληνικό (τύπου) προτεκτοράτο της Ευρώπης  αργοσβήνει.

Είμαστε φυλακισμένοι και ξένοι στην ίδια μας την χώρα. Για να μας κουνάει το δάχτυλο κάθε καρυδιάς καρύδι. Για να “συγκινούμαστε” με ό,τι συναισθηματικό μας παρουσιάζουν οι “πλασιέ” των δελτίων των 8. Την ίδια ώρα που η χώρα μας χάνεται, τα ιερά και τα όσια μας δεν τα προστατεύει κανένας “αντιρατσιστικός νόμος” και οι ακρίτες μας εξευτελίζονται…

Όλα έχουν ξεκινήσει από το νησί  που πήγε ο αντίχριστος Πάπας και μας πούλησε ένα “ανθρωπιστικό” παραμύθι των ΜΚΟ, μαζί με τον Πατριάρχη Κων/πόλεως και τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Ιερώνυμο . Στό νησί που στήθηκε ένα ολόκληρο σόου για το οποίο θα πληρώνουν οι Έλληνες, τόσο όσο επιτρέψει ο Θεός.

Ένας από αυτούς που έχουν πληρώσει την ιστορία της Λέσβου πολύ ακριβά, είναι ο Φώτης ο κτηνοτρόφος. Ένας περήφανος Έλληνας που αναγκάστηκε να “μετακομίσει” δίπλα στο κοπάδι του, για να προστατέψει τα ζώα του από τους …αιτούντες άσυλο, οι οποίοι του έχουν ρημάξει τα πάντα.

Ό,τι έφτιαχνε για χρόνια, με πόνο και κόπο, έγινε άχρηστο σε λίγες ώρες… Χάθηκαν τα ζώα του, χάνεται και η ζωή του…

Και ίσως οι επόμενοι που θα ζήσουν στο πετσί τους τον ίδιο πόνο, να είμαστε εμείς….


Για το καλό σου, καημένε Έλληνα, έβγαλαν και τον Ευρυβιάδη Μπαϊραμίδη σε αναστολή;

Για το καλό σου, καημένε Έλληνα, έβγαλαν και τον Ευρυβιάδη Μπαϊραμίδη σε αναστολή;

 

Stream Πρωτοποριακή επέμβαση εγκεφάλου στο Βοστάνειο νοσοκομείο by ERT Aegean | Listen online for free on SoundCloud

 

 

Επειδή αυτή η παράνοια δεν μπορεί να συνεχίζεται, επειδή δεν είμαστε ζώα, επειδή άξιοι ιατροί και οικογενειάρχες βγαίνουν σε αναστολή χωρίς λόγο, επειδή αυτός ο ΒΙΑΣΜΟΣ προχωράει κανονικά, εμείς κάτι πρέπει να κάνουμε.  Είμαστε σε λήθαργο.

Δείτε μια περίπτωση ανθρώπου του Θεού, που τον βγάζουν εκτός… Δείτε και ποιες είναι οι συνέπειες…

 

Ποιος είναι ο Ε. Μπαϊραμίδης;

Γιατρός στη Μυτιλήνη κάνει by pass εγκεφάλου -Χειρούργησε κοριτσάκι με ασθένεια Μόγια Μόγια

ΝΕΥΡΟΧΕΙΡΟΥΡΓΟΣ ΕΥΡΥΒΙΑΔΗΣ ΜΠΑΙΡΑΜΙΔΗΣ: Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΛΠΙΔΑ ΠΟΛΛΩΝ ΑΠΕΛΠΙΣΜΕΝΩΝ!

 

Ο Ευριβιάδης Μπαϊραμίδης στον focus fm

orthopraxia.gr

Δεν ετίμησαν τις υπογραφές τους οι μητροπολίτες της Μακεδονίας (Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης)

αναίρεση της Συνοδικής Εγκυκλίου

Δεν ετίμησαν τις υπογραφές τους οι μητροπολίτες της Μακεδονίας.

Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης


Ὁμότιμος Καθηγητὴς Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ

 

Ἀφορμὴ γιὰ τὴν συγγραφὴ τοῦ μικροῦ αὐτοῦ ἄρθρου πήραμε ἀπὸ τὴν ὑπομνηστικὴ ἀνάρτηση στὸ Διαδίκτυο ἐξαιρετικοῦ κειμένου ποὺ ὑπέγραψαν εἴκοσι δύο (22) μητροπολῖτες τῆς Μακεδονίας, διαμαρτυρόμενοι γιὰ τὴν κατάπτυστη συμφωνία τῶν Πρεσπῶν, μὲ τὴν ὁποία ἡ κυβέρνηση τῶν ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ξεπούλησε τὸ ὄνομα τῆς ἑλληνικῆς Μακεδονίας στοὺς Σλάβους τῶν Σκοπίων[1]. Ἡ ἐπιστολὴ αὐτὴ ὅλων τῶν ἀρχιερέων τῆς Μακεδονίας ἐστάλη στὶς 19.12.2018, ἕνα ἑξάμηνο μετὰ τὴν ὑπογραφὴ τῆς συμφωνίας πρὸς τούς: Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη  Βαρθολομαῖο, Πρόεδρο τῆς Ἑλληνικῆς Δημοκρατίας  Προκόπιο Παυλόπουλο, Πρόεδρο τῆς Βουλῆς τῶν Ἑλλήνων Νικόλαο Βούτση, Πρόεδρο τῆς Κυβέρνησης Ἀλέξιο Τσίπρα, Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν Ἱερώνυμο, Προέδρους τῶν Κομμάτων  καὶ μέλη τοῦ Ἑλληνικοῦ Κοινοβουλίου.

 

1. Ζητοῦν νὰ μὴ δοθεῖ Αὐτοκεφαλία στοὺς σχισματικοὺς τῶν Σκοπίων

Μετὰ τὴν ἐπισήμανση τῶν ἐθνικῶν κινδύνων ἀπὸ τὴν παραχάραξη τῆς ἱστορίας, τὴν ὁποία συστηματικὰ διαστρεβλώνουν οἱ τοῦ νέου γειτονικοῦ κράτους τῶν Σκοπίων, ζητοῦν οἱ ἀρχιερεῖς νὰ μὴν ἐπικυρώσει ἡ Βουλὴ τῶν Ἑλλήνων τὴν συμφωνία, διότι θὰ ἀποτελέσει μόνιμη βάση γιὰ τὴν καλλιέργεια ἀλυτρωτισμοῦ καὶ διεκδικήσεων τῶν Σκοπιανῶν καὶ θὰ καταστήσει τοὺς βουλευτὲς συνυπεύθυνους γιὰ τὴν καταστροφικὴ αὐτὴ συμφωνία.

Ὡς γνωστὸν ἡ συμφωνία ἐπικυρώθηκε ἀπὸ τὴν κυβερνητικὴ πλειοψηφία στὸ Κοινοβούλιο καὶ ἀπὸ διάσπαρτους βουλευτὲς ἄλλων κομμάτων· ἡ τότε ἀξιωματικὴ ἀντιπολίτευση τῆς Νέας Δημοκρατίας καταψήφισε μόνον γιὰ ψηφοθηρικοὺς λόγους, ἐνῶ ὡς συμπολίτευση τώρα ὑπερθεματίζει γιὰ τὴν τήρηση καὶ τὴν ἐνδυνάμωσή της.

Τὸ ἐνδιαφέρον ποὺ παρουσιάζει ἡ ἐπιστολὴ τῶν μητροπολιτῶν μετὰ ἀπὸ τέσσερα χρόνια ἔγκειται εἰς τὸ ὅτι, ἐνῶ τότε θεωροῦσαν ἀδιανόητο τὸ νὰ παραχωρηθεῖ ἀπὸ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο αὐτοκεφαλία στοὺς σχισματικοὺς τῶν Σκοπίων, τώρα σιωποῦν κραυγαλέα καὶ οὐσιαστικὰ ἀκυρώνουν καὶ ἀχρηστεύουν ὅσα τότε μὲ σθεναρὰ ἐπιχειρήματα κατέστρωσαν στὴν ἐπιστολὴ καὶ τὰ ὑπέγραψαν. Παραθέτουμε τὶς σχετικὲς ἑνότητες τῆς κραυγαλέας  τότε ἀξιέπαινης ἐπιστολῆς, ὥστε νὰ φανεῖ ἡ κραυγαλέα τώρα ἀδικαιολόγητη σιωπὴ ἀπέναντι στὴν νέα Ἐκκλησιαστικὴ Πρέσπα, στὴν ἀναγνώριση αὐτοκεφαλίας στοὺς σχισματικοὺς τῶν Σκοπίων, μετὰ ἀπὸ ἕνα ὁλοφάνερο ἀνταγωνισμό, ποὺ κατέληξε σὲ συμπαιγνία μεταξὺ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καὶ Ἐκκλησίας τῆς Σερβίας ὑπὸ τὴν ἐπoπτεία καὶ πίεση ἐξωεκκλησιαστικῶν δυνάμεων. Γράφουν οἱ μητροπολίτες:

«Δὲν εἶναι ὅμως μόνο οἱ πολιτικοὶ τῆς γειτονικῆς χώρας, εἶναι «οἱ Μητροπολίτες» τῆς Σχισματικῆς Μακεδονικῆς Ἐκκλησίας, ποὺ ἐπιδιώκουν τὴν ἀναγνώριση καὶ τὴν Αὐτοκεφαλία καὶ συμμερίζονται τὶς ἴδιες ἀπόψεις. Εἶναι προφανὲς ἀπὸ τὶς δηλώσεις τοῦ «μητροπολίτου» Ἀγαθαγγέλου στὶς 12 Φεβρουαρίου 2018: «Μητέρα τοῦ Θεοῦ, ἡ Παναγία Θεοτόκος εἶναι προστάτης τῆς δικῆς μας ἁγίας μακεδονικῆς γῆς! Ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς καὶ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος εἶναι οἱ στύλοι ποὺ δὲν θὰ ἀφήσουν τίποτε νὰ λείπει ἀπὸ τοὺς δικούς μας μακεδονικοὺς χώρους! Θὰ πρέπει λοιπὸν νὰ δώσουμε θάρρος στοὺς ἀδελφούς μας ἀπὸ τὴ Μακεδονία τοῦ Αἰγαίου, στοὺς ἀδελφούς μας ἀπὸ τὴ Μακεδονία τοῦ Πιρίν, αὐτοὶ δὲν ἔχουν τὸ δικαίωμα νὰ μιλοῦν ἐκεῖ, αὐτοὶ εἶναι φοβισμένοι. Ἐκεῖνος ὁ λαὸς ἐκεῖ εἶναι φοβισμένος, ἀλλὰ δὲν πρέπει νὰ φοβοῦνται! Τώρα, στὸν 21ο αἰώνα πρέπει νὰ ποῦν καὶ αὐτοὶ ὅτι εἶναι Μακεδόνες, ὄχι Ἕλληνες Μακεδόνες, ἀλλὰ Μακεδόνες!»

Εἶναι προφανεῖς ἀπὸ τὶς δηλώσεις τῆς Ἀρχιεπισκοπικῆς κληρικολαϊκῆς Συνελεύσεως τῆς Σχισματικῆς «Μακεδονικῆς» Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία τὸ 1994 ἐπικύρωσε τό «Σύνταγμα τῆς Μακεδονικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας», οἱ θέσεις τους ἔναντι τῆς Ἑλλάδος, ὅταν ἀναφερόμενοι στὴ χώρα τους ὁμιλοῦν γιὰ τό «πρῶτο ἐλεύθερο ἔδαφος τῆς Μακεδονίας».

Δυστυχῶς αὐτὴ εἶναι ἡ κατάσταση στὴ γειτονικὴ χώρα καὶ τὴν Ἐκκλησία της. Δὲν ἔχουν ἀπομακρυνθεῖ οὔτε χιλιοστὸ ἀπὸ τὶς θέσεις τους γιὰ τή «Μακεδονία τοῦ Αἰγαίου», γιὰ τή «μακεδονική» γλώσσα καὶ τόν «μακεδονικό» πολιτισμό, διαφημίζοντας τὴ δῆθεν σλαβικὴ καταγωγὴ τῶν Ἑλλήνων Θεσσαλονικέων ἰσαποστόλων ἁγίων αὐταδέλφων Κυρίλλου καὶ Μεθοδίου, τοὺς ὁποίους ἀπέστειλε ὁ ἅγιος καὶ σοφὸς πατριάρχης Φώτιος, ἀλλὰ καὶ τὴ δῆθεν ἵδρυση ἀνεξαρτήτου «Μακεδονικῆς» Ἐκκλησίας ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ «Μακεδονικοῦ» (Βουλγαρικοῦ) βασιλείου τοῦ Σαμουήλ, οὔτε ἔχουν διάθεση νὰ ἀποστοῦν ἀπὸ ὅλες αὐτὲς τὶς ἀβάσιμες καὶ ἀνιστόρητες θέσεις καὶ τὶς ἀλυτρωτικὲς βλέψεις τους, ἐνῶ ἀντίθετα θὰ συνεχίζουν νὰ μᾶς πιέζουν γιὰ περαιτέρω ὑποχωρήσεις μὲ τὴν ἀλλαγὴ τῶν σχολικῶν βιβλίων τῆς ἱστορίας, γιὰ ἀπάλειψη τοῦ ὅρου Μακεδονία ἀπὸ θεσμούς, ἱδρύματα, φορεῖς, προϊόντα κλπ. Τελευταῖο θλιβερὸ παράδειγμα ἡ προτεινόμενη ἀφαίρεση τοῦ κεφαλαίου γιὰ τὸν Παῦλο Μελᾶ, τὸν Γερμανὸ Καραβαγγέλη καὶ τὸν Μεκεδονικὸ Ἀγῶνα ἐν γένει ἀπὸ τὸ βιβλίο τῆς Ἱστορίας.

Μία ἐπικύρωση τῆς Συμφωνίας τῶν Πρεσπῶν ἀπὸ τὴ Βουλὴ τῶν Ἑλλήνων, ὅπως καὶ ἡ ἀναγνώριση Αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας τῆς Μακεδονίας ὄχι μόνο δὲν θὰ ἀποτελέσουν τὴ βάση γιὰ τὴν εἰρηνικὴ συμβίωση καὶ συμπόρευση τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ καὶ τοῦ λαοῦ τῆς γειτονικῆς χώρας, ἀλλὰ μόνιμη ἑστία καλλιέργειας ἀλυτρωτισμοῦ καὶ ἐχθρότητος. Γιατὶ καμία συμφωνία δὲν μπορεῖ νὰ εὐδοκιμήσει, ἐὰν δὲν βασίζεται στὴν ἀλήθεια.

Μὲ βαθειὰ συναίσθηση τῆς εὐθύνης μας ὡς κληρικῶν, ὡς ἱεραρχῶν ποὺ διαποιμαίνουμε τὴν ἱστορικὴ καὶ ἁγιοτόκο αὐτὴ περιοχὴ τῆς πατρίδος μας, τὴ Μακεδονία, ὡς συνεχιστὲς ἁγίων καὶ μαρτύρων ἱεραρχῶν ποὺ ἀγωνίσθηκαν καὶ θυσιάστηκαν γιὰ τὴ διατήρηση τῆς ἑλληνικότητος τῆς Μακεδονίας μας καὶ τὴν ἀπελευθέρωσή της, ὡς ποιμένων καὶ πνευματικῶν πατέρων ποὺ ἀφουγκραζόμεθα τὴν ἀγωνία τοῦ λαοῦ μας, ἀπευθύνουμε θερμοτάτη ἔκκληση πρὸς ὅλους τοὺς ὑπευθύνους, ἔστω καὶ τὴν τελευταία αὐτὴ στιγμή, νὰ μὴν ἐπικυρώσετε τὴ συμφωνία, νὰ μὴν θελήσετε νὰ βάλετε τὴν ὑπογραφή σας σὲ μία συμφωνία ποὺ θὰ δημιουργήσει δυσμενῆ ἱστορικὰ τετελεσμένα γιὰ τὴν πατρίδα μας καὶ τὴν Ἐκκλησία μας. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀναγνωρίσουμε μία Ἐκκλησία ποὺ θὰ φέρει τὸ ὄνομα τῆς Μακεδονίας μας καὶ παρότι ἀρκετὰ ἀπὸ τὰ στελέχη της εὐεργετήθηκαν ἀπὸ τὴν Ἑλλαδικὴ Ἐκκλησία καὶ τὸ Ἅγιο Ὄρος, δηλητηριάζουν τὶς ψυχὲς τῶν ἀνθρώπων παραχαράττοντας τὴν ἀλήθεια καὶ τὴν ἱστορία τῆς Μακεδονίας καὶ τῆς Ἐκκλησίας μας καὶ ἀγνοώντας, ἔστω καὶ ἂν φαινομενικὰ δείχνουν νὰ τὸ σέβονται, συστηματικὰ τὸ Οἰκουμενικὸ μας Πατριαρχεῖο.

Δὲν θέλουμε νὰ πιστεύσουμε ὅτι οὔτε ὁ Πρόεδρος τῆς Ἑλληνικῆς Δημοκρατίας, ὁ ὁποῖος ἀντέδρασε ἤδη στὶς πρόσφατες δηλώσεις τοῦ πρωθυπουργοῦ τῆς γειτονικῆς χώρας, οὔτε ὁ πρωθυπουργὸς τῆς χώρας μας θὰ θελήσουν νὰ ἐπικυρώσουν μία συμφωνία καταστροφικὴ γιὰ τὴν πατρίδα μας καὶ τὰ συμφέροντά της μία συμφωνία δυναμίτη στὰ θεμέλια τῆς Ἑλλάδας ἀλλὰ καὶ τῆς εἰρήνης στὴν περιοχή μας, μία συμφωνία ποὺ θὰ τοὺς καταστήσει ὑπόλογους ἔναντι τῆς ἱστορίας καὶ τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ.

Δὲν μποροῦμε νὰ πιστεύσουμε ὅτι τὰ μέλη τοῦ ἑλληνικοῦ Κοινοβουλίου καὶ ἰδίως οἱ βουλευτὲς τῆς Μακεδονίας θὰ στηρίξουν μὲ τὴ ψῆφο τους μία συμφωνία ἀντίθετη στὴν ἱστορικὴ ἀλήθεια γιὰ τὴ Μακεδονία μας καὶ θὰ ἀμαυρώσουν τὸ ὄνομά τους γιὰ πάντα.

Δὲν διανοούμεθα κἂν ὅτι τὸ Οἰκουμενικό μας Πατριαρχεῖο, τὸ ὁποῖο ἔχει καταδικάσει ὡς αἵρεση τὸν ἐθνοφυλετισμό, θὰ ἀναγνωρίσει μία σχισματικὴ Ἐκκλησία καὶ θὰ τῆς δώσει τὴν ἀξία τῆς Αὐτοκεφαλίας ὅταν οἱ «μητροπολίτες καὶ οἱ κληρικοί της» ἐκπροσωποῦν τὴ χειρότερη μορφὴ ἐθνοφυλετισμοῦ καὶ σύντομα θὰ στραφοῦν καὶ ἐναντίον του. Μᾶς ἐνισχύει ἡ διαβεβαίωση τοῦ Παναγιωτάτου μας Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου στὴ σύναξη τῶν Ἀρχιερέων στὴν Κωνσταντινούπολη ὅτι δὲν πρόκειται νὰ ἀναγνωρίσει Ἐκκλησία μὲ τὸ ὄνομα τῆς Μακεδονίας. Πρὸς τοῦτο ἀναμένουμε καὶ διὰ μίαν εἰσέτι φορὰν ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος συνοδικῶς τὴν συμπαράστασίν της».

Τὴν ἐπιστολὴ ὑπογράφουν «πάντες οἱ ἐν Μακεδονία διακονοῦντες ἀρχιερεῖς», δηλαδὴ οἱ:

† Ὁ Θεσσαλονίκης Ἄνθιμος

† Ὁ Γουμενίσσης, Ἀξιουπόλεως καὶ Πολυκάστρου Δημήτριος

† Ὁ Βεροίας, Ναούσης καὶ Καμπανίας Παντελεήμων

† Ὁ Καστορίας Σεραφεὶμ

† Ὁ Φλωρίνης, Πρεσπῶν καὶ Ἐορδαίας Θεόκλητος

† Ὁ Κασσανδρείας Νικόδημος

† Ὁ Σερρῶν καὶ Νιγρίτης Θεολόγος

† Ὁ Σιδηροκάστρου Μακάριος

† Ὁ Ἐδέσσης, Πέλλης καὶ Ἀλμωπίας Ἰωὴλ

† Ὁ Ζιχνῶν καὶ Νευροκοπίου Ἱερόθεος

† Ὁ Ἐλευθερουπόλεως Χρυσόστομος

† Ὁ Σερβίων καὶ Κοζάνης Παῦλος

† Ὁ Νεαπόλεως καὶ Σταυρουπόλεως Βαρνάβας

† Ὁ Δράμας Παῦλος

† Ὁ Σισανίου καὶ Σιατίστης Παῦλος

† Ὁ Πολυανῆς καὶ Κιλκισίου Ἑμμανουὴλ

† Ὁ Λαγκαδᾶ, Λιτῆς καὶ Ρεντίνης Ἰωάννης

† Ὁ Ἱερισσοῦ, Ἁγ. Ὄρους καὶ Ἀρδαμερίου Θεόκλητος

† Ὁ Κίτρους καὶ Κατερίνης Γεώργιος

† Ὁ Γρεβενῶν Δαυΐδ

† Ὁ Νέας Κρήνης καὶ Καλαμαριᾶς Ἰουστῖνος

† Ὁ Φιλίππων, Νεαπόλεως καὶ Θάσου Στέφανος

Ὀρθῶς οἱ ὑπογράφοντες δίδουν τὴν ἴδια βαρύτητα στὴν συμφωνία τῶν Πρεσπῶν καὶ στὴν χορήγηση Αὐτοκεφαλίας, τὴν ὁποία ἐμεῖς σὲ διαδικτυακὴ ὁμιλία μας χαρακτηρίσαμε ὡς Ἐκκλησιαστικὴ Πρέσπα[2]Ἂς ἐπαναλάβουμε τὴν θέση τους γιὰ περισσότερη ἐνέργεια: «Μία ἐπικύρωση τῆς Συμφωνίας τῶν Πρεσπῶν ἀπὸ τὴν Βουλὴ τῶν Ἑλλήνων, ὅπως καὶ ἡ ἀναγνώριση Αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας τῆς Μακεδονίας, ὄχι μόνον δὲν θὰ ἀποτελέσουν τὴν βάση γιὰ τὴν εἰρηνικὴ συμβίωση καὶ συμπόρευση τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ καὶ τοῦ λαοῦ τῆς γειτονικῆς χώρας, ἀλλὰ μόνιμη ἑστία καλλιέργειας ἀλυτρωτισμοῦ καὶ ἐχθρότητος».

2. Ὑπεύθυνοι καὶ οἱ βουλευτὲς καὶ οἱ ἱεράρχες

Ἐφ᾽ ὅσον ὅμως καὶ ἡ Συμφωνία τῶν Πρεσπῶν καὶ ἡ ἀναγνώριση Αὐτοκεφαλίας ἔχουν τὴν ἴδια δυσμενῆ βαρύτητα, γιατὶ διαμαρτυρήθηκαν μόνο γιὰ τὴν πρώτη καὶ σιωποῦν γιὰ τὴν δεύτερη; Ἐπειδὴ γιὰ τὴν πρώτη εὐθύνονται οἱ πολιτικοί, καὶ εἶναι πιὸ εὔκολο νὰ ἀντιδράσουν, χωρὶς μεγάλο κόστος, ἐνῶ γιὰ τὴ δεύτερη εὐθύνονται οἱ ἐκκλησιαστικοὶ προεστῶτες καὶ προϊστάμενοι, ποὺ εὔκολα στοχοποιοῦν τοὺς ἀνθιστάμενους ἢ τοὺς στεροῦν ἀπὸ παροχὲς καὶ πλεονεκτήματα; Στὴν ἀναγνώριση μάλιστα αὐτοκεφαλίας ἔπρεπε νὰ δώσουν μεγαλύτερη βαρύτητα, διότι οἱ ἀποφάσεις λαμβάνονται κανονικὰ ἀπὸ τοὺς ἴδιους. Καὶ ὅπως σὲ πολιτικὸ ἐπίπεδο ἡ Συμφωνία τῶν Πρεσπῶν ἐπικυρώθηκε ἀπὸ τὸ Κοινοβούλιο, ἔτσι καὶ ἡ αὐτοκεφαλία, μείζων καὶ κορυφαῖος θεσμός, ἐγκρίνεται ἀπὸ τὴν μείζονα ἀρχὴ τῆς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας καὶ ὄχι ἀπὸ τὴν ὑπεξούσια Διαρκῆ Ἱερὰ Σύνοδο, ἡ ὁποία σύμφωνα μὲ τὸν Καταστατικὸ Χάρτη τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἀσχολεῖται μὲ δευτερεύουσας σημασίας τρέχοντα ποιμαντικὰ καὶ διοικητικὰ θέματα. Δὲν αἰσθάνονται παραμερισμένοι καὶ ἀγνοημένοι σὲ ἕνα τόσο σπουδαῖο θέμα, ὅπως οἱ ἴδιοι τὸ ἀναδεικνύουν στὴν ἐπιστολή τους; Τοὺς ἐρώτησε ὁ πατριάρχης ἢ ὁ ἀρχιεπίσκοπος, ὁ ὁποῖος ἔσπευσε μὲ ἀπόφαση τῆς Διαρκοῦς Ἱερᾶς Συνόδου νὰ ἀποδεχθεῖ καὶ νὰ ἐπαινέσει τὴν πρωτοβουλία τοῦ Πατριαρχείου; Γιατί εὐθύνονται οἱ βουλευτὲς γιὰ τὴ Συμφωνία τῶν Πρεσπῶν καὶ δὲν εὐθύνονται τὰ μέλη τῆς Ἱεραρχίας γιὰ τὴν Ἀναγνώριση τῆς Αὐτοκεφαλίας;

Καὶ ἂν ὁ πατριάρχης καὶ ὁ ἀρχιεπίσκοπος τοὺς ἀγνόησαν καὶ τοὺς περιφρόνησαν, ὑποκείμενοι καὶ αὐτοὶ σὲ ἄνωθεν ἐντολὲς καὶ πιέσεις, γιατὶ δὲν συνέταξαν καὶ τώρα ἕνα κείμενο διαμαρτυρίας, ὅπως ἔπραξαν τότε; Καὶ ὅπως ἐρωτᾶ ἕνας εὐαίσθητος συμπρεσβύτερος καὶ καλὸς ἐκπαιδευτικός, ὁ ὁποῖος ἀνήρτησε στὸ ἱστολόγιό του ὑπομνηστικὰ τὴν ἐπιστολή τους, «Τὶ λοιπὸν ἄλλαξε ὑπὲρ τῆς πατρίδος μας, ὑπὲρ τῆς Μακεδονίας μας, καὶ δὲν ἰσχύουν, πλέον οἱ θέσεις ποὺ διατυπώνονται στὴν ἐπιστολή, ποὺ νόμισαν κάποιοι ὅτι τὴν ξεχάσαμε; Καὶ ἂν συνεχίζουν νὰ ἰσχύουν ὅσα ἐπισημαίνουν, γιατὶ ὅλοι μένουν σιωπηλοί;»[3].

Τώρα μάλιστα τὰ πράγματα ἔγιναν χειρότερα, γιατὶ τὴν πολιτικὴ Συμφωνία τῶν Πρεσπῶν, ἐνίσχυσε καὶ ὁλοκλήρωσε, ἡ ἐκκλησιαστικὴ Συμφωνία γιὰ παραχώρηση Αὐτοκεφαλίας στοὺς Ψευδο-Μακεδόνες τῶν Σκοπίων. Ὅπως ἔγραψε ἡ θρυλική «Σπίθα» τοῦ ἀληθινοῦ Μακεδονομάχου ὁσίου Γέροντος Αὐγουστίνου Καντιώτη, ποὺ συνεχίζουν νὰ τὴν ἐκδίδουν πνευματικοί του ἀπόγονοι, τὸ ἔγκλημα ὁλοκληρώθηκε μὲ τὴν ἐκκλησιαστικὴ τακτοποίηση τῶν Ψευδο-Μακεδόνων. Καὶ ἐπιλέγει: «Ποῦ εἶναι ἆραγε τώρα οἱ ἐπίσκοποι τῆς ἀληθινῆς Μακεδονίας; Ἀντὶ γιὰ συλλαλητήρια, ὀργανώνουν συνέδρια, γιὰ νὰ τιμήσουν αὐτοὺς ποὺ διπλωματικῶς βάζουν τὸ ζήτημα τῆς Μακεδονίας στὸ ράφι»[4]. Καὶ πιὸ τολμηρὰ τὸ Ἱστολόγιο «ΤΑΣ ΘΥΡΑΣ», ποὺ κινεῖται σταθερὰ σὲ πατερικὴ Ὀρθόδοξη πορεία, σχολίασε τὸ Δελτίο Τύπου τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἡ ὁποία δέχθηκε θετικὰ καὶ ἐπήνεσε τὶς πρωτοβουλίες τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου· ὁ τίτλος τοῦ σχολίου εἶναι ἐνδεικτικὸς καὶ ἀποδίδει μὲ λίγα λόγια ὅσα προηγουμένως ἐκθέσαμε: «Ἡ τελικὴ πράξη τῆς προδοσίας τῆς Μακεδονίας, ἀπὸ τὸν Ἱερώνυμο καὶ τὰ πιόνια του στὴν ΔΙΣ»[5].

Ἡ Διαρκὴς Ἱερὰ Σύνοδος (ΔΙΣ) τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος τὴν περίοδο αὐτὴ ἀπαρτίζεται ἀπὸ τὸν ἀρχιεπίσκοπο Ἱερώνυμο, ὡς πρόεδρο, καὶ δώδεκα (12) μέλη, τοὺς ἑξῆς μητροπολῖτες: Σάμου καὶ Ἰκαρίας Εὐσέβιο, Φλωρίνης Πρεσπῶν καὶ Ἑορδαίας Θεόκλητο,  Κασσανδρείας Νικόδημο, Σερρῶν καὶ Νιγρίτης Θεολόγο, Σιδηροκάστρου Μακάριο, Ἐδέσσης, Πέλλης καὶ Ἀλμωπίας Ἰωήλ, Ἀργολίδος Νεκτάριο, Θεσσαλιώτιδος καὶ Φαναριοφερσάλων  Τιμόθεο, Μεγάρων καὶ Σαλαμῖνος Κωνσταντῖνο, Κεφαλληνίας Δημήτριο, Τρίκκης, Γαρδικίου καὶ Πύλης Χρυσόστομο καὶ Καρπενησίου Γεώργιο. Οἱ ἕξι πρῶτοι ἐξ αὐτῶν ποιμαίνουν ἐπαρχίες τῶν λεγομένων Νέων Χωρῶν, ἐνῶ οἱ ὑπόλοιποι ἕξι ἐπαρχίες τῆς παλαιᾶς Ἑλλάδος. Ἀπὸ τοὺς ἕξι τῶν Νέων Χωρῶν, ἂν ἐξαιρέσει κανεὶς τὸν Σάμου καὶ Ἰκαρίας Εὐσέβιο, οἱ ὑπόλοιποι πέντε (5) ποιμαίνουν ἐπαρχίες τῆς Μακεδονίας, καὶ ὑπέγραψαν τὸ κείμενο τῶν εἴκοσι δύο μητροπολιτῶν (22), ποὺ παρουσιάσαμε. Τελικὰ μὲ ποιὰ ἀπόφαση συμφωνοῦν μὲ τὴν τότε (2018) ἢ μὲ τὴν τώρα (2022); Τόσο εὔκολα ἀλλάζουν γνώμη; Καὶ ὄχι μόνον δὲν παρασιωποῦν αὐτὴ τὴν ἀλλαγὴ ἀπὸ ἐντροπὴ καὶ συστολή, αἰδημόνως, ἀλλὰ ὑπογράφουν τὰ ἀντίθετα πρὸς ὅσα ὑπέγραψαν πρὶν ἀπὸ τέσσερα χρόνια. Ὁ ἕνας μάλιστα ἐξ αὐτῶν ξεπέρασε κάθε ὅριο παλιμβουλίας καὶ ἐθελοδουλείας, ὁ μητροπολίτης Σιδηροκάστρου Μακάριος, ὁ ὁποῖος συνέταξε κείμενο ἐπικριτικὸ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Σερβίας καὶ ἐπαινετικὸ τῶν πρωτοβουλιῶν τοῦ Φαναρίου, τὸ ὁποῖο δῆθεν μόνον αὐτὸ ἔχει τὴν ἁρμοδιότητα  νὰ χορηγεῖ τὸ Αὐτοκέφαλο, ἀκόμη καὶ νὰ ἄρη τὰ Αὐτοκέφαλα ποὺ μέχρι τώρα παρεχώρησε[6].!!! Κύριε ἐλέησον.

3. Ἀντὶ νὰ εἶναι λέοντες, φεύγουν σὰν λαγοί. Πανσλαβισμὸς καὶ Παναμερικανισμός.

Δὲν θὰ προχωρήσουμε σὲ περαιτέρω σχόλια καὶ ἐκτιμήσεις γιὰ τὴν γενικευμένη αὐτὴ ἀτολμία καὶ ἐθελοδουλεία τῶν ἐπισκόπων στοὺς ἰσχυροὺς τῆς γῆς, πολιτικοὺς καὶ ἐκκλησιαστικοὺς ἄρχοντες, ποὺ τοὺς ἀποξενώνουν ἀπὸ τὸ μαρτυρικό, προφητικό, ἀγωνιστικό, ὁμολογητικὸ φρόνημα τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων καὶ τῶν Ἁγίων Πατέρων. Θὰ ὑπενθυμίσουμε ἁπλῶς, ἐφέτος ποὺ γιορτάζουμε τὰ ἑκατὸ χρόνια ἀπὸ τὴν Μικρασιατικὴ Καταστροφή (1922-2022), πόσο ἀγωνίσθηκε γιὰ τὴν Μακεδονία ἕνας ἀπὸ τοὺς πολλοὺς ἀληθινοὺς Μακεδονομάχους Ἱεράρχες τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, ὁ ἐθνομάρτυς μητροπολίτης Σμύρνης Χρυσόστομος, ὡς μητροπολίτης Δράμας (1902-1907).

Ἤθελαν καὶ τότε νὰ ἐκσλαβίσουν, νὰ ἐκβουλγαρίσουν τὴν Μακεδονία, οἱ κομιτατζῆδες τῆς Σόφιας, βοηθούμενοι ἀπὸ τοὺς πανσλαβικοὺς σχεδιασμοὺς τῆς Μόσχας, ὅπως κατόρθωσαν νὰ ἐκσλαβίσουν τὴν Βόρεια Μακεδονία οἱ Ψευδο-Μακεδόνες τῶν Σκοπίων καὶ νὰ παρουσιάσουν τὸ σλαβικὸ γλωσσικό τους ἰδίωμα ὡς μακεδονικὴ γλώσσα. Τότε ὁ Πανσλαβισμός,ποὺ διεκδικοῦσε ἔξοδο στὸ Αἰγαῖο μὲ τὴν δημιουργία Μεγάλης Βουλγαρίας. Τώρα ὁ Παναμερικανισμός, ποὺ ἐπιδιώκει ἀποδυνάμωση τῆς Μόσχας μὲ τὸν πολιτικὸ καὶ στρατιωτικὸ ἔλεγχο τῶν Βαλκανίων, τοῦ Αἰγαίου καὶ τῆς Μεσογείου, εἰς βάρος τῶν ἐθνικῶν συμφερόντων τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Στὶς πιέσεις τῶν Ἀμερικανῶν ὑπέκυψαν ὅσοι ξεπούλησαν τὴν Μακεδονία μὲ τὴν προδοτικὴ Συμφωνία τῶν Πρεσπῶν καὶ στὶς ἴδιες πιέσεις ὑποχώρησαν ὅσοι παραχωροῦν Αὐτοκεφαλία στοὺς σχισματικοὺς τοῦ ψευδοκράτους τῶν Σκοπίων. Τότε ὑπῆρξαν παλληκάρια ἱεράρχες, ὅπως ὁ Δράμας καὶ μετέπειτα Σμύρνης Χρυσόστομος, ὁ Καστορίας Γερμανὸς Καραβαγγέλης, ὁ Αἰμιλιανὸς Γρεβενῶν, ὁ Νευροκοπίου Ἀγαθάγγελος καὶ ἄλλοι, οἱ ὁποῖοι ὕψωσαν τὸ ἐθνικὸ φρόνημα τῶν κατοίκων τῆς Μακεδονίας καὶ ἀπέτρεψαν τὸν ἐκβουλγαρισμό τους. Τώρα ἐνισχύουμε τὸν ἀλυτρωτισμὸ τῶν Σκοπίων ὑπὸ τὴν πίεση τῶν Ἀμερικανῶν, καὶ οἱ ἱεράρχες ἢ σιωποῦν ἢ προσυπογράφουν, παρασυρόμενοι ἀπὸ τὸ ἀμερικανόδουλο Φανάρι. Ἀντὶ ὡς λέοντες, πῦρ πνέοντες, νὰ μεταδώσουν τὴν ἀνδρειοσύνη καὶ τὴν φιλοπατρία στοὺς ἀληθινοὺς Μακεδόνες καὶ στοὺς ἄλλους Ἕλληνες, ἔγιναν φοβιτσιάρηδες λαγοὶ καὶ τό ᾽βαλαν στὰ πόδια. Ὅταν ὁ Δράμας Χρυόστομος ἀναγκάσθηκε ἀπὸ τὶς Τουρκικὲς Ἀρχὲς νὰ ἐγκαταλείψει τὴν Δράμα, διότι οἱ Βούλγαροι τὸν κατηγοροῦσαν ὅτι προκαλεῖ ταραχὲς στὴν περιοχή, χιλιάδες Δραμινῶν τὸν συνόδευσαν τιμητικὰ μέχρι τὸν σιδηροδρομικὸ σταθμό. Καὶ ἐκεῖ ὁ δημογέροντας Νίκας φώναξε δυνατά, συνοψίζοντας τὸ μεγαλειῶδες ἐθνικὸ καὶ ἡρωϊκὸ ἔργο τοῦ Χρυσοστόμου στὴ Δράμα:

– Δέσποτα μᾶς παρέλαβες λαγοὺς καὶ μᾶς ἔκανες λιοντάρια. Μένε ἥσυχος. Θὰ γίνη τὸ θέλημά σου[7].

Τώρα ἔγιναν λαγοὶ καὶ αὐτοὶ ποὺ πρῶτοι ἔπρεπε νὰ εἶναι λιοντάρια, γιὰ νὰ κάνουν καὶ τοὺς ἄλλους λιοντάρια.


[1]. Βλ. «Ἐπιστολὴ τῶν 22 Μητροπολιτῶν τῆς Μακεδονίας», στὸ Ἱστολόγιο Σάλπισμα Ζωῆς, 20 Μαΐου 2022.

[2]. Ἡ ὁμιλία εἶχε ὡς τίτλο «Ἐξελίξεις στὴν ψευδομακεδονικὴ Ἐκκλησία τῶν Σκοπίων. Ἐνισχύεται ἡ προδοτικὴ Συμφωνία τῶν Πρεσπῶν», Ἱστολόγιο Κατάνυξις, 25 Μαΐου 2022.

[3]. Βλ. ὑποσημ. 1.

[4]. «Ἡ ὁλοκλήρωση τοῦ ἐγκλήματος», στὴν Χριστιανικὴ Σπίθα, Μάϊος-Ἰούνιος 2022, ἀριθ. φύλ. 775, σελ. 1.

[5]. Ἱστολόγιο ΤΑΣ ΘΥΡΑΣ, ΤΑΣ ΘΥΡΑΣ, 8.6.2022.

[6]. Βλ. «Ἀνοικτὴ ἐπιστολὴ Σιδηροκάστρου Μακαρίου γιὰ τὴν Ἐκκλησία τῶν Σκοπίων», Ἱστότοπος Romfea.gr. 18/05/2022.

[7]. Βλ. περισσότερα εἰς Πρωτοπρεσβυτέρου Θεοδωρου Ζηση, Ἱεράρχες Ἐθνάρχες. Γρηγόριος Ε´. – Χρυσόστομος Σμύρνης – Χρύσανθος Ἀθηνῶν – Σεβαστιανὸς Δρυϊνουπόλεως, Θεσσαλονίκη 2003, σελ. 51-80.

 

Καταγγελίες για λιποθυμίες μαθητών σε όλη την Ελλάδα! (14.09.2020)

Καταγγελίες για λιποθυμίες μαθητών

Καταγγελίες για λιποθυμίες μαθητών σε όλη την Ελλάδα (βίντεο)

Έρευνα του Cambridge

 

Γονείς στη Ζάκυνθο, καταγγέλλουν ότι λιποθύμησε παιδί επειδή φορούσε μάσκα, όπως θα δείτε στο ρεπορτάζ της σελίδας imerazante.gr

 

Επίσης, στην ιστοσελίδα της sportime, διαβάζουμε τα εξής:

Η πρώτη σχολική χρονιά σε συνθήκες κορονοϊου μόλις ξεκίνησε και αναμένεται να είναι μια δύσκολη χρονιά. Σήμερα, μέρα αγιασμού αλλά και παγουρίνου, οι μαθητές έβαλαν τη μάσκα τους και πήγαν στο σχολείο. Οι γονείς είναι διχασμένοι για το κατά πόσο τα παιδιά θα πρέπει να φοράνε μάσκα ή όχι στο σχολείο. Είναι επικίνδυνη τελικά η μάσκα για ένα μικρό παιδί;

Μαρτυρίες στα social media μιλάνε για λιποθυμίες μαθητών σε πολλά σχολεία της χώρας. Στο 1ο Δημοτικό Σχολείο Ζακύνθου, στο 16ο Δημοτικό Σχολείο Βέροιας, στη Νέα Σμύρνη μαθητής πρώτης γυμνασίου, στον Ευοσμο και σε άλλες περιοχές. Μάλιστα στο 1ο Δημοτικό σχολείο Καστοριάς αναφέρθηκε ότι λιποθύμησαν 3 μαθητές.

Πόσες από τις παραπάνω μαρτυρίες είναι αληθινές και κατά πόσο οι λιποθυμίες σχετίζονται με τη χρήση μάσκας θα το μάθουμε πολύ σύντομα..

——

Δείτε ακόμα:

Έρευνα του Cambridge: Τα παιδιά του δημοτικού είναι πιο πιθανό να χτυπηθούν από κεραυνό παρά να πεθάνουν από τον κορωνοϊό!

 

Καταγγελίες για λιποθυμίες μαθητών σε όλη την Ελλάδα! (14.09.2020)

Καί οἱ Σουλιῶτες στά βρόχια τοῦ ἐθνομηδενισμοῦ…

στά βρόχια τοῦ ἐθνομηδενισμοῦ

Καί οἱ Σουλιῶτες στά βρόχια τοῦ ἐθνομηδενισμοῦ…

τοῦ Νεκτάριου Δαπέργολα (Διδάκτορος Ἱστορίας)

 

Σουλιώτες, οι ανυπόταχτοι πολεμιστές - Hpeiros.gr Ειδήσεις από την Ήπειρο

      Σέ προηγούμενα κείμενα, μέ ἀφορμή τά 200 χρόνια ἀπό τη μεγάλη μας Ἐπανάσταση, εἴπαμε ἀρκετά γιά τούς ἐθνοαποδομητές, τίς ἀπόψεις καί τούς στόχους τους, καθώς καί τή μεταχείριση πού ἰδιαίτερα ἐπιφυλάσσουν τόσο στούς ἥρωες τοῦ 1821, ὅσο καί στόν προγενέστερο Ἑλληνισμό τῆς Τουρκοκρατίας. Ἕνα ἀπό τά πιό χαρακτηριστικά πάντως (καί πιό χυδαῖα) ἐπί μέρους κεφάλαια τῆς ἀποδόμησης ἔχει σχέση μέ τούς Σουλιῶτες, οἱ ὁποῖοι ἀποτελοῦν προφανές ἀντικείμενο μίσους γιά τούς ἐθνομηδενιστές. Γιατί; Ἐπειδή ἀπλούστατα ἀποτελοῦν συγχρόνως τρία πράγματα μαζί: διακριτό Ἑλληνισμό, προεπαναστατικό Ἑλληνισμό καί ἀνυπότακτο Ἑλληνισμό. Ἄρα ἡ ὕπαρξή τους ἀποτελεῖ κόλαφο γιά τήν ἀποδομητική ψευτοθεωρία τῆς μετεπαναστατικῆς ἑλληνικῆς ἐθνογένεσης καί τῆς δῆθεν ἑλληνικής ἱστορικῆς ἀσυνέχειας. Τῆς θεωρίας δηλαδή ὅτι τό ἑλληνικό ἔθνος δέν προϋπήρχε τοῦ 19ου αἰώνα καί ὅτι τήν Ἐπανάσταση τήν πραγματοποίησε ἕνα πολυφυλετικό/πολυπολιτισμικό κρᾶμα (κυρίως σλαβοαλβανικῆς προέλευσης), πού καμία ἑλληνική συνείδηση δέν εἶχε, ἀλλά ἀπέκτησε κάποια μορφή αὐτοσυνειδησίας χάρη κυρίως στόν Εὐρωπαϊκό Διαφωτισμό καί τίς ἰδέες τῆς Γαλλικῆς Ἐπανάστασης. Καί τελικά αὐτό τό συνονθύλευμα ἐπαναστάτησε τό 1821, προβάλλοντας πολιτικές διεκδικήσεις, κυρίως ταξικές, ἐνῶ ἡ ἑλληνική ἐθνογένεση ἀκολούθησε ἀργότερα, ὡς μία τεχνητή οὐσιαστικά διαδικασία ἐνοποίησης καί ὁμογενοποίησης τῶν ἑτερόκλητων πληθυσμῶν τοῦ νεόδμητου ἑλλαδικοῦ κρατιδίου.

      Ἄν μποροῦσαν οἱ ἐθνομηδενιστές, εἶναι σίγουρο ὅτι θά ἀρνιόντουσαν ἀκόμη καί τήν ὕπαρξη τῶν Σουλιωτῶν. Ἐπειδή ὅμως δέν μποροῦν (προφανῶς ἀκόμη καί τό θράσος ἔχει τά ὅριά του), κάνουν κάτι ἄλλο: τούς ἀλλάζουν κυριολεκτικῶς τά…φῶτα. Ἀμφισβητοῦν εὐθέως κάθε ἔννοια ὕπαρξης ρωμέικης ἐθνικῆς συνείδησης μέσα τους. Καταβιβάζουν τούς ἀγῶνες τους ἐναντίον τοῦ Ἀλή Πασά σέ ἀπλή σύγκρουση πολιτικο-οικονομικῆς ἰσχύος, χωρίς κανένα ἐθνικό χαρακτηριστικό. Φτάνουν μέχρι τό σημεῖο νά ἀναδείξουν τόν Ἀλή Πασᾶ σέ πεφωτισμένο ἡγέτη, ἐνῶ ἀντιμετωπίζουν τούς Σουλιῶτες ὡς τούς ταραξίες τῆς ἐποχῆς, ὡς ληστές καί ταραχοποιούς, μέ τούς ὁποίους συνεπῶς ἡ πολεμική σύγκρουση τοῦ Ἀλή ἦταν καί ἀναπόφευκτη ἀλλά καί δικαιολογημένη. Καί ἀποδομοῦν ἔτσι ὄχι μόνο μία βασική προεπαναστατική σελίδα τοῦ μαχόμενου Ἑλληνισμοῦ, ἀλλά καί μία ὁμάδα ἀνθρώπων πού στή συνέχεια, τό 1821, διαδραμάτισε κύριο ρόλο στόν Ἀγώνα. Καθιστώντας λοιπόν σαφές ὅτι αὐτή ἡ τόσο προβεβλημένη, ἡρωική καί ἐπίλεκτη ὁμάδα γενναίων καί σκληροτράχηλων ἀνδρῶν καί γυναικῶν, δέν διέθετε τήν ὁποιαδήποτε μορφή ἑλληνικῆς συνείδησης, προωθοῦν καί «δικαιώνουν» τή θεωρία ὅτι ἡ ἑλληνική ἐθνογένεση συντελέστηκε πολύ μετά τό 1830. Καί ὅτι πρίν ἀπό αὐτό δέν ὑπῆρχαν οὐσιαστικά Ἕλληνες πού μάχονταν καί ὀνειρεύονταν τή λευτεριά τους.

      Ἄν τώρα κάποιος νομίζει ὅτι ὅλα αὐτά εἶναι ἀποκυήματα τῆς φαντασίας μου, πλανᾶται πλάνην οἰκτράν. Ὑπάρχουν διδακτορικές διατριβές καί ἀρκετά ἀκόμη «ἱστορικά» ἄρθρα πού λένε αὐτά ἀκριβῶς τά πράγματα. Αὐτή εἶναι λοιπόν σέ γενικές γραμμές ἡ ἀποδομητική ἄποψη γιά τούς Σουλιῶτες καί αὐτή εἶναι καί ἡ στόχευσή της. Καί βεβαίως οἱ «ἐπιστήμονες» αὐτῆς τῆς ὀπτικῆς δίνουν περαιτέρω ἔμφαση σέ δύο ἐπιμέρους συμβάντα τῆς σύγκρουσης μέ τόν Ἀλή Πασᾶ. Τήν ἀνατίναξη τῆς μπαρουταποθήκης στό Κούγκι ἀπό τόν Σαμουήλ καί κυρίως τόν περίφημο χορό τοῦ Ζαλόγγου. Πρᾶγμα φυσικά καθόλου τυχαῖο, βάσει ὅσων προανέφερα: γιατί καί τά 2 αὐτά γεγονότα ἀποτελοῦν ὕψιστα παραδείγματα ἑνός βαθιά ἀνυπότακτου πνεύματος, ἀλλά καί ἑνός ὀρθόδοξου ρωμέικου ἀξιακοῦ συστήματος, πού φυσικά οὐδόλως ἐρμηνεύεται μέ τίς ἀποδομητικές πομφόλυγες. Καί ἐπειδή λοιπόν δέν ἐρμηνεύεται, αὐτά τά συμβάντα «πρέπει» νά εκμηδενιστοῦν ἤ ἔστω νά ἀποχρωματιστοῦν καί νά γίνουν ὅσο τό δυνατόν πιό ἀνώδυνη καί εὔπεπτη ἱστορική ἀφήγηση. 

      Τό συμβάν στό Κούγκι γιά παράδειγμα, τό πρῶτο Ἀρκάδι τοῦ νέου Ἑλληνισμοῦ, συνώνυμο τῆς αὐτοθυσίας καί τοῦ ἀνένδοτου ἀγώνα, ὑφίσταται τέτοια παραχάραξη, ὥστε νά ἐμφανίζεται τελικά – μεταξύ ἄλλων τερατολογιῶν – ἀκόμη καί ἡ θεωρία πώς ὄχι μόνο δέν συνέβη ἐκεῖ ἡ γνωστή ἡρωική αὐτοπυρπόληση, ἀλλά πιθανότατα αὐτουργός τῆς ἀνατίναξης ὑπῆρξε ὁ διασημότερος ἥρωας τοῦ Σουλίου, ὁ Φῶτος Τζαβέλας, ὑπακούοντας μάλιστα σέ διαταγή τοῦ Ἀλή Πασᾶ. Ἔτσι, «ἐπιτυγχάνονται» δύο στόχοι ταυτόχρονα: καί ὁ Σαμουήλ παύει νά εἶναι ὁ ἡρωικός καλόγερος πού αὐτοπυρπολήθηκε (πάει λοιπόν στήν ἄκρη ἡ εἰκόνα τοῦ λεβέντη καί ἥρωα κληρικοῦ, πού τόσο ἐνοχλεῖ ὅλους αὐτούς τούς ἀπάτριδες ἀλλά καί ἐκκλησιομάχους ψευδογράφους), ἐνῶ καί ὁ Τζαβέλας μεταβάλλεται σέ προδότη. Ὁπότε «ἐπιβεβαιώνεται» ἔτσι ἡ ἄποψη ὅτι οἱ Σουλιῶτες δέν εἶχαν ἐθνική συνείδηση, ἐνῶ πολλές ἀπό τίς ἡρωικές πράξεις πού τούς ἀποδίδονται, δῆθεν ὀφείλονται σέ θρύλους ἄνευ ἱστορικοῦ πυρήνα ἤ εἶναι κατασκευασμένες ἀπό τούς «ἐθνικιστές ἱστορικούς» τῶν παλαιοτέρων χρόνων. 

       Ὡστόσο, καί τό περίφημο συμβάν τοῦ χορού αὐτοθυσίας στό Ζάλογγο περιγράφεται μέ τόση δόση ἀμφισβήτησης καί γιά τό ἄν ἦταν ὄντως χορός, ἀλλά καί γιά τό ἄν ἦταν ὄντως αὐτοθυσία, πού τελικά ἀκυρώνεται. Ἴσως νά μή συνέβη κἄν ποτέ – μᾶς λένε – ἀλλά ἀκόμη καί ἄν συνέβη, πιθανῶς ἐπρόκειτο γιά παρορμητική ἀπονενοημένη πράξη αὐτοκτονίας καί οὐδεμία σχέση εἶχε μέ τά ἐπιθανάτια ἄσματα καί ὅλη ἐκείνη τήν αὐτοσυνειδητοποιημένη τελετουργική τραγικότητα πού περιγράφουν ρητά οἱ πηγές τῆς ἐποχῆς. Τό δέ ἀκόμη πιθανότερο εἶναι νά ἐπρόκειτο γιά ἀπλό ἀτύχημα καί οἱ Σουλιώτισσες νά ἔπεσαν στόν γκρεμό, λόγω τοῦ στενού χώρου καί σπρωγμένες κατά λάθος ἀπό τούς ἄντρες τους πού ὑποχωροῦσαν μπροστά στήν ἐπίθεση τῶν Τουρκαλβανῶν. Συνεπῶς, μετά τόν συνωστισμό στή Σμύρνη ἀπό τή Ρεπούση, ἐντοπίστηκε καί νέος τόπος συνωστισμοῦ: στό Ζάλογγο. Ἀπό ἄλλους τή φορά αὐτή ἐθνομάχους – τῆς ἴδιας ὅμως ἀσφαλῶς ἀνεκδιήγητης συνομοταξίας. 

       Ὅλα αὐτά ἔρχονται ὡς ἀποτέλεσμα μιᾶς ἀκόμη προκρούστειας ἀντιμετώπισης τῶν ἰστορικῶν πηγῶν, πού καί στήν προκείμενη περίπτωση (τῶν Σουλιωτῶν) ἐντελῶς ἄλλα πράγματα διασώζουν, δικαιώνοντας γενικά αὐτά πού ἤδη γνωρίζαμε. Εἶναι ὅμως γνωστή ἡ τακτική τῶν συγκεκριμένων ψευδεπιστημόνων ἀπέναντι στίς μαρτυρίες τῶν πηγῶν: ἄλλες ἀποσιωποῦνται, ἄλλες περικόπτονται, ἄλλες παρερμηνεύονται καί γενικῶς ὅλες προσαρμόζονται γιά νά «δικαιώσουν» προκατασκευασμένες ἐθνοφοβικές καί μισελληνικές ἰδεοληψίες. Πλήρης κακοήθεια, ντυμένη ξεδιάντροπα μέ ἐπιστημοφανεῖς μανδύες, ὥστε νά μοιάζει μέ ἐπιστήμη. Αὐτό δέν εἶναι ὅμως ἐπιστήμη. Εἶναι ἀπλῶς κατάντια…

Κραυγή αγωνίας για τα εμβόλια από μέλος της Επιτροπής Φαρμακοεπαγρύπνησης.

Κραυγή αγωνίας για τα εμβόλια

Κραυγή αγωνίας για τα εμβόλια από μέλος της Επιτροπής Φαρμακοεπαγρύπνησης.

Βόμβες από τον Π. Βλαχογιαννόπουλο (αξίζει να τον ακούσετε) στην εκπομπή του Γ. Σαχίνη.

Κραυγή αγωνίας για τα εμβόλια από μέλος της Επιτροπής Φαρμακοεπαγρύπνησης.


 

Ο Καθηγητής Παθολογίας-Ανοσολογίας ΕΚΠΑ, και μέλος της Επιτροπής Φαρμακοεπαγρύπνισης Παναγιώτης Βλαχογιαννόπουλος, κάλεσε σήμερα από τον 98.4 γιατρούς και πολίτες , να αναφέρουν όλα τα περιστατικά που συμβαίνουν μετά τον εμβολιασμό στον ΕΟΦ και την Επιτροπή Φαρμακοεπαγρύπνησης , ώστε να κρίνουν αν συνδέονται ή όχι τα περιστατικά θρομβώσεων ή άλλων παρενεργειών με τα εμβόλια, ώστε με διαφάνεια να προχωρήσει η όλη διαδικασία.

Κάλεσε σε συστράτευση όλο το επιστημονικό προσωπικό της χώρας, ώστε να δοθούν καίριες απαντήσεις για το πώς θα εντοπίζονται και πως θα αντιμετωπίζονται τέτοια ενδεχόμενα όπως οι θρόμβοι πριν τα εμβόλια, ενώ άφησε σαφείς αιχμές για το ρόλο επιστημόνων που αντί να επιτελούν έργο για τους πολίτες, επιδίδονται σε ακατάσχετη κενολογία , εξυπηρετώντας άλλες σκοπιμότητες. Όπως τόνισε , δεν εμφανίστηκε ξαφνικά από το πουθενά αυτή η κλινική οντότητα, με τους θρόμβους Εμφανίστηκε μετά από τους εμβολιασμούς και για αυτό την συζητάμε.

 

98.4

 

 

 

 

Βιώνουμε την εποχή της νέας κανονι(στι)κότητας;

Βιώνουμε την εποχή της νέας

Βιώνουμε την εποχή της νέας κανονι(στι)κότητας;

Γράφει η Αργυρώ Τέγουτζικ, Ειρηνοδίκης Β΄

ιερό αντάρτικο

 Ο Αριστοτέλης είναι ο πρώτος που διατυπώνει την άποψη του χωρισμού των λειτουργιών δηλ. των ενεργειών μιας ευνομούμενης πολιτείας σε τρεις (3) κατηγορίες: νομοθετική , εκτελεστική και δικαστική, ενώ στα Πολιτικά του καταγράφει τις παρεκβάσεις των πολιτευμάτων.

Όσον αφορά τη δικαιοσύνη, αφιερώνει ολόκληρο το πέμπτο βιβλίο των Ηθικών Νικομαχείων και τη δικαιοσύνη την ορίζει ως αγαθό που δεν στοχεύει στην ευδαιμονία εκείνου που την ασκεί, αλλά στον άλλο άνθρωπο.

Η αρχή της διάκρισης των λειτουργιών στο Σύνταγμα της Ελλάδος, μορφοποιείται και εδραιώνεται στη διατύπωση του άρθρ.26 Σ απ΄όπου προκύπτει, όπως κι από άλλα σημεία του συντάγματος συνάγεται ερμηνευτικά, ότι είναι καθοριστική για την Οργάνωση της Πολιτείας. Εξ΄αυτής της αρχής, μεταξύ άλλων, προκύπτει η εγγύση και κατοχύρωση του κράτους δικαίου που διέπει τις ρυθμίσεις του συντάγματος. Οι μεταξύ άλλων εγγυήσεις του ουσιαστικού κράτους δικαίου προκύπτουν όμως κι από διάφορες άλλες διατάξεις του συντάγματος, όπως π.χ. άρθρ.2 παρ.1 που θεσπίζει την προστασία της αξίας του ανθρώπου, άρθρ.25 παρ.1,2, άρθρ.85 παρ.2 όπου αναγνωρίζεται στους δικαστές το δικαίωμα του ελέγχου της συνταγματικότητας των νόμων και του άρθρ.120 παρ. 4 όπου προβλέπεται η αντίσταση κατά της αρχής ως ΔΙΚΑΙΩΜΑ και ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ του πολίτη, όταν επιχειρείται η κατάλυση του συντάγματος. Ταύτα δε, δημιουργούνται ΣΕ ΚΑΘΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ προσπάθειας κατάλυσης του συντάγματος, έστω κι αν αυτή η προσπάθεια παρουσιάζεται νομότυπη ( σ.258 Συντ. Δίκαιο Τσάτσου, εκδ. Σάκκουλα).

Άπαντες γνωρίζουμε τι σημαίνει η αρχή της διάκρισης των λειτουργιών και ποιες λειτουργίες επιτελεί το κάθε ένα από τα αρμόδια όργανα. Η βουλή νομοθετεί (κυρίως) και ασκεί τον κοινοβουλευτικό έλεγχο, η εκτελεστική εξουσία ασκεί τη διοίκηση (κατά βάσιν) και η δικαστική τηρεί κι εφαρμόζει το δίκαιον και τους νόμους.

Την ως άνω αρχή, έρχεται σήμερα (εδώ κι ένδεκα μήνες σχεδόν) να διαταράξει ή καλύτερα κλονίσει μια σειρά από εκδόσεις Π.Ν.Π. υπό της Προέδρου της Δημοκρατίας, όπου βάσει αυτών εκδίδονται σωρεία διοικητικών πράξεων και διαταγμάτων τα οποία στην ουσία υπερσκελίζουν το νομοθετικό έργο της βουλής και αποκτώντας την ισχύ τυπικού νόμου, βάσει της διαδικασίας του άρθρ.44 παρ.1, υποκαθιστούν-αν μη τι άλλο- όλους τους προγενέστερους θεσπιζομένους νόμους. Η σωστή λέξη στην προηγούμενη πρόταση θα ήταν «αφανίζουν» αν όχι «καταλύουν». Και εξηγούμαι:

Με αφορμή λοιπόν την «κρίση της πανδημίας» στη χώρα μας, η εκτελεστική εξουσία από τον Μάρτιο του 2020, επέλεξε να κάνει χρήση της διάταξης του άρθρου 44 παρ.1 Σ για την έκδοση Π.Ν.Π. από την Πρόεδρο της Δημοκρατίας με προσυπογραφή, ήτοι αποφασιστική αρμοδιότητα, της Κυβέρνησης προς αντιμετώπιση «έκτακτης περίπτωσης εξαιρετικά επείγουσας και απρόβλεπτης ανάγκης». Δεν υπήρξε καταφυγή στη διάταξη του άρθρ.48 Σ (κήρυξη κατάστασης πολιορκίας). Δηλαδή, μέχρι σήμερα εδώ και ένδεκα (11) μήνες σχεδόν η Κυβέρνηση (ως Κράτος) προβαίνει σε λήψη μέτρων (κατά covid) και ασκεί τη διοίκηση ( την κατά covid), προφασιζόμενη εδώ και 11 συναπτούς μήνες το εξαιρετικό και επείγον της κατάστασης (ούτε το σύνδρομο του Θουκυδίδη να βιώναμε, όπου ειρήσθω, τότε, ουδέν μέτρο ανάλογο ελήφθη ή επεβλήθη). Βεβαίως, η διάταξη του άρθρ.44 παρ.1 του Σ, εισάγουσα απόκλιση από την αρχή της διακρίσεως των εξουσιών, και ερμηνευομένη ως εκ τούτου, υπό το φως του άρθρ.26 παρ.1 Σ, έχει την έννοια ότι εκχωρείται μεν προσωρινή αρμοδιότης του Προέδρου της Δημοκρατίας να ασκεί κανονιστική εξουσία χωρίς νομοθετική εξουσιοδότηση, τούτο όμως επιτρέπεται υπό τον όρο ότι συντρέχουν «έκτακτες περιπτώσεις εξαιρετικά επείγουσας και απρόβλεπτης ανάγκης» δηλ., περιπτώσεις που συνιστούν αντικειμενική αδυναμία της βουλής, ένεκα χρονικών πιέσεων, να ασκήσει τη λειτουργία της. Με τη ρύθμιση αυτή δηλαδή, δεν ανατίθεται παράλληλη και προσωρινή νομοθετική αρμοδιότης στον Αρχηγό της εκτελεστικής εξουσίας, αλλά απλώς παρέχεται σ΄αυτόν συνταγματική, αντί νομοθετικής, εξουσιοδότηση να ασκεί κανονιστική εξουσία υπό αυστηρές προϋποθέσεις, η συνδρομή των οποίων δέον να ελέγχεται από τον ακυρωτικό δικαστή, σε περίπτωση νόμιμης προσφυγής. Ο έλεγχος αυτός είναι αυτονόητος και αναγκαίος προς διασφάλιση των αρχών του κράτους δικαίου και προς αποφυγή της αλλοιώσεως του πολιτεύματος από τον κίνδυνο καταχρηστικής προσφυγής στην εξαιρετική διαδικασία του άρθρ.44 παρ.1 Σ.

Ωστόσο, αυτή η προσωρινή, όπως υπογράμμισα, αρμοδιότης της κυβέρνησης δια μέσου της Προέδρου της Δημοκρατίας, μόνο προσωρινή δεν μπορεί να χαρακτηρισθεί αφού, διαρκεί εδώ και 11 συναπτούς μήνες, ενώ ο δικαστικός έλεγχος των αυστηρών προϋποθέσεων ελλείπει. Άραγε, η τήρηση των αυστηρών προϋποθέσεων επαφίεται στο αν θα χαρακτηρίσει η ίδια η εκτελεστική εξουσία την κατάσταση εξαιρετικά επείγουσα και απρόβλεπτη. Για να το κάνει αυτό, εδώ και 11 μήνες βασίζεται στην εκτίμηση και γνωμοδότηση μιας επιτροπής εμπειρογνωμόνων υγείας που η ίδια η εκτελεστική εξουσία θέσπισε και διόρισε.

Τώρα, πώς εκτιμά και κατόπιν γνωμοδοτεί η ως άνω επιτροπή; Βάσει των ημερησίων στοιχείων που λαμβάνει από τον ΕΟΔΥ. Ωστόσο, μέλη της επιτροπής εμπειρογνωμόνων, έχουν υποστηρίξει δημοσίως ότι υπάρχει έλλειμμα στοιχείων, καθώς δεν ανακοινώνονται από τον ΕΟΔΥ τα ημερήσια τεστ που γίνονται ανά περιοχή: ο αριθμός των δεδομένων που τους δίδεται είναι ελλειπής, καθώς στον αριθμό κρουσμάτων δεν υπάρχει ο παρανομαστής, δηλ. ο αριθμός των δειγμάτων. Είναι απαραίτητος ο παρανομαστής για να βγάλει η επιτροπή συμπεράσματα και να ξέρει τη θετικότητα κάθε περιοχής. Επίσης, η επιτροπή δε γνωρίζει πόσα είναι τα μοριακά και πόσα τα rapid test από αυτά. Δεν υπάρχουν αυτά σε καμία ανακοίνωση. Έπρεπε να υπάρχουν δημόσια τα στοιχεία στην ημερήσια έκθεση, πλην όμως κάτι τέτοιο δε συμβαίνει. Από την άλλη, μια απλή και στοιχειώδης δικαστική έρευνα ή εισαγγελική παραγγελία για προκαταρκτική έρευνα θα διαπιστώσει και ανακαλύψει την ακαταλληλότητα των ως άνω rapid test τα οποία ονομάζονται PCR (Polymerace Chain Reaction) για την ανίχνευση του covid-19, καθώς αυτά είναι απολύτως ανίκανα να ανιχνεύουν όχι μόνο τον συγκεκριμένο ιό, αλλά κι οποιαδήποτε μολυσματική ασθένεια. Τα λεγόμενα rapid test (PCR), στα οποία βασίζεται η δοτή επιτροπή εμπειρογνωμόνων προκειμένου να μας πείσει ότι είναι μονόδρομος η επιβολή αυστηρών μέτρων περιορισμού (και μάλιστα των τριών πιο αυστηρών που ισχύουν παγκοσμίως μετά τη Βενεζουέλα και τη Μογγολία, σύμφωνα με δημοσιευθείσα στις 15/12/2020 έρευνα του πανεπιστημίου της Οξφόρδης) που αναστέλλουν βασικές διατάξεις του συντάγματος, σχετικά με τις ανθρώπινες αξίες κι ελευθερίες του ατόμου, εφευρέθηκαν το 1985 από τον Karry Mullis όχι για ιατρικές διαγνώσεις, διότι δεν ενδείκνυνται, αλλά ως μια ισχυρή κατασκευή για ερευνητικούς σκοπούς στα εργαστήρια, αποτελώντας απλά μια μέθοδο θερμικής ανακύκλωσης που χρησιμοποιείται για να δημιουργήσει έως και δισεκατομμύρια αντίγραφα ενός συγκεκριμένου δείγματος DNA, καθιστώντας το αρκετά μεγάλο για μελέτη. Η χρήση του επικουρεί την βιοϊατρική έρευνα και την ποινική εγκληματολογία, αλλά δεν συνιστάται για ιατρική διάγνωση, όπως έλεγε και τόνιζε ο ίδιος ο εφευρέτης του. Ουδέποτε δε, πήρε έγκριση για κάτι τέτοιο. Ήδη, πολλοί επιστήμονες της ιατρικής, γενετικής και βιοϊατρικής, από την εσωτερική και διεθνή κοινότητα, στους οποίους δεν δίδεται βήμα επίσημα ενώ λοιδωρούνται και κατηγορούνται σκόπιμα ή τουλάχιστον αποκρύβονται, συμφωνούν ότι η επιδημία κακώς και σκόπιμα παρουσιάσθηκε και εξακολουθεί να παρουσιάζεται ως πανδημία, ενώ έχει ήδη τελειώσει εδώ και μήνες. Ο δε πραγματικός αριθμός των κρουσμάτων ήταν πολύ μικρότερος απ΄αυτόν που παρουσίαζαν και παρουσιάζουν τα ΜΜΕ και η θνησιμότητα πολύ μικρότερη από άλλες κατά καιρούς γρίπες ή την εποχική γρίπη και «γι΄αυτό δεν χρειάζεται να έχει ιδιαίτερη θέση στην Ιατρική σαν θανατηφόρος ιός», δρ.Sucharit Βhakdi ,ειδικός μικροβιολόγος, ιολόγος, ανοσολόγος, επιδημιολόγος-λοιμωξιολόγος (δήλωση στο Διεθνές Διεπιστημονικό Συνέδριο στις 20/9/2020). Συνεπώς, είναι απορίας άξιον πώς βγάζει συμπεράσματα, μορφώνει κρίση και γνωμοδοτεί η επιτροπή εμπειρογνωμόνων και ελέω αυτής και βάση αυτής, λαμβάνονται εδώ και 11 μήνες όλα αυτά τα απαγορευτικά και περιοριστικά μέτρα; Σε τι συνίσταται το άμεσο και επείγον; Συντρέχουν οι αυστηρές προϋποθέσεις του νόμου; Εντωμεταξύ, από τις 30/11/2020 διενεργείται προκαταρκτική έρευνα από τον εισαγγελέα κ. Νίκο Ορνεράκη με ειδική εντολή και παραγγελία της Προϊσταμένης της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Αθηνών κ. Σωτηρία Παπαγεωργοκοπούλου, για το αν υπάρχει διπλό σύστημα καταγραφής κρουσμάτων από τον ΕΟΔΥ. Όπως γνωρίζετε, η καταγγελία είναι σοβαρή και κρίσιμη και θέτει εν αμφιβόλλω περαιτέρω του εάν και κατά πόσον υπάρχει εξαιρετικά επείγουσα κατάσταση και απρόβλεπτη ανάγκη. Βέβαια, είναι νομίζω φαιδρό να μιλούμε για απρόβλεπτη ανάγκη μετά από 11 μήνες, καθώς η ανάγκη (εάν υπάρχει) έχει ήδη προκύψει και υποτίθεται είναι γνωστή, τη βιώνουμε (έστω και λεκτικά ή εικονικά και ξέρουμε περί τίνος πρόκειται.

Και βάσει όλων των ανωτέρω, η εν αμφιβόλλω και εν πλήρη συγχύσει εξαιρετικά επείγουσα κατάσταση, εξακολουθεί να μας περιορίζει και να μας απογυμνώνει. Η ζωή πλέον όλον αυτόν τον καιρό έχει μειωθεί στο επίπεδο μιας καθαρά βιολογικής συνθήκης κι έχει χάσει όχι μόνο την πολιτική της διάσταση, αλλά κι οποιαδήποτε ανθρώπινη διάσταση. Μια κοινωνία η οποία ζει σε μια μόνιμη κατάσταση έκτακτης ανάγκης δεν μπορεί ν΄αποτελεί μια ελεύθερη κοινωνία. Ζούμε σε μια κοινωνία η οποία έχει θυσιάσει την ελευθερία της υπέρ των υποτιθέμενων λόγων «ασφαλείας» κι έτσι καταδικάζεται να ζει αδιάκοπα μέσα σε μια κατάσταση φόβου και ανασφάλειας. Τι είναι μια κοινωνία η οποία πιστεύει μόνο στην επιβίωση; Μια ζωή γυμνή που θυσιάζει όλες τις κανονικές συνθήκες, κοινωνικές σχέσεις, συναισθήματα, πνευματικότητα, μπροστά στον κίνδυνο μόλυνσης. Βιώνουμε μια έκνομη κατάσταση απ΄όπου ελλείπει ο πολιτισμός, η ελευθερία και η αξιοπρέπεια. Ου δει ένεκα του κινδύνου πράττειν τι ανελεύθερον (Πλάτων).

Όπως ρητά ομολογήθηκε κατά τη σχετική συζήτηση του άρθρου στη βουλή (άρθρ.44 παρ.1 Σ), η διάταξη αυτή επιχειρεί να συγκαλύψει και να νομιμοποιήσει μια ΑΝΤΙΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΑΝΤΙΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΠΡΑΚΤΙΚΗ του παρελθόντος, όταν μολονότι το Σύνταγμα του 1952 δεν περιείχε σχετική πρόβλεψη, το υπουργικό συμβούλιο εξέδιδε πράξεις με νομοθετικό περιεχόμενο που αργότερα τις κύρωνε η βουλή (σ. 141-142, Συντ. Δίκαιο Δημ. Τσάτσου, εκδ. Σάκκουλα).

Στην πρόσφατη Έκθεση της Επιτροπής της Βενετίας τέθηκαν υπό συγκριτική επισκόπηση τα μέτρα που έχουν υϊοθετήσει τα κράτη-μέλη του Συμβουλίου της Ευρώπης για την αποτελεσματική αντιμετώπιση της πανδημίας σε συνάρτηση με τη δημοκρατία, το κράτος δικαίου και τα θεμελιώδη δικαιώματα. «Επιτροπή της Βενετίας» ονομάζεται η ΕυρωπαΪκή Επιτροπή για τη Δημοκρατία μέσω του Δικαίου, η οποία αποτελεί ανεξάρτητο όργανο του Συμβουλίου της Ευρώπης. Τη χώρα μας εκπροσωπεί ο ομότιμος καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου της Νομικής Σχολής ΕΚΠΑ, κ. Νίκος Αλιβιζάτος. Συγκεκριμένα, η εξέταση αφορούσε στο εάν και σε ποιο βαθμό εξακολουθούν να λειτουργούν ικανοποιητικά, εν μέσω υγειονομικής κατάστασης ανάγκης, τα θεσμικά αντίβαρα (checks and balances), ο κοινοβουλευτικός έλεγχος, απρόσκοπτη διεξαγωγή των εκλογικών αναμετρήσεων και η πλήρης αποτελεσματική δικαστική προστασία των εθνικά και υπερεθνικά κατοχυρωμένων δικαιωμάτων-ελευθεριών.

Διαπιστώθηκε ότι στη χώρα μας, εξαρχής αξιοποιήθηκε η θεσμική δυνατότητα που παρέχει το άρθρ.44 παρ.1 Σ για την έκδοση Π.Ν.Π. από την Πρόεδρο της Δημοκρατίας με προσυπογραφή, όπως στην αρχή αναφέρθηκε, δηλ. η de facto κήρυξη κατάστασης έκτακτης ανάγκης. Η έκθεση της Επιτροπής της Βενετίας, πάντως, φαίνεται να προκρίνει την de jure κήρυξη κατάστασης έκτακτης ανάγκης, εξαιτίας του γεγονότος ότι συνοδεύεται από τις ακόλουθες αυστηρές εγγυήσεις: την υποχρέωση ενημέρωσης των αρμόδιων οργάνων του Συμβουλίου της Ευρώπης (Γενικός Γραμματέας), την ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολόγηση της απολύτως αναγκαίας παρέκκλισης από τη συνήθη προστασία των θεμελιωδών δικαιωμάτων και τον εξ ορισμού προσωρινό χαρακτήρα της απόκλισης από τον «κανόνα». Απεναντίας, η de facto κατάσταση έκτακτης ανάγκης δηλ. η εξουσία να κηρύσσει το αρμόδιο πολιτειακό όργανο με απόφασή του κατάσταση εξαίρεσης, κρίνεται ανεπαρκής για τη διαφύλαξη των εγγυήσεων του φιλελεύθερου και δημοκρατικού κράτους δικαίου. Η Επιτροπή της Βενετίας θέτει μια σειρά δικλείδων ασφαλείας στις οποίες οφείλουν ν΄ανταποκρίνονται οι ρυθμίσεις της –τεχνοκρατικά αναβαθμισμένης και πολιτικά ενισχυμένης- εκτελεστικής εξουσίας σε «καιρούς κρίσης». Τα αρμόδια όργανα δέον να ελέγχονται με στόχο την αποφυγή κατάχρησης εξουσίας. Συνεπώς, οι εξαιρετικές ρυθμίσεις που θέτουν θα πρέπει να πληρούν τους όρους της προσήκουσας αιτιολόγησης, της ασφάλειας δικαίου, της απαγόρευσης διακρίσεων, της ισότητας όλων ενώπιον του νόμου (γενικός και αντικειμενικός χαρακτήρας των ρυθμίσεων) και, φυσικά, της τήρησης του ανάλογου μέτρου ανάμεσα στην έκταση των περιορισμών και στον επιτακτικό λόγο δημοσίου συμφέροντος που συντρέχει (δημόσια υγεία). Η προσφορότητα (καταλληλότητα του μέτρου σε συνάρτηση με τον επιδιωκόμενο σκοπό), η αναγκαιότητα (έλλειψη ηπιότερων εναλλακτικών μέσων για την επίτευξη του ίδιου αποτελέσματος) και η strict sensus αναλογία (το κοινωνικό όφελος από τη λήψη των περιοριστικών μέτρων να υπερβαίνει το αθροιστικά προκαλούμενο κόστος), δεν μπορεί παρά να εξετάζεται σε συσχέτιση με τη χρονική εμβέλεια των μέτρων. Όσο παρατείνεται, λοιπόν, η κατάσταση ανάγκης, τόσο πιο επιτακτικός και εμπεριστατωμένα αιτιολογημένος οφείλει να είναι ο σκοπός δημοσίου συμφέροντος που λειτουργεί ως ratio για τη θέσπιση περιορισμών στην ελευθερία κίνησης, την οικονομική-επαγγελματική ελευθερία, την ελευθερία του συνέρχεσθαι, την ελευθερία των θρησκευτικών συναθροίσεων κλπ.

Η πολιτικά υπεύθυνη κυβέρνηση επιχειρεί να νομιμοποιήσει την αυξημένη εξουσία που απολαμβάνει σε καιρούς «κρίσης» μέσα από τον λόγο (εργαλειακός ορθολογισμός και discourse συνάμα) της τεχνοκρατικής ειδημοσύνης. Προσδίδει οιονεί θεσμικό χαρακτήρα σε ανεπίσημες διαδικασίες (λ.χ. συναντήσεις με την επιτροπή ειδικών και γνωμοδοτήσεις αυτών), αποδυναμώνοντας, παράλληλα, τον παραδοσιακό κοινοβουλευτικό έλεγχο της δράσης της. Ελλοχεύει έτσι, ο κίνδυνος υποκατάστασης της δημοκρατικής διαβούλευσης από την «αυταπόδεικτη» αποτελεσματικότητα. Αποκρύπτεται βέβαια, το γεγονός ότι δεν πρόκειται για ομοφωνία όλων των λοιμωξιολόγων σαν να πρόκειται για φυσικό φαινόμενο, αλλά για συνθήκες πρωτοφανούς επιστημονικής αβεβαιότητας και κατά πλειοψηφία κρίση των συγκεκριμένων λοιμωξιολόγων που έχουν επιλεγεί από την πολιτικά υπεύθυνη κυβέρνηση. Έτι περαιτέρω, τα πορίσματά τους αν και αξιοποιούνται ως η βασική αιτιολόγηση των ρυθμίσεων της κανονιστικώς δρώσας διοίκησης, δε δημοσιεύονται, αλλά ούτε και εξάγονται ασφαλώς και τεκμηριωμένα (καθόσον υπάρχουν ελλειπή και ανακριβή στοιχεία αμφιβόλλου εγκυρότητας από τις αναφορές του ΕΟΔΥ, ως προείπα) με αποτέλεσμα να εξασθενεί η λογοδοσία των κυβερνώντων απέναντι στους πολίτες.

Όπως διατυπώνεται ρητά και απερίφραστα στην Έκθεση, «το κοινοβούλιο πρέπει να παραμένει το κέντρο της πολιτικής ζωής (σ.19) ανεξαρτήτως συνθηκών».

Η δε πρόεδρος της Επιτροπής Ursula von der Leyen δήλωσε στις 31 Μαρτίου 2020 ότι «κάθε μέτρο έκτακτης ανάγκης πρέπει να περιορίζεται σε ό,τι είναι αναγκαίο και να είναι απολύτως αναλογικό, ενώ δεν μπορεί να διαρκεί επ΄αόριστον. Επιπλέον, οι κυβερνήσεις πρέπει να διασφαλίζουν ότι τα μέτρα αυτά υπόκεινται σε τακτικό έλεγχο».

Εξάλλου, η Επιτροπή της Βενετίας, στην παρ. 49 της ενδιάμεσης έκθεσης, υπογραμμίζει ότι η επανεξέταση της κήρυξης και η παράταση της κατάστασης έκτακτης ανάγκης, καθώς και η ενεργοποίηση και εφαρμογή των εξουσιών έκτακτης ανάγκης, είναι ζωτικής σημασίας και ότι θα πρέπει να είναι δυνατός ο κοινοβουλευτικός και δικαστικός έλεγχος. Εξάλλου, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο με το ψήφισμά του της 13ης Νοεμβρίου 2020 σχετικά με τον αντίκτυπο των μέτρων κατά της covid-19 στη δημοκρατία, τα θεμελιώδη δικαιώματα και το κράτος δικαίου καλεί τα κράτη-μέλη (μεταξύ άλλων):

-να εξετάσουν το ενδεχόμενο εξόδου από την κατάσταση έκτακτης ανάγκης ή να περιορίσουν με άλλο τρόπο τις επιπτώσει της στη δημοκρατία, το κράτος δικαίου και τα θεμελιώδη δικαιώματα,

-να αξιολογήσουν τους συνταγματικούς και θεσμικούς κανόνες που ισχύουν στην εθνική τους τάξη υπό το πρίσμα των συστάσεων της Επιτροπής της Βενετίας, για παράδειγμα μεταβαίνοντας από μια de facto κατάσταση έκτακτης ανάγκης που βασίζεται στο κοινό δίκαιο σε μια de jure κατάσταση έκτακτης ανάγκης που βασίζεται στο σύνταγμα, παρέχοντας έτσι καλύτερες εγγυήσεις για τη δημοκρατία, το κράτος δικαίου και τα θεμελιώδη δικαιώματα σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης. Να ορίσουν ρητά σε νομοθετική πράξη , όπου διατηρείται η de facto κατάσταση έκτακτης ανάγκης , τους στόχους, το περιεχόμενο και την έκταση της εκχώρησης εξουσίας από τον νομοθετικό βραχίονα στον εκτελεστικό,

-να διασφαλίσουν ότι τόσο η κήρυξη και η πιθανή παράταση της κατάστασης έκτακτης ανάγκης, αφενός, όσο κι η ενεργοποίηση και εφαρμογή των εξουσιών έκτακτης ανάγκης, αφετέρου, υπόκεινται σε αποτελεσματικό κοινοβουλευτικό έλεγχο και δικαστικό, τόσο εσωτερικό όσο και εξωτερικό, και να διασφαλίσουν ότι τα κοινοβούλια έχουν το δικαίωμα να διακόψουν την κατάσταση έκτακτης ανάγκης ( σύμφωνα με την ενδιάμεση έκθεση της 8ης Οκτωβρίου 2020 (CDL-AD(2020) 018) παράγραφοι 59-62 κλπ..

Στη χώρα μας, η βουλή, παράλληλα με τη νομοθετική της αρμοδιότητα, έχει επίσης ως πρωταρχικό έργο τον ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΟ ΕΛΕΓΧΟ. Οι βασικές πράξεις κοινοβουλευτικού ελέγχου ορίζονται από το σύνταγμα.

Αλήθεια, τους 300 της βουλής, όλον αυτόν τον καιρό, γιατί τους πληρώνουμε; Ποιος ο ενεργός ρόλος των βουλευτών σήμερα; Εξακολουθεί να ισχύει σήμερα το άρθρ.1 του συντάγματος; Εξακολουθεί να ισχύει το ίδιο το σύνταγμα της Ελλάδας ή ισχύει «l’ etat c’ est mois»; Ή μήπως η κατά Σμιτ κυριαρχία,όπου με την αναστολή των νόμων και την κήρυξη του καθεστώτος εξαίρεσης, η κυριαρχία γίνεται αυτόνομη, ανεξάρτητη και αυτοθεσπιζόμενη;

Η οποιαδήποτε παράκαμψη του κοινοβουλίου, αποτελεί κακοποίηση του πολιτεύματος με σύγχρονη επιβολή συνεχών μέτρων απαγόρευσης, με ταχύτατους ρυθμούς και πολύτροπα. Στην κυριολεξία δεν προλαβαίνει ο πολίτης να πάρει ανάσα και να ανασυγκροτηθεί.

Ασκείται μία βίαιη εξουσία επί του σώματος (περιορισμός μετακινήσεων, χρήση μάσκας παντού, μη επιτρεπτές αθλητικές δραστηριότητες, απαγόρευση σωματικών επαφών κ.ά.), επί  του πνεύματος (τέλεια κατάλυση κι απαγόρευση κάθε πνευματικής εκδήλωσης), επί της διανόησης και κριτικής σκέψης και συλλογιστικής (εκμηδενισμός κάθε αντίθετης απόπειρας σκέψης και αντίδρασης), επί της υπάρξεως συνολικά, η οποία έχει ιατρικοποιηθεί. Επί πλέον, η ύπαρξη του κάθε πολίτη έχει υποστεί ασφυκτική πίεση καθημερινή και 24 ωρη, με την τεχνολογία και τα ΜΜΕ να συμβάλουν αποφασιστικά σε όλα αυτά, όπου η μεν πρώτη αδρανοποιεί και δημιουργεί εξαρτώμενους άνοους εγκεφάλους, η δε δεύτερη, παίζει αποφασιστικό ρόλο στην καθυποταγή και στον εκφοβισμό του ατόμου.

Η δε επιβαλλόμενη φυσική και σωματική απομόνωση του ατόμου, σε συνδυασμό με την τακτική φόβου επί μακρόν, εκμηδενίζει την ατομική προσωπικότητα και όλα τα άτομα συγχωνεύονται ως μάζα σε μία ενιαία οντότητα σκέψης και συναισθήματος.

«Αν το άτομο χαρακτηρίζεται από την κριτική ικανότητα, τη συνείδηση και τη λογική, αν μπορεί να σκεφτεί και να αξιολογήσει τις καταστάσεις και τη θέση του μέσα σ΄αυτές, στη μάζα όλα τα άτομα εξισώνονται προς τα κάτω» Gustav le bon “Η ψυχολογία των μαζών”.

Σε όλο αυτό το καθεστώς άγνοιας και τρόμου που τεχνηέντως μας καθοδήγησε η κυρίαρχη εκτελεστική εξουσία, η τάξη των ειδημόνων και των λειτουργών της δικαιοσύνης τηρούμε «σιγή ιχθύος» λες και ηδονιζόμαστε με το να βλέπουμε τα αδαή άτομα να τρέμουν εγκλωβισμένα ψυχή τε και σώματι σ΄ένα πλέγμα μύθων και παραμυθιών με δράκους από τη μία και προστάτες από την άλλη.

Βλέπουμε και υφιστάμεθα καθημερινά επί 11 τραγικούς μήνες, την εκμηδένιση του ατόμου, την παραβίαση των ανθρωπίνων αξιών και δικαιωμάτων (που τόσο όμορφα και τεχνοκρατικά προστατεύονται κατά τ΄άλλα από το σύνταγμα, τους εθνικούς νόμους και πλήθος ευρωπαϊκών συνθηκών, οικουμενικές διακηρύξεις και Διεθνή σύμφωνα, ψηφίσματα, οδηγίες και συμβούλια), κι όμως σιωπούμε, εθελοτυφλούμε και κωφεύουμε «τυφλοί τα τ΄ώτα τον τε νουν, τα τ΄όμματα» γινόμαστε και παραπαίουμε ανάμεσα στο «αίσθημα ευθύνης και παραδειγματισμού» και στην ξιπασιά του λειτουργού της τρίτης εξουσίας, κρατώντας φιμωμένα τα στόματα και τις σκέψεις μας. Όμως, «ου γαρ εκπέλλει φρονείν μέγα όστις δούλος εστι των πέλας»(Σοφοκλής, Αντιγόνη). Διότι, εξανδραποδισθήκαμε και ημείς κι ας θεωρούμε ότι κρατούμε κάποια ηνία. Τις αλυσίδες μας κρατάμε κι ας μην τις βλέπουμε ή κάνουμε πως δεν τις βλέπουμε. Το μόνο που βλέπουμε είναι το έδαφος και τα πόδια μας, είτε από άγνοια είτε από φόβο που μας τον φυτεύσανε. Βέβαια, η άγνοια στον χώρο μας δεν συγχωρείται ούτε νοείται ενώ γνωρίζουμε πολύ καλά τον σημερινό εκμαυλισμό που υφίσταται το δίκαιο και όσα ανωτέρω εξετέθησαν και παρ΄όλα αυτά καμία δικαστική έρευνα, εισαγγελική παραγγελία για έρευνα ή δικαστικός έλεγχος δε γίνεται. Καμία αντίσταση κατά της κατάλυσης του συντάγματος, το οποίο κακοποιείται βάναυσα τελευταία ή παρακάμπτεται άνομα. Μήπως έγινε πραξικόπημα και μόνο τα τανκς δεν είδαμε; Και ανεπαισθήτως «έκτισαν τα τείχη» και μεις «δεν ακούσαμε ποτέ κρότον ή ήχον»; Ενώ ακόμη «περιμένουμε τους βαρβάρους»; Καμία προσφυγή στο ΕΔΔΑ δεν έγινε! Άραγε, μήπως λοιπόν από φόβο; Μα ούτε αυτό επιτρέπεται και συγχωρείται στο χώρο μας, διότι είμαστε ΓΝΩΣΤΕΣ. Γνωρίζουμε καλύτερα από τον καθένα τους θεσμούς, τους νόμους και τα δικαιώματα των πολιτών. Μπορούμε να απαιτήσουμε την τήρηση των νόμων και του συντάγματος με τον πλέον νόμιμο τρόπο, και είμαστε ανεξάρτητοι, τίποτα δεν θα έπρεπε να μας φοβίζει . τίποτα δεν θα έπρεπε να μας αναγκάσει να σκύψουμε τον τράχηλον. Παρ΄όλα αυτά, τον σκύβουμε! Αιδώς Αργείοι!!!

Τελειώνω με τον αγαπημένο μου δάσκαλο και σεπτό πανεπιστήμονα Αριστοτέλη:

«το ξεχείλωμα των νόμων προκειμένου να προωθούνται συγκεκριμένα συμφέροντα (ή πολύ περισσότερο, η θέσπιση άδικων νόμων για τους ίδιους λόγους) δεν προδίδει μόνο μια κοινωνία αρπακτικών, αλλά, πρωτίστως, μια κοινωνία ηλιθίων».

Φευ!

Ενδεικτικά θέτω υπ΄όψιν όσων ενδιαφερθούν προς έρευνα, συλλογή στοιχείων, σύγκρισυη, ανάλυση, ενημέρωση, νομική βασιμότητα ή απλή πληροφόρηση, πέραν των μονοφωνικών δεδομένων που λαμβάνουμε καθημερινά και επιπλέον των όσων αναφέρθηκαν στο περιεχόμενο του παρόντος:

1.«Διεθνής μήνυση για το σκάνδαλο του κορωναϊού» , youtube, Reiner Fullmich, δικηγόρος Γερμανίας,

  1. συνέντευξη του δρ. Ιωαννίδη, καθηγητή στο Στάνφορντ της ιατρικής στατιστικής,
  2. συνέντευξη του ερευνητή David Icke και
  3. άρθρ. 134 επ. Π.Κ. «περί εσχάτης προδοσίας».

Μετά  τιμής,

Αργυρώ Τέγουτζικ, Ειρηνοδίκης Β΄

 


ΠΗΓΗ: ΕΝΔΕ

Το Είδαμε: Ενωμένη Ρωμυοσύνη

 

Καλούν, τα κατηχητικά της Ι.Μ. Ν.Σμύρνης, τα παιδιά να έρθουν κοντά στο Ισλάμ;

Καλούν, τα κατηχητικά της Ι.Μ. Ν.Σμύρνης, τα παιδιά να έρθουν κοντά στο Ισλάμ;

 

Είδαμε στο agiosioannisprodromos.blogspot.com, την παρακάτω φωτογραφία και αδυνατούμε να πιστέψουμε πως η αφίσα είναι αληθινή!

Μπορεί να διαψεύσει ή να απολογηθεί για το συμβάν η Ιερά Μητρόπολη;

 

Καλούν, τα κατηχητικά της Ι.Μ. Ν.Σμύρνης, τα παιδιά να έρθουν κοντά στο Ισλάμ;

Δημοφιλή Άρθρα

Τα αγαπημένα σας

Δεν είναι εναντίον των προγαμιαίων σχέσεων ο Μητροπολίτης Λεμεσού! Το θεωρεί...

0
Δεν είναι εναντίον των προγαμιαίων σχέσεων ο Μητροπολίτης Λεμεσού! Το θεωρεί ...βαρύ! Φαίνεται πως ο αρχιεπισκοπικός θώκος είναι πολύ γλυκός για κάποιους. Τόσο γλυκός, που...