Θα κάνουμε τις εκκλησίες θέατρα και θα ενισχύσουμε το φολκλόρ… (σκόρπιες σκέψεις επί των ημερών)

Θα κάνουμε τις εκκλησίες θέατρα και θα ενισχύσουμε το φολκλόρ… (σκόρπιες σκέψεις επί των ημερών)

Θα κάνουμε τις εκκλησίες θέατρα και θα ενισχύσουμε το φολκλόρ… (σκόρπιες σκέψεις επί των ημερών)


Να ξεριζώσεις την πίστη των Ελλήνων στον Θεό είναι απίθανο.

Αφού λοιπόν αυτό είναι απίθανο, θα κάνουμε τις εκκλησίες θέατρα και θα ενισχύσουμε το φολκλόρ.

Έπειτα θα φέρουμε και τον Πάπα και έτσι κάποιοι ακόμα θα πιστεύουν, αλλά όχι στον αληθινό Θεό. Θα πιστεύουν είτε στον προσωπικό θεό τους (στις δυνάμεις τους, σε μια ανώτερη δύναμη – σε κάποιον που θα τους χαρίζει λεφτά και υγεία) ή σε έναν θεό υποταγμένο στον Πάπα.

Με αυτά που βλέπω αυτές τις ημέρες – και δεν μπορώ να κάνω τον γιόγκι όταν γκρεμίζουν τα θεμέλια της πίστεως – παρακαλάω να έρθει ο Πάπας και να κάνουν την ένωση. Οι υπόλοιποι να πάρουμε τον δρόμο μας και να βρεθούμε σε «κατακόμβες». Όσοι κι αν είμαστε.

Και τι δεν είδαμε ε; Στα Χανιά δεν έβρισκες ενορία χωρίς γυναικείο χορό, αλλού είχανε φιλαρμονικές, αλλού είχανε αρμόνιο, όλα μαύρα και «θρήνοι». Το τυπικό και η τάξη της εκκλησίας πήγαν περίπατο – από χείλη ιερέως που (υποτίθεται) δεν ψεύδονται άκουσα να λέγεται πως την Μεγάλη Παρασκευή (!!!) γίνεται κατάλυση οινόλαδου (!!!!), ο αγαπητός Λεπιδοφόρος να ραίνει τον τάφο με την βοήθεια Καρδιναλίου, ο Κασσελάκης να παίρνει τον Μακμπέθ του στην εκκλησία, ο Κούλης να παίρνει σβάρνα τις μεγάλες μητροπόλεις και η Κυρά του να φορά σταυρό αρχιμανδρίτου και δεν ξέρω και ‘γω τι άλλο.

Καλή Ανάσταση σε όλους και ευχόμαστε να επέλθει κάθαρση και εντός μας, αλλά και στην εκκλησία.

Ἔξω οἱ κύνες καί οἱ φαρμακοί καί οἱ πόρνοι καί οἱ φονεῖς καί οἱ εἰδωλολάτραι καί πᾶς ὁ φιλῶν καί ποιῶν ψεῦδος.

Χρήστος Βλαμάκης

Η ΒΕΒΗΛΩΣΗ ΤΟΥ Ι. Ν. ΑΓ. ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΟΣ ΑΧΑΡΝΩΝ (12.12.2010)

Η ΒΕΒΗΛΩΣΗ ΤΟΥ Ι. Ν. ΑΓ. ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΟΣ ΑΧΑΡΝΩΝ (12.12.2010)

Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης

Ὁμότιμος Καθηγητὴς Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ.

Η ΒΕΒΗΛΩΣΗ ΤΟΥ Ι. Ν. ΑΓ. ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΟΣ ΑΧΑΡΝΩΝ (12.12.2010)

ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟ ΙΕΡΩΝΥΜΟ*

Κορυφαῖο γεγονός στήν κακή πορεία

τῶν θεμάτων τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως

 

 

1. Ἡ βεβήλωση τῆς ἁγιοτόκου Ἑλλάδος στήν ἀρχή τῆς δεκαετίας

 

Ἡ πρώτη δεκαετία τῆς τρίτης μετά Χριστόν χιλιετίας ἀναμενόταν, σύμφωνα μέ ἐκτιμήσεις εἰδικῶν, ὅτι θά ἀποτελοῦσε γιά τήν Ἐκκλησία ἀπαρχή θριαμβευτικῆς πορείας τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως καί ζωῆς, ἀφοῦ ὁ κακοποιημένος καί αἱρετικός Χριστιανισμός τῆς Δύσεως εἶχε ἀπογοητεύσει τούς ἀνθρώπους, ὁδηγοῦσε καί ὁδηγεῖ στήν ἀπώλεια πλῆθος ψυχῶν. Ἡ μόνη διαφαινόμενη ἐλπίδα καί ἄγκυρα σωτηρίας ἦταν καί εἶναι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, πού ἐκράτησε ἀνόθευτο τό κήρυγμα τοῦ Εὐαγγελίου, ἐνυλωμένο σέ πράξη ζωῆς ἀπό τούς Ἁγίους Μάρτυρες, Ὁσίους καί Διδασκάλους.

Δυστυχῶς ἡ ἐκκλησιαστική ἡγεσία, σχεδόν στό σύνολό της, ἀλλοτριωμένη καί διαβρωμένη ἀπό τήν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, δέν διακρίνει πλέον μεταξύ ἀληθείας καί πλάνης, Ὀρθοδοξίας καί αἱρέσεως· πιστεύει ὅτι ἡ Ἐκκλησία ὑπάρχει παντοῦ, ὅτι καί οἱ αἱρέσεις εἶναι ἐκκλησίες. Γι᾽ αὐτό καί ἐξευτέλισαν τήν Ἐκκλησία καθιστώντας την μικρό καί ἰσότιμο μέλος μέ τήν πανσπερμία τῶν αἱρετικῶν προτεσταντικῶν κοινοτήτων, μέσα στό λεγόμενο «Παγκόσμιο Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν», πού εἶναι οὐσιαστικά «Παγκόσμιο Συμβούλιο Αἱρέσεων». Τό ἴδιο ἰσχύει καί μέ τήν ἀναγνώριση τοῦ παναιρετικοῦ Παπισμοῦ ὡς ἀδελφῆς Ἐκκλησίας, τοῦ πάπα ὡς ἁγιωτάτου ἐπισκόπου Ρώμης, καί τῶν αἱρετικῶν τους Μυστηρίων ὡς ἁγιαστικῶν καί σωστικῶν, σύμφωνα μέ τό ὑπογραφέν κοινό κείμενον τοῦ Διαλόγου μεταξύ Ὀρθοδόξων καί Ρωμαιοκαθολικῶν στό Balamand τοῦ Λιβάνου τό 1993.

Εἶχαν διαφανῆ περί τό τέλος τῆς δεύτερης χιλιετίας κάποια σημάδια ὀρθοδόξου ἀφυπνίσεως· ἀρκετές ὀρθόδοξες ἐκκλησίες εἶχαν ἀποφασίσει νά ἀποχωρήσουν ἀπό τό λεγόμενο «Παγκόσμιο Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν», ἀκολουθοῦσες τό Πατριαρχεῖο Ἱεροσολύμων, τό ὁποῖο δυστυχῶς ἐπί πατριαρχίας Εἰρηναίου ἐπανῆλθε στήν μάνδρα τῶν αἱρετικῶν Προτεσταντῶν καί ἐξακολουθεῖ νά παραμένει μέχρι σήμερα. Τό θέμα ἐπίσης τῆς ἐπάρατης «Οὐνίας» ὁδήγησε σέ ὄξυνση τίς σχέσεις Ὀρθοδόξων καί Παπικῶν καί σέ προσωρινή διακοπή τοῦ Διαλόγου. Αὐτό ἦταν ἐκ Θεοῦ σημεῖο γιά τήν ὁριστική διακοπή ὄχι ἁπλῶς τοῦ ἀνωφελοῦς, ἀλλά τοῦ καταστρεπτικοῦ καί ἐπιζημίου αὐτοῦ δῆθεν διαλόγου.

Οἱ σχεδιασταί ὅμως τῆς παγκοσμιοποίησης, τῆς ἑνιαίας Οἰκουμένης, ὄχι τοῦ Χριστοῦ ἀλλά τοῦ Ἀντιχρίστου, ἀνέκοψαν γρήγορα αὐτήν τήν θετική ἐξέλιξη, μέ συνέπεια, ὅπως ἐπιθυμοῦσαν, ἡ ἀρχή τῆς νέας χιλιετίας νά μήν ἀνήκει στόν Χριστό (ἰχθύς) ἀλλά στόν Ἀντίχριστο (ὑδροχόος). Γι᾽ αὐτό ὅσον ἀφορᾶ εἰς τά τῆς Ἑλλαδικῆς αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας, ἐξεπλάγημεν ὅλοι, ὅταν ὁ μέχρι τῆς ἐκλογῆς του εἰς ἀρχιεπίσκοπον Χριστόδουλος, ὁ ἀπό Δημητριάδος, συντηρητικός καί παραδοσιακός ἱεράρχης, ὅπως καί τό σύνολο τῶν Ἑλλήνων ἱεραρχῶν τότε, μεταμορφώθηκε σέ ἐνθουσιώδη οἰκουμενιστή ἀκολουθώντας καί μερικές φορές ξεπερνώντας τόν οἰκουμενιστικό βηματισμό τοῦ Φαναρίου. Ἔτσι ἡ ἀρχή τῆς πρώτης δεκαετίας τοῦ 21ου αἰῶνος σημαδεύθηκε ἀπό τήν βεβήλωση τῆς ἁγιοτόκου ἀντιπαπικῆς Ἑλλάδος μέ τήν ἐπίσκεψη τοῦ πάπα στήν Ἑλλάδα τόν Μάϊο τοῦ 2001. Εἰς τά ὄμματα ὅλων τῶν Ὀρθοδόξων πιστῶν ὁ αἱρετικός πάπας ἀποκαθάρθηκε καί νομιμοποιήθηκε ὡς ὁ «ἁγιώτατος ἐπίσκοπος Ρώμης»· ἀχρηστεύθηκαν οἱ Ἅγιοι Πατέρες, οἱ παπομάστιγες καί ἀντίπαπες, ὁ Μέγας Φώτιος, ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, ὁ Ἅγιος Μᾶρκος ὁ Εὐγενικός, ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός, ὁ ὁποῖος συνιστᾶ «τόν πάπαν νά καταρᾶσθε». Τό κάστρο τῆς ἀντιπαπικῆς Ἑλλάδος ἔπεσε, γιά νά ἀκολουθήσει ἡ ἐκπόρθηση καί ἄλλων ὀρθοδόξων ἀκροπόλεων, τῆς Γεωργίας, τῆς Βουλγαρίας, τῆς Κύπρου, τῆς Ρουμανίας, πού πρό τῆς Ἑλλάδος ὑπέκυψε καί ἑτοιμάζεται γιά δεύτερη φορά νά παραδοθεῖ, ἀκόμη καί τῆς σφόδρα ἀντιπαπικῆς Σερβίας, ἡ ὁποία ὑπό τήν νέα της ἐκκλησιαστική ἡγεσία ἔχει ἤδη παραδοθῆ καί ἑτοιμάζεται νά ὑποδεχθῆ τόν πάπα, ἀφοῦ ἐξουδετερώθηκε, καθαιρεθείς καί ἐκδιωχθείς, ὁ νέος ὁμολογητής τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως ἐπίσκοπος Κοσσόβου κ. Ἀρτέμιος. Ὁ ἐπί αἰῶνες πλανῶν τήν Οἰκουμένην Παπισμός ἑστώς ἐν τόποις ἁγίοις[1]. Ἐλπίζουμε καί προσευχόμαστε νά παραμείνει τουλάχιστον ἀπόρθητο τό κάστρο τῆς Μεγάλης Ὀρθόδοξης Ρωσίας.

 

 

2. Μετά τοῦ πάπα εἰσῆλθε πλῆθος δαιμονίων στήν Ἑλλάδα πού δροῦν ἀνενόχλητα.

 

Δέν περιμέναμε πάντως ὅτι θά ζούσαμε παρόμοια καί χειρότερη βεβήλωση ἱερῶν τόπων ἀπό τόν διάδοχο τοῦ Χριστοδούλου σημερινό ἀρχιεπίσκοπο κ. Ἱερώνυμο, μολονότι αὐτό θά συνέβαινε, κατά ἀναπόδραστη ἀναγκαιότητα, ἐφ᾽ ὅσον ὄχι μόνον δέν ἀποκηρύχθηκαν ὅσα ἐκεῖνος ἔπραξε, ἀλλά ἐξακολουθοῦν μέχρι σήμερα νά ἐπαινοῦνται καί νά προβάλλονται ὑπό πλειάδος ἀρχιερέων, μηδ᾽ αὐτοῦ τοῦ ἀρχιεπισκόπου ἐξαιρουμένου, εἰς δέ τά «Δίπτυχα» νά προβάλλεται ἡ ἐπίσκεψη τοῦ πάπα κάθε χρόνο ὡς μεγάλο καί σπουδαῖο ἱστορικό γεγονός, ὡς διαρκής καί μόνιμη ἀποδοχή τοῦ παναιρετικοῦ Παπισμοῦ.

Ὁ πάπας, ὅπως τότε εἴχαμε γράψει, ἦλθε στήν Ἑλλάδα, ἀλλά δέν ἔφυγε, ὡς νοοτροπία καί ἐπίδραση, ὅπως καί τό «Παγκόσμιο Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν», στό ὁποῖο γιά πρώτη φορά ἐπί Χριστοδούλου ἐπετράπη νά διοργανώσει οἰκουμενιστική ἐκδήλωση στήν Ἑλλάδα καί γιά τό ὁποῖο ἐδήλωνε ὅτι δέν πρόκειται πλέον νά ἀποχωρήσει ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος. Πραγματοποιήθηκε ἔτσι αὐτό πού ἐδίδαξε ὁ Κύριος ὅτι, ἄν μετά τήν ἐκδίωξη δαίμονος, ὅπως ἐξεδίωξαν οἱ Ἅγιοι Πατέρες τίς αἱρέσεις τοῦ Παπισμοῦ καί τοῦ Προτεσταντισμοῦ, τοῦ ἐπιτρέψουμε νά ἐπιστρέψει, τότε δέν ἐπιστρέφει μόνος, ἀλλά μετά πολλῶν ἄλλων δαιμόνων. Μετά τήν ἐπίσκεψη τοῦ πάπα πλῆθος δαιμονίων δροῦν μέσα στόν χῶρο τῆς Ἐκκλησίας καί τῆς Πολιτείας, ἀποδομοῦν, δυσφημοῦν ἐξευτελίζουν τά ἱερά καί τά ὅσια· ἄς ἀναλογισθοῦμε τήν εἰκόνα τῆς Ἑλλάδος πρό τοῦ πάπα καί μετά ἀπό αὐτόν· πλῆθος σκανδάλων πολιτικῶν καί ἐκκλησιαστικῶν, διάλυση τῆς οἰκογενείας μέ τά σύμφωνα ἐλεύθερης συμβίωσης καί τούς γάμους ὁμοφυλοφίλων, καθαίρεση τῶν θρησκευτικῶν συμβόλων, περιθωριοποίηση τοῦ μαθήματος τῶν θρησκευτικῶν καί μετατροπή του ἀπό ὁμολογιακό καί ὀρθόδοξο σέ θρησκειολογικό καί συγκρητιστικό, ἰσλαμοποίηση τῆς Ἑλλάδος μέ τά τζαμιά καί τούς μετανάστες, λειτουργικές μεταρρυθμίσεις καί μεταφράσεις, μεταπατερική βλάσφημη καί συναφειακή θεολόγια, καύση καί ὄχι ταφή τῶν νεκρῶν, ἐκκοσμίκευση μεγαλύτερη τοῦ κλήρου καί τοῦ Μοναχισμοῦ, ἀποθράσυνση τῶν Σιωνιστῶν καί τῶν Μασόνων πού προσηλυτίζουν νέους ἀνθρώπους σωρηδόν, ἀκόμη καί στό χῶρο τῆς Ἐκκλησίας καί τῆς Θεολογίας, καί πολλά ἄλλα, «ὧν οὐκ ἐστιν ἀριθμός». Ὄντως τά ἔσχατα εἶναι πολύ χειρότερα ἀπό τά προηγούμενα κατά τό ἀψευδές τοῦ Κυρίου στόμα. «Ὅταν τό ἀκάθαρτον πνεῦμα ἐξέλθῃ ἀπό τοῦ ἀνθρώπου, διέρχεται δι᾽ ἀνύδρων τόπων ζητοῦν ἀνάπαυσιν, καί μή εὑρίσκον λέγει· ὑποστρέψω εἰς τόν οἶκον μου, ὅθεν ἐξῆλθον· καί ἐλθόν εὑρίσκει σεσαρωμένον καί κεκοσμημένον. Τότε πορεύεται καί παραλαμβάνει ἑπτά ἕτερα πνεύματα πονηρότερα ἑαυτοῦ, καί εἰσελθόντα κατοικεῖ ἐκεῖ, καί γίνεται τά ἔσχατα τοῦ ἀνθρώπου ἐκείνου χείρονα τῶν πρώτων»[2].

Τό κείμενο τῆς Ἱεραρχίας τοῦ Ὀκτωβρίου πρός τόν λαό πού ἀναφέρεται στήν πολύπλευρη κρίση, πνευματική καί ὑλική, σημαντικό κατά τά ἄλλα, δυστυχῶς δέν ἄγγιξε αὐτήν τήν διάσταση τῆς ταυτίσεώς μας μέ τήν αἵρεση καί τῶν ἐναγκαλισμῶν μας μέ τούς αἱρετικούς· ἡ περί τήν ζωήν χαλαρότητα πολλῶν κληρικῶν, μέ τήν ἀνήθικη σαρκικά καί πολυτελῆ διαβίωση, ὀφείλεται στό ὅτι ἐγκαταλείφθηκε ἡ ἀκρίβεια τῶν δογμάτων, προσεβλήθη καί προσβάλλεται καθημερινά ἡ ὀρθόδοξη πίστη. Πῶς λοιπόν ὁ Θεός θά «ὑψώσει κέρας Χριστιανῶν Ὀρθοδόξων», κατά τήν ὀρθρινή εὐχή, ὅταν οἱ Ὀρθόδοξοι μετά χαρᾶς ταυτίζονται καί συμφύρονται μέ τήν πανσπερμία τῶν ἀπίστων, τῶν ἀλλοπίστων καί τῶν αἱρετικῶν; Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ἐμφαντικά μᾶς συνιστᾶ καί διαπιστώνει: «Μή γίνεσθε ἑτεροζυγοῦντες ἀπίστοις· τίς γάρ μετοχή δικαιοσύνῃ καί ἀνομίᾳ; Τίς δέ κοινωνία φωτί προς σκότος; Τίς δέ συμφώνησις Χριστῷ προς Βελίαλ; Ἤ τίς μερίς πιστῷ μετά ἀπίστου;»[3].

 

 

3. Συνεχίζεται ἡ κακή πορεία. Ἐνδεικτική ἀναφορά σέ θέματα.

 

Ἡ αἰφνίδια ἀλλαγή στό ἐκκλησιαστικό σκηνικό τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος μέ τόν θάνατο τοῦ ἀρχιεπισκόπου Χριστοδούλου, ἐλπίζαμε ὅτι θά ἀνακόψει ἤ τουλάχιστον θά ἐπιβραδύνει τόν ταχύ οἰκουμενιστικό βηματισμό της. Ὁ ἐκλεγείς ἀρχιεπίσκοπος κ. Ἱερώνυμος οὔτε πρό τῆς ἐκλογῆς του οὔτε καί μετά ἀπό αὐτήν ἐστηλίτευσε ἤ ἔγραψε κάτι ἐναντίον τοῦ Παπισμοῦ καί τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Σέ ἐπίσκεψή μας στά γραφεῖα τῆς Ἱερᾶς Συνόδου μετά τήν ἐκλογή, γιά νά τόν συγχαροῦμε, ἐγώ καί ἡ πρεσβυτέρα σύζυγός μου, μόνος του μᾶς εἶπε, προφανῶς γνωρίζων ποιές εἶναι οἱ ἀνησυχίες μας, ὅτι ἀφοῦ πρῶτα τακτοποιήσει τά διοικητικά τῆς Ἐκκλησίας, θά ἀσχοληθεῖ καί μέ τά ὁμολογιακά, μέ τίς σχέσεις μας προς τούς ἑτεροδόξους. Ἀναχωρήσαμε ἐλαφρῶς εὐχαριστημένοι, τουλάχιστον μέ τήν προσδοκία ὅτι ἴσως κάτι ἀλλάξει στό θέμα αὐτό, μολονότι προτεραιότητα ἔχουν πάντοτε τά τῆς πίστεως, ἡ ὀρθή τήρηση τῆς ὁποίας ἐπιφέρει τήν εὐλογία τοῦ Θεοῦ καί τήν ἐξομάλυνση τῶν ἄλλων προβλημάτων, ποιμαντικῶν, διοικητικῶν, οἰκουμενικῶν. Πέρασαν τρία ἔτη (τώρα 17) καί ὄχι μόνον δέν ἄλλαξε κάτι, ἀλλά ἡ κατάσταση χειροτερεύει, καί ἡ συμπόρευση μέ τό οἰκουμενιστικό Φανάρι εἶναι ὁλόθυμη καί ἀδιατάρακτη, ἐκτός τοῦ ὅτι καί σέ ἄλλους τομεῖς τῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας ὑπάρχει χειροτέρευση τῆς καταστάσεως:

Ὁ Ραδιοφωνικός Σταθμός τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος κατελήφθη ἀπό τούς οἰκουμενιστές καί τούς ἐκσυγχρονιστές μέ διαρκεῖς ἐναντίον του διαμαρτυρίες τῶν πιστῶν Ὀρθοδόξων, ἀκόμη καί ἀρχιερέων γιά ὅσα μεταδίδει.

Τοῦ ἐπισήμου θεολογικοῦ περιοδικοῦ τῆς Ἐκκλησίας «Θεολογία» προΐσταται, τοποθετηθείς ὡς διευθυντής, σύμβουλος ἐπί ἔτη τοῦ Παιδαγωγικοῦ Ἰνστιτούτου, ἀγωνιζόμενος, παντί σθένει, νά μεταβάλει τό Μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν ἀπό ὀρθόδοξο καί ὁμολογιακό σέ θρησκειολογικό καί συγκρητιστικό, σέ πλήρη ἀντίθεση καί διαμάχη μέ τήν «Πανελλήνια Ἕνωση Θεολόγων», ἀλλά καί μέ τήν Ἱερά Σύνοδο καί τήν πλειονότητα τῶν ἀρχιερέων. Πῶς εἶναι δυνατόν καί κατανοητόν, πῶς συμβιβάζεται ἡ κατάσταση, κατά τήν ὁποία ἡ μέν Σύνοδος προσπαθεῖ νά ἀποτρέψει τήν ὑποτίμηση καί ὑποβάθμιση τοῦ Μαθήματος, ὁ δέ διευθυντής τοῦ ἐπισήμου θεολογικοῦ περιοδικοῦ τῆς Ἐκκλησίας πρωτοστατεῖ πρός τήν ἀντίθετη κατεύθυνση καί μεταβάλλει σταδιακά, καί πρός τό παρόν προσεκτικά, τήν «Θεολογία» σέ βῆμα τῶν οἰκουμενιστῶν καί ἐκσυγχρονιστῶν θεολόγων τοῦ τύπου τῆς Ἀκαδημίας τῶν Θεολογικῶν Σπουδῶν τοῦ Βόλου;

Ὑπό τήν πίεση κληρικῶν καί ἁπλῶν πιστῶν πού διαμαρτύρονται γιά καινοτομίες καί πλάνες ἡ Σύνοδος παίρνει ἀποφάσεις, οἱ ὁποῖες ὅμως δέν ἐφαρμόζονται, ὅπως ἡ σχετική μέ τίς μεταφράσεις λειτουργικῶν κειμένων ἀπόφαση· παρά τήν ἀπαγόρευση τῆς συνόδου γνωστοί ἀρχιερεῖς χρησιμοποιοῦν μεταφράσεις στίς ἱερές ἀκολουθίες, προκαλώντας πολλές φορές τήν ὀργή ἤ τουλάχιστον τήν ἀπορία τῶν πιστῶν. Σέ ὅσους συστηματικά καί σχεδιασμένα κτυποῦν τήν ἑλληνική γλώσσα ὡς στοιχεῖο σωστικό τῆς αὐτοσυνειδησίας τῶν Ἑλλήνων προστίθενται τώρα καί κάποιοι ἀρχιερεῖς, προφασιζόμενοι ποιμαντική ἀναγκαιότητα, ἡ ὁποία μπορεῖ νά καλυφθεῖ καί καλύπτεται ἐπί αἰῶνες ἀπό φωτισμένους καί ἀπαθεῖς Ἁγίους μέ πολλούς ἄλλους τρόπους.

Ἡ καταγγελία πρός τήν Ἱερά Σύνοδο τῆς Ἱεραρχίας τοῦ σεμνοῦ καί θεολογικά συγκροτημένου Μητροπολίτου Κυθήρων κ. Σεραφείμ γιά ἐκκλησιολογική παρέκκλιση καί πλάνη τοῦ Μητροπολίτου Μεσσηνίας κ. Χρυσοστόμου σκεπάσθηκε καί ἀκυρώθηκε μέ μία σιβυλλική καί γριφώδη ἀπόφαση τῆς Διαρκοῦς Ἱερᾶς Συνόδου, χωρίς σαφῆ καί δημόσια ἀποκήρυξη τῆς πλάνη ἐκ μέρους τοῦ ὡς ἄνω ἐπισκόπου, ὁ ὁποῖος ἐξακολουθεῖ ἀνεξέλεγκτος νά προκαλεῖ τό ὀρθόδοξο αἴσθημα κοινωνῶν ἀνεπιφυλάκτως μέ τούς αἱρετικούς.

Ἡ καταγγελθεῖσα ἀπό πλειάδα ἀρχιερέων καταστροφική θεολογική δραστηριότητα τῆς Ἀκαδημίας Θεολογικῶν Σπουδῶν τοῦ Βόλου καί μάλιστα ὑπό ἑνός ἐξ αὐτῶν, τοῦ Μητροπολίτου Γλυφάδος, ἐπισήμως μέ ὑπόμνημα πρός τήν Ἱερά Σύνοδο, ὄχι μόνον δέν ἀντιμετωπίζεται, ὅπως θά ἔπρεπε, ὡς μεγίστη καί πρωτοφανής στήν ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας ὑποτίμηση καί περιφρόνηση τῶν Ἁγίων Πατέρων, ὡς ἀληθινή Πατρομαχία, ἀλλά καί ἐπαινεῖται γυμνῇ τῇ κεφαλῇ στίς αὐλές τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, καί ὑπό οἰκουμενιστῶν θεολόγων, γιά νά ἀποτραπεῖ πιθανή λήψη μέτρων ἀπό τήν ἐν Ἑλλάδι ἐκκλησιαστική ἡγεσία. Ἀποκαλύπτεται πάντως σαφῶς ὅτι ὅσοι εἰσηγοῦνται καί ὑποστηρίζουν τά βλάσφημα φληναφήματα περί μεταπατερικῆς συναφειακῆς Θεολογίας, θέλουν νά βγάλουν τούς Ἁγίους Πατέρες ἀπό τή μέση, διότι αὐτοί πνευματοκινήτως καί θεοπνεύστως ἔθεσαν ὅρια, μέσα στά ὁποῖα δέν μπορεῖ οὔτε νά εἰσέλθει οὔτε νά κινηθεῖ ἡ ἄνευ ὁρίων καί δογματικῶν φραγμῶν στοχαζομένη καί φλυαροῦσα συγκρητιστική Θεολογία τῶν Οἰκουμενιστῶν. Τούς εἶναι ἐμπόδιο οἱ Ἅγιοι Πατέρες καί ἐπιθυμοῦν νά τούς ἀγνοήσουν καί νά τούς ξεπεράσουν βλασφημοῦντες κατά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τό ὁποῖο σέ κάθε ἐποχή καί μέ θαυμαστή μεταξύ τους συμφωνία ἀναδεικνύει Ἁγίους Πατέρες, τό ἔργο καί ἡ διδασκαλία τῶν ὁποίων, ὅπως καί τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, οὔτε παλιώνουν οὔτε γηράσκουν, γιά νά χρειάζονται ὑπέρβαση καί ἀνανέωση, τά ὁποῖα μόνον ὡς γοητευτικό σύνθημα τοῦ Σατανᾶ πρέπει νά ἀντιμετωπίζονται κατά τόν μακαριστό ὅσιο Γέροντα π. Θεόκλητο Διονυσιάτη[4].

 

 

4. Ἀπρόσμενη βεβήλωση Ἱεροῦ Ναοῦ

 

Ἐκεῖνο πάντως πού δέν περιμέναμε εἶναι αὐτό πού συνέβη στίς 12 Δεκεμβρίου τοῦ 2010, ἑορτή τοῦ Ἁγίου Σπυρίδωνος, στόν μεγάλο καί κεντρικό ναό τοῦ Ἁγίου Παντελεήμονος Ἀχαρνῶν τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν. Τό πρωΐ τελέσθηκε τό φρικτό Μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας, στό ὁποῖο μετά φόβου καί τρόμου παρίστανται οἱ Ἄγγελοι, καί τό βράδυ στόν ἴδιο καθαγιασμένο χῶρο ὀργανώθηκε κοσμική συναυλία μέ κοσμικούς τραγουδιστάς καί τραγουδίστριες καί πλῆθος μουσικῶν ὀργάνων. Ἀκόμη καί ἄν δέν γνωρίζει κανείς τούς ἱερούς κανόνες πού προβλέπουν αὐστηρές ποινές γιά ὅσους μετατρέπουν τούς ἱερούς χώρους σέ «κοσμικά καταγώγια», ἁπλές θεολογικές γνώσεις καί ἁπλές ἀρχές εὐσεβείας κραυγάζουν ὅτι οἱ ἱεροί ναοί εἶναι ἱεροί τόποι, καί ὅλα ὅσα ὑπάρχουν μέσα στό ναό εἶναι ἱερά πράγματα. Μοναδική καί ἀποκλειστική χρήση τους εἶναι ἡ λατρεία καί ἡ ἐξύμνηση τοῦ Θεοῦ καί ἡ τέλεση τῶν ἱερῶν Μυστηρίων. Ὅσοι δραστηριοποιοῦνται καί ἐνεργοῦν μέσα στούς ναούς ἔχουν εἰδική μυστηριακή Χάρη καί ἀποστολή, ὅπως οἱ κληρικοί τῶν τριῶν βαθμῶν τῆς ἱερωσύνης, ἀλλά καί οἱ ἄλλοι καθίστανται στά διακονήματά τους, ὅπως οἱ ἱεροψάλτες, οἱ ἀναγνῶστες, οἱ νεωκόροι, μέ εἰδική ἱεροτελεστική εὐχή καί ἀκολουθία. Οἰ ἐκκλησιαζόμενοι ἐπίσης μεταβαίνουν στούς ναούς, ὄχι γιά νά ἀκούσουν κοσμικά τραγούδια ἀπό κοσμικούς τραγουδιστές μέ κοσμικό περιεχόμενο, ἀλλά μόνον τά εὐαγγελικά λόγια, ψαλμούς καί ὕμνους καί ᾠδές πνευματικές, ὥστε νά ἀποσπασθοῦν ἀπό τά γήϊνα καί νά ὑψωθοῦν προς τά οὐράνια. Ὁ ναός εἶναι οἶκος τοῦ Θεοῦ, εἶναι ὁ οὐρανός ἐπί τῆς γῆς. Μπορεῖ κανείς νά τόν μεταβάλει σέ κοινό οἶκο, σέ γῆ, σέ χῶρο κοσμικῶν καί γήϊνων ἐκδηλώσεων; Τί νόημα τότε ἔχουν τά λειτουργικά «ἄνω σχῶμεν τάς καρδίας», «τάς θύρας τάς θύρας ἐν σοφίᾳ πρόσχωμεν», «τά ἅγια τοῖς ἁγίοις»;

Ἤδη στήν Π. Διαθήκη ὁ προφητικός λόγος εἶναι πολύ αὐστηρός γιά ὅσους δέν διαστέλλουν μεταξύ ἱεροῦ καί βεβήλου· «Οἱ ἱερεῖς αὐτῆς (τῆς Ἱερουσαλήμ) ἠθέτησαν νόμον μου καί ἐβεβήλουν τά ἅγιά μου· ἀναμέσον ἁγίου καί βεβήλου οὐ διέστελλον καί ἀναμέσον καθαροῦ καί ἀκαθάρτου… καί ἐβεβηλούμην ἐν μέσῳ αὐτῶν»[5]. Γι᾽ αὐτό καί μετά θείας ὀργῆς ὁ Κύριος ἐξεδίωξε ὅσους εἶχαν προσβάλει τήν ἱερότητα τοῦ ναοῦ, μετατρέποντας τόν οἶκο τοῦ Θεοῦ εἰς οἶκον ἐμπορίου[6]. Τό Ἅγιο Πνεῦμα κατά τόν Ἀπόστολο Παῦλο κατοικεῖ ἐντός τοῦ ναοῦ τοῦ Θεοῦ καί δέν ὑπάρχει χῶρος γιά ἄλλα πνεύματα[7].

Θά ἠμποροῦσε κανείς νά παραθέσει πάμπολλες μαρτυρίες γιά τήν ἱερότητα τῶν ναῶν καί τήν ἀποκλειστική τους χρήση μόνο γιά λατρευτικούς σκοπούς. Ὑπενθυμίζουμε ἁπλῶς ὅτι, ὅταν στήν Θεσσαλονίκη ὁ ἱστορικός ναός τοῦ Ἁγίου Γεωργίου τῆς Ροτόντας χρησιμοποιήθηκε γιά παρόμοιες καλλιτεχνικές ἐκδηλώσεις, ξεσηκώθηκε θύελλα διαμαρτυριῶν ἐκ μέρους ἐν πρώτοις τοῦ τοπικοῦ ἐπισκόπου, τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, ἄλλων ἱεραρχῶν, τῆς Ἱερᾶς Κοινότητος τοῦ Ἁγίου Ὄρους, τῶν Θεολογικῶν Σχολῶν καί τοῦ πληρώματος τῶν πιστῶν, πού ζητοῦσαν ἀπό τό Ὑπουργεῖο Πολιτισμοῦ νά ἀποδοθεῖ ὁ ἱερός ναός ἀποκλειστικῶς στή λειτουργική χρήση καί νά παύσει ὡς μουσειακός χῶρος νά χρησιμοποιεῖται γιά καλλιτεχνικές καί ἄλλες ἐκδηλώσεις. Τό Τμῆμα μάλιστα Ποιμαντικῆς καί Κοινωνικῆς Θεολογίας τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης ὀργάνωσε Ἐπιστημονική Ἡμερίδα τόν Μάρτιο τοῦ 1997 μέ θέμα: «Ἅγιος Γεώργιος – Ροτόντα. Λατρευτικός ἤ Μνημειακός χῶρος; Ἱστορική, Ἀρχαιολογική, Νομοκανονική καί Θεολογική προσέγγιση». Στά δημοσιευμένα Πρακτικά αὐτῆς τῆς Ἡμερίδος βρίσκει κανείς ἄφθονες Μαρτυρίες γιά τήν ἀποκλειστική χρήση τῶν ἱερῶν ναῶν ὡς χώρων λατρείας. Ἐπειδή ὁ ἱερός ναός καθαγιάζεται κατά τήν τελετή τῶν ἐγκαινίων καί χρίεται δι᾽ Ἁγίου Μύρου, ἀλλά καί ἐπειδή πολλαπλασιαστικῶς καί πληθυντικῶς καθαγιάζεται μέ τήν ἐν αὐτῷ τέλεση τῶν ἱερῶν μυστηρίων, τήν ἀνάγνωση τῶν ἱερῶν λόγων καί τήν παρουσία ἱερῶν σκευῶν καί εἰκόνων, μένει ἐσαεί ἱερός, ἀκόμη καί ἄν ἐγκαταλειφθεῖ γιά ποικίλους λόγους καί ἐρειπωθεῖ. Ἀπό τῆς πλευρᾶς μάλιστα αὐτῆς πρέπει νά ἐπανεξετάσουν τό θέμα κάποιοι ἀρχιερεῖς πού παρίστανται καί οἱ ἴδιοι στήν βεβήλωση ἱερῶν ναῶν πού ἀνήκουν κακῶς στήν Ἀρχαιολογική Ὑπηρεσία, ὅπως π.χ. ὁ ἱερός ναός τοῦ Ἁγίου Ἀχιλλίου Πρεσπῶν, στά ἐρείπια τοῦ ὁποίου ὀργανώνονται κάθε ἔτος καλλιτεχνικές ἐκδηλώσεις. Ὑπάρχει πολύς χῶρος δίπλα καί γύρω ἀπό τόν ναό γι᾽ αὐτές τίς ἐκδηλώσεις.

Ἐπίλογος

 

Σέ ποιόν νά ἀπευθυνθοῦμε τώρα καί ἀπό ποιόν νά ζητήσουμε νά ἐπιληφθῆ τοῦ θέματος, ὅταν ἡ βεβήλωση τοῦ Ἱ. Ναοῦ τοῦ Ἁγίου Παντελεήμονος Ἀχαρνῶν ἔγινε μέ πρωτοβουλία τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν κ. Ἱερωνύμου, παρόντος και τοῦ ἀρχιεπισκόπου Ἀλβανίας κ. Ἀναστασίου; Θά τολμήσουν κάποιοι ἀρχιερεῖς, τό Ἅγιον Ὄρος, οἱ Θεολογικές Σχολές νά παραπέμψουν τό θέμα στήν Ἱερά Σύνοδο; Δυστυχῶς τά ἀνοίγματα καί οἱ ἀγάπες πρός τούς Παπικούς καί τούς Προτεστάντες ἀσκοῦν ὄντως διαβρωτική ἐπίδραση· αὐτούς μιμούμαστε, γιατί αὐτά ἐκεῖ εἶναι συνηθισμένη πρακτική. Κατά τά ἄλλα νομίζουμε ὅτι μέ τούς διαλόγους καί τά οἰκουμενιστικά δρώμενα τούς βοηθοῦμε καί τούς ἐπηρεάζουμε νά βροῦν τήν ἀλήθεια. Διαβρωνόμαστε σέ πολλά ἐμεῖς καί ἀμφιβάλλουμε γιά τήν μοναδική ἀλήθεια τοῦ Εὐαγγελίου καί τῶν Ἁγίων Πατέρων. Ἤδη τό παράδειγμα τοῦ ἀρχιεπισκόπου μιμοῦνται καί ἄλλοι· ὅπως ἐγράφη στόν «Ὀρθόδοξο Τύπο» σέ ἐπαρχιακό ναό τῆς Πελοποννήσου μέλη τοπικοῦ συλλόγου ὀργάνωσαν στό ὑπόγειο τοῦ ναοῦ, κάτω ἀπό τό ἱερό θυσιαστήριο, ἑορταστική ἐκδήλωση μέ μουσικά ὄργανα, χορούς καί φαγοπότια· καί ὅταν ὁ ἱερεύς τοῦ ναοῦ ἀντέδρασε, οἱ ἐκπρόσωποι τοῦ συλλόγου τοῦ εἶπαν. «Ὁ Μακαριώτατος Ἀρχιεπίσκοπος πῶς ἐπέτρεψε καί εἰσῆλθαν ὄργανα στόν Ἱ. Ναό τοῦ Ἁγίου Παντελεήμονος Ἀχαρνῶν καί μάλιστα τίμησε τήν ἐκδήλωση μέ τήν παρουσία του;  Τά ὄργανα στόν Ἅγιο Παντελεήμονα δέν ἦταν, καί μάλιστα ἀρκετά, πλησίον τοῦ Ἱεροῦ Θυσιαστηρίου»; Ὀρθότατα ὁ συντάκτης τοῦ «Ὀρθοδόξου Τύπου» ἐπιλέγει: «Ἐμεῖς θά παραθέσουμε ἁπλῶς μία φράση τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου Χρυσοστόμου, ὁ ὁποῖος ἀναφέρει ὅτι “Οὐκ ἔστι θέατρον ἡ Ἐκκλησία, ἵνα πρός τέρψιν ἀκούωμεν” καθώς καί τόν Åζ´ κανόνα τῆς Πενθέκτης Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ὁ ὁποῖος λέγει ὅτι τούς “ἀδιακρίτως τούς ἱερούς τόπους κοινοποιοῦντας… εἰ μέν κληρικός εἴη καθαιρείσθω, εἰ δέ λαϊκός ἀφοριζέσθω”»[8].

 

 

 

Πηγή: Περιοδικό «Θεοδρομία», ἔτος IB´, τεῦχος 4 (Ὀκτώβριος – Δεκέμβριος 2010) 485-494.

 

 


Σημείωσις συγγραφέως: Ἐπειδή ἀρχίζουν νά πληθαίνουν οἱ βεβηλώσεις Ἱερῶν Ναῶν μέ τὸ νὰ χρησιμοποιοῦνται ὡς χῶροι μουσικῶν καὶ ἄλλων ἐκδηλώσεων, μὲ συνέπεια νὰ ἀλλοιώνεται ὁ ἀποκλειστικὰ ἱερὸς λατρευτικὸς χαρακτήρας των, δημοσιεύουμε στὸ Διαδίκτυο παλαιὸ σχετικό μας ἄρθρο ὥστε νὰ γνωρίζουν ὅσοι ἐνισχύουν σχετικὲς πρωτοβουλίες ὅτι διαπράττουν βεβήλωση καὶ ἱεροσυλία.

[1]. Ματθ. 24, 15.

[2]. Λουκᾶ 11, 24.

[3]. Β´ Κορ. 6, 14-5.

[4].  Μοναχοῦ Θεοκλήτου Διονυσιάτου, Ἄρθρα καί μελετήματα, Ἀθῆναι 1962, σελ. 115-116. Σχετικά βλ. καί Πρωτοπρεσβυτέρου Θεοδώρου Ζήση, Ἑπόμενοι τοῖς Θείοις Πατράσι. Ἀρχές καί κριτήρια τῆς Πατερικῆς Θεολογίας, Θεσσαλονίκη 1997, σελ. 48ἑ.

[5]. Ἰεζ. 22, 26.

[6]. Ἰω. 2, 12-17.

[7]. Α´ Κορ. 3, 17.

[8]. Φύλλον 1864, 28 Ἰανουαρίου 2011, σελ. 4, στήλη «Ὀρθόδοξος Παρατηρητής».

Ποιμένες πολλοὶ διέφθειραν τὸν ἀμπελῶνα μου… (Ν. Δαπέργολα)

Ποιμένες πολλοὶ διέφθειραν τὸν ἀμπελῶνα μου… (Ν. Δαπέργολα)

     Ποιμένες πολλοὶ διέφθειραν τὸν ἀμπελῶνα μου…

Πάλι διήμερη Ἀνάσταση θὰ ἔχουν τὴν εὐκαιρία νὰ κάνουν, ἂν θέλουν, οἱ τυχεροὶ ποὺ ἀποτελοῦν τὸ ποίμνιο τοῦ κ. Ἄνθιμου Κουκουρίδη (ποὺ τὸν βλέπετε στὴν φωτογραφία σὲ μία ἀπὸ τὶς πολλές του…ἀνδραγαθίες, κατὰ τὸν Ἰούλιο τοῦ 2020). Καὶ λέμε βεβαίως «ἂν θέλουν», γιατί φέτος στὴν Ἀλεξανδρούπολη, ὁ τιμοκατάλογος ἔχει ἀπ’ ὅλα. Φέτος, σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν πρὸ 3ετίας βεβήλωση ποὺ ἦταν γενικευμένη καὶ «ὑποχρεωτική», τώρα ἡ νέα βεβήλωση θὰ εἶναι προαιρετική. Θὰ ἰσχύσει δηλαδὴ ἐπιλεκτικὰ μόνο σὲ ἕνα ναό. Καθότι, ὅπως ἀνέφερε ὁ προρρηθεὶς μητροπολίτης, κατὰ τὸ κήρυγμά του τὴν Κυριακή των Βαϊων, «τὸ βράδυ τοῦ Μ. Σαββάτου, ὅπως μᾶς ζητήθηκε, γιὰ νὰ διευκολυνθοῦν οἱ νέοι γονεῖς μὲ μικρὰ παιδιά, ΜΟΝΟ στὸν Ἱερὸ Ναὸ τῆς Μεταμορφώσεως στὴν Ἀλεξανδρούπολη, οἱ καμπάνες θὰ χτυπήσουν στὶς 9 τὸ βράδυ. Τὸ «Χριστὸς Ἀνέστη» θὰ ἐκφωνηθεῖ στὶς 9.45 καὶ ἡ ἀναστάσιμη θεία λειτουργία θὰ τελειώσει στὶς 11 πρὶν τὰ μεσάνυχτα».

Ἀνάσταση γιὰ ὅλα τὰ γοῦστα συνεπῶς. Διαλέγετε καὶ παίρνετε κι ἀπ’ ὅλα ἔχει τὸ μενοῦ, λὲς καὶ βρισκόμαστε σὲ χασαποταβέρνα. Φυσικά, ἐπειδὴ ποτέ μου δὲν πίστεψα λέξη ἀπὸ τὰ χείλη τοῦ συγκεκριμένου ἀνθρώπου, ἐννοεῖται πὼς δὲν πιστεύω οὔτε καὶ τὸ ὅτι ὁ λόγος γιὰ τὴ νέα ἐκτροπὴ εἶναι «ἡ διευκόλυνση τῶν νέων γονέων καὶ τῶν μικρῶν παιδιῶν». Ἄλλωστε τέτοιο θέμα οὐδέποτε ἐτέθη ἀπὸ κανέναν πιστὸ ἐδῶ καὶ 20 αἰῶνες γιὰ νὰ τεθεῖ τώρα. Ἐκτὸς καὶ ἂν μιλᾶμε γιὰ ἐνίους «προοδευτικοὺς» γιαλαντζὶ πιστοὺς τῆς ἐκκοσμικευμένης νεοελληνέζικης ἀφασίας ἢ καὶ γιὰ ἕτερα κέντρα, παράκεντρα κι ἀπόκεντρα. Θὰ ἦταν λοιπὸν πραγματικὰ πολὺ χρήσιμο νὰ μάθουμε ΑΠΟ ΠΟΙΟΝ ἀκριβῶς «τοῦ ζητήθηκε» τὸ νέο βδέλυγμα. Γιὰ τὸ ὁποῖο μάλιστα δὲν ὑπάρχει πλέον καὶ τὸ ἄλλοθι (τὸ οὕτως ἢ ἄλλως ἀστεῖο καὶ ἀνυπόστατο ἀσφαλῶς γιὰ ἕναν Χριστιανό, ἀλλὰ πάντως ἄλλοθι) τόσο τῆς δῆθεν πανδημίας, ὅσο καὶ τῆς κυβερνητικῆς ἐντολῆς, ποὺ προέβαλε τότε (καὶ) ὁ συγκεκριμένος κληρικὸς ὡς δικαιολογία.

Ἀλλὰ παρατηροῦμε βεβαίως πὼς ὅσο περνᾶ ὁ καιρὸς καὶ ἐπιταχύνεται ὁ κατήφορος, οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ οὔτε δικαιολογίες χρειάζονται πιά, οὔτε προσχήματα. Ἄλλοι βάζουν ὄργανα στὶς ἐκκλησίες, ἄλλοι βγάζουν τοὺς Ἐσταυρωμένους, ἄλλοι διαστρεβλώνουν τὶς ἱερὲς ἀκολουθίες, ἄλλοι τελοῦν Θεῖες Λειτουργίες στραμμένοι πρὸς δυσμάς. Καὶ γενικῶς κάνουν κυριολεκτικὰ ὅ,τι τοὺς καπνίσει, λὲς καὶ ἡ Ἐκκλησία εἶναι τὸ τσιφλίκι τοῦ μπάρμπα τους, βγάζοντας παλαβὰ φιρμάνια, ἐπινοῶντας δικά τους δόγματα καὶ κατακουρελιάζοντας τοὺς Ἱεροὺς Κανόνες. Γιατί; Μὰ ἐπειδὴ ὁ Θεὸς εἶναι ἀγάπη, ἐπειδὴ ὅλα τὰ δεχόμαστε, ἐπειδὴ ὁ καλὸς ὁ μύλος ὅλα τὰ ἀλέθει. Καὶ πάνω ἀπ’ ὅλα ἀσφαλῶς ἐπειδὴ βαυκαλιζόμαστε ὅτι ἐμεῖς εἴμαστε τὰ ἀφεντικά.

Πῶς τὸ ἔγραφε δηλαδὴ ἐκείνη ἡ προφητεία του Ἰερεμία, ποὺ ἀπόσπασμά της διαβάσαμε χτὲς τὸ ἀπόγευμα (στὸν Ὄρθρο Μ. Πέμπτης) στοὺς ναούς, ὅτι «ποιμένες πολλοὶ διέφθειραν τὸν ἀμπελῶνα μου, ἐμόλυναν τὴν μερίδαν μου, ἔδωκαν τὴν μερίδαν τὴν ἐπιθυμητὴν εἰς ἔρημον ἄβατον»; Ἔ, ἀκριβῶς ἔτσι..

 

    Νεκτάριος Δαπέργολας

Ἰούδας καὶ Ἰοῦδες (Γ. Τζανάκης)

Ἰούδας καὶ Ἰοῦδες (Γ. Τζανάκης)

Ἰούδας καὶ Ἰοῦδες

Γεώργιος Κ. Τζανάκης, Ἀκρωτήρι Χανίων.



   Οἱ κυβερνῶντες τὴν χώρα ἐτούτη, ἀπὸ τὴν πολλὴ ἔγνοια ποὺ ἔχουν γιὰ τὸν λαὸ καὶ τὸν τόπο, ἐξέδωσαν ΚΥΑ γιὰ τὸ φετινὸ Πάσχα, ὅπου μεριμνοῦν μέχρι καὶ … γιὰ τὸ κάψιμο τοῦ Ἰούδα.

   Ὁ στόχος τους … νὰ μὴν προκληθῇ πυρκαϊά ἀπὸ τὸ κάψιμο τοῦ Ἰούδα. Καὶ τί κάνουν; Ἐνημερώνουν καὶ ἐφιστοῦν τὴν προσοχὴ ἐξηγῶντας τὶς (καιρικὲς) συνθῆκες καὶ παρακαλῶντας γιὰ τὴν ὅσο τὸ δυνατὸν μεγαλύτερη μέριμνα; Ὄχι, βέβαια. Ὅπως πάντα, ἀπειλοῦν. Ἀπειλοῦν μὲ πρόστιμα τὶς … ἐνορίες.

   Στὴν ΚΥΑ (δὲν τὴν βρῆκα, γνωρίζω μόνο τὸ μήνυμα ἑνὸς δεσπότη ποὺ λεει γι’ αὐτὴν- ἐλπίζω νὰ μὴν εἶναι ἀνέκδοτο καὶ ἄδικα ὀργίστικα) ὁρίζεται  «πως για το άναμμα φωτιάς, σε ό,τι αφορά το κάψιμο του Ιούδα, ορίζονται ως προϋποθέσεις. 1. Γραπτή ενημέρωση της Πυροσβεστικής από το ΝΠΔΔ, δηλ. Ενορία, όπου θα ζητείται άδεια. 2. Απόσταση πάνω των 10 μέτρων από τον χώρο τέλεσις της τελετής Ανάστασις, 3. Παρουσία οχήματος της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας»

Φαίνονται λογικὰ  ὅλα αὐτά;

   Ἡ ἐνορία –παρουσιάζεται ἐδῶ ἡ νομικὴ μορφή της, ΝΠΔΔ, καὶ ὄχι τὸ σύνολο τοῦ λαοῦ, γιὰ εὐνοήτους λόγους- πρέπει νὰ ἐνημερώσῃ τὴν Πυροσβεστικὴ καὶ νὰ … ζητήσῃ ἄδεια, γιὰ … τὸ κάψιμο τοῦ Ἰούδα!!!

    Λὲς καὶ τὸ κάψιμο τοῦ Ἰούδα εἶναι μέρος  τοῦ τυπικοῦ καὶ τῆς τελετουργίας ποὺ ἀκολουθεῖται κατὰ τὴν ἀκολουθία τῆς Ἀναστάσεως. Λὲς καὶ τὸ διοργανώνουν καὶ τὸ ἐκτελοῦν ὁ ἱερεῦς καὶ τὸ ἐκκλησιαστικὸ συμβούλιο τοῦ ναοῦ. Ἤ δὲν ἔχουν βρεθεῖ ποτὲ σὲ κάψιμο Ἰούδα αὐτοὶ ποὺ γράφουν τέτοιες σοφίες ἤ κάτι ἄλλο ἔχουν στὸ μυαλό τους. Δὲν γνωρίζω περίπτωσι ἐνοριακοῦ συμβουλίου ἤ ἱερέα ποὺ νὰ ἐποπτεύῃ καὶ νὰ διοργανώνῃ τὸ κάψιμο τοῦ Ἰούδα. Αὐτὸ εἶναι ἕνα λαϊκὸ ἔθιμο, πολὺ ἀγαπητὸ στοὺς νέους, ποὺ τὸ τηροῦν ὄχι ἀπλῶς ἀδιαφορῶντας γιὰ τὶς προτροπὲς ἤ τὶς παρακλήσεις ἱερέων καὶ ἐπιτρόπων, ὥστε νὰ μὴν δημιουργηθοῦν προβλήματα ἀπὸ τὴν φωτιὰ πέριξ τοῦ ναοῦ· ἀλλὰ προκλητικὰ καὶ διεκδικητικὰ προχωροῦν στὴν ἐκτέλεσι ὅλης τῆς διαδικασίας.  Καὶ ἔρχεται τώρα ἡ Πολιτεία νὰ ἐπιβάλῃ στὸν ἱερέα νὰ ζητήσῃ … ἄδεια αὐτὸς γιὰ κάτι ποὺ ὁ ἴδιος δὲν ἔχει σχέσι καὶ ποὺ κάνουν ἄλλοι. Τόση σοβαρότης απὸ τὴν πλευρὰ τῶν νομοθετούντων. Εἶναι, ὅμως, ἀποτελεσματικὸ τέχνασμα μεταθέσεως εὐθυνῶν καὶ δημιουργίας ὑπευθύνων καὶ ὑπολόγων ἀκόμη καὶ σὲ πρόστιμα. Εἶναι μέθοδος σκανδαλισμοῦ καὶ  καλλιέργειας φόβου ἐν ὄψει Ἀναστάσεως.

Ἡ ἄλλη προϋπόθεσις εἶναι νὰ ὑπάρχῃ ἀπόστασις πάνω τῶν 10 μέτρων ἀπὸ τὸν χῶρο τελέσεως τῆς ἀναστάσιμης ἀκολουθίας!!! Ἄλλο τοῦβλο πάλι αὐτό. Δὲν γνωρίζω ποιὰ πραγματικὰ δεδομένα ἔχουν ὑπ᾿ὄψιν τους οἱ συντάξαντες τὴν ΚΥΑ. Αὐτὰ ποὺ ἐγὼ γνωρίζω, ἀρκετὲς δεκαετίες τώρα, μιὰ ποὺ εἶμαι ἀπὸ χωριό, εἶναι ὅτι τὰ 10 μέτρα πολλάκις δὲν ἐπαρκοῦν, δεδομένου τοῦ τεραστίου ὄγκου ἀπὸ κλαδιά, ποὺ σὲ κάποιες περιπτώσεις τὸ ὕψος του μπορεῖ νὰ ὑπερβαίνει τὰ 5 μέτρα μὲ διάμετρο 10 μέτρα. Προφανῶς δὲν ἔχουν βρεθῇ σὲ τέτοιες καταστάσεις. Ἐκεῖ οὔτε σὲ 20 μέτρα δὲν μπορεῖς νὰ σταματήσῃς. Νομίζουν ὅτι ἀνάβει καμμιὰ φωτίτσα ὅπως αὐτὲς ποὺ ἀνάβουν γιὰ τὸ κοκορέτσι ἤ τὸ ψητό ἀρνί. Ὅμως ποτὲ δὲν ἔχει προκληθῇ πυρκαϊά. Κανένα δεντράκι ἤ τίποτα λάστιχα τὴν πληρώνουν. Ὅμως αὐτοὶ ποὺ βάζουν τέτοιες φωτιὲς εἶναι ἄνθρωποι τοῦ τόπου καὶ δὲν πᾶνε νὰ πυρπολήσουν τὰ χωριὰ καὶ τὶς ἐκκλησιές τους.  Ἄλλοι τὰ κάνουν αὐτὰ, ἀλλὰ δὲν βλέπω νὰ συλλαμβάνονται  καὶ νὰ τιμωροῦνται. Σὲ πολλλὲς περιπτώσεις, ὅταν ἡ χωροταξία δὲν προσφέρει δυνατότητες,  τὸ κάψιμο τοῦ Ἰούδα γίνεται σὲ χῶρο ἐντελῶς διάφορο τοῦ ναοῦ καὶ ἀπομεμακρυσμένο. Φανταστεῖται ὅτι ὁ ἱερεῦς καθίσταται ὑπεύθυνος ἀκόμη καὶ γι᾿ αὐτό!!!

Ἡ τρίτη προϋπόθεσις ξεπερνᾶ κάθε ὅρια ἠλιθιότητος ἤ κουτοπονηρίας. Ἀπαιτεῖται ἡ παρουσία … ὀχήματος τῆς Πυροσβεστικῆς Ὑπηρεσίας!!! Δηλαδὴ ἐδῶ στὰ Χανιὰ, ποὺ μένω ἐγὼ, ὑπάρχουν 110 ἐνορίες, σύμφωνα μὲ τὰ στοιχεία τῆς Μητροπόλεως. Καὶ σὲ πόσες περιπτώσεις χωριῶν καὶ οἰκισμῶν, ποὺ δὲν εἶναι ἐνορίες, θὰ γίνῃ ἀνάστασις!!! Ἔχει τόσα ὀχήματα ἡ Πυροσβεστική;

Ἀκόμα καὶ ἕνας δεσπότης ποὺ ἐνημέρωσε γραπτῶς τοὺς ἱερεῖς του γιὰ τὰ παραπάνω θεωρεῖ ἀνέφικτο τὸ νὰ ὑπάρχει ὄχημα τῆς Πυροσβεστικῆς σὲ κάθε σημεῖο ποὺ θὰ καίγεται ὁ Ἰούδας, ὁπότε συμπεραίνει ὅτι εἶναι ἀπαγορευτικὸ τὸ ἄναμμα τῆς φωτιᾶς γιὰ τὸ κάψιμο τοῦ Ἰούδα. Σπίρτο ὁ σεβασμιώτατος, ἀλλὰ ἀπορῶ πῶς δέχτηκε τέτοιες ἐντολὲς καὶ τὶς μεταφέρει στοὺς ἱερεῖς του.

Ἡ πρώτη ἐντύπωσις εἶναι ὅτι ὅλο αὐτὸ τὸ σκηνικὸ καὶ ἡ ΚΥΑ ἔχει στηθῃ γιὰ νὰ ἀπαγορευτῇ τὸ ἔθιμο τοῦ καψίματος τοῦ ἱούδα. Εἶναι γνωστὸ ὅτι ἀκόμη καὶ τὸ Ὑπουργεῖο ἐξωτερικῶν τῶν ΗΠΑ, τὸ τόσο εὐαίσθητο γιὰ τὸν σεβασμὸ τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων ἔχει καταγγείλει στὸ παρελθὀν  τὴν χώρα μας ὅτι προσβάλει τὰ ἀνθρώπινα δικαιώματα τῶν ἐβραίων Ἐλλήνων καὶ ὅτι τὸ ἔθιμο αὐτὸ στρέφεται κατὰ τοῦ Ἐβραϊκοῦ λαοῦ καὶ προκαλεῖ κλίμα ἀντισημιτισμοῦ!!! [https://www.ecclesia.gr/greek/holysynod/commitees/press/epifanios/epifanios_text11.htm] Τὸ πόση σχέσι ἔχει αὐτὸ μὲ τὴν πραγματικότητα μπορεῖ νὰ τὸ δῃ κανεὶς στὸ κείμενο ποὺ  παραπέμπω.

Καὶ ἐνῷ ὁ ἀντισημιτισμὸς εἶναι τὸ πασπαρτοῦ χρώμα γιὰ νὰ χρωματιστῇ ὅτιδήποτε ἐνοχλητικὸ, ἐδῶ τὸ πράγμα ἔχει σοβαρότερες διαστάσεις. Ἐπὶ τῇ βάσει τῶν ἀνωτέρῳ καταλήγουμε στὸ ὅτι : «Η μη τήρηση της Υπουργικής αυτής απόφασης επιφέρει καταλογισμό υψηλών Διοικητικών προστίμων στον ΝΠΔΔ, δηλ. στην Ενορία».

Δηλαδὴ ἡ πολιτεία τῶν σοδομιστῶν, ἡ πολιτεία τῶν ἐμβολιαστῶν, ἡ πολιτεία-πλασιὲ τῶν φαρμακευτικῶν ἐταιρειῶν, ἡ πολιτεία τῆς ἐπιβολῆς, τῆς ἀνελευθερίας, ἡ πολιτεία ποὺ ἔβαζε πρόστιμο στοὺς ἱερεῖς γιατὶ λειτουργοῦσαν, γιατὶ κοινωνοῦσαν τοὺς ἀνθρώπους, ἔρχεται τώρα πάλι λίγο πρὶν τὸ Πάσχα, ἀφοῦ ψήφισε τοὺς νόμους τοῦ αἴσχους καὶ ἀπειλεῖ τοὺς ἱερεῖς , τὶς ἐνορίες, μὲ πρόστιμα· γιὰ λόγους ποὺ δὲν ἐξαρτῶνται ἀπὸ τοὺς ἱερεῖς. Θέλει νὰ δείξῃ ὅτι εἶναι παροῦσα καὶ ὅτι αὐτὴ κάνει κουμάντο. Καὶ ἔχει συνεργοὺς τοὺς Ἰοῦδες τῆς Ἱεραρχίας, τοὺς δολίους καὶ δούλους τῆς ἐξουσίας. Αὐτοὶ ποὺ ἀνακοίνωναν κάθε ΚΥΑ τὴν περίοδο τῆς ὑγειονομικῆς ἀπάτης καὶ ἐπέβαλαν στοὺς ἱερεῖς πλήρη συμμόρφωσι μὲ τὰ παράλογα ἀντιεπιστημονικὰ καὶ ἀπάνθρωπα μέτρα, συνεχίζουν σήμερα τὸ ἔργο τους. Ἀντὶ νὰ διαμαρτηρηθοῦν γιὰ τὸ παράλογο αὐτὸ μέτρο καὶ νὰ ἀρνηθοῦν κάθε ἐμπλοκὴ, ὑπερθεματίζουν καὶ ἐκβιάζουν τοὺς ἱερεῖς. Τί σχέσι ἔχουν οἱ παπάδες μὲ τὰ μέτρα πυροπροστασίας; Ἄς φροντίσει ἡ ἀστυνομία καὶ ἡ πυροσβεστικὴ γιὰ ὅσα θεωρεῖ σωστά καὶ ἄς ἀναλάβουν τὴν εὐθύνη τους ἀπέναντι στὸν λαὸ καὶ τὰ καλά ἤ κακά, ἔθιμά του. Βλέπουμε τὴν ἔγνοια τους καὶ τὰ ἀποτελέσματά της. Γιὰ  νὰ εἴμαστε δίκαιοι τὴν ἔγνοια καὶ τὰ μέτρα τῆς πολιτείας ποὺ χειραγωγεῖ τὶς κρατικὲς ὑπηρεσίας. Κάμανε τοὺς παπάδες ψευδογιατροὺς νὰ προτρέπουν τοὺς ἀνθρώπους νὰ ἐμβολιάζονται καὶ τὶς ἐκκλησίες κέντρα ἐμβολιασμοῦ. Τώρα ποὺ ὁ κόσμος πέφτει κάτω καθημερινὰ κάνουν ὅτι δὲν βλέπουν. Τώρα θέλουν νὰ τοὺς κάμουν ἀστυνόμους καὶ  πυροσβέστες καὶ νὰ πληρώνουν πρόστιμα γιὰ ἐνέργειες ἄλλων. Ἀπορῶ ποιὸ δικαστήριο θὰ δικάσει κάποιον  παπά καὶ θὰ τοῦ ἐπιβάλλει πρόστιμο, ἐπειδὴ ἄλλοι κάψαν τὸν Ἰούδα. Ἴσως κάποιο σὰν αὐτὸ ποὺ ἀθώωσε αὐτοὺς ποὺ κάψαν τὸ Μάτι ἤ αὐτὸ ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ δῇ τοὺς ὑπευθύνους ποὺ δολοφόνησαν τὸν κόσμο στὰ Τέμπη.

Μιὰ ποὺ συνέχεια λένε γιὰ χωρισμὸ Ἐκκλησίας καὶ κράτους γιατὶ θέλουν ἀρμοδιότητες τοῦ κράτους νὰ τὶς φορτώσουν στὴν Ἐκκλησία; Δὲν βλέπουν τὸ παράλογο; Ποιοί, ὄμως; Αὐτοὶ ποὺ δὲν βλέπουν τὸν παραλογισμὸ νὰ παντρεύονται ἀρσενικοὶ μὲ ἀρσενικοὺς καὶ νὰ παίρνουν καὶ ἐπίδομα μητρότητος, θὰ δοῦν κάτι ἄλλο παράλογο; Καὶ ὅμως αὐτοὶ παρουσιάζονται ὡς σοβαροὶ ἄνθρωποι καὶ κυβερνοῦν ὁλόκληρη χώρα, καὶ τὸ ἐκπληκτικὸ ὑπάρχουν ἄνθρωποι ποὺ τοὺς ψηφίζουν καὶ θεωροῦν ὅτι εἶναι καὶ χριστιανοὶ (καὶ οἱ ψηφιζόμενοι καὶ οἱ ψηφίζοντες). Καὶ ἄνοιξε καὶ κουβέντα μὲ ποιὸ δικαίωμα καὶ ποιός μπορεῖ νὰ τοὺς ἐμποδίσῃ νὰ μπαινοβγαίνουν στὶς ἐκκλησίες, παριστάνοντας προεκλογικῶς τοὺς ψευδοευσεβεῖς μετὰ ποὺ ψήφισαν τοὺς σοδομονόμους. Καὶ ἔχουν δίκηο. Αὐτοὶ θεωροῦν ὅτι κάνουν ὅ,τι θέλουν μέσα στοὺς ναοὺς. Ποιὸς μπαίνει, ποιὸς βγαίνει, ποὺ θὰ κάτσῃ καὶ ἄν θὰ φορῇ μουρόπανο, ἄν ἐπιτρέπεται νὰ μεταλάβῃ, τί ὥρα θὰ γίνῃ ἡ Ἀνάστασι καὶ τόσα ἄλλα. Θεωροῦν ὅτι μποροῦν νὰ ψηφίζουν καὶ ὅτι νόμους θέλουν καὶ ὄχι μόνο πρέπει νὰ τοὺς τηροῦν ὅλοι, ἀλλὰ καὶ καὶ νὰ τοὺς προπαγανδίζουν καὶ νὰ τοὺς προωθοῦν οἱ ἴδιοι οἱ ἱεράρχες καὶ οἱ κληρικοί ἀκόμη καὶ ἄν εἶναι προφανῶς ἀντίθετοι μὲ τὸν νόμο τοῦ Θεοῦ..

Τί νὰ περιμένεις ὅμως ἀπὸ ἱεράρχες ποὺ τοὺς ὑβριστὲς τοῦ Ἀγίου Πνεύματος τοὺς ἀποκαλοῦν ἐξοχωτάτους καὶ τοὺς βάζουν νὰ λένε καὶ τὸ Πιστεύω ἐντὸς τοῦ ναοῦ, σὰν τὸν Πατριάρχη καὶ τὸν Ἐλπιδοφόρο; Ὅταν στὸν ναὸ ποὺ «ἱερουργοῦν», τέτοιες μέρες, ἀκούγονται τὰ προφητικὰ λόγια -λόγια τοῦ ἁγίου Πνεύματος- αὐτοὶ δὲν νοιώθουν τίποτα;

«Ποιμένες πολλοὶ διέφθειραν τὸν ἀμπελῶνά μου, ἐμόλυναν τὴν μερίδα μου, ἔδωκαν τὴν μερίδα τὴν ἐπιθυμητήν μου εἰς ἔρημον ἄβατον, ἐτέθη εἰς ἀφανισμὸν ἀπωλείας»(πρ. Ἰερεμίας)

Δὲν νοιώθουν νὰ τοὺς άφοροῦν αὐτὰ τὰ λόγια; Ποιούς ἀφοροῦν; Τόσο πολὺ τυφλώθηκαν καὶ πωρώθηκαν καὶ δὲν μποροῦν νὰ γυρίσουν πίσω στὸ Θεὸ ποὺ ἄφησαν καὶ νὰ γιατρευτοῦν ἀπὸ τὴν ἀρρώστια τους;

«Τετύφλωκεν αὐτῶν τοὺς ὀφθαλμοὺς καὶ πεπώρωκεν αὐτῶν τὴν καρδίαν͵ ἵνα μὴ ἴδωσι τοῖς ὀφθαλμοῖς, καὶ νοήσωσι τῇ καρδίᾳ, καὶ ἐπιστραφῶσι͵ καὶ ἰάσομαι αὐτούς». (πρ. Ἠσαΐας)

Ὁ Ἰούδας  πρόδωσε γιὰ τριάκοντα ἀργύρια. Ἄπαξ. Μετεμελήθη καὶ ἀπελθῶν ἀπήγξατο. Κρεμάστηκε. Οἱ σύγχρονοι ἐκλησιαστικοὶ Ἰοῦδες, ὅπως βλέπουμε, δὲν ἐπρόδωσαν ἄπαξ. Προδίδουν συνεχῶς ἀλλὰ πληρώνονται καὶ συνεχῶς. Ἔχουν μηνιάτικο προδοσίας. Νεκροὶ, ποὺ «στὸ μισθολόγιο ὑπάρχει τ᾿ ὄνομά τους». Ὄχι μόνο δὲν μεταμελοῦνται, ἀλλὰ κάνουν ὅτι μποροῦν γιὰ νὰ εἶναι χρήσιμοι στοὺς μισθωτές τους. Ὁ σκοτασμὸς τῆς φιλαργυρίας.

Τώρα ποὺ ἀγανακτισμένος γράφω αὐτὰ, ὁ Χριστὸς εἶναι στὸν τάφο, ἀλλὰ τὸ Συνέδριο τῆς ἀνομίας δὲν ἡσυχάζει καὶ μελετᾶ καὶ σχεδιάζει καὶ προβλέπει κάθε μελλοντικὴ κίνησι του. Τὰ ἴδια γίνονται καὶ σήμερα. Τὰ ὄργανα τοῦ σκότους εἶναι πολὺ μπροστά στὸν σχεδιασμό τους. Καὶ οἱ σύγχρονοι προδότες σχεδὸν τζάμπα πουλοῦν τὰ τίμια. Μὲ τὰ ψίχουλα τῆς ψευδοεξουσίας, τῆς ψευδοδημοσιότητος, τὴν κολακεία καὶ τὴν προβολὴ , δηλαδὴ τὴν σύγχρονη φιλαργυρία, ἀνταλλάσουν ὅσο- ὅσο τὴν ἐν Χριστῷ ἐλευθερία μὲ τὴν δουλεία τους στὰ ἐνεργούμενα τοῦ ἀντιχρίστου.

Ἀλλὰ στὸ τέλος ὁ Χριστὸς ἀναστήνεται. Εἶναι ὁ μόνος ποὺ ἔχει πραγματικὴ ἐξουσία καὶ δύναμι καὶ δόξα. Καὶ ὁ μόνος δρόμος γιὰ ἐκεῖ εἶναι ὁ θάνατος. Δειλοὶ καὶ γλύφτες καὶ πονηρούληδες δὲν βαδίζουν τέτοιους δρόμους. Οὔτε βέβαια καὶ ἐγωϊστὲς καὶ παληκαράδες καὶ ὑπερόπτες. Ὁ Θεὸς νὰ φωτίσῃ καὶ νὰ ἐνισχύσῃ ὥστε νὰ κρατήσουμε τὴν πίστι τῶν ἀγίων, ἤ , τέλος πάντων νὰ θέλουμε νὰ τὴν κρατήσουμε. Θἄρθη ἡ ὥρα ποὺ θὰ σταθοῦμε μπροστὰ στὸν Κριτή. Τοὺς ὄρους τοὺς ξέρουμε. Μᾶς τὰ ἔχει πεῖ ἀπὸ τὴν ἀρχή. Ἡ εὐθύνη εἶναι ὅλη δική μας. Οἱ σύγχρονοι Ἀρχιερεῖς καὶ οἱ Γραμματεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι, ἡ σπείρα, ὁ φανατισμένος λαὸς, ὁ Πιλάτος, ὅλοι, ἐτοιμάζουν τὴν μεγάλη ἐπίθεσι.  Ἄς μὴν ξεχνοῦμε ὅ,τι «οἱ πιὸ ἐπικίνδυνες ἀποκαλυπτικὲς δυνάμεις βρίσκονται μέσα στοὺς κόλπους τῆς χριστιανοσύνης» (Ἰωάννου Ἰανολίνδε: Ὁ φυλακισμένος προφήτης)

Καλή Ἀνάστασι.

Σόδομα, Γόμμορα, Νινευή και η Ελλάδα του 2024, μέσα από το προφητικό μάτι του π. Αθανασίου Μυτιληναίου.

Σόδομα, Γόμμορα, Νινευή και η Ελλάδα του 2024, μέσα από το προφητικό μάτι του π. Αθανασίου Μυτιληναίου.

Σόδομα, Γόμμορα, Νινευή και η Ελλάδα του 2024, μέσα από το προφητικό μάτι του π. Αθανασίου Μυτιληναίου.

Ἡ καταστροφή τῆς Νινευῆ. Σαρδανάπαλος, ὁ τελευταῖος αὐτοκράτωρ τῆς Νινευῆ.

†.Θά ἤθελα νά ρίχναμε μιά ματιά σ’ αὐτήν τήν ταλαίπωρη Νινευή, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ ἕναν τύπον μελλούσης καταστροφῆς. Καί εἶναι πολύ ἀξιόλογος αὐτός ὁ ἱστορικός τύπος μελλούσης καταστροφῆς. Διότι ἔχομε καί ἕναν ἄλλον ἱστορικόν τύπον, ὁ ὁποῖος ἔλαβε χώρα εἰς τήν Νινευή. Εἶναι ὅταν ὁ Ἰωνᾶς δέν πηγαίνει στήν Νινευή καί τελικά τό ψάρι τόν τρώγει χωρίς νά τόν χωνέψη καί μέσα εἰς τήν κοιλίαν τοῦ κήτους μένει τρεῖς μέρες καί τρεῖς νύχτες κι ἐκεῖ εἶπε τήν περίφημη ὠδή του, ἡ ὁποία εἶναι Χριστολογική.

    Λέγει τό ἑξῆς ἐκεῖ στήν ὠδή του ὁ Ἰωνᾶς: «ἔδυ ἡ κεφαλή μου εἰς σχισμάς ὀρέων» Πρό αὐτοῦ λέγει ὅτι κατέβηκα, λέει, στόν Ἅδη πού εἶναι ἐκεῖ αἰώνιοι μοχλοί -δέν ἀνοίγει δηλαδή κατά τρόπον πού νά παραβιαστῆ ἀπό ἄλλους, ξέρω ’γώ ἐχθρούς καί τά λοιπά.- Κι ὅμως δέν ἦταν εἰς τόν Ἅδη. Ἡ κοιλία τοῦ κήτους εἶναι τύπος τοῦ Ἅδου. Καί ἔγειρε «ἔδυ» -ἐβασίλεψε κατά λέξι, ἔδυσε- ἔγειρε ἡ κεφαλή μου σέ σχισμές ὀρέων. Ποιές σχισμές ὀρέων, ἀφοῦ ἤτανε μέσα στήν κοιλία τοῦ κήτους;

     Ἀλλά ὁ Χριστος ὁ ἴδιος ἑρμηνεύει καί λέγει ὅτι ἡ κοιλία τοῦ κήτους εἶναι ὁ τάφος ὁ δικός Του. Καί εἰς λαξευτήν πέτραν ἐτοποθετήθη. Ἔγειρε ἡ κεφαλή τοῦ Χριστοῦ εἰς σχισμάς ὀρέων. Διότι τόν ἔβαλαν μέσα εἰς τόν λαξευμένον βράχον.

    Βλέπετε προφητεία! Εἶναι Χριστολογική ἡ ὠδή τοῦ Ἰωνᾶ. Ἀλλά ἐάν ἀπετέλεσε αὐτή ἡ φυγή τοῦ Ἰωνᾶ τό κυριότατον μέρος τῆς προφητείας του -διότι ὁ Ἰωνᾶς δέν ἔγραψε τίποτα, ἄν διαβάσετε τό βιβλίο τοῦ Ἰωνᾶ δέν ἔγραψε τίποτα ὁ Ἰωνᾶς- ἀλλά ὁ ἴδιος ἀπετέλεσε προφητεία· ὁ ἴδιος! Δέν ἔγραψε προφητεία, ὁ ἴδιος στάθηκε προφητεία! Δηλαδή κατά ἕναν ἐποπτικόν τρόπον δημιούργησε γεγονότα. Αὐτά τά γεγονότα ἀποτελοῦν τήν προφητεία.

    Καί τό σπουδαῖον εἶναι ὅτι, ὅταν ὁ Χριστός θέλησε νά μιλήση γιά τήν Ἀνάστασίν του, δέν ἐπεστράτευσε οὔτε τόν Ἠσαΐα, οὔτε τόν Ἱερεμία, οὔτε τόν Ἰεζεκιήλ, οὔτε τόν Δανιήλ· ἐπεστράτευσε τόν Ἰωνᾶ, ὁ ὁποῖος θεωρεῖται ἀπό τούς λεγόμενους μικρούς, ὄχι σέ ἀξία μικρούς προφήτας -ὄχι σέ ἀξία!- ἀλλά ἀπό πλευρᾶς ὄγκου ἔργου. Δέν ἔγραψε τίποτα ὁ Ἰωνᾶς κι οἱ ἄλλοι ἔγραψαν λίγα πράγματα. Εἶναι δώδεκα οἱ λεγόμενοι μικροί προφῆται.

     Ὁ Κύριος χρησιμοποιεῖ τόν Ἰωνᾶ γιά τήν Ἀνάστασίν του· εἶπε στούς Ἑβραίους: «ζητᾶτε σημεῖον; θά σᾶς δοθῆ τό σημεῖον τοῦ Ἰωνᾶ». Καί μέ τόν τρόπον αὐτό ἀποδεικνύει τήν Ἀνάστασίν του, προφητικά.

    Τό ἴδιο πρόσωπο τοῦ Ἰωνᾶ συνδέεται καί μέ τήν καταστροφή τῆς Νινευῆ. Καί ἡ καταστροφή τῆς Νινευή ἀποτελεῖ ἱστορικόν τύπον μελλούσης κατασροφῆς τοῦ κόσμου.

     Ἔχομε τρεῖς -τρεῖς!- ἱστορικούς  τύπους καταστροφῆς τοῦ κόσμου. Ἂν θέλετε εἶναι τέσσερις. Εἶναι πρῶτος ὁ κατακλυσμός· μετά εἶναι τά Σόδομα καί τά Γόμορα, εἶναι κατά κυριολεξίαν ἱστορικός τύπος καταστροφῆς τοῦ κόσμου· κατόπιν εἶναι ἡ καταστροφή τῆς Νινευή· κατόπιν εἶναι ἡ καταστροφή τῆς Βαβυλών ος -δέν χρησιμοποιεῖται μάλιστα ἡ Βαβυλών  εἰς τήν Ἀποκάλυψι;- Σημειώσατε, σημειώσατε ὅτι, ὅταν ὁ Εὐαγγελιστής Ἰωάννης γράφη τήν Ἀποκάλυψί του, ἡ Βαβυλών ἦταν κατεστραμένη πεντακόσια χρόνια· πεντακόσια χρόνια ἡ  Βαβυλών! «Τότε;» θά πῆτε. Κι ὅμως χρησιμοποιεῖ τ’ ὄνομα Βαβυλών ὁ Εὐαγγελιστής Ἰωάννης στήν Ἀποκάλυψι καί ἐννοεῖ τήν Ρώμη. Ἄρα τί σημαίνει αὐτό; ὅτι ἡ Βαβυλών εἶναι ἱστορικός τύπος μελλούσης καταστροφῆς -ὄχι μιᾶς πόλεως!- τοῦ κόσμου.

   Καί τέλος, ὁ τελευταῖος ἱστορικός τύπος εἶναι ἡ καταστροφή τῆς Ἱερουσαλήμ πού συνδέεται μέ τό τέλος τοῦ κόσμου. Ἡ Βαβυλών καί ἡ Νινευή  δέν συνδέεται μέ τό τέλος τοῦ κόσμου, ἁπλῶς γεγονότα μέσα στήν ἱστορία ὡς ὑπόδειγμα καταστροφῆς. Τά Σόδομα καί τά Γόμορα καί ἡ Ἱερουσαλήμ συνδέονται μέ τό τέλος τοῦ κόσμου.

    Ἀντιλαμβάνεσθε λοιπόν, ἀφοῦ εἶναι ἱστορικοί τύποι μελλόντων συμφορῶν, μᾶς ἐνδιαφέρει˙ καί μᾶς ἐνδιαφέρει πολύ, διότι αὐτό μποροῦμε νά τό πάθωμε ἐμεῖς τώρα στόν εἰκοστό αἰῶνα, στόν πολιτισμό μας, στήν Ἑλλάδα, στήν Εὐρώπη, στήν ὑφήλιο, στήν Ἀμερική, δέν ξέρω ποῦ, καί νά ’χωμε φοβερές καταστροφές, φτάνοντας σέ πληρότητα ἀπ’ ὅ,τι οἱ πόλεις ἐκεῖνες.

    Γι’ αὐτό ἀξίζει νά δοῦμε: τί συνέβη εἰς τήν Νινευή, ὥστε ἔφθασε νά καταστραφῆ;

    Βέβαια θά ’χα πάρα πολλά νά σᾶς πῶ, πού θά μποροῦσε ν’ ἀποτελέση ἕνα ἀκόμη μάθημα μίας ὥρας ἐκεῖνα τά ὁποῖα θά εἶχα νά σᾶς πῶ. Ἀλλά δέν πειράζει ὅμως˙ σᾶς λέγω μόνον μερικά πολύ πολύ στοιχειώδη· ὅτι ἡ Νινευή καί ἡ Βαβυλών ἦταν δυό ἀντίζηλες πόλεις. Τελικά συμμαχοῦν οἱ Χαλδαῖοι, οἱ ὁποῖοι ἦσαν στό νότιο μέρος κοντά στόν Περσικό κόλπο, μέ τούς Μήδους ἀπό πάνω, πρός βορρᾶν, καί νίκησαν τήν Νινευή, ἡ ὁποία κατεστράφη τό 612 π.Χ. καί μετεβλήθη σέ σωρό ἐρειπίων εἰς τέτοιον  βαθμόν, ὥστε ὁ Ξενοφῶν -ὁ δικός μας ὁ Ξενοφῶν!- ὅταν ἔκανε τήν γνωστή πορεία μέ τόν Κύρο -τά θυμόσαστε, ἔ; «Κύρου ἀνάβασις»- πέρασε ἀπό ’κεῖ ἀπό τήν Νινευή κάπου τό 400 π.Χ. καί δέν ἀντελήφθη ὅτι εὑρίσκετο -μόλις εἶχαν περάσει δηλαδή διακόσια χρόνια- δέν ἀντελήφθη ὅτι εὑρίσκετο πάνω ἀπό τά ἐρείπια τῆς Νινευή. Καί τοῦ εἶπαν ὅτι «ἐδῶ ἦταν ἡ Νινευή!».

    Κάτι ἀνάλογο συνέβη καί μέ τήν Βαβυλώνα. Δέν ξέρουν ποῦ ἀκριβῶς ἦτο ἡ ἀκριβής της θέσις˙ τέτοια ἦταν ἡ καταστροφή της! Μέχρι τόν 18ο αἰῶνα ἡ Νινευή ἁγνοεῖτο ὡς θέσις. Γιατί μόλις διακόσια χρόνια μετά τήν καταστροφή της ὁ Ξενοφῶν δέν ἤξερε πού εἶναι˙ τοῦ ’παν ὅτι «ἐδῶ ἦταν ἡ Νινευή -ξέρω ’γώ λόφους ἀπό χῶμα- ἐδῶ ἦταν ἡ Νινευή», «μπά, ἡ Νινευή ἐδῶ;» Πόσο μᾶλλον περνῶντας οἱ αἰῶνες! Ἔτσι χάθηκε ἡ θέσις τῆς Νινευή˙ θά λέγαμε «κουκουβάγιες λαλοῦσαν στήν περιοχή!».

      Ἔμεινε ἄγνωστη ἡ θέσις τῆς Νινευή καί ἀνεγνωρίσθη ὅτι βρίσκεται κοντά εἰς τήν Μοσούλη, τήν σημερινή Μοσούλη τῆς Βαγδάτης, πρός τό τέλος τοῦ 18ου αἰῶνος ἀπό τόν Γερμανόν Κάρστεν. Καί ἐπεβεβαιώθη τελικά μέ ἀνασκαφές ὅτι ἦτο ἡ Νινευή τό 1820 μ.Χ. Ἦταν τόση καί τέτοια ἡ καταστροφή της!

    Ἀλλά γιά νά δοῦμε ὅμως γιατί ἦταν τόση καί τέτοια ἡ καταστροφή της. Προσέξατε! Ἡ πόλις αὐτή, πού κάποτε μετενόησε καί ἐσώθηκε, ξανάπεσε στήν ἁμαρτία· μιά ἁμαρτία πού δέν εἶχε ὅρια.

    Φαίνεται -σᾶς παρακαλῶ κοπέλες, ἀνοῖξτε καλά τ’ αὐτιά σας ν’ ἀκούσετε αὐτό πού θά σᾶς πῶ- φαίνεται ὅτι οἱ ἄνθρωποι πάντα κάνουν ἁμαρτίες. Πάντοτε. Καί ψέματα λένε…, καί κλέβουν… καί πολέμους κάνουν…, καί τά λοιπά, καί τά λοιπά, καί τά λοιπά. Θά λέγαμε ὅτι οἱ Ἕλληνες ὅλο πολέμους ἔκαναν· ἔστω ἐπιθετικούς, ἔστω ἀμυντικούς, ἡρωϊκοί πόλεμοι ἦσαν, τέλος πάντων. Ὃλα ἁμαρτία εἶναι αὐτά τά πράγματα· ἀλλά ἔχει κι ἕνα μεγαλεῖο. Ἔχει κι ἕνα μεγαλεῖο! Θά τό πάρωμε κι ἔτσι.

    Εἶναι ὅμως μερικές ἁμαρτίες μέσα στίς ἀνθρώπινες γενιές τίς ὁποῖες -πῶς νά τό κάνωμε;- ἰδιαίτερως ὁ Θεός δέν ἀνέχεται. Βεβαίως βασικά εἶναι ἡ εἰδωλολατρία˙ ἀλλά καί τήν εἰδωλολατρία τήν ἀνέχεται ὁ Θεός μέχρις ἑνός βαθμοῦ. Ὅταν λέγει ὁ Ἀπ. Παῦλος ἐπί παραδείγματι ὅτι «ὑπερεῖδε, λέγει, ὁ Θεός τούς χρόνους τῆς ἀγνοίας». Ἂγνοια οἱ ἄνθρωποι εἶχαν, δέν ἤξεραν τόν ἀληθινόν Θεόν. Ἔρχεται ἡ ὥρα νά γνωρίσουν τόν ἀληθινό Θεό.

    Εἴτε ζοῦμε σέ κατάστασι ἀγνοίας, εἴτε σέ κατάστασι γνώσεως Θεοῦ, αὐτά τά κάποια ἁμαρτήματα, ἅμα ὑπάρχουν, φοβερά ἐρεθίζουν τόν Θεόν. Βασικά εἶναι τά σαρκικά ἁμαρτήματα. Βασικά. Ὅπως κατεστράφη ὁ ἀρχαῖος κόσμος διά τοῦ κατακλυσμοῦ, «διά τό εἶναι αὐτούς σάρκας»· ὑλισταί, σαρκικοί ἄνθρωποι! Ἀλλά ἀπό τά σαρκικά ἁμαρτήματα -πότε δέν ὑπῆρχαν πορνεῖες στήν ἱστορία; πάντα ὑπῆρχαν καί θά ὑπάρχουν πάντοτε πορνεῖες καί ἀνηθικότητες- μερικά ἁμαρτήματα ἀπό τά σαρκικά εἶναι ἰδιαζόντως σιχαμερά εἰς τόν Θεόν.

     Καί τά ἰδιαζόντως σιχαμερά ἁμαρτήματα, παιδιά εἶναι: Ἡ ἀλλαγή τῶν φύλων· ὅταν τό ἀγόρι γίνεται κορίτσι, κι ὅταν τό κορίτσι γίνεται ἀγόρι· αὐτό τό μπέρδεμα. Αὐτό τό μπέρδεμα. Ἀρχίζουν οἱ ἄνδρες νά γυναικίζουν μέ τά ροῦχα τους… μέ τά μαλλιά τους… μέ τό περπάτημά τους… καί μέ τήν συμπεριφορά τους. Ὅπως καί τά κορίτσια ἀρχίζουν νά ἀνδρίζουν μέ τά μαλλιά τους…, μέ τά ροῦχα τους…, μέ τά παντελόνια πού φορᾶνε… Ἀκοῦτε;… Ἀκοῦτε; Μέ τά παντελόνια πού φορᾶνε…, καί λοιπά, καί λοιπά καί αὐτές ἀνδρίζουν· δηλαδή ἀνδροποιεῖται ἡ γυναῖκα καί γυναικοποιεῖται ὁ ἄνδρας καί γίνεται αὐτό τό μπέρδεμα τῶν φύλων. Αὐτό τό μπέρδεμα τῶν φύλων εἶναι ἰδιαζόντως σιχαμερό εἰς τόν Θεό.

     Ἔχω χρέος νά τό πῶ καί νά τό φωνάξω. «Διατί κατεστράφησαν τά Σόδομα καί τά Γόμορα;» Διαβάστε εἰς τό βιβλίο τῆς Γενέσεως, κεφάλαιο 19ο, νά ἰδῆτε ἐκεῖ γιατί κατεστράφησαν, παρακαλῶ, οἱ πόλεις αὐτές. Γιατί, ἀπό μικροῦ, λέγει, ἕως μεγάλου οἱ ἄνδρες μετήρχοντο τίς διαστροφές. Αὐτές πού μετέρχεται καί ἡ ἐποχή μας. Ναί!

    Γιά νά ’ρθωμε τώρα καί στή Νινευή. -Καί νά φαντασθῆτε ὅτι δέν ἐσώθη οὔτε ἕνας ἀπό τά Σόδομα καί τά Γόμορα. Οὔτε ἕνας δέν σώθηκε!- Μένει ἡ Νινευή. Γιά νά δοῦμε τή Νινευή. Γιατί κατεστράφη τόσο πολύ; τί συνέβαινε εἰς τήν πόλιν αὐτήν; Ἁμαρτίες; Πάντα εἶχε ἁμαρτίες ἡ Νινευή. Εἶχε τέτοιες ἁμαρτίες! Καί ἀπό ποῦ ξεκινοῦσαν αὐτές οἱ ἁμαρτίες; Ἀπό τόν Αὐτοκράτορα. Καί ὅταν λέει βρωμάει τό ψάρι ἀπό τό κεφάλι, τότε βρωμάει καί ἡ οὐρά· ὅταν βρωμάει τό κεφάλι! Ὅταν ὁ Αὐτοκράτωρ, ὁ Βασιλεύς, ὁ Κυβερνήτης εἶναι τέτοιος ἄνθρωπος, δέν μπορεῖ παρά καί ὁ λαός νά εἶναι ὅμοιος.

    Λοιπόν, ὁ τελευταῖος Αὐτοκράτωρ τῆς Νινευή ἦταν ὁ γνωστός μας Σαρδανάπαλος. Θά σᾶς πῶ γιά τόν Σαρδανάπαλο τί γράφει ὁ Ἀθηναῖος εἰς τό βιβλίο του «Δειπνοσοφιστής» (Κεφ. 12ον, 528). Γράφει καί ὁ Πλούταρχος καί μάλιστα μία πρότασι μόνο ἀλλάζει συντακτικῶς· εἶναι ὅμως οἱ ἴδιες λέξεις. Ἀναφέρεται καί ἀπό τόν Πλούταρχο ἡ περίπτωσι αὐτή. Γράφει καί ὁ Διόδωρος, Ἕλληνες συγγραφεῖς.

    Σᾶς διαβάζω πρῶτα τί γράφει ὁ Ἀθηναῖος στόν «Δειπνοσοφιστή» του. Τί εἶχε…, τί εἶχε ὁ Σαρδανάπαλος, ὁ τελευταῖος αὐτοκράτωρ τῆς Νινευή; ὁ ὁποῖος περιττόν νά σᾶς πῶ ὅτι τόν ἔσφαξαν καί λοιπά, καί λοιπά.

    «Εἶχε γυναικείαν φωνήν καί ἐψιμυθιωμένος καί κεκοσμημένος γυναιστί» Ἐψιμυθιωμένος θά πῆ: φοροῦσε ψιμύθια, αὐτά πού βάζουν οἱ γυναῖκες, κοκκινάδια, ποῦδρες, ψιμύθια· αὐτά λέγονται ψιμύθια. Φοροῦσε λοιπόν ψιμύθια, τέτοια πράγματα, δηλαδή κραγιόνια καί τέτοια πράγματα καί ἦταν στολισμένος, λέγει, γυναιστί, κατά τρόπον γυναικεῖον.

    «Καί μετά τῶν παλακίδων ξένων πορφύραν ἀναβάβηνται μετ’ αὐτῶν καθήμενος» Ἦταν λέγει μέ τίς παλακιδες -παλιογυναῖκες- καί -τό ρῆμα «ξένω» εἶναι μέχρι καί σήμερα, «ἒχομε νά ξάνωμε μαλλί, λέγει ἡ παροιμία»- ἒξενε πορφύρα, δηλαδή εὑρίσκετο μέσα σέ γυναικεῖες δουλειές μαζί μέ τίς γυναῖκες. Προσέξτε· «ἀναβάβηνται μετ’ αὐτῶν καθήμενος.» Ἀναβάβην θά πῆ: εἶχε τά πόδια ἀπρεπῶς τοποθετημένα ὅταν ἐκάθητο· ὃπως σήμερα βλέπομε σχεδόν κατά κανόνα· ἀκόμη καί στήν ἐξομολόγησι πού ἔρχονται τό κάνουν αὐτό, ἀκόμη καί στήν Ἐκκλησία μέσα τό κάνουν. Τό ’χω προσέξει αὐτό τό πρᾶγμα· εἶναι φοβερό! οἱ γυναῖκες πού βάζουν τό ’να πόδι πάνω στ’ ἄλλο. Ποτέ μή βάζετε τό ’να πόδι πάνω στ’ ἄλλο! εἶναι… εἶναι φοβερό, γιά νά μή πῶ κι ἀλλά γύρω ἀπό τό θέμα αὐτό.

    «Τάς ὀφρύς ὑπογεγραμμένος.» Τί θά πῆ «τάς ὀφρύς ὑπογεγραμμένος»; Εἶχε ξυρίσει τά φρύδια του κι εἶχε βάλει μολυβιά, αὐτά πού βάζουν καί οἱ γυναῖκες. Ναί!

    «Γυναικείαν δέ στολήν ἔχων» φοροῦσε γυναικεῖα ροῦχα «καί κατακεκηχυρισμένον τόν πόγωνα». Τελικά ἐπικράτησε οἱ ἄνδρες νά ξυρίζωνται χωρίς αὐτό νά ἔχη μία ἐπίπτωσι ἄσχημη. Ἀλλά ἐν τοιαύτῃ περίπτωσει, τότε ἐκεῖνος πού ξύριζε τά γένεια του ἦταν διαβεβλημένος ἄνθρωπος, ἠθικά διαβεβλημένος. Αὐτό δέ τό κατακεκηχυρισμένον, -ἡ κήσυρις εἶναι ἡ ἐλαφρόπετρα, ἡ γνώστη πού τρίβομε καί λυαίνομε μάρμαρα, πλακάκια ὅταν εἶναι λερωμένα· παίρνομε τήν ἐλαφρόπετρα καί τρίβομε καί τό καθαρίζομε, τό λειαίνομε. Εἶναι παρακείμενος ἐδῶ πέρα, «κατακεκηχυρισμένος» θά πῆ λειασμένος, δηλαδή μέ ἀλλά λόγια τό πρόσωπό του δέν ἦταν ἁπλῶς μόνον ξυρισμένο, ἀλλά καί πάρα πάρα πολύ λεῖο. Ποιός ξέρει τί ἀλοιφές θά ἔβαζε καί τί κρέμες θά ἔβαζε γιά νά κάνη τό πρόσωπο του τέτοιο.

     Ὁ δέ Διόδωρος γράφει: «Τάς ἀφροδισιακάς τέρψεις μεταδιώκων ἀνδρός ἅμα καί γυναικός» ζοῦσε καί σάν ἄνδρας, ζοῦσε καί σάν γυναῖκα. Αὐτό πού σᾶς εἶπα πού δυστυχῶς συμβαίνει. «Ἐπίγραμμα εἰς τόν τάφο του ἦταν τό ἑξῆς:» ἔμεινε μάλιστα παροιμιῶδες μέσα στήν ἱστορία τό ἐπίγραμμα τοῦ Σαρδανάπαλου. «Ἒπιον, ἔφαγον, ἠφροδισίασα οἰδώς τόν χρόνον ὄντα βραχύν». Ἔφαγα, ἤπια, γλέντησα, ξέροντας ὅτι ἡ ζωή εἶναι μικρή.

    Λοιπόν πέστε μου, σᾶς παρακαλῶ, αὐτά πού παρουσίασε ὁ Σαρδανάπαλος ὁ αὐτοκράτωρ ὁ τελευταῖος τῶν Ἀσσυρίων, ἔχει κοινά χαρακτηριστικά μέ τήν ἐποχή μας; Ἔχει. Ἐάν ἔχη -ἡ καταστροφή τῆς Νινευή εἶναι ἱστορικός τύπος- τί πρόκειται νά πάθη μία γενεά καί μία ἐποχή συγκεκριμένη, ὅταν ἐπαναλαμβάνη αὐτούς τούς τρόπους ζωῆς;

     Ἄς φοβηθοῦμε, παιδιά! Παιδιά! ἄς φοβηθοῦμε! Θέλετε δέ νά γλιτώσετε ὅπως γλίτωσε ὁ Τωβίας -πού τοῦ παραγγέλει ὁ Τωβίτ νά φύγη ἀπό τήν Νινευή- καί καί νά μή καταστραφοῦμε; Θέλετε; Ὁ Θεός θά βρῆ τρόπο νά μᾶς γλιτώση. Εἶναι δυνατός ὁ Θεός. Ἀρκεῖ νά εἴμεθα κάτω ἀπό τίς ἐντολές Του. Ἀρκεῖ νά μή συμμορφούμεθα μέ τό πνεῦμα τῆς ἐποχῆς μας.

    Μή πεῖ μία κοπέλα, μά ὅλες φορᾶνε παντελόνια, δέν θά βάλω ἐγώ; Ὄχι παιδί μου, δέν θά βάλης ἐσύ. Μά ὅλες κινοῦνται μ’ αὐτόν τόν τρόπο, ἐγώ νά μή κινηθῶ; Ὄχι παιδί μου, δέν θά κινηθῆς ἐσύ.

      Ἐάν ἔτσι πραγματικά κινηθοῦμε τότε, ἐάν ὁ Θεός ἐπιτρέψη ξέσπασμα καμμιᾶς καταστροφῆς, νά μέ θυμώσαστε, ὁ Θεός θά γλιτώση ἐκείνους πού ἔμειναν πιστοί στ’ ὄνομά Του. Θά ταλαιπωρηθοῦν μαζί μέ τούς ἄλλους, ἀλλά θά γλιτώσουν ὅμως τελικά. Θά γλιτώσουν, γιατί ὁ Θεός γνωρίζει τούς δικούς Του, τούς ἔχει γραμμένους εἰς βίβλον ζωῆς· ἀγαπᾶ τούς δικούς του καί τούς προστατεύει.

     Ἔτσι τελειώνοντας, παιδιά, ὁλόκληρο τό βιβλίο τοῦ Τωβίτ, εἴδαμε πόση ὠφέλεια πραγματικά πήραμε ἀπ’ αὐτό τό ὡραιότατο βιβλίον. Καί σήμερα μέ τήν χάριν τοῦ Θεοῦ τό κλείνομε.

    Εὔχομαι ὁ Θεός νά σᾶς βοηθήση, καί νά μᾶς βοηθήση ὅλους νά γίνωνται ὅλα αὐτά πραγματικά συμπεράσματα τῆς ζωῆς μας.

    Θά συνεχίσωμε μέ ἀλλά θέματα ἀπό τήν προσεχῆ  φορά.

Απόσπασμα από την 18η ομιλία στο βιβλίο της Παλαιάς Διαθήκης « Τωβίτ ».

►Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας :
“Τωβίτ. (Ὁμιλίες βασισμένες στό βιβλίο τῆς Π. Διαθήκης Τωβίτ).

” εδώ ⬇️
http://arnion.gr/index.php/p-thanasios-mytilina-os/milies-p-thanasiou/palaia-diauhkh/vivlion-tovit
↕️
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40oED0GDYsRHnrDdY5_m61pt

Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Καραμίντζα.

Ψηφιοποίηση και επιμέλεια κειμένου δια χειρός του αξιοτίμου κ. Γεωργίου Μαλούση.

__⬇️Playlist “Ασπάλαθου”.⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου. ⬇️
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=1

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου ⬇️
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†.Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.

Λόγος ἀπολογητικός πρός τούς διαβάλλοντας τόν Ἐσταυρωμένο στό Ἱερό Βῆμα. Του Ιωάννη Λίτινα

Λόγος ἀπολογητικός πρός τούς διαβάλλοντας τόν Ἐσταυρωμένο στό Ἱερό Βῆμα. Του Ιωάννη Λίτινα

Λόγος ἀπολογητικός πρός τούς διαβάλλοντας τόν Ἐσταυρωμένο στό Ἱερό Βῆμα.

Του Ιωάννη Λίτινα

Λόγος ἀπολογητικός πρός τούς διαβάλλοντας τόν Ἐσταυρωμένο στό Ἱερό Βῆμα. Του Ιωάννη Λίτινα

Λόγος ἀπολογητικός πρός τούς διαβάλλοντας τόν Ἐσταυρωμένο στό Ἱερό Βῆμα. Του Ιωάννη Λίτινα
Οἱ Συλλειτουργοῦντες Ἱεράρχες στήν ἁψῖδα τοῦ Βήματος, ναός Καπνικαρέας.
Λόγος ἀπολογητικός πρός τούς διαβάλλοντας τόν Ἐσταυρωμένο στό Ἱερό Βῆμα. Του Ιωάννη Λίτινα
Λόγος ἀπολογητικός πρός τούς διαβάλλοντας τόν Ἐσταυρωμένο στό Ἱερό Βῆμα. Του Ιωάννη Λίτινα
Ἡ Ἑτοιμασία τοῦ Θρόνου. Ἀριστερά ἀπό τήν Ι.Μ.Παντοκράτορος (1749), δεξιά ἀπό ἀρειανό Βαπτιστήριο τῆς Ραβέννας 6ος αἱ.
Λόγος ἀπολογητικός πρός τούς διαβάλλοντας τόν Ἐσταυρωμένο στό Ἱερό Βῆμα. Του Ιωάννη Λίτινα
Ἡ Παναγία Βηματάρισσα και Κτητόρισσα. Ι.Μ.Βατοπαιδίου Ἅγιον Ὅρος
Λόγος ἀπολογητικός πρός τούς διαβάλλοντας τόν Ἐσταυρωμένο στό Ἱερό Βῆμα. Του Ιωάννη Λίτινα
Ἡ Ὁσιομάρτυς Θεοδοσία ἡ Κωνσταντινουπολίτισσα 13ος αἰ. Ἱ.Μονή Σινᾶ

Ο όσιος Παΐσιος για την παιδική ψυχολογία

Ο όσιος Παΐσιος για την παιδική ψυχολογία

Ο όσιος Παΐσιος για την παιδική ψυχολογία


Πηγή: Αθανάσιος Ρακοβαλής «Ο πατήρ Παΐσιος μου είπε…», εκδόσεις «Μέλισσα», Θεσσαλονίκη 1998

Γέροντα, το παιδί ενός γνωστού μου κάνει συνέχεια σκανταλιές, φωνάζει, χτυπάει. Τι φταίει; τι να κάνει;

— Κοίταξε, δεν φταίνε τα παιδιά. Σήμερα τα έχουν κλεισμένα μέσα στα διαμερίσματα και δεν έχουν χώρο να τρέξουν, να παίξουν. Ζορίζονται τα παιδιά.

Δεν μπορούν να κινηθούν, να εκτονώσουν την ζωηράδα τους. Τρελλαίνονται, μετά χτυπάν το κεφάλι τους στον τοίχο! Τα παιδιά για να μεγαλώσουν φυσιολογικά θέλουν αυλή!

— Δηλαδή γέροντα, τα παιδιά στα διαμερίσματα αποκτούν ψυχολογικά προβλήματα;

— Έμ, εάν ζορίζεται, πιέζεται. Πολύ καλύτερα να υπάρχη μια αυλή! Αυτό είναι το φυσιολογικό.

Βλέπεις, αν πάς σε κάποιο σπίτι που έχει παιδιά και τα βρεις όλα τακτοποιημένα, στην εντέλεια, αυτό δεν είναι καλό. Σημαίνει στρατιωτική πειθαρχία, υπάρχει φόβος μέσα στην ψυχή των παιδιών. Καλύτερα είναι να ασχολείται η μάννα με την ανατροφή των παιδιών, να τους μιλάει, να τους διαβάζει για τους αγίους, για το Χριστό, παρά να ασχολείται με την τακτοποίηση και τα άψυχα πράγματα.

***

Σε έναν καθηγητή είπε:

— Όταν αποκτήσεις δικά σου παιδιά θα τα καταλαβαίνεις καλύτερα τα παιδιά στο σχολείο.

Όταν κανείς τ’ αγαπάει τα παιδιά, και όταν τα μαλώνει με καλωσύνη, το δέχονται τα παιδιά το καταλαβαίνουν αυτό!

***

Να μην δημιουργούνται αντιπάθειες στην ψυχή του καθηγητή με τα παιδιά. Και όταν μας κάνουν τη ζωή δύσκολη να γνωρίζετε ότι φταίτε. Δηλαδή τώρα ξεπληρώνετε αυτά που κάνατε άλλοτε.

***

Σήμερα έχει γίνει ένα μεγάλο άλμα και δεν καταλαβαίνουν οι γονείς τα παιδιά και τα παιδιά τους γονείς. Πρέπει να μπει κανείς στη θέση του άλλου και μετά θα συνεννοηθούν.

***

Πρέπει να τα δένουμε τα παιδιά, αλλά μαλακά. Να εγώ τις ντομάτες μου τις έδεσα με κορδέλλες. Αν τις έδενα με σύρμα τι θα γινόταν; Δεν θα τραυματίζονταν;

Φταίνε σήμερα και πολλές Χριστιανικές οικογένειες. «Εγώ εντάξει, τάσφιξα τα παιδιά μου, όχι σαν τα παιδιά του κόσμου και κοιμάμαι ήσυχος». Δεν είναι ότι τάσφιξε, έστω και παραπάνω από αδιακρισία, αλλά γιατί τόκανε. Αν τόκανε από φόβο για την αμαρτία, να τα γλυτώσει από την κόλαση, από φόβο Θεού, βοηθάει ο Θεός και δεν παθαίνει τίποτα το παιδί. Αν είναι από εγωισμό; Αν όμως γίνεται από νοοτροπία (Το δικό μου το παιδί δεν τόκανε αυτό;;!!). Ε, τότε δεν βοηθάει ο Θεός… για να διορθώσει τους γονείς.

***

— Γέροντα, σκέφτομαι στο καινούργιο σπίτι που θα χτίσω, στον κάτω όροφο να κάνω δύο διαμερισματάκια για τους γονείς και τα πεθερικά μου. Είναι καλά έτσι;

— Ναι, πολύ καλά!! Μπράβο που το σκέφτηκες. Είναι μεγάλη ευλογία από το Θεό να κοιτάει κανείς τους γονείς του.

Κι αν δεν σου φτάνουν τα λεφτά για το σπίτι θα βγάλω μια «απανταχούσα» και θα γυρίσω γύρω-γύρω το Άγιον Όρος για να σου φέρω. (Είχα λογισμό ότι δεν φτάνουν τα χρήματα, δεν είπα τίποτα, μόνος το κατάλαβε).

***

– Γέροντα τα παιδιά πρέπει να τα δέρνουμε όταν κάνουν αταξίες;

— Να τα δέρνετε; πολύ ή λίγο; (Γελάει). Κοιτάξτε να δείτε και ο φόβος είναι φρένο και γλυτώνει το παιδί από πολλά, όταν δεν καταλαβαίνει.

Ας πούμε ότι το παιδί ανεβαίνει στην καρέκλα ψηλά. Δεν νοιώθει τον κίνδυνο. Άμα φάει ένα μπατσάκι από την μαμά, μετά πάλι θα θέλει ν’ ανέβει, θα κοιτάει δεξιά-άριστερά, να δει, «με βλέπουν;» κι αν δεν το βλέπει κανείς θα θυμάται το μπάτσο πούφαγε και θα μαζεύεται. Άσε να μην φάω κάνα μπάτσο, θα λέει, και έτσι ο φόβος γίνεται φρένο και γλυτώνει τα μωρά από πολλά.

Όταν όμως αρχίζουν τα παιδιά και καταλαβαίνουν πρέπει να καθόμαστε με το καλό και με υπομονή να τους εξηγούμε αυτά που μπορούν να καταλάβουν.

***

Οι γονείς καμμιά φορά κάνουν κακό στα παιδιά τους από την υπερβολική αγάπη που τους έχουν… Βλέπεις αν «εκτροχιασθεί» η αγάπη τότε κάνει κακό στο παιδί… Το «πνίγει» με την πολλή αγάπη. Είναι αρρωστημένο πράγμα.

Ευτυχώς μερικά παιδιά έχουν μέσα τους ανδρεία και γλυτώνουν… άλλα όμως καταστρέφονται… Βλέπεις θέλει και η αγάπη ένα φρένο… ένα μέτρο… Εγώ δεν θα γινόμουν καλός γονιός, μου λέει ο λογισμός, γιατί δεν θα μπορούσα να επιβληθώ στον εαυτό μου.

***

Καλό είναι η οικογένεια να έχει τον ίδιο πνευματικό. Ο άντρας, η γυναίκα, τα παιδιά, αυτό βοηθάει πολύ.

***

Τα μικρά παιδιά όταν διαβάζουν συναξάρια πολύ ωφελούνται. Επειδή είναι απλά έχουν πολλή πίστη. Έτσι αποκτούν καλές συνήθειες. Όταν αρχίσει κανείς από μικρός την πνευματική ζωή, από το δημοτικό ακόμα αυτός κάνει την πιο χαρούμενη ζωή. Γιατί μικρός έχει και την αμεριμνησία. Αποκτάει και καλές συνήθειες και συνεχίζει έτσι. Εγώ μικρός πέρασα τα καλύτερά μου χρόνια, πέμπτη-έκτη δημοτικού πετούσα. Μετά αν μεγαλώσει λίγο μπαίνει η καλή ανησυχία, τι θα γίνω, τι θα σπουδάσω κ.λ.π.

Μέχρι το ’40 που άρχισε ο πόλεμος με τους Ιταλούς, ήμουν 16 χρονών, τότε πέρασα τα καλύτερά μου χρόνια. Μετά ο πόλεμος τα χάλασε τα πράγματα. Είχαμε δυσκολίες.

Αντιγραφή από Πεμπτουσία

 

π.Θεόδωρος Ζήσης – Κατηχήσεις για την περίοδο της Νηστείας (Αγ. Θεοδ. Στουδίτου)

π.Θεόδωρος Ζήσης – Κατηχήσεις για την περίοδο της Νηστείας (Αγ. Θεοδ. Στουδίτου)

π.Θεόδωρος Ζήσης – Κατηχήσεις για την περίοδο της Νηστείας (Αγ. Θεοδ. Στουδίτου)

 

 


Παλαιότερο βίντεο πάνω στις κατηχήσεις του αγίου Θεοδώρου του Στουδίτου.

Να έχουμε την ευχή και του αγίου, αλλά και του πατρός Θεοδώρου.

Καλή σαρακοστή σε όλους!

Βίντεο από το κανάλι της Κατάνυξης στο youtube.

Συγκλονιστική επιστολή του Γέροντος Γαβριήλ για το νομοσχέδιο της ντροπής!

Συγκλονιστική επιστολή του Γέροντος Γαβριήλ για το  νομοσχέδιο της ντροπής!

Συγκλονιστική επιστολή του Γέροντος Γαβριήλ για το νομοσχέδιο της ντροπής!

 

Ἀποδειχθήκατε μισθωτοὶ ποιμένες

 


ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟ

ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΡΧΙΕΡΕΙΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ


Καρυές, 17 Φεβρουαρίου 2024 (π. ἡμ.)

 

Μακαριώτατε ἀρχιεπίσκοπε Ἱερώνυμε, Σεβασμιώτατοι ἀρχιερεῖς,

1. Στίγμα καὶ ἐντροπὴ ὁ Σοδομικὸς νόμος

Ὁ ταπεινὸς μοναχὸς Γαβριήλ, Γέροντας τοῦ Ἱεροῦ Κουτλουμουσιανοῦ Κελλίου τοῦ Ὁσίου Χριστοδούλου τοῦ ἐν Πάτμῳ, συμμετέχω ἐκ βαθέων στὴν στενοχώρια, στὴν θλίψη καὶ στὸν πόνο, ποὺ προκάλεσε ἡ ὑπερψήφιση στὴ Βουλή, στὶς 15 Φεβρουαρίου τρέχοντος ἔτους, τοῦ ἐπαίσχυντου νόμου ποὺ νομιμοποιεῖ τὸ θεομίσητο καὶ κορυφαῖο ἁμάρτημα τῆς Ὁμοφυλοφιλίας. Θὰ παραμείνει ὡς στίγμα ἐντροπῆς αἰώνιο καὶ πρωτοφανὲς στὴν ἑλληνικὴ ἱστορία, κακὸ παράδειγμα ἀπὸ μία μέχρι τώρα ὀρθόδοξη χώρα, ἐπαινούμενο ἀπὸ δυτικοὺς χριστομάχους καὶ ἀθέους καὶ ἐπικρινόμενο μὲ πίκρα καὶ ἀπορία ἀπὸ ὁμοδόξους Ὀρθοδόξους ἀδελφοὺς ἄλλων χωρῶν. Οἱ τελευταῖοι διερωτῶνται πῶς ἐπέτρεψε ἡ Ἑλλαδικὴ Ἐκκλησία, τὸ Ἅγιον Ὄρος, πῶς ἐπιτρέψαμε ὅλοι ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες Ὀρθόδοξοι νὰ καταληφθεῖ τὸ Ἑλληνικὸ Κοινοβούλιο ἀπὸ ξένες πολιτιστικὰ καὶ ἁμαρτωλὲς δυνάμεις, ποὺ πανηγυρίζουν καὶ θριαμβολογοῦν καὶ γλεντοῦν, γιατὶ ἀνέτρεψαν τὸ Εὐαγγέλιο, τὴν Πίστη μας, τὰ ἔβαλαν οἱ μικροὶ καὶ γελοῖοι μὲ τὸν παντοδύναμο Τριαδικὸ Θεό καὶ μὲ τὸ Ἅγιο θέλημά Του.

Μέσα σὲ ἕνα Κοινοβούλιο μάλιστα, οἱ ἐργασίες τοῦ ὁποίου ἀρχίζουν μὲ τὴν ἀκολουθία τοῦ Ἁγιασμοῦ, οἱ βουλευτὲς στὴν πλειονότητά τους ὁρκίζονται ἐπὶ τοῦ Εὐαγγελίου «στὸ ὄνομα τῆς Ἁγίας καὶ ὁμοούσιας καὶ ἀδιαίρετης Τριάδας», ὅπως ἐπιβάλλει τὸ Σύνταγμα (ἄρθρο 59), τὸ ὁποῖο σὲ ὅλες τὶς συνταγματικὲς ἀναθεωρήσεις ποὺ ὑπέστη κατὰ τὴν πολιτικὴ ἱστορία τοῦ Νέου Ἑλληνισμοῦ, ἐξακολουθεῖ ὡς ἐπικεφαλίδα του, ὡς σφραγίδα καὶ ταυτότητά του, νὰ διακηρύσσει ὅτι ὅσα καθορίζει ὁρίζονται «Εἰς τὸ ὄνομα τῆς Ἁγίας καὶ Ὁμοουσίου καὶ ἀδιαιρέτου Τριάδος». Τὸν ἴδιο ὅρκο δίδει καὶ ὁ ἀρχηγὸς τοῦ Κράτους, ὁ πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας (ἄρθρο 33), ἀξίωμα τὸ ὁποῖο δὲν ἐτίμησε ἡ τωρινὴ πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας καὶ ἐπρόδωσε τὴν Ὀρθοδοξία μαζὶ μὲ τοὺς ἐπίορκους βουλευτὲς καὶ ὑπουργούς, ὄχι μόνο γιατὶ συμπανηγύρισε μὲ τοὺς Σοδομίτες μετὰ τὴν ψήφιση τοῦ ἀδιάντροπου καὶ αἰσχροῦ νόμου, ἀλλὰ γιατὶ ὡς πρόεδρος ὅλων τῶν Ἑλλήνων καὶ ὄχι κομματικὴ ὑπάλληλος τῶν κυβερνώντων θὰ μποροῦσε, στηριζόμενη στὴν ἀντίθεση τῆς πλειονότητας τῶν Ὀρθοδόξων πολιτῶν, νὰ ἀναπέμψει τὸ νομοσχέδιο στὴν Βουλή (ἄρθρο 42, 1) γιὰ πολλοὺς λόγους, σπουδαιότερος τῶν ὁποίων εἶναι ἡ προσβολὴ τοῦ Εὐαγγελίου, τῆς Ἐπικρατούσας θρησκείας τῶν Ἑλλήνων, δηλαδὴ τῆς Ὀρθοδοξίας, ἑπομένως καὶ τοῦ Συντάγματος.

Ἰλιγγιᾶ ὁ νοῦς, ὅταν ἀναλογισθεῖ πῶς καὶ σὲ ποιές ἀξίες στὶς κατὰ καιροὺς Ἐθνοσυνελεύσεις ἐθεμελίωσαν τὸ νέο κράτος οἱ ἀγωνιστὲς τοῦ 1821, στοῦ Χριστοῦ τὴν Πίστη τὴν Ἁγία, στὸν Τίμιο Σταυρὸ ποὺ τὸν ἀποτύπωσαν στὴν ἐθνικὴ σημαία, στοὺς Ἁγίους ποὺ τοὺς ἀνήρτησαν σὲ πολλὰ ἐθνικὰ σύμβολα καὶ βέβαια στὸν συκοφαντούμενο καὶ διαβαλλόμενο σήμερα πατριωτισμό. Δὲν θὰ ἔβγαζαν τὰ σπαθιά τους ὁ Κολοκοτρώνης, ὁ Παπαφλέσσας, ὁ Ἀθανάσιος Διάκος, ὁ Μακρυγιάννης ἀπέναντι στοὺς νέους κρυφοδαγκανιάρηδες ἐχθροὺς καὶ καταληψίες τοῦ Κοινοβουλίου, ποὺ προδίδουν τοῦ Χριστοῦ τὴν Πίστη τὴν Ἁγία καὶ τὴν ἐλευθερία τῆς πατρίδος, ὑποδουλώνοντάς την σὲ ξένες δυνάμεις καὶ σκοτεινὰ κέντρα; Πῶς θὰ γιορτάζουμε τὶς μνῆμες τῶν Ἁγίων Μαρτύρων, ποὺ ἔχυσαν καὶ τὸ αἷμα τους γιὰ τὸ Εὐαγγέλιο καὶ τὴν Πίστη τοῦ Χριστοῦ; Ἰδιαίτερα τῶν πιὸ κοντινῶν μας Νεομαρτύρων, οἱ ὁποῖοι γιὰ νὰ μὴν ἀλλάξουν τὴν πίστη τους, γιὰ νὰ μὴ δεχθοῦν τὸ Κοράνιο τοῦ Μωάμεθ θυσίασαν τὴ ζωή τους; Δὲν εἶναι ἐντροπὴ καὶ προδοσία οἱ μὲν Χριστιανοὶ βουλευτὲς νὰ προδίδουν τὸ Εὐαγγέλιο καὶ νὰ ἀλλαξοπιστοῦν, οἱ δὲ Μουσουλμᾶνοι βουλευτὲς τῆς Θράκης νὰ ἀρνοῦνται νὰ ψηφίσουν τὸ νομοσχέδιο, γιατὶ εἶναι ἀντίθετο μὲ τὸ Κοράνιο; Τὰ ἐντάλματα τῶν ἀνθρώπων ἰσχυρότερα τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ!

2. Μαύρη ἡμέρα ἡ 15η Φεβρουαρίου. Μᾶς ἐγκαταλείπει ὁ Θεός. Νέα ἅλωση.

Ὄντως ἱστορική, ἀλλὰ μαύρη, ἡμέρα ἡ 15η Φεβρουαρίου. Ἡμέρα πένθους καὶ θρήνων γιὰ τὴν νέα ἅλωση τοῦ Ἑλληνισμοῦ καὶ τῆς Ὀρθοδοξίας. Ἀποφρὰς ἡμέρα καὶ δυσοίωνος. Ἐπαναφέρει στὴ μνήμη μας τὴν μεγάλη ἱστορικὴ ἅλωση τῆς Πόλης ποὺ προετοιμάσθηκε α) ἀπὸ τὴν προδοτικὴ σύνοδο τῆς Φερράρας – Φλωρεντίας (1438-1439), ποὺ μᾶς ὑπέταξε στὸν πάπα, καὶ β) ἀπὸ τὴν ἠθικὴ κατρακύλα τῶν κατοίκων τῆς Κωνσταντινούπολης, ὅπως τὴν περιγράφει ὁ ὁσιώτατος ἀγωνιστὴς μοναχὸς Ἰωσὴφ Βρυέννιος, διδάσκαλος τοῦ Ἁγίου Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ καὶ τοῦ Πατριάρχου Ἁγίου Γενναδίου Σχολαρίου. Αὐτὰ προκάλεσαν τὴ Θεοεγκατάλειψη καὶ τὴν παιδαγωγική μας παράδοση στοὺς ἀλλοθρήσκους Τούρκους. Στοὺς καιρούς μας ἡ προδοτικὴ σύνοδος στὸ Κολυμπάρι τῆς Κρήτης (2016) μὲ τὴν ὁποία ὑπόδουλοι στοὺς Εὐρωπαίους καὶ Ἀμερικανούς, ἀθωώσαμε τὶς αἱρέσεις τῶν Παπικῶν καὶ τῶν Προτεσταντῶν, ἡ ἀναιτιολόγητη ἐχθρικὴ καὶ ἀγνώμων συμπεριφορὰ πρὸς τοὺς Ὀρθοδόξους Ρώσους ποὺ πολεμοῦνται στὴν Οὐκρανία ἀπὸ τοὺς δυτικοὺς νέους Σταυροφόρους τοῦ ΝΑΤΟ, ἡ συμπόρευση καὶ συμμαχία μὲ τὴν νεοταξικὴ κυβέρνηση στὰ βλάσφημα καὶ ἀσεβῆ μέτρα γιὰ τὴν λοίμωξη τοῦ Κορωνοϊοῦ καὶ τέλος ἡ ἀσεβέστατη, ἀντορθόδοξη, ἀντιλαϊκή, ἀντιευαγγελική, ἀντιπατερική ἐπίσημη διὰ τῆς Βουλῆς κήρυξη πνευματικοῦ πολέμου ἐναντίον τοῦ Θεοῦ καὶ τῶν ἐντολῶν Του ἀπὸ ἀπεσταλμένους τῆς σατανοκίνητης ἡγεσίας τῶν δυτικῶν ἐλίτ, ὁδηγοῦν σὲ νέα Θεοεγκατάλειψη. Τὴν βλέπουμε ἤδη νὰ διαφαίνεται καθαρὰ στὴν ἑλληνικὴ κοινωνία μὲ τὴν αὔξηση τῆς ἐγκληματικότητας καὶ τῆς βίας, τὸ ξεγύμνωμα καὶ τὴν ἀδιαντροπιὰ τῶν γυναικῶν καὶ τῶν ἀνδρῶν, τὴν διάλυση τῆς οἰκογενείας καὶ τῶν σχολείων, τὴν ὑπερηφάνεια καὶ τὸ ξεσάλωμα τῆς θεομίσητης ὁμοφυλοφιλίας, τὴν φυγὴ τῶν νέων σὲ ἄλλες χῶρες καὶ πατρίδες, τὸ ἐκρηκτικὸ δημογραφικὸ πρόβλημα, ποὺ ἀπειλεῖ νὰ μᾶς ἀφανίσει καὶ πολλὰ ἄλλα, ὧν οὐκ ἔστιν ἀριθμός. Ὑποφέρει ὁ κόσμος ἀπὸ τὴν οἰκονομικὴ ἀνέχεια καὶ δυσπραγία, δὲν μποροῦν οἱ νέοι νὰ δημιουργήσουν οἰκογένειες, γιατὶ δύσκολα μποροῦν νὰ τὶς συντηρήσουν, καὶ ὁ ὑπουργὸς ἄμυνας τῆς χώρας μας βλέπει σωστὰ τὸν κίνδυνο ἀπὸ τὸν διαρκῶς αὐξανόμενο πληθυσμὸ τῆς Τουρκίας, ἀλλὰ νομίζει ὅτι μόνον μὲ τοὺς ἐξοπλισμοὺς ποὺ ἀπομυζοῦν τὸν ἐθνικὸ πλοῦτο θὰ ἀντιμετωπίσουμε τὸν ἐξ ἀνατολῶν κίνδυνο, ἐνῷ ψηφίζει καὶ αὐτὸς ὑπὲρ τοῦ πορνονόμου ἀδιαφορώντας γιὰ τὸν ἐκ δυσμῶν χειρότερο πνευματικὸ κίνδυνο. Ξεχνοῦν οἱ κυβερνῶντες πόσες φορὲς σώθηκε ὁ Ἑλληνισμὸς περικυκλωμένος ἀπὸ πανίσχυρους ἐχθροὺς μὲ θεία ἀρωγὴ καὶ βοήθεια καὶ ἐμπιστεύονται μόνον τὶς ἀνθρώπινες δυνατότητες, ἐνῶ ὅπως θεόπνευστα λέγει ἡ Ἁγία Γραφή, «Ἐὰν μὴ Κύριος οἰκοδομήσῃ οἶκον, εἰς μάτην ἐκοπίασαν οἱ οἰκοδομοῦντες· ἐὰν μὴ Κύριος φυλάξῃ πόλιν εἰς μάτην ἠγρύπνησεν ὁ φυλάσσων»[1] καί «Οὗτοι ἐν ἅρμασι καὶ οὗτοι ἐν ἵπποις, ἡμεῖς δὲ ἐν ὀνόματι Κυρίου Θεοῦ ἡμῶν μεγαλυνθησόμεθα. Αὐτοὶ συνεποδίσθησαν καὶ ἔπεσον, ἡμεῖς δὲ ἀνέστημεν καὶ ἀνωρθώθημεν»[2]. Αὐτὰ ἐπαναλαμβάνουμε οἱ Ὀρθόδοξοι στὴν μοναδικὴ καὶ θεόπνευστη λατρεία μας, ὅταν ψάλλουμε στὸ Μέγα Ἀπόδειπνο τὴν Μεγάλη Τεσσαρακοστὴ τὸ «Μεθ᾽ ἡμῶν ὁ Θεός, γνῶτε ἔθνη καὶ ἡττᾶσθε ὅτι μεθ᾽ ἡμῶν ὁ Θεός» καὶ τό «Εἰ Θεὸς μεθ᾽ ἡμῶν, οὐδεὶς καθ᾽ ἡμῶν», παρμένο ἀπὸ τὸ Κοντάκιο τῆς Ἀναλήψεως.

Τὴν προστατευτική του παρουσία ὁ Θεὸς τὴν ἐμφανίζει κατὰ πολλοὺς τρόπους, ἕνας ἀπὸ τοὺς ὁποίους εἶναι καὶ ἡ ἀνάδειξη ἀξίων ἡγετῶν, ἐκκλησιαστικῶν καὶ πολιτικῶν. Εὐλογημένα πλουσίως τὰ ἔθνη καὶ οἱ χῶρες ποὺ διαθέτουν θεοφιλεῖς ἡγέτες καὶ στοὺς δύο χώρους, στὴν Ἐκκλησία καὶ στὴν Πολιτεία. Βρίσκονται κάτω ἀπὸ τὴν προστατευτικὴ ὀμπρέλα τῆς θείας βοηθείας καὶ Χάριτος, καὶ ὁ εὐσεβὴς λαὸς διάγει ἐν εἰρήνῃ, ὁμονοίᾳ καὶ χρηστότητι. Δημιουργοῦνται προβλήματα, ὅταν ὁ ἕνας θεσμὸς ἐκτρέπεται καὶ στρέφεται ἐναντίον τῆς Ὀρθοδοξίας, ὅπως συνέβη πολλάκις στὴν Ρωμιοσύνη τοῦ Βυζαντίου. Ὁ ὑγιαίνων πάντως στὴν Πίστη θεσμὸς δὲν ὑποχωροῦσε, ἀλλὰ ἀγωνιζόταν καὶ ἀντιδροῦσε, μέχρις ὅτου ἐπανέλθει ἡ Ὀρθοδοξία πλήρως στὴν ὀρθή της πορεία. Περιττεύουν τὰ πάμπολλα παραδείγματα. Τὸ δυστύχημα ἦταν καὶ εἶναι, ὅταν καὶ οἱ δύο θεσμοί, προσβάλλουν τὴν Ὀρθόδοξη Πίστη καὶ Ζωή, μὲ συνέπεια τὴν Θεοεγκατάλειψη, ὅπως συμβαίνει δυστυχῶς καὶ σήμερα στὴν ἁγιοτόκο Ὀρθόδοξη Ἑλλάδα.

3. Ἀνεπαρκεῖς καὶ ἀνάξιοι. Μισθωτοὶ ποιμένες.

Μακαριώτατε Ἀρχιεπίσκοπε καὶ λοιποὶ ἐπίσκοποι,

Τὸ πιὸ ὀλέθριο, ἀποκαρδιωτικὸ καὶ ἀπογοητευτικό, μὲ καταστροφικὲς συνέπειες στὴν σωτηρία τῶν πιστῶν εἶναι ἡ ἐκτίμηση καὶ διαπίστωση, ὄχι μόνον ἐμοῦ τοῦ ἐλαχίστου, ταπεινοῦ καὶ ἁμαρτωλοῦ μοναχοῦ, ἀλλὰ πλειάδος συμμοναστῶν μου στὸ Ἅγιον Ὄρος, εὐλαβῶν κληρικῶν καὶ πλήθους λαϊκῶν, ὁμογενῶν καὶ ἀλλογενῶν, ὅτι δυστυχῶς τὶς τελευταῖες δεκαετίες στὴν ἀντιμετώπιση θεμάτων Πίστεως καὶ Ζωῆς, δόγματος καὶ ἤθους, φανήκατε οἱ ἐκκλησιαστικοὶ ἡγέτες ἀνεπαρκεῖς καὶ ἀνάξιοι. Δὲν ζητῶ συγνώμη γιὰ τὸ θάρρος καὶ τὴν τόλμη, διότι ἂν σιωπήσουμε ὅσοι βλέπουμε τὸν κατήφορο, τὴν παρακμὴ καὶ τὴν ἀποστασία, «οἱ λίθοι κεκράξονται»[3]. Ὅπου τὸ κινδυνευόμενο εἶναι ὁ Θεὸς καὶ ἡ Ὀρθοδοξία[4] ὅλοι ἔχουμε λόγο, ἀκόμη καὶ οἱ λαϊκοὶ κατὰ τὴν γνωστὴ ἀπόφαση τῶν Ὀρθοδόξων πατριαρχῶν τὸ 1848, ἔστω καὶ ἂν συγκρουσθοῦν μὲ πατριάρχες καὶ συνόδους[5]. Πολὺ περισσότερο ἔχουμε λόγο οἱ μοναχοὶ μὲ τοὺς ἀγῶνες τῶν ὁποίων διασώθηκε ἡ Ὀρθοδοξία ἀπὸ τὶς αἱρέσεις, καὶ διατηρήθηκε ὁ ἀσκητικὸς χαρακτήρας τοῦ Εὐαγγελίου, ἐνάντια στὴν ἐκκοσμίκευση καὶ στὴν ἠθικὴ χαλαρότητα.

Ὁ μεγάλος μοναστικός μας ἡγέτης, μεγάλος ὑμνογράφος καὶ δογματικὸς θεολόγος, Ἅγιος Θεόδωρος Στουδίτης, πρότυπο ἀγωνιστοῦ καὶ ὁμολογητοῦ τῆς Ὀρθοδοξίας, συμβουλεύει συμμοναστές του νὰ ἀντιδράσουν καὶ νὰ ἀντισταθοῦν, νὰ διακόψουν τὴν ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία μὲ τοὺς αὐτουργοὺς καὶ ὑποστηρικτὲς τῆς μοιχιανικῆς αἵρεσης, ὅσους δηλαδὴ συνήργησαν στὸν ἐπὶ μοιχείᾳ, στὸν μοιχικό, γάμο τοῦ τότε αὐτοκράτορος Κωνσταντίνου Στ´ (780-797) μὲ τὴν αὐλικὴ Θεοδότη, ἐνῶ ζοῦσε ἀκόμη ἡ σύζυγός του, τὴν ὁποία διὰ τῆς βίας ἔκλεισε σὲ μοναστήρι. Πρέπει, τοὺς γράφει, μὲ ἔργα καὶ ὄχι μὲ λόγια νὰ δείξουν οἱ ἀληθινοὶ μοναχοί, (πολὺ περισσότερο οἱ ἐπίσκοποι καὶ ἱερεῖς), ὅτι φέρουν ἐπάξια τὸ μοναχικὸ σχῆμα. Κύριο ἔργο τους εἶναι νὰ μὴν ἐπιτρέψουν οὔτε στὰ πιὸ μικρὰ νὰ ἀλλάξει τὸ Εὐαγγέλιο, γιὰ νὰ μὴ δώσουν κακὸ παράδειγμα στοὺς λαϊκοὺς καὶ λογοδοτήσουν γι᾽ αὐτὸ στὸν Θεὸ γιὰ τὴν ἀπώλεια τῆς σωτηρίας τους: «Ἐὰν λοιπὸν μοναχοὶ εἰσὶ τινὲς ἐν τοῖς νῦν καιροῖς δειξάτωσαν ἐπὶ τῶν ἔργων. Ἔργον δὲ μοναχοῦ μηδὲ τὸ τυχὸν ἀνέχεσθαι καινοτομεῖσθαι τὸ Εὐαγγέλιον· ἵνα μὴ ὑπόδειγμα τοῖς λαϊκοῖς προτιθέμενοι αἱρέσεως καὶ αἱρετικῆς συγκοινωνίας τῆς ὑπὲρ αὐτῶν ἀπωλείας λόγον ὑφέξωσιν»[6].

Ἡ Ἐκκλησία καθόρισε νὰ εἶναι ἄγαμοι οἱ ἐπίσκοποι, νὰ προέρχονται ἐκ μοναχῶν, ὥστε νὰ ζοῦν ἐν τῷ κόσμῳ καὶ νὰ συμπεριφέρονται ὡς μοναχοί, ἀσκητικὰ καὶ ἀγωνιστικά, μολονότι τὸ μοναχικὸ σχῆμα ποὺ οἱ περισσότεροι λαμβάνουν τώρα πρὸ τῆς χειροτονίας κατήντησε ἁπλὸς τύπος καὶ ἐπίδειξη μοναστικῆς ψευδοταυτότητας.

Δὲν θὰ μακρηγορήσω περισσότερο. Οἱ σημερινοὶ ἱεράρχες, στὴν πλειονότητά τους, ἀποδείχθηκαν μισθωτοὶ ποιμένες. Ἔβλεπαν καὶ βλέπουν τοὺς λύκους νὰ εἰσβάλλουν στὸ μαντρὶ καὶ νὰ κατασπαράσσουν τὰ πρόβατα καὶ αὐτοὶ ὄχι μόνο φεύγουν, γιατὶ εἶναι μισθωτοὶ καὶ δὲν τοὺς ἐνδιαφέρει τί θὰ πάθουν τὰ πρόβατα, ὅπως ἀλάθητα διδάσκει ὁ ἀληθινὸς ἀρχιποιμένας, ὁ Θεάνθρωπος Χριστός[7], ἀλλὰ συνεργάζονται μὲ τοὺς λύκους καὶ σχεδιάζουν πῶς θὰ πετύχει καλύτερα καὶ χωρὶς ἀντιδράσεις ἡ ἁρπαγὴ τῶν προβάτων. Γιὰ νὰ ἀποκρυβεῖ μάλιστα ὁ κοινὸς σχεδιασμὸς τῶν λύκων μὲ τοὺς ποιμένες, οἱ τελευταῖοι βγάζουν συνοδικὰ ἀνακοινωθέντα καὶ κείμενα πρὸς τὸν λαό, ποὺ δὲν εἶναι βέβαια ἄλογο ἀλλὰ λογικὸ ποίμνιο, ὅπου ἁπλῶς λένε πὼς δὲν συμφωνοῦν μὲ ὅσα κάνουν οἱ λύκοι, λόγια, λόγια, λόγια, ἀντὶ νὰ πάρουν τὴν μαγγούρα, τὴν ποιμαντορικὴ ράβδο, καὶ νὰ διώξουν ἀπὸ τὸ μαντρὶ τοὺς λύκους. Μερικοὶ μάλιστα ἐπίσκοποι δικαιολογοῦν τοὺς λύκους, γιατὶ δῆθεν ὁ Θεὸς ἔδωσε στὴ φύση τους τὴν σαρκοβόρα τάση, καὶ ἄλλοι τοὺς ὑποβοηθοῦν νὰ ἀναθρέψουν καὶ λυκόπουλα.

Δὲν εἶναι βέβαια ἡ πρώτη φορὰ ποὺ ἐμφανίζονται μισθωτοὶ ποιμένες, ψευδοποιμένες. Ἤδη στὴν Παλαιὰ Διαθήκη ὁ προφήτης Ἰερεμίας ἐπιβεβαιώνει τὴν δίκαιη ὀργὴ τοῦ Θεοῦ ἐναντίον τῆς γῆς τῶν Ἰουδαίων, διότι «οἱ ποιμένες ἠφρονεύσαντο καὶ τὸν Κύριον οὐκ ἐξεζήτησαν»[8]. Ὁ Θεάνθρωπος Χριστὸς λέγει ὅσα παραθέσαμε γιὰ τοὺς μισθωτοὺς ποιμένες, καὶ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος προσκαλεῖ στὴ Μίλητο τοὺς πρεσβυτέρους τῆς Ἐφέσου καὶ βαθιὰ συγκινημένος τοὺς συμβουλεύει νὰ προσέχουν τοὺς ἑαυτούς τους ἀλλὰ καὶ τὸ ποίμνιο, στὸ ὁποῖο τοὺς ἔθεσε ὡς ποιμένες, ὄχι κάποιος πατριάρχης, ἀρχιεπίσκοπος ἤ μητροπολίτης, γιὰ νὰ εἶναι σ᾽ αὐτοὺς ὀφειλέτες καὶ εὐγνώμονες, ἀλλὰ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, γιὰ νὰ ποιμαίνουν τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, ποὺ εἶναι δική Του, γιατὶ τὴν ἀπέκτησε μὲ τὸ ἴδιο Του τὸ αἷμα, καὶ δὲν ἀνήκει σὲ κανένα ἐκκλησιαστικὸ ἀξιωματοῦχο. Τοὺς προειδοποιεῖ μάλιστα ὅτι σύντομα μετὰ τὴν ἀναχώρησή του θὰ εἰσβάλλουν ἐκεῖ ποὺ διακονοῦν ἄγριοι λύκοι ποὺ δὲν θὰ λυπηθοῦν τὸ ποίμνιο καὶ ὅτι ἀπὸ ἀνάμεσά τους, ἀπὸ τοὺς ἴδιους, θὰ ἐμφανισθοῦν ἄνδρες ποὺ θὰ διαστρέφουν τὴν ἀλήθεια, γιὰ νὰ παρασύρουν τοὺς πιστοὺς μὲ τὸ μέρος τους[9]. Δὲν χρειάζεται νὰ παραθέσουμε ὅσα περὶ ἀναξίων κληρικῶν λέγουν οἱ Ἅγιοι Πατέρες στὰ Περὶ Ἱερωσύνης καὶ σὲ ἄλλα ἔργα τους. Τὸ διαφορετικὸ καὶ σημαδιακὸ στὴν ἐποχή μας εἶναι ὅτι πλήθυναν πολὺ οἱ λυκοποιμένες καὶ ἔμειναν λίγοι οἱ καλοὶ ποιμένες. Μήπως ἐπαληθεύονται οἱ προφητεῖες τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ ὅτι «Θἄρθῃ καιρὸς ποὺ δὲν θὰ ὑπάρχει αὐτὴ ἡ ἁρμονία ποὺ εἶναι σήμερα μεταξὺ λαοῦ καὶ κλήρου» καί «Οἱ κληρικοὶ θὰ γίνουν οἱ χειρότεροι καὶ οἱ ἀσεβέστεροι τῶν ὅλων»[10];

4. Μποροῦσαν νὰ ἀποτρέψουν τὴν ψήφιση τοῦ αἰσχροῦ νόμου. Ὄχι λαγοί, ἀλλὰ λιοντάρια.

Οἱ ἐκτιμήσεις ποὺ κάναμε γιὰ τὸν ἀρχιεπίσκοπο καὶ τοὺς ἱεράρχες δὲν εἶναι ἄδικες οὔτε ὑπερβολικές. Θὰ μπορούσαμε νὰ τὶς κατοχυρώσουμε ἐκτενέστερα. Ὑπάρχει ὅμως δυνατότητα νὰ μᾶς διαψεύσουν, ἔστω καὶ ἀργά, ἀφοῦ «κάλλιο ἀργὰ παρὰ ποτέ». Ἡ Ἱεραρχία, ἡ διοικοῦσα Ἐκκλησία, θὰ μποροῦσε νὰ ἀποτρέψει τὴν ψήφιση τοῦ πορνονόμου καὶ δὲν τὸ ἐπεχείρησε, γι᾽ αὐτὸ καὶ ἡ εὐθύνη της εἶναι μεγάλη. Δὲν θέλησε νὰ σηκώσει τὸ βάρος τῶν καιρῶν, νὰ συγκρουσθεῖ μὲ τὸν καίσαρα, τὸν βλάσφημο καὶ ἀνίερο πρωθυπουργό. Παρέδωσε «τὰ τοῦ Θεοῦ τῷ καίσαρι», τὰ ἱερὰ καὶ ὅσια τῆς Πίστεώς μας, τὸ Ἅγιο Εὐαγγέλιο, τὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ σὲ περιφρόνηση καὶ βεβήλωση. Ἄφησε νὰ κυριαρχήσει ἡ χειρότερη ὅλων τῶν αἱρέσεων, τὴν ὁποία οὔτε οἱ μεγάλοι αἱρεσιάρχες τόλμησαν νὰ ὑποστηρίξουν, ὅτι μὲ τὶς ἀλλαγὲς τῶν ἐποχῶν ἀλλάζει καὶ τὸ Εὐαγγέλιο, ὅτι τὸ Εὐαγγέλιο εἶναι τρεπτὸ καὶ μεταβλητό. Εἶναι ἡ αἵρεση τῆς τρεπτότητας τοῦ Εὐαγγελίου. Ὅταν ὁ ὑπερφίαλος πρωθυπουργὸς τὸν περασμένο Ἰούνιο μετὰ τὴ νίκη του στὶς ἐκλογὲς ἐδήλωνε ἐπαιρόμενος ὅτι θὰ νομιμοποιήσει τὸν «γάμο» τῶν Ὁμοφυλοφίλων, προφανῶς ὑπολογίζοντας ὅτι ἡ ἡγεσία τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ἀνίκανη νὰ ἀντισταθεῖ, ὅπως δὲν ἀντιστάθηκε σὲ τόσα ἄλλα, τότε ἔπρεπε ἡ ἀπελθοῦσα τὸν Σεπτέμβριο Διαρκὴς Ἱερὰ Σύνοδος νὰ συγκαλέσει ἔκτακτη σύνοδο τῆς Ἱεραρχίας ἤ νὰ τὸ πράξει ἡ ἑπόμενη Διαρκὴς Ἱερὰ Σύνοδος ποὺ ἀνέλαβε τὸν Ὀκτώβριο, καὶ νὰ ἀποφασίσουν μὲ ἔργα, ὄχι μὲ λόγια, «ἔπεα πτερόεντα», νὰ ἀντιδράσουν. Νὰ ἀπειλήσουν ὅσους ψηφίσουν τὸν Σοδομικὸ νόμο μὲ ποινὲς ποὺ προβλέπονται ἀπὸ τὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ τοὺ Ἱεροὺς Κανόνες, μὲ διακοπὴ ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας, μὲ ἀφορισμὸ καὶ ἐξωεκκλησιασμό, νὰ ὀργανώσουν τοπικὰ καὶ πανελλήνια συνέδρια καὶ ἡμερίδες μὲ θέμα τὴν Ὁμοφυλοφιλία, νὰ δημοσιεύουν σὲ περιοδικὰ τῆς Ἐκκλησίας καὶ τῶν Μητροπόλεων σχετικὲς μελέτες καὶ ἄρθρα, νὰ προετοιμάσουν μὲ συνάξεις ἱερέων σὲ κάθε μητρόπολη τὶς ἀντιδράσεις, νὰ προειδοποιήσουν τὸν νεοταξίτη καὶ βλάσφημο πρωθυπουργὸ, ὅτι, ἂν τολμήσει νὰ ἑτοιμάσει τὸ νομοσχέδιο θὰ ξεσηκώσουν ὅλες τὶς ἐνορίες τῆς χώρας, ὅλους τοὺς ἱερεῖς καὶ τὰ μοναστήρια σὲ παλλαϊκὰ συλλαλητήρια καὶ σὲ πορεῖες λιτανευτικὲς ἱερῶν εἰκόνων καὶ συμβόλων στοὺς δρόμους τῶν μεγάλων πόλεων, νὰ δείξουν ὅτι δὲν εἶναι κότες καὶ λαγοί, ὅπως νομίζει ὁ ὑπερφίαλος νέος Ναβουχοδονόσορ, ἀλλὰ λέοντες, πῦρ πνέοντες, ὅπως ὑπενθύμισε ὁ ἀληθινὸς λέων τῆς Ὀρθοδοξίας, ὁ ὁσιώτατος ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Καντιώτης, ἐξηγώντας γιὰ ποιό λόγο στὴ βάση τοῦ δεποτικοῦ θρόνου ὁ ξυλογλύπης ἤ ὁ λιθοξόος, δεξιὰ καὶ ἀριστερά, τοποθετοῦν δύο λιοντάρια.

5. Μετάνοια καὶ ἐπανόρθωση

Σεβαστοὶ γιὰ τὸ ἀξίωμά σας καὶ ὄχι γιὰ τὶς πράξεις σας Ἀρχιερεῖς. Ἂν πραγματικὰ στενοχωρεῖσθε, καὶ λυπεῖσθε, καὶ πονᾶτε γιὰ τὴν φρικτὴ προδοσία τῆς Πίστεως, στὴν ὁποία συμπράξατε, ὑπάρχει τρόπος νὰ ἐπανορθώσετε καὶ νὰ δείξετε συγχρόνως ὅτι μετανοεῖτε γιὰ τὴν ἀπραξία, τὴν ὑποχωρητικότητα, τοὺς συμβιβασμούς, τώρα μάλιστα ποὺ ἄρχισε τὸ Τριώδιο καὶ ψάλλουμε τὸ «Τῆς μετανοίας ἄνοιξόν μοι πύλας Ζωοδότα». Νὰ πράξετε αὐτὰ ποὺ δὲν ἐπράξατε καὶ συντελέσατε στὸ νὰ ψηφισθεῖ τὸ αἰσχρὸ νομοσχέδιο. Νὰ διακόψετε τὴν ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία μὲ ὅσους τὸ ἐψήφισαν, ἀπὸ ἀγάπη πρὸς τοὺς ἰδίους, ὡς φάρμακο θεραπείας, ἀλλὰ καὶ πρὸς τὸ ποίμνιο, γιὰ νὰ μὴ μεταδοθεῖ ἡ ἀσθένεια. Ἡ ἑορτολογικὴ συγκυρία δίδει καλὲς δυνατότητες. Νὰ ἀποφασίσει ἐγκαίρως ἡ Διαρκὴς Ἱερὰ Σύνοδος καὶ νὰ ἀνακοινώσει ὅτι ἐφέτος κατὰ τὴν δοξολογία τῆς Ἐθνικῆς Ἑορτῆς τῆς 25ης Μαρτίου ἡ Ἐκκλησία θὰ ἑορτάσει μόνο μὲ τὸν πιστὸ λαὸ καὶ τὴν νοερὴ παρουσία τῶν πιστῶν ἀγωνιστῶν τοῦ 1821, χωρὶς νὰ ἐκπροσωπηθοῦν ἐπισήμως οἱ πολιτικὲς καὶ κρατικὲς ἀρχές. Ὅσοι ἀπὸ τοὺς ἀξιωματούχους ἐπιθυμοῦν νὰ παραστοῦν, ἐκ τῶν μὴ ψηφισάντων, ἀνεπίσημα ἂς τὸ πράξουν ἀνάμεσα στὸ λαὸ καὶ ὄχι σὲ τιμητικὲς θέσεις. Κατὰ τὴν Κυριακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας νὰ συμβεῖ τὸ ἴδιο γιὰ τοὺς ναούς, εἰδικὰ δὲ στὴν Ἀρχιεπισκοπὴ Ἀθηνῶν, νὰ ἀποφευχθεῖ νὰ ἀπαγγείλει τὸ «Πιστεύω» ἡ συμπανηγυρίσασα μὲ τοὺς Σοδομίτες, μὴ ἀξιότιμη καὶ μὴ ἐξοχότατη Πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας. Σὲ συνοδικὸ ἐπίπεδο νὰ ἀκυρωθεῖ τὸ γεῦμα ποὺ παραθέτει ἡ Πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας στοὺς συνοδικοὺς ἀρχιερεῖς.

6. Ἡ Ἐκκλησία δὲν θὰ χαθεῖ, θὰ χαθοῦν τοπικὲς ἐκκλησίες. Θριαμβευτὴς ὁ Χριστός.

Κλείνοντας παρακαλῶ ἱκετευτικὰ νὰ ρίξουν οἱ ἀρχιερεῖς μιὰ ματιὰ στὸ ἱερὸ βιβλίο τῆς Ἀποκαλύψεως τοῦ Εὐαγγελιστῆ Ἰωάννη, ἰδιαίτερα στὶς ἐπιστολὲς πρὸς τοὺς ἐπισκόπους τῶν ἑπτὰ τοπικῶν Ἐκκλησιῶν τῆς Μικρᾶς Ἀσίας, τῆς Ἐφέσου, τῆς Σμύρνης, τῆς Περγάμου, τῶν Θυατείρων, τῶν Σάρδεων, τῆς Φιλαδελφείας καὶ τῆς Λαοδικείας[11]. Ἡ Ἐκκλησία βέβαια δὲν χάθηκε οὔτε πρόκειται νὰ χαθεῖ εἰς τοὺς αἰῶνες, ἀφοῦ κατὰ τὴν διαβεβαίωση τοῦ Θεανθρώπου ἱδρυτοῦ της «καὶ πύλαι ᾅδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς»[12]. Χάθηκαν ὅμως πολλὲς τοπικὲς ἐκκλησίες, ὅπως οἱ προαναφερθεῖσες γιὰ τὶς ἁμαρτίες τῶν ποιμένων καὶ τοῦ λαοῦ, ἰδιαίτερα λόγῳ σαρκικῶν ἁμαρτημάτων καὶ λόγῳ χλιαρῆς καὶ ὄχι θερμῆς πίστης. Ἐπαινεῖ ὁ Θεὸς τὸν ἐπίσκοπο Σμύρνης, γιατὶ μισεῖ τὰ ἔργα τῶν Νικολαϊτῶν, ποὺ τὰ μισεῖ καὶ ὁ ἴδιος, αὐτῶν δηλαδὴ ποὺ ἐπιδίδονταν σὲ κάθε εἶδος σαρκικῆς μίξης, δῆθεν γιὰ νὰ καταστρέψουν τὴν σάρκα. Τὸν ἐπικρίνει ὅμως γιατὶ μειώθηκε ἡ ἀγάπη του πρὸς τὸν Θεό. Ἐπικρίνει ἐπίσης τὸν ἐπίσκοπο τῆς Περγάμου, γιατὶ ἐπιτρέπει στὴν ἐπαρχία του εἰδωλολατρικὰ ἔθιμα, πορνεῖες καὶ τὰ ἁμαρτήματα τῶν Νικολαϊτῶν· τὸν συμβουλεύει νὰ μετανοήσει γιὰ νὰ μὴν στραφεῖ ἐναντίον του. Ἐπικρίνει τὸν ἐπίσκοπο τῶν Θυατείρων, γιατὶ ἐπιτρέπει σὲ ψευτοπροφήτιδα νὰ διδάσκει τὴν πορνεία καὶ νὰ ὑποστηρίζει εἰδωλολατρικὲς συνήθειες, στὴν ὁποία ἔδωσε χρόνο νὰ μετανοήσει καὶ δὲν τὸ ἔπραξε, γι᾽ αὐτὸ θὰ τιμωρήσει σκληρὰ καὶ τὴν ἴδια καὶ ὅσους μοιχεύουν μαζί της. Στὸν παντελῶς νεκρὸ πνευματικὰ ἐπίσκοπο τῶν Σάρδεων γράφει ὅτι γρήγορα θὰ τὸν τιμωρήσει, ἂν δὲν μετανοήσει· ἀναβάλλει, γιατὶ ὑπάρχουν στὴν ἐπαρχία του κάποια πρόσωπα «ἃ οὐκ ἐμόλυναν τὰ ἱμάτια αὐτῶν καὶ περιπατήσουσι μετ᾽ ἐμοῦ ἐν λευκοῖς, ὅτι ἄξιοί εἰσι». Ἐπικρίνει τὸν ἐπίσκοπο τῆς Λαοδικείας, διότι δὲν εἶναι οὔτε ψυχρὸς οὔτε θερμὸς στὴν πίστη, ἀλλὰ χλιαρὸς καὶ ἀδιάφορος, γι᾽ αὐτὸ καὶ θὰ τὸν ἐμέσει ἀπὸ τὸ στόμα του. Τοῦ λέγει τὸ πολὺ διδακτικὸ γιὰ ὅσους ἀπὸ ἀγάπη δῆθεν ἀποφεύγουν τὸν ἔλεγχο τῶν ἁμαρτωλῶν ὅτι «ἐγὼ ὅσους ἐὰν φιλῶ, ἐλέγχω καὶ παιδεύω» καὶ τὸν συμβουλεύει νὰ δείξει ζῆλο καὶ νὰ μετανοήσει, γιατὶ ἐγγίζει τὸ τέλος.

Ἐντύπωση προκαλεῖ στὸν κάθε εὐαίσθητο καὶ πιστὸ ἀναγνώστη ὅτι στὶς ἐπιστολὲς αὐτὲς τοῦ Θεοῦ, ποὺ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα ὑπαγόρευσε στὸν ἀπόστολο καὶ εὐαγγελιστὴ Ἰωάννη, κυριαρχοῦν δύο θεϊκὲς ἐντολές τὸ «μετανόησον» καὶ τό «κράτει ὃ ἔχεις», μὴν ἀλλοιώνεις δηλαδὴ τὸ Εὐαγγέλιο, ἀντίστοιχο πρὸς τὸ τοῦ ἀποστόλου Παύλου «στήκετε καὶ κρατεῖτε τὰς παραδόσεις ἃς ἐδιδάχθητε εἴτε διὰ λόγου εἴτε δι᾽ ἐπιστολῆς ἡμῶν». Εἰς ὅσους δὲ μαζὶ μὲ τὸν βλάσφημο πρωθυπουργὸ πιστεύουν ὅτι ἀκολουθώντας τὴν σατανικὴ Νέα Τάξη πραγμάτων βρίσκονται στὴν πλευρὰ τῶν νικητῶν, στὴν σωστὴ πλευρὰ τῆς ἱστορίας, διαβεβαιώνει ὁ Χριστὸς ὅτι Αὐτὸς κατευθύνει τὴν ἱστορία καὶ τελικὰ Αὐτὸς θὰ εἶναι ὁ νικητής, καὶ νικητὲς θὰ στεφθοῦν ὅσοι ἀντιτίθενται στὰ ἔργα τοῦ Διαβόλου: «Ὁ νικῶν, δώσω αὐτῷ καθίσαι μετ᾽ ἐμοῦ ἐν τῷ θρόνῳ μου, ὡς κἀγὼ ἐνίκησα καὶ ἐκάθισα μετὰ τοῦ πατρός μου ἐν τῷ θρόνῳ αὐτοῦ. Ὁ ἔχων οὖς ἀκουσάτω τί τὸ Πνεῦμα λέγει ταῖς ἐκκλησίαις»[13].

Μὲ τὴν προσήκουσα τιμὴ καὶ πικρία


[1]. Ψαλμ. 126, 1.

[2]. Ψαλμ. 19, 8-9.

[3]. Λουκᾶ 19, 40.

[4]. Ἀπάντηση τοῦ Μ. Βασιλείου πρὸς τὸν ἔπαρχο Μόδεστο: «Οὗ δὲ Θεὸς τὸ κινδυνευόμενον καὶ προκείμενον, τἄλλα περιφρονοῦντες πρὸς αὐτὸν μόνον βλέπομεν». Γρηγοριου Θεολογου, Ἐπιτάφιος εἰς τὸν Μέγαν Βασίλειον 50, ΕΠΕ 6, 212.

[5]. Ἀπάντησις τῶν Ὀρθοδόξων Πατριαρχῶν τῆς Ἀνατολῆς πρὸς τὸν πάπαν Πῖον Θ´ (1848), εἰς Ιωαννου Καρμιρη, Τὰ Δογματικὰ καὶ Συμβολικὰ Βιβλία τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας, τόμος Β´, σελ. [1000] 920: «Ἔπειτα παρ᾽ ἡμῖν οὔτε Πατριάρχαι οὔτε Σύνοδοι ἐδυνήθησάν ποτε εἰσαγαγεῖν νέα, διότι ὁ ὑπερασπιστὴς τῆς θρησκείας ἐστὶν αὐτὸ τὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, ἤτοι αὐτὸς ὁ λαός, ὅστις ἐθέλει τὸ θρήσκευμα αὐτοῦ αἰωνίως ἀμετάβλητον καὶ ὁμοειδὲς τῷ τῶν Πατέρων αὐτοῦ».

[6]. Ἐπιστολῇ 39, Θεοφίλῳ ἡγουμένῳ, PG 99, 1049D.

[7]. Ἰω. 10, 11-13.

[8]. Ἰερ. 10, 21.

[9]. Πράξ. 20, 28-30.

[10]. Βλ. Ἐπισκόπου Αυγουστινου Καντιωτου, Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός (1714-1779) (Συναξάριον – Διδαχαί – Προφητεῖαι – Ἀκολουθία), Ἀθῆναι 200526, σελ. 342, προφητεῖες 50 καὶ 57.

[11]. Ἀποκ. κεφάλαια 2 καὶ 3.

[12]. Ματθ. 16, 18.

[13]. ᾽Αποκ. 3, 21-22.

Απίστευτο κι όμως αληθινό: Ιερέας επαίνεσε, εντός του ναού, βουλευτή της ΝΔ που απείχε από την ψηφοφορία του σοδομοσχεδίου!

Απίστευτο κι όμως αληθινό: Ιερέας επαίνεσε, εντός του ναού, βουλευτή της ΝΔ που απείχε από την ψηφοφορία του σοδομοσχεδίου!

Απίστευτο κι όμως αληθινό: Ιερέας επαίνεσε, εντός του ναού, βουλευτή της ΝΔ που απείχε από την ψηφοφορία του σοδομοσχεδίου!

 

 

Και τα ..άλογα πρόβατα το κατάπιαν όλο αμάσητο! Μπράβο Αρχιεπίσκοπε, μπράβο δεσποτάδες μας, μπράβο ΙΣΚΕ μας, μπράβο Ισκαριώτες Ιούδες μας!!!

Η απάτη έγινε επιστήμη!

 

Εικόνα

 

Η υποκρισία των ιερέων μας έχει χτυπήσει κόκκινο. Μάλλον έπρεπε να πάνε πακέτο με την Ευαγγελική Περικοπή της Κυριακής που μας πέρασε. Φυσικά, όπως και η υποκρισία του βουλευτή της ΝΔ που δεν ντράπηκε να δεχτεί χειροκροτήματα, επειδή απλώς έπαιξε τον ρόλο του Ποντίου Πιλάτου.

Μην ξεχάσουν κάποιοι  «αντιστασιακοί» να τους ονομάσουν φωτισμένους και ανδρείους, ναι;

ΟΡΘΟΠΡΑΞΙΑ